open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ераки

**Ераки** или **Гераки** (, книжевно: *Γεράκιον*, *Геракион*) — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

Селото постоело до почетокот на Втората светска војна, а денес претставува составен дел од Мелик.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на единаесет километри источно од градот Бер и четири километри северозападно од Мелик, на надморска височина од 40 метри.

Сместено е во областа Урумлак, на десниот ракав на реката Бистрица.

## Историја

Селото најверојатно претставувало мала чифлигарска населба.

Во 1918 година, селото станува дел од општината Мелик. Во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Ераки претставувало чисто бегалско село со 19 бегалски семејства и 63 жители. Подоцна, поради мелиоративните зафати, селото се распаднало, а неговите жители го напуштиле и се населиле во селото Мелик, каде што изградиле посебно маало, познати и денес како Ново Ераки (Неон Геракион).

Во 1940 година, селото се распаднало, а неговиот атар влегол во рамките на селото Мелик.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Ераки* живееле 35 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Ераки* (Eraki) живееле 180 Грци.

Во 1913 година било забележано со 56, а во 1920 година со 23 жители, кои малку подоцна го напуштиле селото и во него биле сместени 19 бегалски семејства со вкупно 76 жители, колку што биле забележани во 1928 година.

## Самоуправа и политика

Денес, селото претставува дел од селото Мелик.

## Наводи

Категорија:Историски села во Гида
Жервохор

**Жервохор** може да се однесува на следниве места:

* Жервохор (Негушко) — село во Негушко, Егејска Македонија
* Жервохор (Нигритско) — село во Нигритско, Егејска Македонија
Јаворница (Берско)

**Јаворница** (, *Трилофос* или *Τρίλοφο*, *Трилофо*, книжевно: *Τρίλοφον*, *Трилофон*, до 1926 година: *Διαβόρνιτσα*, *Дјаворница*, до 1954 година: *Νέα Κούκλενα* или *Νέα Κούκλαινα*, *Неа Куклена*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено околу 9 километри северозападно од градот Бер и 14 километри југоисточно од градот Негуш, на надморска височина од 160 метри. Површината на селскиот атар изнесува 12 квадратни километри.

Селото се наоѓа во Солунското Поле, на пет километри југозападно од селото Јанчишта.

## Историја

Селото е доста старо и во минатото било чисто македонско.

Селото било преименувано двапати. Најпрвин го носело името Дјаворница (*Διαβόρνιτσα*). По пристигнувањето на бегалските семејства од селото Куклен, Пловдивско, од Бугарија, селото било преименувано во Неа Куклена (*Νέα Κούκλενα*) и ова име го носело до 1954 година. Последното преименување се случило во 1954 година, кога станало Трилофон (*Τρίλοφος*).

## Стопанство

Селото е прилично богато. Основни производи на населението се овошје (праски и јаболка) и пченица. Дел од земјата се наводнува.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 72 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јаворница (Yavornitza) имало 96 жители. Во 1906 година во селото имало 12 семејства Власи.

Во 1910 година, во Јаворница имало 52 жители.

Во 1913 година, селото е забележано со 223 жители, а во 1920 година со 242 жители, што значи дека селото било поголемо отколку што забележал К’нчов. По 1923 година, како и во другите берски села, биле сместени и 105 бегалски семејства со вкупно 505 бегалци, главно од Бугарија, односно од селото Куклен (Пловдивско). Поради што селото во 1926 година било преименувано во Неа Куклена, во превод *Нов Куклен*. Така, селото станало мешана населба, која во 1928 година имало 666, во 1940 година 644, во 1951 година 675, во 1961 година 834, во 1971 година 666, во 1981 година 687, а во 1991 година 818 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 661 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 615 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јаворница, во кој единствено село е Јаворница.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Трифун“ — главна селска црква

## Редовни настани

* Свети Трифун (1 февруари) — црковнонароден собир

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Бер (општина)
Кумштица

**Кумштица** или **Кум Ќој** (, *Палеос Амос*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 35 метри. Сместено е на десниот брег на реката Бистрица, при нејзиното навлегување во Солунското Поле.

## Историја

Во селото биле населени бегалски семејства по 1923 година во посебно маало, поради што еден период, селото било поделено на два дела, Стара и Нова Кумштица.

## Стопанство

Земјиштето се наводнува од системот за наводнување на реката Бистрица и поради тоа дава високи приноси. Поради ова, во околината на селото е развиено земјоделството, со што се занимава населението. Главно произведува големи количества на памук, овошје и други земјоделски производи.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Кумштица живееле 80 Грци христијани. Според податоците на секретарот на  Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кумштица имало 80 Грци.

Во 1910 година биле забележани 75 жители. На пописот во 1912 година, селото бил забележано со грчки јазик и христијанско население.

Во 1913 година било забележано со 107 жители, од кои 59 мажи и 48 жени, а во 1920 година со 70 жители. По 1923 година, тука била населени 31 бегалско семејства, поради што малку подалеку од старата населба биле изградени нови домови во кои биле сместени бегалците. Така, во 1928 година селото се водело како две населби и тоа како Стара Кумштица и Нова Кумштица, во која биле сместени бегалските семејства. Во овој попис, старата населба имала 84, а новата 101 жител. Бидејќи новоизграденото бегалско маало постепено се споило со старата населба, во подоцнежните пописи, населбата Кумштица повторно се водела како една населба. Како таква, во 1940 година имала 178, во 1951 година 139, во 1961 година 145, во 1971 година 137, во 1981 година 134, а во 1991 година 176 жители.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 160 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 198 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кумштица, во кој Кумштица е единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Куково (Берско)

**Куково** (познато и како **Кокова** или **Кукова**;  или *Πολυδένδρι*, *Полидендри*; книжевно: *Πολύδενδρον*, *Полидендрон*, до 1926 година: *Κόκκοβα*, *Кокова*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа југоисточно од градот Бер, на десниот ракав на реката Бистрица, на надморска височина од 760 метри. Површината на селскиот атар изнесува 71 квадратен километар.

Селото е сместено на североисточните падини на планината Шапка.

## Историја

Населението на селото, како и населението од сите села на десниот ракав на реката Бистрица што имаат македонски (словенски) имиња, има грчко потекло.

Селото било преименувано во текот на 1926 година кога му било доделено името Полидендрон (*Πολύδενδρον*).

## Стопанство

Селаните поседуваат мали обработливи површини, додека другиот поголем дел од атарот на селата е во сопственост на големи велепоседници и на државата. Главно се засадува жито, а дел од населението се занимава и со сточарство.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Кукова* живееле 300 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Кукова* (Koukova) имало 3000 жители. Ваквите бројки и податоци, во кои К’нчов и Бранков даваат различни податоци, се должат на тоа дека и двајцата го мешаат селото Братиништа со селото Брањате.

Во 1910 година во *Кукова* (Κούκοβα) имало 610 жители. Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.

На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.

Во пописот од 1913 година селото било забележано со 629, во 1920 година со 622, во 1928 година со 792, од кои само 11 бегалци. Во 1940 година селото имало 1.075, во 1951 година 406, во 1961 година 500, во 1971 година 376, во 1981 година 256, а во 1991 година имало 231 жител. Причините за опаѓање на бројот на населението низ годините се должи на фактот што поголемиот дел од обработливите површини и шуматасе сопственост на велепоседници и на државата, како и тоа дека селото е планинско и попасивно од другите.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 225 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 123 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Македонида со седиште во селото Боштани, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Куково, во кој покрај селото Куково влегуваат и Братиништа, Спорлита, Порос и манастирот „Св. Јован Претеча“.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Расоманик

**Расоманик** или **Рапсоманик** (, книжевно: *Ραψομανίκιον*, *Рапсоманикион*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на дванаесет километри североисточно од градот Бер и на петнаесет километри југозападно од градот Гида, во непосредна близина на реката Бистрица и на железничката пруга што води од Солун до Бер, на надморска височина од 23 метри.

Сместено е во областа Урумлак.

## Историја

Неговите жители уште од постаро време биле Грци.

По Првата светска војна во 1922 година, во селото се населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото имало 17 бегалски семејства со вкупно 50 жители..

## Стопанство

Благодарение на тоа што се наводнува од системот за наводнување изграден од реката Бистрица, земјата е многу плодна. Основни производи се памукот и шеќерната репка, додека сточарството, поради ограничените пасишта, е слабо развиено.

## Население

[десно|мини|250п|Младотурскиот офицер Серафетин и четниците на [Василиос Ставропулос - Продромос Скотидас (од лево на младотурскиот офицер) и Јоанис Симаникас (од десно на младотурскиот офицер). Ставропулос како грчки офицер не е присутен на фотографијата]]

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Расоманик (Рапсиманик)*, Берска каза, живееле 135 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел дека во *Росоманик Рапсиманик* (Rossomanik Rapsimanik) (Skilitch Chkilitchi) живееле 130 Грци.

Во 1913 година е споменато со 142, а во 1920 година со 131 жител. По 1923 година биле сместени и 17 бегалски семејства со 50 жители, така што селото во 1928 година како мешана населба пораснало на 173 жители. Во 1940 година биле попишани 242, во 1951 година 277, во 1961 година 285, во 1971 година 237, во 1981 година 280, а во 1991 година 227 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 206 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 206 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Шеразмен, во кој покрај селото Расоманик се наоѓа и селото Шеразмен.

## Личности

;Родени во Расоманик
* Продромос Скотидас — грчки андартски борец
* Димитриос Кацамбас — грчки андартски борец
* Јоанис Симаникас — грчки андартски борец

## Наводи

Категорија:Гида
Драчко

**Драчко** или **Драчкуп** (, *Даскио*; книжевно: *Δάσκιον*, *Даскион*, до 1926 година: *Δράτσκο*, *Ντράτσκο*, *Драцко*, *Δράτσικο*, *Драцико*, книжевно: *Δράτσικον*, *Драцикон*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено околу 25 километри јужно од градот Бер, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 640 метри. Површината на селскиот атар изнесува 27 квадратни километри.

Селото е сместено на западните падини на планината Шапка.

## Историја

Ова село, како и многу други кои носат словенски имиња, уште поодамна било погрчено и населено со грчко население.

Селото било преименувано во текот на 1926 година кога му било доделено името Даскио (*Δάσκιο*).

## Стопанство

Земјата претставува приватна сопственост на селаните уште од постаро време, а од обработливата површина 2.000 декари се наводнуваат. Основни производи во селото се житото, пченката и тутунот, а делумно е развиено и сточарството. Селото се смета за сиромашно, поради што постои традиција за одење на печалба, особено во САД.

Покрај земјоделството и сточарството, населението поради планинскиот карактер на селото, се занимава и со шумарство.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Драчкуп (Дирачко)* живееле 330 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Драчкуп* (Dratchkoup) имало 330 жители.

Во 1910 година во *Драцико* (Δράτσικο) имало 550 жители. Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.

На пописот во 1912 година селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.

Во пописот од 1913 година селото било забележано со 555, во 1920 година со 461, во 1928 година со 524, во 1940 година со 605, во 1951 година со 572, во 1961 година со 695, додека во 1971 година со 572, во 1981 година со 394, а во 1991 година со 410 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 346 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 286 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Македонида со седиште во селото Боштани, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Драчко, во кој Драчко е единственото село.

## Иселеништво

Во селото постои традиција на иселување и одење на печалба. Голем број од иселените се упатиле кон САД. Исто така, непосредно пред Втората светска војна неколку семејства се иселиле во селото Ени Ќој, Негушко, каде што добиле земја.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Ново Село (Серско)

**Ново Село** или **Нихор** () — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 6 километри југоисточно од градот Сер и на 14 километри источно од Довишта, на надморска височина од 2 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 92 жители Роми

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 180 Македонци и 48 Роми. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 272 македонски гркомани, 18 Албанци и 54 Роми.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 148 жители, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 81 жител.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1930 година, селото било преименувано во Паралимнион.

## Знаменитости
* Црква „Св. Нектариј“ од 1972 г.

## Наводи

## Надворешни врски
* http://www.airphotos.gr/neohori.htm 

Категорија:Довишта
Рајко

**Рајко** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Капсохор (Берско)

**Капсохор** или **Капсохора** (, книжевно: *Καψοχώριον*, *Капсохорион*) — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

Денес, селото претставува составен дел од градот Гида.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на три километри југозападно од градот Гида, крај самата железничка пруга Солун-Бер, на надморска височина од 10 метри.

Сместено е во областа Урумлак.

## Историја

[лево|мини|Железничката станица Гида-Капсохор, околу 1891-1894 г. (фотографирано од [Пол Зепџи)]]

Како и сите околни села што влегуваат во областа Урумлак, така и ова село било населено со грчко население.

По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалци. ВО 1928 година, Капсохор претставувала мешана населба со 1 бегалско семејство со вкупно 4 жители.

## Стопанство

Основни производи на селото биле памук, шеќерна репка, а се произведувало грав, детелина и овошје. Дел од населението се занимавал и со краварство.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Капсохор* живееле 200 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Капсохор* (Kapsohor) живееле 200 Грци.

Во 1913 година било забележано со 279 жители, во 1920 година со 305, во 1928 година со 337 (од нив само 5 бегалци), во 1940 година со 424 и во 1951 година со 563 жители. Во подоцнежните пописи повеќе не се споменува, бидејќи било споено со градот Гида, иако селото и понатаму продолжило да постои.

## Самоуправа и политика

Денес, селото претставува дел од градот Гида.

## Наводи

Категорија:Историски села во Гида
Продром (Ениџевардарско)

**Продром** (, *Продромос*) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на североисточните падини на планината Пајак, на надморска височина од 240 метри.

Низ селото тече реката Мегленица, која наводнува добар дел од обработливите површини.

Сместено е во областа Меглен, мала котлина помеѓу планините Кожуф на исток, Пајак на југоисток и Ниџе на северозапад, на околу 7 километри североисточно од селото Капињани.

## Историја

Селото до 1924 година било населено исклучително со македонско население, кое во немирните години заради поголема семејна и имотна сигурност ја сменило верата и се исламизирало.

Селото си го задржало христијанското име и по исламизацијата.

Во 1924 година, муслиманското население од селото Продром, во согласност со Лозанскиот договор, принудено да се исели во Турција, а на негово место грчките власти населиле бегалски семејства од Источна Тракија. Според пописот од 1928 година, селото било чисто бегалско со 53 бегалски семејства со вкупно 202 жители.

За време на Граѓанската војна, во зимата 1947 година неговите жители принудно биле преселени од грчките монархистички власти во селата Фуштани и С’ботско, а по нормализирањето на ситуацијата, повеќето од нив не се вратиле во селото.

## Стопанство

Продром е мошне богато село, кое произведува овошје, тутун, жито и други земјоделски производи.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Продром* живееле 430 Македонци-муслимани.

Во 1920 година, Продром е посочено со 71 муслиманска куќа.

Селото во пописот од 1913 година било забележано со 375, а во 1920 година со 335 жители. По 1924 година се случила размена на населението, па така муслиманското население принудно било иселено во Турција, а на негово место биле доселени грчки бегалци од Источна Тракија. Според пописот од 1928 година, селото како чисто бегалско имало 202 жители, а во 1940 година 310 жители. Продром настрадало во Граѓанската војна, така што во зимата 1947 година неговите жители принудно биле преселени од грчките монархистички власти во селата Фуштани и С’ботско, а по нормализирањето на ситуацијата, повеќето од нив не се вратиле во селото. Во 1951 година било забелажано со 178 жители. Во 1961 година имало 205, во 1971 година 165, во 1981 година 127, а во 1991 година 157 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 186 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 88 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Новоселци, во кој покрај селото Продром, влегува и селото Новоселци.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Меглен
Пожари

:*Оваа статија се однесува на берското село во Општина Гида. За множинскиот облик на неконтролираното ширење на огнот, видете [[пожар]]*

**Пожари** (, *Кефалохори*; книжевно: *Κεφαλοχώριον*, *Кефалохорион*, до 1928 година: *Ποζαρίταις*, *Позаритес*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 14 километри североисточно од градот Бер и на исто толку километри југозападно од градот Гида, на надморска височина од 19 метри, во непосредна близина на железничката пруга што води од Солун за Бер. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 10 квадратни километри.

Сместено е во областа Урумлак.

## Историја

Како и сите села во областа Урумлак и Пожари уште од одамна било населено со грчко население.

По Првата светска војна во 1922 година во селото биле населени малку грчки бегалци. Во 1928 година, во селото биле сместени 1 бегалско семејство со вкупно 3 жители. Во 1928 година селото било преименувано во Кефалохори (*Κεφαλοχώρι*), што во превод означува *главно село*.

## Стопанство

Населението во селото главно се занимава со земјоделство, главно произведувајќи големи количества на памук и шеќерна репка.

## Население

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Пожари (Бугарин)*, Берска каза, живееле 210 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел дека во Пожари Бугарин (Pojari Bougarin) живееле 210 Грци.

Во 1913 година селото било забележано со 272 жители. Во 1920 година биле попишани 325, а во 1928 година 428 жители, од кои само двајца бегалци. Во 1940 година Пожари имало 628, во 1951 година 721, во 1961 година 832, во 1971 година 702, во 1981 година 695, а во 1991 година 792 жители. Зголемувањето на бројот на жители се должи на извршените мелиорации, регулацијата на коритото на реката Бистрица, искоренувањето на маларијата и примената на современата агротехника во земјоделството.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 788 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 604 жители.

## Знаменитости
* Црква „Св. Димитриј“ од XVIII - XIX век

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пожари, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Гида
Ксироливадо

**Ксироливадо** или **Ксироливадон** (, книжевно: *Ξηρολίβαδον*, *Ксироливадон*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е сместено на североисточните падини на планината Дурла, на надморска височина од 1.220 метри. Оддалечено е 19 километри од градот Бер.

Крај самото село се наоѓа мало езеро, наречено Бара. Денес, во селото постојат 350 куќи.

## Историја

Селото во минатото било доста големо, па така според К’нчов во него живееле 850 влашки сточарски жители. Сепак, најверојатно селото било целосно уништено во текот на Балканските војни, бидејќи воопшто не се споменува во одржаните пописи во 1913 и 1920 година.

## Стопанство

Поради својата висока надморска височина, селото е свртено кон сточарството и најчесто во него живееле сточари, кои ги носеле своите стада околу селото.

## Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во „КсероливадоН“ живеат 850 Власи христијани. Слични податоци дава и секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), според кој во 1905 година во Ксероливадон имало 850 Власи.

Во пописите од 1913 и 1920 година, селото воопшто не се споменува како населба. На наредниот попис во 1928 година, во селото биле забележани 40 жители, сите од машки пол, што ни говори дека се работи за сточари кои тука само ги паселе своите стада, а во 1940 година дури 645 жители. Повторно, најверојатно се работи за Власи сточари, кои престојувале во селото, заедно со нивните семејства. Селото, кое и натаму повремено се користи за истата цел, особено во летниот период, во пописот од 1951 година не се спомнува, додека во 1961 година е регистрирано со 7 жители, во 1971 година со двајца, во 1981 година со 54, а во 1991 година со 117 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 39 жители. Според последниот попис во Грција од 2011 година, селото имало 96 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долјани, во кој покрај Ксироливадо се наоѓа и селото Долјани.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место 

Категорија:Бер (општина)
Карачали (Берско)

**Карачали** или **Кара Чали** (, *Мавродендри*; книжевно: *Μαυροδένδριον*, *Мавродендрион*, до 1926 година: *Καρά Τσαλή*, *Карачали*) — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

Денес, ова поранешнот село претставува дел од градот Бер.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено околу 4 километри североисточно од градот Бер, во самото Берско Поле, на надморска височина од 55 метри.

Селото е сместено во областа Урумлак.

## Историја

Селото било преименувано во текот на 1926 година кога му било доделено името Мавродендри (*Μαυροδένδρι*).

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Карачали* живееле 30 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Карачали* (Kara Tchali) имало 25 Грци.

Во 1910 година во Карачали (Καρά Τσαλί) имало 28 жители.

Во пописот од 1913 година селото не било воопшто спомнато, најверојатно бидејќи малата чифлигарска населба била целосно уништена во Балканските војни, додека во пописот од 1920 година била спомената со 67, во 1928 година со 34 (од нив 13 бегалци), во 1940 година со 30, а во 1951 година само со 17 жители. Во подоцнежните пописи, селото повеќе не се споменува како посебна населба поради малобројноста на неговото население, а бројот на жителите е пресметан во составот на жителите на градот Бер.

## Самоуправа и политика

Селото претставува дел од градот Бер и се смета како негова четврт.

## Наводи

Категорија:Историски села во Бер
Пископи

**Пископи** (, *Епископи*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Бер и 12 километри југозападно од градот Гида, сместено во непосредна близина на главниот пат од Гида за Бер, на надморска височина од 20 метри. Површината на селскиот атар изнесува 8 квадратни километри.

Сместено е во областа Урумлак.

## Историја

Неговите жители по потекло се Грци и тоа од постаро време.

## Стопанство

Пископи е прилично богато село, бидејќи се наоѓа во самото поле, почвата е многу плодна, а некои делови се наводнуваат. Населението главно произведува памук, бостан, пченица и други земјоделски производи.

## Население

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Пископи*, Берска каза, живееле 150 Македонци христијани.

Во 1913 година, селото е забележано со 316, во 1920 година со 323, во 1928 година со 345, од кои само 9 бегалци. Во 1940 година биле попишани 504, во 1951 година 569, во 1961 година 698, во 1971 година 678, во 1981 година 684, а во 1991 година 668 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 535 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 462 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пископи, во кој покрај селото Пископи се наоѓа и селото Ново Скилич.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Гида
Кастанија (Берско)

**Кастања** (, *Кастанија*; книжевно: *Καστανέα*, *Кастанеја*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено 18 километри јужно од градот Бер, крај самиот пат што води кон Кожани, на надморска височина од 1.080 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 53 квадратни километри.

Сместено е на јужните падини на планината Каракамен. На 2 километри од селото се наоѓа манастирот „Св. Богородица Сумела“.

## Историја

Селото во минатото претставувало влашка населба. Селото по 1913 година целосно пропаднало, поради што во пописот спроведен во 1920 година, воопшто не било забележано како населба.

Во периодот по 1923 година, грчките власти населиле најпрвин 39 бегалски семејства, а подоцна и повеќе други, со вкупно 163 жители.

## Стопанство

Жители на селото се занимаваат со земјоделство и сточарство.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живеат 400 Власи христијани. Според секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кестанија (Kestania) имало 90 Власи.

Во 1910 година во селото живееле 80 жители. На пописот во 1912 година, селото е забележано како влашко и христијанско.

Во пописот од 1913 година е забележано само со 110 жители. Малку подоцна, сосема се распаднало, поради што и во пописот од 1920 година воопшто не е запишано како населба. Селото било обновено по 1923 година, кога тука биле населени 39 бегалски семејства со вкупно 163 жители, колку што броело во 1928 година. Малку подоцна, тука биле сместени и други семејства, поради што бројот на жителите во 1940 година пораснал на 402. Во 1951 година, Кастања имала 355, во 1961 година 204 жители. Во 1971 година, поради помасовното иселување во поголемите градови, бројот на жители опаднал на 147, во 1981 година на 92, а во 1991 година повторно пораснал на 237 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 136 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 84 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кастања, во кој покрај селото Кастања се наоѓа и селото Црковјани.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Палатица (Берско)

**Палатица** (**Палатич** или **Блатанци**; , *Палатиција*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

[десно|мини|250п|Фреска на Свети Димитриј во [Црква „Св. Димитриј“ - Палатица (Берско)|истоимената црква од 1570 г.]]

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено околу 14 километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 110 метри, крај патот што води од Бер за Мелик и Катерина.

Селскиот атар зафаќа површина од 18 квадратни километри.

## Историја

Палатица е постара грчка населба.

## Стопанство

Основни производи на оваа релативно голема населба се пченицата, тутунот, памукот и други земјоделски производи, а делумно во селото е развиено и сточарството, за кое постојат поволни услови со планински пасишта.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Палатич (Палатица)* живееле 150 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Палитач* (Platitch) имало 145 жители.

Според документи на Цариградската патријаршија во 1906 година во *Пилатица* (Πηλατίτσα) имало 54 семејства Власи. Во 1910 година во *Палатица* (Παλατίτσα) имало 550 жители.

Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.

На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.

Со пописот од 1913 година селото било забележано со 277, во 1920 година со 390, а во 1928 година со 538 жители, од кои 51 семејство со 177 жители биле бегалци. Во 1940 година имало 876, во 1951 година 769, во 1961 година 899, во 1971 година 826, во 1981 година 905, а во 1991 година 927 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 876 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 834 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Кутлеш со седиште во гратчето Кутлеш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Палатица, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Димитриј“ — главна селска црква, изградена во 1570 г.
* Палатички манастир („Сите Светители“)

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Ново Село (Негушко)

**Ново Село** (познато и како: **Мустафа Агово Село** или **Ени Ќој**; , *Архангелос*; до 1926 година: *Γενή Κιόι*, *Ениќој*; до 1940 година: *Βάλτος*, *Валтос*) — село во Негушко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 18 километри североисточно од градот Негуш и 20 километри југоисточно од Воден, на надморска височина од 12 метри.

Сместено е во Солунското Поле, на 3 километри југозападно од селото Пласничево.

## Историја

Селото до 1924 година било населено исклучително со македонско население.

По Првата светска војна, во 1924 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото Ново Село претставувало мешана населба со 16 бегалски семејства со вкупно 63 жители.

Селото носело неколку имиња во минатото. Така, до 1926 година се нарекувало Ениќој (*Γενή Κιόι*), а до 1940 година се нарекувало Валтос (*Βάλτος*), додека после тоа било повторно преименувано во Архангелос (*Αρχάγγελος*).

## Стопанство

Бидејќи се наоѓа во полето, селото е многу богато, а обработливите површини, главно се насадени со овошни дрвја, кои даваат високи приноси, а земјиштето целосно се наводнува.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото *Ново Село* живееле 90 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година, во *Ново Село (Novo Selo)* имало 90 Македонци.

Во 1913 година било забележано со 118, а во 1920 година со 119 жители, сите Македонци. По 1924 година тука биле населени и 65 бегалски жители, така што селото станало мешана населба, која во 1928 година имала 174 жители, во 1940 година 319, во 1951 година 346, во 1961 година 397, во 1971 година 367, во 1981 година 396, а во 1991 година 378 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 380 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 308 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Иринуполи со седиште во селото Вештица Берска, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Горно Жервохор, во кој покрај Ново Село влегуваат и селата Горно Жервохор и Жервохор.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Негуш
Костемар

**Костемар** или **Костохор** (, *Костохори*; книжевно: *Κωστοχώριον*, *Костохорион*, понекогаш: *Κουστοχώρι*, *Кустохори* или *Κουτσοχώρι*, *Куцохори*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено околу 10 километри северозападно од градот Бер, крај патот што води за селото Чорново и градот Негуш, на источните падини на планината Каракамен, на надморска височина од 680 метри.

## Историја

Селото е доста старо и настрадало за време на Негушкото востание во 1822 година, поради што било обновено повторно по Првата светска војна. Претходно, само повремено било населувано од влашки сточарски семејства.

## Стопанство

Како планинско село е во голема мера попасивно од останатите, поради што главно е развиено сточарството, иако поголемиот дел од жителите се иселуваат за да работат во поголемите градови.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 55 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Костемар (Kostemar) имало исто така 55 жители.

Во 1910 година во Костохори (*Κωτσοχώρι*) имало 65 жители. На пописот во 1912 година селото е посочено со грчки јазик и христијанска вера.

Во пописот од 1913 година, селото воопшто не е споменато. Во пописот од 1920 година е забележано со 9 жители. По 1923 година, како и во другите берски села, биле население и 35 бегалски семејства со вкупно 115 бегалци, колку што броело и селото во 1928 година. Во 1940 година селото имало 186, во 1951 година 133, во 1961 година 93, а во 1971 година само 20 жители. Нивниот број повторно се зголемил во 1981 година, кога биле забележани 99, односно во 1991 година 136 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 108 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 52 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чорново, во кој покрај Костемар се наоѓаат и Чорново, Љановрохи и Свети Никола.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* „Св. Атанасиј“ од XV век
* „Св. Петар и Павле“ од 1745 г.
* „Св. Преображение“ од 1971 г.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Бер (општина)
Колура

**Колура** (, *Кулура*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу 10 километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 20 метри, веднаш до самата железничка пруга. Сместено е во областа Урумлак, а кај селото се влева каналот создаден од реките Вода и Мегленица во реката Бистрица.

## Историја

Неговото население, како и населението на сите околни села од Урумлакот, имаат грчко потекло.

Во  век, селото е во рамките на Османлиското Царство.  Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, Колура ја навел како село во Берската каза и дека во него живеат 250 Грци.

Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел, исто така, дека во селото живеат 250 Грци.

## Стопанство

Обработливото земјиште е мошне плодно и се наводнува од системот за наводнување. Населението произведува големи количества пченица, памук, шеќерна репка и други земјоделски производи.

## Население

Во пописот од 1913 година е забележано со 265 жители, во 1920 година со 318, во 1928 година со 410, од кои 14 бегалци.

Во 1940 година во Колура биле попишани 661 жител, во 1951 година 712, во 1961 година 883, во 1971 година 805, во 1981 година 1.035 жители, а во 1991 година 928 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 1.089 жители. Во најновиот спроведен попис во Грција во 2011 година, селото било забележано со 992 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Колура, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Микрогуш

**Микрогуш** (; архаично: *Μακροχώριον*, *Макрохорион*, до 1940 година *Μικρογούζι*, *Микрогузи*) — големо село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу четири километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 35 метри. Се наоѓа крај самиот пат што води за Гида и Солун. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 25 квадратни километри.

Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на канал, кој е создаден од вливањето на реките Вода и Мегленица.

## Историја

Како и сите села во овој регион и Микрогуш уште од порано било населено со грчко население.

## Стопанство

Селото е опкружена со големи земјоделски површини со плодна почва, кои целосно се наводнуваат, поради што земјоделството е развиено. Населението произведува многу памук, овошје, пченица, а помалку детелина и шеќерна репка.

Во селото постојат повеќе трговски и занаетчиски дуќани, како и жандармериска станица.

## Население

К’нчов го споменува со 365 жители Грци, но изгледа селото било поголемо, бидејќи во 1913 година е евидентирано со 626, а во 1920 година со 708 жители. По 1923 година грчките власти тука населиле 127 бегалски семејства со вкупно 526 жители, поради што во Микрогуш во 1928 година покажува зголемување на населението на 1.154 жители. Во 1940 година има 1.989, во 1951 година 2.359, во 1961 година 3.026, во 1971 година 3.048, во 1981 година 3.950, а во 1991 година 4.338 жители. Ваквиот пораст на населението се должи на преселувањето на голем број семејства од попасивните планински села во Микрогуш поради плодната почва, која целосно се наводнува, близината на градот Бер и добрите врски.

Според пописот во 2001 година, селото имало 4.788 жители. Според последниот попис во Грција од 2011 година, селото имало 5.189 жители.

## Самоуправа и политика

Селото претставува административно седиште на општинската единица Апостол Павле, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Микрогуш, во кој се наоѓа само селото Микрогуш.

## Општествени установи

* Полициска станица

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Маруша

**Маруша** може да се однесува на:

* Маруша (езеро) — природно ледничко езеро на планината Стогово, Македонија
* Маруша (село) — село во Егејска Македонија, Грција

Категорија:Појаснителни страници
Меч (село)

**Меч** или **Меж** (, *Меси*; до 1926 година *Μέτσι*, *Меци*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу пет километри источно од градот Бер, во непосредна близина на железничката пруга, на надморска височина од 28 метри.

Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на реката Бистрица.

## Историја

По 1922 година во селото биле населени грчки бегалски семејства.

## Стопанство

Населението се занимава со земјоделство, а произведува главно пченица, овошје и памук.

## Население

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Меч било село во Берската каза и во него живееле 140 Грци христијани.

По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Меч живееле 130 Грци.

Во 1913 година селото е забележано со 211 жители. Во 1920 година, селото имало 145, а во 1928 година имало 173, од кои 72 бегалци. Во 1940 година биле попишани 267 жители, во 1951 година 306, во 1961 година 375, во 1971 година 463, во 1981 година 498, а во 1991 година 484 жители.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 504 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 568 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Меч влегува и градот Бер и селата Лазохори, Мустали и Тарамон.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Мало Нишел

**Мало Нишел** (понекогаш и само **Нишел**; , *Ниселуди*, книжевно: *Νησελλούδιον*, *Ниселудион*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Гида, на помалку од пет километри северозападно од селото Голем Алабор, во чија опшштинска единица и се наоѓа, на надморска височина од 11 метри.

Сместено е во областа Урумлак, на левиот брег на реката Бистрица.

## Историја

Иако К’нчов го спомнува со 65 жители Македонци, а истото го прави и Бранков.

По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Мало Нишел била мешана населба со 13 бегалски семејства со вкупно 50 жители.

## Стопанство

Населението главно се занимава со земјоделство, а основни производи на селото се памукот, гравот и пченицата.

## Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Мало Нишел (Ќучук Ајнешел)*, Берска каза, живееле 65 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Мало Нишел* (Malko-Nichal Kiotchouk-Aï-Nessel, Nichi) живееле 65 Македонци.

Селото во 1913 година било забележано со 84, а во 1920 година со 100 жители. Бидејќи било чифлигарско, тука по 1923 година биле населени и 13 бегалски семејства со вкупно 50 жители. Така, селото станало мешано и во 1928 година било забележано со 103 жители (во меѓувреме некои од месните жители го напуштиле). Во 1940 година биле попишани 169, во 1951 година 180, во 1961 година 192, во 1971 година 205, во 1981 година 189, а во 1991 година 155 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 157 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 137 жител.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Голем Алабор, во кој покрај Мало Нишел влегуваат и селата Мал Алабор и Голем Алабор.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Гида