open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рамешки

**Рамешки** ( ) е населено место со административен статус на мало гратче ( ) во европскиот дел на Руската Федерација, на исток од Тверската област  Административно, тој му припаѓа на Рамешкиот реон, кој е исто така административен центар.
мини|Знаме на Рамешки
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 4 230 жители.

## Географија
Гратчето се наоѓа во источниот дел на Тверската област, недалеку од левиот брег на реката Медведица (левата притока на Волга ). Се наоѓа на околу 64 километри северно од обласниот центар, градот Твер, на стариот пат што го поврзува градот со Бежецк.

## Историја
Иако точното потекло на името на населбата е непознато, се верува дека потекнува од збор што значи густа шума.

Првото писмено споменување на населбата наречена *Раменки*, за која се верува дека се однесува на денешната населба, датира од 1551 година и се однесува на декретот на царот Иван Грозни со кој споменатото село било доделено на управата на еден локален манастир.

Селото останало како манастирски имот сè до 1764 година кога царицата Катерина II го вратила манастирското земјиште под власта на државата. Според статистичките податоци од 1781 година, во населбата живееле само 107 жители, претежно Руси. Името Рамесшки наместо Раменка за прв пат се користело во службените документи во текот на XVIII век.

На почетокот на 19 век, низ населбата поминувал дел од трговскиот пат што го поврзувал Твер со Бежецк. Во 1859 година селото имало 385 жители, а постоела и црква.

Станала регионален центар на 30 август 1929 година по основањето на Рамешкиот реон .

Во 1979 година поранешното село добило статус на урбан град ( )

## Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле  4 318 жители, додека според проценките за 2014 година, таму живееле 4 230 жители или околу една третина од вкупното население во реонот. 

Населбата е позната по малцинската заедница на Карели, која ја  сочинувало околу една третина од населението на пописот во 1989 година.

## Економија
Во гратчето има фабрика за плетење.

## Знаменитости
Во центарот на гратчето има црковен комплекс составен од црквата Троица (1778-1784) и камбанаријата на црквата Свети Александар Невски (1830-1837). Наспроти црковниот комплекс, во паркот - бронзена биста во чест на Херојот на Советскиот Сојуз Алексеј Семијонович Смирнов (роден во село Палцево, област Рамешковски), како и споменик во чест на 450-годишнината од село.
## Поврзано

* Тверска област
* Рамешки реон
* Список на градови во Русија

## Користена литература

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на градската администрација

Категорија:Населени места во Русија
Волшебната птица (цртан филм)

**„Волшебната птица“** — советски анимиран цртан филм, создаден во 1953 година од режисерот Виктор Громов според руската народна приказна „Дрвениот орел“. Ова е еден од неколкуте познати графички цртани филмови од овој режисер.

## Заплет
Некогаш, во едно село живееле познати столари, а најголемиот занаетчија од нив бил Никита. Тој имал чирак по име Иван, кој иако сè уште не знаел како да ги покаже чудата на столаријата, тој многу убаво свирел на балалајка и пеел песни, така што пеело и целото село. Во истото село живеела и една благородна жена со нејзиниот мрзлив син, кој посакал да се ожени со убавицата Наталија, позната девојка која изработувала прекрасни чипки во областа Озерск. Наталија имала поставено услов дека ќе се омажи само со некој што ќе ја надмине во нејзината вештина. И тогаш благородната жена им наредила на занаетчиите да прават необични работи за нејзиниот син да се ожени со неа.

Мајсторите ги подготвиле занимливостите за договорениот датум, но Иван не сакал да ѝ се дадат на Наталија, за која и самиот сонувал да се ожени, го претепал синот на благородничката и одлетал кај девојчето во Озерск на чудо од птица, што тој го направил заедно со Никита. На девојката ѝ се допаднала музичката вештина на Иван и се согласила да се омажи за него. Тие договориле венчавка, но морале да ја напуштат веселбата и да побрзаат кон селото на Иван - да го спасат Никита, кого, како што дознале, благородничката наредила тој да биде погубен. Тие успеале на време да дојдат во селото и да го спасат Никита, а благородничката и нејзиниот син го добиле заслуженото.

## Филмска екипа

## ДВД-изданија
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД - во збирки цртани филмови:

* „**Волшебни крилја**“ (Сојузмултфилм), цртани филмови на дискот: „Гуски-лебеди“ (1949), „Волшебна птица“ (1953), „Икар и мудреците“ (1976), „Фаетон - син на сонцето“ (1972) ), „Балерина на брод“ (1969), „Крилата на чичко Марабу“ (1969), „Пред да сме птици“ (1982), „Човек во воздух“ (1993).
* „**Нашите добри приказни**“ (број 1). Состав: „Скарлетниот цвет“ (1952), „Оревово гранче“ (1955), „Верлиока“ (1957), „Волшебната птица“ (1953).

## Наводи

Категорија:Советски цртани филмови
Југо (автомобил)

**„Југо”** (*-{Yugo}-*), **„југо корал”** (*-{Yugo Koral}-*), **„југо темпо”** (*-{Yugo Tempo}-*) или **„застава корал”** (*-{Zastava Koral}-*), е автомобил кои се произведувал во фабриката за автомобили Застава во Крагујевац, во Србија.

## Историјат

Категорија:Автомобили
Баба Јaга (бајка)

**Баба Јага** — руска народна бајка.

## Содржина
Маќеата ја испраќа својата несакана поќерка кај својата сестра Баба Јага, по игла и конец (всушност, ова било знак со кој Баба Јага разбрала дека нејзината сестра ѝ испратила друга жртва за да ја изеде). Во куќата на Јага, поќерката ја чекале бројни пречки: мачката се обидела да ѝ ги изгребе очите; кучињата, портите и брезата биле чувани од куќата. Баба Јага му наредила на девојчето да работи на разбој, ја повикала слугинката и ѝ наредила да ја загрее бањата за гостинката, а потоа сакала да ја фрли во печката. Според советот што ѝ го дала сопствената тетка, поќерката ги подмитила слугите на Баба Јага со подароци (ѝ дала шамиче на слугинката, ѝ дала месо на мачката, ја врзала брезата со црвена лента и сл.), и тие ѝ помогнале за да избега. Девојчето се обратило кај татка си за помош, а тој ја казнил (според други верзии, ја убил) злобната маќеа.

Оваа приказна е класична верзија на „застрашувачка приказна“; атмосферата на страв се гради постепено, почнувајќи со броење на опасностите кои ѝ се закануваат на хероината преку говорот  на тетката (*таму ќе биде брезата како во очите трепавица... кучињата ќе те растргаат ...  мачката твоите очи ќе ги изгребе*). Го содржи мотивот на „чудесно бегство“, што е една од најчестите бајки во светскиот фолклор (Јага ги гризе дрвјата што ѝ стојат на патот, го пие целото езеро итн.). За разлика од „застрашувачкиот“ заговор, крајот на приказната е многу посреќен.

## Блиски заплети
Мотивот, кога херојот ги поткупува слугите на вештерката кои му се закануваат, се наоѓа и во италијанската бајка „Љубов за три портокали“. Сличен заговор има и меѓу руските народни приказни „Гуски-лебеди“ (средба на девојката со Баба Јага и бегањето од неа).

## Поврзано

* Баба Рога
* Василиса Прекрасна (бајка)

## Литература

* Приказни за Баба Јага. // Н. Будур. - М: Егмонт Русија ДОО 1999. - S. 17 - ISBN 5-85044-275-8
* Број на сцена 480 = AA480 * С. „Маќеа и поќерка“ // Индекс на компаративен заговор. Источнословенска приказна

Категорија:Руски народни приказни
Козјачка Река

**Козјачка Река** (во горниот тек позната како **Кучишка Река** или **Коџа Дере**) — река во Македонија, североисточно од градот Штип.

Реката поминува низ селата Кучица, Козјак, Карбинци.

## Именување

Во горниот тек реката е позната и под имињата **Кучишка Река** или **Коџа Дере**.

## Тек

Козјачка Река се наоѓа на планината Плачковица, настанувајќи кај селото Кучица, кога на едно место се влева непостојан водотек и реката Вртешка.

Реката се влева во реката Брегалница кај селото Карбинци. Има сливно подрачје од 59,24 км2.

## Брана

На реката била најавена изградба на брана во 2016 година по проект од 1994 година, но таа не е започната.

## Галерија


Податотека:Вливот на Вртешка Река во Кучишка Река.jpg|Вливот на Вртешка во Козјачка Река
Податотека:Козјачка Река 2.jpg|Козјачка Река кај истоименото село
Податотека:Кучишка Река.jpg|Реката низ Кучица, каде што е позната како Кучишка Река
Податотека:Стадо овци покрај Козјачка Река.jpg|Стадо овци покрај реката кај Козјак


## Поврзано
* Кучица
* Козјак
* Карбинци
* Брегалница

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кучица
Категорија:Козјак (Штипско)
Категорија:Карбинци
Категорија:Реки во Македонија
Коџа Дере (појаснување)

**Коџа Дере** може да се однесува на следниве реки:

;Македонија
* Коџа Дере ― река во Радовишко, притока на Ораховачка Река
* Коџа Дере ― река во Штипско, притока на Брегалница

;Егејска Македонија
* Коџа Дере ― река во Кукушко
* Коџа Дере ― река во Катеринско
Опел 1.8 литри

**Опел 1.8 литри** — семеен автомобил произведен од Опел. Производството започнало во јануари 1931 година и продолжило до ноември 1933 година. Опел 1.8 литри бил првиот нов модел на Опел кој бил претставен по купувањето на 80% удел во Опел од страна на Џенерал Моторс (ЏМ), и првиот Опел кој бил дизајниран и развиен од ЏМ во Северна Америка.  

1.8-литарскиот се гледал како замена за Опел 4/40, кој излегол од производството во септември 1930 година, иако во однос на рекламираната изведба, новиот модел бил помалку моќен и малку побавен од стариот автомобил и приближно 300 килограми полесен.

## Наводи

1.8 литри
1.8 литри
1.8 литри
Опел 2.0 литри

**Опел 2.0 литри**, исто така познат како **Opel »6«** — автомобил кој започнал да се произведува во 1934 година од страна на германскиот производител Опел. Овој модел го заменил Опел 1.8 литри, кој престанал да се произведува во ноември 1933 година. Производството продолжило до јуни 1937 година, но моделот за замена, Опел Супер 6, веќе бил во производство во ноември 1936 година, по што обемот на производството на овој модел било намалено.

Опел 2.0 литри станал значаен за неговиот изглед во август 1934 година на верзијата со шест седишта. Ова претставувало брз одговор на изгледот од претходната година на подолгата верзија на Mercedes-Benz Typ 200 кој успеал за многу кратко време да го фати практично целиот германски бизнис во такси-превозот. 

Како и другите модели од тој период, Опел 2.0 литри бил дизајниран од Џенерал Моторс и понуден во Северна Америка.

## Наводи

2.0 литри
2.0 литри
Молога

**Молога** () е река што тече низ територијата на Тверската, Новгородската и Вологдската област на северозапад од европскиот дел на Руската Федерација.

Се влева во северозападниот залив на вештачкото Рибинско Езеро, акумулација создадена со пренасочување на коритото на реката Волга во текот на 40-тите години на минатиот век. Припаѓа на басенот на реката Волга и Каспиското Езеро.

## Физичко-географски одлики
Реката Молога го започнува својот тек во мочуришното подрачје во близина на селото Кључеваја на подрачјет на Максатишкиот реон во Тверската област. Во горните делови на потокот, се одликува со исклучително бавен проток и бројни меандри, а ширината на речното корито е помеѓу 10 и 20 метри. Првично, тече во северен правец, а потоа се врти на исток и југоисток. Во близина на градот Бежец, нејзините води се излеваат во огромна низина и формираат систем од неколку езера од типот на мочуришта, со ширина од 100 и 600 метри. Во тој дел од потокот, нејзините брегови се многу обраснати со мочурлива вегетација и има бројни речни острови.

Во средниот дел на течението на Молога, тече низ езерото Верестово, а во тоа подрачје нејзината крајбрежна рамнина достигнува ширина до 4&nbsp;km. И во ова подрачје бреговите се многу мочурливи и под густа мочурлива вегетација. Кај гратчето Максатиха, реката се свртува кон север, а ширината на речното корито се зголемува на 60 метри. Низводно од градот Устјужна, Молога е пловна при висок водостој. Во зоната на устието, ширината на речното корито надминува 200 метри.

Со изградбата на Рибинското езеро, целиот долен тек на реката Молога бил поплавен, а со тоа и должината на речното корито била скратена, од првичните 607&nbsp;km на сегашните 456&nbsp;km. Површината на сливното подрачје е 29.700&nbsp;км2, а просечниот проток во зоната на устието е околу 237 m³/s (во средниот дел на протокот 60 m³/s). Реката е под мраз од средината на ноември до средината на април. Максималното ниво на водата е во пролет, а реката е на тоа ниво помеѓу 3 и 6 недели.

Најважните притоки се Ривица, Волчина, Кеза, Сарагожа, Кирва, Кобожа, Чагода (сите леви) и Остречина, Осењ и Ратиња (десно). Пред изградбата на Рибинското езеро, реката Сит се влевала во Молога.

На нејзините брегови се наоѓаат населбите Бежецк, Устјужна, Пестово, Весјегонск и Максатиха .

## Поврзано

* Волга
* Рибинско езеро
* Молого-Шекснинска низина

## Користена литература

## Надворешни врски

*
*
* Г. В. Судаков. Молога // енциклопедија Вологда / гл. ред. Г. В. Судаков. Вологда: Русија. 2006.  978-5-87822-305-8  . .

Категорија:Вологодска област
Категорија:Новгородска област
Категорија:Тверска област
Категорија:Реки во Русија
Категорија:Притоки на Волга
Категорија:Реки во Новгородската област
Категорија:Реки во Тверската област
Весјегонск

**Весјегонск** ( ) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Весегонскиот реон сместен на крајниот југоисток на Тверската област.
мини|Весјегонската железничка станица
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 6 624 жители. Најсеверно е таа градска населба во Тверската област.

## Географија
Градот Весјегонск се наоѓа на северозападниот брег на вештачкото Рибинско езеро, на местото каде езерото е длабоко вовлечено во коритото на реката Молога. Градот лежи на надморска височина од 108 метри, на околу 253&nbsp;km североисточно од административниот центар на областа, градот Твер и околу 300&nbsp;km северно од главниот град Москва.

## Историја
лево|мини|250x250пкс| Црква на Света Троица на фотографија настаната пред 1917 година.
Во 1564 година во пишани извори, населбата прв пат се споменува како *Вјес Јогонскаја* ( *рус* ), иако има некои претпоставки дека селото е формирано многу порано, во 1447 година.

Во периодот од 16-ти до 19 век, селото било важен трговски центар, а трговците од други земји тука тргувале со сол, восок, хмељ, мед, риба, текстил и крзно .

Во 1776 година населбата добила статус на град и се наоѓа во границите на Тверката губернерија од 1796 година. Сегашниот градски грб датира од 1780 година.

По изградбата на *Тихбинскиот воден пат во* 1811 година со кои се поврзани Москва и Санкт Петербург, важноста на Весјегонск како трговски центар пораснал уште повеќе. Меѓутоа, бидејќи овој воден пат престанал да постои во втората половина на 19 век, така и важноста на самиот град опаднала. Во 1890 година населението паднало на само 2 800 жители.

Во раните дваесетти години на минатиот век, имало некои обиди да се оживее поранешниот воден трговски пат, но без значителен успех. Исто така, се планирало железнички да се поврзе градот со околните поголеми градови, но тој проект не бил реализиран. Во раните 40 - ти години на минатиот век, Рибинската акумулација била исполнета со вода, а големи области со земја биле поплавени, вклучително и целиот град Весјегонск. Само две градски улици останале надвор од водата, кои се наоѓале на нешто повисок дел од градот.

## Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 7 328 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 6 624 жители. 

## Поврзано

* Тверска област
* Весјегонски реон
* Список на градови во Русија
* Рибинско езеро

## Користена литература

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место
* Неофицијален портал за информации во градот
* Историја на Весегонија
* Туристички водич низ градот
*

Категорија:Градови во Русија
Категорија:Градови во Тверската област
Семејно стебло на отоманските султани (детално)

Ова е машко семејно стебло за сите османлиски султани и нивните мајки. 
__TOC__

## поврзано
* Отоманска династија
* Историја на Отоманското Царство
* Отоманско Царство
*Список на султани на Османлиското Царство
* Список на Валиде султан
* Валиде султан
* Хасеки султан

## Литература
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*Bernard Lewis, *The Emergence of Modern Turkey (Studies in Middle Eastern History)*, Publisher: Oxford University Press, USA; 3rd edition (September 6, 2001); Paperback: 568 pages; ; 

## Наводи

## Надворешни врски
*
*
*
*
* Website of the 700th Anniversary of the Ottoman Empire
* Official website of the immediate living descendants of the Ottoman Dynasty


Отомани
Јелабуга

**Јелабуга** ( , тат. ) е град во Русија во Република Татарстан. Сместена е на десниот брег на реката Кама, на устието на реките Тојма и Кама. Според пописот во 2010 година, во градот живееле 70 750 жители.
мини|Спаската црква во Јелабуга
Центар е на Јелабушката област од 1930 година. Од Казањ е оддалечен 215 км.
мини|Грб на Јелабуга

## Историја
лево|мини|250x250пкс| Ѓаволската кула
Основана е во втората половина на XVI век, како гранична тврдина на Волгошка Бугарија. Урнатините на таа тврдина се зачувани до денес - *Чёртово городище* / (читај *:,* во превод: „Ѓаволска градба“).

Добила статус на град во 1780 година.

## Култура
Во Jeлабуга, има педагошки институт (Јелабушки државен педагошки институт), медицински и културно-образовни училишта, средно специјално полициско училиште, како и 14 други средни училишта.
мини|Улица Казанскаја
Меѓу културните знаменитости, се наоѓаат музејот на Иван Шишкин, музеј-селскиот имот на Надежда Дурова и музејот на Марина Цветаева .

## Индустрија
Од индустријата, во Јелабуга се производство на нафта („Прикамнефт“), фабрики за автомобили (ЈелАЗ), ковиноарматури, железнобетонски конструкции, цигли, фабрики за училиштен мебел, компании за лесни (конфекција) и прехранбени индустрии (конзервирање месо, млечен комбинат, пекарница, пиварници).
мини|Улица Гассара
## Население
Според прелиминарните податоци од пописот, во градот живееле 70 750 жители во 2010 година, 2 087 (3,04%) повеќе отколку во 2002 година.

## Партнерски градови

*  Сафранболу
*  Алексин
*  Берјозовски
*  Вајлхајм у Горна Баварија

## Познати граѓани на Јелабуга

* Иван Шишкин (1832-1898), руски сликар
* Надежда Дурова (1783-1866), учесник во руската татковинска војна од 1812 година, „ девојка коњаница“
* Марина Цветаева (1892—1941), руска поетеса, ги поминала последните денови во избелиштво тука
* Леонид Говоров (1897-1955), маршал на Советскиот Сојуз, одел тука на училиште од 1909 до 1916 година.
мини|Местото каде Тојма се влева во Кама
## Поврзано

* Список на градови во Русија

## Користена литература

## Надворешни врски

* Официјална страница на градот Јелабуга 

Категорија:Градови во Татарстан
Максатиха

**Максатиха** ( ) е населено место со административен статус на мало гратче ( ) во европскиот дел на Руската Федерација . Административно, припаѓа на Максатишкиот реон на Тверската област, кој е исто така административен центар.
мини|Плоштадот на Слободата во Максатиха
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 7 906 жители.

## Географија
Гратчето Максатиха се наоѓа во источниот дел на Тверската област и лежи на бреговите на реката Молога, на местото каде што се влева реката Волчина, на околу 117 километри северно од административниот центар на областа на градот Твер.

Важна е железничката станица на линијата Бологоје - Сонково - Рибинск .

## Историја
Првото писмено споменување на оваа населба датира од 1545 година и се споменува населбата Максјатиха ( ) како важно патничко одморалиште. Од 1772 година селото станало дел од Бежецкиот округ под власта на кнежевото семејство Мељницки. По изградбата на железницата во 1870 година населбата исто така добила своја железничка станица.

Од 1928 година Максатиха има статус на град со регионално значење.

Недалеку од населбата, на 19 мај 1978 година се случила авионска несреќа во која принудно слетал патничкиот авион Туполев Ту-154Б на линијата Баку-Ленинград, а по тој повод загинаа 4 патници.

## Транспорт
Гратчето има железничка и автобуска станица, обезбедувајќи директна комуникација на далечина со Твер, Санкт Петербург, Кашин, Лесноје, Пестово. Во рамките на градската населба има две општински автобуски линии:

* Плоштад - улица Лесотехническаја;
* Плоштад - селската фабрика;
Општинските автобуски линии заминуваат од Плоштадот Слобода, отворени секој ден, освен во недела, работното време е 07:00 до 18:00 часот во работните денови, од 09:00 до 18:00 часот во сабота. Интервалот на движење е од 1 до 3 часа. До 70-тите години на XX век постоела тесна пруга Максатиха - Данилково - реката Негуш, по која се земале дрва од сеча.
мини|Црква на сите светци во Максатиха
## Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 8 744 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 7 906 жители. 

## Поврзано

* Тверската област
* Максатишки реон
* Список на градови во Русија

## Користена литература

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на окружната администрација

Категорија:Населени места во Русија
Сонково

**Сонково** ( ) е населено место со административен статус на мало гратче ( ) во европскиот дел на Руската Федерација и административниот центар на Сонковскиот реон сместен на крајниот исток на Тверската област .
мини|Зграда на Сонковската железничка станица
Според проценките на националната статистичка служба, во градот во 2013 година живееле 4 124 жители.

## Географија
Гратчето се наоѓа на крајниот исток од Тверската област, на само неколку километри западно од границата со Јарославската област, околу 127 километри североисточно од градот Твер. Самата населба лежи во периферниот дел на низината Горна Волга, а неколку километри западно од населбата започнува областа на малку побрановитиот морен Бежески врв. Населбата лежи на бреговите на реката Каменка, притока на реката Сит, на надморска височина од 170 до 180 метри.

Најблиските поголеми населби се градовите Бежек (28 км западно) и Красни Холм (31 км северно) и градот Кесова Гора (24 км јужно).

## Историја
Населбата е формирана во 1870 година како работнички камп на вработени за изградба на железничката пруга што ги поврзувала градовите Бологоје и Рибинск. По основањето, тој бил познат како *Савелино*. Населбата во 1903 година е преименувана во сегашното име *Сонково*, а во 1924 година станува парохиски центар. Во 1927 година доби статус на работнички град, а по основањето на Сонковскиот реон во 1929 година добил административен статус на регионален центар.

На крајот на XIX и почетокот на XX век, Сонково се развил како важен транзитен и трговски центар. За време на Втората светска војна, бегалците од окупираните делови на земјата биле пренесени преку железничката станица Сонково на слободната територија од една страна, а од друга страна се снабдувале со советските војници. На самиот почеток на војната, градот бил сериозно оштетен во германското бомбардирање.

Статусот на работничко гратче од 1927 година бил променет во статус на град во 2005 година.

Гратчето во 2010 година го одбележа јубилејот, 140 години од основањето.

## Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 4 007 жители, додека според проценките за 2013 година таму живееле 4 124 жители. 

## Поврзано

* Тверска област
* Сонковски реон
* Список на градови во Русија

## Користена литература

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на регионалната администрација
* Неофицијален инфо портал на Сонковчани 
*
* Кратка историја на градот Сонково 

Категорија:Населени места во Русија
Партија на доброто

мини|Лого на Партијата на доброто
**Добра партија** или **Партија на доброто** (на  или *İYİ Parti*) — националистичка, кемалистичка политичка партија во Турција, која има за цел да се надмине социјалната неправда со воспоставување на целесообразна социјална држава. Партијата е формирана во 2017 година од Мерал Акшенер, која е сегашен лидер на партијата. Партијата се придржува до принципите и идеалите на основачот на Турција Мустафа Кемал Ататурк. Либерално-конзервативната Демократска партија е братска партија на Партијата на доброто. Тамгата на племето Каји се користи како ознака на партијата.

Партијата следи центристичка политичка идеологија и става посебен акцент на враќање на парламентарниот систем и интегритетот на судството и другите институции. Партијата е опишана како антиердоганистичка алтернатива за десничарските гласачи кои се разочарани од Партијата на националистичката акција и владејачката Партија на правдата и развојот.

Партијата е формирана од истакнати поранешни членови на најголемите етаблирани партии во Турција, главно од Партијата на националистичката акција и главната опозициска Републиканска народна партија. Планови за формирање нова партија се појавиле меѓу истакнати членови кои ја напуштиле Партијата на националистичката акција поради гласањето на партијата за опцијата „за“ на контроверзниот уставен референдум во 2017 година и неуспешниот обид за соборување на лидерот на партијата.

Партијата на доброто брзо освоила пет членови на Големото национално собрание кои првично биле избрани за други партии, и бројни членови на покраински и општински совети кои исто така ги напуштиле своите поранешни партии. Во 2018 година, во пресрет на општите избори, дополнителни 15 пратеници од Републиканската народна партија преминале во Партијата на доброто со заеднички договор меѓу двете партии. Ова требало да ѝ овозможи на Партијата на доброто да формира парламентарна група која ќе има право да кандидира претседател без да собира потписи и да настапува независно.

Партијата на доброто учествувала во изборната коалиција Сојузот на нацијата, заедно со Републиканската народна партија, Партијата на радоста и Демократската партија, на партламентарните избори во 2018 година, освојувајќи 43 места во Големото национално собрание. Партијата котира високо и е во пораст.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место

Категорија:Политички партии во Турција
Тернопол

**Тернопиљ** () — град на реката Серет во западна Украина. Тој е административен центар на Тернопиљската област и административен центар на околниот Тернопиљски реон, во рамките на област. Градот е исто така означен како посебен реон во рамките на областа.

## Клима

## Демографија

Според украинскиот попис од 1989 г. населението на Тернопиљ по националност е:
* Украинци (91,2 %)
* Руси (7,1 %)
* Полјаци (0,5 %)
* Белоруси (0,3 %)
* Евреи (0,3 %)

## Збратимени градови
*  Јонкерс
*  Сливен 
*  Тираспол
*  Батуми

## Галерија

Тернопіль 8245.jpg
Тернопіль - День Державного прапора України - 13084501.jpg
Будинок офіцерського зібрання (мур.) к.19 ст..JPG
Залізничний вокзал (м.Тернопіль).jpg


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница  
* Кардинал Леонардо Сандри во посета на Украина


Категорија:Градови во Украина
Категорија:Населени места основани во 1540 година
Генадиј Драч

**Генадиј Владимирович Драч** (5 февруари 1942, Туапсе, Советски Сојуз) - руски научник за културологијата и историјата на античката грчка филозофија. Драч исто така е  доктор на науки  и професор на „Јужниот федерален универзитет“, потпретседател на Руското филозофско друштво како и  почесен научник на Руската Федерација (2007).

## Кариера
Тој дипломирал на Државниот универзитет во Ростов во 1968 година, а во 1975 година ја бранел неговата дипломска работа. Во 1989 година го одбранил својот докторски научен труд.

Тој исто така е и член на Уредувачките одбори за *хуманитарци на јужна Русија* и „Научната Мисла на Кавказ“ .

Професор Драч е автор на повеќе од 400 дела, вклучувајќи го и делото „Културологија“.

## Почести и награди
* Почесен научник на Република Адигеја (2012) 
* Почесен научник на Руската Федерација (2007) 
* Почесен научник на Република Ингушетија (2006)
* Почесен работник на високото професионално образование на Руската Федерација (2002)

## Наводи

## Надворешни врски
* Факултет за филозофија и културни студии 
* [Јужен федерален универзитет](https://www.sfedu.ru/www/stat_pages22.show?p=UNI/s1/D&params=(p_per_id=%3E914)) 

Категорија:Руски научници
Категорија:Родени во 1942 година
Категорија:Живи луѓе
Надежда Грачева

**Надежда Александровна Грачева** (руски: Надежда Александровна Грачёва, 21 декември 1969) - руска балерина,  наставничка по балет и уметник кој играл за Бољшој балет.

## Биографија
Надежда Грачева е родена во Семеј, Казахстан и студирала на Казахстанската балетска школа во градот Алмати. Откако го освоила второто место за јуниори на Меѓународниот балетски натпревар во Варна во 1986 година, ја примиле на Московскиот колеџ за кореографија каде што студирала со Софија Головкин.

## Кариера
Откако ја завршила обуката Надежда се приклучила на Балетот на Бољшој во 1988 година и настапувала како солист. Како ученичка на Галина Улјанова а подоцна и на Марина Кондратијева, таа настапувала во многу улоги на класичниот репертоар, како и улоги во многу дела на современи кореографи. Скоро после тоа станала водечка балерина на Бољшој и ја освоила титулата примабалерина откако ја играла Ники во продукција на *Ла Бајадера* во 1991 година.

## Награди
*Дел од наградите што ги добила се: Беноисова награда за танцување* (1992), златен медал на јапонскиот меѓународен балетски натпревар (1995 година), награда за *Народен уметник на Русија* (1996 година) и *Државна награда на Руската Федерација* (1997 година). Таа го добила и рускиот орден на честа во 2001 година.

## Наводи

Категорија:Родени во 1969 година
Категорија:Руски балерини
Категорија:Народни артисти на Руската Федерација
Дијана Вишњова

мини|Дијана Вишњова, 2007 година
**Дијана Вишнева** (руски: Диана Вишнёва, Ленинград, 13 јули 1976) - примабалерина на театарот „Мариински / Киров“.

## Кариера
Своето балетско образование го стекнала во родниот град, во една од најпрестижните светски институции - *Академијата Ваганова*. Во Киров почнала да работи последната година пред дипломирањето, а веднаш по дипломирањето, во 1995 година добила постојана работа во овој театар.

Веднаш по вработувањето, таа ги добила главните улоги во класичните балети, а следната година станала примабалерина .

## Посети
Дијана Вишнева е редовна гостинка на Американскиот балетски театар од Њујорк, а многу често гостува и на други важни сцени - Скала, Париската опера, Бољшој театар и други.

## Награди
* Златен медал и ГП - Лозана 1994 година.
* Награда Александар Беноа - Париз 1996 година
* Златна светлина - Санкт Петербург 1996 година
* Златна маска - Москва 2001 година

## Надворешни врски

* Официјална страница 
* Биографија на англиски јазик, фотографии и видео клипови од претставата 

Категорија:Луѓе од Санкт Петербург
Категорија:Родени во 1976 година
Категорија:Руски балерини
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Народни артисти на Руската Федерација
Руска шапка

мини|Руски шапки
**Руски шапки**, **козачки шапки** или **шубарици**  се вид на колачи што се послужуваат во балканските земји, а особено во Босна и Херцеговина, Хрватска и Србија. Тие обично се прават во кружна форма со големина од 150&nbsp;mm. Се валкаат со кокос околу работ или понекогаш со сецкани ореви. Врвот е обично прелиен со глазура од чоколадо или ванила. Во средината има слоеви на обложени ванила и чоколадо.

Овој десерт се послужува ладен, најчесто во шарени чинии прелиени со чоколадо. Може да се јаде со виљушка, но понекогаш се јаде лежерно - со рака.

## Користена литература

Категорија:Десерти
Категорија:Босанска кујна
Категорија:Хрватска кујна
Категорија:Српска кујна
Категорија:Црногорска кујна
Алес (автомобил)

**Алес** бил дизајниран од инженерот Џуња Тојокава, годи пронаоѓач на жиро-компаси за контрола на авиони и бродови, а бил произведен од „Hakuyosha Ironworks Ltd“, Токио, во 1921 година. Развојот на двата опитни долговозни автомобили на Алес довел до производство на комерцијално продадениот Отомо од 1924 година. Едниот се напојувал со ладна вода, четири цилиндричен страничен вентилски мотор зафаќајќи 1610 кубни см, другиот бил воздушно ладен четирицилиндричен мотор кој зафаќал 780&nbsp;кубни см.

## Извори
^ Bill Emery, "Ales", in G.N. Georgano, ed., The Complete Encyclopedia of Motorcars 1885-1968  (New York: E.P. Dutton and Co., 1974), pp.&nbsp;33.
Категорија:Јапонски автопроизводители
Ултима Мк1

**Ултима Мк1** (латиница: **Ultima Mk1**) е концептен склопувачки автомобил со средиштен мотор произведен од „Noble Motorsport Ltd“ во 1983 година (подоцна компанијата стана „Ultima Sports“ кога Тед Марлоу и Ричард Марлоу ги купиле правата во 1992 година). Мк1 бил наменет да започне со производство, но пред да се продава бил претставен Ултима Мк2, а со тоа бил произведен само еден Мк1.

## Потребни дарителски делови
Бидејќи Ултима Мк1 бил склопувачки автомобил, барало разновидни дарителски делови да се заврши. Мк1 користел 2.6L V6 и петтобрзински менувач од Рено 30, како и погонски вратила на тој автомобил, главчина, лежишта на тркалата и рачка на менувачот. Исто така, се користеле компонентите на управувачот, предните кревети, предните центри, предните сопирачки и рачната сопирачка од Мк3 Форд Кортина како и ладилникот од Остин Принцес и задните добоши од Ланчија Бета.

## Изведба
Мк1 има шасија со квадратни цевки со просторни рамки и крилести врати. Задвижуван од моторот 2.6л (2664 куб. см) V6 PRV и петтобрзински менувач од Рено 30 произведувајќи 96&nbsp;kW (128,7 кс).

## Наводи


Категорија:Концептни автомобили
Категорија:Спортски автомобили
Категорија:Автомобили на Ултима
Мицубиши Модел А

мини|Мицубиши Модел А и работниците во 1917 година
**Мицубиши Модел А** (латиница: **Mitsubishi Model A**) - единствениот автомобил изграден од „Mitsubishi Shipbuilding Company“, член на корпоративната група „Mitsubishi“, кој на крајот прераснала во „Mitsubishi Motors“, и автомобилски производ од прва низа произведен во Јапонија. Тоа била идеја на Којата Ивасаки, четвртиот претседател на Мицубиши и внук на основачот Јатаро Ивасаки, кој го предвидел огромниот потенцијал на моторните возила и улогата што тие би ја имале во економскиот развој на Јапонија. Замислен како луксузно возило за високи владини претставници и високи функционери, Моделот А морал да биде сигурен, удобен и изложба на јапонската изработка. По војната, во 1964 година Митсубиши повторно го искористил овој пристап за да изгради ексклузивен седан за владини службеници и врвни раководители со Мицубиши Дебонер.

Врз основа на Фиат Типо 3, тој бил седан со четири врати со седум седишта, користејќи стил на каросерија на градски автомобил, напојуван од 26 киловати (35 кс) 2.8-литарски прав-4 мотор кој ги движи задните тркала и бил способен за брзина до 97 км/ч . 22 биле изградени во бродоградилиштето Кобе на компанијата, вклучително и прототипови, помеѓу 1917 и 1921 година.

Бидејќи бил скап за производство - тој бил изграден целосно рачно, со внатрешен заден дел опремен со лакиран бел чемпрес - не можел да се натпреварува со поевтината конкуренција од САД и Европа, а Мицубиши го запрело производството по четири години. Концентрирајќи се наместо на своите успешни комерцијални возила Фузо, Моделот А би бил последниот патнички автомобил на компанијата до Мицубиши 500 од 1960 година.

Во авто галеријата на Мицубиши (музеј на најисториски најзначајните возила на компанијата, основан во нивниот центар за истражување и развој во Оказаки во 1989 година), изложена е реплика, склопена во 1972 година со користење на тогашни материјали. Има малку пократко меѓуоскино растојание и користи 977 ладен во вода&nbsp;cc четирицилиндричен OHV мотор наместо поголемиот 2,8-литарски оригинал.

## Извори и надворешни врски

* Веб музеј на Митсубиши Моторс
* Модел А реплика во авто галеријата на Mitsubishi
* Спецификации на Mitsubishi Model A на Carfolio.com (овие малку се разликуваат од бројките на Mitsubishi)
* „Најголемите јапонски автомобили на сите времиња“ , Мајкл Франк, Форбс.com, 23 април 2001 година

Категорија:Автомобили на Мицубиши
Категорија:Јапонски автомобили
Уљана Лопаткина

**Уљана Лопаткина** (руски: Ульяна Вячеславна Лопаткина) е примабалерина на во балетскиот театар Киров од Санкт Петербург .

## Животопис
Уљана е родена е во 1973 година  во Керч, Украина. Своето балетско образование го стекнала на Академијата Ваган во Санкт Петербург. Балетот и го предала познатата Наталија Дудинскаја. Иако како девојче била дебела, се извишила до 175 сантиметри, што ја прави една од највисоките (од најважните во светот) примабалерини. Таа го завршила училиштето со највисоки оценки. Веднаш по дипломирањето, 1991 г. таа била примена во Киров, а четири години подоцна станала примабалерина.

## Репертоар
Досега одиграла голем број улоги, а публиката и критичарите сметаат дека најдобро и прилегаат класичните и драмските улоги. Таа ги играла своите први улоги во балетите Лебедово езеро, Жизела, Бајадера, Пакита, Заспаната убавица, Умирање лебед, Фонтана Баххисарај и други. . .

## Приватен живот
Таа е мажена и има ќерка на која и го посветува целото слободно време. Исто така таа сака да чита, а по малку и да слика.

## Надворешни врски
* Биографија  
* Биографија, галерија со фотографии и видео клипови од претставата
* Фото галерија

Категорија:Родени во 1973 година
Категорија:Руски балерини
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Народни артисти на Руската Федерација
Протеа (автомобил)

**Протеа** (латиница: **Protea**) бил првиот производствен автомобил во Јужна Африка. Спортскиот автомобил со два седишта е изграден во Јоханесбург од страна на „G.R.P. Engineering“ помеѓу 1957 и 1958 година. Или биле завршени 14 или 26 единици (*изворите се разликуваат* ). Протеа бил првиот спортски автомобил од Јужна Африка, проследена со помалку од 6 месеци од „Glass Sport Motors“ со нивниот Дарт, а подоцна и Фламинго.

## Познати преживеани единици

* Целосно реставрирана Протеа може да се најде во збирката во Моторскиот музеј Франсхук
* Музејот за превоз Џејмс Хол во Јоханесбург има еден пример на излогот.
* Питер ду Тојт од патеката Зварткопс поседува еден.
* Постои уште една во приватна сопственост на Протеа во Рудепорт, предградие на јоханесбурговиот Вест Ранд.
* Постои уште една во приватна сопственост на Протеа во Преторија Север, во моментов е во постапка на обновување.

## Наводи

## Надворешни врски

* Класична годишнина: Протеа
Категорија:Спортски автомобили
Категорија:Автомобили од Јужноафриканска Република
Отомо (автомобил)

[десно|мини|240x240пкс| Отомо, репродукција. Изложба во Националниот музеј на природа и наука, [Токио, Јапонија.]]
десно|мини|240x240пкс| Мотор на Отомо.
**Отомо** бил јапонски автомобил изграден од г-дин Хајатаја Тојокава од 1924 до 1927 година во железарницата Хакујоша во Токио. Тој требал да се изгради на неговите опитни автомобили Алес од 1921 година. Отомо понудил мал четвороцилиндричен мотор од 944 кубни см со воздушно ладење, достапен како отворена или седан со две или четири седишта, или како комбе. На ова се приклучило во 1926 година, модел ладен со вода од 24&nbsp;КС. За тоа време, Отомо бил еден од двајцата јапонски производители на автомобили, на кои им се придружила и јапонската основана компанија „Gorham Automobile Company“, финансирана од инженерот за авиони од САД, Вилијам Р. Горам. Остатоците од автомобилската компанија „Gorham“ станале „Nissan Motor Company Ltd.“. Автомобилот бил тешко да се натпреварува со производството на Форд Модел Т во Јокохама и Шевролет Капитолс што се правеле во Осака, а компанијата била интегрирана со другите помали јапонски производители на автомобили. Големиот земјотрес во Канто во 1923 година исто така ја наруши месната економија, при што производствените ресурси значително влијаеле на деловното работење.

## Наводи

## Библиографија

* Wise, David Burgess. *The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles*.
* G.N. Georgano *Cars: Early and Vintage, 1886-1930*. London: Grange-Universal, 1985.

Категорија:Јапонски автомобили
Анастасија Безрукова

**Анастасија Дмитриевна Безрукова** (руски: Анастасия Дмитриевна Безрукова, 5 јануари 2004) - руска детска манекенка и глумица.

## Животопис
Анастасија Безрукова е родена во Москва . На десетгодишна возраст, таа била една од најбараните детски модели во Европа. Безрукова била модел за брендови како Бенетон, Пинко, Москино. Таа исто така била на насловната страница на *[[Vogue]]* .

Во 2016 година ја играла една од главните улоги во филмот „Млечниот Пат“.

Понатаму, во октомври 2015 година Безрукова се приклучила на глумечката екипа на уште еден филм на Ана Матисон, насловен како *Откако ќе те нема*. За нејзината улога, таа посетувала приватни часови за танц од кореографот Раду Поклитару и часови по глума од танчерот на балет во театарот „Бољшои“ во Москва. Повторно глумела како ќерка на пензиониран балетан кој се соочува со напредувачка болест. Сценариото е напишано со Безурукова во умот, но без да знае дека таа вежбала ритмичка гимнастика и поради тоа немало да бара лице што ќе го заменува главниот лик во филмот.

Таа исто така има настапувано во музички спот со наслов „Несоница“.

## Филмографија

## Наводи

## Надворешни врски
* Анастасија Безурукова во Кинопоиск 
* 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 2004 година
Категорија:Руски глумци
Марија Ларк

**Марија Ларк** е поранешна телевизиска глумица која е  родена на 20 јуни 1997 година во Русија. Таа е позната по улогата на Бриџит Дубоа во телевизиската серија *[[Медиум (ТВ серија)|Медиум]]* на NBC / CBS.

## Личен живот
Ларк е родена во Сибир, Русија на 20 јуни 1997 година. Таа е посвоена од жена со име Пеги Ларк.

## Кариера
Помеѓу 2005 и 2011 година Ларк глумела како Брижит Дибоа, дете на семејството Дибоа, на телевизијата Ен-Би / Би-Ес , во драмата *[[Медиум (ТВ серија)|Средна]]* со Патриша Аркет. Ларк започнала да глуми во *Медиум* на свои 8 години.

На 3 септември 2006 година, Ларк станала најмладата личност што некогаш била ко-домаќин на емисијата *„Глетката“  на* ABC.

Во 2007 година, Ларк имала две настапи на *емисијата „Глетката“*. Таа се појавила во музичко видео за песната на Нора Џонс  „Изгрејсонце“. *Холивуд* исто така ја избрале Ларк за свој дописник.

## Надворешни врски
* 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1997 година
Категорија:Американски глумци
Категорија:Руски глумци
Претседателска библиотека Борис Елцин

**Претседателската библиотека Борис Елцин** е основана од страна на Владимир Путин и е една од националните библиотеки во Русија. Таа името го добила по Борис Елцин. Се наоѓа во Санкт Петербург во Русија. Во ноември 2014 година оваа библиотека ја објави својата цел да започне своја енциклопедија преку Интернет, која ја нарече алтернатива на Википедија. Од библиотеката изјавија дека Википедија  не е во можност да даде детални и доверливи информации за регионите на Русија и животот на земјата“.
мини|Претседатеската библиотека Борис Елцин
## Користена литература

## Надворешни врски
* Мрежно место на претседателската библиотека Борис Елцин

Категорија:Национални библиотеки
Категорија:Библиотеки во Русија
Нишанџи

**Нишанџи** — висока позиција во отоманската бирократија. Турскиот збор *нишанџи* буквално значи „ *дворски* калиграф“, бидејќи првичната должност на нишанџијата била да ги запечати кралските прописи.

## Историја
Иако функцијата дворски калиграф била утврдена за време на владеењето на Орхан (1324–1361), името нишанџи започнало да се користи за време на владеењето на Мурат II (1421–1451). Според законот на Мехмед II (1451–1481), нишанџијата бил член на диванот (османлиска влада). Почнувајќи од средината на XVIII век, функцијата ја изгубила својата поранешна важност и во 1836 година била укината.

## Должност
Нишанџијата бил одговорен за запечатување на прописите на султанот и големиот везир, одговорен и за надзор над архивите на диванот и водење на евиденцијата за системот на тимарите (земји што им ги давале османлиските султани на бирократите и војниците сипахи за возврат на нивните услуги). До 17 век, функцијата била исто така еквивалентна на министер за надворешни работи. Меѓутоа, за време на владеењето на Мехмед IV (1648–1687), Рејс јул-ќутаб (буквално „*началник на службеници*“), функција претходно подредена на онаа на нишанџијата, го заменила како министер за надворешни работи на Отоманското Царство.

## Големи везири како нишанџии

* Караманли Мехмед-паша (1477–1481)
* Ајашли Исмаил-паша (1688–1688)
* Елмас Мехмед-паша (1695–1697)
* Нишанџи Сулејман-паша (1709-1712)
* Нишанџи Ахмед-паша (1740–1742)

## Наводи

Категорија:Турски зборови
Категорија:Отомански титули
Категорија:Управување со Отоманското Царство
Категорија:Нишанџи
Академски театар во Тула

**Академски театар во Тула**  е театар кој се наоѓа во Тула, Русија. Тој работи на изведување на претстави. Овој театар е основан во 1777 година  и работи на својата денешна локација од 1970 година.  Академскиот театар Тула се позиционира како традиционален драмски театар кој изведува претстави на класично наследство.
мини|Академскиот театар во Тула
Во 1989 година Александар Попов станал директор на овој театар и неговата работа траела повеќе од дваесет години, сè додека не починал во 2011 година. Најсјајните ѕвезди на театарот биле Софија Сотничевскаја, Борис Заволокин, Олга Красикова, Виталиј Базин, Евгенија Пчелкина и Наталија Савченко.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место

Категорија:Театри во Русија
Категорија:Театри во Тула
Елена Чистилина

**Елена Чистилина** е параолимписка атлетичарка која живее во Русија и  најчесто се натпреварува спринт настани во категоријата Т46.

## Достигнувања
Во 2004 година во Атина, Грција се натпреварувала на летните параолимписки игри. Во Грција освоила бронзен медал на 100 метри жени - Т46, бронзен медал на 200 метри жени - Т46 и го достигнала на осмото место на трката на 400 метри жени - Т46. Таа земала учество и на Летните параолимписки игри 2008 во Пекинг, Кина. Во Кина таа освоила сребрен медал на 100 метри жени - Т46 и стигнала до петтото место на жени на 200 метри - Т46.

## Надворешни врски
* Профил на МПК

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Руски спортисти
Чифир

**Чифир** е јак чај, кој се подготвувал во советските и постсоветските  затвори.

## Етимологија
Етимологијата е непозната, но се смета дека потекнува од зборот „чихир“  што значи јако кавкаско вино или сибирски збор за вино се скиселило .

## Подготовка
Чифирот обично се подготвува со 5-8 лажици (50-100 мл) чај (или кесички чај) истурен врз зовриена вода. Се вари и не треба да се меша додека лисјата не паднат на дното на чашата.  За време на процесот на подготовка, кофеинот се распаѓа, а лисјата почнуваат да испуштаат аденин и гванин во водата, обичните чаеви не го прават тоа.  Понекогаш се додава шеќер, но природниот вкус на овој чај е горчлив. Треба да се пие полека, во спротивно може да предизвика повраќање. Поточно, правењето чифир вклучува подготовка на голем дел од црн чај и за долго време. Може да се остави да се вари преку ноќ и да се пие или топол или ладен.

## Во популарната култура
* Ирина Ратушинскаја подготовката на наркотично-силен чифир ја опишува како забранета активност што понекогаш ја земаат затворениците, во нејзините мемоари од нејзините години како политички затвореник, „*Сивата боја е бојата на надежта“* .
* Во романот „*Огог*“ на Василиј *Аксионов*, осудениот Шило прави чифир во плех од тушонка и го дава на Толја фон Штајнбок. Толја паѓа во блажена состојба во сон, но е доволно будна да слушне како се изведува планот за бегство.
* Во режијата на Габриеле Салваторес, „*Смртоносен код“*, ликот кој го игра Џон Малкович го подготвува и опишува чифирот на младата Колима
* Во романот *Горки парк* од Мартин Круз Смит (1981), главниот лик Аркади Ренко пие чифир во воз со работници на пат кон работен логор.
* Неколку ликови пијат чифир во „Колежните приказни“, збирка раскази за животот на Гулаг од поранешниот затвореник во Гулаг, Варлам Шаламов .
* Во романот на Жил Верн „*Во потрага по отпадници“* кога хероите ја посетуваат Австралија, Паганел бара чај направен според локалните обичаи и му се сервира пијалак направен со вриење на половина килограм чај во литар вода четири часа. Шаламов го споменува ова во неговите гореспоменати приказни за да демонстрира чифир 'не е нов изум.

## Наводи


Категорија:Видови чаеви
Категорија:Руска кујна