open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Трани

**Трани**  — пристаништен град и општина на Јадранското Море, во регионот Апулија на југот на Италија. Градот во 2009 година станал еден од главните градови на новата покраина Барлета-Андрија-Трани. На почетокот на 2016 година во градот живееле 56,112 жители.

## Знаменитости
Трани ги загубил своите градски ѕидини и бастиони, но тврдината која датира од 13. век била значително обновена како музеј и е отворена за јавноста. Некои од улиците во и околу гето областа останале исти такви какви што биле во средновековниот период, и голем дел од куќите имаат декорации од норманска архитектура. 

Главна црква е *[[Катедрала во Трани|градската катедрала]]*, посветена на Свети Никола Поклоникот, грчки поклоник кој починал во Трани во 1094 година одејќи кон поклонението во Рим, и години подоцна бил канонизиран од Папата Урбан II. Таа се наоѓа на отворено издигнато место близу морето, и била осветена, пред нејзиното завршување, во 1143 година. Тоа е базилика со три апсиди, изградена од карактеристичен бел варовник. Таа исто така има голема крипта и висока кула, која била изградена во периодот 1230-1239 од архитект чие име се појавува на амвонот во катедралата во Битонто, Никола Сасердос. Под неа се наоѓа лак, поддржуван делумно од страничниот дел на црквата, и делумно од огромен столб. Лаковите од романските портали се прекрасно украсени, на начин кој сугерира на арапско влијание; бронзените врати, изработени од Барисанус од Трани во 1175 година, се вбројуваат меѓу најдобрите од овој период во Јужна Италија. Капителите на столбовите во криптата се одлични примери на романска архитектура. Внатрешноста на архитектурата била нашироко модернизирана, но криптата останува слична на првичната и била познато складиште на мошти, меѓу кои и телото на маченичката Св. Февронија Нисибиска.

## Значајни личности
* Џени Џорџ - австралиска политичарка
* Фридрих II - Цар на Светото Римско Царство
* Манфред Сицилијански - Крал на Сицилија и син на Фридрих II
* Џовани Бовио - филозоф и политичар
* Емилио Ковели - анархист и социјалист
* Лујџи Чиарели - драматург
* Вандиса Гвида - театарска и филмска глумица
* Доменико Саро - композитор
* Леоне ди Лернија - пејач
* Розалино Селамаре, познат како Рон - пејач

## Наводи

*

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место  на општина Трани  
* Портал Трани 
* 
* 


Категорија:Градови во Италија
Категорија:Пристанишни градови во Италија
Категорија:Еврејско-италијанска историја
Категорија:Градови во Апулија
Список на презентери на Детскиот избор за песна на Евровизија

Списокот ги вклучува сите оние презентери кои ги воделе различните изданија на Детски избор за песна на Евровизија. Од 2003 година генерално имало два презентери на натпреварувањето. Единствениот случај на тројца презентери бил во 2009 година, додека во 2014 година па наваму има само еден презентер.

## Презентери

презентери
The Butterfly Effect (2004)

**The Butterfly Effect** () — американски психолошки трилер во кој главните улоги ги играат Ештон Кучер, Ејми Смарт и Ерик Штолц.

## Содржина

Еван Треборн (Ештон Кучер), боледувал од неколку психолошки трауми како дете, кои биле пропратени со силни главоболки, губење на сеќавањето и големи стресови. Трагајќи по одговорите кои би ги излечиле неговите емоционални рани, открива дека кога чита од својот адолесцентски дневник може да патува назад во времето и да менува делови од своето минато. Секоја од тие измени од минатото имаат последици кои влијаат врз сегашноста - неговата алтернативна сегашноста варира, пример во една ситуација е студент, во друга затвореник, а во трета инвалид. Додека упорно пробува работите да ги направи најдобри за себе и за луѓето кои ги познава, сфаќа дека колку и да му биле добри намерите, секогаш постојат неочекувани последици. Поради тоа мора да патува се подалеку во минатото како би ја пронашол првобитната причина на се тоа што за последица ја има неговата моментална сегашност.

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 
* 
* 

Категорија:Филмови на англиски јазик
Дунаујварош

**Дунаујварош** (, порано **) — град во Унгарија, сместен во средишниот дел на државата. Дунаујварош е втор по важност град во рамките на  жупанијата Фејер.

Спрема податоците од 2008 година градот има 62.286 жители.

## Потекло на поимот
Името *Дунаујварош* во превод од унгарски јазик значи „нов град на Дунав“.

## Географија
Дунаујварош се наоѓа во средишниот дел на Унгарија, во средишниот дел на Панонската Низина, на десниот брег на Дунав. Оддалечен е 75 км јужно од престолнината Будимпешта. Со главниот град Дунаујварош е поврзан со современ автопат.

### Клима
Климата во градот е умерено-континентална.

## Историја
мини|170 п|л|Градба на мостот преку Дунав
Дунаујварош е еден од поновите градови во Унгарија. Изграден е во текот на педесеттите години, за време на социјализмот и индустријализацијата на земјата како потполно нов град покрај постојното гратче *Дунапентеле*.

### Дунапентеле
Ова подрачје било населено уште од древни времиња. Во времето кога западниот дел на Унгарија бил под власт на Римјаните под името Панонија, градот се вика Интерциса и бил на границата на провинцијата. Унгарците го покориле ова подрачје во почетокот на 10 век. Градот бил наречен Пентеле по грчкиот светец Пантелејмон.

Меѓу 1541 и  1688 година градот бил под власт на Османлиското Царство, кога е потполно уништен во текот на Петнаесетгодишната војна. За време на борбата за ослободување која ја предводел Ференц II Ракоци местото повторно било опустошено. Во 18 век почнува обнова и просперитет на населбата. Во 1833 година ова место добило статус на град.

## Население
Во следнава табела се дадени историски податоци за бројноста на населението:

Во 2001 година Дунаујварош имал 55.309 жители (92,5% Унгарци, 0,6% Роми, 0,6% Германци, 6,3% други). Вероисповед: 38,9% католици, 8,3% калвинисти, 2% лутеранци, 37,8% атеисти, 0,2% други, 12,8% без одговор.

## Збратимени градови
Збратимени градови со Дунаујварош се:
* , Сремска Митровица
* , Линц
* , Силистра
* , Вилжуиф
* , Терни
* , Џурџу
* , Инегул
* , Алчевск

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на Дунаујвароша  en
* Панорами на Дунаујварош
* Новиот мост во Дунаујварош 

Категорија:Градови во Унгарија
Категорија:Населени места во жупанијата Фејер
Категорија:Населени места на Дунав
Категорија:Населени места основани во 1951 година
Сен Дизје

**Сен Дизје** ( – француска општина во департманот Горна Марна на североисток на Франција.

Градот брои 31 000 жители според пописот од 2003 година и е потпрефектура на департманот. Иако Сен Дизје е најголемо место во Горна Марна според бројот на жители, префектурата е во помалата општина Шомон.

## Потекло на поимот
Сен Дизје името го добил по непознат светец, можно од Дезидериус од Фонтенел.

## Географија
Градот се наоѓа на околу 190 км источно од Париз, на пол пат до Стразбур. Во негова близина, на 8 км, се наоѓа најголемото вештачко езеро во Западна Европа, езерото Дер Шантекок.

### Клима




## Историја
Градот настанал како утврдена населба околу замок од тринаесеттиот век и станува кралска тврдина за да го штити француското кралство од напади од исток. Во летото 1544 година, градот бил опсаден и освоен од Карло V, кралот на Светото Римско Царство. Во 1775 година две третини од центарот на градот биле уништени од пожар. До Француската револуција, замокот бил сопственост на Орлеанската династија. Во Втора светска војнаВтората светска војна, замокот им служел како штаб на германските трупи, а денес во него е сместен општинскиот музеј.

## Наводи
* INSEE commune file

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на Сен Дизје 
* Горна Марна туризам: Сен Дизје

Категорија:Општини во Горна Марна
Категорија:Градови во Франција
Категорија:Франција
Категорија:Потпрефектури во Франција
Кирил Мицевски

**Кирил Мицевски** (Скопје,  – ) — македонски универзитетски професор, биолог и ботаничар, член на МАНУ.

## Животопис
Роден e на 26 април 1926 година во Скопје, каде се стекнал со основно и средно образование. Во 1951 година дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје, на одделот за биологија. Докторирал во 1958 година и сè до своето пензионирање бил професор на Природно-математичкиот факултет во Скопје. Бил на специјалистички престои на повеќе странски универзитети. Бил претседател на Факултетскиот совет и извршувал и други значајни функции на Факултетот, во Академијата и во други научни институции. Академик Мицевски бил член на редакциските одбори на списанијата: „Годишен зборник“ на Природно-математичкиот факултет, „Ацта“ и „Фрагмента Балцаница“, изданија на Природо-научниот музеј во Скопје, и на списанието „Екологија“. Објавил голем број трудови од одделни гранки на ботаничката наука, односно од неговите флористичко-таксономски и фитоценолошко-типолошки истражувања, што се синтетизирани и систематизирани во 5-томното издание „Флора на Македонија“. Академик Мицевски открил и идентификувал голем број растителни видови, како и растителни заедници, досега непознати за македонската и за светската ботаничка наука. За својата неуморна работа акад. Мицевски е одликуван со повеќе награди, признанија и плакети, а носител е и на Орден на трудот со златен венец. Член е на Македонската академија на науките и уметностите од 1974 година. Починал на 6 февруари 2002 година.
## Наводи

Категорија:Македонски биолози
Категорија:Македонски ботаничари
Категорија:Ботаничари со авторски кратенки
Категорија:Професори на Природно-математичкиот факултет - Скопје
Кољо Добровенски

**Никола Котев** или **Дедо Кољо Добровенски** (Добровени, 1844 — Скочивир, 8 февруари 1904) — македонски револуционер на МРО и мариовско-лерински војвода од село Добровени, Битолско. Кољо ја започнал својата револуционерна дејност како ајдутин, а подоцна влегол во редовите на МРО. Прво бил курир, а потоа и комита во четата на Марко Лерински.

## Животопис
Христо Силјанов, бугарски и македонски хроничар од македонско етничко потекло, бил во неговата чета, а за Кољо тој напишал:

По смртта на Марко Лерински, Кољо заедно со Ламбо Василев, Дине Кљусев и други комити се префрлаат во Костурско. Четата била предадена во Јурукот - маало во селото Крушоради, Леринско. Во битката со турскиот аскер во Крушоради од 28 септември 1902 година, Кољо Добровенски бил еден од малкутемина кои се спасуваат. За време на објавувањето на Илинденското востание, четата на Кољо била во Прилепско заедно со четата на Толе Паша. Бил учесник во борбите за ослободување на Невеска. Во село Паралово, четата на дедо Кољо водела борба со турските војски кај манастирот „Свети Ѓорѓи“.
Кољо Добровенски имал два сина: Ѓорѓи и Најдо. Најдо бил убиен во Крушоради во септември 1902 г., заедно со Дине Кљусев. Дедо Кољо загинал во селото Скочивир, Битолско, на 8 (21) февруари 1904 година. Шестчлената чета на Кољо била предадена од гркомани. Во битката со Турците, загинале војводата и двајца комити, а меѓу спасените бил поголемиот син на војводата - Ѓорѓи. Еден месец потоа, тој ги убил браќата Домазетови од Скочивир, посочени како предавници на четата.

## Фолклор
мини|лево|200п|Гробот на Кољо Добровенски
Во македонскиот фолклор и традиција, народната песна „*[[А бре Кољо, мамин Кољо]]*“ (или „*Ој ти Кољо, мамин Кољо*“) често му е посветена, но многу поверојатно е дека таа е испеана за Никола Коев Николов, брат на ВМОРО-револуционерот Тане Николов.

## Наводи

Категорија:Македонски војводи
Категорија:Дејци на грчката вооружена пропаганда во Македонија
Салигорск

**Салигорск** (; ) — град кој се наоѓа во Белорусија. Според пописот на земјата од 2010 година, во градот живееле 102,335 лица.

## Географија

Салигорск се наоѓа на бреговите на реката Случ, на 137 километри од Минск. Салигорск се наоѓа во Минска област и во Салигорски реон.

## Историја

Салигорск бил основан во 1958 година.

Категорија:Градови во Белорусија
Категорија:Населени места основани во 1958 година
Дрокија

**Дрокија** () – град во северниот дел на Молдавија. Тој е административен центар на реонот Дрокија.

## Потекло на поимот
Името на градот доаѓа од локалниот вид на птица наречена „дропие (, )“

## Географија
Градот се наоѓа на 174 км северно од престолнината Кишињев и 67 км североисточно од романскиот град Јаш. Просечната надморска висина на Дрокија е 226 метри.

## Историја
Хроничарите првпат ја споменуваат Дрокија во 1777 година. До 1830 година била мала населба со 25 семејства. Според документ од 1847 година, тогаш била изградена мала постројка за обработка на грозје, првото индустриско претпријатие во градот. Во 1875 година биле изградени две воденици на локалниот поток.

Поинтензивен индустриски развој градот доживеал со доаѓањето на железницата на крајот на 19 век. Според пописот од 1930 година, населбата (тогаш село) била позната како „Дрокија Гара“ (буквално „Станица Дрокија“), и имала население од само 595 жители.

Статус на град Дрокија добила во 1973 година.

## Население
Според пописот од 2004 година градот брои 16.606 жители. Националната структура е дадена во следнава табела::

Распределбата на населението според мајчиниот јазик е следнава:

## Галерија



Податотека:Catedrala Maicii Domnului - Wiki.JPG|Катедралата во Дрокија
Податотека:Primaria orasului Drochia - Wiki.JPG|Општинската зграда
Податотека:Statia Auto Drochia.JPG|Автобуска станица
Податотека:Consiliu Raional Drochia si Bustul lui St.cel Mare.JPG|Советот на Реонот Дрокија и споменикот на Стефан III од Молдавија 
Податотека:Cladire cu oficii in Orasul Drochia.JPG|Деловна зграда
Податотека:Monumentul lui Mihai Eminescu in Orasul Drochia.JPG|Споменик на Михаи Еминеску



## Збратимени градови
Дрокија е збратимена со:

## Наводи

## Надворешни врски

* Drochia Stadium on divizianationala.com 
* Bogdan Petriceicu Hasdeu High School Webpage 
* Дрокија на слики 
* Drochia.md Дрокија

Категорија:Општини во Регионот Дрокија
Категорија:Градови во Молдавија
Категорија:Молдавија
Питешт

**Питешт** () — град во централниот дел на Романија и административен центар на округот Арџеш, во историскиот регион на Мунтенија, на автопатот А1 кој го поврзува градот со престолнината Букурешт. Областа зафаќа површина од 40.7&nbsp;км2. Питешт е важен трговски и индустриски центар, во кој се наоѓаат два универзитети.

Според пописот на земјата од 2011 година, во градот живееле 155,383 лица, што го прави тринаесетти најнаселен град во Романија.

## Историја

Најраните траги од живот во реонот на Питешт се од палеолитот. Од тој период биле откриени дакијски монети од 3 век п.н.е. Во 3 век била изградена тврдина за заштита на Дакија.

Првите пишани податоци за Питешт се од 1386 година.

## Географија

Питешт се наоѓа на околу 120 километри западно од главниот град на земјата Букурешт. Градот се наоѓа во северниот дел на историската област Влашка, во западниот крај на нејзината подобласт Мунтенија. Поголемиот дел од градот се наоѓа на десниот западен брег на реката Арџеш.

Надморската височина на градот е околу 280 метри.

## Клима




## Население

## Наводи

## Надворешни врски

* Pitești University
* Pitești prison at the Sighet Memorial 

Категорија:Градови во Романија
Здрава исхрана

**Здрава исхрана** е конзумирање на здрава, разновидна и по можност што помалку обработена храна. За да ги обавува дневните активности и за да биде здраво, човечкото тело има потреба од 90 есенцијални хранливи материи што се неопходни за нормален раст, развој и многу други процеси: **60 минерали, 16 витамини, 12 аминокиселини и 3 незаситени масти**.

Со конзумирање на различни видови на храна се добиваат сите потребни хранливи материи. Но покрај разновидноста на храната, важен е и начинот на приготвување на храната, количината на храната и нејзината содржина. За човек правилно да се исхранува потребно е да знае дека вкусната храна не е и здрава храна. Според голем број на истражувања се смета дека лек за многу болести, но и превентива за нив, ќе биде пред сè здрава и урамнотежена исхрана.

Здравата исхрана подразбира што е можно повеќе сирова храна како свежото овошје и зеленчук и помалку варена, печена или комплетно изоставување на пржена храна.

## Надворешни врски
* Страница за здрава исхрана 

Категорија:Исхрана
Рогач

**Рогач** () — цветна грмушка или зимзелено дрво кое што припаѓа на семјеството Бобови (Fabaceae), се одгледува за неговите плодови и како украсно дрво во градините. Поднесува температури во текот на зимскиот период до -6&nbsp;°C. Исто така е познат по името „Лебот на свети Јован", според преданието, Јован Крстител се хранел од него додека живеел во пустина.

Дрвото потекнува од Средоземјето, вклучувајќи ги и Јужна Европа, Северна Африка, поголемите средоземните острови, Западна Азија, Канарските Острови и Макаронезија. Присутно е во Македонија.

## Потекло на поимот
Ceratonia Siliqua, научното име на дрвото рогач, потекнува од грчкиот збор „керас" - „κέρας" (рог) и латинскиот збор „Siliqua" (мешунка).
Поимот „карат“ како единица за маса на скапоцени камења, исто така потекнува од старогрчкиот збор κεράτιον, осврнувајќи се на древната пракса од Блискиот Исток, златото и скапоцените камења да се мерат со семките на рогачот кои имаат рамномерна маса (0,2 г).
Денес каратот е стандардизиран и изнесува токму 0,2g.
Рогачот се јадел во Стариот Египет, тој често се користел како засладувач. Бил користен во хиероглифите за зборот „слатко“ (неџем).

## Употреба
Рогач се користи со векови како важен извор на храна за човекот и за исхрана на добитокот. А многу добра опција е дека плодовите се во можност да опстанат на дрво со години, иако суви, но сепак употребливи. Се користел како засладувач, сè до појавата на вештачки засладувачи. Исто така се користи како замена за какао.

## Галерија

File:Ceratonia siliqua 02 ies.jpg| Листовите на рогач
File:Ceratonia siliqua female flowers a-RJP.jpg| Женско цвеќе
File:Blooming carob tree.jpg| Машко цвеќе
File:Carobs.JPG| Зелени и зрели мешунки
File:Ceratonia siliqua MHNT.BOT.2011.3.89.jpg| Семки и зрели мешунки


## Наводи

Категорија:Варзила
Категорија:Растенија опишани во 1753 година
Категорија:Овошни дрва
Категорија:Флора на Македонија
Чудните доживувања на Петер Шлемил

**Чудните доживувања на Петер Шлемил** – новела на германскиот писател Аделберт фон Шамисо од 1814 година.
 
## Содржина
Делото се состои од 11 глави:
* Како си ја продадов својата сенка
* Човекот во сиво исчезнува без трага
* Ни најславниот сликар не може да помогне
* Ме пречекуваат како цар, но сепак
* По една година и еден ден
* Невидливото птичје седело и капата – снемувалка
* Протеран како слуга на ѓаволот
* Искушение
* Без сенка и без пари
* Со чизми од седум милји
* Завештание

## Изданија на македонски јазик
Во 1974 година, делото било објавено од страна на издавачката куќа „Наша книга“ како дел од лектирата за петто одделение во основните училишта. Преводот го извршил Душко Наневски, а нацртот на корицата бил дело на Томе Филиповски. книгата има 64 страници, а била отпечатена во печатницата „13 Ноември“ при НИК „Наша книга“, Скопје.

## Наводи

Категорија:Изданија на Наша книга
Категорија:Германски романи
Категорија:Новели
Елен, полската глувчица и тајната

**„Елен, полската глувчица и тајната“** (шведски: *Ellen, Sorken och hemligheten*) — роман за деца на шведската писателка Марија Френсборг, со илустрации на Томас Нилсон. Романот е издаден од страна на издавачката куќа „Блесок“, како трета книга во рамките на едицијата „Бушавко“.

## Технички одлики
Преводот на македонски јазик го направила Родна Русковска. Книгата, со димензии од 20 сантиметри и со обем од 120 страници, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-59-554-7.  Објавувањето на книгата било помогнато од Шведскиот уметнички совет. Дизајнот и подготовката за печат биле дело на „DTP Blesok“, а книгата била отпечатена во „Маринг“ од Скопје, во 500 примероци.
## Содржина
Романот се состои од 22 глави:
* Капакот на амбисот и смртта со давење
* Седмица без пливање
* Чудак-клубот и кутијата со неопходности
* Планот со пижамите
* Зајачки костури со Виолетовото кралство
* Маси за деца и затворени врати
* Мекиот кревет и натрапникот
* Позната тетка
* Потскокнуваме и се колнеме
* Глупавиот десерт
* Смрдливиот татко и штикли-миклите
* Зајачки глупости и размислувања за тетката
* Кисело-весело и штипкање за стомак
* Лажни загризувања и уште чекање
* Украдената краставица и срцето од ванила
* Краставицата се виори
* Добро се преправаме
* Во светот на Неле
* Го галиме Улоф Палме
* Се палат ѕвездите
* Преобразбата
* Размислувањата на трансформаторот

## Наводи

Категорија:Изданија на Блесок
Категорија:Романи за деца
Категорија:Шведски романи
Категорија:Дела на Марија Френсборг
Категорија:Појавено во 2013 година во Македонија
Аделберт фон Шамисо

**Аделберт фон Шамисо** (*Adelbert von Chamisso*)  (1781 -  1838) - бил германски писател со француско потекло.
 
## Животопис
Во 1790 година, во екот на Француската револуција, старото благородничко семејство Аделаиде го напуштило својот дворец Бонкур во Шампања и се преселило во Германија. Меѓу членовите на семејството се наоѓало и деветгодишното момче Луј Шарл, кое дури многу подоцна го зел името Аделберт фон Шамисо. Малиот Луј Шарл со љубов го учел германскиот јазик, иако целиот живот подобро го зборувал својот мајчин јазик. Така, според едно сведоштво, во последните денови пред смртта, додека бладал во бесознание, сите зборови му биле на француски јазик. По доаѓањето во Германија, кога малку пораснал, станал паж на прускиот двор, а подоцна и офицер во пруската армија, иако воопшто не ја сакал војничката служба. Инаку, како офицер на пруската армија тој учествувал во војната против Наполеон, во 1806 година.

Шамисо остварил разновидна активност – тој бил поет, филозоф и научник, а бил и војники морепловец. Покрај со книжевноста, во текот на целиот живот се занимавал со ботаника и зоологија, а студирал и медицина. Во желбата за стекнување широки знаења, Шамисо учел грчки, латински и шпански јазик. Во 1815 година учествувал во едно поморско патување околу светот, а се вратил во 1818 година со огромна ботаничка и зоолошка збирка. Во 1819 година станал доктор по филозофија, како и член на Друштвото на пријателите-испитувачи на природата. Пред крајот на животот работел на граматиката и на речникот на јазиците од Хаваите при што своите дела ѝ ги подарил на академијата на науките во Берлин. Умрел на 21 август 1838 година.

## Творештво
Шамисо станал славен со својата единствена новела „Чудните доживувања на Петер Шлемил“ од 1814 година. Покрај ова дело, тој е автор и на поголем број песни, од кои најпозната е „Песната на старата перачка“.

## Наводи

Категорија:Германски писатели
Категорија:Бриолози
Категорија:Починати во Берлин
Категорија:Апсолвенти на Хумболтовиот универзитет
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Категорија:Родени во 1781 година
Категорија:Починати во 1838 година
Возот в снег

**„Возот в снег“** (хрватски: *Vlak u snijegu*) — роман за деца на хрватскиот писател Мато Ловрак, објавен во 1931 година. Романот е напишан според вистинити настани кои го инспирирале авторот.

## Содржина
Делото се состои од девет глави:
* Најголема зграда
* Тројцата малечки од Јаболковец
* Задругата Љубановец
* Состанок
* Излет во градот
* Возот в снег
* Детски раце
* Љубан и Перо
* Полноќ

Дејството на романот се одигрува во Големо Село, каде што се наоѓа централното училиште во кое учат и децата од околните села. Меѓу нив се и трите деца од селото Јаболковец, Љубан, Драга и Перо, кои се главните ликови во романот. Тие се најдобри другари и си играат заедно, но еднаш, кога децата си играат свадба, Драга и Љубан се караат меѓу себе и таа и Перо се свртуваат против Љубан. Оттогаш, тие не одат повеќе заедно на училиште.
Љубан е добро дете и него го сакаат сите во училиштето, додека Перо, дете на богати родители, е лош, тврдоглав и сака да се наметне како водач во одделението. Драга, пак, е навредена од Љубан и настојува да го доведе во непријатна положба. Еден ден, учениците создаваат задруга, а иако Перо настојува да ги поткупи да гласаат за него, сепак Љубан е избран за домаќин на задругата.
Еден зимски ден, одделението оди на екскурзија во градот, но на враќање, возот заглавува во висок снег. Децата од одделението се поделени: другарите на Перо стојат на страна, додека Љубан ги организира другите деца, кои се здружуваат и со рацете го чистат снегот, овозможувајќи локомотивата да го продолжи патот. Притоа, децата од групата на Перо, сфаќаат дека погрешиле и се приклучуваат во расчистувањето на снегот. Уморни од работата, децата заспиваат, а за тоа време Перо им ја краде храната. Љубан го фаќа на дело и меѓу нив доаѓа до тепачка, по која Перо го моли да го прими во неговата задруга. 
Во меѓувреме се разболува Драга, за која се грижи Љубан. Додека Драга гори од висока температура, локомотивата повторно заглавува, но доаѓа друга локомотива и работниците го расчистуваат снегот. Децата повторно се вклучуваат во работата и возот тргнува, а на Драга ѝ се враќа свеста. Најпосле, децата успешно пристигнуваат во Големо Село.

## За делото
Со романот, Ловрак ги изнесува тешкотиите во формирањето и работењето на земјоделските задруги, како нееднаквата економск аположба на учениците. Низ ликот на Љубан, тој упатува порака дека децата често можат да им послужат на постарите како пример. Исто така, тој укажува какви треба да бидат односите меѓу учениците, дека добрите секој ги сака, а лошите деца се презрени. Симпатиите на авторот секогаш се на страната на добрите, ненаметливите и сиромашните, а тој умее да проговори на префинет уметнички јазик, лесно достапен до читателите, и покажува способност да го открие светот на децата од сите негови страни.

## Изданија на македонски јазик
Во 1975 година, делото било објавено од издавачките куќи „Наша книга“ и „Македонска книга“ како лектира за шесто одделение во основните училишта во Македонија.

## Наводи

Категорија:Дела на Мато Ловрак
Категорија:Изданија на Македонска книга
Категорија:Изданија на Наша книга
Категорија:Хрватски романи
Категорија:Романи за деца
Категорија:Книги од 1931 година
Пиратски кодекс

мини|300x300пкс|Богатство што се дели меѓу пиратите во илустрација од Хауард Пајл.
**Пиратски закон**, **пиратски членови** или **членовите на договорот** биле кодекс на однесување за управување со пиратите. Група на морнари, кога стануваат пирати, изготвуваат свој код или статии, кои ги даваат правилата за дисциплина, поделба на украдените стоки, и компензација за повреди на пиратите.

## Апликации
Буканирите почнале да функционираат со комплет на правила кои се нарекувале Чејс партија, Чартер Партија, Правила на Брегот, или Јамајка Дисциплина. Овие на крајот станале познати како **Членови на Договорот**, или пиратски кодекс. Пиратските членови се движеле различно од еден капетан до друг, а понекогаш дури и од едно патување до друго, но тие генерално биле слични и вклучувале и одредби за дисциплина, спецификации за секој член на екипажот за споделување на богатство, и надомест за повреди.

Од секој член на екипажот било побарано да потпише или да остави знак на кодексот, потоа да се заколне на верност или чест. Заклетвата понекогаш била извршена врз Библијата, но луѓето на Џон Филипс бидејќи немале Библија, се заколнувале на секира. Легендата вели дека и други пирати се заколнувале на прекрстени пиштоли, ножеви, или на човечки череп, или на топ. Со овој акт човекот формално бил примен во пиратскиот екипаж, со право да гласа.

## Наводи

Категорија:Пирати
За слобода и вистина

***За слобода и вистина*** — последната прокламација на Унгарската народна влада напишана на 4 ноември 1956 година во Будимпешта за време на Унгарска револуција од 1956 година. Нејзин автор бил Државниот министер Иштван Бибо, кој бил единствениот член и претставник на владата кој останал во парламентот, очекувајќи да биде уапсен од страна на советските воени сили.

## Историја
Советската армија нападнала во раните утрински часови на 4 ноември 1956, а Имре Наѓ ја посетил советската амбасада за да преговара, но не се вратил. Во текот на утрото, Золтан Тилди заедно со Иштван Сабо и Иштван Бибо одржале состанок во парламентот, но кога советскте трупи пристигнале и го опколиле објектот, Золтан Тилди тргнал да преговара со нив и успеал да се спогоди дека советските сили можат да го окупираат објектот откако сите цивили безбедно ќе го напуштат и самиот тој исто така да го напушти.

Авторот на прокламацијата, Иштван Бибо, бил единствениот министер во состав на владата кој останал на функцијата во парламентот и со тоа се сметал за единствениот претставник на унгарската влада за време на настаните.

## Прокламацијата
Прокламацијата повикувала дека унгарската влада не бара водење на анти-советска политика и ги отфрлила обвинувањата дека револуцијата била раководена од страна на фашисти. Таа предлагала дека унгарската влада е онаа која требала да ја ограничи оклократијата и укажувала дека интервенцијата на странска армија била главната причина за тензиите.

Иштван Бибо ги повикал Унгарците да не ја признаат советската марионетска влада како правен авторитет и да пружат отпор преку пасивна граѓанска непослушност, но не и граѓанска војна. Авторот бил во владата само еден ден и навел дека причината поради којашто не повикал на вооружен отпор била дека не бил свесен за воената состојба.

Авторот ги повикал големите сили во светот и Обединетите нации да ја заштитат слободата на унгарскиот народ во склад со Повелбата на Обединетите нации.

Прокламацијата ја прогласила Државната министерка Ана Кетли да биде единствениот овластен претставник на унгарската влада во странство.

## Поврзано
* Унгарска револуција (1956)

## Наводи

Категорија:Унгарска револуција (1956)
Работничка милиција (Унгарија)

десно|мини|Обележје на унгарската Работничка милиција
мини|десно|Лента за на рака на унгарската Работничка милиција

**Работничка милиција** () — паравоена организација во Народна Република Унгарија од 1956 до 1989 година.

По задушувањето на Унгарската револуција од 1956 година, револуционерната работничко-селанска влада на 18 февруари 1957 година наредила создавање на „Работничка милиција“. Таа ги заменила специјалните полициски сили на револуционерниот режим (кархаталом познат и како пуфајкашок). Задача на темносиво униформираната и вооружена милиција била да ги брани средствата за производство. Службата била доброволна, но очигледно нудела одредени предности во кариерата. Почнала со 20.000 членови и постепено се развивала во голема вооружена сила (60.000), иако тие никогаш не биле распоредени.

Прв командир на оваа организација бил Лајош Халас (1957-1962), по него бил Арпад Пап (1962-1970), а последен бил Шандор Борбељ (1970-1989).

На 31 октомври 1989 година бил одржан референдум со прашањето: „Дали Работничката милиција треба да се распушти?“. Одговорот бил огромни 94,9% „Да“, резултат кој го потврдил претходно донесениот закон (1989 XXX.).

Категорија:Комунизмот во Унгарија
Категорија:Народна Република Унгарија
Категорија:Унгарска револуција од 1956 година
Категорија:Политички организации во Унгарија
Категорија:Милиции во Европа
Унгарска работничка народна партија

**Унгарска работничка народна партија** () или скратено **УРНП** () — владејачка комунистичка партија во Унгарија во периодот од 1948 до 1956 година. Партијата била основана со спојувањето на Унгарската комунистичка партија и Социјал-демократската партија на Унгарија. Ориентацијата на партијата била за тесен сојуз на Унгарија со СССР и истата ја поддржувала марксистичко-ленинистичката идеологија во нејзината сталинистичка варијанта. Партијата фактички се распаднала и била званично распуштена за време на Унгарската револуција од 1956 година. Нејзин наследник станала Унгарска социјалистичка работничка партија.

## Раководители на партијата
;Претседател
* Арпад Сакашич (12 јуни 1948 — април 1950).

;Генерален секретар на Централниот комитет
* Маќаш Ракоши (12 јуни 1948 — 28 јуни 1953).

;Прв секретар на Централниот комитет
* Маќаш Ракоши (28 јуни 1953 — 21 јули 1956);
* Ерно Геро (21 јули — 25 октомври 1956); и
* Јанош Кадар (25—30 октомври 1956).

## Партиски конгреси
Партијата ги одржала следните конгреси:
* Обединувачки конгрес (13—14 јуни 1948, Будимпешта) — партијата била основана;
* II конгрес (28 февруари — 2 март 1951, Будимпешта) — одлучено било значително зголемување на контролните броеви во првиот петгодишен план (1950—1954); и
* III конгрес (24—30 мај 1954, Будимпешта) — поднесени биле резултатите од првиот петгодишен план, биле одобрени контролните броеви во вториот петгодишен план(1955—1959) и било дискутирано прашањето за народниот фронт.

По создавањето на Унгарската социјалистичка работничка партија, конгресите продолжиле да се бројат како IV, V, VI итн.

## Број на членови
Во 1948 година, вкупното членство на партијата изнесувало околу 1 милион, а во 1949 истото се намалило на околу 900 илјади членови.

## Поврзано
* Унгарска револуција од 1956

## Наводи

Категорија:Унгарска револуција (1956)
Категорија:Политички партии во Унгарија
Национална селанска партија (Унгарија)

**Национална селанска партија** (, NPP) – политичка партија во Унгарија меѓу 1939 и 1949 година. Партијата ја водел писателот Петер Вереш. Партијата повторно кратко време оживеала за време на Унгарска револуција од 1956 годинаи после падот на комунизмот во 1989/90 година.

## Историја
Партијата била основана во 1939 година, а формално како организација постои од 19 септември 1944 година. . Освои 42 места на унгарските парламентарни избори во 1944 година. Следната броела 170 000 членови, иако освои 23 места на унгарските парламентарни избори истата година. На парламентарните избори во 1947 година партијата освоила 36 од 411 места во собранието.

На парламентарните избори во 1949 година, настапиле заедно со комунистичкиот Независен народен фронт, и освоиле 39 места.  Со усвојувањето на новиот устав во август 1949 година, земјата станала еднопартиска, а Националната селанска партија се споила со комунистичко водената Унгарска работничка народна партија.

После Унгарска револуција од 1956 годинаУнгарската револуција од 1956 година, партијата била обновена под името „Петефиева партија“ и била вклучена во краткотрајната нова влада. За време на транзицијата во демократија (1989-1990), членовите на членовите на друштвото Петер Вереш повторно ја воспоставиле партијата под името **Унгарска народна партија** на 11 јуни 1989 година и учествувала на опозициските разговори на тркалезна маса.  Унгарската народна партија имала големи надежи во однос на првите демократски избори во 1990 година, но освоиле само 0,8% од гласовите. После тоа президиумот го променил името во **Унгарска народна партија-Национална селанска партија**. Кратко пред парламентарните избори во 1994 година, две третини од членството му се придружила на Националниот демократски сојуз предводен од Золтан Биро и Имре Пожгај. Се затрела до крајот на деценијата.
 
## Идеологија
Главната политика на партијата била земјишна реформа. Ја добила поддршката од средните и ниските класи на село, како и од интелектуалците во провинциите и била најпопуларна во источна Унгарија. Била спонзорирана од Комунистичката партија на Унгарија бидејќи таа не можела да ја добие поддршката од селските гласачи.  Тоа значело дека нејзините поддржувачи биле поблиски до Комунистичката партија на Унгарија отколку до Социјалдемократската партија на Унгарија.
 
## Парламентарна застапеност

1УСП била член на комунистичкиот Независен народен фронт. Унгарија станал еднопартиска држава по изборите во 1949 година

## Наводи

Категорија:Политички партии во Унгарија
Категорија:Унгарска револуција (1956)
Категорија:Земјоделски партии
Мостот кај Андау

мини|300п|Мостот кај Андау денес
мини|300п|Мостот кај Андау погледнат од Унгарија кон Австрија
мини|300п|Позадина за филмот „''Носачот III''“

**Мостот кај Андау** (;  или *Mosontarcsai-hid*) — мал мост над каналот Ајнзер, дел од границата помеѓу Австрија и Унгарија. Се наоѓа близу селото Андау (Градиште, Австрија).

## Историја

Со почетокот на немирите во летото 1956 година, сè повеќе Унгарци бегаа на запад преку границата со Австрија. Иако беше само мал дрвен мост преку мал канал, мостот кај Андау бил бегалска рута за околу 70.000 Унгарци во текот на Унгарската револуција.

По преминот на границата, бегалците морале да пешачат девет километри, „Патот на слободата“ (*Fluchtstrasse*), до селото Андау, каде биле пречекувани со големо гостопримство од жителите на Андау и околните села.

На 21 ноември 1956 година, мостот бил срушен од советските трупи.

## Денес

Во 1996 година, на 40-годишнината од Унгарската револуција, мостот бил повторно обновен како симбол на толеранцијата и помошта. Со заедничка акција на австриската и унгарската војска, бил заменет стариот мост, кој бил изграден од селаните за сообраќајни цели. Во исто време, „Патот на слободата“ бил користен за отворена изложба со наслов „Патот на маките“, прикажувајќи околу деведесет скулптури и други уметнички дела на унгарски и австриски уметници.

## Книжевност и филм

Како симбол на слобода, мостот не добил слава само со книгата *„[[Мостот кај Андау (книга)|Мостот кај Андау]]* од Џејмс Миченер (1957), но исто така станал светски познат споменик. Мостот кај Андау е исто така тема во *[[Носачот III (филм)|Носачот III]]*, австриски филм кој ја обработува Унгарската револуција на малку хумористичен начин.

## Поврзано
* Мостот кај Андау (книга)
* Андау
* Унгарска револуција од 1956

## Надворешни врски

* ''Der Bockerer III'' на IMDB
* ''The Bridge At Andau'' на Amazon
* Фотографии од мостот и околината 

Категорија:Австрија во 1956 година
Категорија:Унгарска револуција (1956)
Мостот кај Андау (книга)

***Мостот кај Андау*** — вистинска книга од 1957 година напишана од Џејмс Миченер кој ја опишува Унгарската револуција од 1956. Миченер живеел во Австрија во 1950-тите години. Бил на границата на Австрија со Унгарија во текот на периодот на големиот бран на бегалци од Унгарија.

Книгата е една од новинарските дела на Миченер (негова деветта или десетта издадена книга) и многу пократко отколку другите романи во следните триесет години. Иако книгата е историски настан заснована на интервјуа со сведоци, приказната се раскажува главно преку измислени ликови или ликови засновани на вистински луѓе, чии имиња биле променети, дали за нивна или за безбедност на нивните најблиски, кои останале во Унгарија. Приказната прикажува искуства на различни делови од унгарското општество, пред и во текот на востанието, како студенти, работници, војници, тајна полиција и обични граѓани. Книгата го носи читателот на улиците на Будимпешта, каде ненаоружани млади луѓе, работници во фабрики и слабо опремени унгарски војници се борат со советските тенкови. Исто така, раскажува горчливо слатка приказна за неколкуте денови слобода, која ја имале граѓаните на Будимпешта пред Советите да се вратат.

Напишана набрзо по настаните и објавена во текот на генералниот штрајк, кој започнал набрзо по советската повторна окупација, книгата му дава на читателот идеја за годините во Студената војна.

Насловот на книгата се однесува на вистински мост на австриско-унгарската граница близу селото Андау. Мостот бил уништен во 1956 година од советските сили. Бил повторно изграден во 1996 година како симбол на толеранцијата и помошта.

## Наводи
* 

Категорија:Дела на Џејмс Миченер
Категорија:Американски книги
Категорија:Унгарска револуција (1956)
Категорија:Книги од 1957 година
Миладин од Кина (роман)

**Миладин од Кина** — роман на македонскиот писател Божин Павловски од 1967 година. Истата година, романот ја добил југословенската награда „Младост“.

## Содржиина
„Миладин од Кина“ е вториот роман на Павловски во кој тој ја разработува темата на миграцијата од селото во градот. Во романот се проследува судбината на девојката Розија, која решава да се пресели во градот во потрага по подобар живот. Во таа желба не ја спречува ни нејзината верност кон религијата, ни љубовта кон попот Василие. Меѓутоа, таа не успева да се снајде во градот и доживува слом. Емотивно растргната меѓу попот Василие, меѓу нејзиниот другар од детството Столе (кој е нејзин љубовник и божемен заштитник) и меѓу нејзиниот шеф и уценувач Бундале, Розија запаѓа во психички проблеми и завршува во душевна болница. Столе, Бундале и попот Василие прават напори да ја спасат, но не успеваат.
Вториот важен лик во романот е Столе, кој воедно го води раскажувањето во романот. Тој упорно се бори со животот во градската средина, но постојано е поткопуван од несреќите во неговото семејство, што се растура во селото. Како последица на тоа, тој влегува во повеќе излишни врски, растурајќи ја својата енергија.
Миладин, пак, е ликот кој по долги години поминати на печалба, а воден од носталгијата, се враќа во родното село, кажувајќи дека доаѓа од Кина. Тој умира сам во селото, додека неговиот син Бундале ги изведува своите љубовни авантури во градот.

## За романот
Иако граден без строго назначено дејство и панорамски нанижан со опсервации од поширока животна средина, романот дејствува како осмислено, талентирано водено, вешто компонирано и кохерентно дело. Навистина, квалитетот на романот би можеле да бидат подобрени преку намалување на одредени фрагменти и поголема грижа на авторот за прочистување на стилот, но сепак тој останува забележан како сложен и сериозен зафат во македонската проза, посветен на проблемите на современиот живот.

## Наводи

Категорија:Дела на Божин Павловски
Категорија:Македонски романи
Категорија:Македонски дела од 1967 година
Категорија:Книги од 1967 година
Категорија:Појавено во 1967 година во Македонија
Операција „Безбедно пристаниште“

**Операција „Безбедно пристаниште“** – операција за преместување на бегалци кој го извршил Маринскиот корпус на САД за да евакуира 15.570 до 21.000 од 200 000 унгарски бегалци во Соединетите Држави после Унгарската револуција од 1956 година. На 10 декември 1956 година Двајт Ајзенхауер наредил воспоставување на воздушен мост, како одговор на советското задушување на унгарскиот бунт. Тоа бил заеднички напор на Военото воздухопловство и Воената морнарица на САД, и разни комерцијални воздухоплови. На 1 јануари 1957 година биле релоцирани 9.700 бегалци во Соединетите Држави под команда на генерал-мајорот Џорџ Б. Дани. Дополнително на воздушниот транспорт, од 18 декември 1956 до 14 февруари 1957 година, силите на морнарицата транспортирале 8.944 бегалци од Бремерхафен во Германија до Њујорк во САД.

Категорија:Унгарската револуција од 1956 година
Категорија:Американско-унгарски односи
Вест Ауст

**Вест Ауст** — роман на македонскиот писател Божин Павловски од 1978 година.

## Содржина
Дејството на романот се одвива на еден мал остров со име Филип Ајланд во земјата под екваторот, прикриена со кратенката „Вест Ауст“. Островот е сопственост на Македонецот Димитар Ангелов (алијас Џими Змијата) и неговата жена Ана Миладинова, двајцата родени во Австралија, во семејства на наши доселеници. Тие располагаат со завидно богатство, но продолжуваат да се богатат со жестока експлоатација на сиромашните работници. Исто така, во романот се прикажани и судбините на тројцата браќа – Гоце, Даме и Војнило Алтин, како и на неколку други ликови, како: Илија Грабливиот (таткото на Џими Змијата), Џони Борделот, Италијанецот Виченцо, Гркот Маноли итн.

## За романот
Романот е добитник на наградата „11 Октомври“, а тој е и првиот македонски роман објавен на француски јазик од страна на „Обединетите француски издавачи“ во 1979 година. Истата година, романот бил објавен и на српски јазик од страна на издавачката куќа „Просвета“ од Белград, а потоа бил преведен и на други јазици.

Според Гане Тодоровски, романот „Вест Ауст“ го најавил новото, поинакво поимање на романописецската уметност во Македонија. Поетиката на романот најдобро може да се дефинира како креативен реализам, а тој се одликува со чист и беспрекорен јазик и со јасна поставеност на идејата, на атмосферата, на композицијата и на ликовите. „Вест Ауст“ е вонредно читливо четиво со богата и слоевита тема, а најдрагоценото што го носи романот е сознанието: да се види светот со сопствените очи, со што тој се наметнува како роман што привлекува.

## Наводи

Категорија:Дела на Божин Павловски
Категорија:Македонски романи
Категорија:Книги од 1978 година
Категорија:Македонски дела од 1978 година
Категорија:Појавено во 1978 година во Македонија
Монистра (музичка група)

**Монистра** – музичка група од Македонија.

## Постава
Групата „Монистра“ била основана во 2002 година, а нејзината музика спаѓа во жанрот „етно“ или т.н. „светска музика“ (*World music*). Групата ја сочинуваат: Александар Јовевски (кавал, тамбура и гајда), Јован Стрезоски (тамбура), Филип Николовски (тамбура), Габриела Јанушевска (глас), Дарко Ничевски (клавир), Марјан Андоновски (ударалки), Дамјан Зифовски (ударалки). Првиот албум на групата бил наречен „Монистра“.

## Наводи

Категорија:Македонски етно-групи
Категорија:Појавено во 2002 година во Македонија
Викентиј Паулски

**Викентиј Паулски** наречен и **Винко Паулски** (1581, Аквитанија – 1660, Париз) е католички светец.
## Животопис
Св. Викентиј Паулски се родил во 1581 година, во Аквитанија. Уште во младоста одлучил да стане свештеник, откако го завршил студирањето на теолошки науки. Потоа ја основал конгрегација за мисија, позната како „Лазаристи“, со цел да им помага на сиромашните. Неговите мисионери биле распространети низ целиот свет, а многумина од нив загинале како маченици во Кина. Исто така, во соработка со св. Лујза Марилац, св. Викентиј Паулски ја основал конгрегацијата на милосрдните сестри за негување на болните лица. Св. Викентиј Паулски починал во Париз, во 1660 година.

## Наводи

Категорија:Католички светци
Категорија:Англикански светци
Категорија:Починати во Париз
Категорија:Христијански светци од 17 век
Категорија:Родени во 1581 година
Категорија:Починати во 1660 година
Корнилиј Стотникот

200px|мини|Детал од „''Визија на Корнилиј Стотникот''“ од Заноби Роси, 17 век.
**Св. свештеномаченик Корнилиј** — православен светец.

## Житие
Корнилиј бил Римјанин и служел како офицер (стотник или центурион) од полкот наречен Италиски, во римскиот град Кесарија. Според Делата на светите апостоли, тој бил благочестив и богобојажлив маж кој често им давал милостиња на сиромашните и редовно му се молел на бога. Еден ден, околу девет часот, нему му се покажал ангел, кој му заповедал да испрати гласници во Јопија за да го повикаат Симон, наречен Петар, кој во тоа време престојувал кај Симон кожарот во една куќа крај морето. Тогаш, Корнилиј повикал двајца свои слуги и еден војник и ги испратил во Јопија. Другиот ден, додека тие патувале кон градот, во чест часот, Петар се искачил на покривот од куќата за да се помоли и тогаш ја имал следнава визија: Небото се отворило и кон него слегувал некаков сад, како големо платниште врзано за четирите краишта, а во него имало секакви животни, ѕверови, лазачи и птици. Од небото се чул глас кој му заповедал да јаде, но Петар одбил со оправдание дека никогаш не јадел нечиста храна. На тоа, гласот од небото одговорил: „Она што Бог го очистил, ти не го сметај за нечисто!“ Тоа се повторило трипати по што садот се вратил на небото. Тогаш, тројцата гласници дошле до портата на куќата, а на св. Петар му се јавил Светиот Дух, кој му кажал дека го бараат тројца луѓе и му заповедал да оди со нив. Утредента, св. Петар, придружуван од уште неколку луѓе, заминал кај Корнилиј, кој ги повикал и своите пријатели и роднини. Кога св. Петар влегол во неговиот дом, Корнилиј паднал на земи и му се поклонил, а св. Петар му рекол: „Стани, и јас сум човек.“ Тогаш, Корнилиј му раскажал за посетата на ангелот, а св. Петар сфатил дека Бог му праќа порака да ги крштева не само Јудејците, туку и луѓето од другите народи. Откако им раскажал за судбината на Исус Христос, Светиот Дух слегол над сите присутни и св. Петар ги покрстил сите присутни.

Откако се покрстил, Корнилиј ја оставил службата и тргнал по апостолот Петар, кој подоцна го поставил за епископ во градот Скипсеосис. Таму, св. Корнилиј претрпел големи измачувања поради својата вера, но успеал да го урне храмот на Аполон и да го покрсти кнезот на Скипсеосис, Димитриј. Откако бил известен од Бога за денот на својата смрт, св. Корнилиј ги повикал сите христијани, ги посоветувал, се помолил за нив и умрел. Постепено, тој бил заборавен и неговиот гроб останал запуштен. Но, светецот му се појавил на троадскиот епископ Силуан и му заповедал да подигне црква на местото на неговиот гроб. Епископот Силуан го извршил делото со помош на богатиот граѓанин Евгениј.

## Наводи

Категорија:Православни светци
Категорија:Свештеномаченици
Категорија:Светци од Новиот завет
Категорија:Воени светци
Категорија:Римјани од 1 век
Категорија:Личности од Делата на светите апостоли
Категорија:Светци од Светата Земја
Категорија:Корнелии
Категорија:Христијански светци од 1 век