Белица (Пиринско)

**Белица** (, (од 1951 година, официјално **Илинденци**) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Струмјани на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото Белица се наоѓа на околу 42 километри југоисточно од реонскиот центар Благоевград, на околу 3 километри североисточно од општинскиот центар Струмјани и на околу 10 километри северозападно од градот Сандански. Се наоѓа во западните планински делови на Пирин. По селото тече реката Белишка (Шашка) река, делумно поминувајќи го во неговиот јужен дел. Надморската височина се издигнува од околу 250 метри во југозападниот дел на селото до околу 450 - 460 метри во неговиот источен дел. Во центарот на селото кај црквата, надморска височина е околу 345 метри. Климата е континентално-медитеранска, и почвите на земјата се претежно со цимет и рендзини.

Општински пат го поврзува селото на запад со селото Струмјани и во него со првокласниот магистрален пат I-1 (дел од Европскиот пат Е79), а на исток води до блиското село Плоски. На околу 3 км западно-југозападно од Белица се наоѓа станицата Струмјани на железничката пруга Софија - Шеќерница - Перник - Радомир - Сандански - Кулата.

Атарот на селото Белица се граничи со оние на: селото Влахи на север; селото Плоски на исток и југ; селото Драката на југозапад; селото Микрево на југозапад; село Каменица на запад; селото Горна Крушица на запад; село Долна Градешница на северозапад.

Во атарот на селото има 8 брани.

## Историја
### Рана историја

Првото човечко присуство во регионот е забележано од неолитот (6000-4000 п.н.е.). Остатоците од античките населби даваат причина да се претпостави дека овие земји биле населени од античките Тракијци, кои веројатно припаѓале на племето Медијци. Тоа го потврдуваат и откриените остатоци од античка населба и некропола во атарот на селото и западно од него. На ова место, за време на градежната и земјоделската дејност, биле откопани остатоци од градби од камења, споени со малтер и столбови. На теренот постојат фрагменти од куќна и градежна керамика. Се претпоставува дека овде била изработена познатата плоча „Тракиски коњаник“. Во близина на селото биле пронајдени и неколку гробови, а погребниот обред бил преку кремирање. Била пронајдена и надгробна плоча со ликот на починатиот. Постоењето на населбата генерално е датирано во трако-римскиот период.

Трагите од друга населба, како и светилиште и некропола што и припаѓаат, укажуваат на тоа дека по влегувањето на Балканскиот Полуостров во границите на Римското Царство, овде бил основан голем антички центар, веројатно градот Нејне. Неговите остатоци се наоѓаат во областите Илјадница и Рукалото, на рид со должина од околу 600 m и ширина од 70 m. Помеѓу двата локалитети постоел масивен ѕид од кој денес нема видливи траги. Од ова место потекнуваат многу наоди: заветни плочи на тракискиот коњаник, на Артемида, Зевс и Хера, статуа на Дионис, фрагменти од мермерен лак, разни архитектонски детали, монети и други. Покрај тоа, таму биле пронајдени 10 натписи на старогрчки јазик од 1 - 3 век. Посебен интерес претставува натпис од кој се подразбира дека населбата имала урбана структура. Од друг градежен натпис, во кој се споменува храмот на Изида и Серапис, се подразбира дека градот се нарекувал Нејне. Натписот е датиран во 78 г. Се претпоставува дека тука се населиле римски колонисти на почетокот на II век. Градот постоел од втората половина на I век до средината на III век, кога бил уништен. Денес, на целиот терен има остатоци од античкиот град.

На околу 1,5 - 2 км северозападно од мегалитското светилиште се наоѓа изворот Лековита вода. Местото е почитувано како свето релативно неодамна. (Баба Ванѓа ги советувала луѓето со болни очи да одат таму, да ги измијат очите со оваа вода и да се напијат од неа.) Источно од изворот има група карпи, кои, гледани од повеќе страни, наликуваат на човечки пар. Голем камен блок е заглавен меѓу двете фигури, формирајќи камен лак ориентиран исток-запад.

### Отоманско Царство
До Балканските војни, Белица било големо село, претежно населено со турско-ромско население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Биелица (Biélitsa) имало 290 домаќинства и 760 муслиманиСпоред статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1530 жители, од кои 90 Македонци, 1200 Турци и 240 Роми.По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. По 1912 година турското и циганското население се иселило и на нивно место се населиле бегалци од Егејска Македонија, кои формирале мали во селото: Заровска (од с. Зарово), Крушевска (од с. Крушево), Карчовска (од с. на Крчово), Врабска (од село Врапча, Пиринско). Населеното македонско население главно се занимавало со земјоделство, сточарство и занаетчиство. Денес се уште постојат т.н земјишта - локалитетите Злинска Река, Задлак, Валоги, Калачовец, Штавен, Пушовец, Средоберт, Врапче и др.

По војната старата турска бања била претворена во христијанска црква - „Света Марина“. Църква "Св. Марина" - Илинденци 

По 1944 година, приватните имоти биле обединети во трудово-кооперативни земјоделски стопанства (ТКЗС). Голем дел од населението работело во земјоделските задруги, главно одгледувајќи тутунски растенија и лозја, како и во мермерните каменоломи кај селото. По 1989 година започнал процес на приватизација. Од 1989 година, забележан е негативен природен прираст на населението, сличен на повеќето други села. Поради недостаток на работни места и перспективи за развој, дел од населението мигрирало во соседните поголеми градови или во соседните земји како Грција.

## Население

## Општествени установи
Селото Илинденци кон 2022 година претставува центар на *кметство Илинденци*.

Во селото има:
*  Читалиште „Климент Охридски – 1920“;
* православна црква „Марина Антиохиска“;
* пошта.

## Личности
* Јордан Костадинов

## Галерија

Ilind1.JPG|
Ilind.JPG|
Ilind2.JPG|
Ilind4.jpg|
Ilind5.jpg|


## Наводи

Категорија:Општина Струмјани
Категорија:Села во Пиринска Македонија