Кониково

**Кониково** (, *Дитико*; до 1950&nbsp;г. *Στίβα* или *Στοίβα*, *Стива*; до 1926&nbsp;г. *Κονίκοβο*, *Кониково*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 454 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Солунското (или Пазарското Поле), на 20&nbsp;км североисточно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Кониково е заведено како чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал *Кониноно* како македонско село.

Селото било под врховенството на Бугарската егзархија. Во мај 1880 г. се уапсени главешините на неколку пазарски села  и од нив е побарано рачателство дека се доверливи, кое би можел да го даде само грчкиот митрополит. Така митрополитот успеал да ги придобие селата Крива, Баровица, Црна Река, Тушилово, Петрово, Бозец, Постол, Геракарци и Кониково, и да ги стави под грчката црква — Цариградска патријаршија.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Кониково имало 170 жители Македонци.

Подоцна селото повторно прешло под вровенството на егзархијата и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кониково имало 200 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.

Кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:

По податоци на егзархијата во 1910 г. Кониково било чифлигарско село со 27 семејства од вкупно 129 жители Македонци и една црква.

Истата 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (*Κονίκοβον*) имало 120 егзархисти.

### Во Грција
Во 1912 г. Кониково е заведено како село со христијанска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 130 жители, од кои 68 мажи и 62 жени. Во 1920 г. населението броело на 126 жители. Во 1924 г. грчките власти присилно ги иселиле 121 жител во Бугарија. Одземени се 16 имоти на преселени жители.

Во 1926 г. селото е преименувано во Стива, а во 1950 г. во Дитико. Во селото се доселени грчки колонисти, а 15 македонски семејства се иселени во Горен Воден (денес во Асеновград) и Пловдив. Според пописот од 1928 г. Кониково било етнички мешано село со 402 дојенци (120 семејства).

Во 1940 г. Кониково имало 589 жители и продолжило да расте сè до извесен пад во 1960-тите, по што бројот на населението останал устојчив.

## Население

## Стопанство
Селото е полупланинско и релативно пасивно. Се одгледуваат жито, памук и тутун, а се прават и сточарски преработки.

## Личности
[мини|десно|Насловна страница на Кониковското евангелие на Павел Божигропски од 1852 г. — познат преродбенички текст [Текстови на народен јазик со грчко писмо|на народен јазик со грчко писмо.]]
;Родени во Кониково
* Павел Божигропски (? – 1871) — духовник и деец македонската преродба
* Павле Кониковски (Граматиков; 1870-ти – 1902) — револуционер, ениџевардарски и поројски војвода на ВМРО

;Починати во Кониково
* Иван Љатев (? – 1905) — револуционер, деец на ВМОРО, убиен кај селото во април 1905 г.

## Поврзано
* Кониковско евангелие — евангелие на воденски говор со грчка азбука, испечатено во 1852 г.
* Бојмија
* Бозец

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Постол