open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сузана Бикел

**Сузане Бикел** (родена 1960 година, во Рим) е швајцарски египтолог.

## Биографија
Студирала египтологија во Женева, а потоа работела во Францускиот институт за ориентална археологија во Каиро и во Швајцарскиот институт за египетска антика . Работела како археолог на повеќе локации во Среден и Горен Египет. Од 2000 година таа е предавач на Универзитетот во Фрајбург и од 2006 година е професор по египтологија на Универзитетот во Базел. Истражувањето на Сузана Бикел се фокусира на религијата и египетската археологија. Бикел е директор на проектот на Универзитетот во Базел Кингс долина  и била член на тимот што ја ископал гробницата KV64, која го содржи погребот на Нехмес Бастет, во 2011 година 

## Публикации

* *Katalytische und regulatorische Wechselwirkungen von Adeninnukleotiden mit der H+-ATPase des Chloroplasten*, 1988
* *Missions épigraphiques du Fonds de l'Egyptologie de Genève au Spéos Artémidos*, 1988
* *Telekommunikation und Gesellschaft : kritisches Jahrbuch der Telekommunikation. [1]*, 1991 година
* *Египетската космогонија : avant le nouvel Empire*, 1994 година
* *Tore und andere wiederverwendete Bauteile Amenophis' III*, 1997 г.
* *Die Dekoration des Tempelhaustores под Александар IV : und der Südwand unter Augustus*, 1998 година
* *„Sortir au jour“ : уметност во египетската фондација Мартин Бодмер*, 2001 година
* *Aspects et fonctions de la deification d'amenhotep III*, 2002
* *Werbung für die Götter: Heilsbringer aus 4000 Jahren*, 2003 година
* *Les animaux du 6ème jour : Les animaux dans la Bible et dans l'Orient ancien*, 2003 година
* *D'un monde á l'autre textes des пирамиди и textes des sarcophages*, 2004
* *Во ägyptischer Gesellschaft : Aegyptiaca der Sammlungen Bibel+Orient an der Universität Freiburg Schweiz*, 2004
* *Ахенатон и Нефертити : soleil et ombres des pharaons*, 2008 година
* *Vergangenheit und Zukunft Studien zum historischen Bewusstsein in der Thutmosidenzeit*, 2014
* *La porte d'Horemheb au Xe pylône de Karnak*, 2015 година
* *Египет и древниот Близок Исток - перцепции на алтеритетот*, 2016 година
* *Студии во античка египетска погребна литература*, 2017 година

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1960 година
Категорија:Француски археолози
Категорија:Француски египтолози
Лидија или сè што знам за жените

**„Лидија или сè што знам за жените“** — поетски роман на македонскиот писател Тихомир Јанчовски, издаден во 2018 година во сопствено издание.

## Содржина
Поетскиот роман „Лидија или сè што знам за жените“ од Тихомир Јанчовски во издание на авторот е поетски роман напишан во еден здив, или како што кажува авторот за пет дена.  
„Лидија или сè што знам за жените“ е прво прозно дело на овој автор во жанрот поетски роман и претставува една луцидна и автобиографска приказна за „Поетот, музата, неговите приказни и нејзиното читање“. 
.
„Лидија, или сè што знам за жените“ од Тихомир Јанчовски е погледот на светот на поетот, авторот. Не оптоварувајќи се дали ќе се допадне не читателот, на спонтан начин, успева да напише дело кое се чита во еден здив.
Мислата на авторот тече како вода, а стилот е толку едноставен, што читателот се чувствува како да разговара со  авторот. Овој роман се застапени  современи, секојдневни и универзални теми.  Претставува роман за убавото. За убавината на животот. Јанчовски, дури и кога пишува за тешки и мрачни теми, тоа го прави на едноставен, природен, благ начин. 
Така, тој ја опишува сончевата Битола која живее вистински. Широк Сокак е секако тука она збиралиште каде врие од луѓе кои го сакаат животот. Обичните луѓе се носителите на дејството, но исто толку убава е и осаменоста; „тагата е пожелна исто колку радоста, а обичната жена станува муза. Животот како да е овде и сега, едноставен и полн со смисла- пишува за овој роман  Лидија Митоска-Ѓорѓиевска“ 

## Наводи

Категорија:Македонски романи
Категорија:Романи кои се одвиваат во Македонија
Категорија:Дела на Тихомир Јанчовски
Категорија:Книги од 2018 година
Категорија:Појавено во 2018 година во Македонија
Академија Домус

**Академија Домус** е приватно училиште за дизајн во Милано, Италија. Тој нуди постдипломски и професионални курсеви за мода, индустриски дизајн и управување со дизајнот.  

Домус Академијата е основана во 1982 година од семејството Мацоки, сопственици на, која ги издавала списанијата и *Кватроруоте* . Марија Грација Мацоки била претседател на училиштето. Џанфранко Фере бил во персоналот од 1983 до 1989 година, и Андреа Бранци била културна директорка во првите десет години. Во 2009 година училиштето го купил Лауреат Едукација од Балтимор, Мериленд за околу десет милиони евра.

## Наводи

Категорија:Италија
Доменико Анџело

десно|мини|360x360пкс| Отпечаток за оградување од 1763 година од книгата со упатства на Анџело Доменико
**Доменико Анџело** (роден 1717 Легорн, Италија – 1802, Твикенхем, Англија), бил италијански мајстор за мечување, познат и како **Анџело Доменико Малеволти Тремамондо**. Син на трговец, тој бил основач на фамилијата на мечували Анџело. Тој бли пофален како „прв што го нагласил мечувањето како средство за развивање здравје, сталоженост и благодат.

## Патувања
Тој се преселил во Париз на 27 години, со намера да го преземе семејниот бизнис, но наместо тоа стекнал вештини за мечување. Имал афера и со англиската глумица Пег Вофингтон, а со неа отишол во Лондон и Даблин . Сепак, аферата се заладила и на 5 февруари 1755 година наместо тоа, тој се оженил со 17-годишната Елизабет Џонсон (1738-1805), со која имал шест деца.

## Школа за мечување
Во Англија, Анџело го добил покровителството на Хенри Херберт, 10-тиот гроф од Пемброк, и три години подоцна на задолжителната принцеза од Велс, која го назначила за јавачки и мечувачки господар на Џорџ, принцот од Велс, и неговиот брат Едвард, војводата од Јорк. . Дотогаш тој ја основал школата за оружје на Анџело во Карлајл Хаус, Сохо, Лондон.

Во 1763 година ја купил куќата Карлајл, на плоштадот Сохо, каде што ја научил аристократијата на модерната уметност на мечување . Еден од неговите станари таму бил композиторот Јохан Кристијан Бах, најмладиот син на Ј.Х.С. и инструктор по чембало на кралицата.

Со помош на уметникот Гвин Делин, тој имал книга со инструкции за мечување, *L'École des armes*, објавена во Англија во 1763 година, со 25 врежани плочи кои прикажуваат класични позиции од старите школи за мечување. Ова го стави својот „акцент на мечувањето како извор на џентлменски вежби, а не како неопходна подготовка за дуел“.

Во 1760 година, Анџело го предал своето училиште на нечив син, и се наметнал во Итон, каде што неговото семејство продолжило да учи мечување уште три генерации.

## Семејство
Од неговата сопруга Елизабет Џонсон, Анџело имал шест деца:

# Хенри Чарлс Вилијам, роден на 5 април 1756 година. Исто така, мајстор за мечување, татко на Хенри Чарлс Анџело Помладиот .
# Флорела Софија, родена 1759 година, Дама во Итон.
# Ен Каролин Елиза, родена 1763 година.
# Кетрин Елизабет, родена 1766 година, мажена за Марк Друри, втор мајстор во училиштето Хароу, и брат на Џозеф Друри, директор на Хароу. Таа беше мајка на Вилијам Џејмс Џозеф Друри.
# Елизабет Тремамондо, родена 1768 година.
# Џорџ Ксавиер Тремамондо, роден 1773 година.

Можеби имал и син наречен Мајкл Анџело.

## Смрт
Починал во куќата на неговата ќерка Флорела во Твикенхем на 11 јули 1802 година.

## Наследство

* Претставата „Тремамондо - Ангелот на мечувањето“, напишана од Алберто Бона, а во режија на Џампаоло Зенаро, беше поставена во театарот Карло Голдони, во родниот град на Доменико Анџело, Легорн.

## Наводи

## Надворешни врски

* Потомци на Анџело Доменико Тремамондо
* Мерачи на славните и фикцијата, Маргарет Одроваз-Сипневски, BFA
* 

Категорија:Луѓе од Ливорно
Категорија:Починати во 1802 година
Категорија:Родени во 1717 година
Категорија:Италијански мечувалци
Олена Апанович

**Олена Апанович** () (9 ноември 1919 – 21 февруари 2000 година) била украински историчар, истражувач на Запорожските Козаци. Таа била добитничка на наградата Антонович.

## Биографија
Олена Апанович била родена во Мелекеш, Симбирска губернија (сега Димитровград, Уњлјановска област ), Русија, во нејзиното семејство на железнички службеник. Нејзините роднини раскажуваат како нејзината мајка ја родила Олена во железнички вагон. Нејзиниот татко бил белоруски селанец (оттука и белоруското презиме *Апанович*), а нејзината мајка имала мало потекло од полско благородништво. Целото детство го поминала во Манџурија, североисточна Кина, каде што работел нејзиниот татко. Нејзиното семејство било депортирано од Кина од страна на Јапонците. Тие се населиле во Харков во 1933 година, каде Олена завршила гимназија. Мајката на Олена починала набргу потоа, а нејзиниот татко бил потиснат во 1939 година со лажни обвинувања. Во раните 1990-ти Апанович се вратила на студиите за украинските Козаци и објавила три книги со популарна привлечност: Приказни за Запорожските Козаци, 1991; Хетмани од Украина и Киш Отамани од Запорожските Сичи, 1993; и Украинско-руски договор од 1654: митови и реалност, 1994.

Во 1937 година, влегла во „Сојузничкиот институт за новинарство“ во Москва, но училиштето набрзо било затворено и Апанович се вратила во Харков каде што дипломирала на Педагошкиот институт (Факултет за руски јазик и литература) непосредно пред почетокот на Втората Светска војна. По почетокот на германската инвазија, била евакуирана во Казахстан и Башкирија. Од мај 1944 година, Олена работела во Централниот државен архив на Украина во Киев како истражувач и подготвила многу историски документи за објавување.

Во 1950 година, Апанович ја одбранила својата дисертација за диплома за кандидат на науки (приближно еквивалентна на докторат) за учеството на Запорожските Козаци во Руско-турската војна од 1768-1774 година. Таа потоа се приклучила на Институтот за историја на Академијата на науките на Украина како водечки експерт за Козаците. Во периодот од 1950-1972 година, водела археолошки експедиции на места поврзани со историјата на Запорожските Козаци, објавила многу научни трудови и направила целосен регистар на спомениците на Запорожските Козаци.

Од 1972 година, откако беше отпуштена од политички причини од Институтот за историја, Апанович работела во Централната научна библиотека на Академијата на науките на Украина, давајќи значителен придонес во истражувањето на ракописите. Во раните 1980-ти, таа честопати била поканета за историски консултант за документарни и фиктивни филмови за украинските Козаци.

## Награди и почести

* 1991 година, Апанович станала член на Сојузот на писателите на Украина
* 1994 година, доделена и е наградата именувана по Т.Шевченко
* 1995 година, награда Антонович (САД)

## Наводи

* Биографија на Апанович на локацијата на Музејот на дисидентското движење, 
* Људмила Тарнашинска, „55 години „под знакот на Клио“. , *Џеркало Тижнија, (Неделно огледало)*, 4–10 септември 2004 година.

Категорија:Починати во 2000 година
Категорија:Родени во 1919 година
Категорија:Украински историчари
Балади (Шопен)

мини|Четвртата балада на Фредерик Шопен, оп. 52. Автографски ракопис, 1842 година, Бодлиова библиотека.
Четирите **балади** на Фредерик Шопен се дела со еден став за соло пијано, компонирани помеѓу 1831 и 1842 година. Тие се сметаат за едни од најважните и најпредизвикувачките дела во стандардниот репертоар за пијано.

## Облик
Поимот „балада“ бил користен од Шопен во смисла на балетски интерлудиум или танц, што е еднакво на старата италијанска балата, но поимот може да има и конотации на средновековната јуначка балада, наративна минстрал-песна, често со фантазиски одлик. Има драматични и танцови елементи во употребата на жанрот од страна на Шопен, и може да се каже дека е пионер на баладата како апстрактен музички облик. Се вели дека четирите балади биле вдахнати од пријателот на Шопен, поетот Адам Мицкевич. Сепак, точното вдахновение за секоја поединечна балада е нејасна и спорно.

Иако баладите не одговараат точно на обликот на соната, „обликот на баладата“ создадена од Шопен за неговите четири балади е варијанта на обликот на соната со специфични несовпаѓања, како што е репризата на огледалото (претставувајќи ги двете експозициски теми во обратен редослед за време на рекапитулацијата). Баладите директно влијаеле на композиторите како Франц Лист и Јоханес Брамс кои, по Шопен, напишале свои балади.

Покрај споделувањето на насловот, четирите балади се ентитети различни еден од друг. Според композиторот и музички критичар Луј Елерт, „Секоја [балада] целосно се разликува од другите, и тие имаат само едно нешто заедничко – нивната романтична работа и благородноста на нивните мотиви“. Меѓутоа, современите теоретичари покажаа дека баладите имаат многу заедничко, како што е „баладниот метар“ (или) и одредени формални практики како што е реприза на огледалото и одложување на структурната доминанта.

## Балада бр.1

**Баладата бр. 1 во г-мол, оп. 23**, била завршена во 1835 година во Париз.

## Балада бр.2
**Баладата бр. 2 во Ф-дур, оп. 38**, била составена од 1836 до 1839 година во Ноан, Франција и на шпанскиот остров Мајорка.

## Балада бр.3
**Баладата бр. 3 во А  дур, оп. 47**, е составена во 1841 година во Ноан.

## Балада бр.4
**Баладата бр. 4 во Ф-мол, оп. 52**, била компонирана во 1842 година во Париз и Ноан и ревидирана во 1843 година.

## Снимки
Четирите балади се снимени од многу пијанисти, меѓу кои Артур Рубинштајн, Владимир Ашкенази, Дину Липати, Свјатослав Рихтер, Марта Аргерич, Емануел Акс, Андреј Гаврилов, Јунди Ли, Сеонг-Џин Чо, Мареј Перахија и Кристијан Цимерман. Весникот ''Guardian'' ја опишал снимката на Кристијан Цимерман со Дојче Грамофон како „клучна снимка“.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Дела на Фредерик Шопен
Категорија:Балади за пијано
Кучешко распетие

**Кучешко распетие** — роман на македонскиот писател Славко Јаневски, втор дел од трилогијата „Миракули на грозомората“, издаден во 1984 година.

## Содржина
Романот „Кучешко распетие“ од Славко Јаневски во издание на „ Култура“, „Македонска книга“ и „Мисла“, 1984 е втор дел на трилогијата „Миракули на грозомората“.
Во изданието на МПМ Македонија романот се претставува: „Настаните сместени во 16 век се продолжение на фантастичната сага за Кукулино, за кукулинци и за Керубиновото племе. Нараторот, монахот Тимотеј (Нестор), хроничар на своето време,од сенката на манастирската ќелија во манастирот „Свети Никита” ги следи настаните околу себе, во ридиштата и по полето, или се следи себеси во нив додека се движи по невиделците па една борба чиј крај не може да се согледа и чија смисла е само преку неа да се опстои, да се преживее, да се дочека утрешниот ден. Романот следи неколку паралелни судбини, ликови, настани, кои се мешаат во една фреска, создадена од реален материјал. Надраснувајќи ги времињата, романот влегува во нови слоеви, во кои се диференцираат и некои социјални движења, превирања, борби, буни.“
Настаните во вториот дел од трилогијата се одвиваат девет години по инвазијата на стаорците под команда на Свети Адофонис. Насловот на романот се однесува на легендарното место, во близина на дабова горичка, каде куче и човек биле распнати на ист крст. Пред многу години, паганските жители на Кукулино заковале куче на крстот за да ги исмеваат христијанските мисионери кои пристигнале за да ги преобратат. Христијаните се одмаздиле фаќајќи еден од селаните и го заковале на богохулно распнување. Човекот и кучето гниеле заедно додека, еден ден, тие исчезнале од крстот и не се искачиле на небото. Зашеметените селани виделе дека палтото на куќата Исус заблескало со злато, додека човекот паднал на парчиња. Затоа жителите на Кукулино почнале да го викаат тоа место Кучешко распетие.
Главниот јунак и главниот раскажувач на романот е Тимотеј, кој веќе се појавува во Легиите на Свети Адофонис. Работите се промениле од големата победа над месојадните стаорци. Тимотеј сега се вика Нестор. Тој презел монашки завет и му служи на Бог заедно со уште четворица монаси во манастирот Свети Никита. Она што е извонредно во оваа нова етапа во историјата на Кукулино е фактот дека чудотворните и натприродните се позадина само. Бидејќи Борчило го нема, нема други вампири кои ги опседнуваат патиштата. Кучешкото распетие останува фокусна точка на темната енергија акумулирана во Кукулино од насилната ерупција на христијанството во неговиот пагански свет. Не е ни чудо што малиот тиранин го одбрал тоа место за градење на сопствената тврдина. Камењата на поранешното здание, каде порано бил прогонет вампирот Борчило, сега се пренаменети како градежен материјал за новата резиденција на Русијан чиј подем станува уште еден неподнослив товар на рамената на селаните.

## Наводи

Категорија:Македонски романи
Категорија:Романи кои се одвиваат во Македонија
Категорија:Дела на Славко Јаневски
Категорија:Книги од 1984 година
Категорија:Појавено во 1984 година во Македонија
Парк на базилики

мини|Парк на базиликите Сан Лоренцо
алт=Карта на Милано|мини|Карта на Милано
**Парк на папата Јован Павле II**, најпознат по своето историско име **Парк на базилики** ( **Parco delle Basiliche** на италијански) е градски парк во Милано, Италија, кој се наоѓа во зона 1. Своето име го должи на фактот што поврзува две големи базилики, базиликата Сан Лоренцо и базиликата Сант Евсторџо. Паркот има вкупна површина од 40.700 м2, пресечен со Преку Молино дел Арми, една од авените што ја опфаќа обиколницата Круг на Навигли (ова првично било наменето да се прилагоди во подвозник, но планот никогаш не бил спроведен).

## Историја
Во 1925 година, властите на Милано започнале проект за ревитализација на областа околу базиликата Сан Лоренцо и блиската Колона ди Сан Лоренцо (двојна колонада која е една од главните римски урнатини во Милано). Во тоа време, областа имала мочуришта од загадена вода произведена од кожарите сместени во соседниот Пјаца дела Ветра, како и стари згради во фаза на распаѓање. Областа била исчистена во 1934 година, но дури по Втората светска војна таа всушност била редизајнирана како зелен јавен простор. Архитектите Пјер Фаусто Багати Валсеки и Антонио Гранди, запишани во 1956 година, го замислиле новиот парк како еден вид археолошко шеталиште што ги поврзува двете базилики, Колона ди Сан Лоренцо и урнатините на римскиот амфитеатар.

Областа околу паркот и Колон ди Сан Лоренцо е една од најпопуларните области за ноќен живот во Милано, со голем број барови, пабови, диско клубови и други места на таканаречената „миланска мовида“. Во последните децении на 20-от век, постојано биле поставувани безбедносни прашања, вклучувајќи вандализам, трговија со дрога, прекумерна бучава и навредливо паркирање. Овие проблеми биле решени при реновирањето на паркот што се случил во 2000 година, по повод Големиот јубилеј; поточно, целата површина на паркот била оградена и поставени се безбедносни камери. Во истата прилика делумно била редизајнирана и зелената површина, а името на паркот било формално сменето во „Парк на папата Јован Павле II“.

## Одлики
Покрај неговите архитектонски и археолошки наоѓалишта од интерес (т.е. двете базилики и римските урнатини), паркот е познат по своите украсни дрвја; видови дрвја што можат да се најдат во паркот вклучуваат неколку видови јавор ( *Acer* ) како што се јавор ( *A. negundo*), норвешки јавор (*A. platanoides*) и сребрен јавор (*A. saccharinum*), европски габер (*Carpinus betulus*), цреша слива (*Prunus cerasifera*), европска бука (*Fagus sylvatica*), француски даб (*Quercus robur*), неколку видови брест (*Ulmus*), црна топола (*Populus nigra*), европски црн бор (*Pinus nigra*), и дрвото пагода (*Sophora japonica*).

## Наводи

Категорија:Знаменитости во Милано
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Паркови во Италија
Тумчевишки манастир

**Тумчевишки манастир** — манастир во северозападниот дел на Македонија, во близина на селото Тумчевиште.

## Местоположба

Манастирот се наоѓа северно од селото Тумчевиште, во непосредна близина на влезот во селото од страна на автопатот Гостивар-Тетово.

## Градби

Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конаци, чешма и помошни објекти.

### Црква „Св. Архангел Гаврил“

Црквата е единствениот храм во манастирот.

## Галерија


Податотека:Тумлевишки манастир 9.jpg|Летниковец
Податотека:Тумчевишки манастир 11.jpg|Дрвен патоказ
Податотека:Тумчевишки манастир 2.jpg|Крст
Податотека:Тумчевишки манастир 3.jpg|Летниковци
Податотека:Тумчевишки манастир 4.jpg|Фонтана
Податотека:Тумчевишки манастир 6.jpg|Конак
Податотека:Тумчевишки манастир 7.jpg|Трпезарија
Податотека:Тумчевишки манастир 8.jpg|Печка
Податотека:Тумчевишки манастир.jpg|Дворот на манастиро
Податотека:Тумчешившки манастир 5.jpg|Конак


## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Тумчевиште
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Тетовско-гостиварската епархија
Џовани Волпи

десно|мини|250x250пкс| 1961 Ферари 250 ТР модифициран од Џото Бизарини за Скудерија Серенисима
Грофот **Џовани Волпи ди Мисурата** (роден 1938 година во Венеција, Кралство на Италија) бил италијанско-алжирски благородник и поранешен менаџер на автомобилски трки и сопственик на тим во Формула 1. Тој наследил богатство, на 24-годишна возраст, од неговиот татко, грофот Џузепе Волпи ди Мисурата, политичар финансиер и основач на реномираниот филмски фестивал во Венеција. За време на Втората светска војна, таткото на Џовани Волпи служел во кабинетот на Мусолини како министер за финансии и еден од неговите главни советници. Тој дизајнирал неколку од мерките за штедење на Мусолини и по војната побегнал од гонење. Неговиот татко, исто така, ја стекнал и реставрирал вилата Барбаро во Мазер, Италија, била изградена првично за семејството Барбаро. Џовани Волпи бил син на Џузепе и неговата втора сопруга Натали Ел Канони. 

Џовани Волпи го основал тркачкиот тим, Скудерија Серенисима, во 1961 година и брзо станал еден од најдобрите клиенти на Ферари. Во 1962 година, Скудерија Серенисима им го нарачала на Пјеро Дрого и Џото Бизарини дизајнот на Ferrari 250 GT Drogo, исто така познат како Ферари Бредван.На крајот на годината, кога група високи личности, вклучувајќи ги Бизарини и Карло Чити, го напуштиле Ферари за да се приклучат на Волпи и го основаа АТС, односите на Волпи со Енцо Ферари се заладија. Последователно, Ферари одби да му продаде на Волпи два 250 GTO што ги побара за неговиот тим GT. 

По катастрофалната кампања во Формула 1 во 1963 година, каде што возачите Фил Хил и Џанкарло Багети не успеале да освојат шампионски бодови, АТС се затвори. Волпи потоа продолжил со марката Серенисима. Брус Мекларен користел мотор Серенисима за неколку Гран При во 1966 година.

Волпи е оженет со Доминика Ризо и живее во Женева.

## Наводи

Категорија:Родени во 1938 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Луѓе од Ферари
Категорија:Италијанско благородништво
Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село (Гостиварско)

**Свети Јован Крстител** — главна селска црква во гостиварското село Ново Село, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во самото село, сместена веднаш до некогашното основно училиште.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 11.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 2.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 3.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 4.jpg|Припратата
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 5.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 6.jpg|Чешма во црковниот двор
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 7.jpg|Базен за верски обреди
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 8.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село 9.jpg|Влезот во помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Јован Крстител“ - Ново Село.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Sv. Jovan Krstitel - Novo Selo (14).jpg|Црквата од далечина


## Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Ново Село

## Наводи

## Надворешни врски

Ново Село
Категорија:Ново Село (Гостиварско)
Франческо Марија Ричини

мини|Внатрешниот двор на Палацо Брера во Милано.
**Франческо Марија Ричини** (9 февруари 1584 - 24 април 1658) бил италијански барокен архитект.

## Биографија
Бил роден во Милано и тренирал под водство на Лоренцо Бинаго. Тој бил покровител на кардиналот Федерико Боромејски, надбискуп на Милано. По престојот во Рим, тој станал *капомастро* под главниот архитект на катедралата во градот, Аурелио Треци, во 1605 година. Тој самиот бил издигнат на позицијата на вториот од 1631 до 1638 година.

Како и неговиот познат постар братучед, Карло Боромејски, автор на водич за религиозна архитектура, Федерико Боромејски објавил класични или антички модели. Во Ричини нашол отстапување од барокот, како што бил примерот со неговите цркви Санта Марија ала Порта и Сан Џузепе. Оваа мала црква во центарот на Милано (осветена 1616 година) имала високо украсена фасада (завршена во 1630 година) со волути. Внатрешноста била два квадрати инспирирани од Браманте.

Тој исто така работел и на палацосите на Брера (1627–1628), Анони (1631), Лита (1642–1648) и Дурини (1648). Тој придонел за дизајнот на дворот на Ospedale Maggiore (1625–1649), во соработка со Џован Батиста Месина, Фабио Мангоне и Џовани Батиста Креспи  Тој, исто така, ја дизајнирал конкавната фасада за Collegio Elvetico, а исто така и за Collegio Borromeo во Павија и војводската палата на Certosa di Pavia (1625). Тој помогнал во изградбата на Сант'Алесандро во Зебедија во Милано. Тој го дизајнирал „Олтарот на Богородица на Успение“ во катедралата Комо, дело кое траело неколку децении и било завршено во 1686 година.
мини|„Олтар на Богородица на Успение“ во катедралата Комо
Неговиот син Џан Доменико исто така бил архитект. Се вели дека Ричини бил раното влијание на Франческо Боромини.

## Наводи

* 

## Белешки

Категорија:Починати во 1658 година
Категорија:Родени во 1584 година
Категорија:Италијански архитекти
Вила Кастелбарко

десно|мини|250x250пкс| естерно дела вила
**Вила Кастелбарко** била рурална палата опишана како *вила ди делиција* што се преведувала како *вила на задоволствата*, сместена западно од каналот Мартесана и реката Ада, северно од градот Ваприо д'Ада, во регионот Ломбардија, Италија.

## Историја
Првично, локацијата била домаќин на манастирот Валомбросан, со постојани фарми и капела до Свети Карпофоро. Се чинело дека генералниот распоред ги одразувал манастирите на поранешниот манастир. Во описот од 19 век, таа била наречена *Вила Монастероло*.

Тие биле пренаменети од грофот Џузепе Симонета (починал во 1733 година) со изградба на ложа. Монашката црква била формулирана како семејна капела, обновена во барокен стил со полихроматски мермерен олтар. Вилата била префрлена од Симонета во семејството Кастелбарко кон крајот на 18 век, кога Франческа Симонета се омажила за грофот Чезаре Кастелбарко. Овој гроф продолжил со реновирање на зградите и околината, кои во минатото биле користени како ловечки дом.

Во 1804 година, тој ги проширил и украсил просториите за прием, двојно ја зголемил големината на јужното крило со изградбата на *лимонаја* или оранжерија. На просторот покрај терасата, тој изградил две палацини во стилот на империјата што се користеле како музеј и театар. Паркот со засилен со клупи и статует.

Помеѓу 1835 и 1837 година, внукот на Чезаре, Карло Кастелбарко создал во подрумот серија соби со поединечни теми: египетска, етрурска, римска, океанска и фино соба со ренесансна или рафаелска тема. Собите, честопати налик на пештера, биле опремени со фонтани со разиграни водни млазници и водопади. Водич од 1907 година прикажувал северноиталијанска скулптура собрана од Карло, сега во колекцијата Cloisters на Метрополитен музејот на уметност во Њујорк.

На крајот на деветнаесеттиот век, вилата преминала во рацете на семејството Масимини, потоа на Квинтавале во почетокот на дваесеттиот век, кое ја окупирало до средината на 1960-тите. Во моментов имотот бил во сопственост на приватна компанија наречена „Барко центар за уметност и култура“. Се користела за културни настани и приватни функции.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Италија
Пред вистината (филм)

**„Пред вистината“** () — југословенски филм од 1968 година, во режија на Војислав Кокан Ракоњац. Ова е претпоследниот филм на Ракоњац, а во него се прикажани снимки од демонстрациите против американското учество во Виетнамската војна, како и еден од најобемните прикази на белградските фасади од тоа време. Главните улоги ги толкуваат: Бранко Плеша, Љуба Тадиќ, Весна Крајина и Оливера Марковиќ.

## Синопсис
Дваесетина година по завршувањето на Втората светска војна, Младен Стојановиќ е сменет до должноста и прерано пензиониран. Така, од провинцијата, тој оди бо Белград за да побара помош од другарите од времето на партизанските денови. Меѓутоа, некогашните пријатели не сакаат да го примат. Младен ја среќава својата поранешна девојка и со неа закажува состанок, но случајно тие се разминуваат, а Младен оди во подрумот на хотелот „Мажестик“ каде го препознава Страхиња Петровиќ. Дваесет години претходно, како партизан, Младен добил наредба да го стрела Страхиња (го игра Тадиќ), кој како четник бил заробен од партизаните. Страхиња останал жив, зашто куршумот на Младен само лесно го ранил. Сега, состојбата е спротивна: Младен е отфрлен од своите поранешни соборци, а Страхиња е успешен белградски адвокат. Двајцата ја минуваат ноќат заедно во друштво на жени со сомнителен морал, а човечкото во нив ги надминува идеолошките разлики. Сега, Младен е гостин на Страхиња и меѓу нив се раѓа пријателство, а Страхиња е единствениот човек кој му нуди помош на Младен.

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1968 година
Категорија:Филмови на Војислав Кокан Ракоњац
Категорија:Филмови со Љуба Тадиќ
Категорија:Филмови со Весна Крајина
Категорија:Филмови со Оливера Марковиќ
Категорија:Филмови со Бранко Плеша
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Белград
Категорија:Филмови со Драгомир Фелба
Категорија:Филмови со Мира Николиќ
Категорија:Филмови со Растко Тадиќ
Категорија:Филмови со Данило Бата Стојковиќ
Категорија:Филмови со Предраг Милинковиќ
Категорија:Филмови со Миња Војводиќ
Категорија:Филмови на Зета филм
Љубов на селски начин

**„Љубов на селски начин“** (српски: *Љубав на сеоски начин*) — југословенска телевизиска серија од 1970 година, во режија на Драгослав Лазиќ по сценариото на Душан Савковиќ. Серијата е снимена во продукција на Телевизија Белград и има осум епизоди. Главните улоги ги толкуваат: Драган Зариќ, Миодраг Петровиќ - Чкаља, Жика Миленковиќ, Живка Матиќ, Ратко Сариќ, Милка Лукиќ, Павле Минчиќ, Призренка Петковиќ, Силвана Арменулиќ, Олга Станисављевиќ, Драган Лаковиќ итн.

## Синопсис
Во серијата се прикажани доживувањата на момчето Милорад (го игра Зариќ) кого стрикото Гвозден (го игра Чкаља) и дедото Паун (го игра Сариќ) сакаат присилно да го оженат со најбогатата девојка во селото, Радмила. Затоа, Милорад бега од селото и оди во градот, каде ја запознава девојката Розика. На крајот, тој пак се враќа во селото, сакајќи да се ожени со Радмила, но без мираз, а тоа им ги расипува плановите на Гвозден и Паун...

## Наводи

Категорија:Југословенски телевизиски серии
Категорија:Телевизиски серии со почеток во 1970 година
Категорија:Српски телевизиски серии
Категорија:Телевизиски серии на српски јазик
Категорија:Телевизиски серии на Телевизија Белград
Стола

[мини| Статуа на [Ливија Друсила облечена во стола и пала]]
**Стола** (Classical Latin: [ˈst̪ɔ.ɫ̪a]) била традиционалната облека на римските жени, што одговарала на тогата облеката што ја носеле мажите. Во латинските литературни извори бил наречен и *vestis longa*, што укажува на неговата должина.

## Наводи

Категорија:Византиска облека
Категорија:Римска облека
Пилеус (шапка)

[мини| Апулиска црвена фигура која прикажува конусна капа, трета четвртина од 4 век п.н.е., [Лувр]]
**Пилеус** (, ; исто така ***' или ***' на латински) беше филц капа без рабови што се носеше во Стара Грција, Етрурија, Илирија (Панонија), подоцна исто така била воведена во Стар Рим. Пилеусот се појавува и на апулиската црвенофигурна керамика.

## Наводи

Категорија:Симболи
Категорија:Римска облека
Оликула

***Оликула*** е кратката наметка со качулка која жените би можеле да ја носат преку стола за да им биде потопло. 

## Наводи

Категорија:Римска облека
Агостино Часка

**Агостино Часка** (роден во Полињано а Маре, 7 мај 1835 година - Рим, 6 февруари 1902 година) бил италијански августинец и кардинал. Тој бил истакнат ориенталист и архивар на Тајниот архив на Ватикан. 

## Животот
Орденот на Свети Августин го добил во 1856 година, верската професија ја започнал во 1857 година, а во 1858 година бил ракоположен за свештеник. Студирал ориентални јазици, особено арапски и коптиски.

Папата Лав XIII му доверил неколку деликатни мисии. Во неговата наредба, покрај тоа што бил професор по догматска теологија, Свето писмо и ориентални јазици, Циаска ги извршувал и позициите на префект на студии, асистент генерален, а потоа и на генерален обвинител.

Во 1866 година се здобил со катедрата по хебрејски јазик на Колеџот за пропаганда, а подоцна учествувал на Првиот ватикански собор во квалитет на теолог и како толкувач за ориенталните бискупи. Ги зазема и следните позиции: консултант на Конгрегацијата на пропагандата за прашањата на ориенталните обреди; писател во Ватиканската библиотека за арапски јазик; понтификален преведувач во Конгрегацијата за пропаганда; обичен цензор на ориентални книги и професор по ориентални јазици во Римската семинарија; декан на ориенталните јазици и теолошки факултет во истата семинарија и претседател на колеџот за толкувачи при Пропагандата; советник на Светата канцеларија.

## Дела
Тој ги објавил постојните фрагменти од многу древна коптска верзија на Стариот завет, од ракописи во музејот Боргија. Тој исто така ја открил и уредил арапска верзија на *дијатесаронот* на Татијан, текст од важност за историјата на Канонот на Новиот завет.

## Надворешни врски
* ''Catholic Hierarchy'' page
* Biography 
*  Vatican page

Категорија:Починати во 1902 година
Категорија:Родени во 1835 година
Јазлеста чипка

алт=Complex knotted lace|мини|1902 година илустрација на
**** (италијански, „јазлеста чипка“) е вид на тантела направена без бобина чипка (тегови). Потекнува од Милано во Италија. во 16 век и обично вклучува геометриски обрасци. Тоа е претходник на чипка за бобина. Останатите примероци од оваа чипка се навистина многу ретки.

## Наводи


Категорија:Милано
Категорија:Облека
Венецијанска чипка

десно|мини|337x337пкс| Портрет на млад човек од семејството Чиги облечен во ''грос-поинт де Венис'' јака, 17 век
**Поинт де Вениз** е венецијанска иглена чипка од 17 век која се одликува со лизгачки цветни дезени со дополнителни цветни мотиви работени во релјеф. До средината од 17 век, таа ја надминала фламанската чипка како најпосакуваниот тип на чипка во современата европска мода.

## Видови
Почнувајќи од 1620 година, таа станала поделена на венецијанска издигната чипка и венецијанска рамна чипка. Првиот се одликува со тоа што има подигната шема создадена преку употреба на кордонета обработена со отвор за копче, така што кривите постигнале покачен квалитет сличен на релјефна резба.

## Наводи

Категорија:Облека
Фирентински истории

мини|Страница од книгата
***Фирентински истории*** () е историскиот извештај на италијанскиот ренесансен политички филозоф и писател Николо Макијавели, првпат објавен постхумно во 1532 година.

## Наводи


Категорија:Италијански филозофи
Категорија:Италија
Консулта Аралдика

thumb|Грб на семејството Камондо, што им бил доделен во 1868 г. од страна на Консулта Аралдика.
**Консулта Аралдика** бил факултет основан со кралски декрет на 10 октомври 1869 година за да ја советува италијанската влада за благородни титули, грбови и сродни работи. Тоа беше оддел на Министерството за внатрешни работи, комбинирајќи ги улогите на различните хералдички факултети кои постоеле во Италија пред обединувањето, вклучувајќи го и *Трибунале Аралдико* од Ломбардија, *Комисијата Аралдика* од Венеција и *Конгрегазион Аралдика Капитолина* од Рим.

Консулта Аралдика била распуштена по усвојувањето на Уставот на Италијанската Република во 1948 година и укинувањето на државното признавање и регулирање на благородните титули. Иако денес ниту еден владин функционер или канцеларија не може да доделува титули на благородништво, некои од функциите на Консулта Аралдика сè уште ги извршува Хералдичката канцеларија во рамките на Канцеларијата на премиерот.

И покрај неговото име, Консулта Аралдика ретко се занимаваше со оружена хералдика. Како и да е, официјален *Бласонарио*, или оклоп, бил во рана фаза на нацрт кога монархијата била укината во 1946 година. Плановите предвидуваа ова да ги вклучи блазоните на италијанските семејства без разлика дали се насловени или не. 

## Наводи

Категорија:Италијанско благородништво
Категорија:Хералдички органи
Семејството Да Винчи

**Семејството Да Винчи** е италијанско семејство од Винчи, Тоскана.

## Потекло
[десно|мини| Каса Леонардо, куќата во која се верува дека пораснал [Леонардо да Винчи . Сместено е покрај Виа ди Анкиано, 3 километри северно од Винчи, Тоскана, Италија]]
десно|мини| Грб на семејството Да Винчи пронајден на куќата од детството на Леонардо да Винчи
Семејното име потекнува од Винчи, Тоскана, тоа е местото на потекло на семејството.

## Наводи

Категорија:Италијанска култура
Категорија:Историја на Тоскана
Категорија:Историја на Италија
Категорија:Италијански семејства
Марио Прада

**Марио Прада** (роден во Милано, починал во 1958 година) бил основач и оригинален дизајнер на модната етикета Прада, компанија специјализирана за многу производи од висока мода за мажи и жени, вклучувајќи чевли, чанти, багаж и кожни производи. Прада била основана во 1913 година.

## Основање на Прада
Прада била основана во 1913 година од Марио Прада и неговиот брат Мартино како **Фратели Прада**. Компанијата првично била со седиште во Милано, Италија. Продавницата продавала кожни производи и увезувала сандаци и чанти од англиски пароброд. Марио Прада не верувал дека жените треба да имаат улога во бизнисот, па ги спречил женските членови на семејството да влезат во неговата компанија. Синот на Марио не се интересирал за бизнисот, па ќерката на Марио, Луиза Прада го превзела кормилото на Прада како негов наследник и го водела речиси дваесет години. Нејзината ќерка, Миуча Прада, се приклучила на компанијата во 1970 година, на крајот преземајќи ја нејзината мајка во 1978 година.

## Поврзано
* Прада
* Миуча Прада

Категорија:Италијански дизајнери
Категорија:Починати во 1958 година
Уго Амалди (физичар)

десно|мини| Уго Амалди
**Уго Амалди** - роден 1934 година, е италијански физичар. 

## Биографија
Тој е син на првиот генерален секретар на ЦЕРН Едоардо Амалди. Амалди бил професор на катедрата за физика на Универзитетот во Милано, а претходно работел во Институтот Санита и ЦЕРН. Има почесни докторати од Универзитетот во Лион, Универзитетот во Упсала (1993), Универзитетот во Валенсија и Универзитетот во Хелсинки. Тој е член на Европското физичко друштво, истакнат здружен професор на Техничкиот универзитет во Минхен, член на Академијата Линкеј и ја добил инаугуративната награда Бруно Понтекорво од JINR. Тој, исто така, го основал проектот за хадронска терапија во ЦЕРН во 1991 година.

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1934 година
Категорија:Италијански физичари
Терни

**Терни** е град во централна Италија. Терни е најголемиот град и центар на истоимената област Терни во рамките на италијанската провинција Умбрија, каде што е втор по големина центар

## Географија
десно|мини|403x403пкс| Виа Рома, типична улица на стариот Терни
Градот Терни се наоѓа во централниот дел на Италија, на југот на Тоскана. Градот се наоѓа на 80 километри јужно од Перуџа, седиштето на регионот. Градот е 115 километри северно од главниот град Рим.

### Релјеф
Терни се развил во рамнината на реката Нера, која е опкружена со ридови и планини на централниот дел  Апенините. Градот се протега на надморска височина од околу 130 метри.

### Клима
Климата во Терни е изменета средоземноморска поради  локација на градот.
### Вода
Реката Нера тече низ Терни, на само неколку километри од нејзиното вливување во реката Тибар западно од градот.

## Историја
Населба на местото Терни постоела во праисторијата, а првите познати жители биле Сабините. Римјаните ја окупирале оваа област во III век.п.н.е. и основале град наречен „Интерама“ (лат. *Interamna*), преведено како „помеѓу две реки“. Од ова име потекнува и сегашното име на градот.

На почетокот на средниот век, Терни бил дел од лонгобардската држава долго време, почнувајќи од 755 г. години. После тоа, градот станал полунезависна држава во рамките на Умбрија, а на крајот на средниот век бил припоен кон Папската држава. Терни останал во оваа состојба во следните неколку векови, но во градот се случила раната индустријализација поврзана со производството на челик.

Во1870 година Терни бил приклучен на новоформираното Кралство Италија. Градот брзо се развивал благодарение на развојот на индустријата (особено производството на челик). Сепак, оваа погодност се покажала како ужасен проблем за време на  Втората светска војна, кога градот бил бомбардиран повеќе од 100 пати за да ја уништи клучната градска индустрија за војната. По војната, градот бил повторно изграден.

## Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 113.423 жители. Во градот денес живеат главно Италијанци. Тој е 3 пати поголем од пред еден век. Во текот на изминатите децении, многу имигранти од странство, главно Кинези, се преселиле во градот.

## Економија
Терни е познат по производството на челик и челичарниците.

## Градови партнери

*  Картахена
*  Сент Уан
*  Прага
*  Дунаујварош

## Галерија

Податотека:SANTA MARIA ASSUNTA church cesi.JPG|Градска катедрала
Податотека:Terni Museo archeologico.JPG|Експонати во градскиот археолошки музеј
Податотека:Terni - Palazzo Spada.jpg|Палатата Спада 
Податотека:SANFRANCESCOFOCUS.jpg|Црквата св. Фрање


## Наводи

## Надворешни врски
* 
* www.aboutterni.com Вести из града
* www.terninrete.it Градски портал

Категорија:Умбрија
Категорија:Градови во Италија
Категорија:Градови во Умбрија
Торе деи Гуаланди

мини|318x318пкс| ''Торе дела Муда'', Џовани Паоло Ласинио, гравури од 1865 година.
**Торе деи Гуаланди,** позната и како **Кула Муда**, е поранешна кула во Пиза, централна Италија, сега вклучена во Палацо дел Орологио.

## Опис
Се наоѓа на северниот дел од *Пјаца деи Кавалиери*. Оригиналната кула се наоѓала на десната страна на сегашната зграда. Гуаланди било името на семејството Пизанско кое ја поседувало кулата.
лево|мини| Палацо дел Орологио
Уголино дела Герардеска, неговите синови и двајцата внуци биле затрупани во кулата и умреле од глад во 13 век.

## Надворешни врски
* https://web.archive.org/web/20060720081434/http://www.sns.it/en/scuola/luoghi/palazzodellorologio/
* http://www.comune.pisa.it/turismo/itinerari/1itinerario-gb.htm 
* https://web.archive.org/web/20061110050809/http://www.endex.com/gf/buildings/ltpisa/ltparticles/ltp%20rapid%201948/ltp%20rapid%201948.htm
* http://www.pisaonline.it/ulisse/eng/manoscritti.htm

Категорија:Кули во Италија
Музеј Салваторе Ферагамо

**Музејот Салваторе Ферагамо** во Фиренца, Италија, е моден музеј посветен на животот и делото на италијанскиот дизајнер на чевли Салваторе Ферагамо како и неговата истоимена компанија.

## Историја
Музејот бил отворен во мај 1995 година по успехот на турнејата во историјата на компанијата на Ферагамо. 

## Опис
Музејот содржи 10.000 модели на чевли кој се создадени и во сопственост на Ферагамо од 1920-тите до неговата смрт во 1960 година. По смртта на Ферагамо, колекцијата ја прошириле неговата жена и децата. Музејот вклучува и многу филмови, исечоци од печатот, рекламни материјали, облека и додатоци од 1950-тите до денес.

Музејот е сместен во историската Палацо Спини Ферони, која беше купена од Ферагамо во 1930-тите.

Во 2012 година музејот имал 21.590 посетители.
## Галерија

Податотека:Museo Ferragamo Firenze 11.jpg|
Податотека:Museo Ferragamo Firenze 14.jpg|
Податотека:Museo Ferragamo Firenze 15.jpg|
Податотека:Museo Ferragamo - forme.jpg|
Податотека:Salvatore ferragamo, modello di sandalo ispirato all'egitto, 1930.JPG|


Категорија:Музеи во Италија
Пицата на Џо

**Пицата на Џо**, е пицерија сместена во Гринич Вилиџ, Менхетен, Њујорк Сити на улицата Кармин во близина на улицата Бликер. Ресторанот е познат по тоа што служи класична њујоршка улична пица и е наречен „институција Гринич Вилиџ“. Пицеријата служи на парче или полна пита.

## Локации
Покрај неговата оригинална локација во Гринич Вилиџ, Пицата на Џо има и други локации во Менхетен на 150 East 14th Street, 1435 Broadway и 124 Fulton Street; во Бруклин, на авенијата Бедфорд бр. 216; и во Ен Арбор, Мичиген, на улицата Универзитет 1107 S. Кон крајот на 2010-тите, беа отворени три локации во Шангај, Кина, во Џинган, Ксухуи и Чангнинг.
лево|мини| Внатрешноста на локацијата на Joe's Pizza на 14-та улица
лево|мини| Парче од Joe's Pizza, локација 7 Carmine Street

## Историја
Пицата на Џо е основана во 1975 година од страна на Пино „Џо“ Позуоли, италијански имигрант по потекло од Неапол, Италија. Пицата на Џо се смета за класична пица и омилена меѓу туристите. Ресторанот накратко затворен во 2005 година, но оттогаш е повторно отворен.

## Во популарната култура
Пицата на Џо се појавува во играта *[[:en:Grand Theft Auto III|Grand Theft Auto III]]* од 2001 година  бидејќи се наоѓа во две различни области од играта. Сепак, и двата салони за пици се недостапни за играчот. Салонот за пица се појавува уште еднаш во *[[:en:Grand Theft Auto: Liberty City Stories|Grand Theft Auto: Liberty City Stories]]* и останува недостапен за играчот.

Во филмот од 2004 година, Спајдермен 2, Питер Паркер работи во Пицата на Џо како доставувач, но е отпуштен поради непослушност и прекумерни несреќи со испораката. Пицеријата се здоби со значајност од нејзиното појавување во филмот, а неколку нејзини локации во Њујорк го промовираат нејзиниот изглед во филмот.

Во 2022 година, Пицата на Џо го имаше своето прво деби Marvel Cinematic Universe во реклама за *[[:en:Doctor Strange in the Multiverse of Madness|Doctor Strange in the Multiverse of Madness]]* во форма на камион за храна. Како и *Спајдермен 2*, Сем Раими исто така го режираше филмот.

## Поврзано

* Список на италијански ресторани
* Список на ресторани во Њујорк

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Долчелате

мини|Пица прелиена со тиквички од желади и долцелате
**Долчелате** е италијанско меко сирење со сини линии. Сирењето е направено од кравјо млеко и има многу сладок вкус.

Долчелате е создаден од компанијата Галбани  (сега дел од Групе Лакталис) и името е регистрирана трговска марка. Долчелате било развиено на британскиот пазар да обезбеди алтернатива со поблаг мирис и вкус на познатото традиционално италијанско сино сирење, горгонѕола.

Начинот на производство на долчелате е сличен на методите што се користат за правење горгонѕола. Една разлика е што се прави од урдата на само едно молзење. Потребни се околу два до три месеци за да се произведе ова сирење. Содржината на маснотии во долчелата е повисока и од Горгонзола со околу 50%. Долчелате е многу споредлив по вкус и текстура со сирењето долчеверде и гауденцио.

## Наводи


Категорија:Кравји сирења
Категорија:Италија
Џино Реди

мини|Џино Реди во 1938 г.
**Џино Реди** (26 ноември 1908 – 27 септември 1962) бил италијански композитор. Тој понекогаш бил именуван како **ПГ Реди**.

## Биографија
Роден како **Лујџи Пулчи** во Рим, по дипломирањето на композиција на конзерваториумот во Парма, Реди се преселил во Милано каде што бил активен како диригент на неколку мали оркестри. Во 1934 година започнал да компонира.

Почнувајќи од втората половина на 1930-тите Реди бил еден и од најуспешните текстописци во неговото време. Меѓу најпознатите негови есни се „Perché non sognar“, „Aggio perduto 'o suonno“ и „Non Dimenticar“.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Италијански филмски композитори
Категорија:Починати во 1962 година
Категорија:Родени во 1908 година