Словенски јазици

**Словенските јазици** — една од најголемите групи на индоевропски јазици. Најмногу се зборуваат во Европа, но исто така и во Северна Азија, односно во азискиот дел од територијата на Руската Федерација.

## Класификација

Словенските јазици се делат на неколку главни групи:

* прасловенски јазик
** источнословенски јазици
*** староруски јазик (*рус(ь)(с)кыи*) †
**** белоруски јазик (*беларуская*)
**** русински јазик (*русинська*)
**** руски јазик (*русский*)
**** украински јазик (*украї́нська*)
** јужнословенски јазици
*** **источна група**
**** старословенски јазик (, ) †
**** бугарски јазик (*български*)
**** македонски јазик
*** **западна група**
**** босански јазик (*bosanski*)
**** словенечки јазик (*slovenščina*)
**** српски јазик (*српски/ srpski*)
**** хрватски јазик (*hrvatski*)
**** црногорски јазик (*црногорски/ crnogorski*)
** западнословенски јазици
*** **лехитска група**
**** полапски јазик (*slüvensťĕ*) †
**** полски јазик (*polski*)
**** *поморски јазици*
***** кашупски јазик (*kaszëbsczi*)
***** словински јазик (*słowińskô*) †
*** **лужичка група**
**** горно лужички јазик (*hornjoserbsce*)
**** долно лужички јазик (*dolnoserbski*)
*** **чешко-словачка група**
**** словачки јазик (*slovenčina*)
**** чешки јазик (*čeština*)

**Симбол**:

† - мртви јазици, вештачки зачувани во црквата или познати на науката по текстови.

## Акцент
Акцентот во словенските јазици може многу да варира помеѓу различните јазици, па дури и меѓу дијалектите во еден јазик. Секој словенски јазик има свој уникатен акцент кој може значително да влијае на изговорот и значењето на зборовите.

Во источнословенските јазици акцентот е слободен и може да се најде на било кој слог од зборот. Ист е случајот и со јужнословенските јазици, со исклучок на македонскиот каде акцентот е определен и секогаш се паѓа на третиот слог од крајот на зборот. Во западнословенските јазици акцентот е исто така определен, и се паѓа на вториот слог од крајот на зборот (во полскиот јазик) и на првиот слог од зборот (во чешкиот и словачкиот јазик).

## Писма
[мини|[Асеманиево евангелие|''Асеманиево евангелие'' (11 век)]]
Многу азбуки биле користени едно или друго време за пишување на словенските јазици. Најчесто користени се глаголицата, кирилицата и латиницата; спорадично биле користени и грчката, арапската, па дури и хебрејската азбука.

Приближната дистрибуција по локација и период е приближно следнава:

* **[[Глаголица]]** – Моравија (9 век); Македонија (9 – 11 век); Бугарија (9 – 12 век); Хрватска (10 – 16 век), потоа во црковна употреба до 19 век, и спорадично во 20 век; Словенија (15 – 16 век); Бохемија и Полска (14 – 16 век);
* **[[Кирилица]]** – Бугарија (9 век – денес); целиот источнословенски простор (Русија, Украина, Белорусија), Македонија, Србија, Босна и Црна Гора (10 век – денес);
* **[[Латиница]]** – западнословенската област (10 век – денес); Хрватска и Словенија (10 век – денес); Србија (но секогаш споредна на кирилицата), исто така Босна, истиот период; Белорусија и дел од Украина (16 – 20 век);
* '''Грчка азбука''' – Македонија, особено во егејскиот дел (15 – 19 век);
* **[[Арабица]]** – Белорусија (16 – 18 век); Босна (15 – 20 век);
* '''Хебрејска азбука''' – Белорусија (16 – 18 век).

Општо земено, отсекогаш постоела тесна корелација помеѓу азбуката и религијата, иако не секогаш таа морала да биде причинско-последична.

## Наводи

### Извори
* 
* 

*
Јазици
Категорија:Флективни јазици
Категорија:Флективни јазици