open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Палата Бартолини Салимбени

**Палатата Бартолини Салимбени** е палата во стил на висока ренесанса која се наоѓа на Виа де Торнабуони на плоштадот Тринита во централна Фиренца, Тоскана, Италија.
мини|280x280пкс| Палата Бартолини Салимбени.
мини|333x333пкс| Поглед на судот.

## Историја
Палатата настанала на местото каде што некогаш била резиденцијата на семејствата Солданиери, а подоцна и Дати, која била купена од Бартоломео Бартолини-Салимбени.

Сегашната градба била подигната од архитектот Бачо д'Агноло помеѓу 27 февруари 1520 и мај 1523 година, како што сведочи дневникот што го водел Бартолини. Архитектот добивал по два флорина месечно. Структурата претставува една од најраните градби во Фиренца која го изразува стилот на високата ренесанса на Рим, каде Бачо поминал неколку години на формирање. Друга палата делумно дизајнирана од Бачо е Палацо Антинори.

Бартолини-Салимбени живееле во палатата до почетокот на 19 век. Во 1839 година станал хотел ду Норд, каде што престојувале личности како што е американскиот писател Херман Мелвил. Во 1863 година бил купен од принцовите на Пио ди Савоја и поделен помеѓу различни сопственици.

Палатата била обновена во 1961 година и сега е приватна сопственост.

## Опис
Палатата Бартолини Салимбени е првата палата во Фиренца изградена според „римскиот“ стил на ренесансата: новите детали за градот го вклучуваат порталот со колони на страните, употребата на пиластри, квадратните прозорци со триаголен фронтон и аглите со рустикација.

Единствениот нов стил, според ренесансниот историчар на уметност Џорџо Вазари, предизвикал многу критики. 

Палатата има централен двор во чист класичен стил. Има трем од три страни, со колони и тркалезни сводови во традиционална *пиетра серена*. Приземјето и првите катови се со гротескни монохроматски украси. Првиот кат има чардак со таван со каса. Ова е надминато со уште еден помал чардак.

*Сликите на битката во Сан Романо*, насликани од Паоло Учело, биле нарачани од член на семејството Бартолини Салимбени; тие се дисперзирани и сега се изложени во музеите Уфици, Националната галерија и Лувр:

## Белешки


## Извори

* 
* Lingohr Michael: *Der Florentiner Palastbau der Hochrenaissance. Der Palazzo Bartolini Salimbeni in seinem historischen und architekturgeschichtlichen Kontext*. Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms 1997. ISBN&nbsp;

Категорија:Дворци во Фиренца
Обердан

***Обердан*** е книга на италијанскиот автор и историчар Франческо Салата, објавена во 1932 година од Мондадори.

## Преглед
Книгата е биографски есеј за Гуглиелмо Обердан и содржи досега необјавени документи за италијанскиот патриот, со документи од судењето кои ги обновил Салата. Изданието од 1924 година ги содржи сите документи на кои се заснова студијата, како и белешките на Салата, додека изданието од 1932 година е повеќе „популарно“ и го содржи само литературниот текст на делото. Понатаму, изданието од 1932 година било продадено по намалена цена четири пати пониска од онаа на оригиналното издание, за да ја направи книгата подостапна за јавноста.

Во книгата, Салата тврди „со аргументи кои не се многу убедливи“ дека Обердан (чија мајка била Словенка, а татко Италијанец) бил полнокрвен Италијанец, бидејќи дури и семејството на неговата мајка било италијанско многу генерации и дека не се знаело дали неговите предци биле Словенци или Германци. Книгата е обемна и добро документирана, и се смета за фундаментална меѓу оние напишани за Обердан. Книгата од 606 страници објавена со Заничели во 1924 година била пофалена по нејзиното објавување, а, како што било споменато, во 1932 година била повторно објавена во „послабо“ издание од Мондадори. Забележано како есеј, делото има многу биографска природа.

## Наводи

Категорија:Книги од 1932 година
Категорија:Италијанска книжевност
Категорија:Италијански книги
Категорија:Биографски книги
Забрането пушење во Сараево

***Забрането пушење во Сараево*** е француски документарен филм од 2016 година на Џанлука Лофредо и Андреа Постиљоне. Документарецот ја истражува историјата на рок групата Забрането пушење преку приказни на тројцата основачи: Сејо Сексон, Неле Карајлиќ и Фудо. Филмот бил објавен на 26 октомври 2016 година во Париз, Франција.

На 21 декември 2016 година, филмот ја имал својата сараевска премиера на Сараевскиот филмски фестивал 2016 година. Филмот ја освоил наградата на жирито за најдобар документарен филм на босанско-херцеговскиот филмски фестивал во 2017 година во Њујорк, Њујорк.

## Синопсис
Документарецот ја раскажува историјата на југословенскиот рок бенд преку приказните на неговите тројца први членови, Сејо Сексон, Неле Карајлиќ и Фудо. Нивната приказна е симболична за она што се случило во социјалистичка Југославија во последните 30 години. Филмот го навраќа времето на новиот примитивизам, познатото ТВ шоу *Топ листа Надреалиста* и старите концерти на Забрањено Пушење.

## Улоги

* Давор Сучиќ, т.н Сејо Сексон, гитарист и ко-основач на Забрањено Пушење
* Ненад Јанковиќ ака Неле Карајлиќ, вокал и ко-основач на Забрањено Пушење
* Зенит Ѓозиќ ака Фудо, тапанар и ко-основач на Забрањено Пушење

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Филмови од 2016 година
Категорија:Француски филмови
Марни (модна куќа)

**Марни Гроуп Срл**, попознат како **Марни**, е италијанска луксузна модна куќа основана во 1994 година од Консуело Кастиљони во Милано, Италија. Марни бил купен од италијанската модна група ОТБ во 2015 година и Франческо Рисо бил назначен за креативен директор на брендот во 2016 година.

## Историја
Марни бил основан во Милано, Италија во 1994 година од швајцарскиот дизајнер Консуело Кастиљони, првично како дел од семејниот бизнис со крзно.

Од 2000 година, компанијата започнала да отвора продавници во високи стоковни куќи. Во овој период, Марни започнал и виртуелна продавница.

Во 2012 година, Марни лансирал колекција за H&M, со облека и додатоци и за мажи и за жени.

Семејството Кастиљони продало 60 проценти од компанијата на ОТБ групацијата на Ренцо Росо во 2012 година пред компанијата да биде целосно купена од OTB Group во 2015 година. Во 2016 година, Марни го назначил Франческо Рисо за креативен директор.

Во 2018 година, компанијата го назначила Стефано Биондо за нејзин извршен директор. Тој бил наследен од Барбара Кало во 2019 година.

## Поврзано

* Италијанска мода

## Белешки и наводи


## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на Марни
Категорија:Модни куќи
Пица Јасубен

**Јасубен пица** е пица во Ахмедабад, град во Гуџарат, држава во Западна Индија. Се наоѓа во областа на градината Ло и била отворена од жена по име *Јасубен Шах* (*бен* е почесна титула која им се дава на жените во Гуџарат) откако таа се омажила и мигрирала од Пуна во Ахмедабад во 1976 година. Откако бизнисот станал успешен, таа и нејзиното семејство се прошириле на шест филијали во градот. Иако самата *Јасубен* се преселила во Пуна во 90-тите, нејзиниот деловен партнер Џоравар Синг Рајпут сè уште го води бизнисот во Ахмедабад. Големо медиумско внимание привлекла во 2013 година, откако главниот министер на Гуџарат, Нарендра Моди го нарекол одличен пример за женско претприемништво во неговиот говор на FICCI.

## Историја
Се известува дека *Јасубен* го започнала овој бизнис во 1990-тите со пар по име *Андарбен* и Џоравар Синг Рајпут. Откако почнале да прават пици, Јасубан се вратила во Пуна каде што живеела порано, но Андарбен продолжил да го води бизнисот. Токму Андарбен подоцна развил „таен рецепт“ на сосот кој сè уште се користи во нивните пици. Исто така е објавено дека во одреден момент тие веројатно продавале повеќе пици отколку Пица хат и Доминос заедно во градот.

## Пица
Видот на сервирана пица е индиска верзија на оригиналната италијанска. Прилагоден е на гуџаратскиот вкус. Верзијата што се служи во Јасубен користи *брашно Маинда*, тенок крцкав индиски леб како основа и е обложен со слатко доматно пире, ситно сечкан кромид и пиперка, прелеан со обилни количини локално сирење и зачинет со црн пипер. Рерната што се користела во нивните различни гранки била исто така дизајнирана и приспособена од Андарбен и произведена локално за да може пиците да се наредат една врз друга. Пицеријата продава 20.000 пици дневно со секое парче по цена од 88 центи.

## Наводи


Категорија:Индиски претпријатија
Николас Стефанели

мини|Николас Стефанели
мини|Фотографија од Nicholas Stefanelli
**Николас Стефанели** е американски готвач и ресторан во Вашингтон, познат по неговиот италијански ресторан Масерја со Мишелин ѕвезда.

## Раниот живот
Роден во Мериленд, Стефанели има грчко и италијанско потекло, со семејство од регионот Апулија во јужна Италија. Бил аспирантен бејзбол играч во католичкото средно училиште ДеМата во Вашингтон, додека не го скршил стапалото. По средното училиште, тој заминал во Италија за да продолжи кариера во модата во Милано, но се заинтересирал за храната што ја сретнал во Рим, Фиренца, Асизи и Венеција. Откако ја сфатил својата страст за готвење, се запишал на Академијата за кулинарство во Гајтерсбург, Мериленд и се придружил на кујната на Роберто Дона во италијанскиот ресторан Галилео во Вашингтон. Потоа отишол да работи за Фабио Трабоки во Маестро во Тајсонс Катче, Вирџинија, следејќи го Трабоки до Фиама во Њујорк Сити. По затворањето на Фиама во 2009 година, Стефанели работел на сцената во The French Laundry во Калифорнија.

Во 2009 година, Стефанели бил регрутиран од ресторанот Ашок Бајај за да развие мени и да ја води кујната во новиот италијански ресторан, Бибиана Остериа-Енотека. Бибиана добил многу позитивни критики по отворањето, и бил препознаен како еден од најдобрите нови ресторани во Америка од страна на магазинот *Esquire*. Стефанели ја освоил титулата „Кулинарска ѕвезда во подем“ на наградите на ресторанската асоцијација на Метрополитен Вашингтон (Реми) во 2010 година.

## Масериа и Официна
Во 2014 година, Стефанели го напуштил Бибијана за да отвори свој ресторан, наречен Масериа. Именуван по земјоделските имоти во италијанскиот регион Апулија, Масериа бил отворен во август 2015 година и бил првиот самостоен ресторан на Union Market. Во октомври 2016 година, Масериа заработил Мишелин ѕвезда во рамките на првиот водич во градот. Во 2018 година, Масериа ја освоил наградата Реми за Ресторан  за формално убаво јадење на годината.

Во октомври 2018 година, Стефанели ја отворил Официна, трикатна италијанска траторија, кафуле и пазар сместени во The Wharf, нов развој на југозападниот брег на Вашингтон. Во ноември 2018 година, Стефанели ги објавил плановите за отворање грчки ресторан во центарот на Вашингтон.

## Награди

* 2010 Здружение на ресторани на Митрополитот Вашингтон (РАМИ), кулинарска ѕвезда во подем.
* Мишелин ѕвезда 2017 година (Масериа), *Водич Мишелин*.
* 2018 Здружение на ресторани на Метрополитен Вашингтон (RAMMY), Ресторан за формално фино јадење на годината (Масериа).

## Наводи


## Надворешни врски

* Ѕвездени готвачи
* Masseria Bio 

Категорија:Луѓе од Вашингтон
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Американски готвачи
Филмски фестивал во Салерно

**Филмскиот фестивал во Салерно** или Салернио филмскиот фестивал (на италијански јазик, Festival del cinema di Salerno) функционира од 1946 година во италијанскиот град Салерно.

## Историја
Филмскиот фестивал во Салерно го имал својот прв настан во 1946 година.

На тоа издание, меѓу другите, присуствувале и Виторио де Сика, Росано Браци, Адријана Бенети, Марија Меркадер, Мариела Лоти. По тој повод, проекциите се одржале не само во Салерно, туку и во Кава де Тирени, Позитано и Амалфи.

Од неговото прво издание, фестивалот се одржува секоја година (со исклучок на изданијата од 1953, 1957, 1959 и 1960 година). Локацијата е во киното театар Аугустео, сместено во приземјето на северниот дел на *Палацо ди Чита* (Градското собрание на Салерно), па дури понекогаш и во Театро Верди.

## Надворешни врски

* Официјална веб страна
*  Salerno Notizie – статија, *Меѓународниот филмски фестивал во Салерно во Америка*

Категорија:Фестивали во Италија
Категорија:Салерно
Армандо Гало

**Армандо Гало** (роден на 24 јануари 1944 година) е италијански новинар, фотограф и издавач на книги.

Гало е фото-новинар од 1967 година, кога ги интервјуирал Битлси за италијанскиот магазин „Чао БигC“. Инспириран од ова искуство, ја напуштил кариерата како дизајнер на архитектура за да стане лондонски дописник на италијанскиот музички неделник „ЦИАО 2001“, покривајќи ги настаните во англиската поп/рок сцена.

Во раните 1970-ти Гало го запознал Џенезис пред нивната прва турнеја во Италија и станал добар пријател на бендот. Негово дело е книгата за бендот со наслов *Џенезис: Еволуција на рок група*. Првично објавено во 1978 година, ги прикажува раните денови на бендот - временски период кој дотогаш никогаш не бил опфатен со ниту еден друг биографски извор, вклучувајќи ги и целосните имиња на членовите на бендот. Еден позначаен обожавател на книгата бил Боб Марли, кој бил забележан како ја чита на скалите од неговиот дом во Кингстон. Книгата била препечатена и проширена во 1980 година со новиот наслов *Знам што ми се допаѓа*. До почетокот на 1990-тите, откако Генезис го достигнал својот врв на популарност, книгата повеќе не била достапна. Бидејќи немало знаци дека некогаш ќе биде препечатена, ревносните фанови на Генезис го препишале текстот на книгата во раните 1990-ти, но кога биле објавени плановите за повторно печатење, датотеките беа отстранети од Интернет. Во септември 2014 година книгата била објавена на iTunes. Гало, исто така, составил неколку книги за основачкиот член на Генезис, Питер Габриел.

Во 1982 година, со неговиот брат Клаудио, тој го формирал Фратели Гало Едитори во Италија, уредувајќи и објавувајќи над 40 музички книги, како и месечното списание.

Гало го режирал и музичкото видео на U2 „Even Better than the Real Thing“ од албумот *Achtung Baby*.

Гало работел како фоторепортер во Холивуд во последните 35 години како дописник на италијанското неделно списание Тв Сорриси д Канцони. Тој е член на Здружението за странски новинари во Холивуд и како таков е член со право на глас за Златните глобуси.

Гало моментално соработува со италијанските списанија *Грација* и *Оги (списание)*.

## Библиографија

* *Битие: Еволуцијата на рок бенд*, Сидгвик и Џексон Лимитед, 1978 година. (хартија) или 0 283 98439 2 (крпа). 145 страници.
* *Битие: Знам што ми се допаѓа* Книгите Направи сам, Лос Анџелес, 1980 година.ISBN&nbsp; Издание со тврд повез и кожа. (Новото издание со мек повез објавено во 1987 година, ).
* *Битие: Од еден навивач до друг*, Пмнибус Пресс, 1984 година.ISBN&nbsp; . Мек повез,.
* *Питер Габриел*, Омнибус Прес, 1986 година. Мек повез,.

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјален сајт  - Армандо Гало Официјална веб-страница

Категорија:Родени во 1944 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Италијански новинари
Томазо Мочениго

мини|'''Томазо Мочениго'''
 
мини|Грб на Томазо Мочениго
[мини|276x276пкс| Гробот на Томазо Мочениго во црквата [Санти Џовани и Паоло, Венеција|Сан Џовани е Паоло]]
**Томазо Мочениго** (1343–1423) — дужд на Република Венеција од 1414 година до неговата смрт.

## Биографија
Тој командувал со крстоносната флота во експедицијата во Никополис во 1396 година и, исто така, победил во битките против Џеновјаните за време на војната кај Кјоџа од 1378-1381 година.

Додека бил венецијански амбасадор во Кремона, бил избран за дуж (1414) и избегал во тајност, плашејќи се дека може да биде затворен од Габрино Фондоло, тиранинот на тој град. Тој склучил мир со турскиот султан, но кога почнале повторно непријателствата, неговата флота ја поразила флотата на Турците во Битката кај Галиполе.

За време на неговото владеење, патријархот на Аквилеја, Луј од Тек, формирал антивенецијански сојуз со императорот Сигизмунд . Венеција, под двостран напад, можело да започне офанзива која, во 1419-1420 година, ги освоил Удине, Цивидале, Фелтре, Белуно и поголемиот дел од Фриули од Аквилејската патријаршија. Кадоре, исто така, спонтан се предал. Договорот што следел доведе до мир со Унгарија и припојување на земјите на патријаршијата кон Република Венеција.

Мочениго во голема мера ја поттикнал трговијата, ја реконструирал војводската палата и ја започнал библиотеката. Умрел по долго боледување во 1423 година. Тој бил погребан во базиликата Сан Џовани е Паоло, традиционално погребно место на дуждовите.

## Поврзано

* Семејство Мочениго

Категорија:Христијани од Никополската крстоносна војна
Категорија:Починати во 1423 година
Категорија:Родени во 1343 година
Категорија:Венецијански дуждови
Класичен италијански готвач

***Класичен италијански готвач: Уметноста на италијанското готвење и италијанската уметност на јадење*** е американски готвач од италијанската кујна на Марсела Хазан за прв пат објавен во 1973 година. 

## Минато
Марсела Хазан станала видлива како инструктор по италијанска кујна во Њујорк по интервјуто со Крег Клејборн од *[[The New York Times|Њујорк Тајмс]]* во 1970 година. По посетата на нејзиниот стан, уредникот на Харпер и Роу, Питер Молман, ѝ потпишал договор да го напише *Класичниот италијански готвач* „на лице место“. 

Книгата била наменета како достапен ресурс за американските домашни готвачи да научат за италијанската кујна.  

## Прием
*Класичниот италијански готвач* добил главно позитивни критики за пристапниот формат и висококвалитетните рецепти. Дејвид Сипрес од *„Њујоркер“* сметал дека книгата го научила како да готви, додека Фергус Хендерсон од *[[Гардијан|„Гардијан“]]* ја пофалил Хазан велејќи дека таа „само ја сменила храната што ја знаев дома“.  Марк Битман од *Њујорк Тајмс* ја нарекол книгата „врата на чудата на италијанското регионално готвење“ и ја споредува сеприсутноста на Хазан во дискурсот за храна по објавувањето на *Класичниот италијански готвач* на Јулија Чајлд, но истакнувајќи дека „Хазан била поважниот автор". 

Готвачот Алекс Гварнашели љубезно ја промовирал книгата, забележувајќи дека „[*Класичниот италијански готвач*] е ОГ на љубителите на италијанската кујна и има причина“. 

## Подоцнежните изданија
*Класичниот италијански готвач* и подоцнежната книга на Хазан *„Повеќе класично италијанско готвење“* биле ревидирани и комбинирани во *„Основи на класичното италијанско готвење“*, првпат објавена во 1992 година.  Рецептите биле уредени за да бидат појасни и за да се земат предвид промените во вкусот од објавувањето на *Класичниот италијански готвач*. *Essentials* вклучува и нови рецепти и дел „Основи“ кои не се присутни во ниту еден од оригиналните тома. Хазан се надевала дека ќе вклучи готвење во микробранова печка во *Essentials*, но не можела да најде место за тоа во италијанската кујна. 

## Наводи



Категорија:Книги од 1973 година
Категорија:Италијански книги
Музеј Торлонија

мини| Статуа на Хестија Џустиниани (5 век п.н.е.), дел од колекцијата
**Музејот Торлонија** бил музеј во Рим, во кој била сместена колекцијата Торлонија (*Collezione Torlonia*) на антички скулптури.

## Историја
Колекцијата од 620 статуи од мермер и алабастер и саркофази кои датираат од периодот на Римската империја е опишана како „најважниот приватен музеј на скулптурата во светот“ од италијанскиот уметнички критичар Федерико Зери и, според Дејли Телеграф, вели дека им се ривал на [древните скулптури] на Ватикан. Енциклопедијата Британика смета дека најзначајните од делата се релјефот на Херакле кој ги ослободил Тезеј и Пеиритос (IV век п.н.е., припишан на училиштето на Фидијас) и скулптурата на „Хестија Џустиниани“ (5 век п.н.е., припишана на Каламис). Севкупно, колекцијата содржи 20 статуи на Херкулес, околу 30 на Венера и 100 на Цезарите и нивните семејства, меѓу нив и бистата на Јулиј Цезар. Освен тоа, вклучува и скулптури на боговите од римската митологија и римски копии на грчки статуи.

Според весникот Дејли Телеграф, истоименикот на колекцијата, а потоа и музејот, семејството Римски Торлонија, ја добиле сопственоста на колекцијата околу 1800 година или на почетокот на 19 век. Претходните сопственици, семејството Џустиниани, подигнале заем од династијата Торлонија и го обезбедиле со наплата, но потоа не успеале да го вратат заемот. (Според претходните информации на истиот весник, сепак, самиот принц Џовани Торлонија бил основач на колекцијата кога, во 1810 година, „купил некои дела, а другите ги ископал на неговата земја во Портус“.)

Алесандро Торлонија, наследникот на Џовани, ја отворил колекцијата за посетителите во нивната семејна палата на Виа дела Лунгара, во близина на реката Тибар, во 1893 година. Во 1960-тите, музејот бил демонтиран, а палатата со 77 соби била незаконски претворена во станбена зграда со 93 единици. Колекцијата била претворена во складиште и не била јавно прикажана. Во мај 2005 година, владата се обидела да ја купи колекцијата за 1,2 милијарди, но понудата била одбиена.

## Наводи


## Надворешни врски

* Пјетро Ерколе Висконти: *Каталог на музејот Торлонија на скултура Античе.* Roma 1876. 2.Edizione 1881 3.Edizione 1883 (Скениран текст - веб-страницата archive.org) 
* Карло Лодовико Висконти: *I monumenti del Museo Torlonia riprodotti con la fototipia. Testo, I* Roma 1885 (Скениран текст - Арахне онлајн база на податоци на Германскиот археолошки институт (DAI) и Институтот за археологија на Универзитетот во Келн.) 
* Карло Лодовико Висконти: *I monumenti del Museo Torlonia riprodotti con la fototipia. Tavole, II* Roma 1885 (Дигитализирани фотографии - Арахна онлајн база на податоци на Германскиот археолошки институт (DAI) и Институтот за археологија на Универзитетот во Келн.) 
* Елизабета Поволедо: „Приказна колекција на античка скулптура конечно ќе ја види светлината“, *Њујорк Тајмс*, 28 октомври 2019 година.

Категорија:Археолошки музеи во Италија
Категорија:Ликовни музеи и галерии во Рим
Категорија:Музеи во Рим
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Брускета

**Брускета** е антипасто (предјадење) од Италија што се состои од печен леб на скара намачкан со лук и прелиен со маслиново масло и сол. Варијациите може да вклучуваат додатоци од домати, зеленчук, грав, суво месо или кашкавал. Во Италија, брускетата често се подготвува со помош на брустолина скара.

## Видови
Популарно јадење е брускетата со домати; еден рецепт популарен надвор од Италија вклучува босилек, свеж домат, лук и кромид или моцарела. Брускетата обично се служи како закуска или предјадење. Во некои земји, подготвениот прелив се продава како брускети.

Во регионот Абруцо во Италија се служи варијација на брускети направена со салама наречена вентрицина. Суровите свински производи и зачини обвиткани во свински мочен меур стареат и пастата се нанесува на отворени парчиња леб кои понекогаш се печат на скара. Јадењето било развиено како начин за спасување на лебот што застарувал. Во Тоскана се нарекува *фетунта* и обично се служи без додатоци, особено во ноември, за да се вкуси првото масло во сезоната.

## Историја
Брускетата потекнува од Италија во текот на 15 век. Сепак, јадењето може да се проследи наназад во Стариот Рим, кога одгледувачите на маслинки ги носеле своите маслинки во локална преса за маслинки и дегустирале примерок од нивното свежо цедено масло користејќи парче леб.

## Етимологија
Именката *bruschetta* (множина *bruschette*) доаѓа од глаголот на римскиот дијалект *bruscare*, еквивалент на италијанскиот збор *abbrustolire* што значи „запекува“ или „да се пече на јаглен“. Запекувањето на лебот и натопувањето со свежо цедено маслиново масло е „практика веројатно стара колку и самиот Рим“.

Во Соединетите Држави, зборот понекогаш се користи за да покаже на подготвен прелив, кој се продава во тегли и обично на база на домати, наместо леб, нешто што им е е непознато на италијанците.
Податотека:Bruschetta.jpg|Брускети со сечкани домати и босилек
Податотека:Bruschetta 02 schinken.jpg|Брускети со маслиново масло и пршута


 
## Белешки и наводи


## Надворешни врски

* Временска рамка за храна: брускети и леб од лук

Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Статии со микроформати hAudio
Ланероси

**Ланероси** е италијански текстилен бренд, основан во 19 век од Ланифицио Роси. Од 1987 година, брендот припаѓа на италијанската групација Марцото, која го користи за дизајн, производство и маркетинг на текстил.

## Историја
Во 1817 година, Франческо Роси ја основал волната Ланифицио Роси во Скио.

Во 1849 година, Алесандро Роси, синот на Франческо Роси, ја наследил фабриката за волна. Под негово водство, компанијата станала една од главните индустрии во Италија. Во 1873 година, компанијата станала Ланифицио Роси, јавно ограничено друштво котирано на Миланската берза.

Поради проблеми со управувањето, Ланероси доживеал период на криза помеѓу 1955 и 1957 година. Во 1956 година, Џузепе Еугенио Лураги бил повикан да служи како претседател и главен извршен директор за да ја реактивира фабриката за волна и да ја реновира. Лураги успеал да постигне одлични резултати за многу кратко време, достигнувајќи промет од 23 милијарди лири во 1959 година со околу 10.000 вработени.

Во 1987 година, Ланероси бил купен од конкурентот Марцото Group, сегашниот сопственик, со последователно откажување на берзата. Брендот е активен со линија на додатоци и украсни ткаенини. Поради заедничко вложување со групацијата Марцото, Филививи е актуелен носител на лиценцата на брендот.

## Наводи

Категорија:Италијански марки
Категорија:Италијански компании
Масакр во виа деи Георгофили

**Масакрот во виа деи Георгофили** (италијански: *Strage di via dei Georgofili*) бил терористички напад извршен од сицилијанската мафија многу рано наутро на 27 мај 1993 година пред Уфици во Фиренца, Италија.

Бомбашкиот напад во виа деи Георгофили бил извршен со Фиат Фиорино полн со експлозиви, паркиран во близина на Торе деи Пулчи, помеѓу музејот Уфици и реката Арно. Од големата експлозија загинале пет лица: Анџела Фиме (36 години), вработена и чуварка во Академијата; нејзиниот сопруг Фабрицио Ненчиони (39 години), полицаец; нивните ќерки Катерина Ненчиони (50 дена); и Надија Ненчиони (девет години); и Дарио Каполикио (22 години), помлад студент по архитектура. Во експлозијата биле повредени уште 48 лица. Кулата и другите згради биле уништени, а други оштетени, вклучително и галеријата Уфици, каде три слики биле тешко оштетени или уништени, вклучувајќи го и *Обожувањето на овчарите* (1620) од Жерар ван Хонтхорст (подоцна делумно обновен).

Откако во јануари 1993 година бил фатен шефот на мафијата Корлеонези, Салваторе Рина, мафијата започнала кампања за бомбардирање на италијанското културно наследство. Бројни терористички напади, вклучувајќи го и овој, биле наредени како предупредување до нејзините членови да не сведочат на државата, но и како одговор на италијанската држава да го отфрли затворскиот режим од член 41-бис.

Во јуни 1998 година, пентито Гаспаре Спатуца добил доживотен затвор во врска со бомбашкиот напад.

Во 2000 година, Риина, Џузепе Гравијано, Леолука Багарела и Бернардо Провенцано биле осудени на доживотен затвор поради нарачување на масакрот.

## Наводи

Категорија:Настани во Италија
Категорија:Настани во Фиренца
Категорија:Терористички напади во Италија
Балдинини

мини| Продавница Балдинини во Прага.
**Балдинини** е бренд со седиште во Италија, специјализиран за луксузни чевли во производниот округ во провинцијата Рубикон во Форли-Чезена, Италија.

## Историја
Компанијата започнала да работи во 1910 година, во градот Сан Мауро Пасколи, кој е препознатлив ширум светот по своите висококвалитетни компании за обувки. Во 1970-тите, Гими Балдинини дошол во компанијата. Компанијата има 100 продавници на Балдинини ширум светот и вработува 250 работници.

Во 2001 година, групацијата MBFG преку нејзината подружница Античи Пелетиери купила 50% од компанијата.

Во 2009 година, по повод 120-годишнината од Ајфеловата кула, Балдинини создал женски сандали кои го следат дизајнот на париската архитектура, со златна платформа и вртоглава пета, покриена со црно свилено кадифе.

Во 2016 година, Балдинини потпишал договор со маизонот Висконти од Фиренца за создавање колекција на пенкала потпишана од Балдинини.

## Наводи

## Библиографија

* Силвија Мартиненги *Балдинини Le scarpe a modo mio – Shoes my way* Artestampa
*  

## Надворешни врски

* Веб-страница на Балдинини
* Место на Мариела Бурани 
* Фудбалски и фудбалски чевли 
Категорија:Модни куќи
Категорија:Производители на обувки во Италија
Пилешко Везувио

десно|мини|301x301пкс| Пилешко Везувио
**Пилешко Везувио**, специјалитет во Чикаго, е италијанско-американско јадење направено од пилешкото месо и парчиња компир пржени со лук, оригано, бело вино и маслиново масло, а потоа се пече додека кожата на пилешкото месо не се потпече. Тепсијата често се украсува со неколку зелени грашок за боја, иако некои помодерни варијации може да испуштат некои од нив.

Во Чикаго, техниката е често најдена применета и на друга храна, како што е „бифтек Везувио“, „свински котлети Везувио“.

Потеклото на јадењето не е познато, но некои сугерираат дека можеби бил популаризиран од ресторанот Везувио, кој работел во Чикаго, во 1930-тите. Други историчари на храна сугерираат дека варијанти на пилешко везувио може да се најдат меѓу пилешките јадења од традиционалните кујни во јужна Италија.

Категорија:Американска кујна
Палацо Наси

**Палацо Наси**, исто така позната како **Палацо Ториџиани** или **Палацо Скарлати**, е палата сместена на Пјаца де Моци 4, по улицата каде Понте але Грацие влегува во Олтрарно, во Фиренца, Тоскана, Италија. Поблиску до реката стои уште една Палацо Ториџиани Дел Неро, со фасада во маниристички или доцноренесансен стил. И двете палати некогаш им припаѓале на Наси. Палатата е на неколку чекори од Палацо Моци.
мини|Фасада на Палацо Наси со графит.

## Историја
Областа, пред средината на 14 век, им припаѓала на Барди, Бенчи, Банчи и Наси. Бенчи помеѓу 1460 и 1469 година ги консолидирал своите имоти во една палата. Џорџо Вазари посочувајќи дека палатата била започната под раководство на архитектот Бачо д'Агноло, а довршена од неговиот син Доменико. Во 1552 година, палатата била продадена на семејството Дел Неро. Оваа мала палата била подложна на дополнително обновување од Филипо Баглиони.

Семејството Дел Неро било истакнато семејство во Фиренца од 15 век. Бернардо Дел Неро трипати бил Гонфалониер на правдата и им помагал на војските на државата против Костанцо I Сфорца и Џеновјаните. Сепак, неговата лојалност кон Медичи довела до негово апсење и погубување во 1497 година. Еден извор наведува дека палатата била нарачана од баронот Сербоне Дел Неро на Ториџиани во 1816 година.

Други извори наведуваат дека семејството Дел Неро ја продало на семејството Скарлати. Се чини дека ова последно семејство го вработило Алфонсо Париџи Постариот за реновирањето. Датирањето на фасадата и графитот е нејасно; повеќето извори го датираат околу првата половина на XVII век.

Палатата подоцна била купена од Ториџиани, кои биле сопственици до 1960-тите. Додале уште еден кат. Зградата сега е поделена на повеќе приватни станови.

Семејството Ториџиани се здобило со важност во 18 век. Еден член бил архиепископот на Лука. Друг член, Рафаело, бил прогласен за маркиз во Папските држави во 1712 година. Друг бил кардиналот Лујџи Ториџани, кој бил државен секретар на папата Климент XIII. Тој им ги оставил палатата и својот имот на синот на својата сестра, Пјетро Гуадањи, кој потоа го зел презимето Ториџиани. Пјетро првично бил уапсен од републиканските француски власти, но соработувал со Наполеон, добивајќи назначување во Советот на Одделот за Арно, а подоцна и како барон. Тој станал француски државјанин во 1812 година, но се вратил на тосканско државјанство и бил избран за сенатор во обновеното Големо Војводство. Неговиот брат, Карло, бил посветен на подобрување на образованието и условите на затворениците. Бил познат по неговата добротворна организација, вклучувајќи ја и службата за време на избувнувањето на колера во 1855 година.
мини|Плакета на фасадата на палатата потсетува на Карло Ториџано
Традицијата вели дека во 16 век, Николас Наси спонзорирал забава со танцување за да ја намами сопругата на Лујџи Капони, убавата Луиза Строци, кон која војводата Алесандро де Медичи имал љубовен интерес.



## Наводи


Категорија:Дворци во Фиренца
Категорија:Дворци и палати во Италија
Торта Тре Монти

**Торта Тре Монти** () е традиционална самаринска торта која што е направена од слоеви тенки вафли наполитанки прилепени заедно со крем од чоколадо или лешник . Финалниот производство е покриен со чоколаден фондан . Слично е на другите слоевити десерти кои се вообичаени за Сан Марино, овој е претставник и на Трите кули на Сан Марино .

Во Сан Марино, *тортата* комерцијално ја произведуваат  *La Serenissima* од 1942 година. Пекарата продава и торта која е со целосна големина и верзија со големина на закуска, покрај варијацијата која вклучува кафе.

## Наводи

## Надворешни врски
* Почетна страница La Serenissima
* Видео за процесот на производство

Категорија:Санмаринска кујна
Фикара и Пиконе

десно|мини| Салво Фикара и Валентино Пиконе на филмскиот фестивал Џифони 2010 година.
**Салваторе Фикара** (роден на 27 мај 1971 година, во Палермо ) и **Валентино Пиконе** (роден на 23 март 1971 година, во Палермо) се италијанско комично дуо кои работат заедно на сцена, филмови, телевизија и книги како **Фикара и Пиконе**.

## Живот и кариера
Тие започнале во 1993 година заедно со Салваторе Борело како трио.

Во 1998 година, двајцата преостанати членови почнале да ги користат нивните презимиња: Фикара и Пиконе.

Во 2000 година, Фикара и Пиконе го направиле своето филмско деби со *Прашај ме дали сум среќен* од Алдо, Џовани и Џакомо, а две години подоцна го снимиле првиот филм како главни актери, *Нати Станчи*.

На 25 април 2005 година, Фикара и Пиконе биле ТВ водители во четирите епизоди на *Striscia la notizia* на кои соработувале од 27 март 2006 година до 5 декември 2020 година.

Во 2007 година дебитирале како режисери заедно со Џанбатиста Авелино и биле номинирани за најдобар режисер и за Сребрена лента во истата категорија.

## Филмографија

### Филм

* *Нати Станчи* (2002)
* *Il 7 и l'8* (2007)
* *Ла матаса* (2009)
* *Баарија* (2009)
* *Жени наспроти* *Мажи* (2011)
* *Можеби е љубов, но не се покажува* (2011)
* *Белусконе: Сицилијанска приказна* (2014)
* *Andiamo a quel paese* (2014)
* *Тоа е Законот* (2017)
* *Некогаш... во Витлеем* (2019)

### ТВ серии

* *Врамени!* *Мистерија за убиство од Сицилија* (2022-)

## Библиографија

* 2003 – *Vuoti a perdere*, уредник на Ковалски
* 2004 – *Станчи*, уредник Ковалски
* 2005 – *Diciamoci la verità*, Mondadori
* 2007 – *Соно косе че капитано*, Мондадори

## Награди

* 2007 – Премио Чарлот – *Striscia la notizia*
* 2007 – Награда Капри експлоит
* 2009 – Премио Бароко

## Наводи


## Надворешни врски

* 
* 
* 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Италијанска култура
Чамбота

***Чамбота*** или ***џамбота*** е летна чорба од зеленчук од јужната италијанска кујна.

Чамбота е популарно низ јужна Италија, од југот на Неапол. Постојат многу поединечни и регионални варијации на чамбота, но сите имаат летен зеленчук. Италијански модар патлиџан, тиквички, бабура пиперка, компир, кромид, домати, лук, босилек и маслиново масло се вообичаените состојки. Чамбота најчесто се служи како главно јадење, или заедно со месо на скара, како што се колбаси или сабјарка. Понекогаш се служи со тестенини, палента или ориз.

Чамбота „е член на таа категорија на италијанска храна која тешко може да се дефинира, позната како *минестре*, генерално е некаде помеѓу густа супа и чорба“. Често се споредува со францускиот *[[рататуј]]*; и двете се дел од поширокото семејство на чорби од западно медитерански зеленчук.

## Наводи


Категорија:Италијанска кујна
Голијатско поле

**Полето Голијат** е морско нафтено поле во норвешкиот сектор на Баренцовото Море . Се наоѓаат 85 километри северозападно од Хамерфест . Лиценцата која е во сопственоста на Vår Energi AS (оператор, 65%) и Equinor ASA (35%).Која е доделена е во 1997 година. Нафтата е откриена во 2000 година. 
 Полето се развива со користењето Goliat FPSO, пловечка единица за складирање и истовар на производство .

Полето Голијат има две главни формации и две помали формации . Повратните резерви се 174 милион буриња. Се очекуваше производството да започне во летото 2015 година на нафтената платформа Голијат, но тоа беше одложено. Производството започнало во април 2016 година. Голијат е најсеверната платформа за морска нафта во моментов. Се проценува дека производството ќе продолжи 10-15 години. Поврзаниот гас повторно ќе се инјектира за да се зголеми обновувањето на нафтата или ќе се транспортира до фабриката за преработка во Мелкоја. Производството се одвива преку подморски систем кој се состои од 22 бунари, а од кои 12 се производители на нафта, 7 инјектори за вода и 3 инјектори што се за гас. Работата што е на платформите е привремено прекината во октомври 2017 година поради дел од електричната опрема не била погодна за опасни подрачја.

Нов резервоар бил откриен во 2018 година на јужниот дел на басенот Хамерфест.

## Наводи

Категорија:Баренцово Море
Категорија:Координати на Википодатоците
Фалкада

лево|мини| Старата црква Кавиола.
**Фалкада** е општина во провинцијата Белуно во италијанскиот регион Венето, сместена на 110 километри северозападно од Венеција и околу 35 километри северозападно од Белуно.

Фалкада се граничи со следните општини: Канале д'Агордо, Моена, Рока Пјеторе, Сорага, Тонадико.

Фалкада е на работ на скијачката област Тревали:  на падини кои се протегаат помеѓу регионите Венето и Трентино, што пак е дел од областа за супер скијање Доломит.

## Наводи


Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Венето
Категорија:Згради и градби во Венето
Категорија:Градови во Венето
Тврдина Тре Саси

десно|мини|300x300пкс| Форте Тре Саси
**Тврдината Тре Саси** (италијанска Форте Тре Саси или Форте Тра и Саси; Ладино Форт Интра и Сас) е тврдина и музеј на патот кон Пасо ди Валпарола, во рамките на *општината* Кортина д'Ампецо во јужните (доломитски) Алпи на регионот Венето во Северна Италија. Скриена меѓу долината Ампецо и високата Вал Бадија, била изграден од Австријците помеѓу 1897 и 1901 година како утврдување против нападот од Италијанците на Фалзарего и Валпаро. За време на Првата светска војна била омилена цел за Италијанците, и тврдината била уништена бидејќи немало несоодветна артилерија за да ја одбрани.

Тврдината Тре Саси е едно од трите зачувани места што го сочинуваат Големиот воен музеј во Доломитите. Во тврдината има музеј и информативен центар.

## Историја
Тврдината Тре Саси се наоѓа на надморска височина од 2,197 метри. Изградена е од Австријци во 1897 година за време на австроунгарскиот период на Пасо Валпарола. Сместена помеѓу Сас де Стрија и Пиколо Лагацуои, доминирајќи на преминот помеѓу Пасо Фалцарего и Вал Бадија во Јужен Тирол (Алто Адиџе), била дел од големиот комплекс на австриски утврдувања изградени на италијанската граница кон крајот на 19 и почетокот на 20 век. Станала неупотреблива поради бомбардирањето од страна на Италијанците на 5 јули 1915 година, урнатините останале во лоша состојба до доаѓањето на 21 век, кога тврдината била обновена од локалната администрација на Ампецо, со помош на семејството Ланчедели.

## Музеј
 
Во тврдината се наоѓа музеј кој содржи реликвии поврзани со Првата светска војна. Музејот е основан на 27 септември 2002 година и отворен за јавноста на 12 август 2003 година. Во него се сместени историските артефакти од Првата светска војна собрани од семејството Ланчедели кои и управуваат со него. Човек облечен како војник од Првата светска војна стои на стража надвор од објектот. Експонатите биле собирани во период од 45 години и се наведува дека музејот има 20.000 посетители годишно. Армиските касарни и ровови се пресоздадени во близина на музејот, а обиколката со чевли на снег им овозможува на посетителите да проценат како изгледал животот во рововите во зима.

## Наводи


## Библиографија

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Надворешни врски

* 


Категорија:Тврдини во Италија
Категорија:Музеи во Италија
Бурида

мини|Бурида
**Бурида** е супа или чорба од морска храна во италијанската кујна од Лигурија која е во северна Италија.  Некои препарати можат и да се бавно варени, додека другите се готват за релативно кратко време (9–10 минути).  Исто така е опишан како и чорба,  или како сличен по текстура на чорба.

## Состојки и подготовка
Примарните состојки на Бурида вклучуваат и морска храна, супа од риба, домат, кромид и лук. Традиционално, супата се служи со суви, тркалезни лепчиња за леб, кои се натопени во неа. Може да содржи неколку видови риби, а дополнителните морски плодови може да вклучуваат јагула, лигњи,  школки или шкампи. Едноставните рецепти може да се готват само со сушен бакалар и компир. 

## Сорти
*Бурида ала Џеновезе* е варијација која се подготвува со истите основни состојки, а може и да вклучуваат и ракчиња и октопод.  Опишана е како и „традиционално јадење од Џенова “.  Бурида е поврзана и со бурид, рибна супа од Прованса и „Бурида“ од Сардинија, јадење кое е направено од месо од ајкула.

## Наводи

Категорија:Италијанска кујна
Витербо (аеродром)

**Аеродромот Витербо** (италијански: *Aeroporto di Viterbo* е цивилен, комерцијален и воен аеродром на околу 80 километри северно од Рим, Италија.

Првично отворен како воен аеродром во 1936 година, аеродромот бил посветен на Томазо Фабри и се наоѓал на 3 км северозападно од градот Витербо во регионот Лацио.

На 26 ноември 2007 година, италијанскиот министер за транспорт Алесандро Бјанки објавил дека Витербо бил избран од италијанското Министерство за транспорт како место на следниот аеродром што ќе го опслужува Рим, заедно со аеродромот Леонардо да Винчи и аеродромот Чампино во Рим. Бил избран наместо алтернативни локации во Латина, Фрозиноне и Гвидонија. Сепак, овие планови оттогаш се се оставени.

## Превоз на земја
Во октомври 2008 година, владата на регионот Лацио претставила план за подобрување на железничките врски Витербо до Рим за да понуди 70-минутно време на патување и да управува со воз на секои 15 минути. Владата соопштила дека услугата ќе се оперира со нови 10 гарнитури.

## Навигациски помагала и шифри
Моментално е место на ненасочен светилник означен **VIB**, но неговиот аеродромски код сè уште не е одреден.

## Наводи

Категорија:Аеродроми во Италија
Категорија:Координати на Википодатоците
Пица Попс

**Пица Попс** се канадска закуска од типот калцоне произведена од Пилсбури. Пица Попс се продаваат и претходно зготвени и замрзнати. Обично, тие може повторно да се загреат во микробранова печка. Сепак, тие може да се готват и во обична рерна.

## Историја
Пица Попс ги измислил Пол Фарачи (13 септември 1928 - 6 февруари 2018 година) од Винипег, Манитоба, Канада во 1964 година; тие биле замислени како модификација на традиционалните италијански јадења  со сирење како што се калцоне или панцероти. Правата на Пица Попс подоцна биле продадени на Пилсбури. 

## Сорти
Пица Попс доаѓаат во неколку варијанти како што се хавајски, три меса, пеперони, пеперони и сланина, делукс, бургер со сирење, канадски, путин  и три сирења. Сите сорти на Пица Попс, освен три сирења, содржат сос за пица, прелив за пица и месо. Тие исто така може да содржат зеленчук, како зелени пиперки или печурки, и вештачки бои и вкусови како што е Тартразин.

Лути Попс и Зеленчукови Попс биле претставени во исто време во 1980-тите, но биле прекинати за неколку години. Лути Попс биле повторно воведени заедно со воведувањето на Фахита Попс во 1990-тите, но и двете биле прекинати за неколку години. Пица Попс се достапни само во Канада.
Категорија:Канадска кујна
Сеада

мини|Сеада
**Сеада** е десерт од Сардинија. Се подготвува со пржењето на големата кнедла од гриз со фил од кисело пекорино сирење и кора од лимон и со маслиново масло или свинска маст. Се служи прелиена со мед, шеќер или сол. 

## Наводи
* 
* 
* 

Категорија:Италијанска кујна
Споменик на плоштадот Ментана

**Споменикот на плоштадот Ментана** или **Споменикот на паднатите во Битката кај Ментана** е бронзена статуа на отворено, кој на почетокот на 20 век била сместена на споменатиот плоштад во Фиренца, Италија. Споменикот е драматична сцена која покажува двајца патриоти, борци од единиците на Гарибалди, од кои едниот е ранет, а другиот се бори.

мини|Преден поглед на статуата.
Комисијата била доделена во 1898 година по натпревар спонзориран од Società dei Reduci Garibaldini. Статуарната група била извајана од Оресте Калзолари, а била инаугурирана на 27 април 1902 година. Наменета е да им оддаде почит на 150 војници, кои борејќи се со Гарибалди против француско-папските сили, загинале во Битката кај Ментана и следниот ден во Монтеротондо. На плочата пишува: „До храбрите што паднаа кај Ментана, посветувајќи го Рим на слободна Италија“.

Бронзената група прикажува двајца војници: едниот држи високо подигната рака и нишани со револвер, додека тој држи ранет придружник кој сè уште крева знаме.

Критичарите ги забележале сличностите на темата на *Споменикот на браќата Каироли* (1883) од Ерколе Роза, статуа сместена во близина на Шпанските скали во Рим, која прикажува сличен драматичен настан со двајца војници. (Мазанти). И двете статуи се чини дека ја цитираат добро познатата хеленистичка статуа на Менелај што го поддржува телото на Патрокло, како што се толкува во Лоѓија деи Ланци во Фиренца.

На основата се наоѓаат два бронзени барелјефи кои го прикажуваат повлекувањето од Монтеротондо и Битката кај Ментана. На плочата стои дека тие биле донирани од донатори од Трст и Трентино.



## Наводи


Категорија:Споменици во Рим
Железна круна

мини|Железната круна
**Железната крунa** е реликвија и можеби е една од најстарите кралски обележја на христијанскиот свет. Направен е во раниот среден век, кој се состоел од круг од злато и накит наместен околу централна сребрена лента, за која традицијата се сметало дека е направена од железо избиено од Клинец на Вистинскиот крст. Во средновековните Кралство Италија, круната почнала да се гледа како реликвија од Кралството Ломбардско и била користена како регалија за крунисувањето на светите римски императори како кралеви на Италија. Се чува во Дуомо во Монцо.

Категорија:Италијанска култура
Категорија:Сите статии со непотврдени изјави
Марко Луи

**Марко Луи** (роден на 18 јули 1975 година) е италијански мимичар и комичар под уметничкото име **г-дин Луи**.

## Биографија
Луи е роден во Милано, Италија. Луи има дипломирано физичко образование на Универзитетот во Верона. Својата кариера ја започнал на возраст од околу 18 години настапувајќи на одредени места како кабаре уметник и имитатор на Мајкл Џексон, а подоцна и како туристички забавувач. Подоцна имал неколку телевизиски настапи како гостин за програмите на Медиасет.

Од есента 2005 година, се создаваат екраните на Италија 1 според ликот на г-дин Луи, мимика во многу краток стрип што се појавува непосредно пред крајот на рекламирањето наменето за деца (наутро и попладне). Кратките вињети се инспирирани од комичните скечеви на Мистер Бин. Протагонистот е предмет на особено парадоксални и несреќни настани. Техничкиот стил го отсликува оној стрипот од минатото (секогаш просторијата се поставува беспрекорно) зголемувајќи ја тековната употреба на бои, звуци и дигитален шум.

Ликот на г-дин Луи бил цел на кампањи на Интернет со барање да се отстрани од Медиасет.

Од јули 2008 година неговите епизоди дефинитивно исчезнуваат од Италија 1.

Луи, исто така, режирал и продуцирал неколку филмови, вклучувајќи ги *„Книгата на животот“* (2010) и *„Д-р Смит и фантастичниот замок“* (2012).

## Филмографија

## Телевизија

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* 
* 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1975 година
Категорија:Италијански глумци
Бење

**Бење** е вид пржено пециво, често направено од тесто од квасец во Франција, но може да се прави и од други видови тесто. Во Франција има најмалку 20 различни верзии. Може да се разликуваат по формата, по брашното што се користи за тестото и според филот. Тие се популарни во Франција, Италија и Америка.

## Видови
Терминот бење може да се примени на два начина, во зависност од видот на пецивото. Може да се направи и со тесто од квасец, што се однесува на берлинските крофни, на кои им недостасува типична дупка за крофна, исполнета со овошје или џем. На Корзика, бење направено со брашно од костен се познати како *фрители*. На канадски и француски, крофните се нарекуваат наизменично како *беињ* или *бење*.

## Луизијана
Бење во стилот на Луизијана се квадратни или правоаголни пржени крофни направени од квасец. Во Њу Орлеанс, тие се најпознати како појадок кој се служи со шеќер во прав одозгора. Традиционално се подготвуваат да се јадат свежи и топли пред конзумирање. Тие биле донесени во Њу Орлеанс во 18 век од француски колонисти. Варијациите често вклучуваат банана.

## Подготовка
Состојките што се користат за подготовка на бење се:

* млака вода
* гранулиран шеќер
* кондензирано млеко
* брашно
* квасец
* масло или маст, за пржење
* преработен шеќер

## Галерија

Податотека:BeignetsPowderdSugarCDM.jpg| Бење во Њу Орлеанс
Податотека:Cafe_du_Monde1.webm|Подготовка на бење во (Њу Орлеанс)
Податотека:Making beignets 1.jpg|Бење пред пржење
Податотека:Bignè4.JPG|Тесто за пециво за бење


Категорија:Француска кујна
Категорија:Крофни