open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Нова Луковица

**Нова Луковица** или **Нова Ликовишта** (се сретнува и под името **Нова Ликовишта**; , *Неа Ликоѓани*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Сместено е во Солунското Поле, на надморска височина од 25 метри. Селото се наоѓа на четири километри од селото Микрогуш и на 8 километри североисточно од градот Бер.

Селото се наоѓа околу пет километри југоисточно од селото Јанчишта и на два километри од старата населба Ликовишта.

## Историја

Населбата официјално била раздвоена и произлегла од селото Луковица, во кое по 1923 година се доселиле 65 бегалски семејства со вкупно 247 бегалци, поради што по 1940 година била поделена на две населби, Стара и Нова Луковица. Ова се случило поради носењето на грчките бегалски семејства, за кои била изградена новата населба јужно од старата.

Тоа претставува целосно нова населба, изградена по 1928 година, на два километри од старата населба. Првпат е забележано во 1940 година по извршените мелиорации и по регулирањето на коритото на реката Вода и како такво е забележано со 33 жители.

## Стопанство

Селото располага со богати и многу плодни обработливи површина и произведува многу памук, овошје и пченица.

## Население

По 1923 година, грчките власти тука населиле 65 бегалски семејства со вкупно 247 бегалци. Како мешана населба (селото Луковица) со македонско и грчко бегалско население, во 1928 година селото е забележано со 368 жители. Бидејќи грчките власти за бегалските семејства изградиле посебна населба во непосредна близина на старата и јужно од неа, во записот од 1940 година, па наваму, оваа населба се води како посебна и тоа како Нова Луковица, додека старата населба, за да се разликува од новата, била наречена Стара Луковица.

Првпат била спомената во 1940 година по извршени мелиорации на реката Вода, кога била попишана со 33 жители. Добрите природни услови и местоположбата на новата населба ги натерале жителите на селото Ликовишта, претежно бегалци, да се преселат во новата населба, која на пописот во 1951 година веќе имала 392 жители. Во 1961 година биле забележани 423, во 1971 година 345, во 1981 година 515, а во 1991 година 633 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 414 жители. Во најновиот попис во 2011 година спроведен во Грција, селото било забележано со 399 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Луковица, во кој покрај Нова Луковица се наоѓа и селото Луковица.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Станица Аканџали

**Станица Аканџали** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

Според пописот од 2011 година, селото има 1.040 жители.

## Географија
Селото е сместено на 35 километри северно од градот Кукуш, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро.

## Знаменитости
* Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“, изградена 1975 - 1983 г.

## Личности
;Починати
* Никола Андреев (1880 - 1917) — гостиварски војвода на МРО

Категорија:Кукуш
Луковица (појаснување)

**Луковица** може да се однесува на:

* Луковица — орган кај некои растенија, видоизменето стебло
* Луковица (Тетовско) — село во Општина Желино, Македонија
* Луковица (Делчевско) — село во Општина Македонска Каменица, Македонија
* Луковица (Берско) — село во Општина Бер, Егејска Македонија (денешна Грција)
Шеде (река)

**Шеде** () — река во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, десна притока на реката Везер.

## Тек

Шеде извира во јужниот дел на Брамвалд. Нејзиниот извор се наоѓа на околу 1 километар југозападно од јадрото на општината Бирен на околу 300 метри надморска височина во месноста Браукборн (*Braukborn*). Изворот на Шеде годишно има издашност од 0,1 до 1 литар во секунда. Исто така, од Бирен извира и реката Ниме, уште една притока на Везер.

Шеде, која поминува низ Природниот парк Минден, на почетокот тече кон североисток кон Бирен. Потоа, тече кон југоисток низ Данкелсхаузен (дел од Шеден), а подоцна и низ самиот Шеден. Потоа, поминува Шеде низ селото Нидершеден.

Потоа поминува низ Миленхаузен (дел од градот Хан. Минден). Потоа тече низ Фолкмарсхаузен (дел од градот Хан. Минден).

Западно од Фолкмарсхаузен се влева во Везер на околу 110 метри надморска височина.


Податотека:Braukborn.jpg|Изворот на Шеде, Браукборн (*Braukborn*)
Податотека:Schede Flusslauf im Schedetal bei Volkmarshausen hochkant.jpg|Шеде кај Фолкмарсхаузен
Податотека:Schedetal bei Volkmarshausen mit Straßenunterquerung der Schede.jpg|Долината на Шеде
Податотека:Schede Mündung in Weser.jpg|Schedemündung in die Weser bei Hilwartshausen


## Јулска поплава

Во долината на Шеде за време на Јулската поплава, која се случила на 16/17 јули 1965 година, во Фолкмарсхаузен била поплавена една фабрика, која била тешко оштетена.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Слив на Везер
Категорија:Реки во Долна Саксонија
Зика (вирус)

**Зика** — член на вирусното семејство *[[Flaviviridae]]* и родот *[[Flavivirus]]*, кој го пренесуваат комарците од родот *[[Aedes]]*, кои се активни дење, како што се *[[Aedes aegypti|A. aegypti]]* и *[[Aedes albopictus|A. albopictus]]*. Името му доаѓа од шумата Зика во Уганда, каде што вирусот за првпат бил изолиран во 1947.

Инфекцијата, позната како зика треска, често не предизвикува симптоми или само лесни симптоми, слични на блага форма на денга треска.

## Наводи

Категорија:Вируси
Долно Куманич

**Долно Куманич** (, *Като Комнинион*) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото било создадено во рамките на атарот на селото Куманич.

## Историја

Првпат како одвоена населба се споменува во пописот од 1991 година со 30 жители. Веројатно се работело за жители на селото Куманич, кои по шеесеттите години почнале да го напуштаат селото и да се селат во поголемите градови, а во последниве години се враќаат назад и го обновуваат селото. Некои од нив подигнале нови куќи на поудобно место од постарата населба и бидејќи новата населба се наоѓа на пониска надморска височина, го нарекле Долно Куманич.

## Население

Селото повторно се вратило во пописите во 1991 година, кога биле и забележани 30 жители.

Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 43 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лужица, во кој покрај Долно Куманич се наоѓаат и селата Лужица и Куманич.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Атли

**Атли** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 40 километри северно од градот Кукуш и на 2 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, во јужното подножје на планината Беласица. Селото се наоѓа на надморска висина од 290 метри.

## Историја

Во XIX век, Атли било турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 36 куќи и 82 муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото има 150 жители Турци и 84 Роми.

По Втората балканска војна селото било вклучено во составот на Грција. Дел од населението побегнало во Бугарија и на негово место било населено грчко население. Во 1927 години селото било прекрстрно во Каваларис.

## Демографија

Во 1928 година селото било бегалско со 70 семејства и 204 жители-бегалци. додека во 1940 година селото броело 363 жители. Во текот на Втората светска војна, како и во текот на Грчката граѓанска војна, селото настрадало. Поради тоа, голем дел од населението го напуштило селото и заминало на побезбедно место. Селото не се спомнува во пописот од 1951 година, додека во пописот од 1961 година, во селото живееле 113 жители, во 1971 година имало 44 жители, во 1981 година имало 15 жители, додека во 1991 година имало 71 жител. Денеска, населението на селото е 79 жители.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Ново Попово

**Ново Попово** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 35 километри северно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска висина од 340 метри.

## Историја

Селото претставува нова доселеничка населба, изградена во 1928 година на само 1 километар од селото Попово.

## Демографија

Во 1940 година селото броело 91 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 68 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 93 жители, во 1971 година имало 31 жител, во 1981 година имало 22 жители, додека во 1991 година имало 33 жители. Денеска, населението на селото е 101 жител.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Извор (Берско)

**Извор** (, *Левкопетра*; до 1953 година *Ίσβορος*, *Изворос*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено 10 километри јужно од градот Негуш, од источната страна на патот што води кон Кожани, на надморска височина од 290 метри, а во непосредна близина на левиот ракав на реката Бистрица. Сместено е на јужните падини на планината Каракамен.

## Историја

Селото е доста старо, но било уништено за време на Негушкото востание во 1822 година. Било обновено во триесеттите години во  век, кога биле сместени дваесетина бегалски семејства. Како такво, првпат е регистрирано во пописот од 1940 година.

## Стопанство

Дел од атарот на селото се наводнува од водите на реката Бистрица, поради што има услови за земјоделство. Главно во селото се произведува овошје (најчесто јаболка), пченица и други земјоделски производи, а населението сосема делумно се занимава и со сточарство.

## Население

По повторното населување на селото, овој пат со грчки бегалски семејства, селото за првпат се појавува во пописот од 1940 година, кога било забележано со 72 жители. Во пописот од 1951 година има 127 жители, во 1961 година има 124 жители, во 1971 година 71, во 1981 година 50, а во 1991 година 72 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 51 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 59 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Топљани, во кој покрај селото Извор се наоѓа и селото Топљани.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Петочна Вода (Кутлешево)

**Петочна Вода** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кутлешево. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 150&nbsp;м јужно од селото, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, тули, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.

## Поврзано
*Присој — населба од неолитско време;
*Грашиште — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Крс — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Барутница — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Гробишта — црква и некропола од непознат период;
*Кутлешево;
*Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско;

## Наводи

Категорија:Кутлешево
Грашиште (Кутлешево)

**Грашиште ** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кутлешево. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на зарамнето плато под селото во нивите селабите пронаоѓале керамика и остатоци од темели.

## Поврзано
*Петочна Вода — населба од римско време;
*Присој — населба од неолитско време;
*Крс — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Барутница — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Гробишта — црква и некропола од непознат период;
*Кутлешево;
*Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско;

## Наводи

Категорија:Кутлешево
Гробишта (Кутлешево)

**Гробишта** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кутлешево. Претставува црква со некропола, но поради неистраженоста не е датиран. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на 200&nbsp;метри североисточно од селото каде се наоѓаат селките гробишта, односно во нивниот средиштен дел бил видлив објект со димензии 8 на 4&nbsp;метри и постари гробови со правец исток - запад. Во подамнешни времиња селаните ископувале скелети кои виле опколени со камени плочи.

## Поврзано
*Петочна Вода — населба од римско време;
*Присој — населба од неолитско време;
*Грашиште — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Крс — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Барутница — неопределено наоѓалиште од непознат период;
*Кутлешево;
*Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско;

## Наводи

Категорија:Кутлешево
Кастанија (појаснување)

**Кастанија** може да се однесува на следниве села:

* Кастанија (Берско) — село во Берско, Егејска Македонија
* Кастанија (Катеринско) — село во Катеринско, Егејска Македонија
* Кастанија (Кожанско) — село во Кожанско, Егејска Македонија
Куманич (Берско)

**Куманич** (, книжевно: *Κομνήνειον*, Комнинион, старо *Κούμανιτς*, *Куманицион*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу три километри западно од градот Бер, на надморска височина од 420 метри.

Сместено е на планината Каракамен.

## Историја

Селото е постара населба, но било уништено за време на Негушкото востание во 1822 година. Подоцна, во 1923 година било обновено, кога грчките власти во селото донеле 26 бегалски семејства со вкупно 98 жители, колку што биле забележани во селото во 1928 година.

Во рамките на атарот на селото Куманич, подоцна било создадено и издвоено од Куманич, селото Долно Куманич.

## Население

По обновувањето на селото во 1928 година, селото било забележано со 98 жители. Во 1940 година е евидентирано со 160, во 1951 година со 135, во 1961 година со 98, во 1971 година со 18, а во 1981 година со 25 жители. Куманич во последните години започнало да се обновува и со тоа со пописот во 1991 година било забележано со 77 жители.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 45 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 70 жители.

## Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Св. Никола“

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лужица, во кој покрај Куманич се наоѓаат и селата Лужица и Долно Куманич.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Агии Теодори (Гребенско)

**Агии Теодори** — село во Егејска Македонија, Република Грција. Во селото според пописот од 2011 година има 215 жители.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу 20 км југоисточно од градот Гребен, на главниот пат Гребен - Трикала.

## Историја

Агии Теодори е нова населба, создадена во периодот 1970-1971 по наредба на воената хунта во Грција. Во ова село во текот на 1970-тите години се преселени жители од околните постари села Манас, Плјаса, Лебиново, Георгица, Критадес и Снихово.

## Стопанство
Населението во селото се занимава со сточарство и повремено во летниот период се враќа во напуштенитте живеалишта каде го испасуваат добитокот.

## Демографија

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Воловод

**Воловод** или **Горно Воловод** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 20 километри југоисточно од градот Кукуш и лежи на надморска висина од 103 метри..

## Историја
Југоисточно над Воловод, на планината Средец се наоѓа Воловодската тврдина — доцноантичка утврдена населба прогласена за споменик на културата.

По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Голем дел од населението заминало од селото кон Македонија или Бугарија и на негово место било населено грчко население од Мала Азија. Во 1926 година селото било преименувано во Неа Санда. Во 1928 година селото броело 673 жители.

## Демографија

Селото во пописот од 1940 година броело 902 жители, 1951 година броело 1605 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1802 жители, во 1971 живееле 1705 жители, во 1981 живееле 1738 жители. Денеска, населението на селото е 1508 жители.

## Стопанство

Дел од земјиштето на обработливата површина се наводнува од реката Куру Дере. Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито, а се произведува и голема количина на тутун. Во селото постои на полициска станица.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Тим на годината на УЕФА

**Тимот на годината на УЕФА** е годишна награда, основана во 2001 година под покровителство на УЕФА, Унијата на европските фудбалски асоцијации, преку анкета на официјалното мрежно место. Секоја година бил избиран тим од 11 Ол-стар играчи, до 2013 година тој се состоел од 1 голман, 4 одбранбени играчи, 4 играчи од средниот ред и 2 напаѓачи, додека од 2014 година се состои од 1 голман, 4 одбранбени играчи, 3 играчи од средниот ред и 3 напаѓачи.

## Сите тимови на годината досега
### Тим на годината 2001

### Тим на годината 2002

### Тим на годината 2003

### Тим на годината 2004

### Тим на годината 2005

### Тим на годината 2006

### Тим на годината 2007

### Тим на годината 2008

### Тим на годината 2009

### Тим на годината 2010

### Тим на годината 2011

Гласањето за тренер е завршено оваа година.

### Тим на годината 2012

### Тим на годината 2013

### Тим на годината 2014

### Тим на годината 2015

### Тим на годината 2016

### Тим на годината 2017

### Тим на годината 2018

### Тим на годината 2019

### Тим на годината 2020

## Надворешни врски

* Награди на uefa.com 

Категорија:УЕФА награди
Австралиско-новозеландска епархија

**Австралиско-новозеландска епархија** — една од 15-те епархии на Македонската православна црква. Таа е една од четирите епархии надвор од Македонија и има јурисдикција за териториите на Австралија, Нов Зеланд и териториите околу нив. Од 1995 година администратор на епархијата е митрополитот преспанско-пелагониски Петар.

## Проблемите во епархијата
Во Австралиско-новозеландската епархија има недоразбирања за концептот и мислењето на црквите, парохиите и црковните општини, односно меѓу оние што сакаат да имаат литургиски живот и не сакаат да ги мешаат работите што се однесуваат на културниот живот. Во одделни црковни општини не сакаат да посветат внимание на литургискиот живот и на верата и се занимаваат во други активности што за Австралија не се задолжителни да се случуваат во црквата бидејќи има многу одделни друштва и организации што се занимаваат со тие нешта. Станува збор за две концепции на луѓе што се организирани во црквите и црковните општини - едните што сакаат да бидат и да останат како компании и инкорпорирани асоцијации, а другите што сакаат имотот на црквите да биде во доверба на Македонската православна црква. Поради тоа голем дел на црковни општини не го прознаваат Петар за митрополит и се водат самите себе. Поради тоа МПЦ-ОА на еден собир свикан во 2012 година донел одлука епархијата да се подели на 2 посебни епархии. Едната би го задржала името, а другата би се викала  Епархија за Канбера, Австралија и Тасманија. Со двете епархии би раководел еден митрополит. Ова решение е сè уште во мирување. Подоцна едната епархија е наречена Австралиско-сиднејска.

## Цркви
Епархита е доста активна и има големо членство. поделена е на 7 намесништва и има 3 манастири.
Најнова црква во епархијата (сост. 2016) е црквата „Св. Троица“ во Сатерленд, која е првата македонска гробјанска црква во светот, надвор од Македонија. Под оваа епархија спаѓа и црквата-параклис „Св. Никола“ во Кабул, Авганистан.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјално мрежно место
Лазохори

**Лазохори** (, книжевно: *Λαζοχώριον*, *Лазохорион*) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу пет километри северно од градот Бер, во непосредна близина и од источна страна на железничката пруга, на надморска височина од 55 метри. Сместено е помеѓу селата Туркохор и Тарамон.

## Историја

Селото било основано пред 1920 година од грчки бегалци од Турција, најверојатно веднаш по завршувањето на Првата светска војна. Првично во него биле сместено 43 бегалски семејства со вкупно 156 жители. Првпат е забележано во пописот од 1920 година.

## Стопанство

Селото е доста богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини кои се наводнуваат. Населението главно се занимава со земјоделство. Најмногу се произведува овошје (праски и јаболка), памук и пченица.

## Население

Селото првпат е регистрирано во 1920 година како чисто бегалска населба со 86 жители. Во 1928 година имало 167, а во 1940 година 257 жители. Во 1951 година биле попишани 124, во 1961 година 230, во 1971 година 188, во 1981 година 178, а во 1991 година 167 жители.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 166 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 380 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Лазохори влегува и градот Бер и селата Меч, Мустали и Тарамон.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Лужица (Берско)

:*Статијава се однесува на селото во Егејска Македонија. За областа во Средна Европа, погл. [[Лужица]].*

**Лужица** (, *Трипотамос*; книжевно: *Τριπόταμον*, *Трипотамон*, до 1927 година *Λουζίτσα*, *Лузица*,) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во подножјето на планината Каракамен, на четири километри јужно од градот Бер. Традиционално, селото се дели на две маала, кои понекогаш се сметале и како две посебни села, Долна и Горна Лужица, како што и се опишани во книгата „Населените места во Егејска Македонија“ на Тодор Христов Симовски.

Двете села се наоѓаат во близина на патот кој води од Бер за Кожани.

Во Горна Лужица е зачувана црквата „Св. Никола“.

## Историја
### Горна Лужица

Ова македонско село како и сите околни села, настрадало за време на Негушкото востание, а повторно е обновено по Првата светска војна. Повторно е споменато при создавањето на општината Топљани. Меѓутоа, иако Горна Лужица во 1927 година добило дури и ново грчко име, тоа понатаму не се споменува во пописот од 1928 година, па ни во подоцнежните пописи, едноставно затоа што се смета како дел од Долна Лужица. Всушност, двете села со текот на времето се споиле и се сметаат како една целина.

### Долна Лужица

Долна Лужица е старо македонско село, уништено во времето на Негушкото востание од 1822 година. Обновено е веднаш по Првата светска војна, кога тука биле сместени 53 грчки доселенички семејства со 248 жители.

## Стопанство

Населението се занимава со земјоделство. Произведува пченица, овошје и други производи, а дел од населението одгледува и добиток, особено крави.

## Население

Во 1913 година било забележано со 250 жители, во 1920 година со 207 жители, во 1928 година со 269, во 1940 година со 412, во 1951 година со 384, во 1961 година со 427, во 1971 година 444, во 1981 година 462, а во 1991 година 458 жители.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 542 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 553 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лужица, во кој покрај Лужица се наоѓаат и селата Долно Куманич и Куманич.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Никола“ — црква во селото Горна Лужица
* Црква „Св. Атанасиј“ кај Лужица, на местото на некогашното село Дурмани

## Поврзано
* Лужица — истоимена словенска област во Германија и Полска, која исто така се дели на Горна и Долна

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Џевапли

**Џевапли** ( — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 13 километри северно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро како и во непосредна близина на селото Поторес. Селото се наоѓа на надморска височина од 226 метри.

## Демографија

По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година во селото живееле 19 бегалски семејства со вкупно 56 жители. Во 1928 година селото било преименувано во Лаодикино. Голем дел од муслиманското население заминало од селото кон Турција и на негово место било населено грчко население од Понд. Со наредба на Владата на Грција, во 1927 година, селото се соединило со Поторес, Мухали, Чалисли и Докузли во една заедничка населба под името Агија Кирјаки. Поради тоа, селото во понатамошните пописи престанало да се води како посебна населба.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Долно Воловод

**Долно Воловод** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 25 километри југоисточно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, и на 30 километри од градот Солун и на левиот брег на реката Галик. Селото се наоѓа на надморска висина од 84 метри.

## Историја

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Оваа село всушност претставува нова населба изградена по доаѓањето на доселениците Грци од Понд. Во 1928 година селото броело 216 жители.

Во 1926 година селото било преименувано во Пантелеjмонас.

## Демографија

По крајот на Балканските војни, бројот на населението во селото било 160 жители (1913). Селото во пописот од 1940 година броело 307 жители, 1951 година броело 290 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 279 жители, во 1971 живееле 214 жители, во 1981 живееле 274 жител и во 1991 година 285 жители. Денеска, населението на селото е 378 жители.

По Втората светска војна, голем дел од населението се иселило во Солун.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито. Населението се занимава и со сточарство.

## Луѓе од селото

; Родени во Долно Воловод
*  Аристархос Фундукидис (роден 1965), грчки фудбалер
*  Костас Лагонидис (роден 1965), грчки фудбалер

## Наводи

Категорија:Кукуш
Кучокостејка

**Кучокостејка** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа јужно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 189 метри.

## Историја

Селото било изградено по крајот на Грчката граѓанска војна. Во 1962 година било преименувано во Милос, кое во превод значи „воденица“, поради тоа што на местото каде била изградена населбата некогаш се наоѓала воденица на мала река која се вливала во реката Галик.

## Демографија
За првпат селото се јавува на пописот од 1961 година кога во селото живееле 73 жители, во 1971 живееле 65 жители, во 1981 живееле 45 жители и во 1991 броело 50 жители. Денеска, населението на селото е 247 жители.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Инџес

**Инџес** или **Инџелер** (, *Парадисос*, до 1926 г. *Ίντζες*, *Инѕес*) — село во Саришабанско, Егејска Македонија, денес во општината Места на Кавалскиот округ во Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 216 жители (2011). Претставува најисточното населено место во Егејска Македонија и цела Македонија воопшто.

## Географија
Селото е сместено североисточно од градот Саришабан, на десниот брег на реката Места, крај главниот пат од Кавала и Саришабан за Скеча. Се наоѓа на надморска височина од 70 м, а атарот зафаќа површина од .

## Историја
Кај селот има остатоци од антички град кој се поистоветува со тракискиот град Топир.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Инџес живееле 175 жители Турци, но населението веројатно било побројно, бидејќи во пописот во 1913 г. се евидентирани 589, а во 1920 г. — 306 жители.

Лозанскиот договор од 1923 г. турското население е присилно иселено, а доведени се поголем број на грчки бегалски семејства од Турција. Во 1928 г. попишани се 572 жители, а во 1941 г. бугарската окупациска власт евидентирала 625 жители.

## Население

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Саришабан со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Места, во округот Кавала. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Инџес, во кој тоа е единствено населено место.

## Стопанство
Обработливите површини се мошне ограничени, но земјиштето е плодно и дава високи приноси, наводнувајќи се од реката Места. Главни земјоделски култури се тутунот и пченицата, а развиени се лозарството и овоштарството.

## Наводи

Категорија:Места (општина)
Список на земјите по БДП (номинален) по глава на жител

thumb|right|500px|Држави по БДП (номинален) по глава на жител во 2015 година.

Оваа страница вклучува **списоци на држави во светот подредени по нивниот [[бруто-домашен производ]] [[по глава на жител]] по [[номинална вредност|номинални вредности]]**.

## Список на држави и зависни територии по номинален БДП по глава на жител

## Наводи

Категорија:Списоци на држави по БДП по глава на жител
Рахово (Берско)

**Рахово** или **Рахова** (, *Рахи*; до 1926 година: *Ράχωβα*, *Рахова*, до 1953 година *Ραχιά*, *Рахија*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 240 метри.

Селото се наоѓа на југоисточните падини на планината Дурла. Сместено е на левиот брег на реката Бистрица.

Селскиот атар се простира на 16 квадратни километри.

## Историја

Селото уште од порано било населено со грчко население.

## Стопанство

Населението се занимава со земјоделство, а произведува главно овошје, пченица и други земјоделски производи. Исто така, во мал обем е развиено и сточарството.

## Население

Спирос Лукатос посочува дека јазикот на жителите во селото е „грчки“.

На пописот во 1912 година, селото е забележано повторно со грчки јазик и христијанска вероисповед.

К’нчов и Бранков го спомнуваат селото со 150 грчки жители (како село Рајко), додека во 1913 година е забележано со 56, а во 1920 година со 115 жители. Малку подоцна, грчките власти тука сместиле 47 бегалски семејства со вкупно 164 жители, така што бројот на жителите во 1928 година пораснал на 268. Во 1940 година, Рахово имало 420, во 1951 година 481, во 1961 година 487, во 1971 година 433, во 1981 година 470, а во 1991 година 501 жител.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 570 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 610 жители.

## Знаменитости
* Манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ од XII век

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Рахи, во кој Рахово е единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Рахово

**Рахово** може да се однесува на следниве места:

## Егејска Македонија
* Рахово — село во Берско, Егејска Македонија
* Рахово — село во Зихненско, Егејска Македонија
* Рахово — село во Катеринско, Егејска Македонија

## Албанија
* Рахово — село во Колоња, Албанија
Мустали

**Мустали** или **Муцала** (, *Кидохори*; книжевно: *Κυδωνοχώριον*, *Кидонохорион*; старо *Μουσταλή *, *Мустали*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу четири километри источно од градот Бер, на надморска височина од 30 метри.

## Историја

Веројатно селото било уништено во времето на Негушкото востание, од чии жители е изграден манастирот „Успение на Пресвета Богородица“, кој го носи името на селото (манастир Муцала). Селото било обновено по Првата светска војна, кога тука биле населени 14 бегалски семејства со вкупно 47 жители.

## Стопанство

Населението кое е преостанато, но и иселените жители, главно ги обработуваат околните земјоделски површини околу селото.

## Население

Селото најпрвин било забележано по Првата светска војна, како место со 14 бегалски семејства и вкупно 47 жители. Во 1920 година, селото е забележано со 26, во 1928 година со 58, во 1940 година со 83, во 1951 година со 54, во 1961 година со 37, во 1971 година со тројца, во 1981 година со двајца, а во 1991 година со 10 жители.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 16 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со тројца жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Мустали влегува и градот Бер и селата Лазохори, Меч и Тарамон.

## Иселеништво

Најголем дел од жителите на селото се имаат преселено во градот Бер, поради неговата непосредна близина, поради што селото скоро и да е целосно напуштено.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Варвара (Берско)

**Варвара** или **Света Варвара** (, *Агија Варвара*; до 1953 година: *Βαρβάραι*, *Варваре*) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 80 метри.

Сместено е во близина на левиот ракав на реката Бистрица и големата брана. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 21 квадратен километар.

## Историја

Селото Варвара е релативно нова населба. Изградена е по 1923 година, кога грчките власти во неа населиле 46 бегалски семејства со вкупно 399 жители, колку што селото броело во 1928 година.

## Стопанство

Населението во селото главно се занимава со земјоделство. Најмногу се произведува пченица, овошје, памук, бостан и други земјоделски производи, а помало внимание му се посветува и на краварството.

## Население

По нејзиното населување со грчките бегалци, селото забележува постојан пораст на населението, главно поради добрата местоположба и плодните обработливи површини со кои располагаат селаните. Првото бележење на селото како посебна населба било со пописот во 1928 година, кога имало 399 жители од 46 бегалски семејства. Веќе во 1940 година, бројот на жители се искачил на 549, во 1951 година имало 585, а во 1961 година дури 1.752 година. Веројатно во оваа бројка се влезени и работниците кои работеле на изградба на браната на реката Бистрица, во близина на селото. Во 1971 година, селото имало 1.167, во 1981 година 1.042, а во 1991 година 896 жители. Покрај природното зголемување на селото, бројот на жителите се зголемувал и поради доселувањата во селото, главно од попасивните села во областа.

Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 797 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 896 жители.

## Знаменитости
* Црква „Пресвета Богородица“ од XVΙ век, прогласена за споменик на културата
* Црква „Св. Варвара и Св. Трифун“

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Варвара, во кој покрај Варвара е единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Сарџали

**Сарџали** или **Омурлу** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 15 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 274 метри.

Сарџали опфаќа површина од 44 квадратни километри.

## Историја

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војници а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1930 година, селото било преименувано во Хрисопетра.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 103 жители-бегалци., додека во 1940 година селото броело 195 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 207 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 194 жители, во 1971 година имало 199 жители, во 1981 година имало 213 жители, додека во 1991 година имало 188 жител. Денеска, населението на селото е 139 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа во Солунското Поле, тоа е богато со пченица. Населението се занимава и со сточарство.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Свети маченик Никифор

200px|мини|Свети маченик Никифор
**Св. маченик Никифор** - православен светец.

## Житие
Во 3. век, во Антиохија живееле Никифор и Саприкиј, кои биле блиски пријатели. Но, еден ден, тие се скарале и повеќе не сакале ниту да се видат. По некое време, Никифор ја сфатил бедата на лутината и побарал прошка од Саприкиј, кој бил свештеник. Наспроти сите молби, Саприкиј не сакал да се помири со Никифор. Во тоа време, при прогонот на христијаните, Саприкиј бил затворен и подложен на мачење поради неговата вера. Најпосле, тој бил осуден, а на патот до губилиштето Никифор со солзи го молел да му прости, но Саприкиј повторно останал тврд. Така, тој ја изгубил верата и на губилиштето се откажал од Христа, а Никифор, гледајќи го тоа, самиот побарал и бил погубен наместо него.
## Наводи

Категорија:Православни светци
Дунавска школа

[мини|десно|200п|Дунавски предел кај [Регенсбург од Албрехт Алтдорфер, ~ 1522 г.]]
**Дунавска школа** или **Дунавски стил** ( или *Donaustil*) — сликарски правец во првата третина на XVI век застапен во Баварија и Австрија, претежно по долината на Дунав. Воедно биле иновативни графичари, обично во бакрорез. Уметниците од оваа школа се меѓу првите што практикувале чисто пределно сликарство. Фигурите им се претставени мошне експресивно, ако не и експресионистички, под влијание на Матијас Гриневалд.

Делата практично немаат влијанија од италијанското сликарство и кај нив видливо отсуствува фината обработка на северната ренесанса, заменувајќи ја со потезен стил кој бил доста пред своето време.

Најистакнати членови на Дунавската школа биле:
 
*Албрехт Алтдорфер 
*Јерг Број Постариот 
*Риланд Фриауф Помладиот
*Августин Хиршфогел (цртач, графичар)
*Волф Хубер

Големо влијание врз нив имал и Лука Кранах Постариот, кој понекогаш се вбројува  како член на оваа школа.

## Поврзано
* Раноренесансно сликарство

## Библиографија
* Stange, Alfred. *Malerei der Donauschule*.  Munich: Bruckmann, 1971.
* Stadlober, Margit.  *Der Wald in der Malerei und der Graphik des Donaustils*.  Vienna: Böhlau, 2006.

## Надворешни врски
* Дунавски стил — Баварска историска енциклопедија 

Категорија:Уметнички правци
Категорија:Германска уметност
Категорија:Австриска уметност
Категорија:Ренесансна уметност
Школа
Асамати (појаснување)

**Асамати** може да се однесува на следниве места:

* Асамати — село во Општина Ресен, Македонија
* Асамати (Берско) — село во Берско, Егејска Македонија
Топљани (Берско)

**Топљани** или **Топлјани** (, *Георгијани*; до 1926 година *Τόπλιανη*, *Топљани*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено девет километри јужно од градот Бер, крај главниот пат што води од Бер за Кожани, на надморска височина од 440 метри. Сместено е на источните падини на планината Дурла, на левиот брег на реката Бистрица.

Вкупната површина на селскиот атар изнесува 25 квадратни километри.

## Историја

Изгледа дека се работи за стара населба која била разурната во времето на Негушкото востание во 1822 година, поради што и не се спомнува во постарите статистики. Подоцна, во селото биле сместени 82 бегалски семејства со вкупно 288 жители. Во 1920 година, селото повторно се смета за населба.

## Стопанство

Населението произведува овошје (праски и круши), пченица и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство, за што постојат поволни услови.

## Население

Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.

На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.

По повторното населување на селото, овој пат со грчки бегалски семејства, селото имало 82 семејства со вкупно 288 жители. Во 1920 година селото е регистрирано како населба со 123, а во 1928 година со 326 жители, сите бегалци. Во 1940 година, Топљани имало 398, во 1951 година 327, во 1961 година 267, во 1971 година 224, во 1981 година 270, а во 1991 година 365 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 288 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 449 жители.

## Знаменитости
* Црква „Св. Атанасиј“, прогласена за споменик на културата

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Топљани, во кој покрај селото Топљани се наоѓа и селото Извор.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Стефан Букчев

**Стефан Букчев**  (, Леринско, ) — писател од македонска народност.

## Животопис
Букчев е роден е на 12 јуни 1915 година во село Пателе, Леринско, Егејскиот дел на Македонија. Основно образование завршил на грчки јазик во родното место, а потоа и два класа во Суровичево.
Никогаш не посетувал училиште на македонски или некој друг словенски јазик. Неговото извонредно познавање на македонскиот литературен јазик се должи пред се на неговата огромна љубов кон афирмирањето на македонскиот збор во странство.
Член е на друштвото на борците и еден од иницијаторите за основањето на Македонското литературно друштво „Браќа Миладиновци“ во Торонто.

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Канадски писатели
Категорија:Луѓе од Пателе
Континентална филозофија

**Континентална филозофија** — збир на филозофски традиции со потекло од XIX и XX век од континентална Европа. Оваа употреба на поимот потекнува од филозофите од англиско говорно подрачје од втората половина на XX век, кои го користат да означат филозофи и филозофски традиции надвор од аналитичкото движење. Континенталната филозофија ги вбројува следниве движења: германскиот идеализам, феноменологијата, егзистенцијализмот (и неговите предвесници, како мислата на Кјеркегор и Ниче), херменевтиката, структурализмот, пост-структурализмот, феминизмот, психоаналитичката теорија и критичката теорија на Франкфуртската школа.

## Наводи

Категорија:Современа филозофија
Категорија:Западна филозофија
Категорија:Континентална филозофија
Категорија:Филозофски правци
Благица Дафовска

**Благица Николовска Дафовска**  (Бабино, ) — македонски поет и раскажувач.

## Животопис
Дафовска е родена во село Бабино, Демирхисарско на 24 јули 1946 година. Од 1952 до 1970 година живее во Битола каде завршила средно образование во гимназијата „Браќа Миладиновци”, а потоа дипломирал на Педагошката академија, група македонски и српско-хрватски јазик и југословенска литература. По завршувањето на студиите извесно време работела како наставник во селата Цапари, Ѓавато и Рамна. 
Во 1970 година, таа се иселила во Канада, каде основала семејство и мајка е на три деца. Од 1975 до денес работи како наставник по македонски јазик во училиштето за дополнителна настава при МПЦО „Св. Климент Охридски“ во Торонто.
Дафовска е многу активен член во културниот и општествениот живот во Торонто. Нејзини песни се објавувани на страниците на весниците „*Наше новине*“, „*Духовна искра*“, „*Македонски збор*“, „*Македонија*“. и други.
Била водител на многу културни манифестации во Торонто. Таа е прв претседател на Литературното друштво „Браќа Миладиновци“ во Торонто.
Добитник е на многубројни награди и признанија меѓу кои и од „Обединети Македонци“ од Торонто.
## Наводи

Категорија:Луѓе од Бабино
Категорија:Македонски писателки
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Македонци од Канада
Вера Вржовска-Петревска

**Вера Вржовска - Петревска**  Брајчино, Ресенско, ) — македонска поетеса.

## Животопис
Вржовска Петревска е родена 1939 година во село Брајчино, Преспанско. Осумгодишучилиште завршува во родното село, понатамошното школување го прекинала заради преселувањето во Торонто, во 1964 година. Таа почнала да пишува уште од најрана младост. Била вклучена во активностите на МПЦО „Св. Климент Охридски“ во Торонто, а во 1986 година, таа била претседател на женската секција при оваа црква.

## Наводи

Категорија:Македонски поетеси
Категорија:Луѓе од Брајчино
Категорија:Македонци од Канада
Агија Тријада (Гребенско)

**Агија Тријада** — село во Гребенско, Егејска Македонија. Во селото според пописот од 2011 година има 32 жители.

## Географија
Селото се наоѓа на 15 километри северно од  градот Гребен.

## Историја
Агија Тријада не се споменува во официјалните статистики во почетокот на XX век.

Првично постои како малло, кое се наоѓа на еден километар северозападно од центарот на големото село Пикровеница. Во 1971 година Агија Тријада се стекнува со административен статус на посебно село.

## Демографија

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Вакуфи

**Вакуфи** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 18 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 77 метри.

Вакуфи опфаќа површина од 4 квадратни километри.

Според Тодор Симовски, селото всушност претставува големопоседнички имот на семејството Флорос кое располагало со 4.000 декари обработлива земја.

## Демографија

Во 1940 година селото броело 42 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 56 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 66 жители, во 1971 година имало 33 жители, во 1981 година имало 62 жители, додека во 1991 година имало 77 жители. Денеска, населението на селото е 67 жители.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Подмочанско-љубојнска парохија

**Подмочанско – љубојнска парохија** — македонска православна парохија, дел од Ресенското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата ги ошфаќа селата Подмочани (парохиско седиште), Грнчари, Рајца, Курбиново, Асамати, Претор, Сливница, Крани, Арвати, Штрбово, Наколец, Љубојно, Брајчино и Долно Дупени. Старешина на парохијата е јереј Петре Пусовски (сос. 2016).

## Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.

## Наводи

*
Дислипидемија

**Дислипидемија** е абнормална концентрација на липиди (на пр. триглицериди, холестерол и/или фосфолипиди) во крвта. Во развиените држави, повеќето случаи на дислипидемија се хиперлипидемија; тоа е зголемена концентрација на липиди во крвта. Ова најчесто се должи на начинот на исхрана и животниот стил. Пролонгирана зголемена концентрација на инсулин исто така може да доведе до дислипидемија.

## Видови

## Надворешни врски

Категорија:Метаболични пореметувања
Категорија:Липидни пореметувања