open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Грб на Варшава

**Грб на Варшава (Варшавска сирена)** — грб што се состои од *[[Варшавска сирена|сирена]]* во црвено поле. Ваквата претстава се користи барем од средината на 14 век. Сирената традиционално држела сребрен меч, иако тоа не е случај во поновите верзии.

## Историја
Првиот грб на Варшава прикажувал змеј со машка човечка глава, кој носи меч и штит. Првата позната употреба била на печат од 1390 година. Ова е најстариот постоечки печат на Варшава, кој се состои од тркалезен печат обрабен со латинскиот натпис *Sigilium Civitatis Varsoviensis* (Печат на градот Варшава). Постепено, машката глава и тело биле заменети со женска глава, а до крајот на 16 век и опашката била променета од змејска во рибја. Единствените преостанати делови од изворниот грб се мечот и штитот.

Почнувајќи од почетокот на 17 век, варшавските записи градот е поврзан со сирена со меч во раката. Од 1622 година, грбот на Варшава е претставен како сирена со меч и штит во рака, претставувајќи ја Мелусина од реката Вистула (Висла), која според преданието го одвела војводата Болеслав II од Масовија (1262–1313) до соодветното место (рибарско село) и му наредила да го основа градот, околу 1294 година. Потеклото на легендарната личност не е целосно познато. Мотото на градот е, соодветно, *Contemnit procellas* („Им пркоси на бурите“).

## Современа употреба
Сегашниот официјален дизајн на симболот бил воведен во 1938 година, но се користел во овој облик само до почетокот на Втората светска војна. По 1945 година, комунистичките власти го промениле амблемот со отстранување на круната. Инсигнијата била вратена во предвоениот облик на 15 август 1990 година.

Покрај тоа, постои и „Голем амблем на главниот град Варшава“ (*Herb Wielki Miasta Stołecznego Warszawy*) кој се користи само за церемонијални пригоди. Вклучува приказ на медалот Virtuti Militari, кој му бил доделен на градот во чест на храброста на неговите граѓани за време на Втората светска војна . Исто така, го додава и второто мото на амблемот - *Semper invicta* (Секогаш непобедлив). 

Секој член на Кралските хусари на Обединетото Кралство, лесната коњаница, го носи *Сирената на Варшава*, грбот на градот Варшава, на левиот ракав од неговата облека број 2 (службена). Членовите на 651-та ескадрила на Воздухопловниот корпус на Обединетото Кралство, исто така, го носат *златникот на Варшава* на левиот ракав од нивната златна облека број 2 (службена). 

## Статуи и скулптури

Податотека:Warsaw_Sirene_1659.PNG|алт=The 1659 coat of arms of Old Warsaw on the cover of one of Warsaw's accounting books| Грбот на Стара Варшава од 1659 година на корицата на една од сметководствените книги во Варшава
Податотека:Syrenka_na_Starowce.JPG|алт=Syrenka statue on Old Town Market square in Warsaw| Статуа на сирената на плоштадот Стар градски пазар во Варшава
Податотека:Syrenka_Warszawska_Wisla_(152972933).jpeg|алт=Syrenka on Powiśle| Сирената на Повишле
Податотека:Syrenka_in_the_Sejm_Plenary_Hall.JPG|алт=Syrenka in the Sejm's Plenary Hall wisła POLANDER| Сирената во пленарната сала на Сејмот


## Поврзано
* Знаме на Варшава

## Наводи

Категорија:Грбови со мечеви
Лаха (езеро)

**Лагуна дел Лаха** — езеро кое се наоѓа во регионот Биобио во Чиле. Езерото се граничи со Националниот парк Лагуна дел Лаха, каде што го добило името.
Категорија:Езера во Чиле
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Никулци за езера
Скината завеса

**„Скината завеса“** (англиски: *Torn Curtain*) — американски филм од 1966 година, во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Пол Њумен, Џули Ендрјус и Лила Кедрова. 

## Содржина
Професорот Мајкл Армстронг (го игра Њумен) заминува во Копенхаген на конференција на физичари, заедно со својата соработничка и свршеница Сара Шерман. Меѓутоа, по пристигнувањето, Мајкл ја известува Сара дека ќе остане некое време, а таа треба да се врати дома. Таа му се придружува и сфаќа дека Мајкл оди во Источна Германија. Професорот ѝ кажува дека сака да остане таму, зашто американската влада му го откажала истражувачкиот проект. Всушност, Мајкл заминува во Источна Германија со задача да открие важни информации од едне познат источногермански научник. Откако ја извршува задачата, тој и Сара мора да најдат начин како да се вратат на Запад.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 1966 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на Алфред Хичкок
Категорија:Филмови со Пол Њумен
Категорија:Филмови со Џули Ендрјус
Категорија:Филмови со Лила Кедрова
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Берлин
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Копенхаген
Категорија:Трилери
Преживелиците на мачорот Тошо

**„Преживелиците на мачорот Тошо“** или само **„Машорот Тошо“** – роман за деца на српскиот писател Бранко Ќопиќ.

## Содржина
Романот се состои од следниве делови:
* Вовед
* Прва глава. Таинствена кола, уште потаинствена вреќа и многу таинственото мрдање во вреќата — Дали вреќата е госпоѓа или разбојник? — Возење кон гибел
* Втора глава. Од која ништо не се гледа, затоа што се наоѓаме во вреќа, но затоа сепак се слуша по нешто (прпеишано до дневникот на Тошо)
* Трета глава. Воденицата кај која не стигнува пладнето — Од пилешки до слоновски дроб — Полна кола со арамилаци — Миризбите од непознатата меана
* Четврта глава. Необичната меана без третото магаре — Фаќање на месечината — Вреќо, фрли ме в река! Кој е меанџија, а кој чичко-Триша, тоа го знае само мачорот — Исчезнување на вреќата
* Петта глава. Барање — Што вели сомот — Полна кола со полни вреќи — Две кила просо за три царства — Дожд од ракија — Умен оглас и проглас
* Шеста глава. Глушец ми се качува по плеќите — Јуриш на зајаците — Чекорите на непознатиот — Се кревам во воздухот
* Седма глава. Необичен пазар — Глушецот пророк — Продавам Лав! — Пророк во лавска вреќа — Оган под табаните, народе! — Лавот ја чека мечката
* Осма глава. Сојузниците глушецот и мачорот — Од мрачната вреќа под сонливата ѕвезда — Појава на третиот сојузник — Тресикруша Пченковски — Таинствениот план
* Деветта глава. Бран од страв пред мечката — Израстресените реченици: Бегај, кнезу! Мачорот-лав го јаде месецот — Насмеаната круша — Од небото паѓаат мачори
* Десетта глава. Пак во вреќа — Брковата чадена сланина — Чевли од орев — Лизгав свет — Коњот скока на глушецот — Километар живот за два прста канап (препишано до дневникот на Тошо)
* Единаесетта глава. Еве за нас војвода! Големо осбрание на глувците — Кој ќе им беси ѕвонци на мачките — Потрага по Тошо — Цела коњица против еден војвода
* Дванаесетта глава. Состанок во ноќта — Слобода и сланина — Големата гозба — Јавај ме, пророку! — Зачудените сончогледи — Заминување во војводството — Страшниот глас и стапот
* Тринаесетта глава. Трчање по јаката и шарениот торбак — Некој дише во мрачната пештера — Очи со очи со Треси-Круша — Двајцата патници и двете сенки
* Четиринаесетта глава. Меанџијата ја кори пропаста — Читање на трагите — Жолтковото лажење и големото страдање — Наерената воденица од прегратки — Пијаните палта
* Проштална глава. Времето се краде, врви и лета — Брашнавата глава — Необична дружба — Жолта дамка на хоризонтот — Месечината над ќелавата глава

## За делото
Делото било објавено на македонски јазик во 1961 година од издавачката куќа Култура. Преводот го направил Симон Дракул, јазичната редакција е дело на Лидија Ежова, а Иван Велков е автор на нацртот на корицата. Книгата има 67 страници, а била испечатена во печатницата „Нова Македонија“.

## Наводи

Категорија:Дела на Бранко Ќопиќ
Категорија:Српски романи
Категорија:Југословенски романи
Категорија:Романи на српски јазик
Категорија:Детска книжевност
Феликс Петанчиќ

**Феликс Петанчиќ** (), познат на латински како **Felix Petancius** (**Феликс Петанциј**) и на италијански како **Felice Petanzio** (**Феличе Петанцио**), бил ренесансен хуманист, историчар, писец и илустратор. Роден во Дубровник, работел како дипломат за Дубровничката Република и Кралството Унгарија. Неговите дипломатски патувања го однеле во Франција, Италија и Османлиската империја.

Петанчиќ се смета за еден од хрватските латинисти. Му се припишуваат три дела со различен степен на оригиналност. Сите три се однесуваат на Османлиските војни во Европа. *Historia Turcica*, историја на Османлиската империја, е делумно оригинално и делумно копирано од едно дело од Николо Сагундино. *Quibus itineribus Turci sint aggrediendi*, за географијата на Османлискиот Балкан, е плагијат на дело од Мартин Сегон. *Genealogia Turcorum imperatorum* ги разгледува внатрешните работи во Османлиската Империја. Се заснова на искуство од прва рака. Покрај своите дела, Петанчиќ приложил илуминирани ракописи на Корвинската библиотека во Унгарија.

## Наводи

Категорија:Родени во 1450-тите
Категорија:Починати во 16 век
Дончо Златков

**Дончо Златков**, роден **Андон Златков Томов**, познат по псевдонимите **Дедо Дончо војвода**, **Палатски**, **Арамијата** и **Пирински цар** (Палат, 1865 — Дупница, 2 октомври 1918) — македонски ајдут и револуционер. Учесник во Горноџумајското востание и војвода на Петрич. Деец на Македонскиот комитет и подоцна на Македонски-одринските доброволни чети. Пратеник во Народното собрание на Бугарија.

## Животопис
Тој е роден во 1865 година во планинското село Палат, Пиринска Македонија. Завршил четврто одделение во Дупница, каде што се преселил неговиот татко. Од 1884 година дејствувал со чета од Пирин и Малешевската планина и првично се занимавал со ајдутство, Како и сите македонски ајдути со својата чета почнува и револуционерни активности. Учествувал во четничката акција на Македонскиот комитет во 1895 година.

Во 1901 година, под влијание на Стојко Бакалов, тој се приклучил на ВМОК, Неговата чета е поддржана со храна, облека и вооружување од Ќустендилското Македонско друштво. Војвода е на чета во Горноџумајското востание во 1902 година.

За време на Илинденското востание во 1903 година дејствува со четата во Серскиот револуционерен округ, а по востанието останал во Петричко и ја продолжил борбата со Турците.

Во текот на Балканската војна во периодот 1912-1913 година, Дончо Војвода бил на чело на доброволната чета № 42, које е дел од Македонско Одринско ополчение, со бројност од 92 четници. Делува во Петричко заедно со четите на Никола Герасимов, Лазар Делев и Тане Николов, Тој се бори во клисурата Рупелско дефиле, Сенокос, Градево и др. Во исто време, четите на Дончо Златков и Јане Сандански влегоа во Солун.

Во 1914 година Златков бил избран за народен пратеник на Петричкиот регион во 17-та Национално собрание од Либералната партија (радослависти). Умира на 2 октомври 1918 година во Дупница.

## Наводи

Категорија:Дејци на ВМОК
Категорија:Родени во 1865 година
Категорија:Починати во 1918 година
Категорија:Луѓе од Пиринска Македонија
Категорија:Починати во Дупница
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Учесници во Илинденското востание
Категорија:Македонци од Балканските војни
Категорија:Бугарски офицери од Македонија
Категорија:Дејци на Македонските братства
Категорија:Македонски преселници во Дупница
Категорија:Македонски политичари
Категорија:Македонски војводи
Категорија:Македонски ајдуци
Евроаеродром Базел Милуз Фрајбург

**Евроаеродром Базел Милуз Фрајбург**  е меѓународен аеродром во Франција. Се наоѓа на  западно од тромеѓата меѓу Франција, Германија, и Швајцарија,  северозападно од градот Базел во Швајцарија,  југоисточно од Милуз во Франција, и  југозападно од Фрајбург во Германија. Аеродромот е заеднички управуван од Франција и Швајцарија, според меѓународна конвенција од 1949 година. Аеродромот служи како база за easyJet Switzerland.

## Белешки


## Наводи

Категорија:Аеродроми во Франција
Аврам Мразовиќ

**Аврам Мразовиќ** (српски: Аврам Мразовић; 12 март 1756 – 20 февруари 1826) бил српски писател, преведувач, педагог, аристократ и Сенатор на слободниот и кралски град Сомбор, дел од Воената краина на Австриската империја. Тој бил првиот што ја институализирал обуката за учители во 1778 што подоцна станала Учителска школа во Сомбор.

## Биографија
Аврам Мразовиќ е роден во Сомбор, Хабсбуршка Монархија (во денешна Србија). Тој бил син на Георгије Мразовиќ, свештеник во сомборската црква Св. Јован Крстител.

Мразовиќ е познат во литературните анали како реформатор на образованието кој живеел и работел во Хабсбуршката империја на територијата на денешна српска Војводина и романски Банат истовремено со Теодор Јанковиќ-Миријевски и Стефан Вујановски. Тој исто така е основач на *Норма* (нормално училиште), училиште за обука на учители во Сомбор во 1778 пред да биде отворено уште едно такво училиште во 1812 во Сентендре наречено *Regium Pedagogium Nationis Illiricae* (*Preparandium* на латински или *Preparadija* на српски) кое во 1816 било префрлено во Сомбор. Мразовиќ напишал и објавил *Rukovodstvo k slavenstej grammatice: vo upotreblenik slaveno-serbskih narodnyh ucilisc* (српска граматика со синтакса) во Виена во 1794 за српските училиште. Тој го навел делото на Милетиј Смотрицки од 1619 како негова инспирација.

Првото дело за логика на српски јазик било напишано од Никола Шимиќ, пријател на Мразовиќ, и било објавено во Будимпешта во два тома, со наслов „Логика“  (Vol. I, 1808; Vol. II, 1809). Десет години подоцна, Мразовиќ ја напишал втората книга за логика на српски, која ја завршил во 1826, годината кога починал. Книгата не била објавена.

Мразовиќ преведувал од француски дела од Жан-Мари Лепренс де Бомо, од латински дела од Овидиј, Цицерон, Вергилиј, Хорациј, Квинтилијан, од грчки од Аристотел, и од руски од Михаил Ломоносов.

## Дела
[мини|[Убавицата и ѕверот, превод од Аврам Мразовиќ на славеносрпски од 1787.]]

* *Rukovodstvo k slavenstej grammatice: vo upotreblenik slaveno-serbskih narodnyh ucilisc* (1794)
* *Celovekomerzosti I raskajaniju* (1808)
* *Epistolarum de Ponto livri V* (Buda, 1818)
* *[https://books.google.mk/books?id=9QGulMm9lmwC&pg=PA1&source=gbs_selected_pages&cad=1#v=onepage&q&f=false Rukovodstvo k slavenskomu krasnoreciju vo upotreblenik ljubiteleij slavenskago jezyka izdano Avraamom ot Mrazovic]* (1821)
* *Logic*, or Reasoning, completed in 1826, but the book was never published.

## Поврзано

* Доситеј Обрадовиќ
* Теодор Јанковиќ-Миријевски
* Атанасије Димитриевиќ Секераш
* Стефан Вујановски
* Урош Несторовиќ
* Ѓорѓе Натошевиќ

## Наводи

Категорија:Српски писатели
Категорија:Српски преведувачи
Категорија:Родени во 1756 година
Категорија:Починати во 1826 година
Црква „Пресвета Богородица“ - Ѓавато

**Пресвета Богородица** — главна селска црква во битолското село Ѓавато, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во југоисточниот дел на селото. 

## Историја

Според истражувачот Јован Трифуноски била изградена во втората половина од  век, иако според натпис на самата црква, истата најверојатно е подигната во 1835 година.

Црквата ја користеле и малобројните христијани од соседните села Доленци и Кажани во текот на отоманскиот период, бидејќи истите немале свои храмови.

## Галерија


Податотека:Гробишта во Ѓавато.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 10.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 11.jpg|Влезната порта
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 12.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 13.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 14.jpg|Ниша над споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 15.jpg|Влез од припратата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 16.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 17.jpg|Гробен споменик
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 18.jpg|Источната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 19.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 20.jpg|Јужната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 21.jpg|Влез од припратата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 22.jpg|Воздушен поглед
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 2.jpg|Западната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 3.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 4.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 5.jpg|Припратата на западната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 6.jpg|Припратата на јужната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 7.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 8.jpg|Ниша над споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато 9.jpg|Припратата на северната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Ѓавато.jpg|Поглед на црквата со камбанаријата


## Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Ѓавато

## Наводи

## Надворешни врски

Ѓавато
Јован Деретиќ

**Јован Р. Деретиќ** ( Оровац, 22 јануари 1934  – Белград, 16 март 2002) бил српски книжевен историчар и универзитетски професор.

## Биографија
Основно училиште завршил во Оровац, гимназија во Требиње и Врбас. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград во 1958 година, на групата за југословенска книжевност со општа книжевност. Докторирал по книжевни науки на Филозофскиот факултет во 1966 година со тезата „*Композицијата [[Горски венец|на планинскиот венец]]* “.

Од 1981та година како редовен професор на Филолошки факултет предава српска книжевност.

Тој беше еден од основачите на списание „Литературна историја“ во 1968 година. Стана главен уредник на ова списание во 1972 година.

Тој е автор на значајни студии за српските писатели од 19 век и е предавач на повеќе домашни и странски универзитети. Студирал усна народна поезија и литературни периодни изданија. Од 1982 година е член на Централниот комитет на Српскиот сојуз на писатели и неговото Претседателство.

Бил член на Српското друштво на писатели.

Тој не треба да се меша со претставникот на автохтоната школа, Јован I. Деретиќ.

## Награди

* За „Историја на српската литература“ доби Октомвриска награда на градот Белград.
* За своето дело *„Српски роман 1800—1950“* ја добил наградата Нолит во 1981 година.

## Избрани дела

* *Доситеј и неговото време* (1969)
* *Композиција на планинскиот венец* (1969)
* *Поетиката на Доситеј Обрадовиќ* (1974)
* *Размислувања за народната поезија* (1978)
* *Алманах од ерата на волкот* (1979)
* *Видаковиќ и раниот српски роман* (1980) 
* *Српски роман 1800 – 1950* (1981)
* *Историја на српската литература* (1983)
* *Планински венец од П. П. Његош* (1986)
* *Патот на српската литература*, (1996)
* *Поетика на српската литература* (1997)
* *Етиди од старата српска литература* (2000) 
* *Размислувања за српската литература* (2007) 

## Наводи

Категорија:Српски книжевни критичари
Категорија:Српски книжевни историчари
Категорија:Српски писатели
Категорија:Луѓе од Требиње
Категорија:Родени во 1934 година
Категорија:Починати во 2002 година
Билјана Дојчиновиќ

**Билјана Дојчиновиќ** (родена на 11 февруари 1963 година) е редовен професор на Одделот за општа литература и литературна теорија на Филолошкиот факултет, Универзитет во Белград. 

## Биографија
Билјана Дојчиновиќ дипломирала на катедрата за општа литература и литературна теорија на Филолошкиот факултет, на Универзитетот во Белград во 1986 година. На истиот факултет во 1991 година ја одбранила магистерската теза *„Категоријата на родот во американската гинокритика“ (врз примерот на делата на Ерика Јонг)*, а потоа, во 2003 година, докторската дисертација *„Наративни постапки во романите на Џон Апдајк*. Таа е една од основачите на Центарот за женски студии во Белград,  како и на Центарот Индокс на Здружението за женска иницијатива. Од 2002 до 2008 година била главен уредник на списанието за феминистичка теорија *„Genero“.* Таа е член на управниот одбор на COST Action IS0901, *Жени писателки во историјата: Кон ново разбирање на европската книжевна култура* (2009−2013) од 2011 година  Таа е членка на Друштвото Џон Апдајк (JUS) и на уредничкиот одбор *на The John Updike Review*  од нивното основање а е и во одборот на директори на JUS од 2015 година. Од 2011 година е раководител на истражувачкиот проект *Литература – теорија и историја на женската литература на српски јазик до 1915 година.* Таа е главен и одговорен уредник *на Literature, списание за проучување на литературата, родот и културата.*

Во 2016 година, таа ја доби наградата „Анѓелка Милиќ“ за нејзината книга *„Право сонча – драковиши модернизам“* (Академска книга, Нови Сад, 2015). Оваа награда се доделува на домашната авторка за најдобра научна работа објавена во претходната календарска година, во земјата и/или во странство, и претставува значаен научен придонес во родовите студии (теорија и истражување) во Србија.

### Објавени книги

* *Гинокритика: Родот и проучувањето на литературата напишана од жени*, Литературно друштво „Свети Сава“, Белград, 1993.
* *Избрана библиографија на дела од феминистичката теорија/женските студии 1974-1996*, (Женски студии - специјално издание), Центар за женски студии, Белград, 1996.
* *Градови, соби, портрети*, Литературно друштво „Свети Сава“, Белград, 2006.
* *GenderRingS: Родови читања во српското женско пишување*, АЖИН-Индок *,* Белград *,* 2006. ЦД издание .
* *Картограф на современиот свет: Романите на Џон Апдајк*, Филолошки факултет, Белград, 2007.
* *Средби во темнина: Вовед во читањето на Вирџинија Вулф*, Службен весник, Белград, 2011.
* *Десното на сонцето – различни модернизми*, Академска книга, Нови Сад, 2015.

## Наводи

Категорија:Српски професори
Категорија:Родени во 1963 година
Доксим Тортевски

**Доксим Тортевски** (15 мај 1935 – 30 септември 2014) бил македонски адвокат од Скопје, родум од Галичник, познат по својот повеќедецениски придонес во развојот на македонската адвокатура и правната практика.

Во текот на својата долга кариера, ја извршувал адвокатската професија повеќе од 47 години и оставил значаен белег во правосудниот систем на Македонија и поранешна Југославија.

## Рани години и образование
Доксим Тортевски е роден на 15 мај 1935 година во Галичник.  Основното, средното и високото образование ги завршил во Скопје, при што дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот во Скопје со одличен успех.

По дипломирањето, извесен период работел како професор во Средното училиште за внатрешни работи, каде предавал предмети од областа на **кривичното право** и **кривичната постапка**.

## Кариера
По наставничката работа, Тортевски се приклучил кон Секретаријатот за внатрешни работи, каде работел како началник на Службата за безбедност во сообраќајот.

Во овој период го стекнал чинoт **мајор на милиција**, станувајќи еден од најмладите носители на тој чин во тогашната СФРЈ.

Во 1967 година ја започнал својата адвокатска кариера.

Со **Решение бр. 83** од 24 јануари 1980 година, издадено од Окружниот стопански суд во Скопје, ја основал **Првата адвокатска работна заедница – Ц.О. Скопје**, лоцирана на Кеј „13 Ноември“, кула I/1.

Здружението било основано со здружување на трудот на четворица адвокати, и тоа: Гоислав Војводиќ, **Доксим Тортевски**, Благој Тасев – Бапчо и Душко Апостолски.

Во текот на својата адвокатска кариера, бил претседател на Адвокатската комора во Скопје, заменик и претседател на Републичката адвокатска комора, член на Претседателството на Сојузот на републички и покраински адвокатски комори на Југославија, а од 2002 година и активен член на Комисијата за помилување на Република Македонија.

## Признанија

На ден 10.11.1990 година во Нови Сад, од страна на Претседателството на Сојузот на републички и покраински адвокатски комори на Југославија, донесена е Одлука за доделување на Повелба на југословенската адвокатура на Доксим Тортевски, во знак на признание и благодарност за придонесот кон развојот и унапредувањето на адвокатурата во Југославија, и нејзина афирмација во странство.

## Наследство и значење
Со својата работа, Тортевски придонел за подигнување на угледот на адвокатската професија во Македонија и бил пример за професионализам и правна етика.

Многу млади адвокати кои стажирале во неговата канцеларија подоцна продолжиле со успешни кариери во правосудството.

## Наводи
* Архив на Окружниот стопански суд – Скопје, Решение бр. 83/1980  
* Адвокатска комора на Република Македонија – списоци и архиви  
* *Службен весник на СРМ*, 1980 година  
* Семејни архиви и сведоштва

## Категории

Категорија:Македонски адвокати
Категорија:Луѓе од Галичник
Категорија:Правници
Категорија:Македонски правници
Јан Ромпски

**Јан Ромпски** (, 8 декември 1913 година – 30 декември 1969 година) — кашупски активист, поет, писател, новинар и етнограф. Тој бил еден од најважните личности во организацијата *Зжешиње*. За време на Втората светска војна тој бил член на тајната антинацистичка организација „Померански Грифин“. Бил затворен во концентрациониот логор Штутхоф. По војната ги завршил студиите на Универзитетот Никола Коперник во Торуњ и бил вклучен во кашубиското движење.

## Библиографија

* *Киеј*
* *Взенњик Арконе*
* *Ребоце*
* *За земја* (1956)
* *Поренк* (1957),
* *Розтрабарч* (1958),
* *Лепше чеце* (1958)
* *Гаси ид* (1959)
* *Сцинание канија* (1961)
* *Помион Звонов* (1970)
* *Шинание кани. Казуубски звицај лубови* (1973)
* *Вирцте* (1980)

## Извори

# L. Bądkowski: *Zarys historii literatury kaszubskiej*, Гдањск 1959, 2006 година.
# Г. Стоун: *Словенски предградија во историјата на Централна Европа Вендите, Лужичките Срби и Кашубите*, Лондон, Велика Британија : Bloomsbury Academic, издавачка куќа на Bloomsbury Publishing Plc, 2016.
# Ј. Куровска: *Katalog rękopisów Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie', tom I. Spuścizna Јана Ромпскиего*, Wejherowo 2005 година.
# F. Neureiter: *Geschichte der Kaschubischen Literatur.* *Versuch einer Zusammenfassenden Darstellung*, Otto Sagner Verlag München 1991 година (Јан Ромпски стр.&nbsp;178–185).
# F. Neureiter: *Historia literatury kaszubskiej* . Próba zarysu, Wydawnictwo Morskie, Гдањск 1982 – 
# R. Osowicka: *Leksykon wejherowian*, Wejherowo 2008 (кратка биографија).

Категорија:Кашуби
Категорија:Родени во 1913 година
Категорија:Починати во 1969 година
Категорија:Кашупски поети
Категорија:Луѓе од западна Прусија
Душан Иваниќ

**Душан Иваниќ** (Губавчево Поље, 23 јануари 1946) е српски книжевен теоретичар и универзитетски професор во пензија.

## Биографија

Тој дошол во Земун во 1963 година од Крижевци, каде што ги завршил првиот и вториоѕ клас гимназија.

Дипломирал на Катедрата за српскохрватски јазик и југословенска книжевност (1973), магистрирал (1975) и докторирал (1983) на Филолошкиот факултет во Белград.

Бил вработен во Институтот за литература и уметност во Белград од 1970 до 1979 година, првин како истражувачки приправник а потоа како истражувач. На Филолошкиот факултет бил доцент по предметот Српска литература од 18 и 19 век (1979–1986), потоа доцент (1987–1991), вонреден професор (1992–1996) и редовен професор (1997–2014) по предметот Српска литература од 18 и 19 век II, сè до неговото пензионирање. Во јуни 2015 година бил избран за емеритус професор на Универзитетот во Белград. 

Од учебната 1992/93 година се до јули 1995 година, им држел предавања на студентите во Петриња на тамошниот Филозофски факултет.

Од 1989 година е главен уредник “. Основач е и директор на проектот „Поетика на проповедање во српската литература“ (1992–1999), а во 2001 година го започна проектот „Техника и семантика на нарацијата во српската литература“.

Член е на Управниот одбор на Фондацијата „Доситеј Обрадовиќ“ од 2008 година. Тој беше претседател на Друштвото за српски јазик и литература на Србија . 

## Награди

* Награда „Исидора Секулиќ“за книгата *„Модели на литературен говор: од историјата и поетиката на српската литература“*, 1989 година.
* Награда Нолит, за книгата *„Мемоарна проза од 18-ти и 19-ти век“*, 1989 година.
* Награда BIGZ, 1998 година.
* Награга „Вук Филиповиќ“ за книгата *Книжевност на српска Краина*, 1999 г.
* Награда „Сава Мрка“, 2010. 
* Награда „Златна српска литература“, 2010 година.
* Награда „Младен Лесковац“ 2010 година.
* Исклучителна Вукова награда, за 2021 година. 

## Библиографија

### Монографии

* *Српски краток расказ помеѓу романса и реализам*
* *Забавни и едукативни периодични изданија на српскиот реализам: Јавор и Стражилово*
* *Модели на литературен говор: од историјата и поетиката на српската литература*
* *Форма и време (студии за историјата и поетиката на српската литература)*
* 
* *Литература на Српска Краина*
* *Основи на текстологијата (Вовед во текстологијата на новата српска литература)*

### Изменети изданија

* Собрани дела на Ѓуро Јакшиќ
* Песни од Ѓ. Марковиќ Кодер
* избор на непристојна народна проза од збирката на Ф. С. Краус ( Мрсни приказни)
* избор од српска автобиографска и мемоарска проза (мемоарска проза од 18 и 19 век)
* Србинката на Симо Милутиновиќ од Сараево
* Миграции и Втората книга за миграциите од Милош Црњански
* Собрани песни од Бранко Радичевиќ
* Критики, полемики, писма на Јован С. Поповиќ
* Светот и приказната: За раскажувањето приказни и раскажувачите во српската литература

## Наводи

## Надворешни врски
* Лажната монолитност на владејачката идеологија — Интервју („Политика“, 10 јуни 2013)

Категорија:Српски книжевни историчари
Категорија:Срби во Хрватска
Категорија:Родени во 1946 година
The Wolf Among Us 2

***The Wolf Among Us 2*** (македонски: *Волкот меѓу нас 2*) — претстојна епизодна авантуристичка игра развиена од Telltale Games и AdHoc Studio, а објавена од Telltale Games. Играта е непосредно продолжение на играта *[[The Wolf Among Us]]* од 2013 г., при што дејството се одвива шест месеци по настаните од претходната игра.

## Развој
Развојот на *The Wolf Among Us 2* го водат реформираната Telltale Games и AdHoc Studio, во чии екипи се вклучени многу поранешни вработени на изворната Telltale, како и членови на екипата од првиот дел (2013). AdHoc Studio е одговорно за раскажувачките и кинематографските гледишта, додека Telltale се занимава со останатото. Клучните членови на творечката екипа се сорежисерите Ник Герман и Денис Ленарт, како и композиторот Џаред Емерсон-Џонсон. Глумците Адам Харингтон (Бигби Волк) и Ерин Ивет (Снежана) се вратиле во своите улоги. Иако изворната Telltale размислувала за продолжение по 2014 г., развојот бил прекинат кога компанијата ненадејно се затворила во септември 2018 г.

Во август 2019 г., компанијата LCG Entertainment ги купила средствата и го обновила развојот под трговското име Telltale Games, со извршниот директор Џејми Отили што нагласил дека развојот е целосно обновен без користење на претходни нацрти. Новото студио ја избрала *The Wolf Among Us 2* за свој прв проект бидејќи таа била една од најуспешните игри на претходната Telltale. Клучно за новата филозофија е тоа што сите епизоди се развиваат истовремено, со цел да се избегне прекумерна работа и да се овозможи воведување нови механики што биле технички ограничени во првата игра. Филмот се гради врз погонот Unreal Engine 5 (по преминот од Unreal Engine 4), а сценаристите се стремат да создадат приказни што ќе бидат самостојни и лесно разбирливи за новите играчи.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Игри за PlayStation 5
Категорија:Игри за PlayStation 4
Категорија:Игри за Windows
Категорија:Игри за Xbox One
Категорија:Игри за Xbox Series X/S
Категорија:Продолженија на видеоигри
Категорија:Игри на Unreal Engine 5
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Ана Лајминг

**Ана Лајминг** (, 24 јули 1904 година во кашупското село Цвангсхоф - 13 јули 2003 година во Слупск, Поморско Војводство, Полска), едно од тринаесетте деца родени на Јан и Маријана Жмуда Тжебиатовски.

## Живот и работа
Иако Лајминг била плоден писател на кашупски и полски кратки раскази, романи, мемоари и драми, таа не го објавила своето прво дело сè до 1958 година. Како млада жена, работела во администрацијата на различни локации, вклучувајќи го и градот Кочиевиан во Тчев, каде што во 1929 година се запознала и се омажила за бегалец од Руската Империја по име Николај Лајминг. Тие станале родители на ќерка Вера и син, уметникот Влоџимиеж Лајминг. Во 1953 година таа и нејзиното семејство се преселиле во Слупск, каде што потекло од Белорусија на нејзиниот маж ќе привлекува помалку неповолно внимание.

Во 2011 година, Бланче Крбечек и Станислав Фримарк ја објавиле *„Детелината со четири листа“*, англиски превод на нејзината збирка раскази од 1985 година *„Черолистна Конициана“*. 

## Почести
Во 1974 година, Ана Лајминг била наградена со медалот „Столем“ од страна на Кашупско-померанското здружение за нејзиниот придонес за кашупската култура. На 29 март 2000 година таа била прогласена за почесен граѓанин на градот Слупск. Во 2005 година, градот Слупск ја именувал и улицата Ана Лајминг (ул. Ани Лајминг) во нејзина чест.

## Библиографија

* 

## Наводи

Категорија:Починати во 1993 година
Категорија:Родени во 1904 година
Категорија:Кашуби
Категорија:Кошупска литература
Категорија:Кошупска култура
Жанета Ѓукиќ Перишиќ

**Жанета Ѓукиќ Перишиќ** (Белград, 9 јуни 1956 година) е српска литературна историчарка и писателка.

## Биографија
Родена била и живее во Белград. Студирала светска литература и книжевна теорија на Филолошкиот факултет, при Универзитетот во Белград. За време на постдипломските студии на Институтот “Херцен“  во Ленинград (СССР), го напишала својот магистерски труд на тема *„Историската поетика* на Александар Веселовски“. Магистрирала и на Филолошкиот факултет во Белград со тезата за недовршениот роман на Иво Андриќ „*На сончевата страна“*. Докторирала на Филозофскиот факултет во Нови Сад со тезата *„Тематско-мотивските, идеолошките и поетските аспекти на делото на Андриќ во биографски и историски контекст“*.  

Долго време работела во Фондацијата „Иво Андриќ“, првин како стручен соработник, потоа како раководител на Центар за документација, потоа како советник и на крај како директор. Сега работи како уредник во издавачка куќа „Академска књига“.  

Добитничка е на наградата „Исидора Секулиќ“, „Вукова награда“ и награда „Златна српска литература“ од Фондот „Александар Арнаутовиќ“.

## Избрани дела

* *Витезот на Светиот Дух: За еден недовршен роман од Иво Андриќ* (Белград, 1992).
* *Еврејски портрети во делата на Иво Андриќ*, уредена од Софија Шкориќ (Торонто, 2005).
* *Кулинарски патеписи*, (Белград, 2008).
* *Писател и приказна: Креативна биографија на Иво Андриќ* (Нови Сад, 2012)
* *На почетокот на сите патеки: Андриќ и [[Вишеград]]* (Белград, 2015)
* *Небото над Белград: Андриќ и главниот град* (Белград, 2022).

### Уредник на делата на Иво Андриќ

* *На сончевата страна* (реконструкција на недовршен роман) (1994, 2011, 2017)
* *Пејзажи и патеки* (патеписи) (2000, 2017),
* *Собрани раскази* (2008, 2012)
* *Љубов во градот: Приказни од Вишеград* (2010, 2014)

### Уредник

* *Ангелот зад огледалото* (2001)
* *Приказна и раскажување приказни* : антологија на раскази наградена со наградата Андриќ (2001)
* *Ангелот на историјата и секојдневната работа* на Миодраг Перишиќ (2004)
* *Најубавите љубовни писма од светски писатели* (2023)

## Наводи

## Надворешни врски

* Иво Андриќ и Белград – љубов на прв поглед („Политика“, 5 октомври 2022 година)

Категорија:Иво Андриќ
Категорија:Српски книжевни историчари
Категорија:Родени во 1956 година
Категорија:Српски писателки
Соња Веселиновиќ

**Соња Веселиновиќ** (родена на 9 декември 1981 година, Нови Сад) е српска литературна историчарка, компаративна научничка, преведувачка и писателка.

## Биографија
Ги завршила студиите на Филозофскиот факултет во Нови Сад во 2005 година. Магистрирала на истиот факултет во 2009 година со тема „Функционална двојност на преводот и поетската поетика во делото на Иван В. Лалиќ “, а во 2014 година ја одбранила докторската дисертација под наслов „Рецепција на модерната англо-американска поезија во српската литература од втората половина на 20 век“. Од 2009 година е вработена на Одделот за компаративна книжевност на Филозофскиот факултет во Нови Сад и држи курсеви по литература од 19 и 20 век, поетика, теорија на преведување, модерна драма и интердисциплинарно проучување на литературата. 

Таа е член на уредувачкиот одбор на книжевното списание „Поља“ од 2007 година.

Ги објавила студиите *„Поетика на преводот“ од Иван В.* *Лалиќ* во 2012 година и *„Рецепција, канон, култура на цел“* во 2018 година. Ги уредила книгите *„Иван В.* *Лалиќ“*, том 86, и *„Владислав Петковиќ Дис“* (2021), како дел од антологиското издание „Десет века српска литература на Матица Српска“.

Победничка била на Фестивалот на млади поети во Заечар во 2007 година, во чии рамки ја објавила книгата *„Поеми преку“* во 2008 година. Во 2014 година го објави лирскиот роман *„Кросфејд“* (Културен центар Нови Сад) а во 2020 година, збирката поезија *„Лизгање“* (Повеља, Краљево).

Била член на жирито за доделување на  наградата „Десанка Максимовиќ“ за 2018-2021 година, Млади Дис, Прва книга Матица српска, Мирослав Антиќ.

## Награди

* Награда „Борислав Пекиќ“ за синопсисот на романот *Кросфад*, 2009 година.
* Награда „Исидора Секулиќ“ за романот *„Кросфејд“*, 2014.
* Награда „Билјана Јовановиќ“ на Српското книжевно друштво, за поетската книга *Проклизавање*, 2021 година.

## Дела

### Проза

* *Песна преку* (Заечар, 2008)
* *Кросфејд* (Нови Сад, 2013)

### Монографии

* *Превод Поетика на Иван В. Лалиќ* (Нови Сад, 2012)
* *Рецепција, канон, целна култура: сликата на модерната англо-американска поезија во современата српска литература* (Нови Сад, 2012)

### Преводи

* Милан Кундера, *Средба* (Белград, 2009)

## Надворешни врски

* Academia.edu : Соња Веселиновиќ
Категорија:Српски преведувачи
Категорија:Српски писатели
Категорија:Српски книжевни историчари
Категорија:Родени во 1981 година
Црква „Пресвета Богородица“ - Ѓавато (Главиште)

**Пресвета Богородица** — манастирска црква во битолското село Ѓавато, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во месноста Главиште, која се наоѓа на падините на планината Бигла.

## Архитектура
### Фрескоживопис

Црквата поседува делумен фрескоживопис во внатрешноста, покривајќи дел од ѕидовите и внатрешниот дел на олтарот.

### Икони и иконостас

Црквата поседува мал иконостас.

## Галерија


Податотека:Crkva sv.Bogorodica s.Gjavato- Glaviste.JPG|Храмот во 2011 година
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 11.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 2.jpg|Западната страна
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 3.jpg|Влезот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 4.jpg|Внатрешноста
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 5.jpg|Фрескопис
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 6.jpg|Олтарот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 7.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 8.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште 9.jpg|Црквата и помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Главиште.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Прва ресенска парохија
* Ѓавато

## Наводи

## Надворешни врски

Ѓавато
Црква „Св. Климент Охридски и Пресвета Богородица“ - Гермијан

**Свети Климент Охридски и Пресвета Богородица** — манастирска црква во битолското село Гермијан, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во непосредна близина на регионалниот пат 2338, кој поминува низ селото Гермијан. Храмот е во непосредна близина на главната селска црква „Св. Ѓорѓи“.

## Поврзано
* Краварско-бачка парохија
* Битолско архијерејско намесништво

## Наводи

Гермијан
Гермијан
Бранко Анѓиќ

**Бранко Анѓиќ** (Белград, 1952) е новинар, преведувач и писател.

## Биографија
Бранко Анѓиќ дипломирал на Филолошкиот факултет во Белград - Оддел за општа книжевност со теорија, а  постдипломски студии завршил на Теорија на книжевноста. Работел како новинар, писател и преведувач. Бил уредник и коосновач на книжевното списание „Писмо“ и уредник на „Књижевне новине“. Работел и како дописник за новински агенции и соработник на разни книжевни списанија и други медиуми во Југославија, Србија, Шпанија, Аргентина, Уругвај, Чиле и САД .

Од 1990 година живее во Буенос Аирес. 

## Дела
Автор е на многу романи, раскази и кратки раскази. 

### Романи и раскази

* По свирката
* Лавицата си ги лиже раните
* Како од кабелска
* Ова е вистинска приказна.
* Големината на светот
* Репродукција

### Шпанско-американски и аргентински современи праскази
Автор е на неколку антологии на  шпанско-американски и аргентински современи  раскази, заедно со Љиљана Поповиќ Анѓиќ. Пишувал зборници со критички огледи за современата шпанско-американска литература. 

* Вавилонската библиотеката
* Антологија на современи латиноамерикански раскази
* Третиот брег на реката: современа шпанско-американска приказна за млади 

### Преводи
Преведувал од шпански и англиски јазик дела од латиноамерикански и северноамерикански писатели, како што се:

* Хорхе Луис Борхес (Лекции од еден еретик)
* Марио Варгас Љоса (Во пофалба на маќеата)
* Габриел Гарсија Маркез (Хроника на една најавена смрт)
* Хозе Доносо (Бесрамна ноќна птица)
* Карлос Фуентес (Аура)
* Ана Марија Шуа (Товарот на искушението)
* Лилијана Хер (Сонце, потоа)
* Хуан Хелман (Избрани песни)
* Педро Хуан Гутиерез (Тропско животно)
* Хозе Ортега и Гасет (Револт на масите)
* Дејвид Седарис (Облечете го вашето семејство во кордуроребраст сомот и тексас)
* Давид Безмозгис (Наташа и други раскази; Слободен свет)

## Наводи

Категорија:Српски писатели
Категорија:Српски преведувачи
Категорија:Српски новинари
Категорија:Родени во 1952 година
Здравко Крстановиќ

**Здравко Крстановиќ** (Сивериќ, 30 јули 1950 - Белград, 2 септември 2024) бил српски поет, прозаист, критичар, драматург и новинар.

## Биографија
Средно училиште завршил во Книн и Сплит. Дипломирал југословенски јазици и книжевности и компаративна книжевност на Филозофскиот факултет во Загреб. До октомври 1991 година живеел во Сплит а оттогаш наваму живее во Белград.

Бил уредник во сплитската издавачка куќа „Логос, имал рубрика „Записи од несоница“ и критичка рубрика во *„Слободна Далмација“*, како и во загрепскиот *„Око“*. Од 1990 до 1993 година го уредувал списанието *„Српска зора“*. Од 1990 до 2002 година бил новинар во дневниот весник *„Политика експрес“*.

Ја објавил својата прва песна во 1962 година во *„Весела свеска“*, а првата приказна во 1971 година во *„Вечерњи лист“* .

Како основач соработувал во *Мале новине, Кекец, Плави вјесник, Галеб, Борба, Илустрована политика, Слободна Далмација* и на други места.

Во средно училиште објавувал во *„Полет“* и *„Видик“*. Како студент соработувал со српското културно друштво „Просвјета“ и објавил голем број литературни прилози во месечникот *„Просвјета“* и списанието *„Нови љетопис“*.

Починал на 2 септември 2024 година во Белград.

## Дела
Автор е на монодрамата *„Човек на суитата, пад на листот“* во две верзии (1979 и 1980), на ТВ драма *„Старецот“* (1983) и на сценариото за краткиот игран филм *„Едемската градина“* (1990).

Бил приредувал *Либар Миљенко Смоје* (1981), *Еротски народни песни* (1984), антологија на српската народна поезија *Златна пена од морето* (1990), *дубровнички елегии од* Луј Војновиќ (1997), *Празник на* Павле Солариќ (1999) и антологија на *српската* народна поезија. до Бока Которска (2002).

Неговата книга *„Приказни од адот“* е преведена на неколку јазици од 1992 година до 2000 година, доживеала дванаесет изданија.

### Книги со песни

* *Кнежевството на рибите* (1974)
* *Куќа* (1978)
* *Слогови од Вода* (1981)
* *Динамит* (1982)
* *Обратниот мајстор* (1984)
* *Други планини* (1989)
* *Песни на патот* (1994)
* *Избрани песни* (1995)
* *Исус Христос на полето* (1996)
* *Ракопис од „Роса“* (1997)
* *Наскоро, зори* (1998)
* *Соба без огледала* (2000)
* *Избрани песни* (2008)

### Збирки на лирски записи

* *Книгата на соништата и будењето* (1998)
* *Шопеновата вода* (2003)

## Награди и признанија
Застапен е во многу антологии и зборници и делата му се преведени на десет јазици.

Добитник е на повеќе книжевни награди, а ја доби и наградата „Филип Вишњиќ“ за посебен придонес во културата на српскиот народ во 2002 година.

## Наводи

## Надворешни извори

* ''БОЖЕСТВЕНИОТ ТЕК НА АНТИЧКОТО МЛАДО ПИСМО'', Здравко Крстановиќ, пристапено на 16 април 2011 година .

Категорија:Српски сценаристи
Категорија:Српски драматурзи
Категорија:Српски книжевни критичари
Категорија:Српски писатели
Категорија:Родени во 1950 година
Категорија:Починати во 2024 година
Јасна Ани

**Јасна Ани** (Белград, 1982) е српска писателка. Дипломирала арапски јазик и литература. Досега објавила две книги поезија, застапена е во една антологија, а нејзините песни се преведени на англиски и француски јазик. Живее во Белград и преведува од арапски и англиски јазик.
## Награди и признанија

* Гостин поет на меѓународниот фестивал на поезија „Гласот на Медитеранот“ („“) во Лодев, Франција, 2013 година.
* Добитничка на  Пекиќевата награда за поезија во 1999 и 2000 година.
* Добитничка е на наградата за поезија на Лимските вечери на поезијата во 2000 година.

## Објавени дела

* *Патот од тишината*, Литературна младина на Србија, Белград, 1999.  80486668
* *Безимени*, Литературно друштво „Свети Сава“.    193085708

### Антологии, збирки, избори

* *Антологија на современа српска поезија*, Париз, 2011.
* *Гласот на Медитеранот* – Лодев, 2013 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* СКД/Јасна Ани

Категорија:Српски преведувачи
Категорија:Српски писатели
Категорија:Родени во 1982 година
Радмила Јовановиќ Поњавиќ

**Радмила Јовановиќ Поњавиќ** (Белград, 1977) е српскидраматург и сценарист.

## Биографија
Радмила Јовановиќ Поњавиќ дипломирала драматургија во 2004 година во класата на професорот Синиша Ковачевиќ на Академијата за уметности во Белград. Како сценарист пишувала за многу проекти. Сценаристка била за сериите „Малку внимание, ве молам“, „ Синѓелиќи“, „Горчливи плодови“.

Таа е ќерка на театарскиот и телевизиски режисер Слободан Ж. Јовановиќ.

Член е на Здружението на драмски писатели на Србија (УДПС) и на Здружението на драмски уметници на Србија.  Живее и работи во Белград.

## ТВ серии

* Синѓелиќи (2016) 
* Во сосот (2010)
* Горчливи плодови (2007)
* Споменици на Белград (2006)
* Малку внимание, ве молам (2001)

## Сценарио за филм

* Фаул, режија: Јасмин Поњавиќ (2008)

## ТВ емисии

* ТВ прекин, сценарио, БК Телевизија, режија: Бојан Вук Косовчевиќ (2002)
* Промени ја програмата, сценарио, БК Телевизија, режија: Бојан Вук Косовчевиќ (2003)

## Радио драма

* Стаклена соба, Радио Белград, режија: Бојан Вук Косовчевиќ (2002)

## Театарски претстави

* Љубинко и Десанка, драматизација, (2012) Театар Шумадија,
* Попај и Олива Балерина, драматизација, (2004) Театар „Бабини приказни“

## Јавни читања на драми

* *[[Вечна маска]]* (2010), режија: Слободан Ж. Јовановиќ, Младински театар, Нови Сад
* *[[Караконџула (драма)|Караконџула]]* (2009), режија Јован Грујиќ, театар, Модерна Гаража, Белград

## Сценарио за филм

* *Повратна карта за соништата*, (2003)
* *Фрик*, (2004)
* *Е-врска*, (2002)
* *Весел дожд*, (2001)

## Театарски претстави

* *Бибија*, (мјузикл) (2017)
* *Фрик*, (2016)
* *Ете*, (2006)
* *Караконџула*, (2004)
* *Вечната маска*, (2003)
* *Повратна карта за соништата*, (2000)

#### Радио драми

* *Ете* (2015)
* *Стаклената соба*, (1996)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Српски драматурзи
Категорија:Српски сценаристи
Категорија:Родени во 1977 година