open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Златно мочуриште на Кален

**Златното мочуриште на Кален** е археолошко наоѓалиште сместено во округот Типерари, Ирска. Откриена во 18 век, таа е опишана како „едно од најважните и најплодните места“ во Ирска; билo откриенo пред современите методи на зачувување и собирање, а речиси сите наоди биле стопени.

## Локација
Златното мочуриште се наоѓа на 650 м југозападно од Кулен, округот Типерари, 1км источно од Лонгстон Рат. Ова било дел од античката галска територија на Уи Куанах (Кунах)&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2021)">потребен е цитат</span>]]* &#x5D;

## Артефакти
Најраното забележано откритие датира од 1731 година, месинг сад од два галони (9 литри) со четири ногарки.&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2021)">потребен е цитат</span>]]* &#x5D;

Во 1744 година, златар од Лимерик купил од продавач на Кулен златна круна тешка 190 грама, металот бил со многу висока чистота.  *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2021)">потребен е цитат</span>]]* &#x5D;

Предметите пронајдени на локацијата вклучувале 300 месингани мечеви, златен конус (опишан како „гради на дрвен идол “), прачки од чисто злато и златни клисури.

Бидејќи повеќето од предметите биле откриени пред современите методи на зачувување и собирање на антички артефакти, предметите генерално биле продавани на златари за нивната вредност од шипки. Познато е дека преживеал само еден златен предмет, прицврстувач за фустани или терминал, кој моментално се чува во Музејот и уметничката галерија Бирмингем.

## Историја
Јуџин О'Кари шпекулирал дека Богот првично бил пошумена долина, која ја користеле златарите поради близината на изворите на дрво за јаглен, како и веројатно златен рудник. Тој го поврзал со древното Чердраиги, галско племе чие име потекнува од *церд*, староирски термин за вешт мајстор, особено работник во злато и сребро. Тој, исто така, го забележува градот Балинагард кој се наоѓа на 8 километри на запад: на ирската, „населба на златарите“.

Нивното сместување во блато е веројатно форма на ритуално таложење. Се смета дека културата која ги произвела и депонирала овие предмети датира во в. 2000–400 п.н.е., за време на атлантското бронзено доба.

## Поврзано

* Депозити на мочуришта во Скандинавија
* Ирско злато

## Наводи

Категорија:Злато
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Мочуриштата на Република Ирска
Кинебар

**Кинебар** е златна шипка која има дифрактивен оптички променлив уред за слика (сличен на безбедносен холограм ) врежан на површината на златото. Уредот што се користи е „Кинеграм“ направен од OVD Kinegram AG (Швајцарија). Технологијата Кинеграм е исклучиво обезбедена за владите, и е наменета и како карактеристика со висока безбедност и за визуелна привлечност.

Унион банка на Швајцарија, преку Аргор-Хераеус СА(подружница на Комерцбанк), го применува кинеграмот како безбедносен уред на задната страна на своите ковани шипки од декември 1993 година. Кинебарот, сега произведен од UBS AG, е регистрирана трговска марка на УБС.   

Аргор-Хераеус златните кинебари биле воведени во 1994 година во следните тежини - 1 гр, 2 гр, 5 гр, 10 гр, 20 гр и 1 унца. Златните кинебари од 50 гр и 100 гр биле подоцна  објавени во 2012 година 
Податотека:Kinebar3.jpg|алт=Kinebar one troy ounce|Кинебар една троја унца
Податотека:Kinebar.jpg|алт=Kinebar certificate|Кинебар сертификат
File:Kinebar2.gif|алт=Kinegram|Кинеграм


## Поврзано

* Златото како инвестиција

## Наводи

## Надворешни врски

* Аргор-Херај - Кинебарот 
* Првиот австриски кинебар
* OVD Kinegram, Швајцарија
Категорија:Холографија
Категорија:Злато
Музеј на злато Калима

**Музејот на злато Калима** е археолошки музеј посветен на културата Калима сместен во историскиот центар на Сантјаго де Кали, Колумбија. Златниот музеј Калима бил деветтиот музеј создаден од Банката на Република Колумбија со цел да ги прикаже уметничките и културните изрази на предхиспанското население. Тој е исто така еден од шесте златни музеи на Банката сместени низ Колумбија, а нивниот главен е Музејот на злато во Богота.

Музејот содржи 615 предхиспанско предмети од злато, керамика, камен, дрво, школка и други материјали создадени од општествата Лама, Јотоко и Сонсо, кои историски живееле во регионот. Археолошките парчиња создадени од четвртото друштво познато како Малагана може да се најдат во музејот за злато во Богота. Овие дела не биле вклучени во овој музеј поради ограничувањата на складирање.

Влезот во еднособен музеј е бесплатен за сите посетители и е отворен од вторник до сабота. На барање е достапна опција за турнеја со водич. Музејот се наоѓа во дел од зградата на Банката на Републиката.

## Историја
Музејот бил отворен на 9 мај 1991 година со цел да се зачува, истражи и дисеминира археолошкото наследство на регионот, познато под генеричкото име на културата Калима, и кое се однесува на различни човечки групи кои ја населувале Вале дел Каука во различни периоди од времето.

Тој е еден од шесте златни музеи во сопственост и управувани од Колумбиската банка на Републиката. Останатите пет музеи се во Ерменија, Богота, Картагена, Пасто и Санта Марта.

## Поврзано

* Музеј на злато (Богота)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Official website

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Злато
Категорија:Музеи на злато
Категорија:Археолошки музеи во Колумбија
Музеј на златна земја

**Музејот на златна земја** е историски музеј сместен во Обурн, Калифорнија, Соединетите Американски Држави. Се фокусира на историјата на Златната треска во Калифорнија во округот Пласер.

## Историја
Музејот се наоѓа во зграда која била изградена во 1855 година, како прва болница во округот Пласер.

## Изложби
Музејските изложби ја испитуваат калифорниската златна треска во регионот. Изложбите вклучуваат реплика на рударски тунел и канцеларија на испитувачот, низ кои посетителите поминуваат. Има и диорами на рударска кабина, мелница за марки и салон за рударски камп. Исто така, има изложби за техниките на ископување злато и транспортните аспекти за пристигнување до Калифорнија за време на ископи. Посетителите исто така можат да бараат злато, да играат игра на фаро и да гледаат видео за историјата на златната треска. Музејот вклучува и голема колекција на медицински средства.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална веб страна 

Категорија:Матични мрежни места што не е исти на Википодатоците и на Википедија
Категорија:Злато
Категорија:Рударски музеи во Калифорнија
Категорија:Музеи на злато
Тои музеј на злато

мини|Централна зграда на комплексот Рудник Тои
  е музеј на тема ископување злато во античка и модерна Јапонија, кој се наоѓа веднаш до рудникот за злато „Тои“ во градот Изу, Шизуока, Јапонија. 

Музејот прикажува реконституција на процесот на производство на злато за време на Едо (период), антички артефакти од тој период, објаснувачки изложби за обработка на злато и изложба на разни златни руди од различни места низ Јапонија. 

Музејот добил одредена слава за сместување на најголемата златна прачка во светот, тешка 250 кг,  и претставува вредност во 2016 година од околу 1,1 милијарди јени (9,7 милиони американски долари). Шипката добила официјален Гинисов рекорд за „Најголемата произведена прачка од чисто злато“:
Податотека:Keicho_gold_coinage_Oban_Koban_Ichibuban_1601_1695.jpg|алт=Tokugawa coinage| Токугава кованица
Податотека:Gold_30g_for_a_860kg_rock.jpg|алт=Relative sizes of an 860-kilogram (1,900 lb) rock ore, and the 30 grams (1.1 oz) of gold that can be extracted from it|Релативни големини од 860 кг. камена руда и 30 гр. злато што може да се извлече од него
Податотека:Toi_250kg_gold_bar.jpg|алт=The world's largest gold bar, at 250 kg, can be seen and touched|Може да се види и допре најголематазлатна шипкаво светот, тешка 250 килограми
Податотека:Small_gold_nugget_5mm_dia_and_corresponding_foil_surface_of_half_sq_meter.jpg|алт=Explanations about gold foil|Објаснувања зазлатна фолија


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална веб-страница  
Категорија:Статии со текст на јапонски
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Музеи на злато
Категорија:Злато
Категорија:Рударски музеи во Јапонија
Музеј на злато во Астурија

мини|Музејот на злато во Астурија
**Музејот [[Злато|на злато]] [[Астурија|во Астурија]],** е музеј посветен на ископувањето и употребата на злато, сместен во градот Навелгас во општината  Тинео, Астурија, Шпанија.

Музејот се наоѓа на Ла Касона Капалеја во Навелгас, град во кој се ископувало злато уште од римско време.

## Експонати
Посетата на музејот започнува со објаснување на самиот минерал, вклучувајќи ја неговата употреба, физичките својства и неговата природна состојба. Потоа може да се видат и методите на производство и светските зони на рударство.

Посетителите истражувале и истражуваат важен дел од човековата цивилизација, т.е. употребата на златото од различни цивилизации како вредно богатство, симбол и украсна уметност.

Следно, посетителите ја разгледуваат важноста на златото во историјата на човештвото. Историската хронологија се движи од младо камено време до денес. Една изложба ги прикажува различните златни трески што се случиле во Калифорнија.

Постои и  област која е посветена на златото во Навелгас. Во оваа област, посетителите можат да ја видат важноста на златото, важноста што индустријата ја имала за локалната заедница и различните методи на екстракција на злато кои се користеле во областа уште од римско време.

Посебно внимание заслужува панирањето на злато, бидејќи и денес се практикува како спорт со неколку различни првенства. Дел од музејот е посветен на римскиот систем на екстракција на минерали. По мултимедијалната презентација, посетителите го напуштаат теренот и се упатуваат кон централната сала на музејот, каде објаснувањето на римските рударски системи е засилено преку копии на нивните алатки што се користат за екстракција на злато. Овој дел од музејот го прикажува и процесот на одвојување злато, додатоци од злато и трофеи изработени од злато.

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјална веб страна  .

Податотека:Mascota_museo_del_oro.JPG|алт=Mascot of the Gold Museum|Маскота на музејот на злато
Податотека:Balsas_de_bateo.JPG|алт=Gold extraction exhibits in the museum.|Експонати за екстракција на злато во музејот.


Категорија:Злато
Категорија:Рударски музеи во Шпанија
Категорија:Музеи на злато
Мастерс Индијан Велс 2024

**Мастерсот Индијан Велс 2024** бил тениски турнир на тврда подлога во машка и женска конкуренција, кој се одиграл од 6 до 17 март 2024 година во Индијан Велс, Калифорнија. Турнирот бил класифициран како еден од турнирите од АТП Мастерс 1000 серијата во машка и ВТА 1000 серијата во женска категорија во рамките на тениската сезона 2024. 

Во ова 50-то издание на турнирот во машка конкуренција, победници биле Карлос Алкарас во поединечна конкуренција и Весли Колхоф и Никола Мектиќ во двојки, додека во женска конкуренција ова било 35-тото издание на турнирот, а титулите ги освоиле Ига Швјонтек во поединечна конкуренција и Хсие Су-веи и Елизе Мертенс во двојки. 

Исто така, се одржал и турнир во мешани двојки, каде најдобра била австралиската комбинација Сторм Хантер и Метју Ибден.

## Победници
### Мажи поединечно

*  **[[Карлос Алкарас]]** го победил  Данил Медведев, 7–6(7–5), 6–1

### Жени поединечно

*  **[[Ига Швјонтек]]** ја победила  Марија Сакари, 6–4, 6–0

### Мажи двојки

* ** [[Весли Колхоф]] ** /  **[[Никола Мектиќ]]** ги победиле  Марсел Гранољерс /  Орасио Себаљос, 7–6(7–2), 7–6(7–4)

### Жени двојки

*  **[[Хсие Су-веи]]** /  **[[Елизе Мертенс]]** ги победиле  Сторм Хантер /  Катержина Синиакова, 6–3, 6–4

### Мешани двојки

*  **[[Сторм Хантер]]** /  **[[Метју Ибден]]** ги победиле  Каролин Гарсија /  Едуар Роже-Васлен, 6–3, 6–3

## Наводи

## Надвореши врски
* 

2024
Индијан Велс Мастерс
Индијан Велс Мастерс
Талир

мини|225x225пкс|Примероци од германски и австриски талири. Под средишната монета е монета од 1/4 долар за споредба.
**Талир** (погрешно: *талер*) — стара европска сребрена монета широко користена во XVI–XIX век во различни области на Светото Римско Царство на германскиот народ. При неговото создавање, талирот имал пречник од 42 мм и тежел 27,2 грама — една унција во тоа време. Во почетокот, 10 талири правеле една марка сребро — околу 235 грама чисто сребро или 30 сребрени гроша. Во различни земји и во различно време се ковале талири со различна тежина и видови, но секогаш имало повеќе од една серија (15 г). До 1750 г., марката веќе се состоела од 14 талири. Талирот во тоа време бил заменет за 24 сребрени гроша.

Талирите од сребро сè уште се правеле до XX век. Се користеле во монети како мексиканското песо до 1914 г., монетата од пет швајцарски франка до 1928 г., американскиот сребрен долар до 1935 г. и австрискиот талир на Марија Терезија. Во денешно време, сребрените монети со големина на талир повеќе не се користат во секојдневните плаќања. Но некои влади сè уште ги прават за собирачи или како вреден метал, а не за купување работи. Зборот „долар“, кој доаѓа од „талир“, сега се користи во различни валути низ светот, како американскиот долар и други.

## Библиографија

* 

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Нумизматика
Категорија:Историја на Прусија
Категорија:Монети
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Нов музеј на злато во градот Тајпеј

**Музејот на злато на градот Новиот Тајпеј**  порано познат како Златен еколошки парк, е музеј на индустријата за ископување злато во округот Руифанг, Нов Тајпеј, Тајван.

## Историја
Музејот бил отворен на 4 ноември 2004 година од страна на владата на округот Тајпеј како Златен еколошки парк. По формирањето на градот Нов Тајпеј, паркот бил преименуван во Музеј на злато, иако од декември 2015 година, некои знаци сè уште го покажуваат старото име, вклучително и предната влезна порта.  

## Архитектура
Музејот на злато е музеј на отворено кој се состои од неколку згради и локации. Зградите на музејот порано биле канцеларии, студентски домови, погони за преработка и други објекти на Тајванската корпорација за ископување метали. Музејот на злато го вклучува следново: златна зграда, искусете го Петтиот тунел Беншан, Шале на принцот престолонаследник, специјална изложбена сала Џин Шуи, Рафинирање на злато Зграда и четири споени резиденции во јапонски стил.

## Изложби
**Златната зграда** дава информации за откритието на злато во областа, со изложби на тунелите Беншан, стара рударска опрема, транспортни системи за рударство и краток вовед во јапонскиот логор Кинкасеки на заробениците од Втората светска војна на неговиот прв кат. Вториот кат ги воведува својствата на златото, со уметнички дела направени од злато и светски рекорд 220,30 кг 999,9 чисто златна тула за посетителите да ја видат и допрат.

**Шалето на престолонаследникот** е резиденција изградена во 1922 година за предложената посета на престолонаследникот Хирохито на областа (посета која никогаш не се реализираше). Децении подоцна, Чианг Каи-шек го користел како сместување во областа.
Податотека:220kg_gold_brick_in_Gold_Ecological_Park_20041231a.jpg|алт=The 220.30 kg 999.9 pure gold brick is the famous collection of Gold Building.|220,30 часот кг 999,9 чисто златна тула е познатата колекција на  Златна зграда.
Податотека:黃金博物館.jpg|алт=The Crown Prince Chalet.|Шале на престолонаследникот.


## Транспорт
Музејот е достапен со автобус од станицата Руифанг на тајванските железници.  

## Поврзано

* Список на музеи во Тајван
* Рудник Џингуаши
* Храмот Огон
* Џингуаши

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Статии со текст на кинески
Категорија:Статии со текст на упростен кинески
Категорија:Статии со текст на традиционален кинески
Категорија:Матични мрежни места што не е исти на Википодатоците и на Википедија
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Злато
Категорија:Музеи на злато
Музеј на злато во Далонега историски локалитет

десно|мини|200x200пкс| Музеј на злато Далонега
**Историскиот локалитет на Музејот на злато Далонега** е историски локалитет во државата Џорџија сместен во Далонега што ја одбележува првата златна треска во Америка и рударската историја на округот Лумпкин. Музејот е сместен во историската **судска куќа Олд Лампкин**, изградена во 1836 година и сместена во центарот на градскиот плоштад. Тоа е најстарата преживеана окружна судница во државата. Во музејот се сместени многу артефакти од златната треска од 1836 година, вклучително и златни грутки, златни монети и златна опрема, како и продавница за едукативни филмови и подароци.

## Годишни настани

* Денови на златна треска (октомври)
* Божиќна прослава на старата мода на Далонега (декември)
* Отворен музеј на злато Далонега (декември)

## Галерија

Податотека:19-07-011-museum.jpg|алт=judge's chamber|судскиот совет
Податотека:19-07-022-museum.jpg|алт=jury room|соба на жири
Податотека:19-07-059-museum.jpg|алт=theater / courthouse|театар / судница
Податотека:19-07-032-museum.jpg|алт=museum exhibit|музејска поставка
Податотека:19-07-042-museum.jpg|алт=museum exhibit|музејска поставка


## Наводи

## Надворешни врски

* Државниот историски локалитет Музеј на злато Далонега
* „Златото на Тар во ридовите Тар“: ископување злато и злато во Грузија, 1830-1940 од Дигиталната библиотека на Џорџија

Категорија:Злато
Категорија:Музеи во округот Лумпкин, Џорџија
Категорија:Историски музеи во Џорџија (држава на САД)
Категорија:Музеи на злато
Али Беј (село)

**Али Беј** или **Алибејќој** — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Сер во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало јужно од градот Сер, крај денешните села Какараска и Сал Маала.

## Историја
Во XIX век Али Беј било мешано село во Серската каза на Серскиот Санџак.

Христијанското население на селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Али Беј имало 110 жители, од кои 60 Македонци и 50 Роми.

За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 800 жители, што укажува дека во меѓувреме во селото биле населени семејства од други населби. На пописот од 1920 г. Али Беј имал само 78 жители. Во подоцнежните пописи не се спомнува, така што се смета за присоединето со градот Сер.

## Наводи


Категорија:Историски села во Сер
Арапчик

**Арапчик**, **Арапџик** или **Арпачик** — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Довишта во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во атарот на денешното Субашќој.

## Историја
Во XIX век Арапчик било турско село во Серската каза на Серскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Арпаџик* мало 160 жители Турци.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година броело 60 жители. Селото се распаднало за време на Балканските војни и повторно не било обновено, поради што не се спомнува во подоцнежните пописи.

## Наводи


Категорија:Историски села во Довишта
Арнаут Маала

**Арнаут Маала** (, *Итеохори*; до 1927 г. *Αρναούτ Μαχαλά*, *Арнаут Махала*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Сер во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало јужно од градот Сер, на јужниот брег на некогашното Тахинско Езеро, во денешниот атар на Нова Маала.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Арнаут Маала било македонско село во Серската каза на Серскиот Санџак.

Христијанското население на селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Арнаут Маала имало 120 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Арнаут Маала имало 95 Македонци под врховенство на патријаршијата.

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото настрадало за време на Балканските војни, поради што во пописот од 1920 г. година селото се води како напуштена населба. Обновено е од грчки бегалци во 1924 година. Во 1927 година, името на селото било променето во Итеохори (*Ιτεοχώρι*). Меѓутоа, не се спомнува во подоцнежните пописи, што значи дека се распаднало.

## Наводи


Категорија:Историски села во Сер
Златофилност

[мини|280x280пкс| Кога [лигандот прикажан лево е обработен со 3 еквиваленти на злато(I) халид (при што секоја фосфинска група се координира со засебно средиште на злато), златофилната интеракција помеѓу атомите на злато ја попречува слободната ротација околу единечните врски. Температурата неопходна за повторно воспоставување на слободна ротација во однос на временскиот период НМР е мерка за јачината на златофилната интеракција.]]
Во хемијата, **златофилноста** се однесува на тенденцијата на комплексните соединенија на злато да се агрегираат преку создавање слаби злато-злато врски.

Главен доказ за постоењето на златофилноста доаѓа од кристалографската анализа на комплексното соединеније. **Златофилната врска** има должина од околу 3,0 Å и јачина од околу 7-12 калории, што е споредливо со јачината на водородната врска. Златофилната интеракција се смета дека е резултат на електронската корелација на компонентите со затворена обвивка, што е невообичаено бидејќи атомите со затворена обвивка обично имаат занемарливи интеракции на растојанија во големина на врска. Овие интеракции се донекаде слични на интеракциите на Ван дер Валс, но обично се посилни поради релативистичките ефекти. Набљудувањата и теоријата покажуваат дека во просек 28% од врзувачката енергија во златофилната интеракција може да се припише на релативистичкото проширување на d орбиталите на златото.

Манифестацијата на **златофилност** е склоност на центрите на златото да се агрегираат. Иако се познати интра- и меѓумолекулски златофилни заемодејства, забележана е само внатремолекулска агрегација.

## Наводи

Категорија:Хемиски врски
Категорија:Злато
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Бахтијар

**Бахтијар** (, *Дендрофито*; до 1927 г. *Μπαχτιάρ*, *Бахтијар*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Било населено со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на североисточниот брег на тогашното Бутковско Езеро, подоцна потопено од водите кога е направено вештачко.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бахтијар (Bahtiar) било село во Серската каза со 70 домаќинства сочинети од 246 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Бахтияръ Махала* брои 380 жители, сите Македонци христијани.

Сите христијани во Бахтијар биле под врховенството на Цариградската патријаршија и во него работела грчката пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Бахтијар (Bahtiar) живееле 480 Македонци патријаршисти. Во селото работело грчко основно училиште со 1 учител и 10 ученици.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Изгледа дека Бахтијар настрадал во војните бидејќи во 1913 г. населението се намалило на само 14 жители. Подоцна еден дел од жителите се вратиле, бидејќи во 1920 г. во него е попишано 121 лице. Во 1924 г. под притисок на грчките власти добар дел од населението се иселило во Бугарија (76 лица). Во 1928 г. Бахтијар имал 47 жители.

Со изградбата на хидроакумулацијата на Бутковското Езеро во 1930-тите селото е поплавено и уништено.

## Личности
* Гого Стојанов — револуционер, деец на Македонскиот комитет, четник на Алексо Поројлијата, загинатт заедно со неговиот војвода на 26 јули 1903 г. на месноста Аџиица меѓу Стиник и Игуменец, Петричко.

## Наводи

Категорија:Историски села во Долна Џумаја
Ени Маала (Долноџумајско)

**Ени Маала** — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало близу браната на денешното Бутковско Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX и почетокот на XX век Ени Маала била македонски чифлик во Серската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ени Маала (Eni-mahala) било село во Серската каза со 15 домаќинства сочинети од 50 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Ени Маала броела 55 жители Македонци христијани.

На почетокот на XX век селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. селото (Yeni-mahala) се состоело од 200 Македонци патријаршисти.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година во него е попишан 41 жител. Селото се распаднало за време на Првата светска војна и повеќе не е обновено.

## Наводи

Категорија:Историски села во Долна Џумаја
Елемент на злосторството

**„Елемент на злосторството“** (дански: *Forbrydelsens element*) — филм на режисерот Ларс фон Триер (Lars von Trier) од 1984 година. Триер е автор и на сценариото, заедно со Нилс Версел (Niels Vørsel). Главните улоги ги играат: Мајкл Ефлик (Michael Elphick), Езмонд Најт (Esmond Knight), Џеролд Велс (Jerold Wells), Ахмед Ел Шенави (Ahmed El Shenawi), Астрид Хенинг-Јенсен (Astrid Henning-Jensen) и Ме Ме Лаи (Me Me Lai). Ова е првиот долгометражен филн на фон Триер и прв дел на трилогијата „ЕВропа“, позната и како трилогијата „Е“. На Канскиот филмски фестивал, филмот ја освоил Техничката голема награда, а ја освоил и престижната данска награда „Роберт“ во седум категории, вклучително и онаа за најдобар филм.

## Синопсис
Британскиот детектив Фишер се наоѓа во Каиро, каде се обидува да се сети на својот последен случај во кој барал еден убиец. Во желбата да ги реконструира настаните, тој се служи со хипноза и тогаш му навираат сеќавањата на мрачната Европа и на познатиот „Лото убиец“, кој давел и осакатувал девојки кои продаваат лозови за лото. За да го открие убиецот, Фишер се служи со контроверзните методи од книгата „Елемент на злосторството“, дело на неговиот посрамен ментор Озбонн. Во книгата, Озборн опишува лов на еден човек кој убивал на истиот начин како „Лото убиецот“. Во истрагата му помага проститутката Ким која имала дете со „Лото убиецот“...

## Наводи

Категорија:Дански филмови
Категорија:Филмови од 1984 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на арапски јазик
Категорија:Филмови на Ларс фон Триер
Категорија:Филмови со Мајкл Ефлик
Категорија:Филмови со Езмонд Најт
Категорија:Филмови со Ме Ме Лаи
Категорија:Филмови со Џеролд Велс
Категорија:Филмови со Ахмед Ел Шенави
Категорија:Филмови со Астрид Хенинг-Јенсен
Категорија:Филмови со Ларс фон Триер
Категорија:Детективски филмови
Категорија:Филм ноар
Категорија:Трилери
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Каиро
Магнат

[мини|[Јан Замојски — важен полски магнат од XVI век]]
**Магнат** (, т.е. „голем човек“) — благородник што зазема висока положба по раѓање, богатство или други квалитети. Во средновековието, изразот се користел за да се разликуваат големите земјопоседници и богатите војсководци (херцози, грофови итн.) од бароните.

Во Англија, магнати биле исклучително богатите благородници што се појавиле откако Едвард III го раскинал кралството меѓу неговите синови наместо да го остави на еден син. Зголемениот судир меѓу овие благородници (и нивните наследници) и спорот околу кралската титула довеле до внатрешни војни, како Војната на розите.

Во денешно време, изразот магнат (со синоними како тајкун, голем индустријалец, барон) се користи за деловен магнат — исклучително богат и влијателен стопанственик.

## Наводи

## Надворешни врски

* Magnets throughout the history

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Титули
Новица Василевски

**Новица Василевски** (р.  во ) — македонски фолк пејач на народна музика.

## Животопис
Новица својата кариера ја започнува во Група Академци, каде неколку години е член на групата. Во 1996 година, заедно со други членови ја оформуваат Група Биоритам, каде е член долги години, до 2010 година. Потоа тој почнува своја соло-кариера како пејач, каде негови песни се: "Паша Паша", "Пожар", "Место не ме држи брате", "Не бери гајле", "Султана" и други... Тој е чест учесник на фестивалите, каде има и освојувано и бројни награди: Фолк Фест Валандово, Тумба Фест, Фолк Фест Роса, Охрид Фест, Цветници. Задсебе има оставени и неколку албуми со негови авторски песни и обработна на стари македонски песни.

Негова сопруга е познатата пејачка Татјана Лазаревска, каде веќе долги години живеат и работат во Мелбурн, Австралија.

## Надворешни врски
* Новица Василевски на YouTube.
Категорија:Македонски пејачи
Категорија:Македонски поп-фолк пејачи
Ангел Коруновски

**Ангел Коруновски** е роден на 26 март 1979 година во Велес тој е истакнат македонски ликовен уметник и академски вајар сликар. Брат на македонскиот ликовен уметник Филип Коруновски.

### Образование
Ангел Коруновски е роден на 26 март 1979 година во Велес. Основно образование завршил во Велес. Од 1995 средно училиште учи државно средно училиште за применета уметност во „Лазар Личеноски“ - Скопје на отсек  скулптура. Своето образование од 1998 година го продолжува на Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје на факултет за ликовни уметности отсек скулптура, насока конзервација и реставрација. Во периодот од 2009 – 2012 година е на постдипломски студии - Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје на Факултет за ликовни уметности, отсек скулптура на тема: Патот на цртежот до современата  фигурација.Студиски престој има воː

### Вработување
Коруновски работи како самостоен уметник. Во неговото богато портфолио се набројуваат повеќе од 50 учества во групни изложби во Македонија, Србија, Франција, Русија, Германија и Египет, раководител е на ликовната колонија „Папрадишки мајстори“.

Од 3 јануари 2023 е на позицијата директор на  Велешкиот Народен музеј.

### Кариера
Коруновски од 1998 година учествувал на повеќе ликовни колонииː

#### Групни изложби
Тој е учесник на многу групни изложби како во Македонија така и надвор на Балканот и Европа.

#### Самостојни изложби

#### Монументални скулптури и скулптури од голем формат

### '''Награди и признанија'''

### Галерија

### Надворешни врски
Ангел Коруновски 

### Наводи

Категорија:Македонски вајари
Категорија:Македонски сликари
Категорија:Сликари од 20 век
Категорија:Сликари од 21 век
Категорија:Луѓе од Велес
Боби Бленд

**Роберт Калвин Бленд** (англиски: *Robert Calvin Bland*; роден како **Роберт Калвин Брукс**; 27 јануари 1930 година&nbsp;– 23 јуни 2013), професионално познат како **Боби „Блу“ Бленд** ― американски блуз-пејач.

Бленд развил сопствен стил кој бил мешавина на госпел со блуз и R&B. Неговиот уникатен стил бил инспириран од проповедникот од Детроит, К.Л. Френклин, а Бленд ги проучувал неговите проповеди. Понекогаш го нарекувале „Лав на блузот“ или „Синатра на блузот“. Неговата музика била под влијание на Нет Кинг Кол.

Во 1981 година, Бленд бил примен во Куќата на славните на блузот, во 1992 година во Куќата на славните на рокенролот и во 2012 година во Куќата на славните музичари од Мемфис. Тој добил Греми награда за животно дело во 1997 година. Куќата на славните на рокенролот го опишала како „втора најголема ѕвезда, веднаш зад Би Би Кинг како производ на блуз-сцената на улицата Бил на Мемфис “. Во 2023 година, *Ролинг Стоун* го рангирал Бленд на 163-то место на нивната листа од 200 најдобри пејачи на сите времиња.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Bobby Bland discography
* Bobby Bland at Wenig-Lamonica Associates
* Bobby Blue Bland  Archived July 7, 2011, at the Wayback Machine at AuthenticBlues.com

Категорија:Американски соул пејачи
Категорија:Американски блуз пејачи
Категорија:Добитници на Греми за животно дело
Категорија:Американски пејачи и пејачки од 20 век
Категорија:Починати во 2013 година
Категорија:Родени во 1930 година
Босански планински коњ

**Босански планински коњ** (босански: Bosanski brdski konj / Босански брдски коњ) — единствената автохтона пасмина на домашен коњ во Босна и Херцеговина, каде што сочинува околу 70 % од населението на коњи. Тој е мал коњ и се користи и како товарно и за јавање. Бројот животни од оваа пасмина бил сериозно намален за време на Босанската војна од 1992 до 1995 година и, за разлика од населенијата на други домашни животни, продолжил и по војната.

## Историја
[мини| На државното [ергеле Борика]]
Селективно одгледување на босанскиот планински коњ започнало во ергелето Горажде во 1908 година. Главни средишта за селекција на сојот биле ергелињата на Борика, во општина Рогатица и Хан Пијесак. Биле воспоставени три линии на пастуви – Аган, Барут и Мишко – и девет линии на кобили. Линијата Аган е изгубена, а линиите Барут и Мишко се силно измешани. За подобрување на босанскиот планински коњ во ергелето Борика биле користени арапски пастуви.

Постојат два вида во пасмината. Гласиначкиот вид има значително арапско влијание, именуван е по висорамнината Гласинац на планината Романија, во источниот дел на Република Српска.Помал вид, подвелешки, се среќава во Херцеговина.

Популациите на коњи - како и оние на другите фарми - претрпеле големи загуби за време на Босанската војна од 1992 до 1995 година. Во Федерацијата на Босна и Херцеговина, вкупниот број на коњи паднал од 46.268 во 1990 година на 16.080 во 1995 година, а до 2002 година дополнително паднал на 7.014 или околу 15% од предвоениот број. И во Република Српска, бројот на коњи паднал, иако не толку стрмно. Севкупно, бројот на коњи во Босна и Херцеговина паднал за 68% помеѓу 1990 и 2002 година.

Пасмината не е значително засегната од увозот на странски коњи. Во некои области тоа е главното, па дури и единственото превозно средство.

## Особини
Истражувањето на 3.800 коњи во 1950-тите покажал дека најчести по боја се доратите, со 38% од вкупниот број, проследено со сивците (28%), вранците (18%), кулаши (13%), алати (3%) и шарци (0,13%).

## Наводи

 
Категорија:Коњски раси
Категорија:Статии со текст на босански
Комарјани

**Комарјани** или **Комарјан** (познато и како **Кумарјани**, **Кумаре** или **Комарен**; , *Кумарија*; до 1927 г. *Κουμάργιαννη*, *Кумарјани*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 274 жител (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Серското Поле, југозападно од Сер, на левиот брег на Струма, на надморска височина од 10 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Комарјани било село во Серската каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Комарен (Komaren)* имало 30 домаќинства и 102 жители Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Кумаре* имало 360 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 518 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле дури на 168 лица.

Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција. На нивно место се населиле 104 бегалски семејства (вкупно 509 бегалци) од Источна Тракија, така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Кумарија (*Κουμαριά*).**'

== Стопанство ==
Селото е богато, бидејќи располага со мошне плодно земјиште кое исцело се наводнува, а поради климатските услови земјата дава по две до три високоприносни реколти. Населението произведува [[жито]], [[Фуражни култури|фуражни]] и други земјоделски производи. Внимание му се посветува и на [[краварство]]то.

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Во 1926 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 9,1 квадратни километри. Општината Комарјани била приклучена во општината Киспикеси во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина [[Сер (општина)|Сер]].

Селото припаѓа на општинската единица Киспикеси со седиште во [[Киспикеси|истоименото селото]], која припаѓа на поголемата општина [[Сер (општина)|Сер]], во [[Сер (округ)|истоимениот округ]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Комарјани, во кој е единствено село.

== Културни и природни знаменитости ==
**Цркви'''

* Црква „Св. Никола“ од 1952 г.

## Наводи
Бенди

**Бенди** ― зимски екипен спорт кој се игра на голема ледена површина (во сала или на отворено) при што играчите од две екипи на лизгалки и со користење на стапови се трудат да го стават топчето во голот на противничката екипа.

Бенди се игра на т.н. бенди-терен или бенди-лизгалиште, што всушност е рамна замрзната површина со димензии 90–110 метри на 45–65 метри, односно приближно колку едно фудбалско игралиште. Теренот е значително поголем од лизгалиштата кои обично се користат за хокеј на мраз. Правилата се слични на фудбалските правила: мечот се состои од две полувремиња кои траат по 45 минути, секоја екипа има 11 играчи (а еден од нив е голман), се користи една топка, теренот е со слична големина како фудбалскиот терен и постои правило за офсајд.

Бенди како спорт има заедничко потекло со фудбалот, хокејот на мраз, шинти и хокејот на трева. Потеклото на бенди е предмет на расправа, но неговите први правила биле напишани и објавени во Англија во 1882 година.

Најсилни држави во бенди во машка и женска конкуренција во моментов се Шведска и Русија; и двете земји имаат свои професионални машки бенди лиги. Во Русија, се проценува дека повеќе од еден милион луѓе играат бенди. Има организирани лигашки натпревари и во други земји, како: Финска, Норвешка и Казахстан. Главниот меѓународен натпревар за бенди за мажи е Светскиот шампионат во бенди, а главниот меѓународен натпревар за бенди за жени е Светскиот шампионат во бенди за жени.

Од 1890-тите до 1955 година, немало меѓународно раководно тело за бенди. Меѓународното раководно тело за бенди денес е Меѓународната бенди федерација (ФИБ) која била основана во февруари 1955 година. Во 2001 година, бенди бил признат како спорт од страна на Меѓународниот олимписки комитет. МОК ги признава и традиционалниот бенди со единаесет играчи во една екипа и бенди на лизгалиште (кој се игра на помало лизгалиште).

## Наводи

## Надворешни врски
*  – Историјат и правила за бенди.
* 
* Меѓународна бенди федерација

Категорија:Екипни спортови
Категорија:Игри со топка
Категорија:Зимски спортови
Категорија:Англиски пронајдоци
Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:CS1-одржување: датум и година
Средновековен француски јазик

**Средновековен француски јазик** (ISO 639: frm; француски moyen français) — историски јазик од француската подгрупа оилски јазици, кој помеѓу 15 и 17 век се зборувал на подрачјето на денешна Средна и Северна Франција и Белгија.

Предок е на современиот француски јазик.

## Наводи

Категорија:Средновековни јазици
Категорија:Мртви јазици во Европа
Машкуданка

мини|247x247пкс|Девојче што има стил на облекување на машкуданка
**Машкуданка** — девојка или жена што се однесува како машко или изгледа и се облекува како машко. Сака да прави работи што се сметаат за нетипични за девојчиња. Нејзиното однесување е гласно и палаво. Често претпочита да биде пријателка со машки отколку со женски.

За машкуданка, облеката обично е за удобност и практичност, а не за мода. Поголема е веројатноста да ја гледате само во фармерки, маици и патики (или дуксери и тренирки), наместо во шарени фустани или здолништа. Може дури да позајми облека од нејзините браќа или машки пријатели.

Машкуданките се одликуваат со нивниот независен и авантуристички дух. Не се ограничени од општествените очекувања за тоа како девојките „треба“ да се однесуваат и често покажуваат доверба и самоувереност во остварувањето на нивните интереси. Ова може да вклучи учество во традиционални хобија во кои доминираат мажи, како што се градење, играње видеоигри или занимавање со физички тешки активности.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

* Tomboys! Feisty Girls and Spirited Women A film by Julie Akeret and Christian McEwen

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Родови односи
Категорија:Типски ликови
Насилничко лето

**„Насилничко лето“** (италијански: *Estate violenta*) — филм на режисерот Валерио Ѕурлини (Valerio Zurlini) од 1961 година. Ѕурлини е автор и на сценариото, заедно со Зузо Чеки Д’Амико (Suso Cecchi D'Amico) и Џорџо Проспери (Giorgio Prosperi). Главните улоги ги играат: Жан-Луј Трентињан (Jean-Louis Trintignant), Елеонора Роси Драго (Eleonora Rossi Drago), Енрико Марија Салерно (Enrico Maria Salerno) и Лила Брињоне (Lilla Brignone).

## Синопсис
Во филмот се прикажува љубовната врска на синот (го игра Трентињан)  на истакнат фашист, кој се обидува да ја избегне регрутацијата и вдовицата (ја игра Роси Драго) на еден поморски офицер, која е постара од него. Дејствието се одвива во италијанското летувалиште Ричоне, летото 1943 година, во времето на симнувањето на Мусолини од власта и сојузничката инвазија на Сицилија.

## Наводи

Категорија:Филмови на Валерио Ѕурлини
Категорија:Филмови на италијански јазик
Категорија:Италијански филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филмови од 1959 година 
Категорија:Филмови со Жан-Луј Трентињан
Категорија:Филмови со Елеонора Роси Драго
Категорија:Филмови со Енрико Марија Салерно
Категорија:Филмови со Лила Брињоне
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Италија
Категорија:Филмови за Втората светска војна
Категорија:Љубовни филмови
Хрељо

**Хрељо** - благородник, војсководец, протосеваст на српскиот крал Стефан Дечански (1321–1331) и на српскиот цар Стефан Душан (1331–1355), ќесар на Византија и епски јунак.

Како веќе истакнат војсководец, Стефан Дечански под негова команда му испратил помош во војска на византискиот владетел Андроник II против неговиот внук Андроник III (1327). Во една повелба Андроник Ⅲ го нарекува „велики доместик“. Средиштето на неговите владенија првин било во Штип, а го обновил Рилскиот манастир (1334) и таму ја изградил познатата Хрељова кула (1335). Тогаш неговото владение се простирало на областите на Штип, Струмица и планината Рила. Подоцна, од непознати причини, се одметнал од Стефан Душан и ја признал врховната власт на Византија (1339/1340), при што ја добил титулата ќесар и образувал свое кнежевство со средиште во крепоста во Струмица. По смртта на императорот Андроник Ⅲ (1341) учествувал во граѓанската војна во Византија (1341–1347) и за помошта на страната на Јован Кантакузин, тој му го отстапил градот Мелник. Во тоа време неговото владение го опфаќало просторот меѓу Штип, Мелник и левиот брег на реката Струма.

Со склучениот сојуз помеѓу Јован Кантакузин и Стефан Душан (летото 1342), неговото владение пак потпаднало под српска власт. Стефан Душан ги зазел Воден, Струмица и Мелник и го опсадил Серез. Лишен од власта, тој се повлекол во Рилскиот манастир и се замонашил под името Харитон, но ненадејно починал. Веројатно бил убиен по наредба на Стефан Душан.

Категорија:Рилски манастир
Анатомија на падот

**„Анатомија на падот“** (француски: *Anatomie d’une chute*) — филм на режисерот Жистин Трије од 2023 година. Главните улоги ги играат: Сандра Хилер, Самјуел Тејис, Свон Арло, Мило Макадо-Гранер, Камиј Радерфорд. Филмот освоил пет Европски филмски награди (за најдобар филм, за главна глумица, за режија, за сценарио и за монтажа), победил на Канскиот филмски фестивал, а ги освоил и наградите „Златен глобус“ и француската награда „Цезар“. Исто така, тој бил кандидиран на наградите „Оскар“ во пет категории: монтажа, оригинално сценарио, главна глумица, режија и најдобар филм, а ја освоил наградата за најдобро сценарио.

## Синопсис

Германската писателка Сандра, нејзиниот сопруг Самуел и нивниот син Даниел живеат повлечено во мало место во француските Алпи. Самуел е пронајден мртов во снегот пред куќата, па полицијата ја обвинува Сандра за убиство. Додека трае судењето, Даниел, како единствениот сведок, е растргнат меѓу немилиот настан и животот со мајка си во која почнува да се сомнева. Сепак, на крајот, Сандра е ослободена од обвинението и може да се врати дома кај синот. 

## Наводи

Категорија:Филмови на Жистин Трије
Категорија:Филмови на француски јазик
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Француски филмови
Категорија:Филмови за судски процеси
Категорија:Филмови од 2023 година 
Категорија:Филмови со Сандра Хилер
Категорија:Филмови со Самјуел Тејис
Категорија:Филмови со Свон Арло
Категорија:Филмови со Камиј Радерфорд
Категорија:Филмови со Мило Макадо-Гранер
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Франција
Хомондос

**Хомондос** или **Хуманџа** (, *Митруси*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција. Населението брои 1.195 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа во средиштето на Серското Поле на запад од градот Сер и источно од Ениќој

## Историја
Населбата е основана во 1924 година како нова бегалска колонија, подигната на околу 2 километри северно од селото Долно Хомондос. Во неа грчките власти населиле вкупно 220 бегалски семејства со 1.129 жители. На пописот од 1928 г. Хомондос било етнички мешано село со 1.252 дојденци (252 семејства).

Во 1997-2003 г. е изградена црквата „Успение на пресв. Богородица“.

## Население

## Наводи

Категорија:Сер (општина)
Геди Дермен

**Геди (Еди или Једи) Дермен** (, *Ептамили*; до 1927 г. *Γενή Δερμέν*, *Гени Дермен*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција. Населението брои 705 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Серското Поле, источно од градот Сер, на надморска височина од 55 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Геди Дермен бил чифлик во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Једи Дирмен (Yédi-Dirmen)* имало 10 домаќинства и 30 жители Роми.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Једи Дермен* имало 72 Роми.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Геди Дермен се водело како напуштена населба, но во 1920 г. броело 155 лица, што значи дека веднаш по Првата светска војна било обновено и во него биле сместени доселенички ссмејства од Понд.

Во 1923-24 г. се населиле уште 55 бегалски семејства (вкупно 243 бегалци). Во 1927 година, името на селото било променето во Ептамили (*Επτάμυλοι*).**'

== Стопанство ==
Населението произведува [[тутун]], [[компир]], [[жито]] и други земјоделски производи. Во помала мера е застапено и [[сточарството]].

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Во 1930 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 5,5 квадратни километри. Општината Геди Дермен била приклучена во општината Сер во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина [[Сер (општина)|Сер]].

Селото припаѓа на општинската единица Сер со седиште во [[Сер|истоимениот град]], која припаѓа на поголемата општина [[Сер (општина)|Сер]], во округот [[Сер (округ)|Сер]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Геди Дермен, во кој е единствено село.

== Културни и природни знаменитости ==
**Цркви**

* [[Црква „Св. Ѓорѓи“ - Геди Дермен|Црква „Св. Ѓорѓи“]] — изградена во 1925 г. од грчките доселеници

== Наводи ==
<references />
**Забелешки'''


Категорија:Сер (општина)