open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Братислав Димитров

**Братислав Димитров** (22 март 1952, Скопје) — македонски театарски и филмски режисер,писател и драматург во Скопје.

## Биографија
Дипломирал на факултетот за драмски уметности во класата на професорот Љубиша Георгиевски. Триесет и осоум години бил драматург во Македонскиот народен театар  две години директор на *[[Театар за деца и младинци|Театарот за деца и младинци]]*.
Бил е од основачите на Демократскиот сојуз, пред тоа не бил член на ниту една политичка партија. Студирал, Југословенска и светска книжевност. Дипломирал на факултетот за драмски уметности. Живеел и работел во Лондон, Амстердам, Норвешка итн. Бил кандидат за градоначалник на Скопје. Почнал да пишува колумни уште во 1969 година во тогашниот студенски весник *Фокус*.

## Дела
 
Напишал единаесет драми:
*Глоговиот џбун,
*Револуционер,
*Бисери и свињи,
*Дас капитал,
*Мавзолеј,
*Кошмар,
*Ни ќар ни зијан,
*Лични огласи,
*Ноќите во бел сатен
*Тајното оружје
*Како најсините очиња на целиот свет
*Кутрите мали хрчки
Напишал и три детски пиеси: 
*Пупи Паф, 
*Свадбата на Итар ПеЈо
*Крале Марко.
Напишал и две претстави:
*Луди за љубов
*Последната игра
Пишувал во магазин Жена, Дневник, Утрински весник, Теа модерна и Публика. Издал пет книги со колумни: 
*Малку блуз за твојата душа, 
*Најважната работа на светот, 
*Симни го малку небото за да се качам, 
*Последните акорди на тишината  
*Рецепти за осаменост
* Дремка за двајца

Сите драми се изведувани во Македонија а некои и надвор од неа.

Учествувал на неколку европски и светски фестивали.

## Награди
Главна награда за улогата во ТВ- драмата “Томе од бензиската пумпа” на ТВ-фестивалот во Порторож.  Главна награда на анонимниот конкурс за свечено отворање на новиот театар „Ј.Х.-Џинот“ во Велес и „13 Ноември“ награда на град Скопје од областа на културата. Има добиено главна награда за улогата во ТВ драмата *Томе од бензиската пумпа*на фестивалот во Порторож. Главна награда за драмски текстови *Глоговскиот џбун* и *Ноќите во бел сатен* на театарските игри ''Војдан Чернодрински'' во Прилеп.

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонски драматурзи
Албанија во 1944 година

Следниве ги наведуваат настаните што се случиле во текот на **[[1944|1944 година]] во [[Албанија|Народна Република Албанија]]**.

## Актуелни државници
* Претседател: Мехди Фрашери, *претседателот на Високиот совет* (до 28 ноември), Омер Нишани, *претседател на Президиумот* (почнувајќи од 26 мај)
* Премиер: Реџеп Беј Митровица (до 18 јули), Фикри Дине (18 јули - 29 август), Ибрахим Бичакчиу (29 август - 28 ноември), Енвер Хоџа (почнува 22 октомври)

## Настани

; Јануари

* Националното ослободително движење, снабдено со британско оружје, ја презело контролата врз јужна Албанија.

; Мај

* Комунистите се состанале за да организираат албанска влада и го назначија Хоџа за претседател на извршниот комитет и врховен командант на Националното ослободително движење.

; Октомври

* Комунистите формирале привремена влада со Хоџа како премиер.

; Ноември

* Комунистите влегоа во главниот град по германското повлекување. 

* Комунистичката привремена влада усвоила закони со кои се дозволува државно регулирање на трговските претпријатија, надворешната и домашната трговија.

## Раѓања

* 12 јануари - Фатос Конголи, писател
* 17 август - Реџеп Мејдани, политичар, поранешен претседател на Албанија
* 6 септември - Скендер Хика, фудбалер
* 15 октомври - Сали Бериша, кардиолог и политичар, поранешен претседател и премиер на Албанија

## Починати

* 23 јануари - Рауф Фицо, дипломат и политичар
* Февруари - Фуат Дибра, политичар
* 1 февруари - Васил Шанто, еден од основачите на Албанската комунистичка партија
* 5 март - Исмаил Ндроќи, политичар и филозоф
* 7 август - Скендер Мучо, адвокат и водач на Бали Комбетар
* Септември - Лазар Фундо, комунист, подоцна социјалдемократски новинар и писател

## Поврзано
*Историја на Албанија

## Наводи

 
Категорија:Албанија во 20 век
Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци

**Свети Димитриј** — главна селска црква во крушевското село Горно Дивјаци, Македонија.

Црквата се наоѓа во самото село Горно Дивјаци. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.

## Местоположба

Црквата е сместена во самото село Горно Дивјаци, на околу 9 километри северозападно од Крушево.

## Историја

Според натписот испишан на говорен народен јазик на западната страна, од внатрешната страна, може да се претпостави дека црквата е подигната во 1884 година или порано. Според пишаните извори кои ги даваат документите од возобнувањето на охридската Архиепископија, црквата е градена во период од 1869 до 1875 година.

## Архитектура

Црквата е еднокорабна градба, со полукружна апсида однадвор, засведена, со влез од западната страна. Ѕидана е од кршен камен и малтер. Каменот, главно е употребен необработен, вкопан во малтер и без определен опус на ѕидање. Аглите на црквата се изведени од фино делкани камени квадари со минимални спојници. Освен аглите на црквата, од обработен камен се изведен влезот, прозорците и апсидата.

### Фрескоживопис

Црквата најверојатно е живописана во 1884 година. Истиот е во релативно добра состојба и е целосно сочуван во четири зони.

Во апсидата се насликани сцени од Службата на архијереите со Св. Гергориј Богослов, Св. Василиј Велики, Св. Јован Златоуст и Св. Атанасиј Александриски, Причестувањето на Апосолите, Богородица Ширшаја, која е поставена во конхата на апсидата. Во првата зона на исликување на фрескоживописот се насликани светци и светители во надолжните страни во цел раст, каде помеѓу нив се поставени односно насликани Деисизот, Св. Ѓорѓија на коњ кој ја убива ламјата и Св. Димитрија на коњ кој го убива калојан. Во втората зона на јужниот и северниот ѕид се насликани сцени од циклусот на Христовите страдања. Во третата зона се насликани сцени од циклусот на Големите празници. Четвртата зона, која е поставена највисоко во црквата иконописецот во јужната и северната сводна полуоблина е насликан фриз од 18 допојасни ликови на пророци во медалјон по 9 од секоја страна.

### Иконостас

Црквата поседува висок иконостас, на кој се поставени шеснаесет икони, кои се прогласени за споменици на културата. Сите икони се од  век.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци 3.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци 4.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци 2.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Гробишта во Горно Дивјаци.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци 5.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци 6.jpg|Задниот дел на црквата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци 7.jpg|Влезната порта


## Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Втора крушевска парохија
* Горно Дивјаци

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горно Дивјаци
Горно Дивјаци
Али Риза Ефенди

[мини|279x279пкс|Портрет на волонтерски офицер на баталјонот за државни служби (''Asâkir-i Mülkiye Taburu''), кој бил основан во [Солун на 23 декември 1876 година. Ататурк рекол дека *тоа не е мојот татко* кога ја покажале сликата. Овој портрет бил предложен од Илхан Сунгу во неговата статија со наслов „Таткото на Ататурк Али Ефенди и баталјонот Асакир-и Мулкије во Солун во кој тој бил член“ и почнал да се објавува како портрет на Али Риза во 1939 година.]]
**Али Риза Ефенди** (1839 &#x2013; 1888) ― татко на Мустафа Кемал Ататурк и сопруг на Зубејде Ханим.

Роден бил во Солун, (денешна Егејска Македонија), но тогаш најважниот град во Отоманската Империја во Европа по Константинопол (Истанбул). Работел како цариник и починал во 1888 година на 49-годишна возраст, кога неговиот син имал 7 години. На раѓањето на Мустафа, Али Риза го закачи својот меч над лулката на неговиот син, посветувајќи го на воената служба. Што е најважно, Али Риза се погрижил најраното образование на неговиот син да се одвива во современо секуларно училиште. Тој ја напуштил работата на слабо платениот службеник за да започне дрвниот бизнис, но бандитите му ја запалиле залихата откако му изнудиле пари. Тој се обидел повторно да се приклучи на државната служба без успех. Потоа почнал да пие многу, што можеби придонело за неговата рана смрт. Се смета дека тој има месно потекло: албанско или словенско (н.з. словеногласно; македонско) од некои научници како Ендру Манго, Лу Џафо, Ернст Џек, итн. Новинарот Фалих Рифки Атај, близок пријател на Ататурк, тврди дека предците на Али Риза Ефенди биле Турци кои дошле во Солун од областа Шеке во Ајдин. Според други историчари како што се Вамик Д. Волкан, Норман Ицковиц, Хасан Изетин Динамо итн.: Предците на Али Риза биле Турци, кои на крајот потекнуваат од Соке во покраината Ајдин во Анадолија.   Сепак, нема докази за докажување на овие тврдења.

Семејството на Али Риза потекнува од Коџаџик, во Општина Центар Жупа, Македонија, каде што има спомен-куќа.
[десно|мини| Реконструираната куќа на семејството на Али Риза Ефенди, во [Коџаџик, Македонија.]]

## Наводи
 
Категорија:Македонски Турци
Категорија:Мустафа Кемал Ататурк
Категорија:Отомански чиновници
Категорија:Луѓе од Солун
Категорија:Починати во 1888 година
Категорија:Родени во 1839 година
Категорија:Луѓе со потекло од Коџаџик
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци

**Свети Ѓорѓи** — манастирска црква на Дивјачкиот манастир во крушевското село Горно Дивјаци, Македонија.

Црквата се наоѓа во месноста Кошари, надвор од селото, на високо зарамнето плато, околу кое се наоѓаат дабови дрвја.

## Местоположба

Црквата е сместена на 2 километри јужно од селото Горно Дивјаци. До нејзе се стигнува преку земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 2337, пред вртењето за самото село Горно Дивјаци.

## Архитектура
### Фрескоживопис

Цркват е само делумно фрескоживописана.

### Иконостас

Црквата поседува иконостас.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци 5.jpg|Иконостасот
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци 6.jpg|Фреска во црквата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци 3.jpg|Влезот
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци 2.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Втора крушевска парохија
* Горно Дивјаци

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горно Дивјаци
Горно Дивјаци
Категорија:Дивјачки манастир
Метју Флиндерс

Капетан **Метју Флиндерс** (16 март 1774 — 19 јули 1814) — англиски морепловец и картограф. Под негова команда се направило првото обиколување на крајбрежјето на Австралија. Тој, исто така, е првиот човек што го употребил името Австралија за да ја опише целината на тој континент, заедно со Ван Дименовата Земја (денешна Тасманија), име што го сметал „попријатно за уво“ од претходните имиња како Тера Австралис.

Флиндерс во периодот од 1791 до 1803 година учествувал во многу експедиции за откривање и истражување на дотогаш непознати земји, а меѓу најпознатите се обиколувањето на Австралија и претходната експедиција каде тој и Џорџ Бас потврдиле дека Ван Дименовата Земја е остров. Метју Флиндерс исто така го открил Езерото Хилиер додека поминувал покрај него при своето патување кон Сиднеј во 1802 година. Се претпоставува дека Флиндерс го именувал езерото по Вилијам Хилиер — член на екипажот.

Додека се враќал во Англија во 1803 година, Флиндерс бил уапсен од францускиот гувернер на Островот де Франс (Маврициус). Иако Британија и Франција биле во војна, Флиндерс себе си се сметал за научен работник и затоа мислел дека безбедно ќе премине низ таа територија, но сепак останал затворен повеќе од шест години. Во заробеништво, ги запишувал деталите од своите патувања кои требало да се објават во иднина и го изнел своето образложение за именувањето на новиот континент „Австралија“, како заеднички термин за Нова Холандија и Нов Јужен Велс — предлог што подоцна го прифатил гувернерот Мекквари.

Меѓутоа, здравјето на Флиндерс попуштило, и иако се вратил во Англија во 1810 година, тој не доживеал да го види успехот на неговата ширум фалена книга и атлас, *[[Патување до Тера Австралис|Патешествие во Тера Австралис]]*. Во средината на XIX век било загубено местото на неговиот гроб, но во јануари 2019 година археолози, при ископувања на поранешна гробница во близина на лондонската Железничка станица Еустон,  објавиле дека ги идентификувале неговите останки.

## Поврзано
* Европски и американски патувања за научни истражувања
* Список на истражувачи
* Метју Флиндерсиев медал
* Мачката на Метју Флиндерс , роман на Брајс Кортенеј (2002)
* Трим (мачка)

## Наводи

Категорија:Починати во 1814 година
Категорија:Родени во 1774 година
Категорија:Англиски морепловци
Категорија:Англиски истражувачи
Категорија:Истражувачи на Австралија
Категорија:Хидрографи
Жофроа Вилардуен

мини|Жофроа Вилардуен
**Жофроа Вилардуен** (околу  - околу ) ― француски великодостојник, историчар, главен извор за Четвртиот крстоносен поход, дипломат и маршал на Латинското Царство.лево|мини|Печатот на Жофроа Вилардуен - репродуциран од Луј Ле Клер
мини|'''''Историја''''' - издание од 1585 година со оригинален текст и превод на француски од 16 век.Актвно учествувал во Четвртиот крстоносен поход (1202-1204 година) и во формирањето на Латинското Царство. Во 1208 година го напишал делото „Освојувањето на Константинопол“, во кое ги опишал настаните од почетокот на 1198 година, па сè до  1207 година, кога бил убиен маркизот Бонифациј Монфератски, главниот водач на походот.

Во споематиот труд дал драгоцени податоци за формирањето и за првите години од егзистирањето на Солунската крстоносна држава, основана од Бонифациј Монфератски.

## Наводи

Категорија:Крстоносни држави
Категорија:Поранешни монархии во Европа
Категорија:Поранешни држави на Балканот
Категорија:Латинско Царство
Категорија:Француски мемоаристи
Категорија:Починати во 1213 година
Али Риза Деде

**Али Риза** (**Али Риза Деде** или **Али Риза Елбасански**) (1882–1944) ― втор Дедебаба од редот на Бекташите.

## Животопис
Али Риза е роден во Кроја, Албанија; оттука, понекогаш е познат и како **Али Риза Кројски**. Неговиот датум на раѓање е неодреден и може да биде или 1876 или 1882 година.

Али Риза 10 години служел во текето во Кројско Поле, по што служел како дервиш во Мартанеш. Баба Ахмет Турани потоа го назначил за баба на теќето Баба Хамит во Елбасан. Била баба на текето од ноември 1921 до декември 1941 година.

По смртта на Салих Нијази Дедебаба, Али Риза го наследи како Дедебаба. Иако првично не сакал да служи како Дедебаба бидејќи сметал дека нема доволно знаење, тој продолжил да ја извршува таа улога до неговата смрт на 22 февруари 1944 година.

## Наводи

 

Категорија:Починати во 1944 година
Категорија:Родени во 1876 година
Категорија:Луѓе од Кроја
Категорија:Албански верски водачи
Категорија:Бектеши
Возот за Краљево (филм)

**„Возот за Краљево“** или **„Краљевскиот воз“** (српски: *Краљевски воз*) — југословенски филм од 1981 година во режија на Александар Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Сања Вејновиќ, Звонко Лепетиќ, Миодраг Крстовиќ итн.

## Синопсис
Во август 1941 година, еден железничар поаѓа со воз за Краљево, а со себе носи документи на Врховниот штаб на Народноослободителната војска. Германците и полицијата знаат за пратката и преземаат активности за да го фатат. Во вагонот во кој е скриен железничарот се наоѓа и една побегната Еврејка. Станицата во Краљево е блокирана, а во возот се наоѓа најдобриот германски агент. Откако не успева да воспостави контакт со соработниците на партизаните, железничарот се пресметува со агентот на перонот, а потоа по него започнува голема потера...

## Наводи

Категорија:Филмови од 1981 година
Категорија:Српски филмови
Категорија:Хрватски филмови
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови на Александар Ѓорѓевиќ
Категорија:Филмови со Љубиша Самарџиќ
Категорија:Филмови со Сања Вејновиќ
Категорија:Филмови со Звонимир Лепетиќ
Категорија:Филмови со Миодраг Крстовиќ
Категорија:Филмови со Слободан Алигрудиќ
Категорија:Филмови со Раде Марковиќ
Категорија:Филмови со Данило Лазовиќ
Категорија:Филмови со Весна Чипчиќ
Категорија:Филмови со Бранислав Лечиќ
Категорија:Филмови на Авала филм
Категорија:Филмови на Кроација филм
Категорија:Филмови за Втората светска војна
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Србија
Наскоро ќе дојде пропаста на светот

**„Наскоро ќе дојде пропаста на светот“** (српски: *Биће скоро пропаст света*) — југословенски филм од 1968 година во режија на Александар Петровиќ. Главните улоги ги играат: Ани Жирардо, Мија Алексиќ, Ева Рас, Драгомир Бојаниќ Гидра итн.

## Синопсис
Во едно село во Војводина, сопственикот на кафеаната е во кавга со свињарот. За да му се одмазди, кафанџијата со помош на другарите успева да го убеди полупијаниот свињар да се ожени со една девојка со интелектуална попреченост. Во меѓувреме, во селото доаѓа млада учителка во која се вљубува свињарот. Набргу, тој ја убива жена си, а неговиот татко ја прима вината врз себе. Меѓутоа, со текот на времето, селаните го откриваат вистинскиот убиец, го врзуваат во камбанаријата и тој умира распнат меѓу камбаните.

## Наводи

Категорија:Филмови од 1968 година
Категорија:Српски филмови
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови на Александар Петровиќ
Категорија:Филмови со Ани Жирардо
Категорија:Филмови со Мија Алексиќ
Категорија:Филмови со Ева Рас
Категорија:Филмови со Драгомир Бојаниќ Гидра
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Војводина
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Дивјачки манастир

**Дивјачки манастир** — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Горно Дивјаци.

## Местоположба

Манастирот е подигнат во месноста Кошари, надвор од селото, на високо зарамнето плато, околу кое се наоѓаат дабови дрвја.

До него води земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 2337, пред вртењето за самото село Горно Дивјаци.

## Градби

Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.

### Црква „Св. Ѓорѓи“

Црквата е единствениот храм во манастирот.

## Галерија


Податотека:Горнодивјачки манастир 2.jpg|Конакот
Податотека:Горнодивјачки манастир 3.jpg|Шупа
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горно Дивјаци.jpg|Поглед на црквата


## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Горно Дивјаци
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Преспанско-пелагониската епархија
Како пропадна рокенролот

**„Како пропадна рокенролот“** (српски: *Како је пропао рокенрол*) — југословенски филм од 1989 година во режија на Зоран Пезо, Владимир Славица и Горан Гајиќ. Главните улоги ги играат: Срѓан Тодоровиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Соња Савиќ, Бранимир Брстина, Аница Добра, Бранко Ѓуриќ Ѓуро, Весна Тривалиќ, Богдан Диклиќ итн.

## Синопсис
Прва приказна: „До изворот две патеки“. Момчето Кома докажува дека сè може да направи подобро до татко му, дури и притоа да биде принуден да стане нинџа. На крајот од приказната се открива кој ја мрази новокопмонираната народна музика.

Втора приказна: „Не е сè во љубовта, има нешто и во парите“. Дракула повторно страда, но овојпат не од глогово колче, од сребрен куршум или од крст, како во другите филмови, туку една русокоса девојка успева да му го прекине вечниот живот без помош на изгрејсонцето.

Трета приказна: „Не праќај ми писмо“. Ева шие, а Ѓуро свири, а на двајцата не им дава мир едно писмо. Не само што не се зна кој го напишал, туку и кому му е упатено. Кога сето тоа ќе се дознае, можеби ќе биде доцна за Ева и за Ѓуро.

## Наводи

Категорија:Филмови од 1989 година
Категорија:Српски филмови
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови на Горан Гајиќ
Категорија:Филмови на Владимир Славица
Категорија:Филмови на Зоран Пезо
Категорија:Филмови со Бранимир Брстина
Категорија:Филмови со Соња Савиќ
Категорија:Филмови со Срѓан Тодоровиќ
Категорија:Филмови со Богдан Диклиќ
Категорија:Филмови со Аница Добра
Категорија:Филмови со Бранко Ѓуриќ Ѓуро
Категорија:Филмови со Весна Тривалиќ
Категорија:Филмови со Бата Живоиновиќ
Владајска Река

**Владајска Река** — река во Бугарија, Софиска Област, лева притока на Перловска Река од сливот на Искар. Една од 7-те реки што течат низ Софија. Долга е 37 км.

Владајска извира околу 300 м северозападно од Черни Врх на надморска височина од 2245 м. Тече северозападно, минува низ областите „Торфено Браниште“ и „Златни Мостови“ и се спушта низ длабока, стрмна и пошумена долина до селото Владаја. Во селото реката свртува североисточно, влегува во Софија, преминувајќи ги населбите Књажево, Карпужица и Овча Купел и индустриската зона „Средец“. Оттаму влегува во средишнуот дел на градот. Под Манастир Обрадовски, се влева одлево во Перловска Река на надморска височина од 515 м, 500 м пред нејзиниот влив во реката Искар.

Категорија:Географија на Софија
Категорија:Реки во Бугарија
Категорија:Координати на Википодатоците
Самоил (појаснување)

**Самоил** може да се однесува на:

* **[[Цар Самоил|Самоил]]**, средновековен владетел;
* Самоил, библиски пророк;
* Самoил, машко име;
* Самoил, село во Разградска област, Бугарија;
* Самoил, општина во Разградска област, Бугарија;
* Самоил, ’рт на остров Ливингстон, Антарктик;

## Поврзано
* Цар Самoил, село во Силистренска област, Бугарија;
* Цар Самоил, опера на македонскиот композитор и професор Кирил Македонски од 1966 г.;
* Цар Самоил, опера на бугарскиот диригент и композитор Јосиф Јосифов од 1942 г.;
* Цар Самоил се нарекува стадионот на петричкиот футболен тим Беласица.
Втор јужноморавски НОПО

**Втор јужноморавски НОПО** ― партизански одред формиран во село Стрешковци - Ново Село (Србија), на 20 февруари, 1943 година, од припадниците на одредот кој требал да се вика Врањски. 

Имал три баталјони (кои тогаш сè уште биле чети). Неговото дејствување главно било во правецот Пчиња-Козјак и по комуникацијата Ниш - Скопје и во него биле вклучени голем број борци од кумановскиот крај.

## Наводи

Категорија:НОБ
Категорија:Македонија во Втората светска војна
Црква „Св. Атанасиј“ - Цапари

**Св. Атанасиј** — црква во битолското село Цапари, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е смесетна на патот од Цапари за манастирот „Св. Петка“. Изградена е на крајот од XIX век. Претставува мала еднокорабна камена црква.

## Поврзано
* Прва градска парохија
* Битолско архијерејско намесништво

## Наводи

Цапари
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Тепавци

**Рождество на Пресвета Богородица** (или **Св. Богородица**) — црква во битолското село Тепавци, Општина Новаци, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм, сместен во јужниот дел на селото. Изградена е „тогаш кога е правена црквата „Св. Недела“ во Битола“, што значи околу 1863 година. Живописана на крајот на XIX век од непознат зограф.

Меѓу фреските се и светите браќа Кирил и Методиј кои живописецот ги именува како „бугарски просветители“ под влијание на тогашната бугарска пропаганда во Македонија.

## Слики

Freska na Sv. Kiril i Metodij od Sv. Bogorodica Tepavska.jpg|Фреска на Св. Кирил и Методиј во црквата


## Поврзано
* Новачка парохија
* Битолско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски

Тепавци
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Љубојно

**Воведение на Пресвета Богородица** (или **Св. Богородица Пречиста**) — црква во преспанското село Љубојно. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е сместена во источниот дел на селото. Низ годините врз неа се извршени многу промени. Претставува мала еднокорабна градба со полукружна апсида на исток и влез од запад. На југозападниот агол има немалтерисан камен на кој е издлабена годината 1852. Дел од иконите на иконостасот исто така говорат дека во средината на ХІХ век се направени големи измени во храмот. Другиот дел од иконите се од периодот од 1929 до 1937 година. На источниот ѕид на олтарниот простор е зачуван живопис, кој според стилските особености се датира во XVII век. Внимание заслужуваат композициите „Богородица со Христос“ во калотата на апсидата и „Вознесение Христово“ во горните партии.

## Слики

Св. Богородица Пречиста, Љубојно 02.jpg|Царските двери
Св. Богородица Пречиста, Љубојно 01.jpg|Живописот во олтарот


## Поврзано
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски

Љубојно
Мишел Павловски

**Мишел Павловски е македонски театролог, книжевен критичар, научен истражувач и универзитетски професор.**

## Биографија

Мишел Павловски е редовен професор по културолошки студии на Институтот за македонска литература при Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје. Неговото поле на истражување вклучува културолошки студии, студии за медиумите и студии за театарот. Кораководител на проектот „Македонска книжевна енциклопедија (автори и дела). Бил раководител и главен истражувач на проектот „Македонската литературна дата база“. Главен и одговорен уредник на меѓународното научно списание „Спектар“ (2010-2012). Еден од основачите и член на Редакцијата на меѓународното научно списание „Култура/Culture“. Работел како новинар и објавил околу 200 прилози од потесната специјалност во периодиката и дневниот печат.

Како член на Друштвото на писателите на Македонија бил член на претседателството на ДПМ и негов секретар за внатрешни активности. Членства во научни и други професионални асоцијации; IBS – International Brecht Society; STR – The Society for Theater Research и др.

## Награди

Мишел Павловски е добитник на наградите:

„Мито Хаџи Василев-Јасмин“ за книгата „Македонија: вчера и денес“ (заедно со Јован Павловски, 1997);
 
„Гоце Делчев“  колективната награда за наука за проектот „Театарот на македонска почва“ (2003).

## Дела

• Од првична идеја до држава (заедно со Јован Павловски, 1993);
 
• Македонија: вчера и денес (заедно со Јован Павловски, 1996); 
мини|260x260пкс
• Чиста игра – биомеханиката во режисерскиот систем на В. Е. Мејерхољд (1998);

• Театарот на македонска почва (соавтор) (2003);

• Театарот и митот – митопоетските елементи во современата македонска драматургија (2004);

• Тесписовите светови (2014)

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Членови на ДПМ
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Средорек

**Воведение на Пресвета Богородица** — црква во прилепското село Средорек, Општина Долнени, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм, сместен северно од селото. На западната страна има камбанарија, а на исток полукружна апсида. Внатре е зачуван оригиналниот живопис и има прекрасен триреден иконостас.

## Поврзано
* Ропотовска парохија
* Прилепско архијерејско намесништво

## Наводи

Средорек
Мелита Софрониоска

**Мелита Софрониоска** (р. , Скопје) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.

## Животопис
Таа дипломирала на НАТФИЗ во Софија во 2005-та година во класата на професорот Крикор Степан Азарјан. Работела во Драмски театар - Скопје, и во независни проекти. Од 2011 година е вработена во Канал 5 Телевизија, каде врши сихронизација на турски серии и е дел од глумечката екипа на Македонски приказни.

## Филмографија
Софрониоска ги остварила филмските улоги:

## Наводи

Категорија:Глумици од Скопје
Категорија:Македонски театарски глумци
Категорија:Македонски телевизиски глумци
Категорија:Македонски филмски глумци
Кармен (филм од 1983)

**„Кармен“** (*Carmen*) — шпански филм од 1983 година во режија на Карлос Саура (Carlos Saura), кој е автор и на сценариото, заедно со Антонио Гадес (Antonio Gades). Главните улоги ги играат: Антонио Гадес (Antonio Gades), Лаура дел Сол (Laura del Sol), Пако де Лусија (Paco de Lucía), Кристина Хојос (Christina Hoyos), Хуан Антонио Хименес (Juan Antonio Jiménez), Себастијан Морено (Sebástian Moreno), Хосе Јепес (José Yepes) и Пепа Флорес (Pepa Flores). Филмот, кој претставува дел од трилогијата на три кореографски филмови и втора соработка меѓу Саура и кореографот Гадес, ја освоил наградата за најдобар уметнички придонес и за техничко достигнување на Канскиот филмски фестивал. Исто така, филмот бил номиниран за „Оскар“ за најдобар странски филм и за француската награда „Цезар“. Покрај тоа, филмот ги освоил наградите за најдобар странски филм на неколку фестивали. Во филмот се појавува познатиот гитарист Пако де Лусија и со повеќе познати танчери на фламенко, кои се глумат самите себе.

## Синопсис
Кореографор и режисер Антонио (го игра Гадес) работи со својата танцова група на претставата „Кармен“. Тој е во потрага по танчерка која ќе ја игра насловната улога. Во едно танцово училиште, тој ја пронаоѓа млада танчерка која исто така се вика Кармен (ја игра дел Сол), а која го освојува со својот карактер кој е сличен на главниот лик. Подоцна, во текот на подготовките, Антонио и Кармен ја доживуваат приказната за љубовта и за предавството...

## Наводи

Категорија:Музички филмови
Категорија:Филмови од 1983 година
Категорија:Шпански филмови
Категорија:Филмови на шпански јазик
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Филмови на Карлос Саура
Категорија:Филмови со Антонио Гадес
Категорија:Филмови со Лаура дел Сол
Категорија:Филмови со Пако де Лусија
Категорија:Филмови со Кристина Хојос
Категорија:Филмови со Хуан Антонио Хименес
Категорија:Филмови со Себастијан Морено
Категорија:Филмови со Хосе Јепес
Категорија:Филмови со Пепа Флорес
Жеровница

**Жеровница** (словенечки: *Žerovnica*) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Категорија:Општина Церкница
Црква „Воскресение Христово“ - Драгарино

**Воскресение Христово** (**Св. Спас**) — црква во битолското село Драгарино, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Биолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм. Изградена е во 1878 година јужно од селото, на падините на Облаковска Планина. Претставува мал еднокорабен храм со голем затворен трем на запад.

## Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво

## Наводи

Драгарино
Ноќта на генералите (филм од 1967)

**„Ноќта на генералите“** (англиски: *The night of the generals*) — британско-француско-американски филм од 1967 година во режија на Анатол Литвак. Главните улоги ги играат: Улоге: Омар Шариф, Питер О'Тул, Доналд Плезенс и Чарлс Греј.

## Синопсис
Во 1942 година, во Варшава, садистички е убиена една полска проститутка. За истрагата е задолжен мајорот Грау, агент на германската разузнавачка служба, кој верува во правдата. За време на убиството, откако се слушнал врисокот на жртвата, сведоците забележале дека зградата ја напуштил еден германски генерал. Истрагата покажува дека тројца генерали немаат алиби за таа ноќ: Танц, Клаус Каленберге и фон Сајдлиц-Габлер. Тие тројца избегнуваат да се сретнат со мајорот Грау и така стануваат сомнителни како можните извршители на убиството. Две години подоцна, мајорот ги среќава тројцата генерали во Париз и тој ја продолжува истрагата. Најпосле, приказната завршува во 1965 година во Хамбург каде се случува слично злосторство.

## Наводи

Категорија:Филмови од 1967 година
Категорија:Француски филмови
Категорија:Британски филмови
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на Анатол Литвак
Категорија:Филмови со Омар Шариф
Категорија:Филмови со Питер О'Тул
Категорија:Филмови со Доналд Плезенс
Категорија:Филмови со Чарлс Греј
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Варшава
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Париз
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Хамбург
Црква „Вознесение Христово“ - Брусник

**Вознесение Христово** (позната и како **Св. Спас**) — селска црква во битолското село Брусник, Македонија.

## Местоположба

Црквата е сместена крај селото, до која се стигнува преку земјен пат, со глетка кон Пелагонија.

## Историја

Изградена е на самиот почеток на ΧΧ век, односно во 1905 година на место каде се наоѓале лозја.

Силно настрадала во Првата светска војна.

## Архитектура

Храмот е подигнат на зарамнет простор.

### Икони и иконостас

Имала дрвен иконостас, дело на Нестор Алексиев. Тој бил уништен за време на Првата светска војна.

## Галерија


Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 10.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 11.jpg|Куполата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 12.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 15.jpg|Воздушен поглед
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 2.jpg|Чешма во дворот
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 3.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 4.jpg|Западната страна
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 5.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 6.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 7.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 8.jpg|Спореден влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 9.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник.jpg|Дворот со трпезаријата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Брусник 13.jpg|Воздушен поглед


## Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Седумнаесетта приградска парохија
* Брусник

## Наводи

## Надворешни врски

Брусник
Игор Лозаноски

**Игор Лозаноски** (Скопје, 7 февруари 1990) — македонски поет и раскажувач.

## Животопис
Игор Лозаноски е роден во 1990 година во Скопје. Дипломирал на насоката за Менаџмент на Економскиот факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“. Вработен е во приватно претпријатие. 

## Творештво
Лозаноски почнал да пишува поезија и проза на 10-годишна возраст. Своите први песни ги објавил во 2006 година, во средношколскиот училиштен весник „Орце Инфо“. Автор е на збирките поезија „Така дуваше ветерот – Барок и романтизам“ (2018) и „Плодови на минатото“ (2020), како и на збирките раскази „Исповед на еден телевизор“ (2020) и „Сончогледите гледаат на запад“ (2021). Во 2020 година, за збирката раскази „Исповед на еден телевизор“ ја добил наградата „Новите!“ за најдобар дебитантски прозен ракопис. Неговите дела се објавени и во неколку книжевни списанија („Раст“, „Современост“, „Книжевни елементи“), а се застапени и во неколку македонски антологии.

## Творештво
* „Така дуваше ветерот – Барок и романтизам“ (поезија, 2018)
* „Плодови на минатото“ (поезија, 2020)
* „Исповед на еден телевизор“ (раскази, 2020)
* „Сончогледите гледаат на запад“ (раскази, 2021)

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Македонски поети
Категорија:Македонски раскажувачи
Црква „Вознесение Христово“ - Маловиште

**Воезнесение Христово** (**Св. Спас**) — црква кај битолското село Маловиште. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е сместена високо во атарот на Маловиште, на надморска височина од 1.910&nbsp;м, во подножјето на врвот Вртешка (Вртушка) на Баба. Претставува еднокорабна градба до влез од југ и полукружна апсида на исток. Камбанаријата на карпата пред храмот е еден од најфотографираните мотиви од Националниот парк „Пелистер“, на чие подрачје се наоѓа храмот. До црквата стои планинарскиот дом кој често се користи од искачувачите.

## Поврзано
* Прва ресенска парохија
* Ресенско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски

Маловиште
Трагови: списание за српски и хрватски теми

**Трагови: списание за српски и хрватски теми** (, Српска азбука: Трагови: часопис за српске и хрватске теме, ) е научно списание за култура,  и политички прашања чиј издавач е Српскиот национален совет и Архивата на Србите во Хрватска од Загреб. Списанието се печати на српскохрватски со резиме на странски јазик. Списанието започнало да излегува од 2018 година. Основач и уредник на списанието е Дејан Јовиќ. Списанието излегува периодично двапати годишно. Иницијативата за издавање датира од 1993 година.

## Наводи

Категорија:Хрватски списанија
Категорија:Научни списанија
Категорија:Култура на Загреб
Категорија:Образованието во Хрватска
Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште

**Вознесение Христово** (позната и како **Свети Спас**) — главна селска црква во мариовското село Полчиште, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа на сретселото. Во дворот на црквата се наоѓаат стари гробови.

## Историја

Подигната е во втората половина на XIX век.

## Архитектура

Претставува еднокорабна градба со рамен таван и полукружна апсида на источната страна. На западната страна има галерија на кат.

### Фрескоживопис

Црквата била живописана во 1882 година од непознат зограф. 

## Галерија


Податотека:Гробишта во Полчиште.jpg|Стари гробови
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 10.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 12.jpg|Куполата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 2.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 3.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 4.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 5.jpg|Ниша над споредниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 6.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 7.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 8.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште 9.jpg|Припратата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Полчиште.jpg|Источната страна


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Полчиште

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Вознесението Христово во Македонија
Паленсија (покраина)

**Паленсија** ― покраина во северна Шпанија, во северниот дел на автономната заедница Кастиља и Леон на северозапад од Пиринејскиот Полуостров. Се граничи со покраините Леон, Кантабрија, Бургос и Ваљадолид.

## Преглед
Од населението од 176.125 (2002), 45% живеат во главниот град Паленсија, кој се наоѓа на Кастиљскиот Канал. Во покраината има 191 општина, од кои повеќе од половина се села со помалку од 200 жители. Главните градови во оваа покраина се: Гуардо, индустриско-рударски град; Агилар де Кампо, бисквитно и туристичко село во северна Паленсија; Eрера де Писуерга, село кое е порта кон планината Паленсине, исто така е познато по своите летни активности и Фестивалот на ракови; Вента де Бањос, важен железнички и индустриски спој јужно од покраината; Виљамурјел де Серато, село јужно од Паленсија кое својот развој го должи на фабриката на Рено и неговата близина до Паленсија; Сервера де Писуерга, во срцето на планините Паленсине; Баруело, рударски град кој бил најнаселен град до 1960-тите. Во средниот век, Визиготите владееле со Паленсија. Базиликата „Св. Јован“, најстарата визиготска црква во Шпанија, била изградена во 661 година во околината на Бањос де Серато. Во текот на тринаесеттиот век во покраината бил основан универзитет. Тој бил првиот универзитет на територијата на денешна Шпанија и еден од првите во светот. Подоцна бил префрлен во Ваљадолид.

Покраината се граничи на север со Кантабрија, на запад со покраината Леон, на исток со покраината Бургос и на југ со покраината Ваљадолид.

Во Паленсија се наоѓаат големи заштитени подрачја како што се природниот парк Фуентес Карионас и Фуенте Кобре-Монтања Паленсија. Поимот историски регион во Паленсија, се однесува на оние региони создадени во XIV век, под името мериндади. Кантабриските планини се наоѓаат во северните делови на покраината. Врвот Куравакас висок 2.520 метри се наоѓа во покраината. Главните комерцијални производи произведени во покраината се јачмен, пченица, шеќерна репка, коноп, ленена и волнена облека, порцелан, кожа, хартија и килими. Преработката на храна и металургијата се главните индустрии. Покраината има три судски области - по еден во Паленсија, Карион де лос Кондес и Сервера де Писуерга.

## Поврзано

* Список на општини во Паленсија
* Формацијата Арауз која се наоѓа во Паленсија (Девонијан во Шпанија).

## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Координати на Википодатоците
Понтеведра (покраина)

**Понтеведра** ― покраина во Шпанија долж атлантскиот брег на земјата во југозападна Европа. Покраината го обликува југозападниот дел од автономната заедница Галисија. Се граничи со покраините А Коруња, Луго и Оуренсе, државата Португалија и Атлантскиот Океан. Службени јазици на покраината Понтеведра се шпанскиот и галисискиот. Постои јавна установа наречена Покраински совет на Понтеведра (Diputación Provincial of Pontevedra), чие седиште е во градот Понтеведра, која обезбедува директни услуги за граѓаните како техничка, финансиска и технолошка поддршка на советите на 62 општини во покраината Понтеведра. 

Населението на покраината е 942.665 (2019), од кои 9% живеат во главниот град, градот Понтеведра и 28% во Виго.

## Географија
thumb|right|250px|Покраината Понтеведра.
Понтеведра е пресечена на два дела од реката Лерез. Повеќето од главните туристички знаменитости во Понтеведра се на југ од реката. Понтеведра има многу историски градби, споменици и цркви.

Голем дел од винската ознака Ријас Баисас се наоѓа во покраината. Покраината на сличен начин го дели Националниот парк на Атлантските Острови на Галисија со соседната покраина А Коруња. Овој регион ги содржи галисиските острови Онс, Сиес, Салвора и Кортегада.
мини|Езерото Ненос.

## Клима
Покраината има океанска клима со топли и релативно суви лета и свежи и многу влажни зими.

## Демографија
Главниот град на покраината, Понтеведра, со население од 83.029 (2019) не е најголемиот град во нејзината провинција, најголемата општина е индустрискиот Виго со население од 295.364. Покрај тоа, во покраината има 62 општини. Други релевантни општини, врз основа на нивното население, се Вилагарсија де Ароса (37.456), Редондела (29.218), Кангас (26.542), Марин (24.319), Понтеареас (22.877), Ла Естрада (20.479), Лалин (20.218) и О Порињо (19.848).

## Окрузи

* О Баисо Мињо
* Калдас
* О Кондадо
* О Деза
* О Моразо
* Ла Параданта
* Понтеведра
* О Салнес
* Табеирос – Тера де Монтес
* Виго

## Поврзано
* Галисиско вино

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Понтеведра (покраина)
Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани

**Воезнесение Христово** (позната и како **Свети Спас**) — црква во крушевското село Свето Митрани, претставник на Македонската преродба.

## Местоположба

Црквата е сместена во средиштето на селото.

## Историја

Изградена е врз темелите на постара црква (веројатно „Св. Марина“) и осветена во 1856 година од митрополитот Венедикт Византиски. Под името **Света Марина** е спомената и при истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година.

## Архитектура

Претставува еднокорабна градба со полукружна апсида на источната страна, поделена на пет слепи ниши.

### Фрескоживопис

Живописана е во XIX век од непознат зограф, а сигнатурите на фреските се на грчки поради тогашното врховенство на Цариградската патријаршија во селото.

## Галерија


Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани 14.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани 11.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани 15.jpg|Црковни порти
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани 12.jpg|Стари гробови
Податотека:Црква „Вознесение Христово“ - Свето Митрани 10.jpg|Помошниот објект


## Поврзано
* Прва кривогаштанска парохија
* Прилепско архијерејско намесништво
* Свето Митрани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Свето Митрани
Свето Митрани
Стара џамија (Јакреново)

**Стара џамија (Јакреново)** — главна селска џамија во селото Јакреново, во Општина Крушево, Македонија.

## Местоположба

Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Јакреново.

## Историја

Џамијата во селото била подигната во 1942 година.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Јакреново
Категорија:Џамии во Општина Крушево
Категорија:Џамии во Прилепското муфтиство
Трновска патријаршија

200px|thumb|Храмот Вознесение Господово, седиште на Трновската патријаршија

**Трновска патријаршија** () е името на независната Бугарска православна црква во периодот од 1235–1393.

## Историја
Откако браќата Иван Асен I и Петар IV го обновиле Бугарското царство во 1185 година презеле чекори за обновување на автокефалната бугарска црква. Како резултат на успешното востание во 1185/1186, биле поставени темелите на Второто Бугарско Царство со седиште во Трново. Следејќи го принципот на Борис I дека суверенитетот на државата е нераскинливо поврзан со автокефалноста на Црквата, двајцата браќа веднаш презеле чекори за обновување на Бугарската патријаршија. Најпрво тие основале независна архиепископија во Трново во 1186. Борбата за признавање на архиепископијата според канонскиот ред и издигнување на ранг на патријаршија траела речиси 50 години.

Прв трновски патријарх бил Јоаким I. Последен патријарх кој престојувал во Трново бил Евтимиј Трновски кој бил испратен во егзил од Османлиите откако го зазеле градот во 1393 година.

## Трновски патријарси

## Наводи

Категорија:Второ Бугарско Царство
Житие на кнез Лазар

, за кого Пејчиновиќ сметал дека бил ктитор на Лешочкиот манастир, останало во ракопис. Тоа било дел од книшката "Правилото" на светецот. По негова повела, јеремонахот Арсенија во Лешочкиот манастир текстот го препишал во 1841 година. Книгата има 73 листа.  било напишано на црквенословенски, додека на народен јазик биле текстовите "Расказот на Кирила за обновувањето на манастирот" и "Житието на кнез Лазара". И оваа свое дело македонскиот просветител го напишал според некој постар српски текст. Го издал бугарскиот научник А. М. Селишчев, 1915 година.
Џамија (Норово)

**Џамија (Норово)** — главна и единствена џамија во селото Норово, во Општина Крушево, Македонија.

## Историја

За џамијата не се знае кога е подигната, но се знае дека е постара отколку таа во соседното Алданци.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Норово
Категорија:Џамии во Општина Крушево
Категорија:Џамии во Прилепското муфтиство
Барселона (покраина)

**Барселона** — покраина во североисточна Шпанија, сместена во централното и источното подрачје на шпанската автономна заедница Каталонија. Покраината се граничи со останатите три каталонски покраини: Жирона на север, Тарагона на југ и Љеида на запад, и на исток со Средоземното Море. Покраината, која има површина од 7.726 км2, е населена од над пет и пол милиони луѓе, од кои околу 29% живеат во административните граници на градот Барселона, седиштето на покраината.

## Наводи
Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани

**Свети Никола** — главна селска црква во крушевското село Свето Митрани, Македонија.

Црквата се наоѓа над селото, до која води асфалтиран пат. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.

## Местоположба

Црквата се наоѓа над селото, сместена во самиот западен крај на селото.

## Историја

Црквата во минатото била срушена, но не се знае точната година кога тоа се случило. До 1950-тите години, од црквата се забележувале остатоци од ѕидовите.

Изградбата на новата црква започнала во 1990-тите години врз темелите на старата црква, чии остатоци се видливи во дворното место.

## Галерија


Податотека:Гробишта во Свето Митрани.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 3.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 2.jpg|Црковните порти
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 4.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 5.jpg|Задниот дел
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 6.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 7.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 8.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Свето Митрани 9.jpg|Помошниот објект


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прва кривогаштанска парохија
* Свето Митрани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Свето Митрани
Свето Митрани