open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Бешичка Планина

**Бешичка Планина** (, *Όρη Βόλβης*, *Όρη Μπεσικίων*; , *Бешикдаг*) — ниска планина во Лагадинско, Егејска Македонија. Сместена е северно од Бешичкото Езеро.
[мини|десно|250п|[Мал Бешик, Бешичкото Езеро и Бешичка Планина (десно) на гравура од 1813&nbsp;г.]]
Планината е наречена по селата Голем Бешик и Мал Бешик, по кои а наречено и езерото. На север одвоена е од Богданска Планина и Орсова Планина со долината на пресушените Мавровско и Ланџанско Езеро. Понекогаш оваа планина се смета за дел од Богданска Планина (*Бешикдаг*)

Езерата на јужната граница (Бешичкото и Лагадинското) се заведени во Рамсарската конвенција во 1974 г. и членки на мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (1220001 и 1220009), како и прогласени за места од орнитолошка важност (032). Поширокото подрачје е национален парк под името „Лагадинско Езеро - Бешичко Езеро и Македонски Темпи“ во 2003 г. Три повеќевековни чинари во околината на селата Сарај и Пазаруда, во кои се гнездат чапји и бели штркови, се прогласени за заштитени споменици на природата.

Карпите на планината се гнајсови, а има и малку амфиболити.

До врвот се стасува преку селото Ѓувелци (420&nbsp;м) за околу час и половина.

## Поврзано
* Бешичко Езеро
* Богданска Планина

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Лагадина
Категорија:Бешик
Томе Витанов

**Томе Витанов** (р.  година во Скопје) — македонски театарски филмски и телевизиски глумец.

Дипломирал на Факултет за драмски уметности во Скопје, во 1974 година, во класата на професорот Димитрие Османли. Во Македонски народен театар се вработил во 1974 година, и останал до неговото пензионирање во 2018 година, каде има оддиграно повеќе од 50 претстави.

## Филмографија
Витанов ги остварил филмските улоги:

## Наводи

## Надворешни врски
* Биографија на Томе Витанов , Македонски народен театар

Категорија:Глумци од Скопје
Категорија:Македонски театарски глумци
Категорија:Македонски телевизиски глумци
Категорија:Македонски филмски глумци
Категорија:Југословенски глумци
Категорија:Апсолвенти на Факултетот за драмски уметности - Скопје
Стандардизација на ромскиот јазик

Во моментов има независни групи кои работат на **стандардизирање на [[Ромски јазик|ромскиот јазик]].**

## Каде што се прави
Во Србија се користи стандардизирана форма на ромски јазик. Во српската автономна провинција Војводина, ромскиот е еден од официјално признатите минималните јазици,да имаат свои радио станици и преноси на вести.

Во Романија, државата со најголемо препознатливо ромско население, сега постои унифициран систем за настава на ромски јазик за сите дијалекти во државата. Ова е првенствено резултат на работата на Георге Сарау, кој изработил ромски учебници.

Јазичната стандардизација во моментов се спроведува и во заживувањето на ромскиот јазик меѓу различни групи кои престанале да го зборуваат јазикот. Во овие случаи, не се оживува одреден дијалект, туку се развива стандардизирана форма изведена од многу дијалекти. Шпанскиот политичар Хуан де Диос Рамирес Хередија го промовира Романо-Кало, варијанта на стандардниот ромски со постојните зборови Кало вметнати назад.

## Пристапи за стандардизација
И покрај различните напори за „универзална“ стандардизација, севкупниот тренд во ромската писменост е кон регионална кодификација, со одреден степен на меѓународна ориентација.

Оваа меѓународна ориентација им овозможува на ромските читатели да ги ценат текстовите составени во други земји. Во исто време, овој плуралистички пристап кон кодификацијата е репрезент на дисперзијата на ромските заедници и недостатокот на централна власт. „Јазичниот плурализам“ од овој вид беше прифатен како политика од страна на Европскиот форум на Ромите и патниците (избраното ромско претставништво во Советот на Европа ) во изјава на својата веб-страница.

### Стандардизацијата на Сарау
Стандардизираниот ромски јазик на Георге Сарау, главно заснован на источноевропските ромски дијалекти е прочистен, благо пропишан јазик, избирајќи граматички елементи.

Изговорот е најсличен со тој на дијалектите од првиот слој . Кога има повеќе варијанти во дијалектите, се избира варијантата што најмногу наликува на најстарите форми.

Исто така, се прави напор да се извлечат нови зборови од вокабуларот што веќе се користи, *т.е.* *xuryavno*, *vortorin*, *палпаледихипнаско*, *пашнавни*. Има постојано менување на збир на позајмици и од романски јазик, вклучувајќи термини како *времеа* , *примарија*, *фришка*, *сфинто*. Неологизмите земени од хинди вклучуваат *биџли* , *мисал*, *хитро*, *лехипен* и од англиски.

## Поврзано

* ромски јазик
* ромски народ

## Наводи


* Иднината на Ромите
* Ромите во Европа (pdf) &#x5B; ** &#x5D;
* Романо-Кало (Како што го промовира Хуан де Диос Рамирес Хередија)
Орсова Планина

**Орсова Планина** ( или *Όρη Κερδύλια*) — ниска планина во Лагадинско и Нигритско, Егејска Македонија, северно од Бешичкото Езеро. Некои ја сметаат за дел од Богданска Планина (Бешикдаг), во поширока смисла.

По планината минува границата меѓу Нигритско (на север) и Лагадинско (на југ). Северно од неа се простира Серското Поле, на југ е Бешичка Планина, на запад е Богданска Планина, а на исток се граничи со Струмскиот Залив.

Денешното име *Кердилион* (Κερδύλλιον) е преземено од античкиот град споменат од Тукидид, ставено согласно грчката политика на присвојување на древномакедонската историја.

Карпите на планината се гнајсови и помалку амфиболити.

До врвот Фундес (1.100&nbsp;м) се стасува поаѓајќи од  Стибан (500&nbsp;м) за околу 2 часа.

## Поврзано
* Богданска Планина

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Визалтија
Категорија:Бешик
Муасанит

**Муасанит** е редок минерал од класата на природни карбиди со состав SiC (силициум карбид). Формира мали безбојни кристали со дијамантски сјај. Синтетичката варијанта и техничкиот производ се слични по структура и состав — карборунд.

Природниот муасанит може да се најде само во занемарливо мали количини во некои типови метеори и во наоѓалиштата на корунд и во кимберлитите; природните монокристали не надминуваат димензии од неколку милиметри. Природниот муасанит за прв пат бил откриен во 1893 година во Аризона од страна на Фердинанд Анри Муасан, во чија чест и бил наречен минералот во 1905 година.

Во последните децении се појавила технологија на создавање на големи проѕирни синтетички монокристали на муасанит кои често се користат за имитација на брилијанти.

## Наводи

Категорија:Минерали
Категорија:Шестаголни минерали
Категорија:Самородни елементи
Категорија:Скапоцени камења
Бесленски Рид

мини|десно|300п|Топографска карта на подрачјето
**Бесленски Рид** (, *Харакас*) — ниска планина во Драмско, Егејска Македонија и Неврокопско, Пиринска Македонија. Претставува дел од венецот на Драмски Боздаг.

## Опис
Планината се наоѓа во најсеверниот дел на Драмски Боздаг, северно од Шилка, меѓу реката Места на исток, граничната пирамида бр. 166 и Белотинското Езеро и граничната пирамида бр. 141 на запад. Преку Чечката Клисура на исток е одвоена од планината Доспат на Родопите, а преку седлото Митницата е поврзана со планината Стргач на запад. На север се наоѓа Неврокопската Котлина, а на југ е Елеската Котлина (Зрновското карстно поле).

Планината зафаќа вкупна површина од 156&nbsp;км2. Долга е 21&nbsp;км, со средна ширина од 8 – 9&nbsp;км. Највисок врв е Чиплак Баир (1.190&nbsp;м). Карпите се претежно метаморфни — гнајсови, шкрилци, мермери, амфиболити. Климата е преодносредоземна со средни годишни врнежни од 750 - 900&nbsp;мм. Има промиена циметни шумска почва, на места значајно еродирани. По билните делови преовладуваат шуми од даб горун, а по падините од даб благун. На одделни места се среќаваат насади од црн бор. На северното подножје на Бесленски Рид се сместени  пиринските села Петралик, Теплен и Беслен.

Грчкото име „Харакас“ е дадено по новото име на поранешното село Гуштерак.

До првенецот Чиплак Баир се стасува од селото Беслен (од бугарска страна) за 2 часа по земјен пат кон југ, и од Белотинци (на грчка територија), исто така за 2 часа по земјен пат кој оди на североисток.

## Поврзано
* Драмски Боздаг

## Наводи

## Надворешни врски
* Село Беслен — врв Чиплакбаир 

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Планини во Пиринска Македонија
Категорија:Неврокоп (Егејска Македонија)
Категорија:Општина Хаџидимово
Категорија:Бугарско-грчка граница
Категорија:Боздаг
Александар Матросов

**Александар Матвејевич Матросов** (руски: *Алекса́ндр Матве́евич Матро́сов*; башкирски: *Шәкирйән Јуныс улы Мөхәмәтйәнов*; украински: *Олександр Матвійович Матросов*; 5 февруари 1924 – 27 февруари 1943) — советски пешадиски војник за време на Втората светска војна, постхумно добитник на титулата Херој на Советскиот Сојуз за блокирање на германски митралез со неговото тело.

## Херојски подвиг
Матросов, кој е роден во Екатеринослав (денес: Днепар), бил припадник во 2-от одделен пушкарски баталјон на 91-та независна сибирска доброволна бригада, подоцна преименувана во 254-ти пушкарски полк и реорганизиран во рамките на 56-та гардиска пушкарска дивизија на Советската армија. Тој бил вооружен со лесен митралез.

На 23 и 24 февруари 1942 година, во битката за повторно заземање на селото Чернушки, во близина на Великије Луки, денес во округот Локњански, Псковската област, советските сили се бореле да земат германски тежок митралез, сместен во бетонски бункер, кој го блокирал патот до селото. Митралезот веќе ги однесол животите на многу војници на Црвената армија. Матросов се прикрал до бункерот и пушти рафал од куршуми во отворот. Еден куршум удрил во мина во внатрешноста, а митралезот привремено замолкнал. Се рестартирал неколку минути подоцна. Во тој момент Матросов физички се повлекол и го заглави неговото тело во процепот, целосно блокирајќи го огнот кон неговите другари и соборци, но по цена на сопствениот живот. Ова и овозможило на неговата единица да напредува и да го освои бункерот, а потоа да го врати селото.

За неговата саможртва во битката, Матросов постхумно бил награден со одликување Херој на Советскиот Сојуз и Орден на Ленин.

Сталин официјално го преименувал неговиот полк во полк Матросов.

Според една од верзиите Александар Матросов всушност бил од башкирско етничко малцинство, а неговото вистинско име Шакирјан Мухамедјанов било русифицирано.

### Слични случаи
На 6 август 1942 година, во битката на реката Дон, киргистански војник на Црвената армија, Чолпонбај Тулебердиев на сличен начин го искористил своето тело за да покрие германски митралез во бункер.

Според Пекинг Пипл Дејли, приказната на Матросов, исто така, го инспирирала Хуанг Џигуанг, познат кинески револуционерен маченик, да изврши сличен подвиг за време на Корејската војна.

За време на Првата војна во Индокина, во Битката кај Диен Биен Фу. Еден војник од Виетнам го жртвувал својот живот за да го блокира бункерот со митралез на француската армија за да создаде можност за своите соборци да напредуваат.

## Во популарната култура
Матросов е главниот лик на воениот филм од 1947 година, Војникот Александар Матросов (*Рядовой Александр Матросов*), во режија на Леонид Луков.

## Наводи


Категорија:Родени во 1924 година
Категорија:Починати во 1943 година
Категорија:Херои на Советскиот Сојуз
Категорија:Башкири
Категорија:Носители на Орденот на Ленин
Сточлен ромски оркестар

**Сточлен ромски оркестар** — ромски симфониски оркестар од Унгарија. Основан е во 1985 година, по собирот на унгарските ромски музичари на погребот на Шандор Јарок, познат ромски солист. Облечени во традиционални носии со многу живи бои, свират без ноти, со брзи промени во ритамот, хармонијата и стилот.

Свиреле со светски великани во различни жанрови, од Јехуди Менухин до Софија Лорен, Ванеса Меј, Клаудија Шифер. Покрај традиционалните унгарски чардаши, романската чучулига, руските и шпанските ромски мелодии, свират и дела од Брамс, Лист, Штраус, Бизе, Офенбах, Сарасате, Динику, Монти и други великани на класичната музика.

## Состав
Оркестарот е составен од 100 изведувачи со следните инструменти:
* 60 виолини
* 9 виоли
* 6 виолончела
* 10 контрабаса
* 9 кларинети
* 6 цимбали 

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална презентација

Категорија:Оркестри
Категорија:Ромска култура
Категорија:Појавено во 1985 година
Категорија:Музички групи основани во 1985 година
Срѓан Шајн

**Срѓан Шајн** (српски: Срђан Шајн, ромски: Srdjan Šajn; роден на 28 март 1963 година) ― српски политичар. Тој е водач на една од ромските партии во Србија, Ромската партија. Тој првпат бил избран во српскиот собрание во јануари 2007 година, еден од двајцата пратеници кои конкретно ја претставуваат ромската изборна единица.

## Наводи

Категорија:Родени во 1963 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Политичари од Ромската партија (Србија)
Категорија:Ромски политичари
Категорија:Српски политичари
Категорија:Српски Роми
Рудолф Саркози

мини|Рудолф Саркози во 2013 година.
**Рудолф Саркози** (11 ноември 1944 – 12 март 2016 година) ― претседател на австриското ромско здружение „Културен дружок“ (Kulturverein).

Саркози е роден во концентрациониот логор Лакенбах во Градиште. По ослободувањето на логорот, тој се вратил со мајка си во нејзиниот дом во Градиште. На 14-годишна возраст почнал да работи, а во 1964 година се оженил со Хелга, преселувајќи се со неа во нејзиниот роден град Виена.

По кариерата во електрониката, Саркози го основал Австриското ромско културно друштво и постигнал правно признание за ромското малцинство во Австрија. Тој се пензионирал во 1997 година за да се концентрира на својата работа за Друштвото и починал во 2016 година на 71-годишна возраст.

## Наводи

Категорија:Починати во 2016 година
Категорија:Родени во 1944 година
Категорија:Преживеани од нацистички концентрациони кампови
Категорија:Ромски преживеани на геноцид
Категорија:Австриски Роми
Немирни (филм)

**„Немирни“** — југословенски филм од 1967 година, во режија на Војислав Кокан Ракоњац. Главните улоги ги толкуваат: Милена Дравиќ, Ана Красојевиќ, Шпела Розин, Јанез Врховец, Душица Жегарац, Воја Мириќ, Павле Вуисиќ, Милан Срдоч и Марко Тодоровиќ.

## Синопсис
Се случува тешка сообраќајна несреќа, а од сведоците милицијата дознава дека несреќата ја предизвикал еден возач на украдено Пежо. Всушност, автомобилот го возела една девојка, а со неа биле уште четири малолетни лица. Милицијата започнува потера по девојката, но таа го остава возилото и бега во ноќта, а веднаш потоа автомобилот е уништен во тежок судар. Милицијата ги пронаоѓа настраданите во уништениот автомобил, но меѓу нив ја нема девојката. Потерата по неа продолжува во Белград. Таа успева да се скрие во кабината на еден камион-ладилник, а на возачот му кажува дека е ќерката на шумарот. Во текот на возењето, тој се вљубува во девојката. Подоцна, милицијата дознава дека девојката заминала со ладилникот, но во мигот кога го запира камионот, таа успева да побегне во шумата. Така, потерата по неа продолжува...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1967 година
Категорија:Филмови на Војислав Кокан Ракоњац
Категорија:Филмови со Шпела Розин
Категорија:Филмови со Ана Красојевиќ
Категорија:Филмови со Јанез Врховец
Категорија:Филмови со Милена Дравиќ
Категорија:Филмови со Душица Жегарац
Категорија:Филмови со Воја Мириќ
Категорија:Филмови со Павле Вуисиќ
Категорија:Филмови со Милан Срдоч
Категорија:Филмови со Марко Тодоровиќ
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Белград
Антонија Ла Негра

**Антонија ''Ла Негра***, уметничкото име на *'Антонија Родригес Морено*' (1935/1936 &ndash; 7 март 2018 година), ― [[Шпанија|шпанска]] [[Кале (цигани)|ромска]] пејачка и танчерка на фламенко. Сопруга на танчерот Хуан Монтоја, мајка на пејачката Лоле Монтоја, на дуетот Лоле и Мануел и баба на пејачката [[Алба Молина]].

== Животопис ==
Ќерка на мајка родена во [[Херес де ла Фронтера|Херес]] и татко роден во [[Севиља]], нејзините родители се преселиле во [[Француски Алжир]], каде што е родена Антонија. Таа подоцна се преселила со своето семејство во [[Тангер]], Шпански протекторат во Мароко, учејќи течно да зборува [[арапски]].

На возраст од 10 или 12 години, таа се преселила со своето семејство во родното место на нејзиниот татко Тријана, Севиља. На 16-годишна возраст, таа се омажила за братучедот, танчерот Хуан Монтоја. Некое време подоцна, со нејзиниот зет и внуката Кармелила, таа ја створила *Ла фамилија Монтоја* во 1970-тите, која успешно ги претставувала најинтимните и најспонтаните аспекти на [[фламенко]]то. Нејзината уметност се одразила во *Triana* (1976), *En familia* (1978), *Macama jonda* (1983), *El ángel* (1993) и *Un gitano de ley* (1997). Таа учествувала на два аудиовизуелни собири  на фламенко: Ел анхел и *Рито и географија дел канте''. Ла Негра била една од главните фигури на канте хондо, истакнувајќи го својот талент во палос како фламенко танго и булерија.

## Надворешни врски

* Видео со Антонија Ла Негра

## Наводи

Категорија:Шпански Роми
Категорија:Починати во 2018 година
Категорија:Родени во 1930-тите
Категорија:Родени на непознат датум
Категорија:Пејачи по фламенко
Категорија:Ромски пејачи
Категорија:Пејачи од Андалусија
Шилка (планина)

мини|десно|300п|Топографска карта на подрачјето
**Шилка** или **Свети Тодор Планина** ( или *Άγιο Πνεύμα*, *Агио Пневма*) — планина во Драмско, Егејска Македонија, дел од Драмски Боздаг.

## Опис
Планината е сместена во северозападниот дел на Драмско. На исток е издвоена од главнината на Драмски Боздаг со Волачкиот Превој (990 м) и реката Каменица, притока на Места. На север низ Ливадичкиот Превој, селото Ливадишта и реката Милорема се граничи со планината Бесленски Рид. На југ е одвоен од планинскиот масив Штудер со реката Калина (Ѓуреџичка Река, Ружденска Река, Ксиропотамос) и Ѓуреџичкиот Превој (Ружденски Превој, 820&nbsp;м). На запад доаѓа до Зрновско Поле (540&nbsp;м).

Реката Бела Вода ја дели на северен и јужен дел.

Карпите на планината се кристални варовници и мермер.

Европската пешачка патека Е6, која врви Долно Броди - Старчишта - Куманич - Зрново, ја пресекува Шилка кон Волак. До врвот се стасува или од Зрново (570&nbsp;м) или од Волак (820&nbsp;м) по Е6 за околу 4 часа.

## Потекло на името
Според Јордан Иванов, името доаѓа од поимот *шило*, веројатно поради обликот на врвот.

## Поврзано
* Драмски Боздаг

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Неврокоп (Егејска Македонија)
Категорија:Боздаг
Мавровско Езеро (Егејска Македонија)

**Мавровско Езеро** (, *Лимни Мавруда*) — езеро во Лагадинско, Егејска Македонија.

Езерото е сместено во јужното подножје на Богданска Планина. Наречено е по селото Маврово, Општина Бешик, кое лежи на неговиот северен брег, а во 1927 г. е преименувано во Мавруда.

Мавровското и соседното Ланџанско Езеро сe соленикави. Двете езера се пресушени од властите во 1960 г. за да се ослободи обработлива површина и поради големото присуство на маларија на ова подрачје. Во 1993 г. околните жители покренале иницијатива за возобнова на Мавровското Езеро, и во 1999 г. државата отпочнала проект во вредност од 200 милиони драхми (околу 700.000 долари). Повратени се , околу 25&nbsp;% од неговата првобитна површина од  Зафатот е направен со мешовит грчко-американски проект, наречен „Мавровско Езеро“, по идејно решение на професорите Георгиос Залидис и Томас Крисман.

## Поврзано
* Ланџанско Езеро
* Богданска Планина
* Лагадинско Поле

## Наводи

Категорија:Езера во Егејска Македонија
Категорија:Бешик
Ланџанско Езеро

**Ланџанско Езеро** (, *Лимни Ланѕа*) — поранешно езеро во Лагадинско, Егејска Македонија.

Се наоѓало во јужното подножје на Орсова Планина. Наречено е по селото Ланџа, Општина Бешик, кое лежи на неговиот северен брег, а во 1927 г. е преименувано во Лимни (во превод *езеро*).

Ланџанското и соседното Мавровско Езеро се од типот на соленикави езера. Двете биле пресушени од властите во 1960 г. со цел да се ослободи обработливо земјиште и како заштита од маларија. Мавровското денес е обновено, но Ланџанското останува историско езеро.

## Поврзано
* Мавровско Езеро (Егејска Македонија)
* Орсова Планина
* Лагадинско Поле

## Наводи

Категорија:Езера во Егејска Македонија
Категорија:Бешик
Николај Хаџигенов

**Николај Димитров Хаџигенов** (бугарски: *Николай Димитров Хаджигенов*; роден на 30 јуни 1971 година) — бугарски адвокат, јавна личност и политичар.

## Животопис
Николај Хаџигенов е роден на 30 јуни 1971 година во градот Софија. Дипломирал право на Новиот бугарски универзитет. Тој е познат активист за јавни права и адвокат за кривична одбрана, кој често разговара за граѓански и политички прашања на неговиот личен блог. Тој се здобил со признание дека бил бранител на Десислава Иванчева, поранешна градоначалничка на округот Младост во Софија.

Хаџигенов е еден од организаторите на бугарските протести 2020-2021 година и отворен противник на корумпираното владеење и олигархијата кои ја трошат бугарската јуриспруденција, политика и бизнис.

Избран е за пратеник во 45. Народно собрание, од 25. МИР, во градот Софија, од квотата на „*Стани! Мафија, излези!*“ коалиција. За пратеник е избран во 46. Народно собрание, од 25. МИР, во градот Софија, од квотата на коалицијата „*Стани.БГ! Доаѓаме!*“.

## Јавна дејност
Во март 2021 година, позицијата на „*Стани! Мафија, излези!*“ коалицијата била објавена во весникот *24 Часа*, кој се изјасни против геј браковите и Истанбулската конвенција. По оваа изјава, Николај Хаџигенов, заедно со Виктор Лилов - единствениот отворено геј кандидат за пратеник во 45-тото Народно собрание, одржале средба со ЛГБТ заедницата.

Адвокатот Хаџигенов јавно ја поддржува борбата за правата на ЛГБТ луѓето, но поддршката ја кажува како личен став, а не во име на коалицијата.

## Наводи

Категорија:Родени во 1971 година
Категорија:Живи луѓе
Јулија Малинова

**Јулија Малинова**, родена *Јаковлевна Шајдер* (бугарски: *Юлия Маринова (Яковлевна Шнајдер)*; 1869-1953) — бугарска суфрагистка и активистка за правата на жените. Таа била ко-основач на Бугарската унија на жени и била нејзин претседател двапати: во 1908-1910 година и од 1912 до 1926 година.

## Животопис
Малинова е родена во 1869 година, руски Евреин, образована во Франција и Швајцарија пред да се пресели во Бугарија по нејзиното преобраќање и брак со адвокатот Александар Малинов, подоцна премиер на Бугарија. Од 1899 година, таа го уредувала весникот „Женски глас“ со учителката, социјалист и писателка Ана Карима, сопруга на социјалистот Јанко Саказов, а во 1901 година тие ја коосновале Бугарската унија на жени со Карима како нејзин прв претседавач. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган.

Во 1908 година, таа станала претседавач и ја направила Бугарската женска унија дел од Меѓународниот совет на жените. За време на нејзиниот мандат, таа ја обезбедила политиката на синдикатот како општество за сите класи и политички убедувања.

Во 1925 година била нападната од бугарските националистки поради нејзиното странско потекло. Таа се пензионирала како претседател во 1926 година и ја наследила Димитрана Иванова. Малинова почина во 1953 година.

## Наводи


Категорија:Родени во 1869 година
Категорија:Починати во 1953 година
Категорија:Починати во Софија
Ана Карима

**Ана Карима**, родена *Тодора Велкова* (1871–1949) — бугарска писателка, преведувачка, уредничка и новинарка, правосудник и активистка за правата на жените. Таа била ко-основач на Бугарската женска унија и била нејзин претседател од 1901 до 1906 година.

Таа била ќерка на трговецот со пченица Тодор Велков и работела како учител. Во 1888 година се омажила за социјалистот Јанко Саказов. Таа дебитирала и станала позната како писателка во 1891 година. Во 1894 година, семејството се преселило во Софија, каде што таа станала активна во рамките на социјалните реформи. Во 1897 година, таа го основала друштвото Сузнание („Совест“) и започнала да води кампања за образование на жените, од кои едната била да се отвори Универзитетот во Софија за жени. Од 1899 година, таа го уредувала весникот „Женски глас“ со Јулија Малинова, а во 1901 година го коосновала Бугарскиот женски сојуз со Карима како нејзин прв претседавач. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган. Во 1906 година го напуштила Бугарскиот женски сојуз. Таа ја основала ривалската женска организација Равноправие („Еднакви права“, 1908-1921) и ја обиколила земјата каде држела предавања за реформите во правата на жените. Во 1918 година го отворила првиот дневен центар за работни мајки во Бугарија. Од 1921 до 1928 година била протерана од политички причини.

## Наводи


Категорија:Родени во 1871 година
Категорија:Починати во 1949 година
Категорија:Починати во Софија
Категорија:Погребани на Централните софиски гробишта
Категорија:Бугарски мемоаристи
Димитрана Иванова

**Димитрана Иванова**, родена **Петрова** (бугарски: *Димитрана Иванова*; 1881 — 1960) — бугарски образовен реформатор, правосуден и активист за правата на жените. Таа претседавала со Бугарскиот сојуз на жени од 1926 до 1944 година.

## Животопис
Иванова родена Петрова е родена на 1 февруари 1881 година во Русе, Бугарија. Ќерка на трговец, се школувала во локалното женско училиште и женска гимназијата. Во Бугарија, на жените им било дозволено да слушаат предавања на Универзитетот во Софија од 1896 година, но таму не можеле да бидат редовни студенти до 1901 година, бидејќи средните училишта за девојчиња нуделе само шест од седумте средни оценки потребни за прием на универзитетот. На Димитрана Иванова ѝ било одбиено право за студирање во Софија поради овие основи, но таа станала првата жена која студирала образование и филозофија на Универзитетот во Цирих. Кога се вратила во Бугарија во 1900 година, била вработена како учителка, што во тоа време била практично единствената професија отворена за жените (иако до 1904 година, забранета за мажените жени). Во 1914 година се омажила за учителот Дончо Иванов, но го продолжила својот професионален живот (забраната за мажените учителки била укината во 1904 година). Во 1921 година се пријавила да студира на Правниот факултет на Универзитетот во Софија, и на крајот и било дозволено да го стори тоа, а дипломирала во 1927 година.

### Права на жените
Во 1926 година, таа ја наследила Јулија Малинова како претседател на водечката организација за правата на жените во нејзината земја, Бугарската женска унија, која била основана во 1901 година. Во 1935–40 година, таа била член на одборот на Меѓународната алијанса на жените. Таа станала позната контроверзна личност во јавните дебати и често била карикатурирана во печатот. За време на нејзиниот мандат како претседавач, на две прашања им посветила големо внимание: дозволата за жените да практикуваат право, што се сметало за важно симболично прашање, што го симболизира правото на жените да влегуваат во други професии од ист вид; и правото на глас. Бугарките добиле условно право на глас во 1937 година, но самите не можеле да се кандидираат на избори ако се вдовици, мажени или разведени.

Иванова била уапсена по комунистичкото преземање на Бугарија во 1944 година, кога биле укинати сите граѓански „буржоаски“ организации. Ослободена е со интервенција на еден од нејзините контакти во комунистичкото движење во 1945 година.

## Наводи


Категорија:Родени во 1881 година
Категорија:Починати во 1960 година
Категорија:Починати во Софија
Екатерина Каравелова

мини|357x357пкс|Екатерина Каравелова
**Екатерина Каравелова** (бугарски: *Екатерина Каравелова*), (21 октомври 1860 во Русе – 1 април 1947 во Софија) — бугарска просветителка, преведувачка, публицистка, правосудна и активистка за правата на жените. Таа била основач на културната женска организација *Маика* и нејзин претседател од 1899 до 1929 година, потпретседател на Бугарската женска унија во 1915-1925 година, претседател на бугарскиот огранок на Женската меѓународна лига за мир и слобода во 1925 година, ко-основач на Бугарско-романското друштво во 1932 година и соосновач на Друштвото на бугарските писатели и негов претседател во 1935 година.

Активна како учителка, рано била активна во дебатата за образованието на жените и статусот на наставничките. Во 1901 година, таа била ко-основач на Бугарската женска унија заедно со Вела Благоева, Кина Конова, Ана Карима и Јулија Малинова. Организацијата била чадор организација на 27 локални женски организации кои биле основани во Бугарија од 1878 година. Таа била основана како одговор на ограничувањата на образованието на жените и пристапот до универзитетски студии во 1890-тите, со цел да се продолжи интелектуалниот развој на жените и учество на студии, организирала национални конгреси и го користела весникот Женски глас како свој орган. Екатерина Каравелова била бугарски делегат на повеќе меѓународни конференции. Во 1935 година таа се спротивставила на смртната казна на политичките затвореници во Бугарија, а во 1938 година служела во комисија која се спротивставила на затворањето на бугарските училишта во Романија.

Точката Каравелова на Антарктикот е именувана по нејзе.

## Наводи


Категорија:Родени во 1860 година
Категорија:Починати во 1947 година
Категорија:Починати во Софија
Света Гора (планина)

**Света Гора** или **Атон** (, *Атос*; *Άγιο Όρος*) — планина на полуостровот Халкидик, Егејска Македонија.

## Опис
Планината е сместена на истоимениот полуостров Света Гора, на кој се наоѓа православната монашка република со своите 20 манастири и мноштво скитови, создадена во X век.

Древното име *Атон* се споменува од разни антички автори — Аристотел, Херодот, Страбон и други. Според Есхил на Атон е запалена една од осумте клади кои го означиле крајот на Тројанската војна. На неа имало важно светилиште уште во претхристијанско време. Карпите се гнајсови, гранити и амфиболити.

Обрасната е со дабови, костени, јавори и други видови дрвја. Дел е од мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (1270003) и прогласена за орнитолошки важно место (037). Вклучена е во списокот на светско наследство на УНЕСКО (природно и културно) во 1988 г. (454).

До врвот се стасува по два пата. Едниот е манастирот Велика Лавра (160 м) - Керасија (600 м) - пештерна црква „Пресв. Богородица“ (1.540 м) - врвот (каде стои параклисот „Св. Преображение“) за околу 6 часа. Другиот пат оди манастирот „Св. Павле“ (130 м) - скит „Св. Ана“ (300 м) - пештерна црква „Пресв. Богородица“ (1.540 м) - врвот за 8 часа.

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Света Гора
Категорија:Халкидик
Курилово (планина)

**Курилово** (, *Кориловос*) — релативно ниско планинско возвишение во најјужните делови на планината Драмски Боздаг во Драмско, Егејска Македонија. Возвишението достига 623&nbsp;м. Во неговото подножје е сместен градот Драма. Од врвот има поглед на градот и околното поле. Најблиско населено место е селото Дреново.

Шумската управа во Драма прави големи напори за претворање на ридот во приградски шумски парк, засадувајќи илјадници иглолисни растенија, претежно алепски бор, чемпрес и ела. Ридот е излетничко место за жителите на Драма, и имаат мрежа од патеки, игралишта, дрвени клупи и маси за пинг-понг. На излезот од шумата на Курилово е поставен споменик на десетиците илјади жртви од времето на Втората светска војна. До врвот оди асфалтиран пат долг 4&nbsp;км. Близу до средиштето на Курилово има спортски игралишта, камен театар на отворено за летни претстави, а има и мал хотел. На југоисточната падина на Курилово работи каменолом за мермер кој неповратно ја уништува планината.

Малку пред врвот на ридот во 1997 г. е поставен крст од бетон и железо во чест на жртвите на окупацијата кој се гледа од центарот на Драма и денес е симбол на градот. Целата конструкција е висока 15&nbsp;м и тежи 100 тони.

## Поврзано
* Драмски Боздаг

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Драма (општина)
Кестени

**Кестени** (, старо *Κεστενές*) — планина во западниот дел на Кавалско, Егејска Македонија.

## Опис
Планината се протега североисточно од Чапранди Чифлик и претставува јужен продолжеток на Урвил (Чалдаг), од кој е одвоен со превој северно од Караџова, каде почнуваат спротивните реки Али Кури и Чај, притока на Чинар.

Карпите се состојат од кристални варовници и гнајс.

По карпите кај селото Каја Бунар во југоисточното подножје на планината се одвива искачување по карпи.

До врвот се стасува од селото Караџова (500 м) за околу 2 часа.

## Поврзано
* Урвил

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Кавала
Категорија:Места (општина)
Клепе (планина)

**Клепе** или **Бурун** (, *Германико*; старо *Κλέπε* или *Μπουρούνι*) — ниска планина во Лагадинско, Егејска Македонија.

## Опис
Ова е долга и тесна планина во Лагадинско, на границата со Кукушко. Се протега источно од истоименото село Клепе (590&nbsp;м).

Карпите на планината се гнајсови. До врвот се стасува од селото Караџаќој (610&nbsp;м) за околу час и половина.

## Поврзано
* Лагадинско

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Лагадина
Категорија:Кукуш
Јарум Каја

**Јарум Каја** (, *Μπουρσάνα*) — ниска планина во Драмско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Камбуница.

## Опис
Оваа мала планина е сместена во југоисточниот дел на Драмско, западно од планинскиот комплекс Урвил (440&nbsp;м). Се протега на исток од селото Едренеџик (160&nbsp;м), на североисток од Пазарлар (260&nbsp;м) и на север Кавакли (370&nbsp;м).

Карпите на планината се гнајсови. До врвот се стасува од с.&nbsp;Пазарлар за околу 2 часа.

## Поврзано
* Урвил

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Доксат
Категорија:Бук
Список на паркови на природата на Македонија

Ова e **список на [[Парк на природата|паркови на природата]] на [[Македонија]]**. Според Законот за заштита на природата, овие заштитени подрачја припаѓаат на категоријата IV на МСЗП.

## Список на паркови на природата

## Поврзано
*Министерство за животна средина и просторно планирање

## Наводи

## Надворешни врски
*Службена страница на Министерството за животна средина и просторно планирање

Категорија:Паркови на природата на Македонија
Гулапка со кора

мини|Гулапка со кора
**Гулапка со кора** (***Russula crustosa)***,  е вид на габа од фамилијата (латински Russulaceae).

## Таксономија
Видот научно првпат бил опишан  од американскиот миколог Чарлс Хортон Пек во 1886 година, кој ги направил колекциите на типови во Деј, Њујорк.  Класифициранa е во потсекција *Virescentinae* од родот *Russula*.  Специфичниот епитет *crustosa* значи „со кора“. Вообичаените имиња за видот вклучуваат „Гулапка со кора“,  „зелена гулапка “ и „Обложена гулапка“.

## Опис
Плодните тела имаат капи кои првично се конвексни пред да се израмнат со стареењето, често развивајќи централна депресија и се широки 1.2–2.5 см во пречник. Во зрелоста, површината на сувата капа се распаѓа на зеленикави дамки околу маргината. На маргините на капачето има радијални жлебови кои одговараат на жабрите на долната страна. Тесно распоредените жабри се по боја бели, крем или бледо жолти  и имаат приврзаност кон стеблото. Должината на дршката на стеблото е од 3-9 см дебело, стеблото е бело до бледо жолто и станува шупливо со  стреењето на печурката. Месото е тврдо и компактно (кога е младо) и белузлаво. Отпечатокот на спорите е бледо блескав, а спорите се елипсовидни по форма и донекаде брадавици со неколку фини линии за меѓусебно поврзување. Тие се хијалински (проѕирни), амилоидни и се со димензии 6-9 на 5,5-7микрометри.

Печурката е јадлива, *Р. crustosa* нема карактеристичен мирис, а вкусот се движи од благ до малку остар. Други зеленикави Гулапки, вклучително и *[[Russula subgraminicolor]]*, Russula aeruginea и Russula variata, може најлесно да се разликуваат по нивните површини на капата кои не распукуваат.

### Слични видови
*Гулапка со кора*  најчесто се меша и се заменува поради големата сличност со *[[Зелена распукана гулапка|*'Зелена распукана гулапка*']]*, попосакувана печурка за јадење која има зеленикави дамки на површината на капачето. Последниот вид има месо што полесно се распаѓа и бел отпечаток од спорите.

## Екологија и распространетост
Гулапка со кора е микоризна габа и е поврзана со широколисни дрвја, особено дабот. Плодните тела растат на земја во мешани шуми поединечно, расфрлани или во групи. Се појавува помеѓу јуни и декември.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* http://Род Русула на Mushroom Expert.com

Категорија:Јадливи габи
Категорија:Габи на Македонија
Категорија:Гулапка
Категорија:Габи на Северна Америка
Категорија:Габи на Азија
ELBO

**грчката индустрија возила** (ELBO) е грчки производител на возила со седиште во Солун. Компанијата е основана во 1972 година како Steyr Hellas и го добила сегашното име во 1987 година . Главно произведува автобуси, камиони, воени возила.

Компанијата беше купена од израелскиот конзорциум на 14 февруари 2021 година.

## Галерија

File:Greek Army Vehicle 2.JPG
File:Hellenic Army - LEO2A6HEL - 7231.jpg
File:ELDYK APCs.JPG
File:Peiraias trolejbus 6104.jpg|
File:20090802 athina34.jpg
File:Patras Feuerwehr.jpg
File:Hellenic Army - Mercedes with 9K111 Fagot - 7222.jpg
File:ELBO Aletis 2001 schräg.JPG
File:SMRT TIB844P on 852.JPG


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место


Категорија:Производители на автобуси
Акцијата Стадион

**„Акцијата Стадион“** (хрватски: *Akcija Stadion*) — југословенски филм од 1977 година, во режија на Душан Вукотиќ, кој е автор и на сценариото заедно со Славко Голдштајн. Главните улоги ги толкуваат: Игор Гало, Фрањо Мајетиќ, Звонимир Чрнко, Божидар Алиќ, Јадранка Стилин, Звонимир Лепетиќ, Дарко Сриќа, Наташа Хржиќ, Златко Мадуниќ, Борис Краљ и Душан Јаниќијевиќ. Филмот освоил неколку награди, и тоа: Големата сребрена арена и Златната арена за сценарио на Пулскиот филмски фестивал; Златната роза Лидица на Филмскиот фестивал во Карлови Вари; и специјална диплома на Звонимир Лепетиќ на фестивалот во Ниш.

## Синопсис
Во 1941 година, за стадионот Максимир во Загреб, усташите организираат голем собир на средношколците со намера да ги издвојат Србите и Евреите. Меѓутоа, младите комунистички илегалци го саботираат планот...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Хрватски филмови
Категорија:Филмови за Втората светска војна
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1977 година
Категорија:Филмови на Душан Вукотиќ
Категорија:Филмови со Игор Гало
Категорија:Филмови со Фрањо Мајетиќ
Категорија:Филмови со Звонимир Чрнко
Категорија:Филмови со Божидар Алиќ
Категорија:Филмови со Јадранка Стилин
Категорија:Филмови со Звонимир Лепетиќ
Категорија:Филмови со Дарко Сриќа
Категорија:Филмови со Наташа Хржиќ
Категорија:Филмови со Златко Мадуниќ
Категорија:Филмови со Борис Краљ
Категорија:Филмови со Душан Јаниќијевиќ
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Загреб
Тамара Каценеленбоген

** Тамара Давидовна Катзенеленбоген ** (руски: Тамара Давыдовна Каценеленбоген); (1894−1976) — Советски конструктивист архитект и урбанистички планер.

## Животопис
Тамара Давидовна Каценеленбоген е родена во Двинск, Витебска Губернија, Руска Империја (сега Даугавпилс, Латвија).

Нејзиниот брат, Николај Каценеленбоген, исто така бил познат архитект од крајот на 19 век. Во 1911 година се запишала, а во 1916 година дипломирала на одделот за архитектура на Женскиот политехнички институт - првата високотехничка образовна институција за жени во Руската империја.

Во 1923 година дипломирала на Архитектонскиот факултет на Св. Петербуршката академија на уметностите. Проектирала и изградила голем број згради во Ленинград и други градови на Советскиот Сојуз.

## Поважни проекти

*Конкурсен проект на Палатата на трудот (1923).
*Област за развој на проектот TEZHE во градот Калуга (1930)
*Проектно планирање и развој на центарот на градот Мурманск (1930)
*Санаториум „Ново Сочи“ (1955)
*Станбени згради на улица Смољачкова, 14–16, Св. Петербург (со Г.А. Симонов и В.А. Жуковски)
*Бабурин станбен развој, авенија Леснаја, Св. Петербург (со Г.А. Симонов и В.А. Жуковски, 1927–1930)
*Батенински станбен развој, Авенија Вудленд, Св. Петербург (со Г.А. Симонов, Б.Р. Рубаненко, П. Степанов и В.А. Жуковски, 1927–1934)
* Стоковна куќа Vyborg како дел од Batenenskogo станбен развој

## Наводи

## Надворепни врски
*Каценеленбоген, Тамара Давыдовна
*Katsenelenbogen on theСОВАРХ 
*Katsenelenbogen on Encyclopedia of the St-Petersburg (Энциклопедия Санкт-Петербурга)
*Katsenelenbogen on the City of Sochi architecture (Архитектура Сочи) 

## Литература
*
*
* В. Г. Исаченко. Зодчие Санкт-Петербурга. XX век. Санкт-Петербург, Лениздат, 2000. ISBN 5-289-01928-6. Стр. 661.

Категорија:Руска авангарда
Категорија:Советски архитекти
Категорија:Конструктивистички архитекти
Категорија:Архитекти модернисти
Категорија:Руски архитекти од 20 век
Категорија:Модернистичка архитектура во Русија
Категорија:Руски жени архитекти
Категорија:Русинки од 20 век
Категорија:Родени во 1894 година
Категорија:Починати во 1976 година
Категорија:Починати во Санкт Петербург
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 32 (Битола)

**Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 32** — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во **Списокот на заштитени добра** на Министерството за култура под реден број 102 во Битола.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Битола
Ајватовица

десно|мини| Ајватовичка поворка минувајќи низ Долни Вакуф (2019 година).
**Ајватовица** ― најголемиот исламски традиционален, верски и културен настан во Европа. Се наоѓа во близина на Прусац, Босна и Херцеговина. Името го добила по Ајваз-дедо, побожен муслиман кој работел на просветлување на населението и постигнување напредок во околината.

## Историја на светото место Ајватовица
Ајваз-дедо бил суфиски дервиш кој пристигнал во Ахисар (денес познат како Прусац, Босна и Херцеговина) со освојувачките отомански војски во 1463 година.

Приказната за поделбата на карпите датира од легендата за Ајваз-дедо, постар човек кој се молел за вода за време на долг период на суша што му се заканувала на малото планинско село Прусак во 1510 година, за време на отоманското владеење. Меѓутоа, Ајваз Деде нашол моќен извор на вода во близина на селото на планината Шуљага. Изворот бил исклучен од карпа долга 74 метри и широка 30 метри, што ја попречувало изградбата на систем за проточна вода. Ајваз-дедо помина 40 дена молејќи го Господ (Алах) да ја расцепи карпата. Во четириесеттото утро, следејќи ги неговите молитви, Ајваз Деде сонувал дека два бели овни се судриле и ја расцепиле карпата. Кога се разбудил, видел како карпата се подели на половина. По должината на новостворениот кањон биле поставени дрвени цевки за да ја однесат водата во Прусак. Гледајќи го како знак на Божјото чудо и благослов, луѓето почнаа да одат на аџилак до местото каде што се расцепи карпата.

Во 1947 година, во раните години на сојузна Југославија, тринаесет лица биле осудени од страна на окружниот суд во Травник за „учество во неовластена поворка по повод верскиот празник Ајватовица, противење на државните службеници и кршење на забраната за веење верски знамиња“. Тринаесетте лица биле обвинети и за напад на двајца полицајци кои се обиделе да ја разбијат поворката и им се заканувале со ножеви додека биле на коњ. По овој инцидент, одржувањето на верското место било забрането од страна на комунистичката југословенска влада сè додека традицијата не била обновена во јуни 1990 година. Во Прусак се одржувани годишни прослави за да се одбележи настанот. Стана голема туристичка и религиозна знаменитост наречена „Денови на Ајватовица“. 500-годишнината од настанот бил одбележана во јуни 2010 година.

## Наводи

Категорија:Муслимански аџилаци
Категорија:Прусац
Категорија:Ислам во Босна и Херцеговина
Ал Раким

Во исламската традиција, **Ал Ракем** било кучето што ги чувало легендарните Седуммина спијачи и стоело покрај нив во текот на нивниот долг сон. Други нарации идентификуваат дека кучето било наречено **Китмер**. Сепак, Ал Раким наизменично било идентификувано како името на местоположбата на пештерата на Седумте спијачи, или името на „месинганата плоча, или камената маса“ сместена во пештерата, со именување на праговите.

## Наводи

Категорија:Животни во исламот
Категорија:Курански ликови
Категорија:Исламски легендарни суштества
Скурџа

**Скурџа** (, *Скурѕа* или *Πέρδικα*, *Пердика*) — планина во Гребенско, Егејска Македонија.

## Опис
Ова е планински комплекс во западниот дел на Гребенско, крај границата со Јанинско во Епир. Дел е од венецот Северен Пинд. На север е одвоена од планината Таљар со седлото Какаранџа (1.220 м) и спротивните реки Жужелска и Венетик, додека пак на југ е одделена од планинскиот комплекс Василица со седлото/превојот Мнима (1.550 м). Од комплексот Смолика на запад е одделена со превој (1.520 м) низ кој минува патот за Самарина, а на исток стасува дури до Венетик.

Карпите се сочинети од офиолити и флиш.

До врвот се стасува преку превојот (1.520 м) за околу час и половина.

## Поврзано
* Пинд

## Наводи

Категорија:Планини во Егејска Македонија
Категорија:Гребен (општина)
Категорија:Пинд
Свети Илија (врв)

**Свети Илија** (, *Профитис Илијас*) — највисокиот врв на планината Боздаг (Драмски Боздаг) во Драмско, Егејска Македонија. Висок е 2.232&nbsp;м. Се наоѓа во пределот Дебелина во средниот дел на планината. Врвот е доста изложен, гол и каменлив, покриен со сиромашна растителност. Има впечатлив конусовиден облик гледан од соседниот врв Карталка.

Од соседниот врв Вардина е одделен со длабокото седло Ноштвите. На југозапад Свети Илија се граничи со карстна пропаст длабока преку 1.300&nbsp;м; таа е една од најзабележителните глетки на планината.

Во западното подножје на врвот на 2.111&nbsp;м.н.в. е сместена пропасната пештера Снежницата (, *Хионотрипа*), која е длабока преку 100&nbsp;м. Таму проаѓа скијачки спуст и жичница на скијачкиот центар „Боздаг“ („Фалакро“).

## Галерија

Податотека:Prorok Ilia Bozdag IMG 2484.jpg|Поглед на Св. Илија од Карталка
Податотека:Bozdag IMG 2331.jpg|Карстната пропаст под врвот (во средина, во далечината)


## Поврзано
* Боздаг

## Наводи

Категорија:Врвови во Егејска Македонија
Категорија:Боздаг
Вардина

**Вардина** или **Вардена** (, *Βάρδενα*) — вториот врв по висина на планината Боздаг во Драмско, Егејска Македонија. Висок е 2.194&nbsp;м и се наоѓа на самата граница со Смољанска област во Бугарија.

Според пиринскиот јазичар Јордан Иванов, името доаѓа од глаголот *варди*, како место на за пазење или чување.

## Поврзано
* Боздаг

## Наводи

Категорија:Врвови во Егејска Македонија
Категорија:Боздаг
Чиплак Баир

**Чиплак Баир** или **Чиплакбаир** (, *Харакас*) — врв на бугарско-грчката граница меѓу Драмско, Егејска Македонија и Неврокопско, Пиринска Македонија. Ова е највисокиот врв на планината Бесленски Рид, дел од Боздаг. На врвот е поставена граничната пирамида бр. 152. Висок е 1.090&nbsp;м.

До врвот се стасува од селото Беслен (од бугарска страна) за 2 часа по земјен пат кон југ, и од Белотинци (на грчка територија), исто така за 2 часа по земјен пат кој оди на североисток.

## Име
Според пиринскиот јазичар Јоран Иванов, името *Чиплак баир* доаѓа од турското *çıplak*, *соголен*. Грчкото име *Харакас* е дадено по новото име на поранешното село Гуштерак сместено во западното подножје.

## Поврзано
* Бесленски Рид
* Боздаг

## Наводи

## Надворешни врски
* Село Беслен — врв Чиплакбаир 

Категорија:Врвови во Пиринска Македонија
Категорија:Врвови во Егејска Македонија
Категорија:Бугарско-грчка граница
Категорија:Општина Хаџидимово
Категорија:Неврокоп (Егејска Македонија)
Категорија:Боздаг
Прстофат

**Прстофат** — мала, неодредена количина на супстанција, обично во прав како сол, шеќер или зачин. Тоа е „количината што може да се земе помеѓу палецот и показалецот“. Според ДРМЈ тоа е „онаа количина од нешто колку што може да се земе со два-три прста“.

Некои производители на мерни лажици и некои американски книги за готвење даваат попрецизни еквиваленти, обично, или дури кафена лажичка, но не постои општоприфатен стандард.

## Наводи

Категорија:Единици за зафатнина
Категорија:Готвење
Категорија:Готварски мерки и тежини
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ