open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Пустец (општина)

**Општина Пустец** ― општина во Областа Горица во Албанија. Службеното име на општината било **Општина (Комуна) Лиќенас** од 1973 до 2013 година, а **Општина (Комуна) Пустец** во 2013-2015 година, каде што била преобразена во општина од повисок ранг, според административно-територијалната реформа.

Општината порано припаѓала во Округот Горица.

Населението на пописот од 2011 година било 3.290, со површина од 243,60 км2. Знамето на општината го има древниот македонски симбол Ѕвездата од Кутлеш. Општината се состои од 9 села населени претежно со македонско малцинство. И албанскиот и македонскиот се службени јазици на администрацијата.

Градоначалник на општината бил Едмонд Темелко (победник на изборите одржани на 18 февруари 2007 година), а сите членови на советот на општината се исто така етнички Македонци. Грбот на општината го содржи Ѕвезда од Кутлеш над кое стои натпис на македонски *Општина Пустец*, а под него на албански. Тоа е всушност прв случај на службена употреба на македонскиот јазик во Албанија.

## Населени места
*Глобочани
*Горна Горица
*Долна Горица
*Зрновско
*Леска
*Пустец
*Туминец
*Церје
*Шулин

## Поврзано
*Општини во Албанија
*Поградец (општина)

## Наводи

## Надворешни врски
*


Категорија:Македонски населби во Албанија
Рогволод

**Рогволод** (белоруски: Рагвалод; руски: Рогволод;  920978) — првиот познат принц од Полоцк. Тој владеел до 978 година, кога заедно со неговите два сина бил убиен од Владимир Велики, тогашниот принц на Новгород, кој ја зел за жена неговата ќерка Рогнеда.

## Име
Во *[[Повест за минатите години|Примарниот летопис]]*, Рогволод е познат како , веројатно словенизирана верзија на старонордиското име *Рагнвалд*. Името е поврзано и со руските зборови *рог* и *володеть,* кои можат да претставуваат алтернативен извор на името.

## Животопис
Рогволод бил Варангијец и најверојатно потекнувал од прекуокеанските држави (т.е. од Скандинавија или од јужниот дел на Балтикот). Според *[[Повест за минатите години|Примарниот летопис]]*, Владимир, кнезот од Новгород, побарал од Рогволод да формираат сојуз, така што Владимир ќе се оженил со неговата ќерка Рогнеда, но таа одбила, навредувајќи ги неговите родители и станувајќи во брак со неговиот брат Јарополк. Во знак на одмазда, Владимир го нападнал Рогволод и неговото семејство, убивајќи го заедно со неговите синови, по што насилно ја зел Рогнеда за невеста пред да изврши напад врз својот брат Јарополк во 978 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Oleg Łatyszonek, Ales’ Bely. On the Scandinavian origin of Rahvalod // Annus Albaruthenicus/Год беларускі №6. 2005.
Категорија:Починати во 978 година
Категорија:Родени во 920-тите
Категорија:Полоцк
Раиса Андреевна Боровикова

**Раиса Андреевна Боровикова** (; родена на 11 мај 1947) —  таа е белоруска писателка, поетеса, преведувач.
## Животопис
Родена во селото Пешки Округ Березовски Регион на Брест. Дипломирала на Книжевниот институт А. М. Горки. 
Работела како уредник во филмското студио „Беларусфилм“, потоа во весници и списанија („Литература и Мастство“, „Чирвонаја Змена“, „Алесија“, била и главен уредник на книжевното списание „Маладостс (2002-2011)

## Творештво
Објавила збирки поезија „Брегот од камилица“, „Го слушам срцето“, „Приказни за астронаутот“, „Кахане“, поемата „Барбара Раѓивил“, на која е поставена драма и книга раскази „Вечера на манекени“. Преведувала дела од руски, украински и полски.

## Награди и признанија
* Медал Франсиск Скарина (2007)
* Сертификат за чест на Советот на министри на Република Белорусија (11 мај 2007 година) - „за значаен личен придонес во развојот на белоруската литература, пропаганда и ширење на најдобрите примери на националната култура“
* Лауреат на Државна награда на Белорусија во областа на литературата (1994)
* Лауреат на книжевната награда Сојуз на писатели на БССР по име. А. Кулешова (1988) за стихозбирката „Љубов“)

## Наводи

## Надворешни врски
* [knihi.com/Raisa_Baravikova/ Раиса Андреевна Боровикова] на сайте Беларуская палічка

Категорија:Членови на Сојузот на писателите на СССР
Категорија:Луреати на книжевната награда Аркадиј Кулешов
Категорија:Лауреати на Државната награда на Република Белорусија
Категорија:Детски писатели од Белорусија
Категорија:Дипломирани студенти на литературниот институт А. М. Горки
Категорија:Главни уредници на Белорусија
Категорија:Награден со Сертификат за чест на Советот на министри на Република Белорусија
Весна Мишановиќ

**Весна Каселоти**, моминско име **Мишановиќ**, (родена на 27 ноември 1964 година во Сараево) — босанска шахистка која ја носи титулата жена велемајстор на ФИДЕ.

Таа била освојувач на првиот медал за Босна и Херцеговина на првото женско екипно европско првенство во шах во Дебрецин во 1992 година. Таа го освоила индивидуалниот сребрен медал за најдобар рејтинг и резултат на првата табла. Пред тоа, таа освоила два бронзени медали играјќи како југословенска репрезентација на Шаховската олимпијада во Солун во 1988 година. Медалите биле за севкупниот тимски настап и за нејзиниот индивидуален резултат на четвртата табла. Таа учествувала на вкупно шест шаховски олимпијади, два пати за Југославија (четврта табла во Солун во 1988 година и втора табла во Нови Сад во 1990 година) и четири пати за Босна и Херцеговина (прва табла во Манила во 1992 година, Москва во 1994 година, Елиста во 1994 година и Истанбул во 2000 година).

Нејзиниот прв голем домашен успех, исто така, се случил во 1988 година, кога станала југословенска шампионка во шах.

Во поединечна, меѓународна конкуренција, таа ги делела местата 7-9 на Интерзонскиот турнир во Кишинев во 1995 година.

При избувнувањето на босанската војна таа била во Словенија. По две години, таа успеала да се врати во Сараево како новинар. За време на опсадата на Сараево, таа ја продолжила својата кариера, користејќи го Сараевскиот тунел за да оди на турнири и да се враќа назад во земјата.

Како резултат на нејзините достигнувања во шахот, таа двапати била избрана за најдобра спортистка на Босна и Херцеговина, а читателите на женските списанија „Уна“ и „Зена 21“ ја именувале како „Жена на годината“.

## Наводи

## Надворешни врски
*ФИДЕ рејтинг
*Vesna Misanovic chess games at 365Chess.com
*
Категорија:Југословенски шахисти
Категорија:Шаховски велемајстори
Категорија:Луѓе од Сараево
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1964 година
Лачезара Стоева

**Лачезара Стоева** (бугарски: Лъчезара Стоева; родена 1977) — бугарски дипломат, и тековен постојан претставник на Бугарија во Обединетите нации. Таа била седумдесет и деветтиот претседател на Економско-социјалниот совет на Обединетите нации од 2022 до 2023 година.

## Биографија
Стоева студирала политички науки на Софискиот универзитет и европска политика и влада на Лондонската школа за економија, бранејќи магистерски труд во двете институции.

Таа стапила на својата функција во Министерството за надворешни работи на Бугарија во 2002 година, раководејќи со Одделот за меѓународна развојна соработка од 2012 до 2013 година и неговиот Оддел за контрола на оружјето од 2013 до 2014 година.

Стоева била заменик постојан претставник на Бугарија во Обединетите нации од 2016 до 2019 година (претходно била вршител на должноста привремен заменик) пред да стапи на функцијата раководник на Одделот за економски, финансиски и административни работи на Обединетите нации во Министерството за надворешни работи.

Во 2021 година таа била назначена за постојан претставник во Обединетите нации, а во 2022 година била избрана како претседател на Економско-социјалниот совет на Обединетите нации со едногодишен мандат.

## Наводи

Категорија:Апсолвенти на Софискиот универзитет
Категорија:Функционери на ООН
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1977 година
Гијеца

**Гијеца** () — гратче и општина во округот Нојзидл ам Се, Градиште, Австрија. Според проценка од 2024 година имало 3.727 жители. Во гратчето живеат Градиштански Хрвати.

## Поврзано
* Градиште (Австрија)

## Наводи

Категорија:Општини во Градиште
Категорија:Градови во Австрија
Категорија:Градиштански Хрвати
Брдарски занает

граничник|десно|безрамка

**Брдарскиот занает** се занаетчии кои рачно прават ткајачки брда, тие се еден од елементите на разбојот.

Во историјата на  балканските народи и Македонија најчесто употребуван за ткаење бил хоризонталниот разбој. Иако меѓу народите се забележани повеќе варијанти на неговата конструктивна форма, сепак може да се каже дека најчесто употребуван бил разбој со дрвена конструкција во облик на паралелограм. На изработката на ткаенини на хоризонтален разбој му претходела подготовка на материјалите за ткаење: сновање, намотување и внесување на основата конците во нити и во брдата.

Брдо  е дел од разбојот за ткаење низ кој се воведува основата, во одредена густина и редослед. Се користи за раздвојување и оставање проред меѓу нишките на основата, да го води движењето на совалката низ разбојот и да го натиснува јатокот на своето место. Бројот на брда е број кој покажува колку забци има на 1 см. Воведувањето на основните жици започнува од левата страна на вратилото. На разбојот непосредно до нитите во насока на ткајачката се наоѓаат т.н. „брдата“ или „набрдилa“. Брдата може да се менуваат во брдилата така што се овозможува со еден ист разбој да се ткаат различни видови ткаенини

Историски, брдата се правеле од трска или други растенија со слични особености. Брдарските занаетчии ги изработувале брдата  од две паралелни дрвени прачки поврзани со повеќе стапчиња од трска кои се поставувале меѓу дрвените прачки а меѓу две половини од кружните дрвени прачки стапчињата биле  севкупно зацврстувани со насмолена врвца.

мини| Разбој

Се користи и денес во ткајачките работилници.

## Галерија

Податотека:Reed diagram.jpg|**A**: жици или трска  **B**: дрвени ребра **C**: насмолена врвца
Податотека:Брдарски занает 3.jpg|брдо за ткаење на разбој
Податотека:Брдарски занает 2.jpg|брда со различна големина за ткаење на разбој
Податотека:Брдарски занает 1.jpg|Брдо за ткаење на разбој
Податотека:LoomWithViewOfReed.JPG|Брдото е дел од брдилата низ кое поминуваат нишките од основата.


## Поврзано
* Брдо (ткаење)
* Разбој
* Жакаров разбој

## Наводи


## Надворешни врски
* Продолжува традицијата за ткаење на разбој
* Разбојот повторно ткае во Скопје

Категорија:Занаети
Категорија:Разбој
Категорија:Ткајачка опрема
Категорија:Ткаење
Салме Кан

**Салме Кан** (31 јануари 1881 – 26 октомври 1957 година) била естонска учителка по пеење и директор на хор.

## Ран живот и образование
Салме Кан била родена во Канепи, во Ливонската гувернерија во Руската империја, ќерка на учителот Ханс Кан (1849–1932) и Лиса Кан (моминско име: Петаи; 1856–1936). Таа била сестра на лингвистката Калиста Кан. Студирала пеење на Конзерваториумот во Санкт Петербург од 1902 до 1904 година кај Елизавета Фјодоровна Цванцигер, од 1904 до 1906 година кај Каролина Ферни и од 1906 до 1907 година кај Теодор Лешетицки, дипломирајќи во 1908 година. Таа ги завршила студиите во Милано (1908) и Фиренца (1909–1910).

## Кариера
Во 1911 година таа се вратила во Естонија. За време на Првата светска војна, таа работела како медицинска сестра во Москва, Воронеж и Пенза. Живеела во Тарту од 1920 година, а од 1920 до 1930 година работела како учителка по пеење во Тарту. Во 1926 година, таа го основала женскиот хор „Валгелинди“ при Женската умерена унија на Тарту и била директорка на хорот. Во 1928 година, женското пејачко друштво Тарту било основано под водство на Салме.

Од 1940 до 1957 година, таа работела како учителка по класично пеење во Тартуското музичко училиште. Од 25 август до 8 октомври 1944 година била заменик директор на училиштето. Меѓу нејзините ученици биле Маргарита Миглау, Калмер Тенозаар и Хеле Ран.

## Наводи

Категорија:Починати во 1957 година
Категорија:Родени во 1881 година
Категорија:Музички педагози
Категорија:Диригенти
Категорија:Естонци
Нино Рамишвили

**Нино Шалвовна Рамишвили** (грузиски: ნინო შალვას ასული რამიშვილი; 19 јануари 1910 – 6 септември 2000 година) — советска и грузиска балетанка, кореограф и ко-основач на Сухишвилскиот грузиски национален балет. Таа била одликувана како Народен уметник на СССР (1963) и Херој на социјалистичкиот труд (1990).

## Кариера
Од 1922 до 1927 година, Рамишвили студирала во балетското училиште на Марија Перини во Тбилиси.

Од 1927 до 1936 година таа била солистка во Палиашвилскиот балетски театар, каде настапувала во продукциите на Абесалом и Етери, Даиси, *Приказната за Шота Руставели*, *Кето и Коте* и *Цисана*.

Во 1945 година, заедно со нејзиниот сопруг Илико Сухишвили, Рамишвили го основала Сухишвилскиот грузиски национален балет, првично наречен Грузиска државна танцова компанија, каде што била солист и учителка по танц до 1972 година.

Во 1972 година, таа станала главен кореограф на Сухишвилскиот грузиски национален балет.

Грузискиот национален балет бил пофалуван од многу познати светски импресарија и компании. Грузискиот национален балет настапувал во Алберт Хол, Колосеумот, Метрополитанската опера, Медисон Сквер и десетици познати места. Во 1967 година, тие настапиле и во Ла Скала, а тоа било првиот и единствен пат фолклорна група да добие шанса да настапи таму. Завесата била крената 14 пати, што претставувало рекорд. Костимите биле дизајнирани од Симон (Солико) Вирсалаѕе (1908-1989).

## Наводи

## Надворешни врски

* Судьба красоты — Нино Рамишвили 
Категорија:Добитници на Сталиновата награда
Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме на трудот
Категорија:Носители на Орденот на Ленин
Категорија:Носители на орденот „Знак на Честа“
Категорија:Народни уметници на СССР
Категорија:Херои на социјалистичкиот труд
Категорија:Починати во 2000 година
Категорија:Родени во 1910 година
Кодекс Димоние

**Кодекс Димоние** (на влашки: *Codex Dimonie*) — збирка библиски и религиозни текстови на влашки јазик, преведени од грчки. Тој ја претставува најсеопфатната збирка на рани влашки текстови познати до денес, и се состои од 127 листови, кои веројатно биле врзани во минатото. Кодекс Димоние бил откриен, а потоа и објавен, од Густав Вајганд во 1889 година во куќата на браќата Јанку и Михаил Димоние во Охрид, тогаш дел од Отоманската Империја.

Кодекс Димоние се смета дека бил составен при крајот на 18 век или почетокот на 19 век. Не се знае точната година на неговото пишување. Исто така, не е познато кој ги направил преводите, иако се претпоставува дека станува збор за повеќе од едно лице. Кодекс Димоние ги вклучува Делата на светите апостоли, Евангелието според Марко и Литургијата на Свети Јован Златоуст. Тие се преводи преземени од автори на грчки јазик како Дамаскин Студит и Ефрем Сирин. Овие преводи прикажуваат неколку карактеристики на грабовејскиот дијалект на влашкиот јазик. Разновидноста на употребените правописи укажува на тоа дека на јазикот му недостасувало литературна традиција во тоа време.

Кодекс Димоние е едно од најраните дела на влашки јазик, заедно со исто така анонимниот влашки мисал и публикациите на Теодор Каваљот, Даниил Москополец и Константин Укута. Текстовите што го сочинуваат Кодекс Димоние се особено хетерогени, што укажува на можноста да биле напишани од неколку различни автори. Местото на потекло на Кодекс Димоние е непознато, но преведувачите на текстовите веројатно биле од Москополе, некогаш просперитетен влашки град денес во Албанија. Се претпоставува дека главниот автор бил пра-вујкото на браќата Димоние кај кои Вајганд ги нашол ракописите; се верува дека бил Влах од Москополе, или дека потекнувал од албанско семејство кое живеело во градот.

Авторите на текстовите течно зборувале грчки (иако со слабо разбирање на правописот на јазикот), турски и албански. Текстовите биле напишани на влашки со грчка азбука. Бидејќи оваа азбука нема графеми за неколку звуци во влашкиот јазик, постои неисправно и неконзистентно прикажување на овие звуци преку дијакритика и комбинација на графеми.

Непознати се намерите на авторите на ова дело. Имајќи го предвид фактот што ракописите не биле структурирани во форма на наставен материјал, тие веројатно немале намера да воспостават систем за пишување на влашкиот јазик или да ја шират неговата употреба како црковен јазик. Целта на авторите попрво би била поскромна, ограничена на превод и ширење на религиозни текстови, особено проповеди, житија на светци и знаење за влашките религиозни практики.

## Наводи

### Цитати

### Библиографија

* 
* 
* 
* 
* 

## Надворешни врски

* , дигитализирана верзија на Vlahoi.net (на влашки)

Категорија:Христијански текстови од 19 век
Категорија:Христијански текстови од 18 век
Категорија:Москополе
Категорија:Историја на Власите
Категорија:Статии со извори на германски (de)
Категорија:Статии со извори на романски (ro)
Централен аеродинамички институт

**Централен аеродинамички институт** (или (**Жуковски**) **Централен институт за аеродинамика**, , **TsAGI**) е руски национален истражувачки центар за авијација. Основана е во Москва од рускиот пионер на авијацијата Николај Јегорович Жуковски на 1 декември 1918 година.

## Историја
Од 1925 година и до 1930-тите, TsAGI го разви и беше домаќин на AGOS на Тупољев („Aviatziya, Gidroaviatziya i Opytnoye Stroitelstvo“, „Aviation, Hydroaviation, and Experimental Construction“, еден од главните авионски дизајн од  Советскиот сојуз. 

Во 1935 година ЦАГИ беше делумно преместена во поранешната дача населба *Отдих* (буквално, "Опуштање") претворена во новата населба од градски тип "Стаханово". Името го добила по Алексеј Стаханов, познат советски рудар. На&nbsp;23 април 1947 година, населбата доби статус на град и беше преименувана во Жуковски. Московскиот огранок на институтот е познат ""Московски комплекс на ЦАГИ"". Во 1965 година во Жуковски беше основан Оддел за аеромеханика и летачко инженерство на MIPT со поддршка на базата за истражување и знаење на TsAGI за едукација на специјалисти за воздушната индустрија.

Меѓу случувањата на TsAGI се учеството во проектите за ракетата Енергија и Вселенскиот шатл Буран проектите.

## Раководители на институтот
* 1918–1921: Н. Ј. Жуковски
* 1921–1931: С. А. Чаплигин
* 1932–1937: Н.М. Карламов
* 1938–1939: М. Н. Шулженко
* 1940–1941: 
* 1941–1950: С. Н. Шишкин
* 1950–1960: А. И. Макаревски
* 1960–1967: В. М. Миасишчев
* 1967–1989: Георгиј Петрович
* 1989–1995: Г И. Загајнов
* 1995–1998: V. Да. Нојланд
* 1998–2006: В. Г. Дмитриев
* 2006–2007: В. А. Каргополцев
* 2007–2009: Сергеј Леонидович
* 2009–2015: Б. С. Аљошин
* 2015–2018: С. Л. Чернишев
* Август 2018 – денес:К. И. Сипало

## Значајни научници (делумна листа)
* Сергеј Чаплигин
* Анатолиј Дородницин
* Мстислав Келдиш
* Сергеј Королев
* Сергеј Христијанович
* Јуриј Рижов
* Леонид Шкадов
* Макс Тајц
* Владимир Вечинкин

## Наводи

## Надворешни врски
* Historical video to celebrate first 100 years of TsAGI 
*TsAGI in the Buran programme
*TsAGI on Google Maps

Категорија:Истражувачки институти во Русија
Категорија:Истражувачки институти во Советскиот Сојуз
Категорија:Авијација во Советскиот Сојуз
Категорија:Воздухопловни истражувачки институти
Категорија:Институти за истражување на воздухопловството
Категорија:Федерални државни унитарни претпријатија на Русија
Категорија:Компании со седиште во Московската област
Едно лето

**Едно лето** — македонска телевизиска серија од 6 епизоди од 1982 година, во режија на Благој Андреев, сценарио Бошко Смаќоски. Главните улоги ги играат: Катерина Крстева, Сенко Велинов, Душко Костовски, Таска Балабанова, Софија Гогова и Драги Крстевски.

## Улоги

**Споредни улоги**

## Надворешни врски
* 

Категорија:Македонски телевизиски серии
Институт Андриќ

[мини|350п|Андриќ институт в [Андриќградот]]

**Институт Андриќ** беше  отворен на 28. јуниа 2013. во Андриќград тој е институт за општествени науки, уметност и литература.

Институтот Андриќ работи во рамките на буџетот на Република Српска и Србија, според заклучоците на двете влади.

Директор на Институтот Андриќ е познатиот режисер Емир Кустурица, а членови на Управниот одбор се Олег Ајрапетов, Светозар Рајак, Мирослав Перишиќ, Перо Симиќ и Иван Обрадовиќ.

Тука е Библиотека „Иво Андриќ“ Институт Андриќ.

## Одделенија
Институтот ги има следните одделенија:
* Катедра за историја
* Катедра за литература
* Катедра за ориентални студии
* Оддел за филм
* Оддел за медиуми

## Регистрација
Институтот Андриќ е регистриран во Окружниот стопански суд во Источно Сараево 20. јуниа 2013. година.

## Историски тетратки

Формиран е Меѓународниот научен комитет на Историскиот оддел на Институтот Андриќ 1. декември 2014. година, кога беше дефинирана програмата за одбележување 100 години од почетокот на Прва светска војна.

Научниот комитет ги дефинираше темите и содржините на следните броеви на Историските томови кои ќе излегуваат секој месец и донесе одлука за формирање меѓународно научно историско списание.

Сите изданија на Историски томови се достапни во електронска форма на веб-страницата на Институтот Андриќ. 01. 2015.

## Библиотека
Библиотеката на Институтот Андриќ го носи името „Иво Андриќ“ и е основана во 2013 година. Таа е наменета за студенти и професори на Меѓународната академија на уметностите, научни работници и истражувачи од областа на историјата, литературата и филмот. Библиотеката има над 8.000 единици материјал, а содржи литература на српски, англиски, италијански, германски, шпански, јапонски, кинески и други јазици. Најзастапени се монографиите и периодичните списанија од литературата, историјата, уметноста и психологијата. Библиотеката располага со читална со 15 читални, а на корисниците им се достапни пет компјутери со пристап до Интернет.

## Награда
Големата награда Иво Андриќ
Институтот доделува награда за најдобар роман и за севкупно книжевно творештво. Први добитници на почетокот на 2016 година беа Владимир Кечмановиќ за романот „Осама“ и Матија Беќковиќ за севкупното книжевно творештво и книгата „Три песни“. Кечмановиќ и Беќковиќ добитници на наградата на Институтот Иво Андриќ . Победниците од 2017 година беа Душан Ковачевиќ за севкупното книжевно творештво и за драмското дело „Хипноза на една љубов“ и [Захар Прилепин] кратките раскази „Животот на книгата“ и романот [Захар Прилепинами. Поезија  „Пустен остров“ и кинескиот писател Ју Хуа за неговото животно дело.Добитници во 2019 година беа Рајко Петров Ного за делото „Сонет и смрт“ и Горан Петровиќ за делото на живот. Драгослав Михаиловиќ за животно дело и руски писател Гузељ Јахина за романот „Децата на Волга“.  После тоа во 2021 година, победници беа Милован Данојлиќ за неговото животно дело и Петер Хандке за романот „Вториот меч“. 

## Галерија

Ivo Andrić Institute, Višegrad 01.JPG|
Ivo Andrić Institute, Višegrad 02.JPG|

## Наводи

Категорија:Иво Андриќ
Категорија:Култура во Вишеград
Категорија:Културни центри во Република Српска
Бучица

**Бучица** (, *Буќеза*) — село во Општина Поградец на Областа Горица, југоисточна Албанија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 15 км северно од градот Поградец, на западниот брег на Охридското Езеро, јужно од Линскиот Полуостров, на надморска височина од 705 м.

## Историја
Сѐ до 2015 година, селото било во состав на Општина Одуништа.

## Наводи

Категорија:Поградец (општина)
Категорија:Села во Албанија
Жабљане

**Жабљане** е населено место во градот Лесковац, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 503 жители.

## Поврзано
* Лесковац
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Населени места во Лесковац
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Зинаида Јермољева

**Зинаида Висарионовна Јермољева** (руски: Зинаида Виссарионовна Ермольева; октомври 1898 година – 2 декември 1974) — советски микробиолог од донско козачко потекло, најпозната по пронаоѓањето на пеницилин за советската војска за време на Втората светска војна. Таа била член на Академијата на медицински науки на СССР во времето на нејзината смрт.

## Кариера
Во 1921 година, Јермољева дипломирала на медицинскиот факултет на Донскиот универзитет. Од 1925 година, таа работела како раководител на неколку микробиолошки и епидемиолошки институти во Москва.

Во 1925 година, Јермољева била назначена за шеф на Одделот за микробна биохемија на Академијата на науки на СССР. Таму, таа го започнала своето истражување за бактериофагите и природните антимикробни агенси - особено лизозимот. За време на Втората светска војна, таа и Тамара Балезина изолирале вид на *Penicillium crustosum* што произведувал пеницилин. За прв пат бил користен во советските болници во 1943 година. 

Во 1942 година, таа ги објавила резултатите од експериментот извршен врз себе, при кој се заразила со раствор од *Vibrio cholerae* и закрепнала по третман. Резултатите од нејзиното истражување биле суштински при примената на превентивни мерки против колера во воените напори на Русија на Источниот фронт за време на Втората светска војна.

Во 1947 година, Јермољева била назначена за директор на новоформираниот Институт за антибиотици при Министерството за јавно здравје на СССР. Од 1952 година до нејзината смрт, таа ја водела Катедрата за микробиологија на Централниот постдипломски медицински институт во Москва (денес Руска медицинска академија за постдипломско образование).

Јермољева била во брак со микробиологот Лев Зилбер, чиј брат, романсиерот Венијамин Каверин ја искористил кариерата на Јермољева и нејзиниот сопруг како основа за измислена приказна во неговата трилогија *Отворена книга* (1949–56).  „Живиот и реален“ приказ на Татјана, ликот заснован на Јермољева, ја популаризирал микробиологијата како можна кариера меѓу девојчињата во Советскиот Сојуз.

## Научни интереси

* Антибиотици
* Бактериски полисахариди
* Биолошки активни супстанции од животински ткива
* Интерферон
* Хемотерапија за инфекција

## Научни трудови
Јермољева била автор на повеќе од 500 трудови и неколку книги, како „Пеницилин“, „Антибиотици, бактериски полисахариди, интерферон“ и други. Таа била основач и главен уредник на советското списание „Антибиотики“ („Антибиотици“).

## Меморија
На 24 октомври 2018 година, Јермољева била прославена со Google Doodle.

## Награди и признанија
десно|мини| Спомен плоча на Јермољева во нејзиното родно место Фролово, во знак на сеќавање

* Сталинова награда (1943)
* Два Ордена на Ленин
* Орден на Црвеното знаме на трудот

## Наводи

Категорија:Руски научници
Категорија:Руски биолози
Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме на трудот
Категорија:Носители на Орденот на Ленин
Категорија:Добитници на Сталиновата награда
Категорија:Починати во 1974 година
Категорија:Родени во 1898 година
Убиство во Ориент-експрес (филм од 1974)

**„Убиство во Ориент-експрес“** (англиски: *Murder on the Orient Express*) — филм на режисерот Сидни Лумет (Sidney Lumet) од 1974 година. Автор на сценариото е (Paul Dehn) кое е засновано врз истоимениот роман на Агата Кристи. Главните улоги ги играат: Алберт Фини (Albert Finney), Ентони Перкинс (Anthony Perkins), Шон Конери (Sean Connery), Ингрид Бергман (Ingrid Bergman), Ванеса Редгрејв (Vanessa Redgrave), Лорен Бекол (Lauren Bacall), Мајкл Јорк (Michael York), Џон Гилгуд (John Gielgud), Жаклин Бисет (Jacqueline Bisset) и Ричард Видмарк (Richard Widmark) . За настапот во овој филм, Ингрид Бергман (која ја игра шведската мисионерка Грета Олсон) била наградена со „Оскар“ и со БАФТА за споредна улога, а филмот имал неколку номинации за „Оскар“. Покрај Бергман, и Џон Гилгуд (кој го глуми батлерот Едвард Бедоус) бил награден со БАФТА. Со овој филм започнала низата од филмски преработки на романите на Агата Кристи при што само во овој филм ликот на Поаро го глуми Алберт Фини (кој бил номиниран за „Оскар“), додека во другите филмови него го глуми Питер Јустинов. 

## Синопсис
Херкул Поаро (го игра Фини), најдобриот детектив на светот, се враќа од Блискиот Исток во Англија патувајќи со возот Ориент-експрес. Набргу му пристапува американскиот богаташ Речет (го игра Видмарк), кој настојува да го изнајми поради смртните закани, но Поаро го одбива сметајќи дека неговиот случај не е интересен. Изутрината, Речет е пронајден мртов во купето, а возот застанува заглавен во снегот некаде на Балканот. Така, Поаро сепак го прифаќа случајот кој се покажува далеку посложен зашто возот е полн со сомнителни луѓе...

## Наводи

Категорија:Британски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1974 година
Категорија:Филмови на Сидни Лумет
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Детективски филмови
Категорија:Филмови со Алберт Фини
Категорија:Филмови со Ентони Перкинс
Категорија:Филмови со Шон Конери
Категорија:Филмови со Ингрид Бергман
Категорија:Филмови со Ванеса Редгрејв
Категорија:Филмови со Лорен Бекол
Категорија:Филмови со Мајкл Јорк
Категорија:Филмови со Џон Гилгуд
Категорија:Филмови со Жаклин Бисет
Категорија:Филмови со Ричард Видмарк
Прва македонска кошаркарска лига 2024/25

**Прва македонска кошаркарска лига 2024/25**, наречена и **МТЕЛ прва машка кошаркарска лига** поради спонзорски причини, ― 33. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Распоредот на натпреварите бил најавен на 11 септември 2024 година. Сезоната започнала на 31 октомври 2020 година, а ќе заврши во јуни 2025 година.

## Формат на натпреварувачката сезона
Во лигашкиот дел настапуваат дванаесет кошаркарски екипи. Првите осум екипи обезбедуваат пласман во разигрувањето. Последните шест екипи од првиот дел играат плеј-аут. Двете последно пласирани екипи од плејаутот, отпаѓаат од натпреварувањето за следната сезона. Првите осум екипи од првичниот лигашки дел обезбедуваат пласман во четвртфиналето од разигрувањето. Четвртфиналето, полуфиналето и финалето било играно во три добиени победи. Поразените во полуфиналето играле серија за трето место, до две добиени победи.

## Унапредување и отпаѓање

## Учесници

### Екипи

1 Вардар одиграл 4 натпревари во Салата Независна Македонија, како домашна екипа (17. коло, 20. коло, 2. коло од Плеј-аутот, 4. коло од Плеј-аутот 6. коло од Плеј-аутот) и 1 натпревар во Големата сала Јане Сандански (22. коло).

2 Гостивар одиграл 1 натпревар во Салата Независна Македонија, како домашна екипа (21. коло).

3 МЗТ Аеродром одиграл еден натпревар во Малата сала Јане Сандански, како домашна екипа (8. коло, 10. коло, 12. коло).

4 Работнички одиграл еден натпревар во Малата сала Кале, како домашна екипа (13. коло) и осум натпревари во Салата Независна Македонија (16. коло, 18. коло, 20. коло, 22. коло, 1. 2. натпревар 5. натпревар од четвртфиналето, 3. натпревар од полуфиналето).

5 Феникс 2010 одиграл 2 натпревари во Малата сала Јане Сандански како домашна екипа (8. коло, 11. коло).

### Персонал

### Тренерски смени

## Регуларен дел

### Табела

Извор: Кошаркарска федерација на Македонија

### Местоположба по коло
Табелата ги покажува позициите на екипите по секое целосно завршено коло.

### Резултати

Извор: Кошаркарска федерација на Македонија

## Плеј-аут
### Табела

Извор: Кошаркарска федерација на Македонија

### Местоположба по коло
Табелата ги покажува позициите на екипите по секое завршено коло.

### Резултати

## Разигрување

## Македонски клубови во меѓународните натпреварувања

## Поврзано
* Куп Благоја Георгиевски - Буштур 2025
* Втора македонска кошаркарска лига 2024/25
* Суперкуп Драган Василев - Цевка 2024

## Наводи

## Надворешни врски

2024/2025
Кошарка
Кошарка
Марин Понграчиќ

**Марин Понграчиќ** (роден на 11 септември 1997, во Ландшут) — хрватски фудбалер, играч од одбраната на Фјорентина и на хрватската репрезентација.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Хрватски фудбалери
Категорија:Фудбалери на ФК Салцбург
Категорија:Фудбалери на ФК Волфсбург
Категорија:Фудбалери на ФК Борусија Дортмунд
Категорија:Фудбалери на ФК Лече
Категорија:Фудбалери на ФК Фјорентина
Категорија:Фудбалери во Серија А
Категорија:Родени во 1997 година
Клара Заменхоф

**Клара Заменхоф** (моминско име: **Силберник**; 6 октомври 1863 година6 декември 1924) — полски есперантист. Таа била во брак со Лудвик Заменхоф, изумителот на есперантскиот јазик.

## Биографија
Таа била родена на 6 октомври 1863 година во Каунас, Литванија, тогаш дел од Руската империја и познат како Ковно. Таа била најстарата ќерка на Александар Сендер Силберник и Голда Силберник, богати еврејски трговци од Ковно.

## Придонеси за есперанто
По прераната смрт на нејзиниот сопруг на 14 април 1917 година, таа ја презела одговорноста за промоцијата на есперанто. Таа го одржувала развојот на заедницата фокусирана на јазикот и ја поддржувала својата ќерка Лидија, која се обучувала како учителка по есперанто во Европа и во САД.

## Личен живот
Таа се омажила за Лудвик Лазар Заменхоф во 1887 година, и одгледала три деца: Адам, Лидија и Зофија. Сите три евентуално биле убиени од нацистите.

Таа починала во Варшава на 6 декември 1924 година и таму била погребана на Еврејските гробишта.

## Наводи

## Надворешни врски
* Некролог на Клара Заменхоф. На есперанто.
Категорија:Луѓе од Каунас
Категорија:Литвански Евреи
Категорија:Есперанто
Категорија:Починати во 1924 година
Категорија:Родени во 1863 година
Мина Харма

**Мина Харма** (родена **Мина Херман**; 9 февруари 1864 - 16 ноември 1941 година) — естонска композиторка. Таа била вториот естонски музичар со високо образование.

Нејзиниот најголем придонес е несомнено фактот што ја вовела органската музика во селата, бидејќи практично ниту еден вешт оргулист не одржувал концерти надвор од градовите.

За време на нејзината 60-годишна креативна кариера напишала повеќе од 200 хорски песни, 10 каватини, кантото „Калев и Линда“ и многу повеќе. Компонирала главно вокална музика.

## Биографија
Харма била родена како Мина Херман во 1864 година во Кирвекула, Ливонија, во Руската империја. Нејзиниот татко бил локален учител. Во семејството имало седум деца. И двата нејзини родители биле музички образовани.

Харма почнала сама да учи музика со малиот орган што ѝ го купил нејзиниот татко. Кога имала 15 години, Херма почнала да учи со К. А. Херман, кој ѝ држел часови и по музичка композиција и по пијано. Во 1883 година, Херма студирала во Конзерваториумот во Санкт Петербург како негов единствен студент по орган таа година. Дипломирала во 1890 година, но продолжила да живее во Санкт Петербург бидејќи било многу тешко да се најде работа во балтичките гувернерии. Во 1894 година, бил одржан петтиот Естонски фестивал на песната, за кој Херма формирала сопствен хор.
мини| Мина Харма диригирала на IX Естонски фестивал на песната во Талин во 1928 година.
Во 1903 година, откако финансиските проблеми ја совладале, Херма се преселила во Кронштат, гувернерат на Санкт Петербург. Таа морала да го напушти градот во 1915 година поради почетокот на Првата светска војна, бидејќи на цивилите не им било дозволено таму да престојуваат.

И покрај фактот што музиката брзо се развивала во Тарту, сепак било тешко да се најде работа како професор по музика, бидејќи речиси немало студенти поради војната. Во 1917 година, Харма станала професор по музика во училиштето денес познато како Гимназија Мина Харма.

Херма починала на 16 ноември 1941 година во Тарту. Таа е погребана на гробиштата во Раади.

## Наводи

Категорија:Композитори од 19 век
Категорија:Оргулари
Категорија:Диригенти
Категорија:Починати во 1941 година
Категорија:Родени во 1864 година
Андрула Енрикес

мини| При добивање награда во 2010 г.
**Андроула Христофиду Енрикес** (грчки: Ανδρούλα Χριστοφίδου Ενρίκες; родена 1936 година) — кипарска активистка која води кампања против трговијата со луѓе.

## Животопис
Андрула била родена во Никозија во 1936 година. Студирала развојна психологија во Женева и работела кај Жан Пијаже на Универзитетот во Женева. Напишала три книги за теориите на Жан Пјаже во педагогијата.

## Активизам
Таа создала своја сопствена мрежа против трговија со луѓе, *[[Cyprus Stop Trafficking]]*. Таа била претседател на организацијата од 2012 година додека не поднела оставка во 2018 година. Таа, исто така, лобирала владата на Кипар да преземе мерки за запирање на трговијата со луѓе. Нејзината мрежа организирала конференција за борба против трговијата со луѓе во Кипар во 2008 година, на која присуствувале говорници од САД и ЕУ, како и претставници на полицијата, Претставничкиот дом, Канцеларијата на јавниот обвинител, кипарско-турската заедница, неколку невладини организации и многу новинари. Таа, исто така, им помагала на жртвите на трговија со луѓе, дозволувајќи им да останат во нејзиниот дом додека се подготвувале да сведочат на суд против оние кои ги држеле како сексуални робови. Таа има објавено пет книги за трговијата со луѓе.

## Личен живот
Андрула е мажена за Португалец и има две деца. Животот го поминува меѓу Швајцарија и Кипар.

## Награди и признанија
Таа во 2010 година ја добила Меѓународната награда за храбри жени. Во 2012 година била назначена во рангот на командант во Националниот орден за заслуги од страна на францускиот амбасадор во Кипар, Жан-Лук Флоран.

## Публикации
* Енрикес, A. (1990). Експерименти во наставата. Во: Duckworth, E., Easley, J., Hawkins, D. and Henriques, A. (eds.). *Научно образование: Внимателен пристап за основните години.* Хилсдејл, Њу Џерси: Лоренс Ерлбаум Ашосијетс

## Наводи

Категорија:Родени во 1936 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Дејци
Категорија:Кипрани
Бактигул Женбаева

мини|Женбаева (лево) и американската амбасадорка Алис Г. Велс при објавaта за репатријација на украдените средства во Република Киргистан во 2019 година
**Бактигул Жанибековна Женбаева** (родена на 31 јули 1960 година) — киргистанска политичарка и министер за финансии на Киргистан од декември 2018 година.

## Ран живот и образование
Женбаева била родена на 31 јули 1960 година во Бишкек, тогаш наречен Фрунзе и дел од Советскиот Сојуз. Нејзиниот татко, Јанибек Женбаев, јадрен физичар, бил претседател на Киргистанската академија на науките. Таа има дипломи по математика и економија од Киргистанскиот национален универзитет.

## Кариера
Женбаева работела како економист во производствената асоцијација Ак-Тилек од 1985 до 1992 година. Таа потоа била економист во Одделот за надворешни работи и односи со јавноста. Во 2007 година станала генерален директор на Новата телевизиска мрежа. Во 2010 година таа била назначена како претседател на Народната банка на Република Киргистан, а во 2016 година, како претседател на Управниот одбор на Државното друштво за хипотеки. Во тоа време, таа јавно изјавила дека постои сериозен недостаток на независност на Банката.

Женбаева е член на политичката партија Акшумкар од 2007 година.

На 12 декември 2018 година, Парламентот ја одобрил кандидатурата на Женбаева за министер за финансии, при што 101 член гласале за неа. Премиерот Мухамедкали Абилгазиев ја предложил за функцијата. Таа била официјално назначена од претседателот Соронбај Женбеков следниот ден.

Во 2019 година, Женбаева била повикана како сведок во кривично дело против Центарот за правно застапување за наводна проневера на средства.

## Личен живот
Женбаева е разведена и има син.

## Наводи

Категорија:Родени во 1960 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Киргизи
Категорија:Министри за финансии
Слеме

[мини| Слеме на двоводен [покрив и слемен украс]]
**Слеме** — највисоката точка на кровната конструкција или највисока хоризонтална линија на пресекот на косите рамнини што го образуваат покривот. Височината на слемето се одредува и мери од котата на завршниот венец на градбата. Максималната височина на слемето над завршниот венец на градбата се одредува со урбанистички план во зависност архитектонскиот израз. Во Македонија максималната височина изнесува 4,5 м, но може да се измени со урбанистички план. Во рамките на дозволената висина на слемето и силуетата на покривот се уредува потпокривен корисен простор кој се третира рамноправно како и другиот корисен изграден простор по спратовите на градбата.

Кај класичните дрвени покриви, роговите обично се свртени еден кон друг на слемето, а може да бидат прифатени и од слемена греда.

## Наводи

Категорија:Градежништво
Категорија:Архитектура
Категорија:Архитектонски речник
Категорија:Архитектонски изрази
Пролетна приказна

**„Пролетна приказна“** (француски: *Conte de printemps*) — филм од 1990 година, во режија на Ерик Ромер. Главните улоги ги играат: Ан Тејседр, Хјуз Квестер и Флоренс Дарел.

## Содржина
Жана е отворена и сталожена жена која предава филозофија. Нејзиниот свршеник отпатувал и таа не сака да седи во неговиот неуреден стан. Бидејќи својот стан ѝ го дала на користење на својата роднина, таа го прифаќа повикот на Наташа, студентка по музика која ја сретнала на една забава, да спие во собата на нејзиниот татко, кој има врска со помлада девојка Ив. Наташа ѝ раскажува на Жана за исчезнатото ланче и за своите сомнежи кон Ив...

## Наводи

Категорија:Француски филмови
Категорија:Филмови на француски јазик
Категорија:Филмови на Ерик Ромер
Категорија:Филмови со Ан Тејседр
Категорија:Филмови со Хјуз Квестер
Категорија:Филмови со Флоренс Дарел
Категорија:Филмови од 1990 година
Зимска приказна

**„Зимска приказна“** (француски: *Conte d’hiver*) — филм од 1992 година, во режија на Ерик Ромер. Главните улоги ги играат: Шарлот Вери, Мишел Волети и Херве Фурик.

## Содржина
Едно лето, Фелиси имала бурна летна романса со Шарл, но подоцна го прекинале контактот. Пет години подоцна, Фелиси живее са мајка ѝ во Париз, со ќерката која ја потсетува на бурното лето. Фелиси се колеба дали да започне врска со фризерот Максенс и интелектуалецот Лоак, но не може да се посвети на ниеден од нив зашто се сеќава на Шарл...

## Наводи

Категорија:Француски филмови
Категорија:Филмови на француски јазик
Категорија:Филмови на Ерик Ромер
Категорија:Филмови со Шарлот Вери
Категорија:Филмови со Мишел Волети
Категорија:Филмови со Херве Фурик
Категорија:Филмови од 1992 година
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Париз
Јарсеново

**Јарсеново** е населено место во градот Лесковац, Јабланички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 225 жители.

## Поврзано
* Лесковац
* Јабланички Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Населени места во Лесковац
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Вориштан

**Вориштан** () — гратче и општина во округот Ајзенштат-Умгебунг, Градиште, Австрија. Според проценка од 2024 година имало 3.312 жители. Во гратчето живеат Градиштански Хрвати.

## Поврзано
* Градиште (Австрија)

## Наводи

Категорија:Општини во Градиште
Категорија:Градови во Австрија
Категорија:Градиштански Хрвати
Гарнизон

мини|280x280пкс|Војските на месниот гарнизон во Нижегородскиот кремљ, 1914 г.
**Гарнизон** (, изведено од *garnir* — „снабдува“, „наоружува“) — поим од воената област што може да се однесува на следниве значења:

# Воени единици, воено-образовни установи и други установи што се распоредени трајно или привремено во одредено населено место или во географски реон со утврдени граници.
# Едно или повеќе воени одделенија задолжени за одбрана на стратешка точка, утврдување или долготрајна одбранбена структура во зајакнато подрачје. Во историски контекст, поимот *гарнизон* се однесувал и на војската што бранела тврдини или замоци.

## Гарнизонска служба
Гарнизонска служба — вид воена служба што се организира во секој гарнизон и ги има следниве цели:

* одржување на високо ниво на дисциплина меѓу припадниците на гарнизонот;
* организација и спроведување на гарнизонски дејности (воени паради, поставување на почесни стражи, оддавање воени почести при погреби);
* ангажирање на војската за гаснење пожари и санирање на последици од природни катастрофи, како и учество на војската на јавни собири, митинзи и слични настани;
* поддршка на јавниот ред и мир преку присуство и дејствување на воени единици.

Гарнизонската служба на ниво на воен округ ја координира командантот на округот, а на ниво на гарнизон — началникот на гарнизонот.

Сите воени единици распоредени во гарнизонот се задолжени да ја вршат гарнизонската служба.

## Наводи

## Надворешни врски

* *Nouveau petit Larousse illustré*, 1952 (Француски енциклопедиски речник)

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Команда и контрола
Категорија:Воена наука
Категорија:Воени единици и формации по род
Л. Б. Џ. (филм)

**„Л. Б. Џ.“** (англиски: *L. B. J.*) — филм на режисерот Роб Рајнер (Rob Reiner) од 2016 година, снимен по сценариото на Џои Хартстоун (Joey Hartstone). Главните улоги ги играат: Вуди Харелсон (Woody Harrelson), Ричард Џенкинс (Richard Jenkins), Бил Пулман (Bill Pullman) и Ким Ален (Kim Allen).

## Синопсис
Во филмот се прикажува почетокот на претседателскиот мандат на Линдон Б. Џонсон, кој на должноста стапува по атентатот на Џон Ф. Кенеди.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 2016 година
Категорија:Биографски филмови
Категорија:Филмови за политичари
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во САД
Категорија:Филмови на Роб Рајнер
Категорија:Филмови со Вуди Харелсон
Категорија:Филмови со Ричард Џенкинс
Категорија:Филмови со Бил Пулман
Категорија:Филмови со Ким Ален
Зилоти

[мини|Статуа на [Симон Зилот на покривот на катедралата во Хелсинки.]]
**Зилоти** ( — „ревнители, приврзаници“, што е превод на еврејскиот збор *קנאים* со исто значење; во еднина грчки *ζηλωτής*, евр.*קנאי*) — социјално-политичко и верско-есхатолошко движење во Јудеја, кое се појавило во времето на Макавејците во втората половина на I век пр. н. е., а целосно се оформило среде I век н. е.

Главната цел на зилотите била укинување на хеленистичкото влијание и соборување на римската власт, за што ги сметале сите средства за оправдани. До средината на I век н. е., зилотите се оформиле како политичка партија насочена против наследството на јудејскиот цар Ирод Велики. Од фасадата на Ерусалимскиот храм, изграден од Ирод, тие го отстраниле златниот орел, гледајќи во него поттик на идолопоклонство и симбол на римското владеење.

Барањата на царот Калигула да се постават негови статуи низ целото Царство, грубиот однос на римските војници кон Храмот и верата на жителите на Јудеја, довеле до силна радикализација на еврејското население и зголемување на поддршката за зилотите. По незаконското одземање (всушност ограбување) на голем дел од храмовото сребро од страна на римскиот прокурарор, зилотите го организирале таканареченото Големо еврејско востание, што прераснало во војна во 66–73 г. н. е. Римските трупи под водство на Цестиј Гал од Сирија биле поразени од востаниците. Како последица, Јудеја била уништена од римската војска, а Вториот ерусалимски храм бил разурнат.

Зилотите, како бескомпромисни противници на Римјаните, решиле да се борат докрај, уверени дека Израел може да биде управуван само од Месијата — потомок на Давид. Најхрабрите меѓу нив се издвоиле во посебно крило што Римјаните го нарекле „Сикарии“ („убијци“, „камоносци“). Тие преку радикални и воинствени акции предизвикале отворена војна со Рим. Така, еден од Сикариите — Менахем, син на Јуда — ја освоил тврдината Масада и го уништил римскиот гарнизон таму.

Најпознати зилоти се Симон (Шимон) бар Гиора и Јоханан Гискалски. Понекогаш зилотите се сметаат за „четврта секта“ во рамките на јудаизмот (покрај фарисеите, садукеите и есените), основана од Јуда Галилеецот и Садок Фарисејот, како што пишува учесникот во Јудејските војни, Јосиф Флавиј.

Според Библијата, еден од апостолите на Исус бил зилотот Симон (во синодалниот превод наречен „Зилот“). Германскиот библист Оскар Кулман, во својата книга „Исус и Цезар“, тврди дека уште тројца апостоли — Петар, неговиот брат Андреј и Јуда — припаѓале на зилотското движење.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Историја на јудаизмот
Категорија:Правци во јудаизмот
Догукан Гунгор

**Догукан Гунгор** (турски: Doğukan Güngör, роден на 1 јули 1996 во Анкара) — турски телевизиски и филмски глумец.

## Филмографија

## Надворешни врски
* 

Категорија:Турски глумци