open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Слив

мини|300п|десно|Пример за слив

Под поимот **слив** се подразбира дел од територијата на која водите од атмосферски врнежи, од подземни води и извори се сливаат во еден водотек преку кој се влеваат во некое море. Во Македонија се: Егејски, Јадрански и Црноморски слив. Само мал дел од територијата на соседните земји (10%) припаѓа на овие сливови. Егејскиот слив опфаќа 87% од водите во република Македонија. Во Егејскиот слив припаѓаат сливовите на реките Вардар и Струмица. Во Јадранскиот речен слив припаѓаат реките Црн Дрим, Радика и Сатеска како и непосредниот слив на Охридското и непосредниот слив на Преспанското Езеро.

## Наводи

Категорија:Географија
Категорија:Геоморфологија
Категорија:Водата и животната средина
Список на скопски населби и маала

Ова е целосен список на **населби и маала** во **[[Скопје]]** по азбучен ред.

* Автокоманда
* Аеродром
* Бутел I
* Бутел II
* Влае
* Водно
* Гази Баба
* Горно Лисиче
* Гоце Делчев
* Даме Груев
* Дебар Маало
* Дексион
* Долно Нерези
* Драчево
* Дуќанџик
* Ѓорче Петров
* Жданец
* Железара
* Злокуќани
* Јане Сандански
* Капиштец
* Карпош I
* Карпош II
* Карпош III
* Карпош IV
* Кисела Вода
* Кисела Јабука
* Козле
* Криводол
* Населба Лисиче
* Маџари
* Маџир Маало
* Мичурин
* Ново Лисиче
* Пинтија
* Припор
* Пролет
* Радишани
* Расадник
* Скопје Север
* Тафталиџе
* Топанско Поле
* Трнодол
* Ќерамидница
* Хиподром
* Хром
* Центар (населба)
* Црниче
* Чаир
* Шуто Оризари
Феудална кула

thumb|десно|180px|Поглед кон кулата
thumb|right|180px|Поглед на кулата во почетокот на 20 век

**Феудалната** или **Беговската** **кула** е кула во центарот на Скопје во предворието на Домот на АРМ. Таа спаѓа во посебен вид станбена архитектура која истовремено служела и како одбранбен објект.

Заради одбранбениот карактер во долната зона има помал број прозорци и посебен вид отвори за пушки. Единствено на последниот кат има благо издадени балкони од дрво, т.н. теферичи. За греење на кулата биле направени две огништа сместени во ѕидовите на првиот и вториот кат. Третиот кат се затоплувал од оџаците кои поминувале низ него. Скалите кои водат низ кулата се сместени во дебелите камени ѕидови чија широчина изнесува 1,45м.

Изградена кон крајот на XVII век и во почетокот на XVIII век. Висока е 14 метри со квадратна основа 7,5м х 7,5м. Во почетокот на XX век била сопственост на скопското семејство Кулели. Денес во неа е сместена спомен собата на Мајка Тереза, родена во Скопје.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Знаменитости во Скопје
Категорија:Кули во Македонија
Радика

**Радика** — река во Македонија, која е десна, а воедно и најголема притока на реката Црн Дрим. Припаѓа на јадранското сливно подрачје.

## Хидрографски одлики на Радика

Радика извира на 2.200 метри надморска височина под врвот Враца на Шар Планина.

Од изворот до утоката во Дебарското Езеро е долга 67 км.

На овој пат таа прима четири притоки и тоа:
* Рибничка Река
* Мавровска Река,
* Жировничка Река, и
* Мала Река.
Радика има чиста, бистра и студена вода со изглед на темнозелена боја што е последица од калциум карбонатот во неа.

## Долината на Радика

Долината на Радика е една од најатрактивните и најживописните кањонски долини. Кањонот е стар неколку милиони години пробивајќи се меѓу планинските страни на:

* Бистра и Стогово на исток и
* Кораб и Дешат на запад
 
Радика е единствена река со бифуркација во Македонија, која дава вода на два слива, Јадранскиот и Егејскиот слив. Со канали дел од водите на Радика се носат во Мавровското Езеро и го полнат со вода, а од тука со подземни тунели во Вардар. Тука е изградена ХЕЦ „Врбен“.

Куриозитет на долината на Радика претставува народната оригинална архитектура на селските куќи во Битуше, Јанче, Гари, Лазарополе и др.

## Биоразновидност

Околината на Радика изобилува со богат растителен и животински свет. Од дивечот има срни, диви свињи, дивокози, мечки, рисови, волци, лисици и др. Покрај риболовот на пастрмки, постојат можности за лов на крупен дивеч.

Непосредно над брегот при утоката на Радика во Дебарското Езеро се наоѓа бањата Косоврасти, познато лекувалиште за ревматски заболувања. Топлите сулфурни и радиоактивни води уште повеќе ја зголемуваат привлечноста кон Радика.

## Мостови

File:Skica za most na rekata Radika, 1938.jpg|Скица за изградба на мост на Радика од 1938 година.
File:Skica za most na rekata Radika, Jance, 1938.jpg|Скица за мост на Радика во близина на Јанче од 1938 година.


## Поврзано
* Радичка пастрмка
* Долина на Радика

## Надворешни врски

Категорија:Реки во Македонија
Категорија:Реки во Косово
Мавровско Езеро

**Мавровско Езеро** — вештачко езеро во северозападниот дел на Македонија. Се наоѓа на 1.200&nbsp;м надморска височина меѓу шумовити и високи планини.

На југ е заградено со шумовитата и тревна Влаиница, а на север со огранците на Шар Планина.

Сè до 1947 година на местото на денешното езеро се наоѓала Мавровската Котлина низ која течела Мавровската Река. Тогаш на реката на излезот од котлината и бил затворен патот кон Радика со голема земјена брана. Така котлината започнала да се полни со вода, а на нејзиното место се создало Мавровското Езеро.

Новосоздаденото езеро поплавило 1.370 хектари земјиште во тогашното Мавровско Поле претежно под ливади и насобира околу 357 милиони кубни метри вода. Мавровското Езеро е долго 10&nbsp;км, а широко од 5 до 3&nbsp;км.

Најголемата длабочина од 50&nbsp;м ја достигнува во близина на браната која е висока 54&nbsp;м, долга 210&nbsp;м и широка 5 м. Во основата браната е широка 286&nbsp;м и во неа се вградени 705.000&nbsp;м3 материјал.

Денес езерото освен со помалите притоки со вода се полни и од реката Радика. Канализираните води на оваа река се користат за добивање електрична енергија и за наводнување.

Во зимскиот период езерото замрзнува секоја година.

Мавровското Езеро е порибено со пастрмка и со други риби, а околината му е богата со разновиден дивеч. Над езерото од сите страни се издигаат високи листопадни и иглолисни шуми, кои се огледуваат во бистрата езерска вода. Тие му даваат посебна убавина и изглед.

## Галерија


Податотека:Поглед на Мавровско Езеро.jpg|Поглед на езерото
Податотека:Mavrovo-Lake-Autumn.jpg|Мавровското Езеро на есен
Податотека:Lago Mavrovo, Macedonia, 2014-04-17, DD 22.JPG|Маврово во зима
Податотека:Брана Маврово( ХЕЦ Маврово).jpg|Браната на Мавровското Езеро
Податотека:Маврово и Мавровско езеро од птичја перспектива.jpg|Маврово и езерото од птичја перспектива
Податотека:Мавровско езеро).jpg|Водите на Мавровското езеро
Податотека:Мавровско езеро1.jpg|Мавровското езеро
Податотека:Мавровското езеро.jpg|Мавровското езеро
Податотека:Велоекспедиции 2017 03.jpg|Зимски поглед на езерото


## Надворешни врски

* Мавровско Езеро
* Нацрт риболовна основа за Мавровско Езеро со река Радика - ЈНУ Хидробиолошки завод - Охрид, 2008

Категорија:Вештачки езера во Македонија
Категорија:Дримски слив
Демиркаписка Клисура

мини|десно|300п|Вардар низ Демиркаписката Клисура
 
[мини|Поглед на [клисурата од воздух, 1929 година]]
**Демиркаписката Клисура** — една од позабележителните клисури во Македонија на реката Вардар, наречена по градот Демир Капија. Долга е 31,5 км сметано од утоката на Бошава до селото Удово. Со оваа должина е најмала во споредба со другите клисури на Вардар. Демиркаписката Клисура е планинска. Од источната страна е заградена со ограноците на Серта и Градешка Планина, а на западната со Краставец и Кожуф. Страните на некои места во клисурата се високи и до 900 м, а на Карадак и Трнка Рид и до 1000 метри.  Демиркаписката Клисура е изградена во мезозојски варовници со старост од периодите јура и креда. Варовниците имаат сива до отворено сина боја и на влезот во клисурата скоро вертикално се издигаат над Вардар со пад од 85 степени. Во Демиркаписката Клисура се чувствува влијанието на средоземната клима.
 
Како последица на оваа клима се развила специфична вегетација карактеристична за овој климатски тип. Тука се среќаваат и разновидни диви животни како што се срната, зајакот, лисицата, куната, јазовецот, волкот, еребицата и др. Освен нив во овој дел на Вардар живее и сомот кој е најголема риба која достигнува тежина и над 1.000 кг. Во клисурата постојат површински и подземни карстни облици. Има вкупно 13 пештери од кои најпознати се Бела Вода и Змејовец.

## Поврзано
* Демиркаписки Остров
* Демир Капија
* Бошава
* Клисура (село)
* Список на заштитени природни подрачја во Македонија
## Наводи

Категорија:Клисури во Македонија
Категорија:Вардарски слив
Категорија:Споменици на природата на Македонија
Клисура
Сули ан

мини|десно|250п|Внатрешниот двор на Сули ан
**Сули ан**  поранешен ан и карвансарај во Скопје, сместен во внатрешноста на Старата скопска чаршија. Градбата се наоѓа во непосредна близина на Чифте амам и Мурат-пашината џамија и заедно со овие два објекта ја сочинува единствената постојна „исламска тројка“ на територијата на чаршијата и во Скопје воопшто. Во Сули ан, денес се сместени Музејот на Старата скопска чаршија и Ликовната академија.

## Имиња
Во заветот на Иса-бег, анот се споменува под името „стар ан“. Името „Сули ан“, коешто во превод од турски значи „воден ан“, го добил подоцна, поради тоа што се наоѓал во непосредна близина на течението на реката Серава.

## Историја
Објектот е изграден е во првата половина на 15. век од страна на Исхак-бег и во неговото завештание е оставен како дел од имотот на Исхак-беговата (Шарена) џамија. Анот за првпат се споменува во документите од времето на Иса-бег, син на Исхак-бег, каде што е прикажан збирен преглед на приходите и расходите од вакуфот на Исхак-бег. Во текот на 16. век, тој бил пренаменет и на долниот и горниот кат биле отворени дуќани, главно во сопственост на Евреи. Анот тешко настрадал во пожарот од 1689 година, по што бил обновен и продолжил да работи како трговски објект. По земјотрезот од 1963 г. бил речиси целосно разрушен, а подоцна повторно е обновен. Во него, денес се сместени Музејот на Старата чаршија, а од 1982 година и Ликовната академија.

## Архитектура
Градбата е карактеристичен претставник на исламската световна архитектура, а по својот облик е слична на поголемиот Куршумли ан. Неговата основа претставува квадрат и зафаќа површина од . Граден а на ист начин како и останатите карвансараи, со делкан камен, редови тули и слоевит малтер. Се состои од приземје и кат со масивни ѕидови и сводови. Приземјето служело за чување на стоката, додека патниците и трговците преноќувале на катот. Тремот е подигнат на 18 столбови, а собите биле подредени во низа и распределни на сите четири страни. Кон анот водат два влеза, на источната и на западната страна, од кои главниот се наоѓал на источната и во минатото пред него течела реката Серава. Поради големиот број дуќани наоколу, анот остава впечаток дека е вовлечен во просторот.

## Поврзано
* Музеј на Старата скопска чаршија
* Факултет за ликовни уметности
* Чифте амам
* Мурат-пашина џамија
* Стара скопска чаршија

## Наводи

Категорија:Исламски споменици на културата во Македонија
Категорија:Знаменитости во Скопје
Категорија:Стара скопска чаршија
Категорија:Отомански карвансараи во Македонија
Малешевска Котлина

[мини|десно|300п|Поглед на Малешевскта Котлина од селото [Будинарци]]

**Малешевска Котлина** или **Беровска Котлина** — котлина во крајниот источен дел на Македонија и зафаќа површина од 192&nbsp;км2. Од сите страни е заградена со планини и тоа: на север со Голак и Бејаз Тепе, на југ со Огражден, на исток со Кадиица и Влаина и на запад со Плачковица и Обозна. Овие планини се богати со шуми во кои преовладуваат буката, дабот и елата.

Освен тоа тие изобилуваат со сочни пасишта, дивеч и со лигнит. Рудникот „Брик“ располага со резерви на лигнит доволни за 25 години експлоатација со просечно производство од 90 илјади тони годишно.

Котлината е висок предел во источниот дел на Република Македонија. Го зафаќа изворскиот слив на реката Брегалница, до нејзината клисура над с. Разловци. Тоа е опколено со Малешевските Планини и со разграноци на Влаина, Голак и Плачковица, а е отворено само накај север по долината на Брегалница. Преку Малешевијата водат две регионални сообраќајници. Едната го поврзува на север со Пијанец и на југ со Струмичката Котлина, а другата го поврзува на запад со Кочанската Котлина и на исток со долината на Струма.

Првпат се спомнува во една повелба на византискиот цар Василиј II во 1020 г. Малешевци претежно се занимаваат со сточарство, овоштарство и со производство на компири.

Котлината има средна надморска височина од 900 метри и спаѓа меѓу највисоките наши котлини со Мариово и Преспа. Во пролетниот и летниот период Малешевската котлина има изглед на зелена оаза поради непрегледните ливади и пасишта. Сликата и пејзажот го надополнуваат и многубројните овоштарници со сливи, круши и јаболка со кои котлината е надалеку позната. 
      
Низ котлината течат реките Брегалница и Ратевска Река. Над селото Ратево е подигната акумулацијата Ратево чии води се користат за поливање но истовремено служат и како резервни води за наводнување на оризовите полиња во Кочани, кои преку езерото Калиманци пристигнуваат и во Овче Поле.

Населението во Малешевската Котлина се одликува со традиционална гостољубивост и револуционерна прадедовска традиција. Во првите бурни настани пред илинденскиот период населението масовно се приклучило кон Разловечкото и Кресненското востание.

Во котлината постојат поволни можности за развој на туризмот. Тоа го овозможуваат месностите Малешево и Абланица.

## Население

Во времето на османлиското владеење управно средиште на Малешевијата било Пехчево (тогаш „Османија“); а потоа оваа улога ја презема Берово. Во Малешевијата има 14 села и две градски населби – Берово и Пехчево. Од селата, 8 ѝ припаѓаат на општината Берово, а 6 на општината Пехчево. Населбите се од збиен тип и се населени со Македонци. Во с. Црник има Турци и Роми. Бројот на населението е во стагнација. Во 1961 г. овде живееле 20.048 жители, и во 2002 г. скоро исто толку – 19.458 жители.

## Наводи

Категорија:Котлини во Македонија
Категорија:Малешевија
Типологизација на македонските носии

Македонските народни носии можат да се типологизираат врз следниве елементи:

* **Поделба според географско - климатските одлики:** 
-Планинско-сточарска

-Рамничарско-земјоделска носија

* **Поделба според етничката (племенска) припадност:**

-Централнобалкански регион (Вардарски комплекс) 
-Шопски регион

Категорија:Македонски фолклор
Категорија:Македонски народни носии
Планинско-сточарска носија

Носијата на планинското сточарско население, во која се забележуваат зачувани елементи од старобалканската сточарска носија, се одликува со облеки од волнена валана ткаенина клашна, најчесто во природна бела, поретко во темна самоцрнка боја, со специфични украси од темномодри или црни гајтани. Облеките на машката носија се бројни и разновидни. Меѓу најстарите облеки спаѓаат: ленена или конопна кошула, широка бела клашнена долама или рамно кроена темна ресачка, валанка, ќурдија - долги до колена, како и тесни бели чакшири - бечви или само ногавици - ѕиври. Распространета била и сточарската облека од дебела ткаенина - гуња, сакма, зоган со ќулавка од која има повеќе видови, најчесто носена како наметка. Се носеле и други облеки со куси ракави или без нив, со и без преклоп на градите - гуњче, елек, џамадан, фермеле, з'банче и кожна капа шубара. 

Категорија:Македонски народни носии
Носии од централнобалкански регион (Вардарски комплекс)

Во составот на Вардарскиот комплекс од Централнобалканскиот регион влегуваат етничките целини:

* Горновардарска 
* Мијачко-дебарска 
* Брсјачка (со подгрупата Средновардарска)
* Јужномакедонска 
* Струмско-местанска

Во сите нив се наоѓаат повеќе предели со поинакви етнички особини, како и со поинакви носии.

Категорија:Македонски народни носии
Категорија:Вардарски комплекс
Носии од шопскиот регион

мини|Шопска носија (женска) од с. Жидилово, Источниот дел на Славиште
**Носиите од шопскиот регион** биле носени во Шопско-Македонската етнографска целина која претставува дел од поголемата Шопска област. Таа ги зафаќа деловите од североисточна Македонија, а преоѓа и во југоисточна Србија (по течението на реката Тимок) и западна Бугарија (до Софија). Се издвојува како посебна, со население кое зачувало многу архаични особини во својата материјална и духовна култура, а со тоа и во својата носија. На наша територија, како шопски носии ги среќаваме носиите (почнувајќи од север кон југ) во пределските целини: Источен дел на Славиште и Дурачка Река (и двата во Криво- паланечкиот регион), Осоговија, дел од Кратовско-Злетовското Поле, Пијанец, Малешево, Благоевградско, Радовишки Шоплук и Горноџумајско Поле во пиринскиот дел на Македонија.

## Региони
Во составот на Шопско-Македонската етнографска целина влегуваат носиите од следниве региони:
* Источниот дел на Славиште 
* селата по Дурачка Река 
* Пијанец 
* Радовишки Шоплук 
* Малешево 
* пределот околу Горна Џумаја (Благоевград)
## Заеднички карактеристики

Во македонскиот дел од шопската етнографска целина главна одлика на носиите се облеки со карактеристичен крој, едноставни и не многу шарени ткаенини, помала застапеност на декоративни и прецизно изведени украси и помалку накит. Покрај оваа, битна карактеристика претставувал и нивниот претежно темен колорит, кој бил условен од начинот на носење т.е. долните бели облеки (памучни) најчесто биле целосно покриени од горните делови - направени од црн или кафеав шајак или пак од пругастите ткаенини како алаџа и антерија, кои најчесто биле ткаени на темноцрвена основа.

Носиите во оваа област се доста слични со носиите од Средновардарската подгрупа и делови од Струмо-местанската етнографска целина, што може да се види пред сè во употребата на ткаенини, кројот и украсните елементи. Поврзаноста се гледа во колористичките содржини, особено кај пругастите ткаенини, кои откриваат локална специфичност. Посебно се истакнуваат некои облековни елементи, како што се женските скутини од Малешево и Пијанец, изработени со карактеристични каро комбинации и голема вештина во ткаењето. Меѓу овие носии, најиздиференцирани се женските носии од Источно Славиште и Пијанец, кои покажуваат јасни врски, односно тежнеење кон носиите од Ќустендилскиот регион во соседна Бугарија.

Овие основни одлики на народното облекување во изолираните планински предели на регионот што го зафаќаат шопските носии се одржувале во долга низа години, речиси со неизменети форми, зачувувајќи многу традиционални белези од старословенската и старобалканската облековна традиција, како и турско - ориентални културни елементи. Слабите комуникации и лошите сообраќајни врски меѓу одделните предели во овој дел на Македонија условувале во минатото само незначителни внатрешни локални миграции на населението, што истовремено било услов за запазување на народната носија со незначителни промени речиси до средината на 20-тиот век.
## Наводи


Категорија:Македонски народни носии
Горновардарска носија

**Горновардарската етнографска целина** на македонските народни носии го зафаќа северозападниот дел од Македонија и во нејзиниот состав влегуваат: Кумановскиот крај со пределските целини: Жеглигово и Средорек; Скопската Котлина, со пределските целини: Скопска Црна Гора, Скопска Блатија, Скопски Дервен и Торбешија; Полошката Котлина, со пределските целини: Долни Полог, Горни Полог и групата - Села под планината Сува Гора.

## Региони
Во составот на Горновардарската етнографска целина влегуваат носиите од следниве региони:

* Кумановско
* Полог
* Скопска Котлина
* Бабуна

## Заеднички карактеристики
Носиите кои припаѓаат на оваа етнографска целина имаат меѓусебно испреплетени заеднички карактеристики, но истовремено се забележуваат и голем број различни елементи. Во нивниот состав, кај некои носии доминираат горните облеки изработени од бела волнена клашна, додека кај други се користат облеки од црн, кафеав или црвено обоен шајак. Само мал дел од носиите биле составени од пругаста лито ткаена волнена ткаенина, позната како алаџа или шарена ткаенина.

Долните делови од облеката, како што се кошулите, гаќите и фустанот (доколку е присутен), секогаш биле изработени од бел платнен материјал, направен од коноп, лен или памук. Во некои региони, се среќавале и платнени облеки направени од кенарлија платно во пруги. Белите волнени и платнени облеки претставуваат најстар тип на носии и се поврзани со старобалканското и старословенското културно наследство. Од друга страна, пругастите облеки се понова појава и претставуваат турско-ориентална културна придобивка.

## Наводи

## Галерија


File:Radiocka nosija 4.jpg|Горноополошка (радиочка) невестинска носија.
File:Radiocka nosija maska.jpg|Горнополошка (радиочка) машка носија.
File:Radiocka nosija detal7.JPG|Детал од горнополошка (радиочка) носија.
File:Radiocka nosija detal11.JPG|Кошула, горнополошка (радиочка) носија.



## Поврзано
* Македонски народни носии

## Надворешни врски

Категорија:Македонски народни носии
Категорија:Горновардарска носија
Носии од Дебарски Дримкол

[мини|Маж во носија од с. [Јабланица (село)|Јабланица, **Дебарски Дримкол**]]**Носијата во [[Дебарски Дримкол]]** била носена во седумте села од овој регион. Оваа носија надоврзува на носијата од Голо Брдо со истите облековни елементи, но со разлики во нивното украсување и потемни колористични решенија.  

## Машката носија
Mажите во с. Јабланица и околните села од Дебарски Дримкол носеле бела **кошула** од домашно или „мерика“ платно и бели платнени **гашти** кои биле долги до глуждовите. Над кошулата се носело бел платнен **фустан** со 50 до 80 клинови кој бил долг до под колена и **џамадан** кој порано бил од црвена чоја „свита“, кој бил заменато со еден од бела (ретко црна) клашна со црни гајтани по рабовите. 

Над се се опашувало бел волнен **појас** (широк 15-20cm, долг 3m), а понатаму се појавил и од црна волна. Од горн

а облека исто така се издвојува **кусале** (допојасна облека) од црна/кафеава „сура“ клашна со правоаголна јака која можела да се употреби како капа, **рокалник** со долги ракави и црни гајтани по рабовите кој се носел на кусалето во зимата, а сточарите носеле **гуна** (безракавна облека) од црна клашна која била долга до под листовите. [мини|лево|235п|Жени (двете кои се напред) во носии од с. [Јабланица (село)|Јабланица, **Дебарски Дримкол**]]За време на празници, над се се носела бела клашнена **долама** со долги ракави внатрешно расцепени од пазувите до лактите, долга до колена, до појасот тесно припиена за телото, а надолу ѕвонесто се ширела со 20-30 клинови и со црни гајтани околу рабовите и ракавите. Доламата била изоставена од почетокот на ХХ-иот век. 

На нозете, мажите носеле или **шалвари** од тенка црна клашна без гајтани или **бечви** од бела/црна клашна украсени со црни гајтани, волнени пругасти **чорапи** „*калчини*“ над кои се носеле бели клашнени **тозлуци** за време на зимата кои биле долги од глуждовите до колената и се закопчувале со копци.[thumb|250px|Зетовска носија од селото [Дренок (Струшко)|Дренок, **Дебарски Дримкол**, 1920-ти год. (периодот меѓу 2-те светски војни)]]Над шалварите/бечвите врзувале **дизги** од црна и алена (црвена) волна. Исто така носеле **опинци** од пресна говедска кожа со сукани врвци „опчајници“, а за време на празници носеле или опинци од штавена кожа или *„дебарски“* црни чевли. На главата носеле или фес „*тунус*“ со долги сини/црни свилени реси, или валана црна волнена „*дебарска*“ капа, или новопојавената (во регионот) **шубара** од јагнешка кожа. 
## Женската носија
Облеките што ја сочинуваат невестинската носија, наречени срамачки се најмногу украсени и најдекоративни, што е посебно забележливо на ракавите од невестинската кошула, означени како тноки рокаи - за денот на свадбата, оние наменети за понеделникот по свадбата - дотноки рокаи, како и декоративна мала невестинска скутина бофча, со долги волнени рески. 

## Наводи


Категорија:Македонски народни носии
Категорија:Вардарски комплекс
Категорија:Мијачко-дебарска носија
Брсјачка носија

**Брсјачката носија** се носела во Брсјачката етнографска целина, која го зафаќа југозападниот дел на Македонија. Таа е, всушност, најголемата етнографска целина во чиј состав влегуваат многу помали и поголеми пределски целини, секоја со свои посебни етнички особини и со карактеристични народни носии. Нејзината територија опфаќа бројни котлини и населени места опкружени со големи планински масиви: Струшки Дримкол, Струшко Поле, Малесија, Дебарца, Охридско Поле со Охридските крајбрежни села, Преспа, Железник, Кичевија, Порече, Прилепско-битолско Поле, Битолски Горни села и Мариово.

[мини|170п|десно|Вез од [Битолско Поле]]

## Региони
Во составот на Брсјачката етнографска целина влегуваат носиите од следниве региони:
* Струшки Дримкол
* Струшко Поле
* Малесија
* Дебрца и Охридско Поле
* Кичевија, Порече и Железник
* Преспа
* Горни Села
* Поле
* Мариово
* делови од подгрупата Средновардарска.

## Заеднички карактеристики
Белите волнени (клашнени) носии, кои се карактеристични за Дебарско-Мијачката и делови од Горновардарската етнографска целина, во голема мера се присутни и кај носиите од Брсјачкиот вариетет. Посебно женските носии се издвојуваат по богатата индивидуалност. Еден од најпрепознатливите елементи бил црниот волнен појас плетен во облик на гајтан, кој до неодамна се носел во својата најстара форма. Женските кошули – а во некои случаи и машките – биле украсени со богат вез (на полите, градите и ракавите) во доминантни црвени нијанси (алена и ѓувезна), користејќи многу стари орнаменти со геометриски карактер. Особено биле интересни невестинските покривки за глава – сокаи, гајтани, убруси и марами – кои имаат долга традиција на употреба. Важна особеност е и сложената структура на облеките, нивните делови и украси, кои се одликуваале со масивен и рустичен изглед, особено изразен кај невестинските носии. Во некои области, како Струшки Дримкол, Малесија и Охридско Поле, женските кошули, слично како оние во Дебарско-Мијачкиот крај, во долниот дел биле украсени со бели везови наречени чикмиња.

Во женската носија од овој дел на Македонија посебно се изразени разликите на облеките во поодделните пределски целини. Горните облеки, многу разновидни по начинот на украсување, имаат разлики и во димензиите - од тесни и куси, до под појас, почнувајќи од северниот дел тие се зголемуваат во должина колку се оди по на југ кон Охридското Езеро. Машката носија е поизедначена, главно од платнени и клашнени облеки.

## Наводи


## Галерија


Податотека:Kališta ženi 1909.jpg|Жени од с. Калишта, Струшки Дримкол во народни носии во 1909 година
Податотека:Yankovets Selianka.jpg|Селанка од с. Јанковец во народна носија, Горна Преспа, почеток на XX век
Податотека:Women from Prilep-beginning of XX century.jpg|Жени од Прилеп во народни носии, почеток на XX век
Податотека:Mariovska nosija.jpg|Мариовска носија



Категорија:Македонски народни носии
Категорија:Вардарски комплекс
Категорија:Брсјачка носија
Народни носии од Малесија

мини|Селани во носии од с. Буринец, Малесија (1938)
**Народните носии од Малесија** биле носени во околијата на истоимениот предел, во кој се вклучени селата Присовјани, Збажди, Локов, Р'жаново, Селци и Буринец.

## Женската носија
Во шестте села од планинскиот предел Малесија, женската носија обилува со бројни облеки, украсени на поинаков начин од соседните предели. Облеките од невестинската носија наречени големи, како и тие за првиот ден по свадбата кога невестата првпат оди на вода, означени како помали, се најукрасените и најдекоративните - кошула голема - срамачка, везена на ракавите, елек - антерија, украсен со седефки, клашеник со срмени украси и џубе со гајтани. Сите овие облеки поврзани во една целина ја оформуваат носијата од пределот Малесија со посебни етнички одлики и естетски белези.
мини|Ламбе Марков и неговиот брат од с. Р'жаново, Малесија (1912)
Особено за одбележување е облеката бело џубе, каде што доминира белата боја, како во клашнениот материјал од кој е направена, така и во гајтаните со кои е украсена. Оваа белина на облеката џубе има намена на траурен белег, а во носијата на изолираниот планински предел Малесија се јавува како остаток од зачувана трага на старословенскиот обичај, кога жалоста се одбележувала со носење на облека во бела боја.

## Машката носија
Носијата на мажите од овој предел се состој од бела кошула од домашно платно со корилче, кое било со мал вез за зетовите. Околу половината се опашувал волнен појас (по боја „ален“). Над кошулата носеле ќепе „арнаутско“ од црна клашна (допојасна горна облека), или пак клашнен џамадан; а над сите облеки носеле бела клашена долама украсена со црни „гајтанци“, со долги ракави и долга до под колената.

На главата се носело или плиток црвен фес со долга сина киска или плитка црна капа. На нозете носеле бели клашнени бечви украсени со црни гајтани „гајтанци“ за младите, а црни бечви за постарите лица. Исто така носеле волнени чорапи и опинци/објала. Сточарите носеле гуна над сите нивни облеки за заштита од непогодно време.

## Наводи


Категорија:Брсјачка носија
Струмско-местанска носија

**Струмско-местанска носија** — народни носии од источниот дел на Македонија, односно пределите околу реките Струма, Струмица и Места, вклучувајќи го Пиринскиот крај што денес се наоѓа во Република Бугарија и Егејскиот, кој се простира на југ до Егејско Море на територијата на Република Грција. 

## Региони
Во составот на Струмско-местанската етнографска целина влегуваат носиите од следниве региони: 
 
* Банско 
* Драма 
* Серско
* Петричко, Светиврачко и Мелничко Поле
* Мрвачко
* Разлошко.
## Заеднички карактеристики
Во овој дел на Македонија спаѓаат повеќе предели со повеќе видови народни носии, кои се одликуваат со голема разновидност, со поголеми или помали регионални и локални специфичности.

Долните делови (кошули и гаќи) речиси секогаш се изработувале од домашно, бело платно (ленено, конопено или памучно), понекогаш и од пругасто платно - кенари. Белиот памучен материјал долго време бил користен како главен материјал за изработка на белата саја - најкарактеристичната летна женска облека. Во минатото, белата боја доминирала кај горните женски и машки облеки од волнена ткаенина. Меѓутоа, од средината на 19 век, тие почнале да се прават од волнена ткаенина во црна, темно сина, темно црвена, морова или виолетова боја. Сината боја исто така се користела за некои платнени облеки, како што се сината риза во Драмско и сината саја во Петричко, Светиврачко-Санданско, Мелничко.

Под влијание на турската култура на облекување, некои горни облеки биле изработувани од пругасти ткаенини како алаџа и антерија, од домашно или фабричко производство.

Машките носии биле многу едноставни, додека женските, особено невестинските, биле богати со многу делови и украси, при чија изведба се користеле различни текстилни техники. Карактеристично било носењето на некои женски горни облеки со превртени поли, што претставувало регионален белег. Значајни се и богато украсените гашти со долги ногавици во Неврокопско, кои веројатно биле турско влијание. Украсувањето вклучувало многу монистри и впечатлив масивен сребрен накит.

## Наводи

Категорија:Вардарски комплекс
Категорија:Струмско-местанската етнографска целина
Категорија:Струмички обичаи
Средновардарска носија

**Средновардарската носија** се носела во рамките на Средновардарската етнографска подгрупа. По своите типски одлики носиите од Средновардарската подгрупа, со пределските целини: Бабуна, Тиквеш, Овче Поле, Кочанско Поле, Штипско Поле со Лакавица, делови од Злетовско-кратовско поле, Радовишко Поле и Струмичко поле се издвојуваат и разликуваат од носиите во Брсјачката и Горновардарската етнографска целина.

## Региони
Во составот на Средновардарската етнографска подгрупа влегуваат носиите од следниве региони:
* Бабуна (*Азот, Клепа и Северните велешки села - [[Велешка Котлина|Гроот и Ќучук-кол]]*)
* Тиквеш
* Овче Поле
* Радовишко Поле и Струмичко Поле

## Заеднички карактеристики
Овие носии, лесни и едноставни, со мал број облековни елементи, ги издвојуваме во посебен тип. Отсуството на везбена декорација, живи бои и едноставно украсување се главната одлика на носиите од овие предели. Повеќето од носиите имаат многу заеднички елементи но истовремено, покажуваат влијанија од соседните етнографски области. Така, на пример, употребата на скутината во машката облека асоцира на врска со Прилепско Поле и Мариово, додека други носии преку материјалите, декоративните елементи и начинот на изработка откриваат сличности со носиите од Шопско-Македонската, Струмоместанската и делови од Јужно-Македонската етнографска целина.
Кај носиите од овој регион, долната облека — и машка и женска — обично била изработена од бело платно или кенарлија со пруги, додека горната облека најчесто била направена од шарена волнена ткаенина како алаџа или антерија. Употребата и имињата на овие ткаенини претставуваат турско-ориентално културно влијание, пренесено преку присуството на турското население во овие краишта, и во градските, и во руралните средини. Богатата употреба на украсни елементи како сорки, цуцки, киниња и слично — плетени во духот на турските техники — дополнително ја потврдува оваа културна поврзаност. Везењето било слабо застапено и, доколку го има, стилски значително се разликува од традиционалниот вез карактеристичен за Западна Македонија. Во некои населени места по течението на Вардар, како Тиквеш, Велешко и Гевгелиско, под влијание на урбаната култура што продирала преку Солун, традиционалните форми на носиите биле многу рано напуштени.

Категорија:Македонски народни носии
Тухеитиа Паки

**Тухеитиа Паки** (;  - ) — маорски крал. Бил најстариот син на претходната маорска кралица, Дејм Те Атаирангикааху кој бил назначен за наследни и крунисан на нејзинот погреб на 21 август 2006 г. и на престолот се задржал сè до неговата смрт во 2024&nbsp;г.

Се образувал во училиштето Ракауманга во Хантли како и Св. Стивенов Колеџ во Бомбај, Окленд. Оженет е и има три деца, Фатумоана, Коротанги и Наумаи. Пред да стане крал бил таинујски советник за култура при Те Вананга о Аотеароа во Хантли.

На престолот го наследила неговата ќерка Нга Ваи Хоно и те По како најпосветена на должностите кон народот.

## Должности
Како крал на маорите, досега ги извршил следните должности:
* присуствувал на погребот на кралот на Тонга, Тауфаахау Тупоу IV, во септември 2006 г.
* присуствувал на отворањето на мараето во Пукава, на брегот на езерото Таупо, на 17-19 ноември 2006.
* присуствувал на отворањето на „Маури Ора“, изложба на маорски артефакти од музејот Те Папа во Токискиот национален музеј во Токио на 22 јануари 2007 г.
* присуствувал на погребот на Самоанскиот владетел Малиетоа Танумафили II, на 19 мај, 2007 г.
* присуствувал на повторното отворање на мараето/сала-воен паметник во Нгаиотонга, Фангаруру,  2007 г.

## Наводи

## Надворешни врски
* Новиот крал на Маорите 

Категорија:Кралеви
Категорија:Монарси
Категорија:Маорски монарси
Категорија:Родени во 1955 година
Категорија:Владетели од 20 век
The New Zealand Herald

**The New Zealand Herald** (мак. *Новозеландски Хералд*) е дневен широколисен весник кој се печати во Окленд, Нов Зеланд. Тиражот му брои 200.000 примероци. И  покрај името, весникот циркулира главно во пошироката оклендска обалст. Се доставува и во горната половина на Северниот остров вклкучувајќи го Нортленд, Ваикато и Кинг Кантри.

*Herald* бил основан во 1863 од Вилијам Чисхолм Вилсон и за првпат издаден на 13 ноември таа година. Во 1876, *New Zealand Herald* се споил со весникот *The Southern Cross* во сопственост на Алфред Хортон. Весникот *The Southern Cross* почнал да се издава во 1843.

Семесјтвата Вилсон и Хортон фигурирале во сопственоста на весникот сè до 1996 кога Сер Тони Орајли, сопственикот на Independent News & Media Group од Даблин го купил делот на Хортоновите.

Неделното издание во таблоиден формат, the *Herald on Sunday* (*Хералд в недела*), за првпат почнало да се издава на 3 октомври 2004, заедно со саботното издание наречено *Weekend Herald* (*Викенд-Хералд*).

## Постојани колумнисти
* Брајан Радман
* Колин Џејмс
* Мет МекКартен  (*Herald on Sunday*)
* Дебора Кодингтон (*Herald on Sunday*)

## Белешки

## Надворешни врски
* The New Zealand Herald — Официјална страница 

New Zealand Herald
Монографија

[thumb|right|200px|Монографија „Теракотните икони во Македонија“ од [Коста Балабанов¹]]
**Монографија** е академска книга или трактат на еден едиствен предмет или група сродни предмети, обично во авторство на само еден човек. Ваквото дело се издава еднократно и е целосно самото за себе. Поточно, ова е опширно дело на некоја тема или личност, обработено во детали и често содржи библиографии.

Кај библиотекарството, монографија значи несериска публикација која е целосна самата за себе во еден том или предодреден број на томови. Ова се разликува од сериски публикации како часописот, списанието или весникот. Тоа едноставно значи книга.

Категорија:Документи

Категорија:Книги по тип
Категорија:Статии за широки поими
Јахја-пашина џамија

**Јахја-пашина џамија** е муслимански храм кој се наоѓа во Скопје, Македонија. Врз основа на сочувани документи џамијата била изградена во 1504 година од Јахја-паша во Скопје.

## Историја
мини|Земјотресот во Скопје од 1963 година

Во периодот на своето постоење таа била на неколкупати реновирена и реконструирена. Кон крајот на 19 век и 20 век, џамијата на двапати била погодена од гром, кој предизвикал оштетување кај објектот. Во 1915 година, за време на Првата светска војна, Германците просторот на џамијата го користеле за артилериска работилница, така што по завршувањето на Првата светска војна повторно била приспособена за вршење на верски обреди.

## Опис

Над едноставната внатрешна квадратна форма, се издига висока калота разделена ребресто. Ѕидовите се обложени со мермерни плочи, а внатрешниот естетски впечаток е збогатен со мермерната украсна оплата на мимбарот и михработ, со прецизно изработенитее сталактитни украси. Порталот е украсен со полирани мермерни плочи, а над вратата се наоѓаат сталактитни висулки, симетрично распоредени. Влезната врата изработена од ореово дрво, копаничарски е обработена. Лево и десно од порталот, вѕидани се два михраба, кои во летните месеци биле користени за вршење на верски обреди. Елегантниот трем на западната страна се држи на високи мермерни столбови, кои во својот горен дел завршуваат со капители и шилести лакови што помага да се добие впечаток на монументалност на оваа џамија.

Минарето на Јахја-пашината џамија е високо 50 метри, и се смета за највисоко меѓу скопските минариња на другите џамии. На врвот на минарето се наоѓа, од злато изработена полумесечина и ѕвезда, а Шерифетот е изработен со декоративни елементи и сталактити поставени во неговото подножје.

Категорија:Знаменитости во Скопје
Категорија:Исламски споменици на културата во Македонија
Категорија:Џамии во Скопје
Категорија:Отомански џамии во Македонија
Категорија:Архитектура од 16 век
Категорија:Џамии во Скопското муфтиство
Црква „Св. Еразмо“ - Охрид

**Свети Еразмо** — пештерна црква во близина на Охрид, Македонија. Оваа црква, посветена на антиохискиот архиепископ Еразмо се наоѓа на околу три километри од Охрид, во карпите, десно од патот што води од Охрид кон Струга. Оваа пештерна црква со својата долга историја е повеќепати преправана. Добро е сочуван ликот на византискиот цар Андроник II Палеолог, кој датира од XVIII век.

Осаменоста на оваа пештерна црква на овој дел од брегот на Охридското Езеро, стеснетоста на користениот простор и некои други елементи укажуваат дека се работи за поединечни испосници, или сосема мало калуѓерско братство што живеело во малите конаци покрај пештерната црква.

## Поврзано
* Св. Еразмо — блиска базилика од ранохристијанско време со стара некропола

## Наводи

## Надворешни врски

* Свети Еразмо 

Еразмо
Категорија:Долно Лакочереј
Категорија:Цркви во Охрид
Црква „Св. Атанасиј“ - Калишта

мини|десно|250п|Поглед на црквата
Во непосредна близина на манастирот Калишта, јужно од него, срасната со околните карпи, се наоѓа пештерната црква, посветена на Александрискиот архиепископ - **[[Атанасија (Александриски архиепископ)|Атанасија]]**.

Во внатрешноста е сочуван најголемиот ансамбл на средновековното сликарство во Струшко.

Иако не се зачувани пишувани извори, стилските белези на овие фрески недвосмислено упатуваат на нивното датирање во седумдесеттите години од 14. век.

Гледајќи го сликарството во целост, зачуваните ликови на светителите и неколкуте композиции од Големите Празници, со помош на ликовните одлики на овој живопис, ни откриваат рака на вешт зограф, кој одлично го познавал својот занает, а со голема љубов ги сликал познатите ликови што го илустрираат Светото Евангелие.

Дел од живописот бил насликан и во XIX  век.

## Галерија на фрески

Sv.Atanasij, Kalista,Struga.jpg
Atanasij Pešterni vo Kališta (1).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (31).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (33).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (34).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (35).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (36).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (38).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (39).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (41).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (42).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (43).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (44).JPG
Atanasij Pešterni vo Kališta (45).JPG


Атанасиј
Категорија:Калишта
Категорија:Калишки манастир
Црква „Св. Богородица Пештанска“ - Пештани

**Света Богородица Пештанска** — македонска пештерна црква која се наоѓа во непосредна близина на селото Пештани. Сочуваниот фреско - живопис претставува најголем сликарски ансамбл што е сочуван, воопшто, во една пештерна црква на брегот на Охридското Езеро. Денес, поради продирање на атмосферските влијанија во внатрешноста на оваа пештерна црква, се отежнува нејзината посистематска анализа. Исто така, отсуствуваат пишани документи за неа. Сепак, со стилска анализа на сликарската постапка, се доаѓа до сознание дека ова сликарство поседува повеќе карактеристични одлики на Охридската сликарска школа од шеесеттите години на 14 век и е сродно со сликарството во Марковиот манастир. Фреско-декорацијата е изведена директно врз нерамната површина на карпите и сцените се прилагодени на нивниот облик. Помеѓу најзначајните композиции се сцените од Големите Празници: "Благовештението", "Рождеството", "Сретението Христово", "Крштевањето", "Влегувањето во Ерусалим", "Распетието", како и претставите на светите воини и лекари и најпочитуваните светители во Охрид, светите Климент и Наум Охридски.

## Наводи

## Надворешни врски

* Света Богородица Пештанска с.Пештани
*Краток видео документарец

Категорија:Пештани (Охридско)
Пештани
Богородица
Црква „Св. Стефан“ - Шипокно

**Свети Стефан**, попозната како **Свети Стефан Панцир** — македонска пештерна црква, која се наоѓа во охридското село Шипокно, веднаш над населбата Свети Стефан. Црквата претставува главна манастирска црква на Шипокничкиот манастир.

## Местоположба

Црквата е сместена во атарот на селото Шипокно, веднаш над регионалниот пат Охрид-Свети Наум, над последните градби од новата туристичка населба Свети Стефан. За да се дојде до нејзе треба да се сврти лево од патот за Свети Наум и да се продолжи над синдикалното одморалиште „Орце Николов“.

## Историја

Се верува дека била подигната во текот на  век.

## Архитектура

Црквата е полуоблесто соѕидана во шуплина на карпа.

### Фрескоживопис

Својот живопис го добила во  век и  век, благодарение на помошта на широк круг ктитори од Охрид и од околните села. На ова укажува натписот испишан во нишата на ѓаконикот од кој се дознава дека дарители биле граѓаните од Велики Варош односно од градот Охрид и луѓето од соседните села: Шипокно, Горица и Коњско.

Внатрешноста на пештерната црква е исликана со извонреден фрескоживопис, но тој е во голема мера оштетен. Во долната зона на апсидниот простор е насликана Света Богородица со малиот Христос пред себе. Од црковните светители се насликани „Св. Василиј Велики“, „Св. Јован Златоуст“ и „Св. Атанасиј Александриски“. Извонреден е ликот на патронот кому му е посветена оваа пештерна црква. Архиѓаконот и првиот христијански маченик Стефан, насликан во нишата на жртвеникот. Големата композиција Дејзис или кај народот позната како „Второто пришествие Христово“ е насликана на северниот ѕид, а до неа е насликана најпочитуваната светителка Света Петка. Од она што денес останало, според општиот цртеж на фигурите, карактеристичната обработка на формите со слободни потези и сочниот нанос на боите, ова сликарство го прават најблиско до црквата посветена на Сите Светители во селото Лешани, недалеку од Охрид и поради тоа се чини дека оваа пештерна црква е живописана пред самиот крај на шестата деценија на XV век, кога веќе се насетувала промената во начинот на работата на охридските уметници.

### Иконостас

Црквата поседува иконостас.

## Галерија

**Внатрешноста на црквата**

Податотека:Bogorodica od Sv. Stefan Pešterski.jpg|Фреска на Богородица
Податотека:Freski od Sv. Stefan Pešterski.jpg|Фрески на два светитела во внатрешноста на црквата
Податотека:Okoto od Sv. Stefan Pešterski.jpg|Око на Провидението, икона во црквата
Податотека:Црква „Св. Стефан“ - Шипокно 4.jpg|Иконостасот во црквата


**Надворешноста на црквата**

Податотека:Црква „Св. Стефан“ - Шипокно 3.jpg|Влезот
Податотека:Црква „Св. Стефан“ - Шипокно.jpg|Камбанаријата
Податотека:Пештерски манастир Свети Стефан.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Шипокно
* Свети Стефан
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Втора охридска парохија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Шипокно
Шипокно
Стефан
Исламска уметност во Македонија

Исламската уметност во Македонија започнува со навлегувањето на Отоманското Царство и нејзиното консолидирање на власт во Македонија. Во македонија нивното влијаније може да се подели на:

* Исламска Архитектура во Македонија
* Исламска Поезија во Македонија
* Исламска Проза во Македонија
* Исламска верска култура во Македонија
* Исламска музика во Македонија

Категорија:Уметност
Категорија:Исламска уметност во Македонија
Чифте амам

**Чифте амам** — поранешен амам во Скопје, којшто се наоѓа во средишниот дел на Старата скопска чаршија, поточно на потегот меѓу Мурат-пашината џамија и Сули ан. Заедно со овие два објекта ја сочинува единствената постојна „исламска тројка“ на просторот на чаршијата и во Скопје воопшто. Чифте амам денес се употребува како уметничка галерија и во него е сместен дел од поставката на Националната галерија на Македонија.

## Имиња
Амамот името го добил од турскиот збор „чифт“ (турски: *çift*; со значење „парен, двоен“), поради тоа што неговата градба спаѓа во групата на двојни амами. Во чест на наредбодавачот за негова изградба, Иса-бег, познат е и под името „Иса-бегов амам“, додека познатиот патописец Евлија Челебија во своите записи го нарекува „нов амам“.

## Историја
мини|десно|250п|Една од бањските простори
Амамот е изграден во втората половина на 15. век, како завештание на Иса-бег. За првпат се споменува во вакуфнамата на Иса-беговата џамија во 1531 година. Тешко бил погоден со земјотресот од 1963 година, но подоцна е обновен и денес претставува уметничка галерија. Во него е сместен и дел од поставката на Националната галерија на Македонија, чиешто седиште се наоѓа во Даут-пашиниот амам.

## Архитектура
Објектот е редок пример на Балканот со голема архитектонска вредност, којашто денес не може да дојде до израз, бидејќи амамот, речиси, целосно е опколен со дуќани. Тој претставува монолитна градба, а при неговата изградба, особено, се водело сметка за функционалното единство и надворешното обликување. Граден е од камен, тули и малтер. Содржи две поголеми куполи и повеќе помали. Се состои од два дела, машки и женски, па оттаму и го добил името „чифте“, односно двоен амам. За разлика од другите двојни амами, машкиот и женскиот дел во Чифте амамот се спојуваат во делот за капење.

## Поврзано
* Мурат-пашина џамија;
* Сули ан;
* Национална галерија на Македонија;
* Стара скопска чаршија.

## Наводи

Категорија:Знаменитости во Скопје
Категорија:Исламски споменици на културата во Македонија
Категорија:Стара скопска чаршија
Категорија:Исламска уметност во Македонија
Категорија:Отомански амами во Македонија
Категорија:Поранешни бањи во Македонија
Категорија:Ликовни музеи и галерии во Скопје