open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Патики

мини|250п|Кошакарски патики
**Патики** (*[[плуралија тантум]]*) се вид на обувки кои најчесто се користат при спортски активности. Меѓутоа во поскоро време станаа и моден тренд пак честопати се носат, не само при спортски активности.

## Видови на патики
Со оглед на тоа дека патиките во основа се користат за спортски активности, најпознатата поделба е на:
* фудбалски патики или копачки. Овие патики најчесто сеплитки со специјално дизајнирана градба. Доколку фудбалот се игра на трева, тие често имаат крампони кои онемозвожуваат пролизгување.
* кошаркарски патики. Овие патики имаат нешто поголема длабочина за додполнително да го  зајакнат глуждот кој е изложен на големи притисоци при скокањето. Честопати се изработуваат од поцврсти материјали како што е кожата или вештачките влакна.
* патики за трчање или спринтерки. Ова се најчесто плитки патики и се одликуваат со еластичност и леснина. Поради тоа се прават од полесни материјали кои истовремено овозможуваат и одреден проток на ваздух.
* патики за тенис. Овие патики се плитки патики, а по останатите одлики се слични со кошаркарските, поради големите притисоци кои ги трпи стапалото додека се игра тенисот.
* патики за сала спортови. Овие патики се најчесто плитки патики со специјално дизајнирани ѓонови кои спречуваат пролизгување. Се користат во спортови кои се играат во сала како што е ракометот и одбојката.

## Популарни брендови

Постојат голем број на производители на патики и тие најчесто се подудараат со производителите на комплетната спортска опрема. Најпознатите се: Најк, Адидас, Конверс, Пума, Асикс и Рибок.

## Останато
Поради популарноста како на спортот така и на спортистите патиките станале и моден тренд. Така често може и да се чуе и терминот патики за шетање, излегување и слично. Покрај спортот, тие станале обележје на севкупните движења и култури. Така да кажеме заштититниот знак на рокот од 70-ите станале патиките Конверс. Денеска бројни рапери потпишуваат милионски договори за да станат заштитно лице на Најк и Адидас.

## Наводи

Категорија:Спортска опрема
Категорија:Мода
Категорија:Обувки
Категорија:Предмети
Чизми

мини|200п|Чизми
**Чизми** се предмет за облекување, кој служи за заштита на стапалото но и подклолениците од надворешните влијанија. Во суштина тие се вид на чевли, чија основна одлика е поголема длабочина.

## Историја

[мини|200п|Чизми пронајдени во [Кина, датираат од околу 220 г.п.н.е]]
Најраните чизми биле составени од два дела, долниот кој бил споредуван со обичните чевли и горниот направен од некој потопол материјал. Околу 1000 година пред новата ере, овие два дела се составиле и така настанале денешните чизми. Секако развојот на чизмите се долгува на народите кои живееле на крајниот север пред сè на Русите, но и на Скандинавците и други. Во 17 век во Европа чизмите добиле пред сè војнички стил. Во новото време тие стануваат и моден детал па се развиваат чизми со потпетица.

## Видови

Чизмите во зависност од намена можат да се прават од најразлични материјали: кожа, волна, платно, гума, синтетички материјали и др. По големина чизмите можат да бидат: надколенки, подколенки и плитки чизми. Исто така постои и поделба според намената, односно на места на кои можат да се користат. Со оглед на конструкцијата и доколку се користат соодветни материјали чизмите можат да бидат и заштитни пред сè во градежништвото, кај пожарникарите и слично.

## Чизмите како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Човекот и чизмите“ — кус расказ на ирскиот писател Вилијам Батлер Јејтс.
* „Моите чизми“ — песна на полскиот поет Тимотеуш Карпович.
* „Итар Пејо со туѓи чизми на оро“ — расказ на македонскиот писател Стале Попов.
* „Ракија во чизми“ — краток расказ на Оливера Ќорвезироска од 2021 година.
* „Шпански чизми“ (англиски: *Spanish Boots*) — песна на англискиот рок-музичар Џеф Бек (*Jeff Beck*) од 1969 година.
* „Самовилите носат чизми“ (англиски: *Fairies Wear Boots*) — песна на британската хард-рок група Блек сабат (*Black Sabbath*) од 1970 година.
* „Чизми од шпанска кожа“ (англиски: *Boots Of Spanish Leather*) — песна на американскиот рок-музичар Боб Дилан од 1964 година.
* „Валкани чизми“ (англиски: *Dirty Boots*) — песна на американската рок-група Соник Јут (*Sonic Youth*) од 1990 година.

## Галерија


Слика:BootsBr.jpg|Женски чизми
Слика:Longboots1.jpg|Рибарски чизми
Слика:Юфтевые солдатские сапоги.jpg|Војнички чизми
Слика:Balcontiag-01.jpg|Каубојски чизми
Слика:Muddy yellow boot.jpg|Работни чизми



## Наводи

Категорија:Чевли
Категорија:Мода
Категорија:Предмети
Категорија:Турцизми
Категорија:Обувки
Врвки

мини|Јамка израбтена од жолти врвки
**Врвки** претставуваат поводници со одредена должина кои се ставаат низ посебни дупчиња во обувките за да се овозможи нивното затегање на нозете. Доколку врвките во обувките ги нема, обувката не би се задржувала на своето место.

мини|left|250px|Примероци на врвки
Врвките широко биле прифатени дури во XX век. Дотогаш се носеле обувки без врвки, кои се затегнувале со помош на разни спојки. 
Првите споменувања на врвки потикнуваат уште од 13 век. Тогаш врвките се применувале за затегнување на облека на чии краеви стоеле тврди завршетоци во облик на лешници. Веќе во 15 век, познатиот морепловец Кристифор Колумбо успешно тргувал со врвки со бакарни и златни завршетоци. Поминало дури пет века од моментот кога биле измислени врвките до денот кога се појавиле на обувките.

Не е познато кој се сетил да ги искористи врвките за обувки, но се знае дека на 27 март 1790 година, по грегоријанскиот календар, во Англија за првпат свечано се официјализирани кожни врвки со железни завршетоци кои овозможуваат полесно спроведување низ дупчињата и кои го спречуваат случајното уништување на врвките.

## Наводи

Категорија:Обувки
Чизми преку колена

230px|десно|Благородникот Ернст Казимир во чизми за јавање преку колена

**Чизми преку колена** — вид на високи чизми, кои во потполност или делумно ги покриваат колената.

Првобитно настанале како чизми за јавање во 15 век. Во втората половина од 20 век почнале да стануваат модни чизми за жените. Исто така се корисат како работни чизми во околностите, кои бараат дополнителна заштита за нозете (на пр. рибарски чизми за во вода). Се користеле и во војните, за да ги ублажат падовите од коњ. Имале заштитно зајакнување во случај на ранување со огнено оружје. И денес, многу од коњаничките пуковници и понатаму ги имаат овие високи чизми во склоп на свечените одела.

Чизмите за јавање преку колена биле широко распространети во XVII и XVIII век, а се користеле до крајот на 19 век. Ги носеле и гусарите и мускетарите. Чизмите преку колена се носеле и во театарските и оперските претстави, ги носел на пр. Рудолф Нурејев во Лебедовото езеро.

Станале  дел од женската мода во раните 1960. Во текот на наредните три децении, популарноста на чизамите преку колена во модата ратела и опаѓала. Во раните 1970, во Лондон многу биле популарни чизмите преку колена од антилоп и платно. Повторно станале популарни кон крајот на 1980та и почетокот на 1990та.

Во 2009година, чизмите преку колена станале многу популарни и привлечни како дел од женската зимска обувки. 
Трендот продолжил и во наредните години.

Постојат и гумени водонепропустливи, рибарски чизми преку колена, кои ги користат риболовците, рибарите, екологистите и заштитниците на природата во подрачјата на реки, езера и мочуришта.

Постојат слични заштитни чизми, кои се користат во хемиската индустрија, полјоделството, при одржување на  водоводи, канализации и сл.

## Галерија

WinterWear2011.JPG|Женски чизми преку колена
Cuissardes pêche.JPG|Рибарски чизми преку колена
Miniskirt1.jpg|Чизми преку колена со мини-здолниште
Nan C Hearne principal boy in music hall.jpg|Чизми преку колена во театарска претстава од почеткот на XX век


## Наводи

## Литература
* 

Категорија:Обувки
Бершка

**Бершка** () — компанија за продажба на облека, создадена во 1998 година во Шпанија. Дел е од шпанската група Индитекс (која во сопственост исто така ги има брендовите Зара, Масимо дути, Пул ен бер, Ојшо, Утеркве, Страдивариус и Зара хоум).

## Историја
Компанијата е основана во април 1998 година како нов дуќан и моден концепт, чиј цел бил младиот пазар. Сега има преку 1000 подружници во повеќе од 71 земја ширум светот. Продажбата која ја врши Бершка претставува 10% од групата Индитекс.

На 6 септември 2011 година, компанијата (покрај своите сестрински брендови) покренала онлајн продажба во следниве земји: Франција, Германија, Грција, Полска, Италија, Ирска, Холандија, Португалија, Шпанија, Кина, Летонија и Обединето Кралство.

## Галерија

|Дуќан на Бершка во Тагиг на Филипини
Податотека:Bershka Rennes.jpg|Дуќан на Бершка во Рен во Француска
Податотека:Piata Unirii - Magazinul Unirea - Noaptea.jpg|Шопинг центар во Униреа во Букурешт во Румунија


## Подружници
Бројот на подружници на дуќани на Бершка во секоја земја или регион е даден подолу.

## Наводи

Категорија:1998
Категорија:Облека
Категорија:Претпријатија во Шпанија
Најлонски чорапи

мини|десно|250п|Хулахопки

**Најлонски чарапи** или **хулахопки** — вид облека, долна облека кои се сврзани со пар чорапи. Направени се од различни флексибилни материјали: свила, најлон, спандекс (ликра или еластин) и нивните меѓусебни комбинации. Достапни се во различни бои и дебелини. Многу популарни бои се боја на кожата (за секојдневна употреба) и црна (честопати како дел на правилното облекување).

Посебна употреба имаат хулахопките со боја на плетени чорапи (на пример, трудници), како и моделираните хулахопки и профилаксата против проширување на вени (проширено плетиво кога треба да изберете класа на компресија, која се мери во милиметрите на жива, односно притисок). Густината и еластичноста на нишките се мери во дени: колку е поголема вредноста на денот, материјалот е погуст. Бројот на дени означува тежина во грамови 9 км должина на влакното.

## Историја и распространетост
мини|десно|250px|Девојка во хулахопки

Пред 1920-тите во европската култура било општо прифатено гледиштето дека од жените се очекува да ги покриваат своите нозе во јавност, вклучувајќи ги и нивните зглобови. Во САД во 1940-ите глумицата и денсерка Ен Милер  меѓу првите успеала да промовира хеланки, во некоја рака претходнички на хулахопките. До средината на 1960-ите употребата на хулахопките во јавноста немало. Жените чорапите ги носеле под релативно долгите здолништа. Со создавањето на мини здолништа од страна на Англичанката Мари Куант, се создала потреба за потполно нов производ.

Во Советскиот Сојуз, модните хеланки дошле од Чехословачка. Со текот на времето, мини-модата станала привлечна и за Советите, па почнале да се носат и хулахопките. Со почетокот на 1980-ите настанала мода во тоновите на мрежестите хулахопки. Со почетокот на 1990-ите се јавило зголемено барање на хеланки со висока содржинана ликра.

## Галерија


Pile of pantyhose.jpg|
Strickstrumpfhose 1.jpg
Strickstrumpfhose 2.jpg|Хулахопки со боја на плетени чорапи
Legs_in_london.jpg|Мрежасти хулахопки
Tights_vending_machine.jpg|Трговија на хулахопки
Pantyhose_for_men_-_20090612.jpg|Маж во хулахопки



## Поврзано
* Чорапи
* Хеланки

## Наводи

## Надворешни врски

* Женске чарапе као пословни и друштвени стандард

Категорија:Облека
Категорија:Чевли
Шпиц-патики

**Шпиц-патики** се врста на обувки која се користи во балет, за изведување на игри на врвовите од прсти. Во денешното време, можат да се видат во класичен балет, додека модерните кореографи портко се одлучуваат за игра на врвовите од прсти. По традиција ги носат жените, но од последните децении од минатиот век биднало можно да се видат и мажи на врвовите од прсти (во модерниот балет).
мини|Шпиц-патики
## Историјат

мини|Марија Таљони во шпиц-патики

Францускиот кореограф, кој работел најголемиот дел од животот во Париската опера, им сугерирал на мајсторите кои ги изработувале балетските патики да направат некои промени во дизајнот, кои би овозможиле да пред што механизмот ја подигне балерината од позорницата (во тоа време биле користени специјални ефекти на летење) таа некое време да стои на врвовите од прсти. Од оваа идеја подоцна, низ кореографии, е разработувана идејата за трепетливата етеричност и игра на врвовите од прсти.

Првата примабалерина, која ја одиграла целата претстава во новопознатите шпиц-патик, била Марија Таљони, играјќи го главниот соло во балетот Силфиде. Таа поточно носела некоја врста на сатенски папучи, кои биле зашиени на петите да не спададнат, а во предниот дел биле од кожа која им давала чврстина за стаење на прстите. Во исто време, во Италија, примабалеринате асолута Пјерина Лањани, почнува да носи патики кои на врвовите од прсти имале коморичка и платформа која овозможувала стоење. Со продот на Лањаниевата во Империјал балет во Санкт Петербург, италијанскиот стил за изработка на шпиц патики се пренесува во Русија, каде бива доработен, се менува системот за причврстувањето за стапалото — се уклонуваа копчињата, и патиките постануваат потивки.
мини|лево|Рендгенски снимок на стапалата во шпиц-патиките|150п
## Модерни шпиц-патики

Идејното решение за модерните шпиц-патики и долгуваме на руската примабалерина асолути Ана Павлова. Таа ја дала идејата да претходно опишаниот руски модел се прилагоди на изгледот на своето стапало. Новината се состоела во тоа што „кутивчето“ околу палците давало појака поддршка за стоење.

## Игра во шпиц-патиките

Да би балерината можела да започне да вежба игра на врвовите од прсти, потребно е да во потполност завлада со техниката, како и да се формира коскениот систем. Одлуката да се започне учење на игра во шпиц-патиките го донесува балетскиот педагог, кој треба вниматено да ги набљудува своите ученици и во правиот момент да ја донесе оваа одлука.
Играта на врвовите од прсти иако веќе стотини години им го мами вниманието на публиката, и често ги оставаа без здив, всушност е непријатна и понекогаш многу болна.

## Надворешни врски
* Гришко — најпознатији произвођач
* Историја балета  

Категорија:Балет
Категорија:Обувки
Ѓорѓи Андонов

**Ѓорѓи Андонов** (1862-1933) — македонски зограф.

[мини|десно|''[Пасторала (Ѓорѓи Андонов)|Пасторала'', 1915]]
Роден е во 1862 година во село Гари. Потекнува од познатото семејство зографи, Ангелковци кои претежно се занимавале со живописување на цркви и манастири во Македонија. Податоци за работата на родот Ангелковци наоѓаме кон крајот на XVIII и почетокот на XIX век. Димитар Андонов (1856-1934), Ѓорѓи Андонов (1862-1933) и Нестор Андонов (1866-1926) се синови на зографот Андон Петров кои работеле иконопис и живопис во цркви во Прилепско, Кавадаречко и Мариово. Во 1891 година ја живописале црквата Св. Спас во село Кален, а нешто подоцна и црквата Вознесение Христово во прилепското село Долнени. Ѓорѓи Андонов заедно со неговиот брат Димитар по покана на битолскиот владика по 1921 година работеле на обнова на живописот во црквите во Прждево и Долна Драчевица.

## Избрани дела

Св. Спас Каленски Дел од живописот од сводот.jpg | Пресвета Богородица
Св. Спас Каленски Страшниот суд - западен ѕид.jpg|Страшниот суд во црквата Св. Спас во Кален
Св. Спас Каленски Детал од Страшниот суд.jpg | Детаљ од Старшниот суд
Св. Спас Каленски Живопис со натпис за црковниот одбор од 1891 година.jpg |„Успение Богородично“ со ктиторскиот натпис
Св. Спас Каленски Натпис на зографите.jpg | Зографскиот натпис



Ropotovo Church Fresco 1.jpg | Живопис во апсидата
Ropotovo Church Fresco 2.jpg | Страшниот суд
Ropotovo Church Fresco 4.jpg | Живописи
Ropotovo Church Inscription 2.jpg | Зографскиот натпис натпис, 1910 г.


## Родословие

Категорија:Македонски зографи
Категорија:Ангелковци (гарски род)
Категорија:Претставници на Дебарската школа
Зеленград (појаснување)

**Зеленград** може да се однесува на следниве места:

* Зеленград — село во Општина Пробиштип, североисточна Македонија
* Зеленград (Месоврахо) — село во Општина Нестрам, Костурско, Егејска Македонија
* Зеленград — село во Општина Обровац, Далмација, Хрватска

## Слично
* Зелен град — тврдина кај Лесковац, Србија
* Зелениград — село во Општина Трн, Перничка област, Бугарија
Зеленград (Костурско)

**Зеленград** (, *Месоврахо*; до 1927 г. *Ζέλεγκραδ*, *Зеленград*) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 3 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа на 23&nbsp;км југозападно од Костур, крај границата со Албанија, во подножјето на планината Гал’мбица (Алевица).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1530 г. под името *Зеленовад* како место со 23 христијански семејства и едно муслиманско   Населението подоцна го примило исламот во немирни времиња за поголема сигурност. Според Стефан Верковиќ, во втората половина на XIX век во Зеленград имало 45 домаќинства со 157 жители Македонци-муслимани. Кон крајот на XIX век Зеленград било македонско муслиманско село во Рупишката нахија на Костурската каза. Грчката статистика од 1905 г. вели дека имало 350 жители, кои погрешно ги претставува како Турци. Во овој период, Милоевиќ нешто бележи 40 куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Зеленград се води како чисто „турско“ село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 50 куќи. Треба да се напомене дека тогаш исламизираните Македонци биле нарекувани „Турци“.

### Потпаѓање под Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од грчката војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција, кога населението броело 304 жители. Во 1924 г. населението е иселено во Турција, а на негово се доведени турски Грци, кои во 1928 г. броеле 93 лица (според други извори 60 или 72 лица од 18 семејства). Во 1926 г. Зеленград е преименуван во Месоврахи, што во превод значи „меѓу врвови“.

### Граѓанската војна и по неа
Според пописот од 1940 г. селото имало 110 жители. За време на Грчката граѓанска војна доселените Грци од Зеленград се здружувале во банди кои пљачкосувале по околните македонски села, особено во соседното Калевишта. Населението на селото, од своја страна, се засолнило во побезбедните села. Голем дел од селаните решиле да не се вратат по војната, а две деца од Зеленград се испратени во странство како деца бегалци. Поради оваа ситуација, населението на селото се смалило на 55 жители во 1951 и 48 жители во 1961 г. Поради оскудноста на почвата, дел од жителите решиле да се преселат во побогатите напуштени македонски села и во градот Костур, така што во 1971 г. населението се смалило на 27 жители, а во 1981 г. на само 16. Во следното десетлетие населението значајно се зголемило, бележејќи 58 жители на пописот во 1991 г., но повторно почнало да опаѓа, смалувајќи се на 42 лица во 2001 и само 6 лица во 2011 г.

## Поврзано
* Нестрамкол

## Наводи

Категорија:Нестрам
Јаворско Брдо

**Јаворско Брдо** (познат и како **Јаворски Рид**) — врв во јужниот дел на планината Кораб, во Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.155 метри.  
## Местоположба
Се наоѓа на крајниот јужен дел на планината Кораб на планинското било, во близината на главниот срт на протегаење. Поточно, врвот Јаворско Брдо се наоѓа на планинска огранка која се испушта од соседниот врв Високо Брдо на главниот срт на протегање кон исток и завршува со врвот Куртово Ќуле, поради што Јаворско Брдо се наоѓа целосно внатре на територијата на Македонија.  Според местоположбата на врвот Јаворско Брдо се наоѓа на координатите 41°41'02" северна географска широчина и 20°32'30" источна географска должина. Сместен е на планинската огранка која се протега на источната падина на планината Кораб, помеѓу врвот Високо Брдо (2235 м.) на запад и врвот Куртово Ќуле на исток, додека кон север и југ се испуштаат стрмни падини во долините на Таировска Река на север и Валавичарска Река со која е пределната граница со која почнува планината Дешат на југ. Веднаш на подножјето под самата западна падина на Јаворско Брдо на преслапот кој го поврзува со соседниот врв Високо Брдо постои разрушена градба на караула крај која минува разгазената граничарска патролна патека. Самиот највисок дел на врвот е остар и зашилен, целосно тревнат и оголен, додека шумите се прилично подолу, а на неговата јужна падина покрај буковата шума, ниско во пределото Голема Планина има и ретки јавори поради што веројатно постои мала можност така да го добил името Јаворско Брдо. Во некои пишани извори врвот е познат и како Јаворски Рид, додека на топографските карти врвот е запишуван како Јаворско Брдо, најверојатно под влијание на југословенското картографирање на српскохрватски јазик. Друга можност за потеклото и значењето е од зборот "Јаловарско" што е забележан како топоним на билото на планината Дешат во најнепосредната близина на овој врв  а има значење поврзано со сточарството односно место каде се оставале јаловите (неплодни, неродни) овци и добиток.

## Галерија


File:Високо и Јаворско Брдо (Кораб) 01.jpg|Поглед на врвовите Јаворско Брдо (лево) и Високо Брдо (десно)
File:Јаворско Брдо и Куртово Ќуле на Кораб.jpg|Поглед на врвовите Јаворско Брдо (десно) и Куртово Ќуле (лево)
File:Јаворско и Високо Брдо на Кораб 01.jpg|Поглед на врвовите Јаворско Брдо (лево) и Високо Брдо (десно)
File:Јаворско и Високо Брдо на Кораб 02.jpg|Поглед на врвовите Јаворско Брдо (лево) и Високо Брдо (десно)


## Наводи

Категорија:Врвови во Македонија
Категорија:Планини во Албанија
Категорија:Кораб
Фуша

**Фуша** или **Фусија** ( или *Φούσα*, *Фуса*; ; ) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во северното подножје на планината Грамошта, околу 5&nbsp;км западно од Јановени и исто толку северозападно од Омотско. Лежела крај изворот на една од притоките на реката Белица.

## Историја
На почетокот на XVIII век Фуша било влашко село в Костурската каза. Уништено е во времето на Али-паша Јанински и во него потоа се населиле Албанци муслимани. За време на Илинденското востание селото е панаднато од големата чета на Васил Чакаларов кој водел борба со тамошниот башибозук. По Втората балканска војна во 1913&nbsp;г. Фуша е припоена кон Грција.

По Првата светска војна жителите се иселиле и селото се запустило.

За време на Грчката граѓанска војна во 1946&nbsp;г. во Фуша е изградена воената црква „Св. Атанасиј“, обновена во 1997&nbsp;г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Нестрам
Категорија:Грамошта
Руи Хачимура

**Руи Хачимура** (; роден на 8 февруари 1998, во Тојама, Јапонија) е јапонски кошаркар, крило или крилен центар на Вашингтон Визардс и на јапонската репрезентација.

Тој играл колеџ кошарка за Гонзага Булдогс, пред да биде избран од Вашингтон Визардс на НБА драфтот 2019 како 9-ти пик во првата рунда.

Тој е репрезентативец на Јапонија од 2018 година и ја претставувал својата земја на Светското првенство 2019. Претходно, тој бил шампион на Азија со репрезентацијата под 16 години на првенството одржано во Иран во 2013 година.

## Наводи

## Надворешни врски

*Официјално мрежно место
*Руи Хачимура на ESPN
*Руи Хачимура на basketball reference  
*Руи Хачимура на rotoworld

Категорија:Јапонски кошаркари
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1998 година
Категорија:Играчи на Вашингтон Визардс
Загар (село)

**Загар** или **Свети Захарија** (, *Агиос Захаријас*, до 1927&nbsp;г. *Ζαγάρι*, *Загари*;  или *Sfantu Zaharie*; ) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Иако не се води како населено место, според сознанијата на Симовски од 1998 г. месноста се користи од Власи како колибарска сточарска населба во летниот период. Од селото денес останала само црквата „Св. Захариј“ од крајот на XVI век.

## Географија
Селото се наоѓало во областа Нестрамкол, западно од Нестрам и 40 км југозападно од Костур. Лежело на северните падини на планината Грамошта близу албанската граница, до извор на една од притоките на реката Бистрица.

## Историја
Во 1769 г. албански банди уништиле седум села во областа — Грамошта, Линотопи, Ветерник, Пискохори, Лагор, Омотско и Загар.

По уништувањето на Линотопи во 1769 г. во Загар се населиле муслимани, кои ја претвориле црквата „Св. Захариј“ во џамија. Во 1900 г. димотичкиот митрополит Филарет напишал дека во селото Загар живеат 16 муслимански семејства. Во 1928 г. Панделис Цамисис напишал дека жителите на селото зборуваат албански како главен јазик, и само малку грчки, како и дека водат потекло од Линотопи, каде се потурчиле.

За време на Илинденското востание во почетокот на септември 1903 г. Загар го нападнала големата чета на Васил Чакаларов кој водел борба со тамошниот башибозук. Во грчка статистика од 1905 г. селото е претставено како македонско, со 90 жители.

За време на Првата балканска војна Загар е окупиран од грчката војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоен кон Грција. Населението го напуштило селото во текот на војните, па затоа во 1913 г. селото не се спомнува како населено место. на пописот од 1920 г. Загар се води како село со 66 жители. Во 1927 г. е преименуван во Агиос Захаријас. Следната година, во 1928 г. во него е заведен 31 жител, но понатаму веќе не се води како населено место и до денес останува колибарска населба.

## Поврзано
* Црква „Св. Захариј“
* Нестрамкол

## Наводи

## Надворешни врски
* Во манастирот „Св. Захариј“ — „Кибероцарка“ 

Категорија:Историски села во Нестрам
Категорија:Грамошта
Личотер

**Личотер** или **Лисотер** (, *Перистера* или *Περιστεριά*, *Перистериja*; до 1928&nbsp;г. *Λίτσιστερ*, *Лицистер*, *Λιτσοτέρι*, *Лицотери*) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Од селото денес останала само црквата „Св. Никита“.

## Географија
Селото се наоѓало во областа Нестрамкол, 27&nbsp;км југозападно од градот Костур и 5&nbsp;км западно од општинското седиште Нестрам. Лежело во северните пазуви на планината Грамошта, на Личотерска Река, притока на Бистрица.

## Историја
Личотер во минатото било македонско село, кое се растурило за времето на Али-паша Јанински. Подоцна, на негово место е подигната колибарска сточарска населба во која се сместиле Грци Качауни, и било толку незабележително што не се споменува во постарите статистики. Кон крајот на XIX век Личотер било село во Костурската каза. По Втората балканска војна во 1913&nbsp;г. селото било припоено кон Грција, и истата година во него се попишани 89 жители. Во 1928&nbsp;г. властите го преименувале во Перистера, кога имало население од 104 лица. Во 1940&nbsp;г. се населението бележело 114 жители, но подоцна се распаднало за време на Грчката граѓанска војна и денес не постои.

Од селото денес е преостаната само црквата „Св. Никита“.

## Наводи

Категорија:Историски села во Нестрам
Категорија:Грамошта
Црква „Св. Недела“ - Вапила

**Света Недела** — главна селска црква во охридското село Вапила.

Црквата се наоѓа на сретсело, а околу нејзе се сместени селските гробишта.

## Историја

Црквата е изградена во 1945 година.

Во текот на 2005 година била извршена обнова на покривот.

## Архитектура

Црквата била фрескоживописана од зографот Доне Доневски од селото Гари.

Во 2005 година била дофрескоживописана од уметникот Драган Ристески од градот Охрид.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Недела“ - Вапила 6.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Недела“ - Вапила 5.jpg|Доизграден дел во предниот дел
Податотека:Црква „Св. Недела“ - Вапила 3.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Недела“ - Вапила 4.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Недела“ - Вапила 7.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Недела“ - Вапила 2.jpg|Портата на црквата
Податотека:Гробишта во Вапила.jpg|Селските гробишта


## Поврзано
* Вапила
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Вапила
Вапила
Категорија:Дела на Дебарската школа
Коселска парохија

**Коселска парохија** — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Охридското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Никола“ во селото Косел. Моментално, нема парохиски свештеник. Парохијата ја опслужува свештеникот Никола Кипријанов.

Парохијата ги опфаќа селата: Косел, Опеница, Куратица, Плаќе, Речица, Завој, Свиништа, Вапила, Расино, Сирула и Ливоишта.

## Цркви

Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.

## Поврзано
* Охридско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски

* Страница на Дебарско-кичевската епархија


Категорија:Охридско архијерејско намесништво
Категорија:Парохии на МПЦ
Лесково (појаснување)

**Лесково** може да се однесува на следниве места:

## Македонија
* Лесково — село во Општина Демир Хисар, југозападна Македонија

## Албанија
* Лесково — село во Белградската област, Албанија

## Грција
### Егејска Македонија
* Лесково (Трија Елата) — поранешно гевгелиско село во Мегленско, денес во рушевини

### Тесалија
* Лесково (Петрото) — село во Книсово, Кардица

### Фтиотида
* Лесково (Месохори) — село кај Ламија во Фтиотида, Централна Грција

## Белорусија
*

## Русија
*

## Украина
*

## Сродни имиња
* Љасково (појаснување)
* Лесковец (појаснување)
Горно Крушари

**Горно Крушари** или **Горно Крушаре** (; до 1926&nbsp;г. *Έσω Κρουσάρ*, *Есо Крусар* или **, *Ано Крусари*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, југозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар) и јужно од главниот пат за Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Горно Крушари било село во Ениџевардарската каза. На австриската воена карта е означено како Крушар (*Krušar*), а на картата на Кондојанис — Крусари (*Κρουσάρι*), што значи дека тие извори не го сметаат за одделно од Крушари (или Армутчи; денес Амбелес).

### Во Грција
Во 1912 г. е окупирано од грчки единици. Регистрирано е како населба со христијанска и муслиманска вероисповед, и македонски и ромски јазик. По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција, кога е заведена како село со 45 мажи и 40 жени. Во својот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ го заведува селото со 5 македонски христијански и 4 ромски муслимански куќи (погрешно наведувајќи ги ромските како турски). Во 1924 г. муслиманските жители се иселени во Турција и селото е напуштено. Во 1926 г. грчките власти му го менуваат името, преведувајќи го како Есо Ахладохорион, т.е. *Внатрешно Крушево*.

## Поврзано
* Долно Крушари

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Берт Ланкастер

**Берт Ланкастер** (   ; Њујорк, 2 ноември 1913 година - Лос Анџелес, 20 октомври 1994 година ) бил американски филмски глумец. Роден е во Њујорк во протестантско семејство. Тој бил едно од петте деца. 
Тој и се приклучил на американската армија за време на Втората светска војна .

мини

Тој се оженил трипати и имал пет деца. Првиот брак траел од 1935 година до 1946 година вториот од 1946 година до 1969 година година. Неговиот трет брак бил со Сузан Мартин во 1991 година година. Починал на 20 октомври 1994 година од срцев удар.

Тој ја освоил наградата Оскар во 1960 година за најдобар главен глумец во *филмот „Елмер Гантри“*.

По неговата смрт, Ланкастер бил кремиран.

Категорија:Американски глумци
Категорија:Починати во 1994 година
Категорија:Родени во 1913 година
Категорија:Американски филмски глумци
Категорија:Добитници на Златен глобус
Табла Тирада (Алдама)

**Табла Тирада** (   ) е населба во Мексико во државата Тамаулипас во општина  .Населбата се наоѓа на надморска височина од 20 м.

## Население
Според податоците од 2005 година во населбата живееле 4 лица .

### Хронологија

### Листа

## Поврзано
* Држава Мексико

## Наводи

## Надворешни врски
* Мексикански населби 

Категорија:Населени места во Мексико
Мата Милошевиќ

**Мата Милошевиќ** (роден во , на  - починат во , на ) — југословенски и српски театарски и филмски режисер, актер, писател и воспитувач. Мата бил запишан во матичната книга на родените како Матија Милер, од мајка Марија Сехас, која била Унгарка, и татко фламанскиот гроф Ван дер Сен, кој работел во белгиската амбасада во Белград. Откако ја изгубила работата, неговата мајка била принудена да го даде своето дете на посвојување на брачната двојка без деца Катица и Станка Милошевиќ. 
мини|Мата Милошевиќ и Марија Црнобори, 1959 година

Во 1923 година тој го завршил драмското училиште при Народниот театар во Белград. Тој бил глумец и режисер на Народниот театар и Југословенскиот драмски театар во Белград. Со педагошка работа почнал од 1948 година на академијата како наставник по глума. Театарската сцена на академијата го носи неговото име.

## Театарски претстави
Покрај бројните рецитали и радиодрами, тој режирал претстави што сè уште се паметат:

* „Ожалостено семејство“, од Бранислав Нушиќ, 
* „На работ на умот“, од Мирослав Крлежа, 
* „Откривање на Ќосиќ“ (со Предраг Бајчетиќ), 
* „Учени жени“, од Молиер,
* „Јегор Буличов“, од Максим Горки, 
* „Ромео и Јулија“ од Вилијам Шекспир, 
* „Кралот Лир“, од Вилијам Шекспир

## Награди

* Добитник е на Наградата на Владата на ФНРЈ, 
* 1960, 1962 година и 1964 година бил добитник на наградата Стериина награда за режија во Театарот на Стерија 
* Добитник е на наградата **Бранко Гавела** 
* Добитник е на Наградата за животно дело „**7 јули**“. 
* 1994 година добитник на „Прстенот на Добрица“

## Поврзано

* Факултет за драмски уметности во Белград 
* Список на српски глумци 
* Список на српски режисери 
* Средби на српските професионални театри Јоаким Вујиќ 
* Список на погребани во Алејата на заслужни граѓани на Новите гробишта во Белград

## Интересни факти

* Од 20 февруари 2000 година Факултет за драмски уметности во Белград ја добил сцената под името „Мате Милошевиќ“, по овој голем уметник на српската глума и режија. Иницијатор на отворањето на оваа сцена бил директорот и професор на Филозофскиот факултет Љубомир Муци Драшчиќ.

## Надворешни врски

*  
* https://web.archive.org/web/20100702142644/http://www.pozorje.org.rs/scena/scena104/19.htm

Категорија:Српски глумци
Категорија:Српски филмски режисери
Категорија:Погребани во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта (Белград)
Попово Село (Ениџевардарско)

**Попово Село** () — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во југозападните падини на планината Пајак, северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар) и околу 5&nbsp;км југоисточно од Тодорци.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Попово Село било село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Попово Село броело 55 жители, сите Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Попово Село живееле 32 Македонци под врховенството на Цариградската патријаршија Симовски го наведува Мишев, т.е. Бранков со 80 жители).

### Во Грција
Во 1912 г. селото е окупирано од грчка војска. Регистрирано е како населба со христијанска вероисповед и македонски јазик. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ го заведува со 7 македонски куќи. Обата извора имаат малку застарени податоци, бидејќи се смета дека населението се иселило од Попово Село уште во 1911&nbsp;г., прибирајќи се во повеќе села — четири семејства во Тодорци, две во Бабјани и едно во Свети Илија. По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција, кога е заведено како веќе напуштена населба.

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Црква „Св. Никола“ - Расино

**Свети Никола** — главна селска црква во охридското село Расино.

Црквата се наоѓа на влезот во селото, а околу нејзе се сместени селските гробишта.

## Историја

Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен и осветен на 16 јуни 2002 година од страна на митрополитот г. Тимотеј.

## Архитектура

Црквата има делумен фрескоживопис.

## Галерија

**Црквата**

Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 9.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 3.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 6.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 5.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црквата „Св. Никола“ во селото Расино.jpg|Црквата со стариот даб зад нејзе
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино.jpg|Поглед на црквата


**Внатрешноста и останати објекти**

Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 7.jpg|Внатрешноста на црквата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 4.jpg|Старата црква до нејзе
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Расино 8.jpg|Фрескоживопис
Податотека:Гробишта во Расино.jpg|Селските гробишта


## Поврзано
* Расино
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Расино
Расино
Бредли Бил

**Бредли Емануел Бил** (; роден на 28 јуни 1993, во Сент Луис, Мисури) е американски кошаркар, бек на Вашингтон Визардс.

## Титули и награди
### Поединечни
* НБА Ол-стар натпревар (2): 2018, 2019.
* НБА Ол-руки тим — прва постава : 2012-2013.
* Најкорисен играч на Светско првенство под 17 години: 2010.

### Репрезентативни
* Светско првенство под 17 години: Податотека:Gold medal icon.svg 2010.

## Надворешни врски

*Бредли Бил на ESPN
*Бредли Бил на basketball reference  
*Бредли Бил на rotoworld

Категорија:Американски кошаркари
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1993 година
Категорија:Играчи на Вашингтон Визардс
Владимир Кецмановиќ

**Владимир Кецмановиќ** (српски: *Vladimir Kecmanović*; 1972, Сараево, СФР Југославија) — српски писател.

## Животопис
Владимир Кецмановиќ е роден во Сараево, во 1972 година. Во родниот град ги завршил основното и средното училиште. Во 1997 година дипломирал на Филолошкиот факултет во Белград, на отсекот за општа книжевност со теорија на книжевноста. Кецмановиќ живее и работи во Белград, како сопственик и уредник на издавачката куќа „VIA“ и како колумнист во весникот „Политика“. Исто така, повремено пишува за повеќе медиуми во Србија и во странство.

## Творештво
[мини|Кецмановиќ работи на сценарио за втората сезона на серијата [Сенки над Балканот заедно со Драган Бјелогрлиќ.]]
Кецмановиќ се појавил на книжевната сцена во 1990 година, кога за расказот Хистерија“ ја добил наградата „Иво Андриќ“ на конкурсот објавен во весникот *Oslobođenje*. Во 1999 година го објавил романот „Последната шанса“ (*Последња шанса*), а две години подоцна се појавил романот „Содржината на шуплината“ (*Садржај шупљине*). Тој составил избор на делата на Душан Радовиќ и на Душан Петричиќ, како дел од книгата „Душковата куќа“ (*Duškova kuća*) која во 2004 година, на Белградскиот саем на книгата била прогласена за книга на годината. Во 2007 година го објавил романот „Феликс“, кој влегол во најтесниот избор за НИН-овата награда за роман на годината и ја освоил наградата „Бранко Ќопиќ“ на Српската академија на науките уметностите. Во 2008 година постигнал голем успех со романот „Топот беше жежок“ (*Топ је био врео*) за чиј нацрт ја добил стипендијата на Фондацијата „Борислав Пекиќ“ за роман во создавање. Исто така, романот влегол во најтесниот избор за НИН-овата награда и ја добил наградата „Меша Селимовиќ“, а според него бил снимен истоимениот филм. Во 2011 година го објавил романот „Сибир“, а во 2012 година збирката раскази „Ѕидовите што се уриваат“ (*Зидови који се руше*). Истата година, заедно со историчарот Предраг Марковиќ, ја објавил книгата „Тито, поговор“. Неговите дела се преведени на англиски, француски, германски, украински и романски јазик. Кецмановиќ е член на групата „П 70“ и на Српското книжевно друштво.

Според оцената на Миљенко Јерговиќ, Кецмановиќ „во својот потенцијал е навистина голем писател, еден од оние по кои би можела да се памети српската книжевност од првата половина на овој век“, а Бојан Босиљчиќ делото на Кецмановиќ од почетокот на XXI век го споредува со она на Црњански од првата половина на XX век.

## Наводи

Категорија:Српски романописци
Категорија:Српски раскажувачи
Категорија:Родени во 1972 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Добитници на Андриќевата награда
Категорија:Српски писатели
Категорија:Луѓе од Сараево
Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Тагармишево

**Тагармишево** или **Тагармиш** (, *Идромили*; до 1926&nbsp;г. *Ταγαρμίς*, *Тагармис* или *Ταργαμίς*, *Таргамис*)  — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во северозападниот крај на Солунското Поле (или Пазарското Поле), на десниот брег на Гуменџиска Река, меѓу селата Кониково и Бозец.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Тагармишево било македонско село во Ениџевардарската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишува Грмишево (*Грмышево*) како македонско село.

На австриската воена карта селото е обележано како Тавремешли (Текрим Вермешли) (*Tavrermešli (Tekrim Vermešli*), а на картата на Кондојанис стои како Текри Вермесли (*Τεκρή Βερμεσλή*), означено како христијанско село.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Текри Вермишли (Тогармишево)* имало 95 жители Турци, што е очигледна грешка.
 
По податоци на Бугарската егзархија во 1910 г. Тагармишево имало 8 семејства со 43 жители Македонци.

Во неговиот патописен попис Боривое Милоевиќ посочува дека селото *Тагармишево* има 15 куќи, сите на Македонци христијани.

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Претходната 1912 г. е регистрирано како село со христијнска вероисповед и македонски јазик. Во пописот од 1913 г. Тагармишево (*Ταγαρμίς*, Тагармис ) се води како село со 73 жители, од кои 33 мажи и 40 жени. Населението е принудено да се пресели во Бугарија. Ликвидирани се 5 имота на жители преселени во Бугарија. Пописот од 1920 г. го спомнува како напуштено. Во 1926 г. е преименувано во Идромили. Малку подоцна во Тагармишево се населиле 2-3 влашки сточарски семејства, така што во 1928 г. се забележани 12 жители. Сепак, и тие наскоро го напуштиле селото, и тоа престанало да се води како населба.

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Горно Власи

**Горно Власи** (, *Есовалта*; до 1926&nbsp;г. * Έσω Βλάχ*, *Есо Влах*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 862 жители (2011). До 1930-тите било населено само со Македонци, а денес е половина македонско, а половина влашко.

## Географија
Селото е сместено во источниот дел на Солунското Поле, 5&nbsp;км северозападно од Пласничево и 20&nbsp;км југоападно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Горно Власи било село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година в Горно и Долно Власи живееле 330 Македонци и 40 Роми. Сите жители на селото биле под врховенството на Цариградската патријаршија.

На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 88 жители, кои во 1920 г. биле 219. Во 1926 г. името му е променето во Есовалта. Во 1928 г. Горно Власи имало 239 жители, сите Македонци.

По исцедувањето на блатното Ениџевардарско Езеро крај селото во 1935 г. се отвориле големи обработливи површини, и тука се населиле голем број влашки семејства. Така селото станало мешано, со 1940 г. 478 жители. За време на Граѓанската војна овде се доселиле уште влашки семејства од Голема Ливада, поради што во 1951 г. селото нараснало на 682 жители. Населението продолжило да расте во понатамошните десетлетија, достигајќи 989 лица во 2000 г. Сепак, во текот на следното десетлетие селото се намалило на 862 лица.

## Личности
* Антониос Астерјос (р. 1952) — политичар од партијата Нова демократија
* Кољо Крстев (1882 – ?) — борец во Балканските војни, роден во Горно или Долно Власи
* Христос Ѕиѕимикас (р. 1963) — музичар

## Население

## Стопанство
Селото има многу развиено земјоделство бидејќи лежи во поле и земјиштето целосно се наводнува. Се произведуваат големи количества овошје (праски и јаболки), памук и жито. Доста развиено е и сточарството, со многу крави и овци.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Нова Пела

**Нова Пела** (, *Неја Пела*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.510 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено во западниот крај на Солунското Поле, 8 км југоисточно од Пазар (Ениџе Вардар), крај самиот пат за Солун и во непосредна близина на гратчето Постол. Лежи во плодно поле и има атар од .

## Историја
Селото е основано во 1924 г. од грчката држава, каде се сместени доведени грчки семејства од Источна Тракија. Наречено „Нова Пела“ поради релативната близина до старата македонска престолнина Пела, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија. Во 1928 г. Нова Пела е претставена како наполно дојденско село со 213 семејства и вкупно 880 жители (Симовски наведува 740). Во 1940 г. населението се зголемило на 1.248 жители, благодарение на пресушувањето на Ениџевардарското Блато кое овозможило сместување на уште грчки дојденци. Пописот од 1951 г. бележи дека селото броело 1.249 лица. Во следните периоди населението продолжило да расте, со 1.438 жители во 1961 г., 1.522 во 1971 и 1.585 во 1981, за да достигне 1.631 жител во 1991 г. Во следните десетлетија, населението Нова Пела бележи извесен пад, со 1.606 жители во 2001 и 1.510 во 2011 г.

## Население

## Стопанство
Селото важи за многу богато бидејќи располага со мошне плодното земјиште, од кое добар дел се наводнува. Се произведуваат големи количини овошје (претежно праски), памук, пченица, леќа и други култури. Развиено е и краварството.

## Наводи

Категорија:Постол
Горобинска Река

мини|Горобинска Река (Поток) низ Свети Николе.
**Горобинска Река** или **Поток** — мала рекичка со пороен карактер која се создава од повеќе привремени водотеци кај селото Горобинци во Овче Поле. Таа е притока на Светиниколска Река, во која се влева кај Свети Николе.

Течението на оваа рекичка минува низ Свети Николе, каде нејзиното корито е регулирано. Поголеми количини на вода дотекуваат при поројни врнежи, обично во пролетно-летниот период од годината, што е карактеристично за сите водотеци во Овче Поле, како едно од најсушните подрачја во Македонија.

Категорија:Свети Николе
Категорија:Реки во Македонија
Мавровица

**Мавровица** (понекогаш нарекувано **Орел**) — вештачко езеро подигната на истоимената река во близина на селото Немањици, Македонија. Акумулацијата е создадена преку земјенонасипна брана со височина од 25 метри.

## Местоположба

Се наоѓа северно од градот Свети Николе, а јужно од селото Орел, но сепак влегува во атарските граници на селото Немањици.

## Историја
мини|200п|лево|Површен наод од керамика.
мини|200п|лево|Местото „Доцноримска некропола“.
Местото има богата човечка историја при што како доказ се археолошките наоѓалишта. Пред создавањето на езерото, во стариот слив на реката Мавровица биле сместени наоѓалиштата: Алин Дол која била населба од младото камено време и античкоримското време. Дел од наоѓалиштето е на суво, додека дел е под вода; Мишевска Воденица која била вила рустика од античкоримското време. Тоа наоѓалиште е целосно под вода.

## Особености

Езерото има волумен од 2,8 милиони метри кубни. Се користи за наводнување и водостопанство.

Езерото е познато риболовно одредиште, а ги има видовите на риба како: сом, крап, амур, лињак, костреш, клен, и црвеноперка, а најинтересно е дека во езерото има и слатководни медузи. На езерскиот брег се одржува и меѓународен риболовен натпревар во лов на крап со јадица на дно, „по шема“ фати и пушти.

## Галерија


Мавровица (езеро) (01).jpg|Јужниот дел на езерото
Мавровица (езеро) (03).jpg|Јужниот дел на езерото
Мавровица (езеро) (02).jpg|Средишниот дел на езерото
Мишевска Воденица (Немањици).jpg|Северниот дел на езерото каде што е потопено наоѓалиштето Мишевска Воденица
Езерото Мавровица со браната.jpg|Поглед на езерото
Податотека:Езеро Мавровица 2.jpg|Поглед на езерото
Податотека:Езерото Мавровица со браната 2.jpg|Поглед на браната
Податотека:Езеро Мавровица.jpg|Поглед на езерото


## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Немањици
Категорија:Орел (село)
Категорија:Вештачки езера во Македонија