open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Скача

мини| Скача со домат и скача со рикота сирење и кромид
мини| Сицилијанска скачата
**Скача** е полнет  сплеснат леб во сицилијанската кујна. Скача се прави со многу тенок правоаголен слој тесто кој е преклопен на себе три или четири пати. Може и да се полне со различни состојки, почести варијации се рикота сирење и кромид, сирење и домат, домат и кромид или домат и модар патлиџан, во зависност од локацијата, вкусот или сезоната. Се пече и може да се јаде топло или ладно. Скачата потекнува од сицилијанскиот збор што значи да се вози, што е еквивалентно на италијанскиот збор „schiacciata“ што значи здроби или израмнува. Скача може да се најде во Рагуза и Сиракуза, како и некои сицилијанско-американски заедници.

## Историја
Јадењето е  со потекло од крајот на 17 век како основно јадење на селските трпези. Во руралните трпези на Кралството Сицилија, а потоа и на Кралството на двете Сицилии, ова едноставно јадење беше развиено врз основа на леб, зеленчук и месо, често остатоци од обилна вечера или повторлив ручек. Олтремодо се појави на Сицилијанските трпези на почетокот на 18 век со рецепт заснован на зеленчук и компири. Својот успех го постигнал кога самиот Монкада, принцот на Патерно, во 1763 година, го посакал на неговата маса за време на божиќните прослави. Оттогаш, традицијата го става како божиќно јадење со рецепт кој се пренесува со генерации.

## Наводи


Категорија:Рагуза (покраина)
Категорија:Италијанска кујна
Порака од морето

„***Порака од морето***“ ― расказ од Чарлс Дикенс и Вилки Колинс напишан во 1860 година за божиќното издание на *Преку цела година*.

## Резиме на заплетот
Приказната започнува со пристигнувањето на капетанот Џорган на прекрасен остров, каде што треба да достави писмо што го нашол во шише за време на едно од неговите патувања до Алфред Рејброк, младо момче кое живее на островот.

Кога го прочитале писмото, излегува дека таткото на Алфред украл пари, 5.000 фунти. Алфред требал да се ожени со Кити, но за да го истражи злосторството на неговиот татко, тој ја раскинува венчавката и го започнува своето патување до Ланрен со Џорган.

Џорган и Алфред го запознаваат таткото на Кит, г-дин Трегартен, кој им ги дава имињата на старешините од нивното село Ланрен. Џорган ги интервјуира наведените лица и други старешини, иако никој од нив не знае ништо за експедицијата.

Како што подоцна се испоставило, братот на Алфред, Хју, бил спасен за чудо, а обвинетиот во писмото бил самиот Трегартен. Хју му ја раскажал својата авантура на Џорган, според која, од 5-те преживеани морнари, само Хју и Клисолд преживеале на островот.

Неколку месеци подоцна, непознат брод го преживува судирот со брегот и тие се сметани за изгубени. Бродот бил откриен од пирати, кои ги поробиле. Клисолд преживеал по 1 година, а Хју страдал 3 години. Откако избегал, Хју отишол кај Ларен за да го истражи случајот на неговиот татко, каде случајно го запознал Алфред.

Тие откриваат дека г-дин Трегартен бил вмешан во приказната за исчезнатите пари, па се враќаат повторно да разговараат со него за да разјаснат сè. Тие наоѓаат биро во старото претпријатие на Трегартен, со исчезнат лист од книгата, по што г. Трегартен ги враќа украдените пари. Парите и ги дава на ќерката Кити, која во наредните денови се мажи за Алфред.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Статии со врски до проектот „Гутенберг“
Категорија:Раскази од Чарлс Дикенс
Категорија:Раскази од 1860 година
Категорија:Статии со врски до LibriVox
Панцероти

мини|Панцероти
**Панцероти**, е вкусен производ кој потекнува од централна и јужна италијанска кујна, кој наликува на мало калцоне, и по формата и по тестото што се користи за неговата подготовка. Терминот обично се однесува на пржени производи, а не на печиво печено во рерна, иако *калцони* и *панцероти* често се мешаат еден со друг.

## Етимологија
Именката *панцерото* доаѓа од деминутив на *панца*, регионална варијација на италијанската *панциа*, што се однесува на карактеристичното отекување на пецивото кое наликува на надуеност на стомакот.

Иако етимолошки поврзан, зборот пансоти се однесува на сосема поинакво јадење од панцероти, означувајќи еден вид равиоли што е типично за Џенова.

Панцеротите се исто така популарни во Соединетите Држави и Канада, каде што често се нарекуваат *панзероти* или *панзароти* како еднина именка.

## Италија
Панцеротите потекнуваат од Јужна Италија и Средна Италија, особено во апулиската кујна. Тие се во основа мали верзии на *калцони*, но обично се пржени, наместо во рерна, поради што се познати и како *калцони фрити* или *пица фрити* во Италија, најчесто во Кампанија. Во некои делови на Апулија, како што се Молфета и Мола ди Бари, панцеротите, исто така, се нарекуваат *[[Фрител]]и*, додека во Бриндизи се познати како *фрит.*

Најчести полнења за овој производ  се доматите и моцарелата. Излупените цели домати се цедат и се сушат за да се користат како фил, бидејќи со користење на несушени домати тестото ќе се скине поради влагата. Други филови се кромидот запржен во маслиново масло и зачинет со солени аншоа и каперси, или мортадела и проволон сирење.

Различен рецепт за панцероти е *панзероти ди пате*, специјалитет од Саленто кој се состои од крокети од пире од компири.

## Северна Америка
Панцеротите се конзумираат и во Северна Америка, каде што биле увезени од Јужноиталијански имигранти во времето на Италијанската дијаспора.

Што се однесува до нивната форма, тие можат да бидат во различни големини. Тие се составени од тесто исполнет со различни количини на топено сирење моцарела, сос од домати и разумен број филови, кои потоа се превиткуваат и се пржат длабоко. 

### Канада
Од средината на 1960-тите години, панцеротите станале популарна брза храна во Канада. Комерцијализираните замрзнати верзии се нарекуваат Пица Покетс или Пица Попс.

Категорија:Италијанска кујна
Ада Бони

мини|Ада Бони
**Ада Бони** (1881–1973) била италијанска готвачка, уредничка на списанија, писателка на храна и автор на книги. Нејзината најпозната книга е, *Il talismano della felicità* (*Талисман на среќата* на англиски), објавена во 1928 година, се смета и за една од класичните италијански готвачки  и сè уште е многу популарна. Таа, исто така, ја напишала значајната книга, *La cucina romana* (*Римска кујна* на англиски), со наведената цел да ја спаси традиционалната кујна што се губеше.

## Библиографија

* Бони, Ада (1929). *Il talismano della felicità* . Јас Ед.
* Бони, Ада (1930). *La cucina romana* . Рим: Едициони ди Прециоза.
* Бони, Ада (1969). *Италијанско регионално готвење* . Њујорк: Bonanza Books.
* Риоло, Клаудио (2004). „Ада Бони“ во *Ле Италијане* . кн. II.

## Поврзано
* Италијанска кујна

## Наводи

Категорија:Починати во 1973 година
Категорија:Родени во 1881 година
Свадбена супа

мини|Свадбена супа
**Свадбена супа** е италијанска супа која се состои од зелен зеленчук и месо. Популарна е во Соединетите Држави, каде што е главен производ во многу Италијански ресторани.

## Потекло
Терминот **свадбена супа** доаѓа од погрешен превод на фразата на италијанскиот јазик minestra maritata, што е референца за вкусот произведен од комбинацијата на зеленчук и месо. Рецептот за минестра маритата го подготвуваат и семејствата од Лацио и Кампанија. Некој облик на минестра маритата бил долго популарен во Толедо, Шпанија, пред тестенините да станат прифатлива стока за повеќето Шпанци.

## Состојки
Свадбената супа се состои од зелен зеленчук и месо во бистра супа на база на пилешко. Свадбената супа понекогаш содржи тестенини, леќа, моркови или рендан пармезан.

Категорија:Италијанска кујна
Лујџи Веронели

десно|мини|324x324пкс| Лујџи Веронели
**Лујџи Веронели** (2 февруари 1926 година во Милано &ndash; 29 ноември 2004 година, во Бергамо) бил познат италијански гастроном, вински критичар и интелектуалец.

## Кариера
Во 1990 година, Лујџи Веронели ја основал издавачката куќа Веронели со „специфична цел темелно да го класифицира огромното национално гастрономско наследство и да ја придонесе подигнувањето на свеста за туристичката привлечност за најубавата земја во целиот свет“.

Неговата класична обука била очигледна во неговото пишување, и тој често бил опишуван како „бардот“ бидејќи измисли и многу од вообичаените фрази што се користат за опишување на италијанското вино. „Vino da meditazione“ за десертни вина и „Vino da favola“ (што значи вино од бајките, наместо Vino da tavola ) се само неколку примери. Италијанските производители на вино го препознале како нивен гуру. Според зборовите на Бруно Џакоза : „Џино (како што им бил познат помеѓу пријателите) имаше големо срце, тој бил првиот човек што нè научил дека во лозјата се раѓа одлично вино. Тој бил и првиот што укажал на апсолутната неопходност од внимателно селектирање на грозјето во лозјата, важноста на тероарот, за реализација на потенцијалот на едно лозје над другото. Тој верувал дека италијанското вино може да се доведе до исклучителни нивоа ако тесно соработуваме со земјата. Во 60-тите и 70-тите, никој не размислувал вака. Тој навистина бил пионер“.

## Наводи

Категорија:Починати во 2004 година
Категорија:Родени во 1926 година
Категорија:Италија
Анџело Пелегрини

мини|Фотографија од Анџело Пелегрини
**Анџело Пелегрини** (1904 &#x2013; 1991) — американски писател и професор по англиската книжевност на Универзитетот во Вашингтон . Неговите книги се за задоволствата од одгледувањето и правењето сопствена храна и вино, како и за искуствата на италијанските имигранти.

Семејството на Пелегрини емигрирало во 1913 година од Тоскана во Мекклири, Вашингтон, каде што неговиот татко работел во пилана. Неговата прва книга била насловена *Аргументација и јавна дискусија*,која била напишана во 1936 година со Брентс Стирлинг. Во 1948 година, тој го напишал и *Непцето без предрасуди*, важно дело во историјата на литературата за храната  што останува во печатење.

Во 1946 година, *Сансет* го објавил рецептот на Пелегрини за песто, веројатно првото големо објавување на рецепт за песто во Соединетите држави. Две години претходно *[[The New York Times|„Њујорк тајмс“]]* првпат го спомнал и сосот, мислејќи на увезената конзервирана паста песто. Сосот не бил веднаш прифатен од американската јавност и се зголеми на популарност до 1980-тите и 1990-тите.
## Книги

* *Аргументација и јавна дискусија* (1936, со Брентс Стерлинг)
* *Непцето без предрасуди* (1948)
* *Враќањето на имигрантите* (1951)
* *Американци по избор* (1956)
* *Виното и добриот живот* (1965)
* *Вашингтон: Профил на една држава* (1967)
* *Градината на љубителите на храната* (1970)
* *Посни години, среќни години* (1983)
* *Американски сон: Потрагата на имигрантот* (1986)
* *Винтиџ Пелегрини: собраната мудрост на американскиот Буонгустао* (1990)

## Наводи


Категорија:Починати во 1991 година
Категорија:Родени во 1904 година
Категорија:Американски писатели
Пицата на Димо

**Пицата на Димо** е пицерија во Портланд, Орегон.

## Опис
лево|мини| Екстериер, 2022 година
Пицата на Димо е пицерија која се наоѓа на улицата Ест Брнсајд. Во ресторанот се сервира пица во стилот на Њу Хевен од рерна на јаглен. Некои сорти вклучуваат домат со лук, кацио и пепе со крем од црн пипер- пекорино, домати  конфит и тиквички, и школки со лук, магдонос и чили снегулки. Специјалното име „Оваа сланина е радикио!“ има сланина, радикио, карамелизиран црвен кромид, домати конфит, фонтина и мајчина душица. „Козата“ се состои од домати, слатка летна пченка, карамелизиран црвен кромид, скаморца, козјо сирење, магдонос, нане и босилек.

Покрај пиците, ресторанот сервира и сендвичи, вклучувајќи пилешки пармезан и печено говедско месо со багети од сусам. „Ѕверот“ има цело врвно филе зачинето како градите, Грујер и аиоли. Сендвичите за појадок имаат јајца и сирење со сланина или тејлор шунка на тврди кифлички од афион.

## Историја
Готвачот Даг Мириело го отворил ресторанот во Јули 2020 година, во простор во кој претходно биле сместени Компанијата за пиво БрнСајд и данската пиварница Микелер.  Брук Џексон-Глиден од Ејтер Портланд го опишал ресторанот, именуван по бабата на Мириело, како „нов, отворен“. Во 2021 година, ресторанот бил домаќин на настанот 420 во соработка со Скривалиштето на Ома и коктел поп-ап Шипрек. Специјалната пица вклучувала печен кинески модар патлиџан, доматен самбал, лимон, ким, јогурт, билки и пржен лук. Некои приходи од настанот биле во корист на проектот „Последниот затвореник“, кој „има за цел да ги исправи штетите од криминализацијата на канабисот“. Од април 2022 година, ресторанот служи и вечера од 4 јадења.

## Прием
*Виламет Вик* го вклучил ресторанот во списокот на „Пет одлични нови ресторани што биле отворени во 2020 година“. Карен Брукс ја вклучил Пицата на Димо во прегледот на *Portland Monthly* ' 2021 година за најдобрите ресторани во градот и ја именувал пицеријата како една од трите што „го поткрепуваат случајот дека Портланд е најдобриот пица град во Америка.
Категорија:Американски претпријатија
Бејби Блу Пица

**Бејби Блу Пица** била веганска пицерија во Портланд, Орегон. Ресторанот работел од јули 2019 до јануари 2022 година, затворен за време на пандемијата COVID-19.

## Опис
Ресторанот служел седум вегански пици со кори од кисело тесто и додатоци како феферони без месо. Понекогаш се користеле кори без глутен.

## Историја
Веганскиот готвач Оди О'Конор, кој претходно работел во Апица на Грејси, започнал да работи со Бејби Блу на булеварот Хоторн во југоисточен Портланд во јули 2019 година. Приближно две години подоцна, О'Конор го поврзал бизнисот со паркот за храна Роуз Сити. Тој ја затворил количката приближно еден месец за време на пандемијата COVID-19, дозволувајќи му да истражува за правење други видови пица и да отвори посебна мала пицерија наречена Бокскар Пица. Бејби Блу била затворена во јануари 2022 година; на вработените им била дадена опција да работат во Бокскар Пица. 

## Прием
Мајкл Расел рекол дека Бејби Блу „се издвојува по квалитетот на неговото тесто“ и дека „се потпира на цената“ меѓу новите вегански пицерии во градот. *Портланд Бизнис Журнал* му дал оценка на бизнисот со 5 ѕвезди. Ваз Ву го вклучил Бејби Блу во прегледот на Портланд 2021 година за „каде да се најде веганска пица во Портланд“ и рекол: „Оваа успешна скокачка-претворена количка за храна содржи некои од највозбудливите вегански пици во градот“. Тој, исто така, го вклучил бизнисот во списокот од 2021 година од 13 „колички за веганска храна што треба да се посетат во Портланд и пошироко“. Бејби Блу бил номиниран во категоријата Најдобра веганска пицерија на Веги наградите на списанието *VegNews* во 2022 година.

Категорија:Американски претпријатија
Стигиола

мини|300x300пкс| Сурова стигиола
мини|Стигиола.

**Стигиола** (множина: *stigghiole* на италијански или *stigghioli* на сицилијански, исто така познат и како **stigghiuola**) е сицилијански специјалитет за храна, кој е типичен за улиците на градот Палермо. Се состои од црева (најчесто од јагнешко, но и од козјо или пилешко) кои се мијат со вода и сол, се зачинуваат со магдонос и понекогаш со кромид и други тревки, потоа се залепуваат на ражен или пак се тркалаат околу празот и на крај се варат директно на скарата. Јадењето е најчесто се подготвува и се продава како улична храна. Во Рагуза јадењето се пече во тепсија и е познато како **турциниуна.**

Тој е наведен како и традиционален италијански прехранбен производ (PAT) од страната на Министерството за земјоделски, прехранбени и шумарски политики.

## Наводи

Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Внатрешници
Лазањети

мини|Лазањети
**Лазањети** се еден вид тестенини со ленти и пократка верзија на лазањите. Одликите на лазањетите се разликуваат врз основа на формата на нивните рабови. Тие би можеле да имаат рабови со брановидно сечење на двете страни, директно исечени рабови од двете страни или варијација вклучувајќи едната страна со директно сечење, а другата со брановидно сечење. Лазањета може да се подготви во различни форми: двете најпопуларни вклучуваат потенка верзија на традиционалната повеќеслојна италијанска лазања.

Категорија:Италијанска кујна
Салмориљо

мини|Салмориљо
**Салмориљо** е јужноиталијанско зачинување кое е направено од сок од лимон, маслиново масло, лук, сол и билки (како оригано и магдонос). Вообичаено е во Сицилија и Калабрија  како и додаток може и да биде морска храна или месо, особено сабјарка. 

Salmoriglio ја дели истата етимологија како и шпанскиот salmorejo (од латински *salimuria* што значи „саламура“). Сепак, тие се две сосема различни јадења, салмориљо е сос или пак зачин базирани на лимон, билки и масло, додека салморехо е шпанската супа која се состои од домати и леб.

## Наводи

Категорија:Додатоци во јадењето
Категорија:Италијанска кујна
Пичи

мини|Пичи
**Пичи** — густа, рачно валана тестенина, како масни шпагети. Потекнува од провинцијата Сиена во Тоскана, а, во областа Монталчино се нарекуваат и **пинчи**.

Тестото обично се прави само од брашно и вода. Додавањето јајце е опционално, одредено од семејните традиции. Алтернативно, наместо вода може да се користи ситно сечкан или рендан спанаќ.

Тестото се расукува во густ рамен лист, па се сече на ленти. Во некои семејства, лентата од тестото се тркала меѓу едната дланка и масата, додека другата рака се завиткува со остатокот од лентата. Може да се формира и со тркалање на лентата меѓу дланките. Секој метод формира густа тестенина, малку потенка од обичен молив. За разлика од шпагетите или макароните, оваа паста не е униформна по големина и има варијации на дебелината по должината.

Се јаде со разновидна храна.

Категорија:Италијанска кујна
Аква паца (храна)

[десно|мини|300x300пкс| Варијација на Аква паца со [Маслинка|црни маслинки, млад кромид и печурки]]
**Аква паца** — термин што се користи во италијанската кујна и се однесува на рецепти за бела риба. Постојат многу различни варијации на овој сос, од лесни чорби, до дебели сосови врз база на домати, кои се наоѓаат на сите видови морски плодови, па дури и на пилешко. Ова јадење е споредливо со други италијански јадења, како што се: циопино, качико и гуацето.

## Потекло
Додека јадењето потекнувало од рибари од неаполската област, кои го пржеле уловот заедно со домати и маслиново масло, самиот термин најверојатно потекнува од Тоскана. Аква паца станало многу популарно јадење кај туристите на островот Капри во 1960-тите.

## Состојки
Настрана од белата риба (бас, треска, камбала, платика, лавче, морска седала, и многу други) стандардните состојки се:

* домати
* вода
* сол
* маслиново масло (по можност екстра девствено)

Како и да е, може да се користат и да се заменат голем број други состојки - на пример ракчиња, или дури и јастог наместо бела риба, зеленчук како лук, целер, моркови и млад кромид, и билки и зачини како чили пиперка, каперси, ловорови листови, маслинки, магдонос, морач и лимон. Некои рецепти бараат и леб.

## Други употреби
Многу ресторани, како што се Аква паца во Сан Марко, познат по морски плодови и неаполитски пици, и Аква паца во Болоња, кој е специјализиран за морски плодови и сосови, или го делат името или се именувани по ова јадење.

## Поврзано
* Италијанска кујна

Категорија:Италијанска кујна
Школки со шафран

**Школки со шафран** е традиционално јадење од Абруцо, во Италија. Се прави со обични варени школки кои се подготвени со магдонос, кромид, ловоров лист, бело вино, маслиново масло и зачинети со сос од шафран.

## Наводи

Категорија:Италијанска кујна
Ресторан Пиноли

мини| Фасадата на улицата Вардур 17, фотографирана во 2011 година, покажувајќи го зборот „Пиноли“ сè уште видлив на нејзиниот врв
мини| Сина плоча на поранешната локација на ресторанот Пиноли, фотографирана во 2016 година
**Ресторанот Пиноли** бил италијански ресторан во сопственост на Карло Пиноли на улицата Вардур 17 во тогашната област Мала Италија во лондонскиот кварт Сохо, со друга фронта на улицата Руперт. Основана е во 1890-ти години.

Пиноли бил познат по добрата храна по ниски цени, и бил популарен меѓу познати личности, новинари и политичари.

Волшебниот круг е основан во Пиноли во 1905 година. Сега има сина плоча за да ја прослави оваа пригода.

Пиноли станал британски државјанин во 1906 година, и починал во 1927 година. Тој е погребан на гробиштата Бромптон. Пиноли е затворен во 1949 година.

Локацијата на ресторанот на Пиноли сега е дел од лондонскиот кинески кварт. Името „Пиноли“ сè уште е видливо на горниот дел од предната страна на зградата во улицата Вардур.

Категорија:Британски претпријатија
Вилма Де Анџелис

мини|Вилма Де Анџелис
**Вилма Де Анџелис** (IPA:[ˈvilma de ˈandʒelis]; родена е на 8 април 1930 година) е популарна италијанска пејачка и ТВ водителка. Таа е исто така многу позната и по нејзиното ток-шоу *A pranzo con Wilma* и нејзините готвачки способности. Таа го водеше шоуто за готвење *Telemenù* од 1978 до 1987 година на Телемонтекарло и е автор на две книги за готвење.

## Учество на музичкиот фестивал Санремо

* 1959 година - „Per tutta la vita“ (Testa–Spotti), заедно со Јула де Палма
* 1959 - „ Несуно “ (Де Симон-Капотости), заедно со Бети Кертис
* 1960 - „Quando vien la sera“ (Теста-Роси), заедно со Џо Сентиери
* 1960 година - „Splende l'arcobaleno“ (Ди Чегли-Тумминели), заедно со Глорија Кристијан
* 1961 година - „ Пататина “ (Мекја-Миљачи), заедно со Џани Мекија
* 1962 година – „I colori della felicità“ (Sciorilli–Ranzato) заедно со Тања
* 1962 – „Лумицини роси“ (Фабор–Тестони), заедно со Луција Алтиери
* 1963 - „Non costa niente“ (Sciorilli–Calcagno), заедно со Џони Дорели
* 1963 - „Se passerai di qui“ (Тестони-Камис), заедно со Фло Сандон

## Наводи
* Joseph Baroni, *Dizionario della televisione*, Raffaello Cortina Editore, 2005; ISBN 88-7078-972-1.
* Antonio Sciotti, *Enciclopedia del Festival della Canzone Napoletana 1952-1981*, ed. Luca Torre, 2011.

Категорија:Италијански готвачи
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1930 година
Ана Морони

**Ана Морони** е италијанска водителка, деломно позната по своите емисии за храна. Се вели дека и таа има „страст за готвење“, но пред да биде професионален готвач, таа била и поранешен преведувачка на австралиската амбасада. Таа има и училиште за готвење.

## Наводи

Категорија:Италијански готвачи
Категорија:Живи луѓе
Остерија Франческана

мини|Влезот во ресторанот
**Остерија Франческана** е ресторан кој е во сопственост и управуван од готвачот Масимо Ботура во Модена, Италија.

Во 2018 година, Вилијам Рид Бизнис Медиа го прогласил ресторанот за најдобар ресторан во светот. Таа година во нивните годишни 50 најдобри ресторани во светот.

## Награди
Во 2016 и 2018 година, тој бил оценет како најдобар ресторан во светот во 50-те најдобри ресторани во светот.   Тоа бил првиот италијански ресторан кој ја добил наградата. Исто така бил вториот најдобар во 2015 година и трет најдобар во 2013 и 2014 година.

Osteria Francescana е оценета со три ѕвезди од Мишелин Водич и кој ја држел првата позиција на италијанскиот водич за храна *l'Espresso - Ristoranti d'Italia* со оценка 20/20.

## Осврти
Кетрин ЛаГрејв го пофалила „недостатокот на преправање“ на Остерија Франческана и рекол дека нејзините класици остануваат изненадување, и покрај вниманието на медиумите. Тања Голд, пишувајќи во „Гардијан“ во 2016 година, рекол дека и „некои од нив се вкусни“, но не и нејзиниот „вид на храна“. Ричард Вајнс, пишувајќи во 2014 година, рекол дека ручекот е „три часа задоволство“.

## Во популарните медиуми
Osteria Francescana е прикажана како локацијата во ТВ серијата *Master of None*, сезона 2, епизода 2.

Ресторанот е исто така прикажан и во Сезона 1, епизода 1 од *Chef's Table* и сезона 2, епизода 1 од *Somebody Feed Phil*, двете оригинални серии се на Нетфликс.

## Наводи

Категорија:Италија
Аматрицијана сос

мини|Аматрицијана сос
**Аматрацијана сос** е традиционален италијански сос за тестенини. Потекнува од градот Аматриче, *Аматрицијана* е еден од најпознатите сосови за тестенини во денешната римска и италијанска кујна. Италијанската влада го нарекла традиционален хранлив производ на Лацио и *Аматрицијана традиционале* е регистрирана како традиционален специјалитет загарантиран во Европа и Обединетото Кралство.

## Развој
Аматрицијана потекнува од рецептот наречен *тестенини ала гриција*. Во Папска Држава, *гриците* биле продавачи на обична храна за јадење, кои го добиле ова име бидејќи многу од нив потекнувале од Валтелина, во тоа време сопственост на швајцарскиот кантон Гриџиони. Според друга хипотеза, името потекнува од селото Гришано, во комуната Акумоли, во близина на Аматриче. Сосот - кој денес се нарекува и *Аматрицијана бјанка* - бил, и сè уште се подготвува со гуансијале и рендано пекорино романо. Во одреден момент, во рецептот било додадено малку маслиново масло.

Пронајдокот на првите сосови од домати датира од крајот на 18 век. Првиот пишан запис за тестенини со сос од домати може да се најде во книгата за готвење од 1790 година од римскиот готвач Франческо Леонарди.

Рецептот Аматрицијана станал сè попознат во Рим во текот на 19 и почетокот на 20 век, поради вековната врска помеѓу Рим и Аматриче. Рецептот бил исклучително добро прифатен и брзо станал класика на римската кујна, иако потекнува од друго место. Името на јадењето во дијалектот романеско на крајот станало *матрицијана* поради аферезата типична за овој дијалект.

Додека сè уште се подготвува гриција без *домат*, *аматрицијана* збогатена со домати е попозната низ цела Италија и се извезува насекаде. Додека во Аматриче јадењето се подготвува со шпагети, употребата на букатини станала исклучително честа појава во Рим и сега е распространета. Се користат и други видови суви тестенини, додека свежите тестенини генерално се избегнуваат.

## Варијанти
Рецептот е познат во неколку варијанти во зависност, меѓу другото, и од локалната достапност на одредени состојки. Во Аматриче, употребата на гуансијале и домат, кромид не е фаворизирана, но е прикажана во класичните прирачници на римската кујна. За пржење, најчесто се користи маслиново масло. Во Аматриче, локалното пекорино понекогаш се користи како сирење.

За сирење може да се користи или пекорино романо или пекорино на Аматриче. Вообичаено е додавањето на црн пипер или чили пиперка.

## Извори

* 
* 
* 
* 
* 
* 

Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Јадења од сирење
Вентролатерална медула

**Вентролатералната медула** е регион во продолжениот мозок (латински: medulla oblongata) и дел од ретикуларната формација во мозочното стебло (лат. Formatio reticularis), кој игра голема улога во регулирањето на артерискиот крвен притисок и дишењето . Вентролатералната медула го регулира крвниот притисок со регулирање на активноста на симпатичките нерви кои се насочени кон срцето и периферните крвни садови. 

Вентролатералната медула се состои од рострална вентролатерална медула (RVLM) и каудална вентролатерална медула (CVLM).  Невроните во RVLM проецираат директно до симпатичките преганглионски неврони во ' рбетниот мозок (лат. Ncl. intermediolateralis) и одржуваат тонична активност во симпатичките вазомоторни нерви, т.е. се одговорни за базалниот вазомоторен тонус на артериските крвни садови и затоа се наречени **пресорна област** на мудулата. Активноста на невроните во RVLM е инхибирана од инхибиторни GABA-неврони од CVLM.  

## Наводи

Категорија:Рефлекси
Категорија:Симпатички нервен систем
Категорија:Медицина
Категорија:Физиологија на човекот
Панини (сендвич)

**Панини** или **панино** е сендвич направен со италијански леб. Тие понекогаш се служат топли по печење на скара или тост.

Во многу земји од англиско говорно подрачје, името панини е дадено на сендвич на скара направен од било каков вид на леб. Примери на видови леб што се користат за модерни панини вклучуваат багет, чабата, фокача и мичета. Лебот се сечи хоризонтално и се полни со сувомеснати состојки како сирење, шунка, мортадела, салама или друга храна, и често се служи топол откако ќе се притисне со скара за загревање.

## Етимологија
мини|Панини со салата
*Панини* е збор од италијанско потекло. На италијански именката *панино* е деминутив од *пане* и се однесува на лепче. *Панино имботито* се однесува на сендвич, но зборот *панино* често се користи и само за да означи сендвич воопшто. Слично на панино е *[[трамецино]]*, триаголен или квадрат сендвич составен од две кришки мек бел леб со отстранети кори.

Претходник на овој сендвич се појавил во италијански готвач од 16 век, сендвичите станале тренд во миланските барови, наречени паниноче, во 1970-тите и 1980-тите години. Трендовските ресторани во САД почнале да продаваат панини, со карактеристични варијации кои се појавуваат во различни градови.

Во текот на 1980-тите години, терминот Панинаро се појавил во Италија за да означи член на младинска култура претставена од патрони на сендвич барови како што се миланскиот Ал Панино и првите Италијански ресторани за брза храна во американски стил. Панинарите беа прикажани како личности кои се наклонети кон десно, фиксирани за модата, кои уживале во прикажувањето на стоките за широка потрошувачка од почетокот на 1980-тите како статусни симболи.

## Скари
мини|Сендвичот се вади од скара со шпатула
Скара за Панини е скара за сендвичи, производи од месо, зеленчук и специјални ставки од менито. Функцијата на скарата за панини е да ја загрее храната на соодветна внатрешна температура со посакувани надворешни одлики.

Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Сендвичи
ВилаВаре

Првата машина за тестенини со рачна палка била измислена во Кливленд од Анџело Витантонио, италијански имигрант во 1906 година, а потоа тој го основал и италијанскиот производител на кујнски прибор **Вила Варе** .

Во 2003 година, VillaWare Manufacturing Company била споена со Tilia's Food Saver .

ВилаВаре денес е во сопственост на *Newell Brands* и е бренд и име за нивниот производител на вафли, блендер, процесор за храна и панини скарата.

## Наводи

## Надворешни врски
* https://www.foodchamps.org/villaware-waffle-maker/, кој вклучува неколку кратки историски белешки
* 

Категорија:Машини
Грб на Болоња

мини|Слика на грбот на градот
**Грбот** на италијанскиот град **[[Болоња]]** се состоел од овален штит кој е поделен на четири дела, два со црвен крст на бела позадина, надграден со „Capo d'Angiò“ и два со „Libertas“ (слобода) со златни букви на сина позадина. Целиот грб е со глава на лав.

## Блазон
Грбот, кој бил одобрен со декрет од 6 ноември 1937 година, го имал следниот знак:

## Историја
мини| Грб на Болоња
Грбот на Болоња е составен од 3 елементи:

* Крстот Гулеш на поле Аргент, *Краци на комуната*
* Зборот **Либертас** на поле Азур, *Рацете на народот*
* Чувар на главата на лавот

Првиот што се појавил како симбол на комуната е црвениот крст, неговата прва сметка е цртеж што може да се види на маргината на документот, датира од 1259 година, а се однесува на знамето на Болоња, додека првиот обоен приказ е пронајден во кодексот од 1311 година од Статути на уметноста на драпериите. Според Херубино Гирардачи во неговата книга Historia di Bologna, црвениот крст потекнувал за време на првата крстоносна војна кога Лодовико Бјанчети му дал транспарент на кој е прикажан крстот, знак што го користеле болоњските крстоносци, на Тартаро Тенкаари, за да може да му го даде на магистратот од Болоња, кој потоа решил да го усвои како симбол на градот.

Иако легендата вели дека началникот на Анжу бил додаден за да ја претставува легендарната донација на Орифлам, направена од Чарлс VI од Франција на градот во 1389 година, поглаварот всушност бил додаден за време на војната меѓу Папството и Империјата.
лево|мини| Монета од 16 век со слика на Свети Петрониј и грбот на градот
Според Гирардачи, вториот симбол на градот, синиот штит со златен збор Либертас, се појавил околу истиот период во 1376 година, годината во која Болоњскиот народ се побунил против владеењето на кардиналот Гуглиелмо ди Ноелет во војната.

Модерниот грб почнал да се појавува на монетите на Болоње за време на владеењето на Санте Бентивољо, по што ознаката била променета од другите владејачки семејства за да го вклучи нивниот грб.

Последниот симбол, почнал да се појавува во 15 век, веројатно како знак на амблемот усвоен од поддржувачите на бунтот во 1376 година, кој бил лав кој држи крстоносно знаменце, но модерниот грб само ја прикажува главата како симбол кој бил усвоен откако градот ја изгубил својата независност од Папските држави.

Категорија:Италија
Категорија:Болоња
Купид и Псајк (ван Дајк)

мини|340x340пкс|Купид и Псајк
***Купид и Псајк*** е слика масло на платно од Ентони ван Дајк. Сега е во Кралската колекција и прикажан во палатата Кенсингтон.

Едно од последните дела во опусот на Ван Дајк, покажува значително влијание на Тицијан и датира од неговото време како дворски уметник до Чарлс I од Англија. Тоа е неговата единствена преживеана митолошка маслена слика од тој период и веројатно доаѓа од серија слики на тема Купидон и Психа, нарачани за Куќата на кралицата во Гринич - други уметници вклучени во серијата биле Џејкоб Џорденс и стариот учител на Ван Дајк, Питер Пол Рубенс. Тој проект никогаш не бил завршен, што е едно од можните објаснувања зошто сликата нема рамка и е релативно недовршена. Ова би датирало од 1638-1640 година. Втора алтернатива е тоа што бил произведен за прославите на бракот на принцезата Марија со Вилијам II од Оринџ во 1641 година.

Категорија:Фламанска уметност
Азилија Бенкс

**Азилија Аманда Бенкс** (англиски: *Azealia Amanda Banks;* родена на 31 мај 1991 година) е американска раперка, пејачка и текстописец. Детсвото го поминала во њујоршката населба Харлем. Во 2008 година почнала својата музика да ја објавува на Myspace, а во 2009 година потпишала со XL Recordings. Во 2011 година го објавила својот деби-сингл „212“ кој станал вирален и се нашол на  неколку меѓународни топ листи. По овој успех потпишала договор со Interscope и Polydor Records.

Во јули 2013 година Азалија Бенкс ја прекинала соработката со продукциските куќи, станала независен уметник и основала своја независна продукциска куќа, Chaos & Glory Recordings. Денес има договор со Parlophone и Warner Records. Досега има издадено два микстејпа ( *Fantasea* во 2012 година и *Slay-Z* во 2016 година), еден студиски албум (*Broke with Expensive Taste* во 2014 година) и две ЕП (*1991* во 2012 година и *Icy Colors Change* во 2018 година). Во декември 2017 година, Бенкс ја имала својата прва филмска улога во музичката драма „Љубовта ја победува римата“ (*Love Beats Rhymes)*, во кој го толкувала главниот лик.

Музиката од Бенкс, која содржи звуци од различни жанрови како холандски хаус, рап, поп, електронска музика и авангарда е често фалена од критичарите. Песната „212“ се наоѓа на листата на најдобри песни за 2011 година, а музички публикации, меѓу кои и Ролинг Стоун и Билборд ја вбројуваат меѓу клучните песни на деценијата.

Во текот на својата кариера, присуството на Бенкс на социјалните мрежи и изразените ставови, особено оние за американската политика и за расизмот, предизвикале контроверзии.

## Дискографија

; Студиски албуми

* Broke with Expensive Taste (2014)

## Филмографија

## Награди и номинации

## Наводи

## Надворешни врски

* Official website at the Wayback Machine (archived January 28, 2020)
* Azealia Banks on Facebook
* 
* Azealia Banks discography at Discogs

Категорија:Афроамерикански глумици
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1991 година
Категорија:Американски LGBT луѓе
Категорија:Американски текстописци
Категорија:Американски пејачки од 21 век
Категорија:Американски раперки
Категорија:Американски раперки од 21 век
Категорија:Американски хип-хоп пејачки
Категорија:Афроамерикански текстописци
Категорија:Афроамерикански раперки
Категорија:Афроамерикански активисти
Калегаро

мини|Продавница Калегаро - Модерен Елахиех - Техеран
мини|Седиштето на Калегаро - Теоло (ПД)
**Калегаро** е италијанска компанија за сребро и накит основана во Падова, Италија во 1921 година.

## Историја
Лујџи Калегаро отворил лабораторија во 1921 година во Виа дел Санто, во центарот на Падова, и бил еден од први изработувачи на накит и сребро со белег 4PD. Бизнисот брзо се развил и во 1968 година била избрана нова локација за производство во Теоло, областа Коли Еуганеи во околината на Падова. Токму под водство на синот на Лујџи, Франческо Калегаро, компанијата постојано растела пробивајќи го своето име на пазарот. Во моментов, објектот располага со производствен комплекс од 12.000 м2 на вкупна површина од 40.000 м2. Освен неговата широка колекција од сребро и злато, Калегаро е партнер како продавач на луксузни големи брендови кои ги произведуваат нивните ексклузивни дизајни.

Во 2010 година, некои од овие продукции биле прикажани во Британскиот музеј во Лондон.

## Проширување
Во 2012 година Калегаро го отворил својот втор бутик во Техеран, Иран.

Во 2016 година била претставена првата колекција за внатрешен дизајн со мебел од најфино дрво и сребро.

## Надворешни врски

* 
* British Museum Reference

## Наводи


Категорија:Италијански марки
Рострална вентролатерална медула

**Ростралната вентролатерална медула** (RVLM), позната и како **пресорна област на [[Продолжен мозок|медулата]]**, е мозочен регион кој е одговорен за базалната и рефлексната контрола на симпатичката активност поврзана со кардиоваскуларната функција. Абнормално покачената симпатична активност во RVLM е поврзана со различни кардиоваскуларни заболувања, како што се срцева слабост и хипертензија. RVLM е особено вклучен во барорецепторниот рефлекс (барорефлексот).

Добива инхибиторен ГАБА-ергичен влез од каудалната вентролатерална медула (CVLM). RVLM е примарен регулатор на симпатичкиот нервен систем ; тој испраќа катехоламинергични проекции до симпатичните преганглионски неврони во интермедиолатералното јадро (лат. Ncl. intermediolateralis) на ’рбетниот мозок преку ретикулоспиналниот тракт.

Физостигмин, инхибитор на холин-естераза, ги зголемува ендогените нивоа на ацетилхолин и предизвикува зголемување на крвниот притисок со стимулација на RVLM. Орексинергични неврони од латералниот хипоталамусот проецираат во RVLM.

## Поврзано

* Вазомоторен центар

## Наводи

Категорија:Рефлекси
Категорија:Симпатички нервен систем
Алстом Феровиарија

**Алстом Феровиарија С.п. А.**, поранешен **Фиат Фероварија С.п. А.**, е италијанската дивизија на Алстом. Фиат Фероварија С.п А. било железничко одделение на автомобилскиот производител Фиат. Основана е во 1880 година. Фиат Феровиарија започнала со изградба на локомотиви во 1930-тите. Станала дел од Фиат во 1970 година. Фиат Феровиарија го купил железничкиот бизнис на SIG од Швајцарија во 1995 година, формирајќи ја подружницата Фиат-Сиг. Компанијата претходно ја поседувала аргентинската компанија Матерфер до 1998 година, која сега работи како независна компанија.

Во јуни 2000 година Алстом купил 51% од акциите.

## Преглед
лево|мини| Локомотива од класа ФС Е626, потпора на италијанските железници почнувајќи од 1930-тите
мини| Првиот модел на 7131 железнички вагон за аргентинските железници.
мини| Кисалпино Пендолино (2008)
Во текот на 1960-тите и 1970-тите, Фиат Феровиарија развил технологија на навалување за возови и бил првиот (и единствениот веќе неколку децении) што произведува активни навалувачки возови со заштитен знак на Пендолино.

Во Италија биле усвоени неколку класи на Пендолино почнувајќи од 1976 година (ETR 401, ETR 450, ETR 460 -65, ETR 480 -85 и Алстом направил ETR600.

По успехот на серијата ETR 450 воведена во Италија во 1988 година (серијата 401 воведена во 1976 година се состоела од само 2 гарнитури и никогаш не работела со редовен комерцијален сервис, работејќи повеќе како „лабораторија на тркала“), системи за навалување, вклучително и багажници, влечење, електричната и електронската опрема беше нарачана од неколку земји:

* Германија (ICE T)
* Финска (VR Class Sm3 и VR Class Sm6)
* Швајцарија (Цисалпино)
* Шпанија (Аларис)
* Португалија (Алфа Пендулар)
* Словенија (SŽ серија 310)
* Чешка (ЧД класа 680)

Во февруари 1999 година, Вирџин Трејнс западниот брег наредил флота од класа 390 од Алстом која ја инкорпорирала технологијата за навалување на Фиат Феровијарија.

Директно или индиректно, 18 земји ширум светот ја примениле италијанската технологија за навалување на Фиат Феровиарија на нивните возови, вклучувајќи ги САД и Кина.

## Наводи



* ↑ ↑ ↑ ↑ 
* ↑  Virgin Group signs deal for 53 tilting trains for WCML *<img class="ve-ce-nail ve-ce-nail-post-open">Rail Express<img class="ve-ce-nail ve-ce-nail-pre-close">* issue 35 April 1999 page 7

## Надворешни врски

* 

Категорија:Италијански марки
Категорија:Фиат
Лујџи Фирпо

мини|Лујџи Фирпо
**Лујџи Фирпо** (4 јануари 1915 година во Торино &ndash; 2 март 1989 година во градот Торино) бил италијански историчар и политичар.

Предавал историја на политичка мисла на Универзитетот во Торино . Тој е заслужен како „одличен уредник и среќен пронаоѓач на текстови“ кои биле особено влијателни во проучувањето на Томазо Кампанела. Во 1943 година, времето на големите пресврти за Италија, Фирпо го открил во Граѓанската библиотека на Тренто ракописот на *Градот на сонцето* на Кампанела од 1602 година (ознака на полицата BCT1-1538), кој се смета за најстариот ракопис кој преживеал до денешно време.

Фирпо бил член на Италијанската Републиканска партија и на италијанскиот парламент каде работел од 9 јули 1987 до 2 март 1989 година.

## Библиографија

* *Ricerche campanelliane*, Фиренца, Сансони, 1947 година.
* *Il processo di Giordano Bruno*, Наполи, Edizioni Scientific Italiane, 1949 година.
* *Lo stato ideale della Controriforma*, Бари, Латерца, 1957 година.
* *Gli scritti giovanili di Giovanni Botero: bibliografia ragionata*, Фиренца, Sansoni antiquariato, 1960 година.
* *Appunti e testi per la storia dell'antimachiavellismo : Corso di storia delle dottrine politiche*, Торино, Cooperativa libraria universitaria torinese, 1961 година.
* *Русо во Италија*, Торино, Edizioni di "Filosofia", 1963 година.
* *Иконографија на Томазо Кампанела*, Фиренца, антикварито на Сансони, 1964 година.
* *Мост : il sistema "Torino" : dichiarazioni, giocata, percentuali*, Торино, Асоцијација ди Торино Дела Федерација на италијански мост, 1965 година.
* *Покани на мостот : storia, regole, dichiarazione, giocata*, Милано, Мурсија, 1967 година.
* *Џироламо Анџериано*, Наполи, Либрерија научна редакција, 1973 година.
* *Вита ди Џузепе Помба да Торино : libraio, tipografo, editore*, Торино, UTET Unione tipografico-editrice torinese, 1975 година.
* *Il concetto del lavoro ieri, oggi, domani*, Торино, фондација Џовани Ањели, 1977 година.
* *Cattivi pensieri*, Милано, А. Мондадори, 1983 година.
* *Gente di Piemonte*, Милано, Мурсија, 1983 година.
* *Ил снабдување на Томазо Кампанела : narrazioni, documenti, verbali delle torture*, Roma - Salerno, stampa 1985 година. .
* *Questioni di sociologia del lavoro*, *(L. Firpo et al.* *)*, Торино, Cooperativa di cultura Lorenzo Milani, 1989 година.
* *Ritratti di antenati*, Торино, La stampa, 1989 година.ISBN&nbsp; .
* *L'utopismo del Rinascimento e l'età nuova*, Tre edizion in tiratura limitata, Алпињано, Талоне, 1990 година.
* *Скрити сула Риформа во Италија*, Наполи, Присми, 1996 година.ISBN&nbsp; .
* *Scritti sul pensiero politico del Rinascimento e della Controriforma*, Торино, UTET Libreria, 2005 година.ISBN&nbsp; .

## Наводи

Категорија:Починати во 1989 година
Категорија:Родени во 1915 година
Категорија:Италијански историчари
Поска

мини|Чаша модерна поска со мраз
**Поска** бил антички римски пијалак направен со мешање на вински оцет и вода. Цврсто, но помалку хранливо и вкусно од виното, бил типичен пијалак за војниците, пониските класи и робовите.

## Етимологија и подоцнежни елаборати
Зборот *поска* е изведен или од латинскиот *potor* („да се пие“) или од грчкиот *epoxos* („многу остар“). Бидејќи на Грците им недостигал збор за *поска*, изворите напишани на грчки, како што се Плутарх и евангелијата, го користат зборот οξος (*oxos*, „оцет“) на негово место (преведен како *acetum* во Библијата Вулгата). Зборот на крајот мигрирал на грчки од околу шестиот век од нашата ера наваму, бидејќи византиската војска ја продолжила римската традиција, пиејќи го она што тие го нарекле *phouska*. Овој збор (понекогаш преведен *phoukas*) во некои контексти може да значи пиво.Она што секако значеше првично, како латинскиот *поска*, беше оцет и вода, редовниот пијалак на класичната римска војска во лошите денови. Така, Аетиј дава, а Павле од Егина повторува, рецепт за „вкусна и лаксативна *фушка*“ која вклучува ким, семе од анасон, пениројал, семе од целер, анасон, мајчина душица, скамони и сол што треба да се додаде во основната течност, што е експлицитно наречен *оксикратон* „оцет разреден со вода“.

## Употреба
Широката употреба на поската е потврдена со бројни спомнувања во античките извори, почнувајќи од *Природната историја* на Плиниј Постариот до комедиите на Плавт. Кога биле на кампања, генералите и императорите можеле да ја покажат својата солидарност со обичните војници пиејќи поска, како што тоа го правел Катон Постариот (како што е забележан од Плутарх) и императорот Адријан, кој според *Historia Augusta* „всушност водел војнички живот […], по примерот на Сципион Емилијан, Метелус и неговиот сопствен посвоител татко Трајан, јаделе на отворено сланина, сирење и оцет“. Декретот од 360 н.е. наредил пониските армиски чинови да пијат поска и вино  наизменични денови.

Џироламо Кардано, во својот *Encomium Neronis* од 1562 година, ја припишува супериорноста на римските војски на само три фактори: големите количини на давачки, нивната цврстина и способност да носат големи тежини поради обуката и добрата храна, како што биле солено свинско месо, сирење, и употребата на поска како пијалак.

## Поврзано

* Комбуха

## Белешки


Категорија:Римска кујна
Цимарута

мини|336x336пкс| Гравирање на цимарута (1895)
**Цимарутата** е италијански народна амајлија или талисман, кој традиционално се носи околу вратот или се закачува над креветот на доенчето за да се заштити од злото око. Вообичаено направена од сребро, самата амајлија се состои од неколку мали апотропејски привлечности, при што секое поединечно парче е прикачено на она што би требало да претставува гранка на ру - цветната лековита билка за која е целиот талисман.

Составните делови на цимарутот, кои се особено поврзани со Јужна Италија, може да се разликуваат според регионот на потекло. Од централното стебленце на улицата што служи како негова основа, зрачат повеќе гранки кои изгледаат како да цветаат во различни дизајни, дивергентните гранки „никнуваат“ на нивните екстремитети такви магични симболи како што се роза, рака која држи или стапче или меч, запалено срце, риба, полумесечина, змија, був, средновековен шлем со пердуви, цут од вербинка, делфин, кур и орел. Една цимарута, на пример, може да носи колективна слика на клуч, кама, цвет и месечина. Повеќето се двострани и прилично големи - околу четири инчи во ширина.

## Во неопаганството
Заедно со разни други документирани елементи на регионалните магични традиции, цимарутата е во позајмена употреба меѓу самоидентификуваните италијанско-американски вештерки. Некои практичари на неопаганската „религија на вештерство“ Стрегонерија може да ја сметаат за остаток од подревна италијанска магична традиција, како што е онаа што ја опиша Чарлс Леланд во неговиот текст *Арадија од 1899 година, или Евангелието на вештерките.*

Авторот Равен Гримаси зборува за приврзокот како знак на членство во „Друштвото на Дијана“ кое тој го нарекува организација на вештерки. Гримаси тврди дека Цимарута првично била маѓепсничка привлечност што ја користеле вештерките што подоцна била арогирана од италијанската народна магија, и дека христијанските симболи потоа биле додадени на оригиналните пагански симболи.
Категорија:Амајлии
Категорија:Италијански фолклор
Категорија:Вештерство