Ќосем (султана)

**Ќосем** (, целосно име: *Девлетлу Исметлу Махпејкер Ќосем Валиде Султан Алијету Шан Хазретлери*, родена околу 1589 година – починала на 2 септември 1651), позната и како **Махпејкер** (персиски: ماه پيكر) — сопруга на османлискиот султан Ахмед I, валиде султан како мајка на султаните Мурад IV и Ибрахим, и бујук („регент“) на султанот Мехмед IV од 1649 година. Таа станала една од најмоќните и највлијателните жени во отоманската историја, како и централна фигура во периодот познат како Султанат на жените.

Родена во Тинос во семејство на грчки православен свештеник, таа била киднапирана и продадена како робинка во Босна пред да биде испратена во царскиот харем во Цариград, османлискиот главен град. Таму таа се прославила, станувајќи миленичка на султанот Ахмед I, кој подоцна се оженил со неа и ја направил негова законска сопруга. Со текот на времето, нејзиното влијание врз султанот се зголемило и таа станала негов најдоверлив советник. Историчарите ѝ признаваат дека го убедила Ахмед да го поштеди животот на неговиот помлад полубрат Мустафа, ставајќи крај на вековната практика на братоубиство во Отоманското Царство. Откако Ахмед починал во 1617 година, таа била важна во устоличувањето на Мустафа I. По вознесувањето на Осман II, таа накратко била протерана во Стариот дворец (Ески-сарај).

За време на нејзиниот мандат како регент на Мурад IV, Ибрахим и Мехмед IV, Ќосем собрала огромна озлогласеност и наклонетост меѓу нејзините поданици и имала неспоредлива политичка моќ во Отоманското Царство. Нејзините рани години како регент биле обележани со турбуленции и нестабилност, кои започнале кога Сафавидското Царство анектирало голем дел од Ирак и го зазел Багдад во 1624 година, вклучувајќи ги Османлиите во 16-годишен судир со Сафавидите што предизвикало серија бунтови, упади и движењата за независност низ Отоманското Царство. За време на ескалацијата на тензиите меѓу Отоманското Царство и Република Венеција во 1640-тите, таа и нејзините сојузници биле обвинети за притисок врз Ибрахим да изврши поморски напад на островот Крит, контролиран од Венеција. Таа морала да се бори со венецијанската блокада на Дарданелите, која кулминирала со поморската битка кај Фоки во 1649 година, како и со трговските востанија предизвикани од финансиската криза во годините што следеле.

Улогата на Ќосем како заштитник на отоманската династија била поздравена и од современиците и од историчарите. Сепак, неколкумина ги доведуваат во прашање нејзините намери и мотиви за застапување на каузата на јаничарите за време на нејзините 28 години на власт. Некои тврделе и дека таа собрала големо богатство со нелегитимни средства. Таа, сепак, добро ги искористила парите што ги стекналала од нејзините земји и приходи, преземајќи добротворни работи и градежни проекти како опипливи манифестации на грижата на династијата за нејзините поданици. Затоа, по нејзиниот брутален атентат кој предизвикал немири и погубување на стотици мажи во Цариград, таа била нарекувана со имињата: „Валиде Муазама“ (величествена мајка), „Валиде Мактиле“ (убиена мајка) и „Валиде Шехиде“ (маченичка мајка).

## Заднина
десно|мини| Карта на Тинос од Џакомо Франко, 1597 година
Ќосем имала грчко потекло, ќерка на грчки православен свештеник на егејскиот остров Тинос чие моминско презиме било Анастасија.

Во 1603-1604 година, на возраст од 14 или 15 години, била киднапирана од отомански напаѓачи и купена како робинка во Босна од *[[Беглербег|бејлербегот]]* (гувернерот) на босанскиот Ејалет. Нејзината убавина и интелигенција биле забележани од кизлар-агата од дворот на султанот Ахмед I, кој ја испратил во Цариград да се придружи на група други робинки за да бидат обучени во Царскиот Харем како царска дворска дама.

По нејзиното пристигнување во царскиот харем, таа учила религија, теологија, математика, везење, пеење, музика и литература. Според изворите, таа била висока, витка и привлечна поради белиот тен и длабоката кафена боја на очите. Ахмед бил воодушевен од нејзината убавина и интелигенција, а во 1605 година, таа станала негова водечка хасеки и легална сопруга. Според италијанскиот патник Пјетро Дела Вале, по нејзиното преобраќање во ислам, нејзиното име било сменето во *Махпејкер*, а подоцна од Ахмед во *Ќосем,* што значи „*водач на стадото*“, што имплицира на нејзината политичка интелигенција и лидерство.

Ќосем станала позната во почетокот на владеењето на Ахмед како дел од серијата промени во хиерархијата на Царскиот Харем. Сафије Султан, некогаш моќната баба на Ахмед и управител на харемот, била лишена од власта и протерана во Старата палата (Ески-сарај) во јануари 1604 година, а Хандан Султан, мајката на Ахмед и валиде султан, починала во ноември следната година. Овие две слободни места ѝ овозможиле да се искачи на врвот на хиерархијата на царскиот харем. 

## Хасеки-султан
[десно|мини| Портрет на [Ахмед I (1815 година)]]
Како хасеки султан на Ахмед, тој ја фаворизирал над сите негови наложници, расфрлајќи ѝ ги најубавите накити од неговото складиште. Нејзината стипендија се состоела од 1.000 аспери дневно.  Во раните години од нивниот брак, таа му родила на Ахмед 4 ќерки: Ајше Султан, Фатма Султан, Ханзаде Султан и Гевхерхан Султан. Како мајка на неколку принцези, таа имала право да ги договори нивните политички бракови. Една од нејзините ќерки, Ајше Султан, се омажила за Насух-паша во 1612 година на седумгодишна возраст.  Истата година, Гевхерхан Султан се оженила со Окуз Кара Мехмед-паша на петгодишна возраст.  Венецијанскиот амбасадор Симон Контарини, помеѓу 1609 и 1612 година, ја споменува Ќосем во својот извештај во 1612 година и ја прикажува како:„[Жена] со убавина и остроумност, а дополнително... со многу таленти, таа пее одлично, од каде и понатаму е исклучително добро сакана од кралот... Не дека ја почитуваат сите, но ја слушаат во некои работи и е миленик на кралот, кој постојано сака да е покрај него."Џорџ Сандис, англиски патник кој бил во посета на Цариград во раните 1610-ти, го запишал името на Ќосем како „Касек Кадун“ (хасеки-кадин) и верувал дека таа е „*вештерка над својата убавината*“. Тој тврдел дека султанот имал „*страсна*“ љубов кон Ќосем, нагласувајќи дека тоа е резултат на вештерство. Сендис продолжува да ја карактеризира како жена со „*нежна и во исто време срамежлива природа*“.

### Напори за укинување на братоубиството
Интересот на Ќосем за сукцесија не поминал незабележано од современите набљудувачи по раѓањето на нејзиниот првороден син Мурад во 1612 година, и можно е дека се должат значајните модификации во моделот на сукцесија на престолот од систем на првородство до систем заснован на агнатичен стаж. Бидејќи братоубиството било вообичаена практика, таа се плашела дека ако престолот отиде кај еден од синовите на султанот, ќе му припадне на најстариот, Осман, чија мајка, Махфирузе Хатун, можеби била сметана од Ќосем како ривал со намера да лобира во корист. на сопствениот син. Таа се плашела дека Махфриузе ќе го натера Осман да ги погуби нејзините синови - Мурад, Сулејман, Касим и Ибрахим, доколку го наследи татко му, па затоа се трудела да го заштити нејзиниот полудевер Мустафа од погубување. 

Симон Контарини во истата година известил дека Ќосем „*лобираше да го поштеди [[Мустафа I|Мустафа]] од судбината на братоубиството со задна цел да го спаси сопствениот син од истата судбина*.“  Така, оставајќи го братот на султанот да живее „*Се обидуваше да се увери дека [[Мустафа I|Мустафа]], ако се случи да стане султан, ќе го поштеди животот на нејзините синови“*. Контарини не го спомнува името Ќосем, туку зборува за „кралица“  Згора на тоа, Ќосем можела да го искористи нејзиниот близок сојуз со Мустафа-ага, агата на јаничарите и Насух-паша (нејзиниот зет) за да има влијание врз султанот.

Контарини, исто така, објавила дека султанот наредил една жена да биде претепана затоа што ја иритирала Ќосем, која можеби била и самата Махфирузе.  Таа подоцна била протерана во Старата палата (Ески-сарај), веројатно во средината на 1610-тите.  По тој инцидент, Ќосем го засакала нејзиниот посинок Осман. Го пуштла да ѝ се придружи во возењето со кочии каде што тој се покажувал пред толпата кога таа одела во Цариград. Извештаите на венецијанските *баилоси* забележуваат дека на овие екскурзии, Осман уживал да им фрла грст монети на минувачите кои се собирале да го видат младиот принц, додека неговата маќеа Ќосем останала скриена зад завесата. На крајот Ахмед се смешил во врската помеѓу Осман и Ќосем; венецијанскиот амбасадор Бертучио Валиер во 1616 година известил дека султанот не им дозволил на двајцата најстари принца (Осман и Мехмед) да разговараат со Ќосем.  Неговиот мотив можеби, како што шпекулирал Валиер, бил стравот дека безбедноста на принцовите била загрозена од добро познатите амбиции на Ќосем за нејзините синови, и да ги спречи гласините за непристојноста на возрасниот принц во дружењето со жена која не е ниту негова мајка. ниту неговата сестра. 

Големиот везир Насух-паша, зетот на Ќосем како сопруга на нејзината ќерка, Ајше Султан, бил погубен по наредба на Ахмед во 1614 година, самата Ќосем се обидела да го спречи нејзиниот сопруг да преземе таква акција, но безуспешно. Така, таа загубила важен сојузник во владата. Од тој момент, таа веројатно ги концентрирала напорите да го одржи Мустафа во живот.

Влијанието на Ќосем врз султанот се зголемило во следните години и се вели дека таа дејствувала како една од неговите советници.  Известувајќи во 1616 година дека Ќосем била највредниот сојузник што можел да го има во палатата поради нејзиното влијание врз султанот, Валиер тврди дека нејзината провенецијанска политика и придонесите за добрата положба на Венеција морало да бидат соодветно наградени.  *Баилосите* исто така забележале дека Ахмед бил длабоко посветен на Ќосем. Сепак, таа се воздржувала од постојано вклучување во сериозни прашања бидејќи султанот одбивал да биде засенет од неговата сопруга. Според Валиер во 1616 година:„Нејзината претпазливост веројатно имала за цел да го одбегне незадоволството на султанот, кој сакал да избегне да изгледа управуван од жена, како што бил неговиот татко. Таа може да прави што сака со кралот и да го поседува неговото срце апсолутно, ниту пак некогаш и се ускратува нешто“.Контарини понатаму забележува дека Ќосем „*се воздржува со голема мудрост да не зборува [со султанот] премногу често за сериозни работи и државни работи*“.  Во текот на нејзината кариера како султан хасеки, таа била обвинета дека се обидувала да ја спаси сопствената позиција и влијание во текот на нејзината долга кариера „*наместо онаа на султанот или династијата*“. 

Владеењето на Ахмед е значајно за одбележување на првото прекршување во отоманската традиција на кралско братоубиство; отсега натаму, османлиските султани веќе нема систематски да ги егзекутираат своите браќа по стапувањето на престолот. 

## Смртта на Ахмед I
По раната смрт на Ахмед од тифус и гастрично крварење на 22 ноември 1617 година, Ќосем стапила на врвот на фракцијата што го поддржале стапувањето на Мустафа на престолот.  Преку нејзиното поткупување и влијание, Ќосем успешно маневрирала да го постави на престолот полубратот на Ахмед, Мустафа. Таа веројатно се плашела за животот на нејзините синови, доколку нивниот постар полубрат Осман стане султан и ги погуби. Затоа, поверојатно е дека таа претпочитала Мустафа да стане султан бидејќи тој нема да ги гледа нејзините синови како закана. 

### Владеење на Мустафа I
Мустафа се покажал изнемоштен и неспособен, бидејќи бил првиот султан кој се качил на престолот без претходно искуство во управувањето. Тој го поминал целиот свој живот во харемот, учејќи само што можеле да го научат евнусите и жените и постојано стравувал од погубување од рацете на владејачките султани, со неколку службеници од палатата, особено главниот црн евнух Мустафа Ага, кои ги потхранувале овие стравови. да го контролираат. На крајот, главниот црн евнух Мустафа Ага распространил приказни дека е луд и го обезбедил неговото детонирање на 26 февруари 1618 година, само 96 дена по искачувањето на престолот, заменувајќи го со Осман, најстариот син на Ахмед и неговата почината мајка Махфирузе Хатун.

Првиот чин на Осман како султан бил да ја елиминира моќта од поддржувачите на Мустафа, како и од оние кои го обезбедиле неговиот пристап и планирале да владеат над него. Како резултат на тоа, Ќосем и нејзината придружба биле протерани во Стариот дворец (Ески-сарај). 

### Период во Стариот дворец
За време на владеењето на Осман II и второто владеење на Мустафа I, Ќосем и нејзините 8 деца се населиле во Стариот дворец.

Поради појавата на стажот како принцип на сукцесија, што значело дека мајката на принцот може да го одбележи времето во Старата палата помеѓу смртта на нејзиниот султан и доаѓањето на нејзиниот син, Ќосем можела да го задржи својот статус Хасеки и дневната стипендија од 1.000 аспери за време на нејзиното пензионирање таму; сепак, по завршувањето на мандатот на Ќосем како хасеки, позицијата ја изгубила својата важност.  За време на нејзиното пензионирање, таа имала можност подобро да се запознае со Сафије Султан. 

### Владеење на Осман II
Во 1619 година, Осман дејствувал против османлиските конвенции со тоа што ѝ одредил на својата маќеа Ќосем тридневна посета на Стариот дворец, за време на која тој учествувал во нејзините свечености, покажувајќи ја својата посебна наклонетост кон неа.  Тој, исто така, и дал на Ќосем приход од осум села во северозападниот дел на Атина, кои таа ги вклучила во нејзиниот *[[вакаф]]*, кој обезбедувал услуги за аџиите кои патувале од Дамаск во Мека. Ќосем можеби го негувала овој однос со намера да го искористи своето влијание за да го убеди да ги поштеди нејзините синови. Кога Осман заминал на полскиот поход во 1621 година, тој го погубил само Мехмед, најстариот од неговите помлади браќа, кој бил еден од синовите на Ќосем.  Неговиот вујко Мустафа останал жив, како и помладите браќа на Осман. Сепак, дури и ако нивната врска била негувана, таа не дала последователни резултати за младиот султан, чија најисклучителна слабост била недостатокот на валиде султан која ќе лобира во негова корист.  Тој, сепак, се чувствувал непријатно поради вмешаноста на Ќосем во државните прашања. 

Во мај 1622 година, чувствувајќи дека Осман може да ги погуби Мустафа и неговите помлади браќа, евнухот и војската на палатата планирале контра-пуч, поддржан од мајката на Мустафа, Халиме Султан и Ќосем, која сакала нејзините сопствени деца да се искачат на престолот. Тие упаднале во харемот и го ослободиле Мустафа од кафезот. Што се однесува до Осман, на возраст од само седумнаесет години, тој бил затворен во Едикуле, а потоа веднаш задавен од членовите на јаничарите на 20 мај 1622 година, главно преку напорите на Халиме.

### Второто владеење на Мустафа I
Истиот ден, Мустафа бил поставен да владее. Вториот краток мандат на Мустафа бил уште покатастрофален од првиот. Додека власта првично им припаднала на Ќосем и неговата мајка, јаничарите и другите кои го извршиле бунтот сега бурно реагирале на атентатот на Осман: Тие ги убиле сите оние кои ги сметале за одговорни додека во исто време се обидувале да ги заштитат преостанатите синови на Ахмед против неизбежните напори на Халиме да ги елиминира за да го заштити владеењето на нејзиниот син.

Во обид да изгради сопствена позиција, Ќосем го обезбедила назначувањето за голем везир на Албанецот Мере Хусеин-паша, кој успешно се претставил како еден вид реформатор, ветувајќи дека брзо ќе се движи против атентаторите. Но, Хусеин-паша ја искористил ситуацијата само за своја полза, нашироко изнудувајќи под изговор дека ќе ги казни одговорните за убиството на Осман и ќе ја нападне државната каса за сопствен профит. 

Во текот на последните месеци од второто владеење на Мустафа, тој наредил да се погубат сите вклучени во убиството на Осман, вклучувајќи ги и синовите на Ќосем. Но, пред да може да се извршат неговите наредби, и Ќосем и корпусот на евнухот интервенирале и го симнале уште еднаш од престолот. Мустафа го поминал остатокот од својот живот во кафез.  Ќосем на крајот постигнала договор со везирите да го постави нејзиниот син Мурад за султан. 

## Валиде султан

### Владеење на Мурат IV
[десно|мини| [Маслено сликарство|Сликарство во масло кое го прикажува Мурад IV во неговата млада возраст (анонимно, околу 17 век)]]
Ќосем влегла во палатата Топкапи со грандиозна свечена поворка пред која илјада дервиши марширале со молитви за да го прослават нејзиното доаѓање. Таа повторно била втурната во политичката арена кога нејзиниот син се искачил на престолот на 10 септември 1623 година како Мурад IV. Бидејќи нејзиниот син бил малолетен, таа била назначена не само за валиде султан, туку и за официјален регент (*наиб-и-султанат*), од воздигнувањето на нејзиниот син на 10 септември 1623 година до 18 мај 1632 година 

Во 1623 година, османлискиот двор испратил писмо до Република Венеција, со кое официјално го објавил наследувањето на престолот на Мурад IV. Во писмото, Ќосем била означена како валиден султан: „*Нејзиното височество султанката Валиде […] за покојниот султан Ахмед, кого Алах го зеде со себе, беше многу важна личност и тој ја сакаше толку многу што ја почести со тоа што се ожени со неа...“* Писмото понатаму укажува дека Ќосем ќе владее во името на нејзиниот син: „*Имаме голема надеж и вера во валиде султан, која - меѓу сите жени што ја уживаат оваа позиција - се одликува со зрелост и доблест на карактерот*“.

Набргу по устоличувањето на Мурад во 1623 година, венецијанската амбасадорска порака забележала за политичкото искуство на Ќосем:„Сета моќ и власт ја има мајката, жена сосема различна од онаа на султанот Мустафа, [која] често учествуваше во владините работи за време на владеењето на нејзиниот сопруг.“Ро, англиски пратеник, напишал еден месец пред венецијанското испраќање, предвидувајќи дека новиот султан ќе биде „*измачуван од неговата мајка, која го измачувала неговиот татко, човек со дух и памет*“. 

По доаѓањето на Мурад, сите негови браќа биле затворени во Кафез, кои биле дел од Царскиот Харем каде што можните наследници на престолот биле држени под вид на домашен притвор и постојан надзор од страна на евнусите на палатата.

Како регент, Ќосем делотворно управувала со царството преку нејзиниот син Мурад, присуствувајќи и организирајќи сесии на *диваните* (кабинетот) зад Завесата. Таа била задолжена за назначување политички фигури и надгледување на државната администрација, што и овозможило да воспостави врски со државници, судии и други судски фигури. Таа се среќавала со странски амбасадори од други земји за да разговара за меѓународните договори. Водечките везири ги пишувале своите писма директно до неа, како одговор, Ќосем ја искористила нејзината титула *кира (дама)* за да состави писма до везирите. Во 1623 година, Кеманкеш Кара Али-паша бил назначен за голем везир.

Се сметало дека Ќосем има различни очекувања за нејзината улога кога првпат станала регент. Според турскиот историчар Озлем Кумрулар:„Од барањето на големиот везир е јасно дека во овој период Ќосем сакала да биде со нејзиниот малолетен син во салата и да ги слуша сите барања на високите личности. Таа сакаше да го придружува султанот и во исто време да ја држи власта во свои раце. Големиот везир на многу џентлменски начин изјавил дека таа желба не е во согласност со законот (канун): „Господи мој и Владетелу, ова што го правиш е спротивно на законот. Ве молам, дури и не го артикулирајте. На крајот на краиштата, јас сум твој верен слуга и не сакам да бидам одделен од тебе“.Најлошата грешка на големиот везир Али-паша била тоа што му дозволил на сафавидскиот шах Абас да ги заземе Багдад и Ериван во 1624 година, а потоа ја криел веста од Мурад, кој во тоа време имал дванаесет години, и неговата мајка, Ќосем. По дознавањето, Ќосем веднаш приредила негово соборување од позицијата, по кое Али-паша бил задавен со поддршка на главниот црн евнух Мустафа-ага. Местото на голем везир подоцна ќе го пополни Черкеш Мехмед-паша.

#### Надворешна и внатрешна политика
Странските непријатели и моќните локални истакнати личности го сметале подемот на Ќосем како златна можност да се поткопа моќта и авторитетот на османлиската држава. За време на раните години на султанатот на Мурад, Ќосем морала да се справи со загубата на Багдад и Ериван за време на Отоманско-сафавидската војна, бунтот на племињата во Либан, бунтот на Абаза во северна Анадолија, колебливите верности на гувернерите во Египет и други провинции, потврдување на независноста од страна на варварските држави, бунт на Татарите на Крим и нападите на ограбувачите на Козаците до бреговите на Црното Море.  

Козачките упади биле вообичаени во Отоманското Царство во текот на почетокот на 17 век, нарушувајќи ја безбедноста на Црното Море и принудувајќи ги Османлиите да размислуваат за зајакнување на Босфорот, особено по најновиот упад на Козаците во 1624 година. Во име на нејзиниот син, Ќосем наредила да се изградат две тврдини во близина на устието на Босфор, едната во Анадолукаваги, а другата во Румеликаваги. Тврдините биле подигнати за една година.

За време на нејзиното регентство, Ќосем умешно ги обновила државните финансии по период на тешка инфлација.  Таа, исто така, помогнала да се стабилизира владата со топење на голем дел од златото и среброто во палатата за да им плати на јаничарите.   Кога на големиот везир, кој водел кампања против Сафавидите за повторно да го заземе Багдад, останал без храна за војската, тој се обратил до Ќосем за помош. Во едно писмо таа одговорила на барањето на големиот везир и напишала: „*Вие велите дека мора да се внимава на одредбите за кампањата.* *Да беше до мене, одамна ќе беше завршено. Нема недостаток ниту од моја, ниту од мојот син*“. Во друго, таа испраќа добра вест: „*Пишавте за одредбите.* *Ако можев, веднаш ќе ги набавев и ќе ги испратев. Правам сè што можам, син ми исто така. Дај Боже, се планира овој петок десет милиони аспери да бидат проследени до [[Усќудар]], доколку се биде во ред. Остатокот од одредбите се натоварени на бродови*“. Бајрам-паша, гувернерот на Египет и зет на Ќосем, ѝ пишувал директно на неа за голем број прашања, а таа му ја соопштила содржината на писмата на гувернерот до големиот везир Ахмед-паша заедно со своите коментари за овие работи. Меѓу проблемите за кои се дискутирало, биле доцнење барут потребен за војување, проблематичната ситуација во Јемен и недостатоците во приходите на покраината (во 1625 година Египет испратил само половина од својот нормален приход поради пустошот на чумата позната во египетските анали како чумата на Бајрам-паша“). Широката соработка меѓу големиот везир Ахмед-паша и Ќосем ја сугерира нејзиниот искрен коментар кон него: „*Навистина ме боли глава.* *Но и тебе ти задавам страшна главоболка. Колку пати сум се запрашала. „Се прашувам дали му се гади од мене“? „Но, што друго можеме да направиме*?“ 

Во 1625 година, Мурад, кој веќе бил критичен кон надворешната политика на неговата мајка, гласно се спротивставила на нејзиното предложено примирје меѓу Отоманското Царство и Шпанија. Според едно венецијанско писмо од 1625 година, „*империјалистите и шпанците изјавиле дека работата напредувала позитивно, а за тоа активно им помагала мајката на султанот*“. Една година подоцна, венецијанскиот амбасадор известил дека султанот, „*со претпазливост над неговите години*“, се противил на примирјето, како и повеќето водечки државници освен адмиралот Реџеп-паша и Бајрам-паша, гувернер на Египет, и истакнал дека шпанските „*Своите надежи ги темелат на овие двајца и мајката и сестрата на султанот*“. Амбасадорот веројатно бил свесен за фактот дека Реџеп-паша бил оженет со Гевхерхан султан, а Бајрам-паша со Ханзаде Султан, кои и двете биле ќерки на Ќосем. Сепак, договорот бил отповикан по наредба на султанот. Покрај нејзината преписка со шпанскиот крал Филип IV, Ќосем директно се допишувала и со Нур Јахан, главната сопруга на могулскиот цар Џахангир   и шведскиот крал Густав II. 

Сериски бракови на една кралска принцеза често се случувале во Отоманската династија во векот по Сулејман Величествениот, дозволувајќи му на царското семејство да воспостави мрежа на сојузи со најмоќните од пашиите. Ќосем, особено, ги користела своите ќерки за да помогне да се одржи на власт речиси половина век. Како што му напишала на големиот везир Ахмед-паша во 1626 година, неколку месеци пред тој да стане трет сопруг на нејзината ќерка Ајше Султан:„Поздрав и молитви до неговата екселенција - Пашата. Известена сум за сè што кажавте во вашето писмо. Луѓето едноставно не се свесни за сите работи што ќе се кажат преку грст пари. Што треба да се направи? Можеби [нешто може да се направи] по празникот, ако даде Господ. Што се однесува до тебе, кога и да си подготвен извести ме, па јас ќе постапам соодветно. Веднаш ќе се погрижиме за тебе. Принцезата е подготвена. Ќе го направам истото како кога ја испратив мојата Фатма султан. Само пишете ни кога сакате, па јас ќе ги средам работите соодветно. Господ нека го благослови [бракот].“Отфрлањето на државната понуда за брак во царското семејство било еднакво на предавство, така што државниците не можеле да одбијат.  Ќосем, исто така, се совпаднала со многу други жени во царското домаќинство со мажи со значајна положба што ќе биде од корист за нејзиното владеење.  Дополнително, не само што браковите што ги договарала Ќосем ѝ овозможиле да изгради широки мрежи, туку и стратешки се здружила со јаничарите.
[десно|мини|280x280пкс| Писмо на Ќосем Султан до [Гази Хусрев-паша|големиот везир Хусрев-паша, 1627 година.]]
Ова писмо, датирано од 1627 година, ја покажува проблематичната оставка на Ќосем од овој пресврт на работите, бидејќи таа признава дека царството сега ќе биде управувано без нејзино туторство. Две проблематични работи на кои се алудира во писмото се безбедноста на Јемен, кој би се ослободил од османлиската контрола во 1636 година, и хроничниот буџетски проблем на исполнување на платите, особено на јаничарите, честопати непослушната отоманска пешадија.  Писмото, исто така, укажува дека таа била загрижена за здравјето на Мурад и ја изразува својата фрустрација поради нејзиниот недостаток на директна контрола врз важните одлуки; таа му напишала на големиот везир Дамат-паша:„Поздрав и молитви до неговата екселенција Пашата. А сега како си? Возвишено во моментов го посветуваме телото и душата и се окупираме ноќе и дење со спокојството на заедницата на Мухамед. И сега е објавено: Дојдоа писма од Египет - очигледно и до вас - кои ја опишуваат ситуацијата таму. Нешто апсолутно мора да биде направено за Јемен - тоа е портата кон Мека. Мора да направиш сè што можеш. Ќе разговараш со мојот син за ова. Ти велам, мојот ум е целосно вознемирен поради оваа [ситуацијата во Јемен]... Тоа можеби ќе ти направи голема тешкотија, но ќе ја заработиш милоста Божја преку служење на заедницата на Мухамед. Како се снаоѓаш со исплатата на платите?Останува ли уште многу? Со милоста Божја ќе се погрижиш за таа обврска. Син ми заминува наутро и се враќа навечер, никогаш не го гледам. Нема да се оддалечи од студот, пак ќе се разболи. Ти велам, ова тагување по детето ме уништува. Разговарајте со него, кога ќе добиете шанса. Тој мора да се грижи за себе. Што да правам - нема да слуша. Само што стана од болничка постела и се шета по студот. Сето ова ми го уништи душевниот мир. Се што посакувам е да остане жив. Обидете се барем да направите нешто за Јемен. Господ нека ни помогне во оваа ситуација во која се наоѓаме... Вие двајца знаете што е најдобро.“Во друго писмо се изразува слична загриженост младиот султан да биде советуван и казнет од големиот везир Хусрев-паша, ако не и од самата Ќосем. Тоа, исто така, имплицира дека Ќосем добивала информации за настани надвор од палатата од Мурад наместо директно:„Слушнав од мојот син дека ти напишал и те предупредил дека [твојот управител] не е човек со добри намери. Дали е вистина дека ви дава лошо име? До одреден степен, луѓето на пашата се тие што ја предизвикуваат неговата лоша репутација. Господ нека им ја даде наградата што ја заслужуваат. Не се осврнувам на ништо конкретно. Пријател е оној кој на личноста му ги кажува своите маани в лице. На никој од вас не би му посакал лошо. Господ да не заштити сите од зло. Посакувам да ме слушате и да престанат да вежбаат со копјата во Хиподромот. Зошто не можат да одат да играат во Ланга? Мојот син го сака, јас го губам умот поради тоа. Кој вели дека е добро за него, лаже. Внимавајте го за тоа, но не веднаш. Што можам да направам? Моите зборови сега му се горчливи. Само нека остане жив, тој е витален за сите нас. Имам толку многу проблеми што не можам да почнам да ги пишувам сите. Мора да му дадете совет колку што можете повеќе - ако не слуша едно, ќе слуша друго“.Следната година, Мурад се потрудил да ги прекине врските на Ќосем со адмиралот Хусеин-паша, сопругата на нејзината ќерка Фатима. Мурад го раскинал бракот откако се разлутил поради прекумерната поддршка на мајка му за пашата. Хусеин-паша имал корист од заштитата и на главниот црн евнух Мустафа ага и на Ќосем. Потегот на Мурад против инаку успешниот адмирал можеби произлегол од неговата желба да се ослободи од влијанието на неговите советници од внатрешната палата и да изврши власт над највлијателните владини офицери. Се вели дека Ќосем се обидела да го задоволи својот син со подарок украсно облечени коњи и банкет од десет илјади аспери. Мурад компулсивно се обидувал да ја оддалечи мајка си од политиката, а од неговите постапки е јасно дека бил вознемирен од големото влијание на неговата мајка. 

#### По регенството
[десно|мини| [Отоманска минијатура на Мурад IV]]
Во 1632 година, 9-годишниот мандат на Ќосем завршил како резултат на одлуката на нејзиниот син Мурад да ја отстрани од политичката сцена, откако тој одлучил да не дозволи никаква моќ да се меша во неговото управување со царството, и наредил неговата мајка да ги прекине контактите со неговите државници, заканувајќи ѝ се со исклучување и прогонство од главниот град доколку таа не се придржува на тоа; ова веројатно било одговор на мајското востание во Цариград од 1632 година кога јаничарите упаднале во палатата и го убиле големиот везир Ахмед-паша, меѓу другите. Мурад се плашел дека ќе ја доживее истата судбина како и неговиот постар полубрат Осман II, и решил да ја потврди својата моќ.  Затоа, штом ја презел власта под своја контрола, се обидел да ги замени лојалните луѓе на мајка си.   Подоцна се обидел да ја задуши корупцијата која растела за време на владеењето на претходните султани, а која не била проверена додека неговата мајка владеела преку полномошник. Неговото апсолутно владеење започнало во 1632 година, кога ја презел власта и ги потиснал сите тирани и повторно ја воспоставилнадмоќта на султанот.  И покрај тоа што била отстранета од седиштето на власта, Ќосем продолжила да раководи со некои владини работи во име на султанот за време на неговите отсуства од главниот град,  како и да одржува директна кореспонденција со него и со големиот везир Мехмед-паша. 

За време на заминувањето на Мурад низ областа во близина на Бурса во 1634 година, Ќосем брзо се преселила за да го заштити од заканата од бунт. Погубувањето на Мурад на кадијата од Изник за помал прекршок предизвикало голем бес кај верската хиерархија на Цариград. Кога Ќосем дознала за обвинувањата против шејх ул-Ислам Ахизаде Хусеин Ефенди, кој наводно планирал да го собори султанот, таа веднаш му испратила на Мурад писмо да се врати во главниот град што е можно поскоро. Ахизаде Хусеин Ефенди бил задавен пред доказот за неговата невиност да стигне до бесниот султан. Ова било прво погубување на шејх ул-ислам во историјата на османлиската држава. 

До 1635 година, селата во Анадолија лежеле уништени од бунтот на Абаза и државното угнетување, што резултирало со масовен прилив на бегалци. Мурад одговори со наредба на бегалците да се вратат во нивните уништени домови или да бидат погубени, но попуштил на инсистирањето на неговата мајка. 

Анџело Алесандри, секретар на венецијанскиот пратеник Пјетро Фоскарини, ја карактеризира на следниов начин во 1637 година:„...оваа госпоѓа, со грчко потекло, сега има околу четириесет и пет години, многу убава и има нежни црти. Личност со добро срце, интересни забави и задоволства, доблесна, мудра и разумна. Величествена, со широки хоризонти."По повторното заземање на Багдад од Сафавидите во 1638 година, Ќосем била клучна фигура во прославите околу триумфалното враќање на нејзиниот син Мурад во Цариград. Таа тргнала од Цариград за да го пречека Мурад во Измит, два дена патување од градот, додека султанот се вратил по море. Таа се возела во кочија обложена со златна ткаенина, тркалата биле обложени со навртки и краци целосно обложени со злато, на кои претходеле везири и високи верски власти на прекрасно заробени коњи. Дванаесет дополнителни вагони го следеле нејзиниот превоз, најверојатно превезувајќи членови на Царскиот Харем. 

Главниот напор на Ќосем за заштита на династијата се чини дека го одвраќал султанот да ги погуби сите негови браќа кон крајот на неговото владеење. Принцовите Бајазид (нејзиниот посинок) и Сулејман (нејзиниот биолошки син) биле погубени за време на прославите за победата кај Ериван (1635), а Ќазим, наследникот на османлискиот престол, бил погубен за време на походот во Багдад во 1638 година.  Еден извор наведува дека Мустафа исто така бил погубен по наредба на Мурад на 20 јануари 1639 година.

### Владеење на Ибрахим
Еден од двата последни преживеани синови на Ќосем, Ибрахим, живеел во постојан стрес дека ќе биде следниот од неговите браќа што ќе бидат погубени по наредба на Мурад. На смртната постела, Мурад ѝ кажал на мајка си колку го презира својот брат Ибрахим и како би било подобро династијата да заврши наместо да продолжи со лудо кралско семе.  Животот на Ибрахим бил спасен само со посредување на неговата мајка Ќосем, која тврдела дека тој е „*премногу луд за да биде закана*“, со што таа ја спасила отоманската династија од уништување.

По смртта на Мурад во 1640 година, Ибрахим останал единствениот преживеан принц од династијата. Откако бил замолен од големиот везир Мустафа-паша да го преземе султанатот, Ибрахим се посомневал дека Мурад е сè уште жив и планира да го зароби. Било потребно комбинираното убедување на Ќосем и големиот везир Мустафа Паша за да го натераат Ибрахим да го прифати престолот. На пример, Ќосем наредила трупот на неговиот брат да биде изложен пред него, а таа дури му се заканила на Ибрахим дека може да се соочи со „*давење, а не со инаугурација*“ доколку одбие да биде крунисан за султан. 

Кога Алвисе Контарини пристигнал во Цариград, испратен од венецијанската влада по повод пристапувањето на Ибрахим, тој дал писма со честитки упатени до Ќосем на големиот везир Мустафа Паша. Тој пак, како ривал на Ќосем за контрола на слабиот Ибрахим, не ги испратил писмата „*како да ги презира*“, изјави Контарини, „*и ми кажа дека мајките кралици на Османлиите се робови на Големиот Сињор како и сите други, не партнери или шефови на влади, како оние во христијанските земји*“.

Со доаѓањето на емоционално вознемирениот Ибрахим, Ќосем повторно била политички активна како *[[де факто]]* регент. Сепак, таа уживала во помалку компатибилни односи со моќниот везир Мустафа-паша отколку со големите везири од раното владеење на Мурад. Сега влегувајќи во нејзината втора регентска служба и четврта деценија на политички ангажман, Ќосем била поитра и поискусна политичарка. Но, несомнено е дека големиот везир очекувал и непречена власт. Конкуренцијата меѓу двајцата ја известил венецијанскиот амбасадор Алвисе Контарини:„Во сегашната влада, до степен до кој можностите на овој син се помали, таа е во поголема почит [отколку на крајот на владеењето на Мурад]. И така, со нејзините заповедни работи во палатата и големиот везир што ги [командува] оние надвор, често се случува овие двајца владетели да се спротивстават еден на друг и притоа да се навредуваат еден на друг, така што може да се каже дека изгледа дека тие се сложни, но тајно секој се обидува да предизвика пад на другиот."
[десно|мини| Слика на султанот [Ибрахим I|Ибрахим Лудиот, кој владеел како султан од 1640 година до неговото детонирање во 1648 година]]
Импотентноста на Ибрахим била оценета психолошки, а мајка му повикала голем број *[[Оџа|оџи]]* да го лекуваат, но никој не успеал. Во очајнички обид, Ќосем го поканила наводниот волшебник Џинџи Хоџа во палатата откако ја информирал дека наследил одредени „*магични формули*“.  Откако наводно ја излечил сексуалната немоќ на Ибрахим, султанот го наградил и тој станал врховен судија, втора највисока позиција на ''улемата''. Неговото назначување на оваа престижна функција бил еден од бројните примери за укинување на овластувањата.

Ќосем се нафатила да го реши ова со тоа што ќе најде убави наложници за харемот на Ибрахим, кои и биле доставени од пазарот на робови од доверлив човек по име *Пезевенк*. Ибрахим бил охрабрен од неговата мајка да го одвлече вниманието со своите наложници, што и овозможило да добие моќ и да владее во негово име. Бобовски, кралска гранка од Полска, која служела во палатата од 1638 до 1657 година, напишала: „*Речиси секогаш Валиде султан ги избира љубовниците за султанот од робинките.* *Зашто само таа го има интересот за љубовта на нејзиниот син во срцето. Таа секогаш бара убави девојки за да му бидат претставени*“. Историчарите ја обвиниле Ќосем дека ја охрабрувала желбата на Ибрахим да се размножува со тоа што го пренасочувала со наложници за таа да ја „*преземе власта*“. Но, барем на почетокот, нејзината мотивација била да обезбеди опстанок на династијата. 

#### Критска војна
Големиот везир Мустафа-паша и Ќосем продолжиле да ги водат работите на владата во текот на првите четири години од владеењето на Ибрахим. Ривалството меѓу неа и големиот везир станувало посилно како што одминувало времето, а на почетокот на 1644 година, Ќосем се здружила со Џинџи Хоџа и заедно го убедиле Ибрахим да го погуби Кара Мустафа Паша. Од тој момент, таа ги концентрирала своите напори на зголемување на платата за услугите на јаничарите. Меѓутоа, благајната останала без пари во 1645 година, кога дошло време да им се исплатат платите на јаничарите. Ќосем се обидела да добие финансиска помош од Џинџи ХоџаЏинџи Хоџа , главниот благајник на султанот, но тој одбил. Таа подоцна им ја објаснила оваа ситуација на јаничарите, пишувајќи им: „*Сакам да ви ја поделам платата за услугата, но Џинџи Хоџа не ми дозволува*“, предизвикувајќи јаничарите да го сметаат Џинџи Хоџа за непријател, за да на крајот го убијат.

Поради финансискиот недостаток во царската ризница, Ќосем и нејзините сојузници го повикале Ибрахим да започне поморски напад на островот Крит, контролиран од Венеција, најголемиот и најбогат прекуокеански посед на Венеција. Меѓутоа, кампањата во голема мера била неуспешна, а потфатот дополнително ја исцедил османлиската ризница. Сепак, Венецијанците биле поразени во Критската војна (1645–1669) 24 години подоцна. 

#### Расправија во палатата
Шивекар Султан, поранешна робинка на Ќосем, била ерменка по потекло од босфорското село Арнавутќој, за која се вели дека тежела речиси 330 килограми.  Според Рајкаут, Ибрахим толку многу се заљубил во својата нова љубов што не можел ништо да ѝ одрече, што довело до нејзин пад затоа што го навлекла гневот на Ќосем: „*Поради овие детали, кралицата мајка станала љубоморна, еден ден поканувајќи ја на вечера, ја натера да биде задавена и го убеди Ибрахим дека ненадејно умре од насилна болест, од која сиротиот човек беше многу погоден*“. Таа потоа го известила вознемирениот Ибрахим дека Шивекар Султан „*ненадејно починала од силна болест*“.  Меѓутоа, други извори сугерираат дека Шивекар Султан наместо тоа била прогонета во Египет или Хиос по смртта на Ибрахим во 1648 година  Ова било јасен знак дека Ќосем, како и другите, го презирале прекумерното влијание на наложниците на Ибрахим врз политичките работи. Исто така, познато е дека таа имала строга политика кон евнусите во харемот, што им негирала какво било влијание во управувањето на државата. Покрај тоа, таа ги преселила љубовниците на овие евнуси надвор од харемот; некои од нив биле исфрлени, а останатите испратени на пазарот за робови и продадени. 

Според извор, кога Ибрахим наводно се обидел да силува наложница, наложницата го одбила и му се заканувала дека ќе го прободе со кама доколку продолжи. Нивната борба ја слушнала Ќосем, кој го прекорил Ибрахим и ѝ дозволил на жената да избега од Царскиот Харем. 

Во меѓувреме, милениците на Ибрахим и завидувале на Ќосем, мотивирајќи го нејзиниот син да се побуни против неа. Така, Ибрахим целосно го отфрлила авторитетот на неговата мајка. Како резултат на тоа, Ќосем се повлекла од харемот за да живее во викендица надвор од палатата Топкапи, и подоцна во куќа во царска градина во Ејуп.

По заминувањето на Ќосем и во уште еден напад на протоколот во палатата, Ибрахим почнал да ги понижува нејзините ќерки и неговите сестри Ајше, Фатма и Ханзаде, како и неговата внука Каја, потчинувајќи ги на своите наложници, на кои им ја дал нивната земја и накит. Тој, исто така, ги принудил своите сестри и внука да работат како слугинки кај неговата сопруга Хумашах Султан. Ова ја налутило Ќосем, која се свртела против Ибрахим. 

#### Детонирање на Ибрахим
десно|мини| Портрет на Махпејкер Ќосем Султан,19 век
Однесувањето на Ибрахим поттикнало разговори за соборување на султанот. Во септември 1647 година, големиот везир Салих-паша и Шејх ул-Исламот Абдурахим-ефенди направиле заговор да го соборат султанот. Шејх ал-Исламот се одложил на Ќосем во врска со детонирањето на нејзиниот син, свесен дека таа треба да се консултира пред да се донесе каква било конечна одлука. Тие ја информирале дека сите државници се за детонирање на Ибрахим и дека се подготвени да се заколнат на верност на синот на Ибрахим, Мехмед, најстариот принц. Ќосем, од друга страна, се двоумела, или поради мајчински инстинкт или поради страв од губење на сопствената политичка моќ.  Наместо тоа, таа ги молела заговорниците да размислат за предлогот според кој нејзиниот син ќе владее под старателство на големиот везир.

И самиот Ибрахим бил свесен за обидот за негово соборување од престолот. Како одговор на тоа, големиот везир Салих-паша бил погубен, а Ќосем, за кого се сомневал дека е дел од заговорот, била протерана во градината на Искендер Челеби во Флорија. Првично, Ибрахим планирал мајка му да биде протерана на островот Родос, но на ова му се спротивставила една од неговите хасеки. Според Наима:„Валиде султан понекогаш зборуваше со љубов, давајќи му совет на... падишахот. Но, бидејќи тој не и обрнуваше внимание, таа не сакаше да разговара со него и долго време престојуваше во градините во близина на Топкапи. Во тоа време, падишахот се налутил како резултат на некои гласини и го испратил Ахмед-паша да ја прогони валиде султанката во градината на Искендер (со тоа ги скрши срцата на сите, големи и мали.)“До 1647 година, помеѓу големите даноци, огорчените војни и со венецијанската блокада на Дарданелите што го довел османлискиот главен град на работ на глад, незадоволството зоврело. Во 1648 година, јаничарите и членовите на *[[Улема|уламите]]* се побуниле против Ибрахим. Ибрахим потоа ги изгубил нервите и побегнал во прегратките на својата мајка, која неволно и дозволил да се врати во харемот, молејќи ја да го заштити.  Летописецот Ќатип Челебија известува дека Ќосем присуствувала на конференција со водечките везири, свештенство и други собрани таму за претстојната акција, на влезот од харемот. Таа била облечена од глава до нога во црна свила, додека црниот евнух бил покрај неа. Агата на јаничарите ѝ се обратил:„Милостлива господарке, глупоста и лудоста на Падишахот го ставија светот во опасност; неверниците зазедоа четириесет замоци на границите на Босна и ги блокираат Дарданелите со осумдесет бродови, додека Падишахот мисли само на своето задоволство."Ќосем, од друга страна, продолжила да ги обвинува везирите и свештенството:„За сето ова време [т.е. од доаѓањето на султанот Ибрахим осум години пред тоа, во 1640 година] се согласивте со сè што побара мојот син и служевте како [несвесни] водичи [преку вашите пасивни ставови] во извршувањето на секакви неправди. Ниту еднаш не го понудивте вашиот добар совет или поддршка. Сега вашата најголема грижа е да го симнете султанот од престолот. Каков вид на лошо замислена политика е ова?“Отпорот на Ќосем имал друга цел, овозможувал практикување на важни политички аргументи. Нагласувајќи ја потребата од верност на династијата, таа го прашала свештенството: „*Зарем секој од вас не беше воспитан преку добродетелството на Отоманската династија*? Тие одговориле со императив на светиот закон: „*ментално болен човек не може да го води уметот (*заедницата на муслиманските верници. )“ ''Улемата'' користела тактика во еден момент од дебатата: тие и се обраќале на Ќосем како *ум ал-муминин*, „мајка на [муслиманските] верници“. Оваа почесна титула, дадена на сопругите на пророкот Мухамед со Куранското откровение, ѝ дало идентитет што и овозможило да ја прошири својата мајчинска функција како старател надвор од нејзиниот син и династијата.  Ханифезаде, отомански судија, апелирал до неа не како мајка, туку како државничка:„Ох, кралска госпоѓо, дојдовме овде, целосно потпирајќи се на твојата благодет и на твојата сочувствителна грижа за Божјите слуги. Вие не сте само мајка на султанот; вие сте и мајка на сите вистински верници. Ставете крај на оваа состојба на неволја; што порано тоа подобро. Непријателот има предност во битката. Падишах, впиен во задоволувањето на своите страсти, се оддалечува себеси од патот на законите. Повикот за молитва од минарињата на џамијата Аја Софија се удави во вревата на флејтите и кимвалите од палатата. Никој не може да зборува за совет без опасност за говорникот: вие самите го докажавте тоа. Пазарите се ограбени. Невините се осудени на смрт. Омилените робови управуваат со светот.“Ќосем направила уште еден напор и рекла: „*Сето ова е дело на злите министри.* *Тие ќе бидат отстранети; и само добри и мудри луѓе ќе бидат поставени на нивно место*“. „*Што ќе има корист од тоа*? Ханифезаде одговорил: „*Дали султанот не уби добри и галантни луѓе кои му служеа, како што беа Мустафа-паша и Јусуф-паша, освојувачот на Канеја*? „*Но, како*“, поттикнала Ќосем, „*дали е можно да се постави дете од седум години на престолот*? Ханефизаде одговорил: „*Според мислењето на нашите мудреци на законот, лудиот не треба да царува, без оглед на неговата возраст; туку на престолот нека биде подобро поставено разумно дете.* *Ако суверенот е рационално суштество, иако е доенче, мудриот везир може да го врати редот во светот; но еден возрасен султан, кој е без разум, уништува сè со убиства, со одвратност, со расипаност и расипништво*“. На тоа, Ќосем одговорила „*Така нека биде. Ќе го земам мојот внук, Мехмед, и ќе му го ставам турбанот на главата*“. Таа се согласила кога и ветиле дека нема да го убијат Ибрахим, туку само ќе го вратат во кафез. Дотогаш, Ќосем сакала да се ослободи од нејзиниот син, чија катастрофална управа ја поништила реставративната работа што ја направил неговиот постар брат, пишувајќи му на големиот везир Ахмед-паша: „*На крајот нема да не остави ниту тебе ниту мене живи.* *Ќе ја изгубиме контролата над владата. Целото општество е во урнатини. Веднаш да го тргнете од престолот*.“ 

Во текот на последните месеци од владеењето на Ибрахим, Ќосем била вратена на позицијата заштитник на династијата кога јаничарите на чело со агата на јаничарите, требало да бараат оставка од непопуларниот везир Ахмед-паша, кој пак ја предупредил да се погрижи за безбедноста на принцовите. На 8 август 1648 година, Ибрахим бил симнат од престолот и затворен во палатата Топкапи.

## Бујук валиде

### Владеењето на Мехмед IV
Истиот ден, Ќосем се упатила кон *диванот* и на својот седумгодишен внук Мехмед му ги кажала зборовите: „*Еве го!, види што можеш да направиш со него*!“ Кога група владини власти инсистирале палатата да го испрати седумгодишниот син на султанот да се устоличи во Сината џамија за да ја прими заклетвата за верност на јаничарите и сипахиите, Ќосем одбила и побарала тие да дојдат во палатата. Нејзиното отфрлање било засновано на фактот дека ниту еден султан досега не бил устоличен во џамија. Нејзината цел несомнено била делумно да ја натера ситуацијата да се случи за да може да има одредено влијание врз исходот.

Десет дена по симнувањето од престолот на Ибрахим, новопоставениот голем везир Мехмед-паша поднел молба до Шејх ул-Исламот Абдурахим-ефенди за фетва со која се одобрува погубувањето на Ибрахим. Фетвата била одобрена, со порака: „*Ако има двајца калифи, убијте еден од нив*“. Ќосем го артикулирала фактот дека само таа може да ја донесе конечната одлука дали султанот ќе живее или ќе умре: „*Тие рекоа дека мојот син Ибрахим не е соодветен за султанатот.* *Реков „смири го“. Тие рекоа дека неговото присуство е штетно, јас реков „нека биде отстранет“, па реков „нека го погубат“. Ако некој е под моја заштита, тоа е мојот син*.” 

Степенот до кој Ќосем била вклучена во погубувањето на Ибрахим отсекогаш бил извор на дебата. Џозеф фон Хамер-Пургстал, австриски историчар, смета дека тоа било во нејзина корист и верува дека била мотивирана од грижата за државата до степен до кој таа била вклучена. Додека службениците гледале од прозорецот на палатата, Ибрахим бил задавен на 18 август 1648 година. Неговата смрт било второ цароубиство во историјата на Отоманското Царство.

Постојаното отоманско верување било дека по доаѓањето на нов султан, мајката на стариот султан ќе се повлече во Ески-сарај и ќе се откаже од својата функција. Самата Ќосем побарала да поднесе оставка од политиката, но нејзиното барање било одбиено од водечки државници, принудувајќи ја да ја преиспита својата одлука и да ја продолжи кариерата како регент на Мехмед, бидејќи имала повеќе експертиза и знаење за управувањето со државата од мајката на Мехмед, Турхан Султан. Според Абдулазиз-ефенди, тогашен главен судија на Румелија и централна фигура во династичките пресврти од тоа време, се сметало за разумно да се назначи поискусниот женски регент во спротивност со традицијата:„Бидејќи е древен обичај по доаѓањето на новиот султан, мајката на претходниот султан да се пресели во Стариот дворец и на тој начин да се откаже од својата почесна функција, старешината валиде побара дозвола да се пензионира во изолиран живот. Но, бидејќи мајката на [новиот] султан била сè уште млада и навистина не знаела за состојбата на светот, се сметало дека ако ја има контролата врз владата, ќе има можност да се наштети на благосостојбата на државата. Така, таа беше повторно назначена уште некое време на должноста за обука и старателство"Така, Ќосем била вратена како регент од советот на Мехмед, и и биле доверени обуката и старателството над Мехмед.

#### Ривалство со Турхан Султан
Турхан Султан, мајката на Мехмед, и била претставена на Ќосем како подарок од Кор Сулејман-паша, ханот на Крим, кога таа имала околу 12 години, а се претпоставува дека Ќосем ја понудила Турхан на Ибрахим како наложница. Позицијата на валиден султан и регент требало да ѝ припадне на неа со искачувањето на Мехмед на престолот, но таа била занемарена поради нејзината младост и неискуство од водечките државници. Турхан добивала и помала стипендија од 2000 аспери, за разлика од распределбата на Ќосем од 3000 аспери. Како последица на тоа, таа почнала да го применува она што го сметала за нејзина законска власт.  Според Рајко: „*Двете кралици беа многу огорчени една против друга, едната за да го одржи авторитетот на нејзиниот син, а другата сопствениот*“. Во 1649 година, Ќосем се промовирала во непостоечкиот ранг на бујук султан („старешина“) за да се надмине од Турхан Султан.

Историчарите забележале дека Ќосем обично седела во дворецот со својот внук и донесувала одлуки. Таа, исто така, обично седнувала покрај султанот, скриена зад завесата, доколку било потребно присуство на султанот во *диванот*.  Во еден пример, таа го искарала везирот со абразивен тон: „*Дали те натерав, везиру, да го поминуваш времето во градините и лозјата: Посвети се на работите на империјата и дозволете ми да не слушам повеќе за вашите депортации*!“ 

Во двете години по погубувањето на Ибрахим, шведскиот пратеник Клес Раламб го напишал следново: „*Државата доживеа две добри години.* *Ваиде султан, интелигентна и паметна личност, владееше добро и мирно благодарение на нејзините природни таленти и големото искуство*“. 

#### Последици од Битката кај Фокеја
[десно|мини| Поморската битка кај Фокеја се водела на 15 мај 1649 година помеѓу Османлиите и Венецијанците, при што [Малтешки ред|витезите од Малта биле комбинација од ангажирани холандски и англиски бродови, командувани од Џакомо Рива, што резултирало со венецијанска победа (гравира од Џовани Џакомо де Роси, 17. век)]]
Ќосем и големиот везир Мехмед-паша го зголемиле непријателството еден кон друг од доаѓањето на Мехмед на престолот. Се смета дека големиот везир се сметал себеси за регент, како и за „*привремен владетел*“. Според Наима, големиот везир Мехмед-паша бил доведен во заблуда од „*одредени потенцијални доктори по вероисповед*“ кои цитирале законски текстови во смисла дека старателот на малолетниот султан има право да врши прерогативи на суверенитет; како резултат на тоа, тој ја презирал апсолутната власт и контрола на Ќосем врз владата, како што забележал Наима на залудната надеж на големиот везир Мехмед-паша дека тој, наместо бабата на султанот, ќе дејствува како регент на младиот Мехмед. Тој еднаш се пофалил: „*Војниците на оваа возвишена држава ја почитуваат само честа на наследеното благородништво*“. 

Според францускиот историчар Алфонс де Ламартин, во мај 1649 година, по поразот на Османлиите во Битката кај Фокеја, Ќосем влегла во *диванот*, во договор со агата, за да разговара за флотата и армиските катастрофи. Таа претседавала со *диванот* од зад завесата додека седела на султанскиот престол, покрај самиот султан. Големиот везир Мехмед-паша изразил разочарување за тешките околности, но во еден говор Мехмед му рекол на големиот везир: „*Оди, ти не си достоен да бидеш голем везир; врати го печатот на државата*“. Потоа, тој продолжил „ *А, ти...*“ подавајќи му го печатот на Кара Мурат-паша, агата на јаничарите, „*земи го, ќе видам што можеш да направиш*“. Тогаш, големиот судија Абдулазиз-ефенди, сојузник на поранешниот голем везир Мехмед-паша, се свртел кон султанот и го прашал: „*Драг мој, кој те научи на тоа на твоја возраст*?“ Оваа дрскост насочена кон Ќосем го натерало нејзиниот гнев да зоврие и ја прекинала нејзината тишина и ги навела недостатоците на поранешниот голем везир, вклучително и неговите наводни планови да ја убие, на што таа извикала:„Кога беа издадени одредени царски заповеди, тие му рекоа [на султанот]: „драги мои, кој те научи да ги кажуваш овие работи?“ Таквото покровителско однесување кон султаните е недозволиво! А што ако султанот е поучен? Гласот на светот е тој што го научил. Самите [децата] ги знаат нашите несреќи и зборуваат против вашите беззаконија, и покрај сите богатства што ги имате, изнудени или раскошни. Сакате да ме убиете, но сè уште не сте го сториле тоа. Знам, бидејќи мојата положба [те мачи]. Фала му на Бога, преживеав четири царства и се управував себеси Светот нема да биде ниту реформиран ниту уништен со мојата смрт. Понекогаш сакаат да ме [убијат], [и] понекогаш сакаат да го поробат [султанот]; но дојде време да изберете помеѓу [себе] и него."Според зборовите на Наима, Абдулазиз-ефенди „*се удавил во морето на смртта*“.  Ќосем му дал на новопоставениот Голем везир Мурат-паша наредба да бидат погубени Софу Мехмед-паша и неговите сојузници. Абдулазиз-ефенди успеал да се извлече од тешкото искушение бегајќи.

Според Финкел, Ќосем „*продолжила да биде владејачка личност*...“. 

#### Финансиски проблеми
[десно|мини|240x240пкс| [Отоманска минијатура|Отоманска минијатурна на Ќосем Султан, 1650 година]]
Во 1650 година избувнале нови протести на цариградските трговци. Касата на царството повторно била празна, а трговците биле обврзани да примаат неисправни монети во замена за добри за да им платат на јаничарите. Тие возвратиле со затворање на нивните продавници, излегле на улиците и се кренале на бунт, барајќи разрешување на големиот везир Мурат-паша, поранешниот командант на јаничарскиот корпус, како и погубување на командантите на јаничарите. Голем собир од 15.000 занаетчии и трговци марширале до резиденцијата на Шејх ал-Ислам Абдулазиз Ефенди. Тие ги скинале своите алишта, жалејќи се за фактот дека нивните протести поминале нечуено, дека биле подложени на штетни иновации како што се месечните високи даноци и дека се плашеле од должнички затвор. Шејх ал-Ислам сочувствувал со нивната мака и имал намера да му пренесе вест на султанот за „*да ги откаже злите иновации*“, но тој бил опколен и принуден да ги придружува до палатата. За да им дадат кредибилитет, тие го ставиле безволниот Шејх ал-Ислам во првите редови на коњ. Хиподромот бил преполн со толпа од 20.000 луѓе. Тие влегле во комплексот Аја Софија со надеж дека ќе се сретнат со султанот во историскиот дом на богослужба, но наместо тоа им било дозволено да влезат во палатата. Тие марширале до Портата на среќата, минувајќи низ нејзиниот терен, за да ги изразат своите поплаки. Ќосем пристигнала во метежот, луто прашувајќи: „*Зошто не ги вративте овие луѓе, наместо да ги доведете во палатата*?“ Шејх ал-Ислам тврдел: „*Не ги донесовме ние, тие нè донесоа нас*“. 

Кога султанот ги слушнал протестите на трговците, се распрашал што ја предизвикува вревата. Мехмед го советувал Шејх ал-Исламот да се врати следниот ден кога ќе му ги достават своите поплаки, но тие одговориле: „*Нема да направиме чекор назад додека не го добиеме заслуженото*“. Султанот, потпирајќи се на советот на својата баба, тогаш побарал да се сретне со големиот везир Мурат-паша, но Мелек Ахмед-паша претпочитал тој да му го врати печатот на функцијата наместо да се појави пред него. Ќосем изјавила дека просторијата каде што се состанувала била клаустрофобична, па таа излегла надвор во големиот базен и го дала печатот на функцијата на Мелек Ахмед-паша, сопругата на нејзината внука Каја Султан. 

На 5 август 1650 година, Мелек Ахмед-паша бил назначен за голем везир, но неговиот мандат бил скратен една година подоцна поради неговата неспособност да се справи со насилното востание на цариградските трговци. Шејх ал-Исламот Абдулазиз-ефенди ја убедил Ќосем дека печатот на големиот везир, кој означувал негово отпуштање, мора да и биде донесен. Ќосем предложила поранешниот голем везир Кара Мурат-паша да го замени Мелек Ахмед-паша, но постариот Сијавуш-паша, кој бил фаворизиран од Турхан Султан, бил назначен наместо него без нејзина согласност. 

#### Пуч во палатата
Дервиш Абдула Ефенди, автор од крајот на 17 век, тврдел дека главниот црн евнух Узун („Висок“) Сулејман-ага намерно ги свртел Ќосем и нејзината снаа, Турхан, еден против друг: „*Црниот евнух наречен Узун Сулејман [и рече на Ќосем]: „Госпоѓо моја, помладата мајка [Турхан] го посакува вашето богатство.* *Треба добро да се чуваш, бидејќи таа е решена да те убие една ноќ. Ја искусив твојата добрина и претходно, и поради оваа причина, ти кажав*“, и тој почнал да плаче. Кога Ќосем прашала: „*Што е лекот за ова*?“ овој црн лицемер одговорил: „*Сите се согласивме да го смениме султанот Мехмед и да го устоличиме [принцот] Сулејман.* *И двајцата се ваши [внуци]. Ова предавство мора веднаш да престане*“. Потоа отишол кај Турхан и, слично плачејќи, ѝ рекол: „*Наскоро ќе ги убијат сите твои црни евнуси и ќе те затворат, зашто дознав дека евнусите на постарата мајка се согласиле да го сменат султанот Мехмед и да го устоличат [принцот] Сулејман*."  

По неколку години доминација од страна на нејзината свекрва, Турхан почнала да се мачи против контролата на Ќосем. Таа набргу почнала да прави заговор против Ќосем, а луѓето од дворот и државата застанале на страна: јаничарите биле на страната на Ќосем, додека повеќето од евнусите на харемот и палатата, главниот црн евнух Сулејман-ага и големиот везир Сијавуш-паша ја поддржувале Турхан.  Според Наима, откако Ќосем го сфатила ова, таа планирала да го симне Мехмед од престолот и да го замени со неговиот помлад полубрат, Сулејман. Бидејќи таа открила дека мајката на вториот, Ашуб Султан, е попопустлива ривалка, нејзината идеја да го смени детето-султан за другото била насочена директно кон елиминирање на Турхан, која и покрај нејзината нежна возраст била брза во преземањето на нејзината матријархална улога на авторитет. Наима понатаму забележува дека Ќосем тајно побарала од стражарите на палатата да ги остават портите на палатата отворени за да можат јаничарите да влезат и да ја убијат Турхан во нејзините одаи. Дополнително, таа му дала две шишиња отруен шербет на Увејс Ага, главниот производител на *хелва* (слатки) во кујната на палатата, за да му ги послужи на детето султан. Таа му ветила на Увејс ага унапредување доколку успее да го отруе султанот. Меѓутоа, еден ден пред да се донесе планот, еден од робовите на Ќосем, Мелеки Хатун, му го предала заговорот на главниот црн евнух Сулејман-ага, сојузник на Турхан.  

Книгата на Војчех Бобовски со наслов „*Saray-ı Enderun*“ (Животот на Отоманскиот двор) ја отсликува организациската структура и секојдневниот живот на Отоманскиот Двор со неговото проникливо знаење и набљудувања, што е извор на информации од прва рака за европските носители на одлуки, кој ја следел османлиската внатрешна политика. Тој, исто така, ги напишал своите забелешки за обидот за труење на Мехмед IV од Ќосем во 1651 година:„Вистински однос на дизајните управувани од старата кралица, сопруга на султанот Ахмед и мајка на султанот Мурад и султанот Ибрахим, императори, против нејзиниот внук султан Мехмед Чан кој сега владее, и за смртта на споменатата кралица и нејзините соучесници. ; напишано од мене Алберт Бобовиус, тогаш музичар на серагло и гледач на овие работи.“ Сулејман-ага веднаш го поканил големиот везир Сијавуш-паша во палатата. Големиот везир наводно се придружил на заговорот по неговото пристигнување. Одејќи кон одаите на султанот за да го алармира, големиот везир наишол на Сулејман-ага, кој се движел во близина на квартот на Ќосем. Сулејман-ага му пријавил на големиот везир дека Ќосем во тоа време обично била во кревет, а „*нејзините евнуси и омилени ја забавувале со музика, пеење и други необични задоволства*“. 

Сулејман-ага и евнусите на султанот отишле во квартот на Ќосем и се обиделе насилно да влезат по консултациите со големиот везир. Според извештајот од 1675 година, придружбата на Ќосем првично ги одбила:„Но, Сулејман-ага, како строг човек, со својата кама (вод на нож) го удри по лицето на поглаварот Чембрлен Баш Капа Оглар, по што другите евнуси кои го придружуваа Сулејман влегоа бесно со своите ками, при што евнусите на кралицата или паднаа на земја или започнаа да бегат а таа остана сама во собата. Бегалците евнуси веднаш ќе избегаа, но Портите најпрво беа затворени по наредба на Сулејман-ага, така што тие заедно со сите други омилени на споменатата кралица беа земени и обезбедени во сигурни раце.“Сулејман-ага и неговите соучесници се движеле толку тивко и брзо што поголемиот дел од палатата останал заспан. Тие користеле и заеднички знаковен јазик кој ги уверувал дека никој не може да слушне гласови. Во меѓувреме, тие ги повикале своите сили да ја обезбедат палатата против јаничарите. Мажите отишле во домот на Турхан и ја разбудиле, известувајќи ја за заговорот да се отруе детето султан, на што таа го молела Сулејман-ага да го заштити нејзиниот син.

Поворка од конаците на Турхан заедно со групата на Сулејман-ага марширале до собата на престолот. Стражарите ги разбудиле заспаните другари заедно со 40 нивни офицери. Службениците прашале што можат да направат за да ја покажат својата лојалност, а Сулејман-ага одговорил:„Оној што јаде [султански] леб, треба да се примени на службата на [султаните]; трпевме предавниците да го уништат султанот Ибрахим, а сега и ова ќе ни го извадат од раце; Вам ви припаѓа, кои се на Неговото Височество Главните Службеници, да му ја дадете вашата најголема помош. Ејгинси Мустафа-паша, мечоносец на [големиот везир] и шеф на Одајата, човек со лавовско срце веднаш одговори, Голем учителу, не се вознемирувај, утре ќе ги видиш (да даде Господ) главите на твоите непријатели пред твоите нозе.“Ќосем била обвинета дека е поттикнувач, а главните министри на султанот побарале таа да биде погубена. Било решено да се моли султанот за негова согласност по значително размислување и дебата. Големиот везир Сијавуш-паша му ги кажал на султанот следниве зборови: „*Султане мој, божја волја е да ја предадеш баба ти во рацете на правдата, ако сакаш да се смират овие бунтови; помалку зло е подобро од поголемото; нема друг лек; ако даде бог, крајот да биде успешен*“. Султанот потоа го повикал муфтија, кој напишал реченица, во која се вели дека „*Старата кралица треба да се задави, но ниту да се исече со меч, ниту да и останат модрици од некои удари*“. Така, смртната наредба на Ќосем била потпишана од треперливата рака на детето султан. 

#### Атентат
мини|240x240пкс| ''Драма во харем'' (од Станислав Клебовски, 1870)
На 17-тиот ден од Рамазан, ноќта на 2 септември 1651 година, главниот црн евнух Сулејман-ага и неговите вооружени луѓе, составени од преку 120 вооружени црно-бели евнуси, се спуштиле во палатата за поддршка на султанот, продолжувајжи кон квартот на Ќосем, кој бил чуван од преку 300 вооружени јаничари и лојални црни евнуси. Сулејман-ага и неговите луѓе, од друга страна, успеале да убијат дел од чуварите по патот, додека мнозинството избегале. Слушајќи го метежот, Ќосем помислила дека јаничарите пристигнале, па извикала: „*Дали дојдоа?“* *„Да, тие дојдоа“,* одговорил Сулејман-ага, надевајќи се дека ќе ја измами. Кога Ќосем го препознала гласот на Сулејман-ага, таа полудела и почнала да си го набива скапоцениот накит во џебовите и да бега по ходниците на палатата, по Златниот пат и низ дворот на црните евнуси до куполата, веројатно надевајќи се дека ќе помине низ портата. Портата била заклучена, па таа влегла во мал кабинет, надевајќи се дека евнусите на Турхан ќе поминат покрај неа и дека јаничарите ќе дојдат да ја спасат.   Вратите на нејзините одаи биле скршени по пристигнувањето на Сулејман-ага. Единствената личност што ја пронашле во станот била една постара жена која служела како кловн односно личност за забава на Ќосем. Жената била вооружена со пиштол, која го вперила во нив додека ја испрашувале за тоа каде се наоѓа Ќосем. Жената одговорила: „*Јас сум валиде султан*“, но Сулејман-ага извикал: „*Не е таа*“ и ја тргнал настрана. Евнусите ги пребарале темните одаи на Ќосем, но не нашле никого. Тие донеле повеже факли, но сè уште не можеле да ја пронајдат, па Сулејман-ага им наредил на своите луѓе да бараат потемелно. 
мини|240x240пкс| ''„La malheureuse Sultane offrit en vain a celui qui l'avait decouverte un mouchoir rempli de sequins“'' (гравира од Антоан-Лорен Кастелан, 1812)
Ќосем била пронајдена од еден хелебард, кој ја пронашол благодарение на едно парче од нејзиниот фустан што штрчело под вратата на кабинетот. Еден од напаѓачите ја пронашол и ја извлекол надвор, каде што му рекла „*О, храбар човеку, не биди суров кон мене*“, додека фрлал златници на подот како одвраќање, но еден од мажите не паднал на тоа и ја држеле при што и ја одзеле облеката, накитот, нараквиците и други вредни предмети. Двете нејзини обетки, кои биле два дијаманти со големина на костен, аголно исечени со рубин под секој дијамант, биле растргнати од еден Албанец наречен бостанџи Али-ага. Тие обетки ѝ ги подарил нејзиниот покоен сопруг Ахмед, а нивната проценета вредност се сметала дека е еднаква на годишниот приход на Египет. Едно лице, исто така, известило дека открил одреден медалјонот, кој ѝ припаѓал на Ќосем, кој бил прекрасно изработен и изгравиран со имињата на нејзините покојни синови Мурад и Ибрахим.

Ќосем потоа била влечена за нејзините нозе до портата што води од Царскиот Харем во Третиот двор, каде што Сулејман-ага им наредил на своите луѓе да ја убијат. Ја задавиле во група од четворица, сите млади и неискусни атентатори. Тие неуморно работеле да ја задават со парче врвка откорнато од завесите. Додека другите ја мотеле врвката, еден атентатор се качил на нејзиниот грб и ѝ го подигнал вратот со рацете, но тој запрел кога Ќосем силно го гризнала на левиот палец. Во знак на одмазда, тој ја удрил по челото, можеби поради што паднала во несвест. Потоа, претпоставувајќи дека е мртва, тие извикале: „*Мртва е, таа е мртва*!“ и заминале да ги известат султанот и неговата мајка. Кога биле надвор од видното поле, таа потоа неочекувано се подигнала, најверојатно надевајќи се дека ќе побегне низ таен премин. Кога било откриено дека си заминала, повторно биле повикани атентаторите и таа била фатена.
мини|Убиството на Ќосем султан (гравира од 1694)
Според Рајко, атентаторите потоа по втор пат ја ставиле врвката за завеса, додека отоманскиот отпадник Бобовски, потпирајќи се на доушник во харемот, изјавил дека Ќосем всушност била задавена со сопствената коса. Според изворите, се вели дека таа се борела толку многу што крвта и бликнала од ушите и носот и ја извалкала облеката на убиецот. Откако го здивнала последниот здив, нејзиното крваво тело било извлечено надвор и ставено пред јаничарите без да биде покриено, и потоа било пренесено во соба во ходникот Кушане Каписи.

Следното утро, телото на Ќосем било однесено од палатата Топкапи во Стариот дворец (Ески-сарај), каде што било измиено. Рајко го опишува погребот на Ќосем: „*Црните евнуси веднаш го зедоа трупот и на почитен начин го положија телото; околу 400 робови на кралиците, кои се наоѓаа наоколу ја оплакуваа, предизвикувајжи сочувство во целиот двор*“. Таа била погребана во мавзолејот на нејзиниот сопруг Ахмед без церемонија.  Нејзините робови исто така биле одведени во Стариот дворец и на крајот се омажиле за соодветни муслимани со пари земени од нејзиниот имот. Централната каса и го конфискувала целото богатство: нејзините огромни имоти и даночни фарми во Анадолија и Румелија и други места, нејзиниот накит, скапоцени камења и дваесет кутии натоварени со златници што ги сокрила во Бујук Валиде Хан во близина на Големата чаршија.

##### Последици
 
По убиството на Ќосем, големиот везир Сијавуш Паша предложи Црниот стандард да се извади и да се покаже над главната порта на палатата Топкапи (ова знаме обично се вадело на почетокот на царските походи против христијанските или шиитските сили.) За да се спроведе општа такса на сите работоспособни мажи за јавна одбрана, големиот везир Сијавуш-паша наредил да се испратат плачници низ улиците на Цариград, извикувајќи: „*Кој е муслиман, нека се собере околу знамето на религијата.* *Оние што нема да дојдат, се прават неверници и се разведени од нивните жени [муслимани]*“. Утрото по атентатот на Ќосем, било објавено дека огромна толпа се собрала пред портите на палатата Топкапи, каде што ги обвиниле јаничарите за убиството на Ќосем и се заколнале дека ќе ја одмаздат.   Граѓаните на Цариград спонтано забележале тридневна жалост. Почнувајќи од следниот ден, џамиите и пазарите во градот биле затворени три дена, додека во палатата Топкапи започнала традиција на палење свеќи „*за нејзина душа*“ секоја вечер, а оваа традиција продолжила до затворањето на палатата.

Кога агата на јаничарите, Шахин-ага се качил на својот коњ, тој ги повикал своите војници да се одмаздат за убиството на Ќосем, велејќи: „*Ние сакаме само одмазда на Валиде!“* *„Дали сте тогаш за наследникот, синот или сопругот на Валиде*?. Долгиот молк со кој бил дочекан овој смел апостроф потврдил дека јаничарите не се согласуваат со намерите на нивниот командант. Шахин-ага подоцна бил напуштен од неговите следбеници, по што тој и другите водачи на бунтовниците биле прогонувани и погубени.

Современите отомански хроничари не ја поздравиле веста за убиството на Ќосем и ја забележале како неправда извршена врз жена со големи достигнувања и како предвесник на поголем социјален неред. Евлија Челебија, познат отомански патник, писател и обожавател на Ќосем, го опишал регицидот: „*Мајката на светот, сопруга на султанот Ахмед (I); Мурад (IV) и Ибрахим; Големата Ќосем Валиде — била задавена од главниот црн евнух Див Сулејман-ага.* *Тој го направи тоа така што ѝ ги вртеше плетенките околу вратот. Така таа благодатна добродетелка стана маченичка. Кога жителите на Истанбул слушнаа за ова, ги затворија џамиите и чаршиите три дена и три ноќи. Настана огромна гужва. Неколку стотици луѓе беа убиени, тајно и јавно, а Истанбул остана во метеж*.“  Дервиш Абдула-ефенди, автор од крајот на 17 век, се сеќава: „*Тие црни неверници евнуси ја мачиле Постарата Мајка [Ќосем], Мајката на верниците*“ — термин вообичаено резервиран за жените на пророкот Мухамед — „*и го ограбиле најголемиот дел од нејзиниот накит*.  Додека ја пофалува нејзината добротворна организација, Наима исто така ја критикува Ќосем за нејзината алчност и политичко мешање. Во однос на факторите кои довеле до политичката криза што резултирала со нејзиното убиство, тој вели: „*Божествена мудрост беше што почитуваната валиде, филантропска и кралска како што беше, е маченичка заради тие неправедни угнетувања*“. Очигледно, Наима чувствува малку жалење за трагичниот регицид, но за тоа ги обвинил и корумпираните јаничарски аги и службеници кои уживале во нејзиното покровителство. Со други зборови, тој можеби имплицитно ја поддржал одлуката на султанот Мехмед IV да нареди убиство на Ќосем и казнување на нејзината политичка фракција.

Каја Султан, ќерката на Мурад IV и внука на Ќосем од страна на таткото, ја осудила очигледната улога на големиот везир Сијавуш-паша во атентатот на нејзината баба:„Тирану Сијавуш! Ја убивте баба ми, мајката на вашиот господар Мурад. Зар не сте вие и моите роднини? [...] Во душата на мојот дедо [султан Ахмед I] ќе те проколнам и нема да имаш задоволство од овој печат."Убиството на оваа моќна, широко почитувана и многу стравувана жена предизвикало политичка криза: првата фаза вклучувало погубување на поддржувачите на јаничарите на Ќосем. Во втората фаза, бесот на јавноста поради чистката ја поттикнало новата администрација на Турхан да го разреши големиот везир Абаза-паша, кој ги извршил погубувањатa. 

## Добротворни цели
десно|мини| Бујук Валиде Хан бил изграден од Ќосем Султан во 1651 година, оваа отоманска зграда обезбедувала сместување за илјадници патувачки трговци повеќе од 350 години.
Иако Ќосем можеби не е запаметена по бројот на добротворни структури што ги подарила, нејзината филантропска кариера е забележлива по бројот на добротворни акции што ги презела. Таа направила добротворни цели и донации и за луѓето и за владејачката класа во државата; таа ја напуштала палатата маскирано секоја година во исламскиот месец Раџаб за лично да организира ослободување на затворените должници и други престапници (со исклучок на убијците) со плаќање на нивните долгови или надомест за нивните злосторства;  таа била добро позната по тоа што барала сиромашни девојчиња сирачиња и им *давала махр*, дом и покуќнина; и жените од сите религиозни убедувања, и низ христијанска Европа и во Отоманското Цаство, оставиле аманет пари за да обезбедат мираз за сиромашните жени, вклучително и специјални фондови за благородни девојки чии семејства се спуштиле во светот;  таа посетувала болници, џамии и училишта за да ја зголеми нејзината популарност;  таа ги хранела речиси сите изгладнети жители на Цариград во народните кујни што ги основала; во Египет финансирала работи за наводнување од Нил до Каиро.

Според Наима, „*Таа би ги ослободила своите робинки по две или три години служба и би договорила бракови со пензионирани службеници на дворот или соодветни лица однадвор, давајќи им на жените мирази и скапоцени камења и неколку чанти пари според нивниот талент и обезбедување дека нивните сопрузи имаат соодветни позиции.* *Таа се грижела за овие поранешни робови давајќи им годишна стипендија, а на верските празници и светите денови им давала чанти со пари*“.   Нејзините страници, на кои им било доверено да го чуваат нејзиниот стан, работеле само пет дена во неделата и добиле два слободни дена за одмор како награда.

Таа во 1640  ја изградила џамијата Чинили и училиште во близина на неа и потрошила многу пари за да ја направи архитектонско ремек-дело, како и издвоила многу порцелан за украсување; изградила фонтани во Анадолу Каваги, Јеникапи, Бешикташ и Ејуп. Познато е и дека таа поставила и фонтани изградени надвор од главниот град. Најзначајно, таа ја финансирала изградбата на Бујук Валиде Хан во Цариград, која служела за различни цели, вклучително и обезбедување на сместување за странски трговци, складирање стоки, сместување занаетчиски работилници и обезбедување канцеларии од кои може да се водат бизнис. Една од најљубопитните урбани легенди околу оваа структура тврди дека Ќосем повеќето од нејзините скапоцени накит ги сокрила во длабочините на една од нејзините кули.

Како побожна муслиманка, таа основала фондација за да ги задоволи потребите на аџиите на кои им требало вода, да им помага на сиромашните во харамот и да го читаат Куранот на ова место; таа издвојувала готовина во *[[вакаф]]* од 1640 година, кои биле наменети за сиромашните кои живееле на патот кон Мека, како и бројни средства испратени во Мека и Медина секоја сезона на Хаџ.

## Богатство
десно|мини| ''Мухалефат'' запис на Ќосем Султан. Османлискиот правен систем барал да се документира распределбата на имотот и стоката на починатиот.
Ќосем акумулирал огромно богатство преку *Iltizām* (даночно земјоделство), поседување и издавање на комерцијални објекти и интензивно инвестирање во различни економски активности.  Во своите мемоари, Карачелебизаде Абдулазиз Ефенди, истакнат член на *[[улема]]та*, опишал состанок на царскиот совет на кој се дискутирало за темата за крунските земји кои ги поседувале кралските жени. Кога било објавено дека Ќосем поседувала земјишта чиј годишен приход бил триста илјади акуруши, Карачелебизаде протестирал: „*Валиде со толку земја е нечуено*! Оние кои не се согласувале со него, тврдел тој, го сториле тоа само поради лично непријателство кон него или затоа што биле приматели на нејзиното богатство. Дури и таквите навидум пофални дела како добротворни дела може да бидат критикувани. Историчарот Шарих ул-Менарзаде тврди дека обемните добротворни организации на Ќосем биле погрешно замислени бидејќи биле финансирани од нејзиното огромно лично богатство; тој го сметал богатството што таа го насобрала како злоупотреба на фискалното управување на царството, особено штетно во време кога државната каса била во тешка тесна состојба, селанството осиромашено, а војниците не биле платени. Меѓутоа, еден век подоцна, историчарот Наима ја бранел Ќосем од критиките на Шарих и другите. На темата за нејзините добротворни цели, Наима коментирала дека, доколку нејзиното значајно богатство остане во општата каса, можеби ќе беше потрошено наместо да се потроши за доброто на населението, како што било преку нејзините напори. 

Во склад со отоманската тенденција да се обвинуваат подредените на истакнати поединци за нивните грешки, критичарите на Ќосем ги забележале грабежите на нејзините „*насилни даночни собирачи*“, кои, во обид да го зголемат сопственото преземање, биле одговорни за нејзиниот огромен приход. Наима го пренел коментарот на историчарот Шарих ул-Менарзаде, кој не ја одобрува моќта и богатството на Ќосем: „*Службениците на валиде султан.. собраа непроценливи суми пари.* *Селаните од османлиските домени претрпеа многу насилство и катастрофа поради преголемите даноци, но поради стравот од управителите, тие не беа во можност да ја известат валиде султан или некој друг за нивната ситуација*“.  Покрај годишните даноци што ги собирала од Лезбос, Евбеја, Зиле, Менемен, Газа, Килис и други места, таа управувала со фарми на Кипар, Румелија и неколку други локации во Анадолија. Пристанишниот град Волос бил нејзин имот.

Кога избувнала Критската војна во 1645 година, венецијанскиот баило од Цариград известил дека валиде султан била многу добронамерена, а истовремено и исклучително богата.

По нејзината смрт во 1651 година, нејзините одаи биле ограбени, а било објавено дека дваесет кутии натоварени со златни монети биле откриени во Бујук Валиде Хан што таа го изградила една година порано. Готовинското богатство кое било откриено може да се трансформира во профит. На пример, во 1664 година, добивката од готовинските инвестиции изнесувало речиси две третини од приходот на донацијата основана за џамијата Караманлу на Сафије Султан. Покрај директното доделување средства, валиде султан веројатно ги користела своите средства за стекнување на горенаведените урбани средства. Всушност, нејзините богатства и деловни трансакции биле толку широки што нејзините многубројни агенти би можеле да станат многу богати и да уживаат популарна почит. Кога ја запишал во својата историја смртта на Ќосем, Наима коментирал: „*Споменатиот Бехрам Кетида уживаше голем престиж, разлика и богатство.* *Како управител на сите работи на валиде султан и на побожните институции што таа ги основала, и како човек од исклучителна доверба, тој стекнал големо богатство и имот. Но, неговите деца и неговите внуци не го задржале високиот раст во кој уживаше, а неговото богатство и имот беа потрошени*“.  Нејзиното богатство било толку огромно и распространето во толку многу различни претпријатија што, според Наима, биле потребни педесет години за државната каса да го конфискува сето тоа. 

## Наследство
И покрај нејзината озлогласеност како жена која не познава милост или сочувство за доброто на владата и моќта, Ќосем била позната меѓу граѓаните на османлиската држава по нејзината добротворна работа, која служела како еден вид самочистење или лажно помирување, но во секој случај успеала да ја стабилизира менталната слика што таа ја посакувала. На хронограмот што се појавува на портата од дворот на џамијата Чинили пишува:„Мајката на султанот Ибрахим хан, нејзиното височество - султанката, најблагородната мајка на султанот: таа го изгради ова божествено здание како чин на милосрдие. Еве, нека биде дом за молитва за Божјите слуги! Нека бидат повикани на Божјата милост во петте времиња [на молитва]! Изградила училиште, чешма, бања, за што Господ нека ѝ даде милост и добродетелство! Филантропите и оние кои се поклонуваат во него, Боже, однесете ги во вечните рајови! Добротворната работа на мајката на султанот беше завршена во [исламската година] илјада педесет [1640-41]“.Меѓу современиците: Мишел Баудиер, писател, ја претставил како жена политичар што „*ужива авторитет*“. Жан Батист Таверние, трговец и патник, ја опишал како „*жена многу мудра и добро упатена во државните работи*“.

И Алфонс де Ламартин и Џозеф фон Хамер-Пургстал ја пофалиле за нејзините добротворни дела. Хамер за неа вели: „*Великодушна, високоумна кралица жена, со висок дух и благородно срце, но со манија за моќ.* *Таа, мајката на најголемиот тиранин Мурад IV и најголемиот лудак, Ибрахим I, гркињта Ќосем, која поради својата убавина го добила името Месечина, преку заповедниот поглед на четворица султани - нејзиниот сопруг, двата сина и нејзиниот внук - била почитувана повеќе во историјата отколку Агрипина, мајката на Нерон, преку нејзината добрина, нејзината желба за моќ и трагичната завршница во историјата на Осман*“.

Во воведот на англискиот превод на романот *Histoire d'Osman premier du nom, XIXe empereur des Turcs, et de l'impératrice Aphendina Ashada* од Мадам де Гомес во 1736 година, опишувајќи го животот на Осман II, се наведува дека Ќосем била „*една од најактивните во политиката и најактивните жени на своето време, што го постигнала со подмолни интриги*“.

## Деца

## Во популарната култура
* Младиот Осман и султанот Мурат (1962) филм, во кој глуми Мухтерем Нур како Ќосем султан
* Телевизиска серија Мурат IV (1980) со Ајтен Ѓокчер во главната улога како Ќосем Султан
* Филм „Истанбул под моите крилја“ (1996), со Зухал Олџај како Ќосем Султан
* Анкарски театар (сезона 2013–2014) со Озлем Ерсонмез како Ќосем Султан.
* *Махпоејкер; Ќосем султан* (2010), со Дамла Сонмез (како млада Ќосем) и Селда Алкор (како старата Ќосем) 
* Тимс продуцирала историска телевизиска серија насловена како Величествениот век: Ќосем, со Анастасија Цилимпиу како младата Ќосем и Берен Саат  како возрасната Ќосем во првата сезона. Во втората сезона, Ќосем била портретирана од Нурѓул Јешилчај.

Податотека:Kösem portrait.jpg|Копија од изгубен оригинал, околу 1650–1699 година
Податотека:Büyük Valide Inn.jpg|Бујук Валиде Хан во отоманска минијатура, 17 век


## Поврзано
* Османлиска династија
* Отоманско семејно стебло
* Список на мајки на османлиските султани
* Ахмед I
* Султанат на жените

## Библиографија
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Mansel, P. (1995). *Constantinople: City of the World's Desire, 1453–1924*. New York: St. Martin's Press.
* Freely, J. (2000). *Inside the Seraglio: Private Lives of the Sultans in Istanbul*. London: Penguin Books.
* Imber, C. (2009). *The Ottoman Empire*; New York: Palgrave MacMillan.

## Наводи

Категорија:Валиде султан
Категорија:Отомански Грци
Категорија:Отоманци од 16 век
Категорија:Отоманци од 17 век
Категорија:Османлиски робови
Категорија:Починати во Истанбул
Категорија:Починати во 1651 година