Поглавје VII од Повелбата на Обединетите нации

**Поглавјето VII од [[Повелба на Обединетите Нации|Повелбата]] на [[Обединети нации|Обединетите нации ги]]** утврдува овластувањата на Советот за безбедност на ООН за одржување на мирот. Тоа му дозволува на Советот да „*утврди постоење на каква било закана за мирот, кршење на мирот или акт на агресија*“ и да преземе воени активности за „*враќање на меѓународниот мир и безбедност*“.

Поглавје VII, исто така, му дава одговорност на Комитетот на воениот штаб за стратешка координација на силите ставени на располагање на Советот за безбедност на ООН. Тој е составен од началници на персоналот на петте постојани членови на Советот.

Забраната на Повелбата на ООН за земјите-членки на ООН да напаѓаат други земји-членки на ООН е од клучно значење за целта за која се основаа ООН по уништувањето на Втората светска војна : спречување на војна. Оваа најголема загриженост се рефлектира и во концептот на Судењето во Нирнберг за злосторство против мирот „*започнување или водење војна против територијалниот интегритет, политичката независност или суверенитет на една држава или со кршење на меѓународните договори*“ (злосторство против мирот), што се сметало за злосторство што ги прави можни сите воени злосторства.

## Историска позадина
Обединетите нации се основани по Втората светска војна покрај крајниот неуспех на дипломатијата и постоењето на Лигата на народите во годините помеѓу Првата и втората светска војна. Советот за безбедност на тој начин добил широки овластувања преку Поглавје VII како реакција на неуспехот на Лигата. Овие широки овластувања и овозможуваат да ужива поголема моќ од која било друга меѓународна организација во историјата. Може да се тврди дека силните извршни овластувања што и се дадени и даваат улога на „*извршна власт на меѓународната заедница*“  или дури и на „*меѓународна влада*“.

Пактот на Лигата на народите предвидувал, за прв пат во историјата, спроведување на меѓународните одговорности (т.е. придржување кон Пактот на Друштвото на народите ) преку економски и воени санкции. Земјите-членки исто така биле обврзани, *дури и без претходна одлука од советот* да преземат мерки против државите кои дејствувале незаконски во очите на Пактот на Лигата. Ова значело дека мировниот процес во голема мера зависи од подготвеноста на земјите-членки, бидејќи Пактот на Друштвото на народите не предвидувал обврзувачки одлуки; Советот на Лигата бил одговорен само за препорака на воена сила. Покрај тоа, во членот 11 став 1 на Пактот се вели:*Секоја војна или закана од војна, без оглед дали веднаш влијае на некој од членовите на Лигата или не, се прогласува за прашање што ја загрижува целата Лига, а Лигата презема какви било активности што може да се сметаат за мудри и ефективни за да се зачува мирот на народите.*Ова може да се сфати како овластување за употреба на сила и други мерки за спроведување, па сепак, државите постојано инсистирале на тоа дека не донесува обврзувачки одлуки.

И покрај долгата дебата за тоа дали Генералното собрание исто така треба да има моќ над одлуките донесени од Советот за безбедност, на крајот било одлучено со големо мнозинство гласови  Советот за безбедност ја задржило својата извршна моќ затоа што, како што нагласиле најголемите сили, би бил потребен силен извршен орган за одржување на мирот во светот. Овој акцент го застапувал особено кинескиот претставник, потсетувајќи на немоќта на Лигата за време на кризата во Манџурија .

## Член 42
*Доколку Советот за безбедност смета дека мерките предвидени во член 41 ќе бидат несоодветни или се покажале како несоодветни, тој може да преземе такви дејствија од воздушни, морски или копнени сили што се потребни за одржување или обновување на меѓународниот мир и безбедност. Таквата акција може да вклучува демонстрации, блокада и други операции со воздушни, морски или копнени сили на членките на Обединетите нации.*

## Член 51
Членот 51 предвидува право на земјите да се вклучат во самоодбрана, вклучително и колективна самоодбрана, од вооружен напад (вклучително и сајбер напади).*Ништо во оваа Повелба не го нарушува својственото право на поединечна или колективна самоодбрана ако се случи вооружен напад против членка на Обединетите нации, сè додека Советот за безбедност не преземе неопходни мерки за одржување на меѓународниот мир и безбедност. Мерките преземени од страна на членките при вршењето на ова право на самоодбрана треба веднаш да бидат пријавени до Советот за безбедност и нема да влијаат на кој било начин врз овластувањата и одговорностите на Советот за безбедност според оваа Повелба за преземање во секое време такво дејствие како што е смета дека е потребно за да се одржи или врати меѓународниот мир и безбедност.*Овој напис бил поттик за многу меѓународни пакети и бил наведен од САД како поддршка за случајот Никарагва и законитоста на војната во Виетнам . Според тој аргумент, „*иако Јужен Виетнам не е независна суверена држава или членка на Обединетите нации, тој сепак ужива право на самоодбрана, а САД имаат право да учествуваат во неговата колективна одбрана*“. Членот 51 е опишан како тежок за пресуда со каква било сигурност во реалниот живот.

## Резолуции во Поглавје VII
Повеќето резолуции од Глава VII (1) утврдуваат постоење на закана за мирот, нарушување на мирот или акт на агресија во согласност со член 39 и (2) донесуваат одлука експлицитно според Поглавје VII. Сепак, не сите резолуции се толку експлицитни, постои несогласување за статусот на Поглавје VII за мал број резолуции. Како реакција на оваа двосмисленост, неодамна била предложена формална дефиниција на резолуциите на Поглавје VII:*Резолуција на Советот за безбедност се смета за „резолуција на Поглавје VII“ доколку се изречи јасно дека разгледуваната ситуација претставува закана за мирот, нарушување на мирот или акт на агресија и / или изречно или имплицитно наведува дека Советот постапува според Поглавје VII при усвојување на некои или сите оперативни ставови.*Резолуциите на Поглавје VII се многу ретко изолирани мерки. Честопати првиот одговор на кризата е резолуција со која се бара да се стави крај на кризата. Ова е само подоцна проследено со вистинска резолуција на Поглавје VII, во која се дадени деталите за мерките потребни за да се обезбеди усогласеност со првата резолуција. Понекогаш се донесуваат десетици резолуции во следните години за изменување и продолжување на мандатот на првата резолуција од Поглавје VII, како што се развива ситуацијата.

Списокот на интервенции во Поглавје VII вклучува:

* Резолуција 82 на Советот за безбедност на Обединетите нации (Кореја)
* Резолуција 1267 на Советот за безбедност на Обединетите нации (Авганистан)
* Преодна администрација на Обединетите нации во Источен Тимор
* Мисија на Обединетите нации во Демократска Република Конго
* Меѓународен кривичен трибунал за Руанда
* Мисија на Обединетите нации во Сиера Леоне
* Мисија за помош на Обединетите нации за Руанда
* Проверка на мисијата на Обединетите нации во Ангола II
* Операција на Обединетите нации во Сомалија II
* Комисија за следење, верификација и инспекција на Обединетите нации
* Сили за заштита на Обединетите нации (поранешна Југославија)
* Програма за нафта за храна (Ирак)
* Мисија за стабилизација на Обединетите нации на Хаити
* Резолуција 678 на Советот за безбедност на Обединетите нации (Заливска војна)
* Резолуција 1973 на Советот за безбедност на Обединетите нации (Либија)
* Резолуција 502 на Советот за безбедност на Обединетите нации (Аргентина)
* Специјален трибунал за Либан

## Наводи

7