open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Конарско

**Конарско** — село во Општина Јакоруда.

## Географија и местоположба
Конарско се наоѓа на западните падини на Родопите, на надморска височина од 1.329 метри. Од градот Јакоруда е оддалечено 4,3 километри југоисточно. Историски, селото припаѓа на разлошкиот регион. Селото е од разбиен тип и ги има следниве маала: Ваклови Колиби, Бикови Колиби, Дурлови Колиби, Камберови Колиби, Старкови Колиби, Мензурски Колиби, Воденичарски Колиби и маалото Русковци.

Потоците од селото претставуваат лева приотка на реката Места.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 18.9км². Околу селото има тревна вегетација, додека на остатокот од атарот преовладуваат шумите.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 936 жители, со густина на населеност од 49 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 968 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0,32&nbsp;%.

## Општествени установи
Во селото функционира основно училиште именувано по македонските преродбеници Браќа Миладиновци. Исто така има и џамија.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2792.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Јакоруда
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Иланско

**Иланско** (од 1982 г. офиц. **Смолево**; ) — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во Општина Јакоруда, Благоевградска област, Бугарија.

## Географија и местоположба
мини|Смолево
Селото Иланско се наоѓа во планинско подрачје. На пругата Септември - Добриниште има и железничка станица. Климата е континентална со значително планинско влијание. Просечните годишни врнежи се околу 700 мм.

## Историја
Во 1927 година едно од првите училишта било отворено во округот Родопи во Благоевградската област. Тоа било сместено во куќата на Кутузов, жител на Илан, емигрант во тоа време во Турција.Тој бил поучуван од Никола Карнолски. Тој доаѓал таму со цел да ги води децата по него на светлиот пат на просветителството. По идејата на Димитар Миров започнала изградба на нова училишна зграда во Вазгова Махала, која била отворена есента во 1931 година, каде имало две одделенија со по 2 паралелки. Во 1948 година биле адаптирани четири училници, учители биле : Спас Тантилов заедно со неговата сопруга, Костадин Добрев и Албен Харлев во 1953 година. Се отворило училиштето „Васил Левски“ во Смолево - 1 паралелка со 4 комбинирани паралелки. Истата година започнала изградбата на ново поголемо училиште во долниот дел, покрај потокот, за да биде во центарот на сите села „Паисиј Хилендарски“ од Аврамово. На 26 јануари 1982 година Иланско било преименувано во село Смолево.
мини|Поглед кон селото
мини|Џамија во Смолево

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 17.19км². Околу селото има тревна вегетација, додека на остатокот од атарот преовладуваат шумите.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 517 жители, со густина на населеност од 30 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 552 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.62%.

## Општествени установи
Во селото функционира џамија.

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Население
Етнички состав на селото е претежно помачко, кои практикуваат сунитски ислам.

Попис на населението 2011 година

Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Јакоруда
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Села во Бугарија
Брезница (Кресненско)

**Брезница** (, од 1971 г. офиц. **Горна Брезница**,) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Кресна на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Историја
### Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било во составот на Петричката каза на Серскиот Санџак на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 300 Македонци и 460 муслимани.

За време на Балканските војни, во 1913 година селото било окупирано и запалено од страна на грчката армија.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1923 година била осветена црквата „Свети Атанасиј“.

Александар Климов, роден во село Ложани, Струшко, живеел и бил погребан во селото.Тој учествувал како војвода во Илинденското востание и бил осуден на 101 години затвор од османлиската држава по неговото задушување. Се населил во селото Горна Брезница во 1918 година, каде што бил поставен за учител. Во 2003 година во негова чест во селото бил подигнат споменик, по повод 100 години од избувнувањето на востанието.

## Географија и местоположба
Брезница се наоѓа на околу 5 километри северозападно од центарот на градот Кресна низ кој минува главниот пат Е-79 и приближно 30 километри јужно од центарот на градот Благоевград, во подножјето на Малешевските Планини. 

## Население

Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:

## Личности
; Починати
* Александар Климов — македонски револуционер

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Горна Брезница

Категорија:Општина Кресна
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Бел Камен (Пиринско)

**Бел Камен** — село во Разлошко, Пиринска Македонија, денес во општината Јакоруда на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 509 жители (2024), а се состои од Помаци кои практикуваат ислам.

## Географија и местоположба
Селото Бел Камен се наоѓа во североисточниот дел на Благоевградската област, 18 километри југоисточно од општинскиот центар - градот Јакоруда. Ги зафаќа северозападните делови на Велиско-Виденишката поделба на Западните Родопи. Југозападно од селото се издига највисокиот врв во овој дел на Родопите - Велиица, кој е висок 1712 метри. Геолошката структура во атарот на селото е направена од гранит.

Климата е преодно-континентална со значително планинско влијание. Просечните годишни врнежи изнесуваат околу 800 мм. Висината на снежната покривка е значајна поради природата на релјефот. Речната мрежа во атарот на селото е дел од сливот на реката Дрештенец, притока на реката Места. Доминираат кафеави шумски почви, секундарни треви и иглолисни шуми од бор и норвешка смрека. Во атарот на селото има неколку вековни дрвја, кои се заштитени од 30 јануари 2004 година.

## Историја
Бел Камен до 1954 година било населено место во близина на селото Бабјак. Населението особено се намалило во периодот од 1962 до 1982 година, поради иселувањето во селата во североисточна Бугарија, Маломир, Нова Бјала Река, Гороцвет и други. Основното (од 1968 година), училиште „Неофит Рилски“ било отворено во 1935 година како прво.

## Стопанство

## Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Бел Камен за периодот 1956-2011:

### Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:

Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.

## Општествени установи
Во селото има градинка и училиште „Неофит Рилски“.

## Наводи


Категорија:Општина Јакоруда
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Долна Градешница

**Долна Градешница** — село во Општина Кресна.

## Географија и местоположба
Селото Долна Градешница се наоѓа на левата страна од реката Струма, на надморска височина од 233 метри. Од својот општински центар Кресна е оддалечено 5 километри јужно. Покрај него поминува железница и автомагистралата „Струма“.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 19.5км², претежно под тревна вегетација, освен на повисоките делови кадешто има шуми.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 532 жители, со густина на населеност од 27 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 661 жители, што значи дека во текот на една деценија има стапка на пад на население од -2%.

## Општествени установи
Во селото има црква и железничка станица „Градешница“,

## Администрација и политика
Поштенски код на селото е 2743.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски
Стара Кресна

**Стара Кресна** — село во Општина Кресна, во регионот Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планинскиот регион на општината, во западните падини на Пирин Планина. Оддалечено е 14 километри северно од гратчето Кресна и 39 километри јужно од Горна Џумаја.

## Име
Името на селото е само **Кресна** до 29 септември 1978 година, кога селото Гара Пирин е прогласено за град со новото име Кресна, а на истоименото населено место му се додава името „Стара“ - денес познато како **Стара Кресна**.

## Историја
Во XIX век селото е дел од Мелничката каза на Серскиот санџак во Отоманското Царство.
[алт=Pecat na Kresnensko-razloveckoto vostanie.jpg|лево|мини|Печатот на [Македонско востание|Македонското востание]]
Во македонската историја селото е значајно бидејќи претставувало центар на Македонското востание, кое било кренато на 5 октомври 1878 година. Честопати во историските извори поради името на селото и востанието се среќава и како Кресненско востание.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, во селото имало 700 жители, сите Македонци.

Во 1901 година во Кресна по иницијатива на Јане Сандански е основан комитет на ВМОРО. Претстедател на комитетот е Андреј Мицов од Кресна, а одговорен на пунктот - брат му Прокоп Мицов.

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Стара Кресна имало 720 Македонци егзархисти.

## Стопанство

## Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 71 жител.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото:

На табелата е прикажан бројот на населението во Стара Кресна за периодот 1965-2011:

## Општествени установи

## Администрација и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски
Торонто

**Торонто** (официјално, **Градот на Торонто**) е најголемиот град на Канада и е главен град на Онтарио. Градот се наоѓа на северно-западниот брег на езерото Онтарио. Во Торонто живеаат 2.622.230 жители што го прави градот петти по големина во Северна Америка после Мексико, Њујорк, Лос Анџелес и Чикаго.

Торонто е главен економски центар на Канада и светски град. Градот е особено развиен во областите на финансии, телекомуникации, транспорт, издавање, забава, развој на софтвер и медицинско истражување. Градот е дом на познатата КН Кула и многу национални и транснационални компании. Торонто е космополитски град и привлекува многу имигранти кои сочинуваат мозаик на култури и етнички групи од насекаде низ светот. Градот има ниска стапка на криминал, чиста средина за живеење и генерално гледано висок стандард за живеење. Според Известувачка Агенција на Економист, градот е еден од најдобрите градови за живеење во светот.

Торонто е срцето на областа Торонто, една од урбаните области со највисок раст во Северна Америка. Торонто е исто дел од Златната Потковица - густо населен регион во југоцентрален Онтарио каде живеаат осум милиони луѓе, или отприлика една четвртина од целокупното население на Канада.

### Извори


Категорија:Градови во Канада
Категорија:Торонто
Категорија:Населени места основани во 1793 година
Сливница (Пиринско)

**Сливница** () — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Кресна на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Историја
### Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било во составот на Петричката каза на Серскиот Санџак на Отоманското Царство.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Сивница (*Sivnitsa*) имало 23 домаќинства со 52 муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 155 жители, сите Турци.

### Бугарија
	
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

На 30 декември 2015 г селото Будилци било припоено кон Сливница.

## Географија
Селото Сливница се наоѓа во планинска област. Се наоѓа на околу 3 км јужно од центарот на градот Кресна и приближно 37 км јужно од центарот на градот Благоевград.

Атарот на селото на исток се граничи со коритото на реката Струма, на север со Добромирска река, на запад со границата со Македонија и на југ со Сулево Дере.

## Население

Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:

## Наводи

Категорија:Општина Кресна
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Чапманов стик

thumb|right|260px|10-жичен чапманов стик.

**Чапмановиот стик** е електричен музички инструмент измислен од Емет Чапман во раните 1970-ти. Тој сакал да измисли инструмент дизајниран за техниката на паралелно тапкање на стапалата со двете раце која тој ја измислил во 1969. Првиот продукциски модел на стикот бил испорачан во 1974.

## Конструкција
Со текот на годините, чапмановите стикови се изработувале од многу материјали. Првите биле направени од супер тврди дрва, најчесто од железно дрво, но некои и од абонос и други егзотични дрва, во текот на раните 1980-ти. Следната група, хронолошки, биле изработувани од поликарбонатни материјали во текон на 1990-тите. Денес, тие се изработуваат од многу тврди дрва како (падаук, индиско ружово дрво, тарара, јавор и махагон), како и пластика појачана со графит и други повисоко технолошки композити.

## Музичари кои свират на стикот

* Тони Левин (King Crimson, Liquid Tension Experiment)

## Надворешни врски
* Stick.com - официјалното мрежно место
** Како работи
* Stickist.com - Разбирливо мрежно место за стикот со форуми, слики и повеќе
* Stickist.com ЧПП - ЧПП на Stickist.com за чапмановиот стик
* NSStickist.com - Мрежно место посветено на НС/Стик (Нед Стајнбергер стикот), придружничко мрежно место на Stickist.com
* StickiWiki  - Енциклопедија со знаења за стикот
* Директориум на свирачи на стик
* Дискографија на чапмановиот стик
* Официјална страница на Боб Кулбертсон  со звучни примероци од стик, објаснувања за техниките на свирење и повеќе
* Компендиум со слики на свирачи на чапманов стик 

Категорија:Жичени инструменти
Пченка

**Пченката** (науч. *Zea mays*) ― значајна житна култура од родот пченка (*Zea*), семејство треви (*Poceae*). Потекнува од Америка, односно Новиот Свет, од каде се проширила во Европа и низ целиот свет.

## Потекло и историја
Индијанците ги учеле колонистите како да одгледуваат пченка, вклучувајќи и неколку видови жолта пченка кои се' уште се популарни како храна, како и видови црвени, сини, розови и црни зрна често свиткани, со точки или пруги, кои денес се сметаат (користат) за украсни во Соединетите Држави и се нарекува индијанска пченка. Високото, едногодишно стебло и големи прави лисја со брановидни краеви. Пченката се користи како добиточна храна, храна за луѓето и како за индустриска обработка. Иако е главна храна во повеќе земји, инфериорна е во споредба со хранливата вредност на другите житарки.

Пченкарните лушпи имаат долга историја на користење во фолклорната уметност за предмети како амалии и кукли. Пченката е едно од најразнесуваните хранливи растеија во светот, по засаденоста е надмината само од пченицата и е најважна житна култура во Соединетите Држави.

## Употреба
Пченката е значајна житна култура, која освен во исхраната на луѓето, се користи како суровина во индустријата и за исхранување на домашните животни. Деловите кои не се за јадење се користат во индустријата, стеблото за хартија и ѕидни плочи, лушпата за полнење, кочаните за гориво, за правење на дрвен јаглен и во подготовка на индустриски растворувачи. Пченката најдобро успева во низините и во котлините каде што има доволно влага и топлина. Најпознти области за одгледување на пченка се: Мисисипската, Панонската, Ломбардската, Блашката, Источно-Европската низина, Аргентина, Бразил, Мексико и други.

Најголеми извозници на пченка се Соединетите Држави, Франција и Бразил, а најголеми увозници се Јапонија и Германија.

## Производство на пченка во Македонија
Според Заводот за статистика, производството на пченка во Македонија од 2000 до 2019 година, во тони, е следното:

## Галерија


Податотека:Zea mays.jpg|Пченка од автохтона сорта
File:Пченка (кочан).jpg|Кочан од пченка од Македонија
Податотека:Zea mays 'Ottofile giallo Tortonese' MHNT.BOT.2015.34.1.jpg|'Zea mays 'Ottofile giallo Tortonese'''
File:Пченка МК 04.jpg|Нива со пченка близу селото Миравци, Гевгелиско
File:Кочан пченка на нива.jpg|Зрел кочан (клавче) пченка на нива во с.Миравци, Гевгелиско
File:Пченка МК 05.jpg|Поглед од близу на растението пченка 
File:Пченка МК 01.jpg|Кочани (клавчиња) пченка на страк во фаза на зреење 
File:Пченка МК 02.jpg|Нива со пченка близу селото Добрејци, Струмичко
File:Пченка МК 03.jpg|Нива со пченка близу селото Добрејци, Струмичко
File:Поле со пченка во село Трубарево.jpg|Поле со пченка во Трубарево, Скопско
File:Пченка МК 06.jpg|Нива со пченка во Скопско
15. Колатерални спроводни снопчиња од стебло на пченка.ogg|Колатерални спроводни снопчиња од стеблото од пченка под микроскоп
53. Прости скробни зрна од пченка (Zea mays).ogg|Прости скробни зрна од пченка



## Наводи

Категорија:Треви
Категорија:Житарки
Категорија:Земјоделски култури
Категорија:Маслодајни растенија
Категорија:Растенија опишани во 1753 година
Категорија:Флора на Мексико
Категорија:Енергетски култури
Мансарда

right|thumb|250px|Напречен приказ на мансарда
**Мансарда** во архитектурата се однесува на стил на закривен покрив кој се одликува со два нагиба на секоја од четирите страни на покривот. Долниот нагиб е речиси вертикален, многу пострмен од горниот, додека горниот нагиб е невидлив од улицата и е закосен минимално, колку да може да ја одлева водата. Ваквиот покрив дава можност за максимална искористеност на поткровјето и се смета за практичен начин на додавање спрат на една зграда. Декоративниот потенцијал на мансардата често се искористува со конкавни или конвексни криви линии и богато украсени баџи.

Овој стил станал популарен во Франција со делото на архитектот Франсоа Мансар (1598–1666). Тој е изумителот на овој вид на покрив и затоа самниот го носи неговото име (*toiture à la Mansarde*) или само „мансарда“.

Во времето кога куќите во Франција се оданочувале според бројот на спратови под покривот, мансардите биле згоден начин да се направи спрат, а да се избегне данок. Во 1850-тите мансардата доживува своевидна ренесанса при реизградбата на Париз. Стилот од ова доба во Франција се нарекува Втора империја.

Друга ренесанса на мансардата се случила во САД и Канада за време на доцниот XIX век како една од експресивните форми прифатени од викторијанските архитекти. Во стилот на Втората империја, мансардата обично се користела како покрив за кула, а помалку за цела зграда.

## Мансардата во Македонија
[right|thumb|250px|Зграда со мансарда во [Битола]]
Во Македонија мансардите биле преземени директно од француската архитектура. Примери за мансарди на најчесто наоѓаме во Битола (како град со изразени француски влијанија), но и во други градови каде архитектите влечеле инспирација од Битола или од други извори. Треба да се спомене дека мансардите се користат и ден денес во стилизираната современа архитектура.

## Наводи

## Поврзано
* Франсоа Мансар
* Жил Ардуен Мансар

Категорија:Покриви
Категорија:Градежно инженерство
Категорија:Галицизми
Баскалци

**Баскалци** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија

Селото Баскалци се наоѓа на 31 километри североисточно од градот Петрич, на надморска височина од 819 метри, а зафаќа површина од 27,007 км2. Селото се наоѓа во планински регион.

## Историја

### Османлиско Царство

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 136 Македонци.

### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

До 1947 година Баскалци претставувало мала на некогашното село Игуменец.

За време на комунизмот, во селото се доставувал леб (можно е семејствата и сами да си правиле леб), весници, имало поштенска служба, медицински центар, училиште каде учеле децата од Баскалци, Чурилово и Кукурахцево.

По промените од 1989 година, жителите на селото започнале да се иселуваат. Во 1989 година околу 60 луѓе останале да живеат во селото, и половина од нив биле на возраст над 75 години.

Во 2015 година селата Баскалци, Чурилово и Кукурахцево биле соединети под едно кметство со центар во Кукурахцево.

## Население

### Личности
* Иван Поп Георгиев -  (1875 – ?), македонски револуционер

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Боровичене

**Боровичене** () — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во планински реон, на 20 километри западно од градот Петрич и на 42 км југоисточно од градот Свети Врач. Атарот на селото зафаќа простор од . Селото се наоѓа на надморска висина од 388 метри.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година под името Боровичани, Во истата година, во селото живееле 73 христијански и 3 муслимански семејства.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Боровица (Borovitza) се состоело од 33 куќи, и 102 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 150 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 136 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Боровичене било мала на поранешното село Игуменец.

## Редовни настани
Редовно на христијанскиот празник Илинден луѓето од село Боровичене одржуваат годишни празници во текот на три дена.

## Наводи

## Надворешни врски
* Слики од селото 

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Богородица (Пиринско)

**Богородица** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на југоисточните падини на планината Огражден, на 20 километри северно од градот Петрич и на 20 километри југоисточно од градот Свети Врач. Климата е умерено-средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежите. Атарот на селото зафаќа простор од 13,517 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 490 метри.

Според пописот од 2015 година, селото има 22 жители.

## Историја
### Среден век

Селото Богородица има богата историја. Во околината на селото има остатоци од антички и средновековни населби.

Името на селото е поврзано со стар манастир посветен на Пресвета Богородица. Покрај тоа, во селото има остатоци од пет средновековни цркви: Света Петка, Свети Спас, Света Недела, Свети Илија и Свети Атанас.

### Османлиско Царство

Според легендата, денешното село се појавило во 14 - 15 век. Селото се споменува во отомански дефтер од 1570 година под името Света Богородица. Во истата година, во селото живееле 91 христијанско домаќинство. Во XIX век селото Богородица било во состав на Петричка каза на Серскиот санџак. Во текот на овој период, во селото се населиле Македонци од Штипско, Велешко и други места од Македонија.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Богородица (*Bogoroditza*) имало 58 муслимани и 245 Македонци.

Во 1884 година во селото била изградена црквата „Свети Илија“, која денес претставува културен споменик. Во црквата се наоѓаат вредни фрескописи од истата година, дело на браќата зографи Антон и Атанас, веројатно локални занаетчии. Во 1891 година, Георги Стрезов напишал дека селото Богородица има 115 куќи и во него живеат 25 Турци и 90 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 630 жители, сите Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 760 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Од 1951 година до 1995 година селото го носело името Сестрино.

## Население

## Личности
* Гуна Иванова — бугарска народна пејачка

## Галерија


Слика:Храм св. Илия.JPG|
Слика:Св.Илия.JPG|
Слика:Св. Илия.JPG|
Слика:CROSS1601.JPG|Крст, пронајден во темелите при изградба на новиот храм „Свети Илија“ 
Слика:CROSS1600.JPG|Крст, пронајден во темелите при изградба на новиот храм „Свети Илија“ 
Храм „Света Неделя“ край село Богородица.JPG|Храм „Света Недела“ кај село Богородица


## Наводи

## Надворешни врски

* Во село Богородица чудата се повеќе од жителите. Патопис од Румен Стоичков (на бугарски)
* Празник на петричкото село Богородица, БНТ, 15 август 2010 г.
* tv7.bg
* bnt.bg
* www.24chasa.bg
* play.novatv.bg 

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Горчево

**Горчево** — село кое се наоѓа во Општина Петрич, Благоевградска област, Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во планински реон, на 23 километри северозападно од градот Петрич. Атарот на селото е расположено на територијата на село Долене. Селото се наоѓа на надморска висина од 787 метри.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Горчево е мала на поранешното село Игуменец.

## Личности
* Марко Трајков, член на Македонско-одринските доброволни чети
 
## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Долна Крушица

**Долна Крушица** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планински реон, на 26 километри западно од градот Петрич на 5 километри северно од граничниот премин Златарево на јужните падини на Огражден, веднаш до границата со Македонија. Селото се наоѓа на 508 метри надморска височина. Атарот на селото зафаќа простор од 1459 км2. Тоа е едно од 55 села во општина Петрич. Од селото можете да уживате во прекрасниот панорамски поглед на планините Беласица и Огражден. Селото Гега се наоѓа во близина на Долна Крушица.

Во минатото, селото се состоело од две населби - Горна и Долна Крушица. Горна Крушица се наоѓала на 3 километри северно од сегашното село. Постепено Горна Крушица била напуштена. Делови од ѕидови од куќи денес сè уште можат да се видат таму.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година со името Крушица. Во истата година, во селото живееле 1 муслиманско семејство и 78 христијански семејства.

Во текот на 19 век, селото било чисто македонско село кое припаѓало на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Крушица (Crouchitza) е наведен како село со 32 семејства и 112 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 100 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 96 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, пет лица од Долна и Горна Крушица биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 2010 година била осветена црквата Свети Димитар.

## Население

## Личности
* Миладин Тренчев, член на Македонско-одрински доброволни чети
* Христо Тренчев, член на Македонско-одрински доброволни чети

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Долно Спанчево

**Долно Спанчево** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 18 километри источно од градот Петрич, во Светиврачко-петричката Котлина. Атарот на селото зафаќа . Селото се наоѓа на надморска висина од 232 метри. Климата е преодна средоземна со најмалку врнежи од август и ноември. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 530 мм. Патот Петрич - Неврокоп поминува низ селото.

## Историја
### Османлиско Царство

Во текот на 19 век, селото било мешано, кое припаѓало на Демирхисарската каза во Серскиот санџак. Во текот на 1859 година во селото била изградена црквата последена на Свети Ѓорѓи, која денес е прогласена за споменик на културата.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Спанчово Долне (Spantchovo-dolné)  е село со 82 семејства со 150 жители муслимани и 70 Македонци, а изоставениот Сердар чифлик е запишан со население од 100 жители Македонци со 26 семејства.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 400 жители, од кои 200 биле Турци и 200 Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 200 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

Во текот на Балканските војни, во 1913 година селото било освоено од страна на грчката војска, а 30 куќи биле опожарени.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Покровник (Петричко)

**Покровник** ( од 1932, во периодот од 1951-1962 - ) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
мини|Црквата „Св. Петка“
## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на магистралниот пат Петрич - Гоце Делчев, 7 км од Петрич и 12 км од Кулата. Сместено е на северните падини на Беласица. Климата се одликува со топли и суви лета, благи и дождливи зими. Често има режим на вода во текот на летните месеци. Во селото нема невработеност. Атарот на селото зафаќа простор од 8.622 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 192 метри.

## Историја

Селото било создадено по крајот на Балканските војни во 1913 година од бегалците од Егејска Македонија, кои Грците ги протерале од нивните родни места. Овде биле сместени бегалци од селата Спатово, Дервент и Ерниќој. Прват местоположба на селото е спротивна на нејзината сегашна.

Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.

## Население

## Културни знаменитости

* Војнички споменик Дрангова чешма, изградена во 1916 година
* Биста на полковникот Борис Дрангов.
* Бугарски храм „Св. Петка“
* Капела „Свети Илија“

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Беласица
Иваново

**Иваново** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 38 километри северозападно од градот Петрич и на 40 километри западно од Свети Врач, во севериот дел на планината Огражден. Селото се наоѓа на надморска висина од 790 метри. Село Иваново се намира в северните склонове на планината Огражден. Соседни села на Иваново се Крнџилица и Драгуш.

## Историја
### Османлиско Царство

Според легендата, селото Иваново било основано пред повеќе од два века од жители на Берово, кои побарале прибежиште од некој турски насилник и нашле заштита недалеку од легендарниот Марков врв.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Иваново (Yvanovo) се состоело од 42 куќи од кои 172 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 175 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 184 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Пред одземањето со земјиштето, околу 360 луѓе живееле во селото и во соседната населба Занога. По 1960 година, населението масовно го напуштило селото. Голем дел од жителите на селото Иваново и нивните потомци денес живеат во градот Петрич и селото Парвомај.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Орман (Петричко)

**Орман** () — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 11 километри северозападно од градот Петрич, во јужните краеви на планината Огражден во Петричката котлина. Климата е преодна средоземна со максимален зимски и летен минимум врнежи од дожд. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 700 милиметри. Реката Струмица тече низ селото и ја опкружува на југ. Соседни села се Првомај и Михново.Атарот на селото зафаќа простор од 7.769 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 97 метри.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, 1664-1665 година. Според првиот дефтер, во селото живееле 56 христијански и 2 муслимански семејства. Според народната традиција, селото првично се наоѓало на 3 километри североисточно од денешната местоположба - во месноста Богоево, но во 18 век било запалено од Турците од селото Ѓорѓево и раселено. Подоцна се појавило на денешното место како чифлик под името Орман.

Во текот на 19 век, селото е чисто македонско, и припаѓа на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Орман чифлик се состоело од 35 куќи од кои 132 Македонци

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 45 домаќинства, од кои 15 цигански и 30 македонски. Според истиот извор, во селото живееле 220 Македонци, додека ромското население не е наведено.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 272 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото бил доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Селото било ослободено од отоманската власт во октомври 1912 година. Во 1913 година, за време на Балканските војни, селото било окупирано и запалено од грчката армија. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. По војната, бегалци од Кукушко, Дојранско и подоцна од Струмичко се населиле во селото.

## Население

## Личности
* Атанас Димитров – бугарски фудбалер
*  Димитар Димашев (1889 - 1928) – македонски револуционер
* Кристијан Малинов – бугарски фудбалер
*  Николај Димитров-Џаиќ – бугарски фудбалер и тренер
* Милан Постоларски (? – 1944) – македонски револуционер

## Наводи

## Надворешни врски
* В Кавракирово... с песен на зурни
* Стълбица към небето

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Камена

**Камена** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 15 километри западно од градот Петрич, полупланинска област во северниот дел на подножјето на планината Беласица, познато како Подгорје. Селото се наоѓа на надморска висина од 538 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 12.408 км2.

Сместено е во живописната област на западниот брег на реката Камешница. Соседни села се Самуилово и Јаворница. Климата е преодноо-средоземна со летни минимални и зимски максимални врнежи. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 700 мм. Почвата е кафеава шума. Реката Струмица тече северно од село Камена.

## Историја

Селото Камена е населба со богато историско минато. Во селото се пронајдени археолошки остатоци од неолитскиот период, антиката и средниот век. Остатоците од средновековна црква со големина 12/6,5 метри се сочувани на подрачјето Великденската црква (околу 1 км јужно од селото).

### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година, 1606 и 1664-1665 година. Во првиот дефтер, селото се споменува под името Камена. Во истата година, во селото живееле 2 муслимански семејства и 55 христијански семејства.

Во текот на 19 век, селото било со мешано население и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Камена (Camena) е село со 85 семејства со 103 Турци и 132 Македонци. Населението се занимавало со земјоделство, сточарство, производство на масло од сусам, трговија со ориз и памук. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 330 жители, од кои 150 Македонци и 180 Турци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 176 македонски патријаршисти.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Беласица
Драгуш

**Драгуш** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 32 километри северозападно од градот Петрич, во планински регион. Атарот на селото зафаќа простор од 1.649 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 1017 метри.

## Историја
### Османлиско Царство

Се верува дека селото било основано во XVIII век. Според легендата, селото го добило своето име според првиот доселеник - Драгуш (Драгош) од Берово, кој избегал од Турците и се населил во областа. Според други извори, селото било основано пред четири века од три семејства - од Берово, со Јуруците (денес во Грција) и Бараково.

Во текот на 19 век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Драгуш* (Dragouch)  е село со 25 семејства и 85 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 246 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 264 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Кромидово

**Кромидово** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Кромидово се наоѓа на 20 километри североисточно од Петрич. Селото се наоѓа во западниот дел на подножјето на планината Пирин, на надморска висина од 175 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 4.498 км2. Реката Мелник тече во близина на селото.

Климата се одликува со топло, суво лето и кратки, благи зими. Просечните јануарски температури се околу 1 степен, а просечните јулски температури се околу 37. Областа е поволна за одгледување на земјоделски култури, како и за развој на сточарство. Во селото има многу лозја и оранжерии.

## Историја
### Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, во 1611-1617 и 1623-1625 година. Според првиот дефтер, во 1570 година во селото живееле 9 муслимански семејства и 40 христијански семејства. Под името *Кромидова* и *Куромидова* се споменува во 1611 и 1623 година, кога имало 10 христијански семејства.

Црквата „Св. Ѓорѓи“ била изградена во 1860 година. Во текот на 19 век, селото било мешано село. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кромидово (Kromidovo)  е село со 27 семејства со 25 Турци и 50 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 112 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети. Селото било окупирано и опожарено од страна на грчката армија.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Денес, селото е добро развиено, електрифицирано, водоснабдено, со телефонски и телевизиски мрежи. Улиците се асфалтираат, а пристапот е преку целата година. Постои кметство, црква и трговски места. Медицинските услуги и образовните институции се во соседното село Марикостиново, кое е оддалечено 9 километри.

## Население

## Знаменитости и култура

Кромидово е познато по трите термоминерални наоѓалишта. Минералната вода ги исполнува барањата за одмор и рекреација. Исто така, постои јавна хигиенска бања и базен. Реката Мелник, која тече по селото, е погодна за релаксација и забава. Планинарите можат да го посетат резерватот Али Ботуш во планината Славјанка. Овде може да се забележи растителноста типична за средоземните зимзелени шуми, како и оние типични за Средна Европа.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Крнџилица

**Крнџилица** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 50 километри североисточно од Петрич, на надморска висина од 714 метри на планината Огражден. Атарот на селото зафаќа површина од 18.075 км2.

## Историја
### Османлиско Царство

Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кринџилица (Crinjilitza) е село со 17 семејства и 53 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 285 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 192 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

Во 1911 година започнала изградбата на црквата „Св. Кирил и Методиј“, чија изградба била завршена за само една година. Првиот свештеник на храмот е отец Димитар од Берово, кој служел овде од 1911 до 1917 година.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Кукурахцево

**Кукурахцево** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Кукурахцево се наоѓа на 30 километри северозападно од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 663 метри, во планински регион на планината Огражден, во подножјето на Муратов Врв. Атарот на селото зафаќа површина од 8.942 км2. Луѓето од областа се земјоделци и претежно одгледуваат компири и тутун, како и во сточарството. Со секоја измината година, населението се намалува и повеќе заради лошата инфраструктура.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото било основано непосредно по падот на Македонија под османлиска власт од страна на двајца браќа бегалци од градот Кукуш, денес во Грција. Според легендата, двајцата браќа имале многу убава сестра која била киднапирана и убиена од турски војници. Браќата се одмаздиле за неа, но Турците почнале да ги бркаат, бегајќи од Кукуш и наоѓајќи покритие во област во близина на сегашното село, подоцна наречено Бежонијте. Подоцна, двајцата браќа ги поделиле своите земји, едниот останал на местото на денешното село Чурилово и другиот во Кукурахцево.

Помеѓу двете села во XIX век бил изграден манастирот „Свети Ѓорѓи“, кој е најголемиот манастир на планината Огражден. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 382 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

## Население

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Мендово

**Мендово** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во планински реон на Огражден, на 9 километри западно од градот Петрич. Атарот на селото зафаќа простор од 4.065 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 212 метри. Јужно од селото Мендово тече реката Струмица.

Во атарот на селото се наоѓа месноста Четиринаесет Чинари која е прогласена за споменик на природата со цел да се заштитат големите повеќевековни чинари кои го красат подрачјето.

## Историја
### Османлиско Царство

Село Мендово било основано за време на османлиската власт. Првите жители на селото биле Турци. Во селото имало џамија, а денес можат да се видат остатоци од стариот турски пат.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 300 жители, сите Турци. За време на Балканските војни, муслиманското население се отселило од местото.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во селото се населиле жители од Долна Рибница. Следната 1913 година било откриено училиштето „Свети Отец Пасиј’, и истото работело до 1989 година.

## Население

## Редовни настани
* Петровден — селска слава

## Поврзано
* Четиринаесет Чинари

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија