open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Причинуење

Категорија:Молскавици
[мини|258x258пкс|Слика од песната Причинуење во нејзиниот оригинален [Правопис и правоговор на македонскиот јазик|македонски правопис]]
**„Причинуење“** (во постар правопис ) — втората песна во македонската стихозбирка *„[[Молскавици]]“* објавена во 1940 година од истакниот македонски поет и автор Коле Неделковски. Во самата песна се изразува повеќе трагична и тажна содржина, слично како други песни од истата збирка. 

## Содржина
Песната е составена од 20 стихови со 4 строфи, 4 стиха за секоја строфа. Песната претставува еден од пократките песни присутни во стихозбирката. песната Причинуење низ еден метафизички немир, полн со насетување и искричави проблеснувања на неспокојот и надежта, се разврзува еден лирски говор на овој *„последен народен певец“* без нагласено чувство на заемна обусловеност со мелодискиот спецификум на народинот стих и некои други негови атрибути. 

Песната е прикажана како лирска песна, но песната делумно ја спомнува неговата мајка, којшто е редовно спомната низ стихозбирката, во оригиналното издание после корицата имало краток текст каде што пишува *„На мајка ми“.* Според некој наводи, делото има делумно љубовен мотив.

## Надворешни врски

* Песната Причинуење во Викиизвор во современ македонски јазик

## Наводи
Љубовници (филм од 1961)

**„Љубовници“** (италијански: *La viaccia*) — филм на режисерот Марио Болоњини (Mauro Bolognini) од 1961 година, снимен по сценариото на Васко Пратолини (Vasco Pratolini), Пасквале Феста Кампаниле (Pasquale Festa Campanile) и Масимо Франчоза (Massimo Franciosa). Филмот е снимен врз основа на романот на Марио Пратези (Mario Pratesi). Главните улоги ги играат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Клаудија Кардинале (Claudia Cardinale), Пјетро Герми (Pietro Germi) и Габриела Палота (Gabriella Pallotta).

## Синопсис
Америго (го игра Белмондо) е момче од богато италијанско семејство, кој целиот живот го минал в село. За време на еден излет во градот, тој е воодушевен од градската врева. Притоа, тој се заљубува во убавата проститутка Бјанка (ја игра Кардинале), но поради нејзините скапи потреби, тој набрзина останува без пари. Не сакајќи да остане без неа, Америго презема драстичен чекор и така се оддалечува од семејството...

## Наводи

Категорија:Филмови на Марио Болоњини
Категорија:Филмови на италијански јазик
Категорија:Италијански филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Филмови од 1961 година 
Категорија:Филмови со Жан-Пол Белмондо
Категорија:Филмови со Габриела Палота
Категорија:Филмови со Пјетро Герми
Категорија:Филмови со Клаудија Кардинале
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Црно-бели филмови
Santana (група)

**Сантана** ― американска рок-група основана во Сан Франциско во 1966 година од гитаристот со мексиканско потекло Карлос Сантана. Групата неколкупати го менувала составот, а Карлос Сантана бил единствен постојан член. Откако потпишале договор со Columbia Records, настапот на групата на фестивалот Вудсток во 1969 година ја зголемило нејзината популарност. На почетокот од 1970-тите ги издале успешните и критички пофалените албуми: *Santana* (1969), *Abraxas* (1970) и *Santana III* (1971). Овие албуми биле снимени од „класичната“ постава на групата, во состав: Грег Роли, Мајкл Карабело, Мајкл Шрајв, Дејвид Браун и Хозе „Чепито“ Арес. Нивни најпопуларни песни од овој период биле: „Evil Ways“, „Black Magic Woman“, „Oye Como Va“ и инструменталната „Samba Pa Ti“.

По промената на составот и на музичката насока во 1972 година, групата експериментирала со примеси од џез-фузија на албумите: *Caravanserai* (1972),  *Welcome* (1973), and *Borboletta* (1974). Групата повторно се нашла на врвот на популарноста со нивниот осумнаесет албум *Supernatural* (1999). Албумот содржи два сингла кои се искачиле на прво место на Billboard Hot 100 топ-листата: „Smooth" (со Роб Томас) и „Maria Maria" (со The Product G&B). Албумот бил врвот на топ-листите во единаесет земји и бил продаден во 12 милиони примероци во САД. &nbsp;Во 2014 година, "класичниот" состав на групата повторно се обединил за албумот *Santana IV* (2016), а групата продолжила со настапи и снимање песни.

Сантана е меѓу групите со најмногу продадени албуми на сите времиња; во САД продале преку 47&nbsp;милиони албуми, а се проценува дека продале преку 100&nbsp;милиони албуми во светски рамки.  Групата објавила 25 студиски албуми. Во 1998 година, групата Santana во состав: Роли, Карабело, Шрив, Браун и Аријас била примена во Куќата на славата на рокенролот. Во 2000 година, групата во една вечер освоила осум Греми награди, со што го изедначиле рекордот од Мајкл Џексон. Истата година освоиле три Латино Греми награди.

## Дискографија

* *Santana* (1969)
* *Abraxas* (1970)
* *Santana III* (1971)
* *Caravanserai* (1972)
* *Welcome* (1973)
* *Borboletta* (1974)
* *Amigos* (1976)
* *Festivál* (1977)
* *Moonflower* (1977)
* *Inner Secrets* (1978)
* *Marathon* (1979)
* *Zebop!* (1981)
* *Shangó* (1982)
* *Beyond Appearances* (1985)
* *Freedom* (1987)
* *Spirits Dancing in the Flesh* (1990)
* *Milagro* (1992)
* *Supernatural* (1999)
* *Shaman* (2002)
* *All That I Am* (2005)
* *Guitar Heaven* (2010)
* *Shape Shifter* (2012)
* *Corazón* (2014)
* *Santana IV* (2016)
* *Africa Speaks* (2019)
* *Blessings and Miracles* (2021)


## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Американски блуз рок групи
Категорија:Добитници на Греми
Категорија:CS1: долга вредност за volume
Категорија:Нонети
Категорија:Добитници на Светски музички награди
Категорија:Музички групи од Сан Франциско
Категорија:Музички групи основани во 1966 година
Категорија:Латино музички групи
Категорија:Ејсид-рок-групи
Категорија:Американски психоделичен рок-групи
Сага за Ерик Црвениот

[мини|330x330пкс|Дел од стариот ракопис од [13 век|XIII век]]
**Сага за Ерик Црвениот** () — исландска сага за патувањата на викинзите во Северна Америка. Сагата ги раскажува настаните што довеле до прогонство на Ерик Црвениот, како тој го открил Гренланд и основал населба таму, откривањето на Винланд од страна на Лејф Ериксон, синот на Ерик Црвениот за време на патувањето кога викиншкиот брод на Лејф излетал од правецот, како и животот и експедициите на Торфин Карлсефни и неговата жена Гудрид. Оваа сага е една од винландските саги посветена на откривањето на Америка многу години пред Колумбо.

Сагата го следи историскиот период од X до XI век, напишана е многу подоцна од настаните на кои се однесува, но веројатно пред 1265 г. Таа е една од двата книжевно-историски ракописи (покрај ''Сагата за Гренланѓаните'').

## Поврзано

* Исландски саги
* Винландски саги
* Сага за Гренланѓаните
* Ерик Црвениот

## Наводи

## Надворешни врски

* Сага за Ерик Црвениот на англиски
* Сага за Ерик Црвениот преведена на руски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Средновековна книжевност
Анкара (виски)

**Анкара** - жесток пијалак, виски, од Турција.

## Историја
Во 1960-тите, во период на затворена и самодоволна економија во Турција, било одлучено да се произведува домашно виски за да се поддржи домашното производство и да се спречи одливот на девизи од земјата поради увозот на алкохолни пијалаци. Во овој контекст, во 1963 година била формирана мала единица во фабриката за пиво на Текел во Анкара, со посебни стимулации дадени на проф. д-р Тургут Јазиџиоглу од тогашната влада. Обемот на производството на овој капацитет, кој бил прв во земјата, бил утврден на 200.000 литри годишно. Така започнал официјалниот процес на производство и брендирање на првото турско виски.

Иако производството продолжило во рамките на Текел до средината на 2000-тите, транзицијата кон отворена економија во Турција почнувајќи од 1980-тите, која дозволила продажба на увезени алкохолни пијалаци, довела до постепен пад на популарноста на Вискито Анкара поради конкуренцијата од многу странски виски брендови кои влегувале на пазарот. И покрај напорите за промена на продажната политика и промоција на производот, што резултирало со обиди да ја задржи својата позиција на домашниот пазар, производствените права на вискито Анкара биле префрлени на Меј Ицки во 2004 година. По скоро 10 години производство на овој начин, брендот бил купен од глобално познатиот производител на алкохол Диаџио во 2011 година. Набргу откако целосно преминал во рацете на странските инвеститори, производството на вискито Анкара било прекинато.

## Техники и карактеристики на производство
Во текот на процесот на производство, житарките и оризот се користеле како главни состојки за Вискито Анкара. Шкотските и американските техники биле усвоени за технички работи, а претпочитале дабови буриња за стареење на вискито. Периодот на стареење бил одреден на 5 години. Вискито Анкара, кое се произведувало повеќе од 50 години, имало шишиња со различни големини и типови, но не е познато дали се разликувале по арома и вкус. Понатаму, по престанувањето на производството, бакарните калапчиња, произведени во Газиантеп, и бакарните тенџериња во шкотски стил што се користеле во производството, биле купени од странска компанија и испратени во САД, додека бурињата биле испратени во Франција.

Вискито Анкара претрпело чести промени во дизајнот и амблемот на шишето, користејќи симболи како Хетитскиот сончев диск, мотивот Сивиот волк признат како национален симбол меѓу Турците и локалната раса на мачки во градот, меѓународно позната како мачка Анкара. Со содржина на алкохол од 43%, вискито главно се произведувало во шишиња од 700 милилитри. Според личната веб-страница на турскиот експерт за виски Бозкурт Карасу, вискито Анкара имало арома на сушено овошје, суво грозје и суви сливи, со сладкаст вкус. Аромата била опишана како сурова, со чувство на печење од младиот алкохол и зачинет вкус сличен на ирското виски, со примеси на младо и влажно дрво и суви слатки кајсии. Финишот бил забележан како краток и зачинет.

## Надворешни врски
* Шишињата од Анкара Вискиси

Категорија:Турски алкохолни пијалаци
Категорија:Економија на Турција
Рафинерија „Уфимски“

**Рафинеријата Башнефт – Уфимски** е една од најсовремените рафинерии за нафта во Русија која произведува широк спектар на нафтени деривати.

Работниот тек на рафинеријата користи високоефикасни топлински, каталитички и хидрогенациски процеси. Опремата на рафинеријата ги произведува горивата Еуро-4 и Еуро-5, горивото за котел и течните гасови.

За да се постигне 100% производство на бензините Еуро-4 и Еуро-5, во тек е изградба на бензински хидротретер за каталитички крекинг за отстранување на сулфурните соединенија.

Овластениот капитал на АД Рафинеријата Уфа е 619.277 милиони рубли (2020 година).

Суровината за преработка е главно западносибирско масло (околу 50%), башкирско масло (околу 40%) и 10% гасен кондензат.

## Историја
Изградбата на фабриката започнала во 1935 година; официјално била отворена во 1937 година, по отворањето на камената рафинерија во 1936 година.

Во 1938 година, фабриката ги произвела своите први 117 тони тркачко масло; во 1939 година, првата фаза од фабриката била завршена; во доцните 1940-ти, втората фаза (комбинирана постројка за пиролиза, фабрика за рафинирање на сулфат фенол и битумен) и третата фаза (фракционирање на гас, полимеризација и хидрогенизација) биле во функција. За време на Големата татковинска војна, постројките доставувале гориво на фронтот.

По војната, започнал индустриски развој на нови технолошки процеси, како што се каталитичко крекирање, хидрогенизација и производство на алуминио-силикатни катализатори.

Во 1959 година, нафтата со висока содржина на сулфур била преработена за прв пат во ЦЦЦП. Во 1970-тите, фабриката била реструктуирана и фабриката за каталитички реформи Л-35-5, ГИПХ-105 за производство на катализатори на бакар-хром, инертен гас и елементарен сулфур биле изградени за да се зголеми капацитетот и да се подобри квалитетот.

Помеѓу 1970 и 1975 година, биле пуштени во употреба единиците за техничко производство на водород ЕЛОУ-АВТ-6 и за хидрогенизација на дизел гориво; од 1980-1985 година, кондензатот од гасните полиња Оренбург и Карачаганак за прв пат бил преработен во Башкирија. Во овој период било откриено дека новата населба Комсомол (порано позната како „Камп 5“) е во санитарна зона, на 3 километри од локацијата на новата рафинерија, а во согласност со нормите на Министерството за нафтена индустрија, фабриката го евакуирала населението на побезбедно место.

Фабриката е дел од Башкирската петрохемиска компанија од 1994 година. Во 1995 година, за да се замени застарената опрема, бил воведен комплексот за пукање со контакт Г-43-107М/1 за да се зголеми длабочината на рафинирањето на нафтата и да се произведе високооктански бензин. Во 2008 година била изградена единица за изомеризација за фракции на пентан-хексан според шема која вклучува рециклирање на хексан Исомалк-2 технологија.

Фабриката била на 319 место на листата на најголеми компании во 2009 година.

### 21ви век
АД Рафинеријата Уфа била реструктуирана под АД АНЦ Башнефт во 2012 година.

## Наводи

Категорија:Руски рафинерии
Категорија:Економија на Русија
Густав Рот

**Густав Рот** (роден 12 мај 1909–1982) бил белгиски боксер.

## Наводи

Категорија:Починати во 1982 година
Категорија:Родени во 1909 година
Категорија:Белгиски спортисти
Хан Дере

**Хан Дере** или **Хандере** (, *Ξενόρευμα*, *Ксеноревма* или *Ξενόρεμα*, *Ксенорема*; до 1940 г. *Χάν Ντερέ* или *Χαν Δερέ*, *Хан Дере*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено со Јуруци.

## Географија
Селото се наоѓало на почетокот на Рупелската Клисура, на десниот брег на Струма.

## Историја
На крајот од XIX век Хан Дере било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак населено со Турци Јуруци.

За време на Втората балканска војна во 1913 г. селото е растурено. Истото отсуствува од пописот од 1920 г. Обновено е во 1924 г. кога во него се доведени грчки колонисти. Во 1928 г. во него се попишани 50 лица.

Во 1940 г. селото е преименувано во Ксинорема. Истата година во него се попишани 80 лица, од кои 56 мажи, што укажува на тоа дека тука била сместена воена единица. Селото настрадало во 1941 г. за време на Втората светска војна и било повторно напуштено. По војната обновата на селото не била дозволена од стратешки причини бидејќи лежи на границата. Отпишано е во 1951 г.

Во 1968 г. месноста е повторно преименувана, овојпат во *Анапавтирон* (*Άναπαυτήριον*).

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Долна Маала (Валовишко)

**Долна Маала** или **Ашаја Маала** (, *Катомеро*; до 1927 г. *Ασαγιά Μαχαλέ*, *Ашаја Mахале*; *Ασαγιά Μαχαλά*; *Асаja Mахала*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено со Јуруци.

## Географија
Селото се наоѓало на најисточните падини на Беласица, јужно од денешната грчко-бугарска граница. Лежело јужно од селото Тополница и северно под возвишението Ашаја (470 м).

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век селото било дел од селата Јуруклери во Петричката каза, во кои влегувале и Средна Маала (Орта Маала) и Горна Маала (Дере Маала). Трите села понекогаш се сметале за едно, наречено Јурук Маало, на македонски наречено и **Тополник**.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Тополник* (Topolnik) е село со 76 домаќинства на 190 жители муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Долна Маала* било село во Петричката кааза с 365 жители, всички турци. Истовремено во Демирхисарската каза К’нчов посочува и село *Топалник Долни* со 370 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Таа година населението броело 158 жители, а во 1920 г. во него е попишано 161 лице. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор неговото население, како муслиманско, е иселено во Турција, а на негово место се доведени грчки колонисти. Во 1928 г. селото е заведено како чисто дојденско со вкупно 221 жител.

Во 1940 г. бројот на жители се намалил на 111. Селото е евакуирано на 13 март 1941 г., малку пред германската инвазија, и населението е сместено во околните села, па дури и во други делови на Грција. По војната тоа не е обновено поради својата гранична местоположба. Отпишано е во 1951 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Навести (река)

мини|Навести устие на реката
**Навести** е 100 километри -долга река во југозападна Естонија. Таа е најголемата река по истек што се влева во Парну (на нејзиното устие испуштањето е речиси еднакво на она на Парну). Изворот на Навести е во близина на Имавере (помеѓу селата Јаламетса и Касукона ) во округот Јарва. Тече генерално на запад и минува низ три окрузи ( Јарва, Вилјанди и Парну ). Нејзиниот слив со Парну се наоѓа во близина на Тори во Жиесу. Областа на сливот на Навести е 3 000 километри   и неговото просечно испуштање 27.9 м3/с.

Пред отворањето на исконското езеро Виртс преку Емајиги до ''Чудско-Псковское озеро'', реката Навести го исцедила Вертсјарв.

Во Навести живеат околу 18 видови риби, вклучувајќи Обична платика, бурбот, клен, тава, крап, костур, штука, речна пастрмка, црвеноперка и зракоперка.
лево|мини

## Наводи

Категорија:Реки во Естонија
Категорија:Координати на Википодатоците
Тунел Грич

мини|201x201пкс| Влез во тунелот Грич од улица Месничка
мини|200x200пкс| Влез во тунелот Грич од паркот на улица Томиќева
**Тунелот Грич** во Загреб е тунел под Градец (Грич) кој ги поврзува улиците Месничка и Радиќева и излегува вертикално на три места во Илица и едно на улицата Томиќева кон југ. Тунелот е долг 350 метри, неговиот најголем дел е широк 3,2 метри, додека централниот дел е широк 5,5 метри. Тој бил отворен за јавноста во јули 2016 година, иако претходно бил отворен како засолниште за граѓаните и место за културни настани за време на Хрватската војна за независност.

Тунелот Грич е дизајниран во 1943 година за време на Независна Држава Хрватска, кога започнале сојузничките бомбардирања, а бил завршен во 1945 година по Втората светска војна. За време на Втората светска војна, тие се обиделе да му дадат одредена функција на тунелот, од гаража до атомско засолниште, но ништо не излегло од тоа. Подоцна во 2009 година било одлучено да се претвори во музеј на допири според идејата на Неда Чилингер, иако идејата сè уште не е заживеана.

Покрај тунелот Грич, има и тунел што ги поврзува улицата Ткалчиќева и Тушканац кај Дубравкинскиот пат, а на почетокот на Хрватската војна за независност во него бил сместен и Главниот штаб на вооружените сили на Република Хрватска.

## Извори

* „ ''Градоначалникот најави реновирање на тунелот Грич што ги поврзува улиците Радиќева и Месничка'' “, Zagreb.hr
* „ ''Тајните на тунелот Грич: Од засолништето и средбата меѓу Павелиќ и Тито во 44 година до денешниот простор за музеј и шеталиште'' “, Nacional.hr
* „ ''Тајните на загрепските тунели'' “, Nacional.hr
Категорија:Знаменитости во Загреб
Категорија:Згради и градби во Загреб
Тополница (Валовишко)

**Тополница** (, *Тополница*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на најисточните падини на Беласица, веднаш јужно од денешната грчко-бугарска граница. Лежело на 1 км југозападно од пиринското село Тополница.

## Историја
### Праисторија
На околу 2 км јужно од селото во месноста Кременица (во околината на граничната пирамида бр. 63) од двете страни на грчко-бугарската граница е откриена доцнонеолитска населба наречена Драготин-Тополница.

### Во Отоманското Царство
Според османлиски дефтер од 1570 г. во селото Тополница живеело 21 христијанско домаќинство. Кон него се вбројани и 15 јуручки муслимански семејства кои во живееле како сточари во атарот.

Во XIX век селото ова било чисто македонско село во Петричката каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тополница (Topolnitza) е село со 25 домаќинства на 80 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Георги Стрезов го спомнал селото по вторпат и напишал за него:

Согласно статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 220 жители, сите Македонци-христијани.

На почетокот на XX век целото село било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев во 1905 г. во Тополница живееле 224 Македонци, сите под Егзархијата. Имало бугарско основно училиште со еден учител и 36 ученици.

Според митрополитот Емилијан Мелнички на 7 февруари 1908 г. седумчлена чета на ВМОРО на чело со војводата Кочо (веројатно Кочо Хаџиманов) се се судрила со турска војска кај Тополница, губејќи неколку луѓе и документи.

### Во Грција
За време на Втората балканска војна во 1913 г. населението е прогонето од грчката војска. Тие се прешле преку границата во во Пиринска Македонија на 1 км од старото село и го основале селото Нова Тополница, кое во 1966 г. е преименувано во Тополница.

Старото село е обновено и во 1920 г. е попишано со 28 жители. Меѓутоа, селото наскоро било напуштено.

Во 1968 г. месноста е преименувана во Асимандо (*Άσήμαντο*).

## Поврзано
* Драготин-Тополница
* Тополница (Пиринско)

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Рохукула

**Рохукула** е село во општина Хапсалу, округот Лајане, во западна Естонија. Тоа е пристаниште кое го поврзува копното со островите Хиума (пристаниште Хелтерма ) и Вормси (пристаниште Свиби). Во текот на зимата има два ледени патишта од селото до двата острова, од кои најдолгиот е оној до Хиума во Европа, со 26,5км. Пред административната реформа на локалните самоуправи во 2017 година, Рохукула се наоѓала во парохијата Ридала. 

Рохукула е родното место на уметникот Ено Халек.

## Наводи

Категорија:Пристаништа во Естонија
Замок Аренсбург

мини|300x300пкс| Слика од воздух
**Замок Аренсбург**, **замокот Куресаре**, **епископскиот замок Куресар**  или **замокот Куресаре** е средновековна резиденција на Езелски епископи, сместен во современи граници на градот Куресаре (поранешен Аренсбург) на естонскиот остров Сарема, порано познат како Езел. Најкомплетен е од средновековните тврдини во балтичките земји. 

Тврдината била изградена од Тевтонските витези по востанието на Ѓурѓовската ноќ (1343-45) како утврдена резиденција на епископите Езел и бастион за преобратување на жителите на островот во христијанство. Првото спомнување на замокот во изворите датира од 1380-тите. По реконструкцијата извршена на крајот на 14 век, Аренсбург за своето време бил голема тврдина од типот на манастир (т.е. со двор).

Дворот се граничи со премини со вкрстени готски сводови. Во едниот агол од тврдината стои караулата Стурволт, а во другиот витката караула Лонг Херман. Последната е одвоена од другите делови на тврдината со длабока шахта, низ која претходно се фрлал подвижен мост. Зад назабените рабови на ѕидовите има отворени одбранбени премини. Дневните простории и салите за прием го заземаат вториот кат, првиот кат се користел како магацин, а третиот се користел само за одбранбени цели. Во југозападниот агол бил изграден параклис. 

Во текот на 15 век, околу замокот била изградена надворешна тврдина, која била изградена во 16-17 век. претворена во земјени утврдувања со четири моќни аголни бастиони. Следната линија на одбрана е ров исполнет со вода. Ливонската војна, која предизвикала огромна штета на естонското копно, не влијаела на тврдината на островот. Штетата претрпена за време на Големата северна војна во 1711 година била брзо санирана.

Во 19 век, замокот го изгубил своето поранешно воено значење и паднал во распаѓање за време на неговата употреба како милостина. Во 1904 година, благородништвото Езел одлучило да го обнови единствениот целосно зачуван замок на Ливонските витези. Работата за реставрација, која продолжила до 1912 година, била надгледувана од Вилхелм Нојман. Следната, поголема реставраторска работа била извршена во 1968-1985 година. При овие работи биле обновени уништените горни делови на кулите.

Денес во тврдината се наоѓа Музејот Сарема, а пространата област на предната тврдина се користи за разни настани на отворено. Околината на ровот на тврдината е претворен во живописен парк.

## Наводи


## Надворешни врски

* Историски есеј на веб-страницата на Локалниот историски музеј Сарема
* 
* http://www.castle.lv/est/kuressaare.html  
Категорија:Замоци во Естонија
Категорија:Сарема
Категорија:Естонија
Камен мост (Тарту)

**Камениот мост** бил мост во Тарту, Естонија.

Мостот бил отворен на 16 септември 1784 година. Мостот е изграден по наредба на царицата Катерина II од Русија.

Мостот бил уништен за време на Втората светска војна во 1941 година. Денес, Карсилд е изграден на местото каде што порано бил мостот.

Има планови за враќање на мостот во првобитниот сјај.

## Наводи

Категорија:Естонија во Втората светска војна
Категорија:Камени мостови
Куќа во Стенбок

**Стенбок куќа** е истакната неокласична зграда сместена на ридот Томпеа, Талин. Тоа е официјално седиште на Владата на Естонија.

## Историја
алт=Count Jakob Pontus Stenbock (1744-1824)|лево|мини|170x170пкс| Грофот Јакоб Понтус Стенбок (1744-1824)
Историјата на куќата Стенбок датира од 1780-тите, кога локалната администрација на тогашниот гувернер на Естонија на Руската империја започнале шема за подигање нови згради за административни цели. Првично, зградата била наменета за судска зграда. Грофот Јакоб Понтус Стенбок, влијателен локален аристократ и сопственик на голем имот во Хиума, го добил тендерот за подигање нова зграда на ридот Томпеа во средината на Талин (Ревал). Архитект за новата куќа бил Јохан Каспар Мор, провинциски архитект кој бил одговорен за одржување на јавните згради во Естонија и популарен дизајнер на локални куќи.

Изградбата на зградата започнала во 1787 година. Меѓутоа, речиси веднаш, руската држава останала без средства како резултат на трошоците во врска со тековната Руско-турска војна. Како резултат на тоа, покраината му останала должна на Стенбок, а недовршената зграда преминала во негова сопственост. Тој потоа ја користел како негова резиденција во Талин, а зградата сè уште го носи своето име во негово сеќавање. Во 1828 година, по смртта на Стенбок, зградата поминала меѓу различни сопственици до 1899 година, кога конечно станала сопственост на администрацијата на гувернерот и конечно почнала да се користи како судска зграда.

И за време на првиот период на независност на Естонија (1918-1940) и за време на советската окупација (1944-1991) продолжила да се користи како судска куќа. Одржувањето на зградата било занемарено во 70-тите и 80-тите години, кога се урнале таваните на две судници и архивата на судот. До времето на обновувањето на независноста на Естонија во 1991 година, целата зграда била во опасност од уривање. Целосно реновирање било извршено во 1996–2000 година. Новообновената зграда станала официјално седиште на естонската национална влада на нејзиното повторно отворање во 2000 година.

## Архитектура
Архитектонскиот стил на зградата е прилично со едноставна форма на неокласицизам. Предната фасада е украсена со шест пиластри и два полу-пиластри направени од доломит од Сарема и дентилен фронтон . Има и полукружен двор опкружен со помалку украсени доградби. Затоа, уличниот фронт на зградата се карактеризира со прилично скромни доградби. На ѕидот на зградата свртен кон улицата, има спомен плоча со имињата на естонските членови на парламентот и владата кои биле убиени од сталинистичкиот советски окупациски режим. Најпознатиот поглед на зградата ( *илустрација* ) е на нејзиниот грб, кој по својата местоположба на работ на ридот Тоумпеа ужива непречен поглед на морето. На ова лице доминира голем балкон издигнат на дорски столбови. Сè на сè, надворешноста на зградата сè уште повеќе или помалку го одразува првобитното здание. Внатрешноста била сериозно оштетена за време на советската окупација, а сега во голем дел е реконструирана.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Стариот град на Талин
Брјаза

**Брјаза** или **Врјаза** (, *Врија*; до 1926 г. *Βρυάζα*, *Врјаза*) — село во Катеринско, Егејска Македонија, денес во општината Катерина на округот Пиерија, Грција. Населението брои 319 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 4 км западно од градот Катерина и 3 км јужно од Ретина, во источните падини на планината Шапка, на надморска височина од 330 м.

## Историја
Неговото население уште од порано има грчко потекло.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 128 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 112 лица.

Во 1926 година, името на селото било променето во Врија (*Βρία*).**'

== Стопанство ==
Населението произведува [[пченица]], [[компири]] и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со [[сточарство]]то.

== Население ==


== Општествени установи ==

* Основно училиште

== Самоуправа и политика ==
Во 1966 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 20 квадратни километри. Општината Брјаза била приклучена во општината Шапка во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина [[Катерина (општина)|Катерина]].

Селото припаѓа на општинската единица Шапка со седиште во селото [[Ретина (село)|Ретина]], која припаѓа на поголемата општина [[Катерина (општина)|Катерина]], во округот [[Пиерија (округ)|Пиерија]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Брјаза, во кој е единствено село.

== Културни и природни знаменитости ==
[[Податотека:Agios Nikolaos church (Vria, 2007) (side view).jpg|мини|Поглед на црквата „[[Црква „Св. Никола“ - Брјаза|Св. Никола]]“]]
**Цркви'''

* Црква „Св. Никола“

## Наводи


Категорија:Катерина (општина)
Ложишта

**Ложишта** или **Ложиште** (, *Месолофос*; до 1927 г. *Λοζίστα*, *Лозиста*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено со Турци.

## Географиja
Селото се наоѓало на десниот брег на Бутковското Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Од името на селото се гледа дека тоа некогаш било македонско.

Во XIX век Ложишта било турско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Ложица* (Lojitsa) било село со 62 домаќинства сочинети од 148 жители муслимани.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Ложиште* живееле 400 Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Поради војната, таа година Ложишта имало само 63 жители, но во 1920 г. населението пораснало на 169 лица. Во 1924 г. населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово място се доведени грчки колонисти. На пописот од 1928 г. селото е претставено како наполно дојденско со 121 лице (39 семејства).

Во 1940 г. во Ложишта живееле 148 жители. Настрадало во Втората светска и Граѓанската војна, и повеќе не било обновено. 
 
## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Морна

**Морна** (, *Скотина*; до 1926 г. *Μόρνα*, *Морна*) — село во Катеринско, Егејска Македонија, денес во општината Катерина на округот Пиерија, Грција. Населението брои 4 жители (2021).

## Географија и местоположба
[лево|мини|Стариот камен мост на реката [Кара Су]]
Селото е сместено југоападно од градот Катерина, во долина на планината Шапка, на надморска височина од 650 м. Кај селото се наоѓа стар камен мост, сместен на реката Кара Су.

## Историја
Неговото население уште од порано има грчко потекло.

Селото за првпат е споменато во документ на манастирот Забрдо од средината на XIX век, во кој се наведени дарители од *Морна*.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 163 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 190 лица. Во 1926 година, името на селото било променето во Скотина (*Σκοτεινά*).**'

Во 1965 г. дел од жителите се преселени во селото [[Фотина]], а во 1970-тите години останатото население било преселено во новосоздадената населба [[Долна Милја]], поради што во пописот од 1971 г. Морна е заведена само со 1 жител, а во 1981 г. не е регистрарана како населба.

== Стопанство ==
Населението традиционално се занимвало со [[сточарство]], а во поново време и со [[земјоделство]]то.

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Селото припаѓа на општинската единица Локово со седиште во селото [[Долна Милја]], која припаѓа на поголемата општина [[Катерина (општина)|Катерина]], во округот [[Пиерија (округ)|Пиерија]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Фотина, во кој влегуваат [[Фотина|истоименото село]] и [[Локово]].

== Културни и природни знаменитости ==
[[Податотека:Skotina church agioiapostoli.jpg|мини|Поглед на црквата „[[Црква „Св. Апостоли“ - Морна|Св. Апостоли]]“]]
**Цркви*'

* [[Црква „Св. Никола“ - Морна|Црква „Св. Никола“]]
* [[Црква „Св. Апостоли“ - Морна|Црква „Св. „Апостоли“]]

== Литература ==

* *Η Μηλιά στη διαδρομή των αιώνων*, πρακτικά Συνεδρίου του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Κάτω Μηλιάς "Οι Λαζαίοι", 7-8 Απριλίου 2001, εκδ. ΜΑΤΙ.
* Τσολάκη Λουκά, *Το χωριό Σκοτεινά (Μόρνα)'' άρθρο Περιοδικό Παρουσία, τεύχη 2-3, έκδοση ΝΕΛΕ, Φεβρουάριος 1985.

## Наводи


Категорија:Катерина (општина)
Бени Бенаси

**Марко** „**Бени**“ **Бенаси** (италијански: *Marco Benassi*; роден на 13 јули 1967) ― италијански диџеј, продуцент и ремиксер. Тој се смета за пионер на музичкиот правец електро-хаус, жанр популаризиран од неговиот летен клупски хит „Satisfaction“ од 2002 година.

## Живот и кариера
Бени Бенаси е роден во Милано, а детството го поминал во Реџо Емилија. Музичката кариера ја започнал како диџеј во електронското дуо Benassi Bros кое го основал заедно со неговиот братчутед Алесандро „Але“ Бенаси. Иако почнувал да стекнува популарност под неговиот псевдоним, неговиот прв меѓународен хит „Feel So Fine“ (2001) го објавил под псевдонимот KMC.

Со неговата песна „Satisfaction" забележал огромен светски успех, а многу високоценети диџеи како: Карл Кокс, Дарен Емерсон и Роџер Санчез ја пофалиле песната. Песната се искачила на второ место на табелата за синглови во Обединетото Кралство, откако претходно издавачката куќа Ministry of Sound го заменила оригиналното видео (речиси неподвижна слика на групата, со многу графика) со ново видео во кое манекенки користат електрични алати за градежништво.

Во 2003 година, Бенаси го издал неговиот прв соло-албум, *Hypnotica.* Албумот бил позитивно оценет од критиката и е познат како албум-пионер во електро-хаусот. За албумот, во 2005 година Бенаси ја добил наградата European Border Breakers Award. Во 2004 година бил објавен првиот албум од Бенаси Брос, *Pumphonia*. Нивната песна „Illusion“ станала многу популарна во американската клупска сцена и се искачила на 4-то место на Hot Dance Club Play. Следната нивна песна „Hit My Heart“ стигнала до 15 место.

Во 2008 година, неговиот ремикс на „Bring the Noise“ од Public Enemy освоил Греми награда за најдобар ремикс. Во 2009 година, Бенаси се нашол на 26-то место на списокот од „Топ-100 диџеи“ според списанието *[[DJ Mag]]*, а во 2011 година бил ставен на седмо место на списокот од топ-100 диџеи на веб-страната од *DJ List.*

## Дискографија

; Студиски албуми

* *Hypnotica* (2003)
* *Rock 'n' Rave* (2008)
* *Electroman* (2011)
* *Danceaholic* (2016)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Artist Site at Ultra Records 
* Fan site

Категорија:Добитници на Греми
Категорија:Ремиксери
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1967 година
Категорија:Италијански музички продуценти
Категорија:Италијански електронски музичари
Категорија:Италијански диџеи
Категорија:Музичари од Милано
Категорија:Италијански музичари
Категорија:Хаус музичари
Категорија:Италијански денс-музичари
Tinder

**Tinder** (се чита: *Тиндер*) — популарна делумно платена примена за мобилни платформи андроид и iOS, наменета за романтични состаноци во согласност со наведените параметри и земајќи ја предвид геоположбата. Можно е да го поврзете вашиот профил преку Facebook, сметка на Google, па дури и преку повикувачки број. Управувана е од северноамериканската корпорација Match Group. Примената има различно насочување во различни земји, главно се користи од мажи за барање на „краткорочни врски“ и полов однос без посветеност. Од 2022 г., таа е втората најпопуларна примена за запознавање во Европа, веднаш по Badoo.

Главното дејство во примената е „повлекувањето“ (лизгање со прстот во хоризонтална насока): на корисникот му се прикажуваат слики и кратки животописи на кандидатите (име и возраст), а корисникот може да повлече надесно ако смета дека совпаѓањето ќе биде добро (голем број корисници никогаш не повлекуваат налево). Ако двајца корисници меѓусебно се означат како успешни совпаѓања, тие можат да започнат да општат и да договорат средба. Примената има премиум претплата што во голема мера го подобрува доживувањето со примената, а алгоритмите на примената исто така можат да изберат совпаѓање за вас и автоматски да повлекуваат кога има слични интереси.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Семрежје
Категорија:Виртуелни заедници
Категорија:Социјално вмрежување
Влашки студии

[мини| Густав Вајганд, автор на неколку рани истражувачки дела за [Власи|Ароманците]]
**Влашки студии** () - академска дисциплина фокусирана на проучување на Власите. Вклучени се во балканските и романтичните студии. Значајни научници за аромански теми се Матилда Караџиу Мариоцеану, Теде Кал и Густав Вајганд. Ароманското прашање, термин кој се користи за историската и актуелната поделба на етничкиот идентитет меѓу Ароманците, има видливо влијание врз ароманските студии.

## Опис
Ароманистиката е подгрупа на балканистиката. Почетокот на 21 век бележи зголемен интерес за балканологијата на малите автохтони малцинства на Балканот, вклучувајќи ги и Ароманците. Ароманците се истражуваат и во рамките на романистиката.

Национализмите и ароманското прашање се покажале како тешки пречки за развојот на ароманските студии, затоа што остануваат контроверзни прашањата како што се дали Ароманците се независна посебна етничка група или подгрупа на Грците или Романците.

## Институции и списанија
Во 1995 година, со помош на Универзитетот во Фрајбург, ароманскиот професор Василе Барба го основал Европскиот центар за аромански студии (; ) во Фрајбург, Германија. Ароманското списание „Нашиот збор“(влашки: "*Zborlu a nostru*") го уредува Европскиот центар за аромански студии.

„Журнал за ароманска книжевност и студии“ (*Rivista di litiraturã shi studii armãni*) е академско списание за Ароманците, основано на 1 април 1994 година, од ароманскиот писател Тибериус Куниа. Се издавал два пати годишно од „Издавачката куќа Ароманска книга“ (влашки: *Editura Cartea Aromãnã*), во Соединетите Држави и „Фондација за ароманска книга“, во Романија, до април 2007 година, со вкупно 33 тома. Исклучиво е напишано на аромански, со специјална азбука со цел да стане стандардно писмо за ароманскиот јазик. Списанието промовирало аромански дела, посебно необјавени; опфатена ароманска литература, било да е класична или понова; вклучувало културни и филолошки студии за Ароманците и содржело етнографски и историски информации за етничката група.

## Забележителни луѓе
Во 2013 година чешкиот етнолог и професор Леош Шатава го нарекува Густав Вајганд, германски лингвист, „основач на ароманските студии“. Други истражувачи кои дале дела релевантни за ароманските студии се ароманската лингвистка Матилда Караџиу Мариоцеану, германскиот етнограф и етнолингвист Теде Кал, ароманскиот историчар и филолог Николае Шербан Танашока и романскиот истражувач Емил Ц'ркомнику.

## Наводи

Категорија:Власи
Каидо Кама

**Каидо Кама** (роден на 18 декември 1957 година, во Вилјанди) е естонски политичар, конзерватор и учител. Бил министер за правда на Естонија од 1992 до 1994, како и министер за внатрешни работи на Естонија од 1994 до 1995 година.

## Биографија
Кама матурирал на 1-то средно училиште Вилјанди во 1975 година. Од 1975 до 1976 година студирал архитектура на Естонската академија за уметностите. Од 1982 до 1990 година работел како службеник за заштита во шумата Анцла.

Во 1990 година, Кама бил избран во Конгресот на Естонија. Тој исто така бил член на Естонскиот комитет и на Естонското уставно собрание (естонски: Põhiseaduse Assamblee). Во 1990 година, бил и член на Врховниот совет на Естонија во времето на Перестројката и претседател на Комисијата за сопственички реформи. За време на гласањето за естонското обновување на независноста, бил еден од двајцата членови на Советскиот Сојуз кои не се регистрирале и го напуштиле гласањето, а другиот бил Клавдија Сергиј. Кама бил член на инкарнацијата на Естонската конзервативна народна партија во 1990 година. Во 1992 година, тој бил избран во Риигикогу како дел од Националната коалициона партија Про Партиа. Првично се кандидирал како дел од Десните крила, но се повлекол од мандатот.

Кама бил министер за правда за време на мандатот на Март Лаар како премиер од 1992 до 1994 година, како и министер за внатрешни работи за време на мандатот на Андрес Таран како премиер од 1994 до 1995 година.

Кама, меѓу другото, работел како советник на поранешниот премиер Јухан Партс, како советник во Министерството за одбрана, како и во компанијата Ремедиа и во Националниот парк Карула.

Од 1997 до 2004 година, Кама бил директор на Институтот Виру.

Кама е исто така познат конзерватор, објавувајќи бројни написи и интервјуа за поддршка на конзерваторизмот во Естонија.

## Личен живот
Кама моментално живее во округот Виру и е следбеник на Мауск. Тој има шест деца: синовите Суси, Пивват, Пикне, Митус Лимаш и ќерките Керг и Пиим. Пикне е директор на музејот Валга во Валга.

## Награди

* 4-та класа од естонскиот орден на националниот грб (примен на 20 февруари 1998 година)
* Книжевна награда Бернард Кангро (2002)

## Дела

* „Ümbreilma reisikirä“, издаваштво Фонтесе 2001 година, 

## Наводи

## Надворешни врски

* Предавањата на Каидо Кама на Универзитетот за животни науки 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1957 година
Категорија:Естонски политичари
Јохан Фрабергер

**Јохан „Ханс“ Фрабергер** (роден 23 март 1905 во Виена, Австрија &#x2013; 1948) бил австриски боксер кој се натпреварувал на Летните олимписки игри во 1928 година.

Во 1928 година бил елиминиран во првата рунда во велтер категорија откако ја загубил борбата од претстојниот бронзен медалист Рејмонд Смили.

## Надворешни врски

* профил  
Категорија:Починати во 1948 година
Категорија:Родени во 1905 година
Категорија:Австриски спортисти
Категорија:Боксери по националност
Винландски саги

**Винландски саги** (), исто така наречени **Винландски приказни** — саги напишани во XIII век помеѓу 1220 и 1280 г. Тие се дел од серијата наречена *[[Исландски саги]]*. Овие приказни зборуваат за викинзите што истражуваат и се населуваат на места како Гренланд и Северна Америка, која ја нарекувале Винланд. Тие биле напишани околу 250 години откако се случиле овие настани, кои биле помеѓу 970 и 1030 г. од нашата ера.

Винландските саги вклучуваат две приказни: ''Сагата за Ерик Црвенио''т (исл. *Eiríks saga rauða*) и *[[Сага за Гренланѓаните|Сагата за Гренланѓаните]]* (исл. *Grœnlendinga saga*). Ова се главните извори што ги имаме за нордиските истражувања на Северна Америка. Иако можеби не се целосно точна историја, тие сепак ни даваат важни сознанија за тоа што се случило во Северниот Атлантик за време на средновековните времиња.

Приказните во овие саги добиле веродостојност благодарение на откритијата на археолошкиот локалитет Ланс-о-Медоуз во Њуфаундленд, Канада. Во 1960-тите, норвешките истражувачи Хелге Ингстад и неговата жена Ане Ингстад пронашле докази за древни нордиски населби во Северна Америка, потврдувајќи го она што го опишале сагите.

## Поврзано

* Исландски саги
* Сага за Ерик Црвениот
* Сага за Гренланѓаните

## Литература

* Grove, Jonathan. (2009) "The place of Greenland in medieval Icelandic saga narrative", in *Norse Greenland: Selected Papers of the Hvalsey Conference 2008*, Journal of the North Atlantic Special Volume 2, 30–51
* Jones, Gwyn *A History of the Vikings.*
* Ingstad, Helge; Ingstad, Anne Stine. *The Viking Discovery of America: The Excavation of a Norse Settlement in L'Anse Aux Meadows, Newfoundland* (Checkmark Books. New York). .
* Magnusson, Magnus *Viking, Hammer of the North* (Putnam) Magnus Magnusson. 
* Magnusson, Magnus *Viking expansion westwards*.

## Наводи

## Надворешни врски

* Откривање на Винланд

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Средновековна книжевност
Статуа на Брус Ли (Мостар)

**Статуата на [[Брус Ли]]** била откриена на 26 ноември 2005 година, во градот Мостар, Босна и Херцеговина, од страна на скулпторот Иван Фијолиќ. Сместена во Градскиот парк Зрињевац, статуата во природна големина е 1.68 м висока, пониска од вистинската висина на Брус Ли, и била симбол на солидарност во етнички поделениот град сè додека не била украдена во грабеж на 4 март 2024 година, а потоа била пронајдена, иако исечена на парчиња.

## Историја
Статуата била првиот јавен споменик на Брус Ли откриен во светот, а статуа во Хонгконг била откриена еден ден подоцна, по повод одбележувањето на 65-тиот роденден на американската ѕвезда од Хонгконг.

Проектот на статуата бил предводен од Мостарското урбано движење, младинска група на чело со Нино Распудиќ и Веселин Гатало, кои ја сметале статуата како „обид да се преиспитаат симболите, старите и новите, со мешање на високата величественост со популарна култура и кунг фу. Во градот што бил растргнат во војна од етнички поделби, динамичната филмска ѕвезда бил симбол на „лојалност, вештина, пријателство и правда“. Ли бил „многу [доволно] далеку од нас за никој да не може да праша што правел за време на Втората светска војна“ и „дел од нашата идеја за универзална правда – дека добрите луѓе можат да победат“. Ли, иако Американец со кинеско потекло и познат актер во боречки вештини, претставувал барем една работа што може да го премости јазот меѓу жителите на Мостар: „Едно нешто што ни е заедничко на сите е Брус Ли“.

На церемонијата на откривањето на статуата присуствувале локални фанови на Брус Ли, претставници на германската влада, која го финансирала проектот, како и кинески претставници. Боречките вештини се популарни помеѓу младата популација во Херцеговина, најмногу натпреварувачките мешани боречки вештини каде Хрватот Мирко Филиповиќ е меѓународна ѕвезда.

Набргу потоа, скулптурата била вандализирана, отстранета за поправка и вратена на крајот на мај 2013 година. И Бошњаците и Хрватите се пожалиле дека статуата е провокација затоа што мислеле дека е насочена кон нивната страна од градот и имала борбен став, па нејзините творци ја ротирале статуата за да покажува кон неутрална насока.

На 3 март 2024 година, статуата била украдена при грабеж и останала исчезната сè додека не ја пронашла полицијата 6 дена подоцна и дека осомничениот ја исекол на парчиња и планирал да ја продаде како старо железо.

## Наводи

Категорија:Мостар
Категорија:Координати на Википодатоците