Класичен арапски јазик

[220px|thumb|Стихови од [Куранот на класичен арапски, со ракописна арабица]]
**Класичен арапски** или **курански арапски јазик** — облик на арапскиот јазик кој го наоѓаме во Куранот како и мноштво пишани дела од  умајадско и абасидско време (VI до IX век). Денешниот стадарден арапски е современа верзија на пишување и формално говорење (како подготвени говори и радио емисии). Овие јазици се разликуваат минимално во нивната морфологија, но синтаксата и лексиконите им се значително различни, како одраз на влијанијата на современите дијалекти.

Често се смета дека класичниот арапски јазик е мајка на сите варијанти на арапскиот јазик, но скорешните истражувања Клајв Холс (2004), велат дека другите дијалекти постоеле засебно во тоа време и дека тие може да се претходниците на денешните варијанти.

Треба да се напомене дека статијава користи макрони за разликување на долгите согласки од нивните кратки варијанти.

## Историја
Класичниот арапски јазик се ширел со ширењето на Исламот, станувајќи јазикот на ученоста и верноауката како јазик на Куранот. Неговиот однос со денешните дијалекти е донекаде аналоген на врската помеѓу латинскиот и романските јазици или пак средниот и современиот кинески јазик.

## Морфологија

Класичниот арапски е семитски јазик, и затоа дели многу сличности во коњугацијата изговорот со хебрејскиот, акадскиот, арамејскиот и амхарскиот. Неговата коњугација е слична на онаа кај библискиот хебрејски со неговата употреба на самогласки за менување на базична група на согласки. На пример, **к**-**т**-**б** значи *пишува*, и од оваа група имаме:
* **к**а**т**а**б**а, *-пишува-*
* ја**к****т**у**б**у, *тој пишува*
* **к**и**т**ā**б**, *книга*
* **к**у**т**у**б**, *книги (некои, неколку)*
* ма**кт**а**б**а, *библиотека*
* ми**к****т**ā**б**, *машина за пишување*

## Фонологија
Арапскиот јазик има три кратки и три долги самогласки - А, И и У, секоја со различни должини. Оваа таблица го илустрира тоа:

Како и современиот, класичниот арапски има 28 согласни фонеми:

Видете Арапска азбука за повеќе за МФА-симболите во графава.

# Во денешниот арапски,  се изговара како  од некои говорници. Ова е особено карактеристично за египетскиот и јужнојеменскиот дијалект. Во многу делови од северна Африка и во Левантот, ова се изговара како . Меѓутоа, вистинскиот класичен изговор најверојатно бил звучна палатална плозива () или палатизиран веларен плозив (.
#  се изговара  само кај зборот , името на Бог, т.е. Алах, кога зборот следи по *а*, *ā*, *у* или *ȳ* (по *и* или *ӣ* истото е е невелазизирано: *бисми л-лāх* ).
#  обично е фонетска апроксиманта.
# Кај многу варијанти (ако не и сите),  се всушност епиглотални  (наспроти кажаното во многу претходни книги). Меѓутоа, во класичниот арапск овие се изговараат како фарингијали.
# Дорсалните фрикативи во класичното време биле увуларни но подоцна се развиле како повеќе веларни или поствеларни.
#  можеби била нешушкава палатална фрикатива (), додека неемфатичното  било 

Согласките обично наречени „емфатични“  се или веларизирани  или фарингијализирани .

## Библиографија
* Holes, Clive (2004) *Modern Arabic: Structures, Functions, and Varieties* Georgetown University Press.  ISBN 1-58901-022-1
* Versteegh, Kees (2001) *The Arabic Language* Edinburgh University Press ISBN 0-7486-1436-2 (Глава 5, во врската подолу)

## Поврзано
* Арапски јазик
* Книжевен арапски јазик
* Арапска азбука (арабица)

## Надворешни врски
* Развојот на класичниот арапски јазик  

Категорија:Арапски јазици
Категорија:Арапски јазик
Категорија:Богослужбени јазици
Категорија:Средновековни јазици