Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11

мини|350п|Преглед на етапите; црните линии ги претставуваат растојанијата на поединечните етапи, додека црните испрекинати линии ги претставуваат префрлањата помеѓу етапите.

Џиро д’Италија 2013 започна на 4 мај, а етапата 11 ќе се случи на 15 мај. Изданието 2013 започнало со друмска етапа, за првпат од 2003, околу Неапол пред екипниот хронометар следниот ден на островот Искја. Остатокот од воведната половина на трката, цело време во Италија, се состои од среднопланински етапи, две рамни етапи и првиот од двата поединечни хронометри на трката; хронометарот ќе се вози на осмата етапа на растојание од 54,8 километри.

Марк Кевендиш станал првиот предводник на трката откако победил на воведната етапа во Неапол; првата од двете етапни победи кои Кевендиш ги остварил во првата половина на трката, заедно со шестата етапа. Поради тоа, Кевендиш бил единствениот возач со победа на повеќе етапи во првата половина на трката. Кевендиш го загубил водството на трката следниот ден, откако неговата екипа  не успеала да постигне добро време со што би ја задржал маичката.  ја освоил етапата, што го ставила Салваторе Пучо на местото на Кевендиш во розовата маичка откако бил највисоко пласиран на воведната етапа од петте членови на екипата . Лука Паолини стигнал сам до водечката маичка по третата етапа, напаѓајќи на 7 километри пред целта и одвојувајќи се од групата, а на целта имал предност од 16 секунди. Ја носел маичката четири дена, пред да ја загуби на седмата етапа, одржана во услови на силен дожд.

На таа етапа, Адам Хансен, велосипедист кој завршил на сите Гранд Тур трки во 2012, победил со предност од над една минута по долго бегство, додека Бењат Инчаусти успеал да ја преземе водечката маичка откако завршил во групата на фаворити. Слабоста на Инчуасти на хронометрите го приморала да го предаде водството наредниот ден, губејќи три и пол минути од етапниот победник, колегата Алекс Даусет. Винченцо Нибали, претходен победник на Гранд Тур на Вуелта а Еспања 2010, успеал да го преземе водството на трката и да го одржи до крајот на единаесеттата етапа, што претставувала крај на првата половина на трката. Нибали го завршил хронометарот 29 секунди пред најблискиот конкурент Кедел Еванс, ној добил дванаесет бонус секунди на десеттата етапа, првата завршница на нагорнина на трката, со што ја зголемил предноста на 41 секунда во претстојната втора половина на трката.

## Етапа 1

;4 мај 2013 — Неапол до Неапол, 130 км

[мини|upright|Возачот на  [Марк Кевендиш пред почетокот на етапата. Кевендиш ги победил во спринтот со помала група на возачи и стигнал до својата 11. поединечна етапна победа на Џиро д’Италија и 37. на Гранд Тур.]]

По првпат од изданието на трката во 2003, Џиро д’Италија започнала со етапа наместо со хронометар. Неапол бил објавен како почетна точка за трката во јуни 2012, со што се одбележала 50-годишнината од единствениот старт на трката во Неапол; тогаш, Виторио Адорни славел во Потенца. Воведната етапа на Џиро 2013 била кружна трка во и околу Неапол и биле користени два различни круга. Најпрвин биле возени четири круга по 16,3 километри, со две преминувања на искачување од четврта категорија што оставило можност за бегство и преземање на маичката во планинскиот пласман на воведниот ден. Оттаму следел помалиот круг од 8,1 километар во должина, кој се поминал осум пати и завршница на етапата во Лунгомаре Карачоло. На крајот се очекувала спринтерска завршница.

Скоро веднаш кога започнала трката било создадено бегство од седум возачи, кои се обиделе да создадат голема предност во однос на групата, но не можеле да ја зголемат предноста над две минути. Возачот на  Џовани Висконти и Камерон Вурф од  го предводеле бегството на врвот на искачувањето, заедно со Гијом Бонафон () кој исто така освоил три бода на обете искачувања. Ова значело дека првата *maglia azzurra* се решила во завршниот спринт. На половина на етапата, Вурф се одвоил од бегството и останал пред групата до 19 километри пред крајот, кога групата предводена од  го поминала.

Неколку доцни падови ја поделиле групата на многу групи, а последниот од нив се случил во последните 3 километри, обезбедувајќи го мнозинството од групата со исто време на етапниот победник. За последниот спринт се борела избрана група на спринтери;  се поставила на чело на линијата за Метју Гос, но Елија Вивијани () и возачот на  Марк Кевендиш се помериле напред, а на крајот Кевендиш ја освоил победата на целта за скоро една должина на тркалото. Со неговата 37. етапна победа на Гранд Тур, се поместил на изедначеното осмо место на списокот на сите времиња со Рик ван Лој и ја зел розовата и црвената маичка на подиумот како предводник во генералниот и бодовниот пласман. Иако разочарен поради второто место во спринтот, Вивијани станал првиот носител на белата маичка како предводник во пласманот за млад возач, а Висконти бил највисоко пласиран во спринтот и го презел планинскиот пласман.

## Етапа 2

;5 мај 2013 — Искја до Форио, 17,4 км, екипен хронометар (ТТТ)

На втората етапа на трката, група била префрлена со ферибот на вулканскиот остров Искја, кој бил домаќин на Џиро д’Италија за првпат по 54 години. Тогаш бил одржан поединечен хронометар на растојание од 31 километар, кој бил освоен од Антонино Каталано, освојувајќи ја неговата единствена етапна победа на Џиро. На етапата во Искја на трката во 2013 бил предвиден техничка нерамна патека на 17,4 километри за екипен хронометар, вклучувајќи наклони од околу 7% во последните 5 километри на патеката. Почетниот ред за етапата бил првично поставен по обратен редослед на секоја од 23. екипи во зависност како биле пласирани во пласманот „Трофеј Брза екипа“ по воведната етапа претходниот ден; единствена разлика била за  кои тргнале последни, бидејќи Марк Кевендиш ја носел розовата маичка како предводник во генералниот пласман.

 биле првата екипа која отпочнала - секоја екипа тргнувала по триминутно растојание – и откако изгубиле само еден возач на патеката, тие постигнале време од 23' 01", но тоа време било надминато од следната екипа на патеката, бидејќи  отишле под 23 минути, забележувајќи време од 22' 55".  биле следни на етапата и биле значително побрзи, на крајот забележувајќи време за 22 секунди побрзо од минатата екипа. Нивното време не било надминато до настапот на , кои и покрај раните проблеми на неколкумина од нивниот состав поминале низ целта со време од 22' 05". Како што излегло, времето не било надминато, со што екипата ја остварила втората победа на екипен хронометар во сезоната по оној на Џиро дел Трентино. На крајот на етапата, само една екипа  била во рамките на десет секунди, забележувајќи побрзо време за две секунди на средната мерна точка. Кевендиш ја загубил водечката маичка, бидејќи  можеле да забележат само 17. најдобро време, 48 секунди зад . Поради тоа, Салваторе Пучо станал новиот предводник на трката, бидејќи од петте членови на екипата  бил највисоко пласиран на воведната етапа.

## Етапа 3

;6 мај 2013 — Соренто до Ашеа, 222 км

Повторно на копното по излетот во Искја, третата етапа на Џиро 2013 била поделена на три различни дела. Од почетокот во Соренто, групата извозила два круга од по 7,2 километри пред да започне нерамниот терен долж брегот Амалфи до Салерно. По пристигнувањето во Салерно, каде се наоѓал едниот од двата средни спринта, заедно со другиот во Агрополи, рутата останала главно рамна наредните 80 километри. Двете категоризирани искачувања во денот во рамките на последната третина од етапата; искачувањето Сан Мауро Чиленто од втора категорија со просечен наклон од 6,7% на 7,8 километри растојание, со наклони и до 16% во воведните метри на искачувањето и искачувањето Села ди Катона од трета категорија со наклон од 6,6% на 8 километри растојание. Од врвот на Села ди Катона постоел спуст од близу 20 километри до завршната точка во Ашеа.

Бегството на денот било создадено по почетокот во Соренто, кога седум возачи се одвоиле од групата; најдобриот од нив бил Фабио Таборе од екипата , кој доцнел 22 секунди зад предводникот во генералниот пласман Салваторе Пучо (). И покрај ова, седморката создала предност од близу седум минути во однос на групата. На Сан Мауро Чиленто, бегството било составено од шест возачи, бидејќи Берт де Бакер () отпаднал од нивната група. Возачот на  Вилем Ваутер водел преку искачувањето, додека групата стигнала на врвот околу 3' 45" зад водечката шесторка, а Де Бакер се наоѓа во средина. Група на спринтери отпаднала назад во главната група, вклучувајќи ги возачот на  Марк Кевендиш и Насер Буани од , но и обајцата успеале да се вратат.

Таборе нападнал на спустот од искачувањето, здобивајќи се со предност од околу една минута кога стигнал во подножјето на Села ди Катона.  биле на чело на групата, што овозможило групата да ги достигне бегалците и во еден момент да предизвика поделба на главната група, од каде се одвоиле кандидатите за генерален пласман Рајдер Хесједал, Винченцо Нибали, Бредли Вигинс и Микеле Скарпони. Потоа, Хесједал нападнал сам од оваа група, поминувајќи го Таборе, пред да забави и да се врати во главната група. На спустот, колегата на Нибали од  Валерио Ањоли забрзал, а Хесједал и возачот на  Лука Паолини му се приклучиле. Оваа група била достигнала, кога  го подигнал своето темпо. Паолини повторно нападнал на околу 7 километри пред крајот и не бил достигнат, освојувајќи ја својата прва етапа на неговиот прв Џиро, и розовата маичка од Пучо, кој изгубил седум минути. Возачот на  Кедел Еванс бил веднаш зад него со уште 16 возачи кои задоцниле 16 секунди, пред Хесједал.

## Етапа 4

;7 мај 2013 — Поликастро Бусентино до Сера Сан Бруно, 246 км

Трката продолжила долж брегот на Тиренското Море, движејќи се кон југ кон најјужната точка на Џиро д’Италија, кон Сера Сан Бруно. На растојание од 246 километри, четвртата етапа била и најдолга на целата трка, каде единствено тринаесеттата етапа вклучува подолг ден поминат на седиште. Етапата била главно рамна и само последната четвртина на етапата вклучувала поголеми промени во височината, со две категоризирани искачување како дел од етапата втор ден по ред. Искачувањето од трета категорија Вибо Валентија било долго со мал наклон, односно со просечен наклон од околу 3% на растојание од 15 километри, пред искачувањето од втора категорија Кроче Ферата. Вклучувајќи го и вториот среден спринт во Соријано Калабро, самото искачување било долго 16,8 километри и достигнувало максимален наклон од 10%. Потоа следел спуст од околу 7 километри кон завршницата во Сера Сан Бруно, додека последниот километар се одвивал на калдрма.

Како и претходниот ден, главното бегство на денот било составено од седум возачи и најдобриот помеѓу нив бил Емануеле Села (), кој доцнел 2' 39" зад предводникот во трката Лука Паолини од . Групата успеала да создаде предност од околу осум минути во еден момент на етапата. Екипата на Паолини го одржувала нивното пристсво на чело на групата, намалувајќи ја предноста за половина кога преостанале уште 100 километри. Водечката група се поделила, Села, Јоанис Тамуридис () и возачот на  Антону Ру постепено отпаднале и се вратиле во главната група. Водството повторно се зголемило на 5' 10", пред значајно да опадне на првото искачување на етапата, кога на Вибо Валентија тоа изнесувало само една минута.

Колегата на Тамуридис Мигел Мингез нападнал на искачување и бил последниот член на бегството, кој бил достигнат од главната група на околу 42 километри пред целта. Имало неколку мали напади, кои издржале до подножјето на второто искачување, Кроче Ферата, кога возачот на  Силвен Жорж нападнал од групата со шест возачи; успеал да достигне предност од една минута, пред  да излезе напред на групата. Возачот на  Данило ди Лука и Робинсон Чалапуд () нападнале од главната група и набрзо го поминале Жорж, одржувајќи мала разлика пред главната група. Ди Лука започнал долг спринт на околу 800 метри пред целта и не бил достигнал до последните 250 метри. Оттаму, возачот на  Енрико Батаљин бил најсилен да ја освои најголемата победа во својата кратка професионална кариера, пред колегата на Села Фабио Фелине и возачот на  Џовани Висконти, кој претходно собрал доволно бодови за да се врати на првото место во планинскиот пласман. Паолини ја задржал розовата маичка откако завршил десетти на етапата.

## Етапа 5

;8 мај 2013 — Козенца до Матера, 203 км

Уште една главно рамна етапа, петтата етапа започнала со благ постепен спуст од почетната точка во Козенца, пред искачувањето од четврта категорија Чиполето по околу 37 километри од почетокот. Оттаму, трката повторно се движела долж брегот, каде се одржале и двата средни спринта. На околу 45 километри пред крајот, патеката се одвојувала од брегот и се упатувала кон завршната точка во градот Матера. Кон целта се наоѓало искачување од четврта категорија на Монтескалјозо, пред постепената нагорна завршница во Матера; наклонот бил 2,6% во последниот километар. Се очекувало да се најдат во проблем одредени спринтери, но не и возачот на  Џон Дегенколб, и возачот на  Метју Гос.

Шест возачи го создале првичното бегство, започнувајќи ја својата предност од шестиот километар. Најдобро пласиран во шесторката бил Стефано Пираци од екипата , кој доцнел над три минути за предводникот на трката Лука Паолини (); откако ги зел максималните бодови на првото искачување во Чиполето, Пираци се одвоил од водечката група и се вратил во главната група. Откако Пираци отпаднал, групата значајно го забавила нивното темпо, но сепак успеале да постигнат водство од скоро десет минути. Времето се менувало на патеката; започнувајќи со сонце, групата ја погодил пороен дожд на околу 60 километри правејќи ги патиштата опасни. Предноста на водечката група постојано била намалувана, одржувајќи го водството од само 30 секунди пред да бидат достигнати на последното искачување на Монтескалјозо.

Водечката петорка биле достигнувани еден по еден, а последниот возач Рикардо Местре од екипата  бил достигнат на околу 22 километри пред целта. Пираци нападнал на искачување со надеж да добие повеќе бодови во планинскиот пласман, на крајот успевајќи да дојде прв на врвот, но на спустот му се приклучил возачот на  Бен Гаштауер. Гаштауер наскоро го поминал Пираци и му се приклучил колегата на Местре Роберт Вречер. Возачот на  Ларс Бак исто така се приклучил на групата во последните 10 километри, но тројката на крајот била достигната. Марко Канола ја водел групата во последниот километар за , кога помошникот на Дегенколб Лука Мезгец паднал на асфалтот на сè уште водените улици, поради што Дегенколб морал да го следи Канола сам; го достигнал и набрзо го поминал со што стигнал до првата негова етапна победа на Џиро, и шеста етапна победа на Гранд Тур.

## Етапа 6

;9 мај 2013 — Мола ди Бари до Маргерита ди Савоја, 169 км

Шестата етапа на Џиро д’Италија била сметана за спринтерска етапа на трката, на која патеката била сосем рамна, на брегот на Јадранското Море. Патеката се движела низ внатрешноста по вториот среден спринт со мало искачување на еден рид, но тоа не било категоризирано за планинскиот пласман. Рутата се вратила на брегот за завршницата во Маргерита ди Савоја, каде биле извозени два круга од 16,3 километри пред очекуваната спринтерска завршница. Дневното бегство било составено од австралиски возачи, кога возачот на  Џек Бобриџ бил придружен од Камерон Вурф од , кој учествувал во бегството на воведната етапа, откако се одвоиле од групата по бројните мали напади кои биле прекинати во првите 15 километри, остварувајќи предност од околу шест и пол минути на етапата, пред спринтерските екипи да започнат да ги бркаат.

Колегите на Вурф биле способни да му овозможат на Елија Вивијани предност пред возачот на  Марк Кевендиш на двата средни спринта каде се доделуваат бодови за бодовниот пласман. Пред првиот премин низ целната линија, двата бегалци биле достигнати и скоро веднаш потоа настанал голем пад во главната група, што го блокирал патот. Групата се поделила, но на крајот стигнала заедно на 10 километри пред крајот и се подготвила за спринтерска завршница.  предводел во последниот километар, но наскоро  стигнал напред со Герт Стегманс кој го довел Кевендиш до неговата втора етапна победа на трката и негова 38. Гранд Тур етапна победа. Откако ги испофалил неговите колеги, Кевендиш ја посветил победата на подиумот на Ваутер Вејлант со држење на бројот 108, бројот што го носел Вејлант на Џиро д’Италија 2011, кога загинал на третата етапа, одржана на 9 мај. Исто така го вратил водството во бодовниот пласман од предводникот на трката Лука Паолини, кој ја задржал розовата маичка.

## Етапа 7

;10 мај 2013 — Сан Салво до Пескара, 177 км

Возачите на седмата етапа ги чекала нерамна патека на растојание од 177 километри, започнувајќи и завршувајќи на брегот на Јадранското Море. Меѓутоа, поголемиот дел од возбудувањата на етапата се очекувало да се случат во внатрешноста и во втората половина на етапата; во последните 60 километри постоеле четири категоризирани искачувања, две од трета категорија и две од четврта соодветно, како и два средни спринта. Последното искачување на Сан Силвестро било на само 7,4 километри пред рамната завршница во Пескара на само 3 метри надморска височина.

Фабио Таборе () го отпочнал првиот напад на етапата, но без резултат додека не се создало бегство од шест возачи на кои им било дозволено да се одвојат од групата; најдобро пласиран возач помеѓу нив бил возачот на  Емануеле Села, кој доцнел околу седум минути зад предводникот на трката Лука Паолини од . Шесторката направила предност од седум и пол минути на половина од етапата, пред Таборе и неговите колеги, како и екипата на Паолини, да започнат да го намалуваат водството. Водечката група се поделила на второто искачување во Кјети, кога Села и Адам Хансен од  успеале да се одвојат од четворицата други членови на бегството. Дождот создавал тешки услови за возење, кога Села паднал на еден од свијоците; Хансен го почекал Села пред да направи разлика во однос на главната група. Хансен се одвоил од Села на третото од четирите искачување, искачување од трета категорија со просечен наклон од 5,9%, стигнувајќи на врвот на искачувањето со предност од околу 30 секунди.

Во главната група возачот на  Танел Кангерт и возачот на  Данило ди Лука се одвоиле од групата; додека биле во подножјето на последното искачување, колегата на Кангерт Винченцо Нибали паднал поради влажните услови. Тогаш, главната група се поделила, кога  ја промашиле насоката, оставајќи го Бредли Вигинс во втората група. Села, кој бил помеѓу водечката и главната група, паднал на околу 5 километри пред крајот, а на истата кривина подоцна и Вигинс доживеал пад,, губејќи дополнително време во однос на главната група. Напред Хансен, кој завршил на сите Гранд Тур трки во 2012, бил сè уште во водство и сам стигнал до неговата прва победа од 2010. Подоцна дошла и група со 27 возачи, предводена од возачот на  Енрико Батаљин. Мнозинството на фаворитите на трката биле во оваа група, со исклучок на Вигинс, кој изгубил скоро 90 секунди во однос на нив, излегувајќи од првите 20 во генералниот пласман. Паолини исто така не бил во групата и така го предал водството на трката на возачот на  Бењат Инчаусти, додека Нибали и возачот на  Рајдер Хесједал доцнеле под десет секунди пред хронометар наредниот ден.

## Етапа 8

;11 мај 2013 — Габиче Маре до Салтара, 54,8 км, поединечен хронометар (ITT)

Првиот од двата поединечни хронометри се одржал на осмата етапа и тоа било најдолг хронометар на трката од 2009. На тој хронометар, тогашниот возач на  Денис Мењшов победил на патеката долга 60,6 километри со време од над 94 минути. Областа Марке била домаќин на патеката од 54,8 километри со кривулеста техничка патека, но не премногу планински како во 2009. Последните 3,5 километри од патеката претставувале вистински предизвик за возачите; од втората мерна точка во Калчинели, возачите оделе кон завршницата во Вила дел Бали ин Салтара со просечен наклон на искачувањето од 11,2% во последниот километар. Како и обично на хронометарските етапи, возачите биле поставени во обратен редослед од тоа како биле подредени во генералниот пласман на крајот на претходната етапа. Така, Џек Бобриџ од , кој бил на 201. место од вкупно 207 возачи на почетокот и доцнел еден час, дваесет и четири минути и дванаесет секунди зад предводникот на трката Бењат Инчаусти (), бил првиот возач кој настапил.

Иако Бобриџ бил првиот на патеката, не стигнал прв на крајот, бидејќи возачот на  Максим Белков, кој тргнал на патеката три минути зад Бобриџ (распоредени на една минута меѓу возачите), забележал време од еден час, дваесет и една минута и триесет и две секунди на патеката; Бобриџ завршил три минути подоцна, губејќи вкупно шест минути во однос на Белков. Времето на Белков останало на врвот околу 15 минути пред возачот на  Џеси Сарџент да избие на врвот, надминувајќи го времето на Белков за 3' 05". Повторно, Сарџент се одржал на врвот исто време како Белков пред да биде забележано завршното победничко време на етапата. Британскиот национален првак Алекс Даусет () го поставил најбрзото време на секоја од мерните точки и на крајот забележал време за две минути побрзи од Сарџент, односно еден час, шеснаесет минути и дваесет и седум секунди. На неговиот прв Гранд Тур, Даусет ја остварил својата прва етапна победа од Трката околу Британија 2011, исто така остварена на поединечен хронометар.

Помеѓу кандидатите за генерален пласман, возачот на  Бредли Вигинс бил сметан како фаворит пред етапата, но не се очекувало да ја преземе розовата маичка откако изгубил време на претходната етапа. Вигинс го достигнал возачот пред него Данило ди Лука () уште во почетниот дел од етапата, но морал да застане неколку минути подоцна поради дупната гума; го фрлил неговиот велосипед на земја, пред да добие нов од неговиот механичари. Иако бил 52 секунди побавен од Даусет на првата мерна точка, Вигинс ја намалил разликата на само 10 секунди на крајот, што било најблиско до времето на Даусет. Возачот на  Микеле Скарпони забележал солиден резултат и изгубил само 43 секунди во однос на Вигинс, додека возачот на  Кедел Еванс изгубил 29 секунди, но во генералниот пласман бил за 47 секунди подобар од него. Еванс исто така се поместил на второто место во генералниот пласман, а возачот на  Винченцо Нибали станал новиот водач. Нибали бил побрз од Даусет на првата мерна точка, но задоцнил во втората половина на патеката, завршувајќи четврти на етапата, веднаш зад колегата Танел Кангерт, губејќи единаесет секунди во однос на Вигинс, но задржувајќи го водството од 1' 16" пред него во генералниот пласман.

## Етапа 9

;12 мај 2013 — Сансеполкро до Фиренца, 170 км

Деветтата етапа на Џиро д’Италија била последна која се одржала пред првиот од двата дена за одмор следниот ден предвидени на трката. На растојание од 170 километри низ планините во Тоскана се очекувало дека бегството ќе има шанса да постигне уште една етапна победа, на истото место на кое се планира да се одржи Светското друмско првенство 2013. Патеката имала мешавина на категоризирани искачувања. Највисокото од нив било искачувањето од прва категорија Валомброза, но не било премногу тешко со 6% наклон на 9 километри должина. Следеле две кратки искачувања; Вета ле Крочи од трета категорија со просечен наклон од 9% на 4 километри, додека Фјезоле имало просек од 5,7%, пред завршницата од 10 километри во Фиренца.

Откако раниот потег на седум возачи бил спречен, бегството на трката било создадено на 21. километар, кога група од дванаесет возачи се одвоила; најдобро пласиран помеѓу нив бил возачот на  Хуан Мануел Гарате, кој доцнел 5' 42" зад предводникот на трката Винченцо Нибали (). Водечката група се поделила на првото искачување на етапата, Конзума, кога возачот на  Робинсон Чалапуд нападнал заедно со Стефано Пираци од екипата , а на спустот од искачувањето им се приклучил возачот на  Максим Белков. Тројката постојано го зголемувала своето водство пред главната група, одржувајќи предност од околу пет минути. Белков загубил време на второто искачување, кога Пираци повторно заедно со Чалапуд поминал на врвот, со цел да ја подобри својата положба во планинскиот пласман, но сепак уште еднаш успеал да ги стигне на спустот.

Откако Белков им се приклучил, не се задржал многу со нив, туку забрзал и се одвоил од Пираци и Чалапуд. Направил предност од скоро две минути во однос на групата на Пираци и Чалапуд и уште тројца возачи кои им се приклучиле на околу 40 километри пред целта; групата набрзо се проширила на девет возачи во потера по Белков, кој имал три и пол минути предност на 25 километри пред крајот. Белков се уморил во последните метри, но сепак успеал да се задржи и да победи на етапата со 44 секунди предност за негова прва професионална победа. Зад него биле Харлинсон Пантано () и возачот на  Тобијас Лудвигсон, кои нападнале од групата. Обајцата возачи на крајот биле поминати од возачот на  Карлос Бетанкур, кој нападнал од групата на последното искачување; по грешка помислил дека ја освоил етапата и славенички влетал низ целта. Пантано го победил Лудвигсон за третото место, додека кратко потоа Кедел Еванс () ја довел главната група, освојувајќи го водството во бодовниот пласман. Меѓутоа еден од кандидатите за генералниот пласман недостигал во групата, Рајдер Хесједал од , кој задоцнил една минута во однос на групата и излегол од првите десет во генералниот пласман.

## Етапа 10

;14 мај 2013 — Корденонс до Алтопјано дел Монтазио, 167 км

Првата завршница на трката на нагорнина била прво продолжување по првиот ден за одмор претходниот ден; патеката од 167 километри од Корденонс започнала со постепено искачување со неколку мали ридови во првата половина на етапата. Подоцна имало пострмни искачувања по првиот среден спринт, кој бил на 64 километри пред целта. Оттука, возачите започнале да се искачуваат на Пасо Казон ди Ланца, искачување во должина од 14,5 километри, но со спуст од околу 2 километри со просечен наклон од 8,5%. Следело долго постепено искачување кон градот Кјузафорте пред искачувањето Алтопјано дел Монтазио. По полесниот пристап, искачувањето од 10,9 километри имало делови со 14% наклон, како и делови со наклон од 20% близу врвот на искачувањето, додека просечниот наклон изнесувал 8%. Последниот километар бил донекаде рамен со наклон од 3,2%, пред завршницата на 1.519 метри.

Група на тринаесет возачи го создале бегството на денот, која се создала на 20 километри од почетокот на етапата, а нивната предност пред главната група достигнала максимални девет минути на средина на етапата.  се поместил на чело на групата кога започнало првото искачување, додека напред во групата, возачот на  Џексон Родригес отпочнал сопствен напад. На искачувањето бил следен од возачот на  Тијаго Машадо, кој исто така нападнал од групата со Серж Пауелс од . Бројноста на групата значително се намалила благодарение на силното темпо, пред да нападне колегата на Родригес Франко Пелицоти од групата, започнувајќи потера по водечките. По неговите потешкотии да остане со главните кандидати за победа на претходната етапа, бранителот на титулата на Џиро Рајдер Хесједал () повторно заостанал во однос на конкуренција. Изгубил скоро 21 минута на крајот на етапата.

Родригес се соочил со механички проблеми на спустот од искачувањето и по промената на велосипедот до него стигнал Паувелс, откако се одвоил од Машадо; двоецот достигнал до ниските падини на последното искачување со водство од околу 2' 20" пред главната група, која сè уште била предводена од . Оваа разлика исчезнала пред да дојдат пострмните делови на искачувањето на околу 10 километри пред крајот. Ригоберто Уран нападнал неколку километри подоцна, додека  била приморана да се обиде да го следи потегот за предводникот на трката Винченцо Нибали, преку неговиот помошник Валерио Ањоли. Уран држел предност од околу 50 секунди во однос на групата и на крајот успеал да дојде до етапна победа. Неговиот сонародник Карлос Бетанкур () успеал да се одвои на околу еден и пол километар пред крајот и завршил 19 секунди зад Уран, додека остатокот од фаворите пристигнале на целта 12 секунди подоцна, предводени од Нибали. Со осум бонус секунди добиени на целта, Нибали го зголемил своето водство на 41 секунда пред возачот на  Кедел Еванс, додека Уран се поместил напред на третото место пред колегата Бредли Вигинс и доцнел една секунда во однос на Еванс.

## Етапа 11

;15 мај 2013 — Тарвизио–Каве дел Предил до Вајонт–Ерто е Касо, 182 км

Средната точка на трката била обележана со преодна етапа низ регионот Фурланија-Јулиска Краина, започнувајќи во Каве дел Предил на околу 15 километри јужно од Тарвизио. По спуштањето кон самиот Тарвизио, пред возачите имало мал рид, пред повторно да се спуштаат постепено. Откако ќе се поминело низ зоната за хранење, возачите започнувале да се искачуваат на Села Чампигото од втора категорија со просечен наклон од 4,5%. Оттука, возачите се спуштале и поминале низ двата средни спринта пред да се упатат кон завршницата во Ерто е Касо. Последното искачување било со просечен наклон од околу 5%, но самото искачување имало делови и до 9%. Етапата Вајонт била одржана во чест на жртвите во катастрофата околу браната Вајонт во 1963, кога лизгање на земјиште предизвикало големи поплави во долината на Пијава и смрт на околу 2.000 луѓе.

Пред почетокот било објавено дека возачот на  Силвен Жорж, кој бил на 81. место во генералниот пласман, бил позитивен на тестирањето за хептаминол по седмата етапа и не му било дозволено да ја започне етапата. Поради спуштањето во првиот час од возењето, групата останала заедно, пред да се одвои бегство од дваесет возачи на 75. километар; 20 од 23 екипи имале возачи во бегството и само ,  и  не биле претставени во бегството. Највисоко пласиран возач во рамки на групата бил возачот на  Данило ди Лука, кој доцнел околу четиринаесет минути зад предводникот на трката Винченцо Нибали (). Групата изградила предност од околу пет минути на половина на етапата пред првото искачување на етапата. Откако Стефано Пираци () го зголемил своето водство во планинскиот пласман, а Џексон Родригес од  завршил како второпласиран на врвот, групата продолжила заедно да се спушта. Групата го одржувала водството од околу пет и пол минути пред групата предводена од , кои поставувале темпо за Нибали.

Возачот на  Патрик Греч нападнал од групата и неговата предност на крајот се искачила на скоро две минути пред последното искачување. Ди Лука се обидел на двапати да побегне, но не можел да се одвои од групата; меѓутоа, неговиот потег бил одлучувачки за други тројца возачи за возвратен напад, кога на возачот на  Гијом Бонафон му се приклучиле Рамунас Навардаускас од , кој ја носел розовата маичка во текот на Џиро д’Италија 2012 и Даниел Ос од . Бонафон не можел да се задржи со своите соперници и набрзо отпаднал од групата, додека Навардаускас и Ос започнале потера на Греч, достигнувајќи го на околу 17,5 километри пред целта. Греч се борел да придонесе на темпото и на крајот се откажал пред последното искачување. Навардаускас се одвоил од Ос со неколку остри забрзувања на 5 километри пред крајот и сам продолжил кон неговата прва Гранд Тур победа со предност од околу една минута во однос на Ос. Пираци се одвоил од другата група и го зазел третото место со што дополнително го зголемил своето водство во планинскиот пласман, додека остатокот на групата пристигнала во мали групи. Главната група стигнала скоро шест минути зад нив, иако возачот на  Бењат Инчаусти успеал да добие малку време пред другите кандидати за генералниот пласман; разликата од 18 секунди била доволна за Инчаусти да се врати во првите десет.

## Белешки

## Наводи

Категорија:Италија во 2013 година
Категорија:Друмскиот велосипедизам во 2013 година
Категорија:Џиро д’Италија