open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Фабио Воло

**Фабио Воло **, (), (, ) италијански романописец.
( псевдоним) од  ** Фабио Бонети **, е италијански писател, актер, радио и телевизиски презентер и сценарист.

## Кариера
Фабио Бонети е роден во Калчинате, Италија, на 23 јуни 1972 година. Откако завршил средното училиште  во 1996 година, станал водечка фигура во Радио Капитал, италијанска радио станица. Од 1998 година, станал водител и презентер на  ТВ-програмата Ле Ине.

Во 2000 година, ја објавил својата прва книга под наслов „Излегувам на прошетка“. Потоа продолжил со следните наслови: „Тоа е живот што те чекав“, „Место во светот“, „Дополнителен ден“, „Времето што би сакал“, „Прво светло утро“ и „Патот до дома“.

Во 2002 година дебитирал како глумец во филмот „Касомаи“ на Алесандро Д'Алатри. Тој бил  номиниран за Најдобар глумец во Давид ди Донатело за неговата улога во овој филм.  
Во 2010 година ја освоил  литературната награда „ Ла Торе Елба“, награда за генијалност и извонредност.

## Литературно творештво

Неговите романи се продадени во над 5 милиони примероци само во Италија. До денес, тој има напишано 9 книги.

* „Излегувам на прошетка“ (2001)
* „Тоа е живот што те чекам“ (2003)
* „Место во светот“ (2006)
* „Дополнителниот ден“ (2007)
* „Времето што би сакал“ (2009)
* „Првите утрински светла“ (2011)
* „Патот до дома“ (2013)
* „Сиот живот“ (2015)
* „Кога ќе започне сето тоа“ (2017)

## Наводи

## Надворешни врски
*
*

Категорија:Италијански писатели од 21 век
Федериго Тоци

**Федериго Тоци**  ( - 1 јануари 1883  Сиена - 21 март 1920 ,  Рим) бил италијански писател.

## Животопис
Тој бил син на гостилничар.  Првично работел како службеник во железница, но ја презел семејната гостилница по смртта на неговиот татко. 
Во 1911 година ја објавил својата прва книга поезија. Две години подоцна, тој започнал да работи на неговиот прв роман -  „Со затворени очи “.
Преку својата книжевна активност, тој го привлкол вниманието на писателот Лујџи Пирандело, кој постојано го  го поддржувал. Тоци починал во 1920 година од комбинација на грип и пневмонија.
До ден денес го истакнуваат за прв  италијански модернист. Според Итало Калвино, тој е еден од најголемите европски писатели со италијанско потекло. Неговиот стил е концизен и лаконски.  Според Алберто Моравија, Тоци опишувал големи трагедии со едноставни зборови..

## Творештво

* *Sверови* (1917).
* *Со затворени очи*  (1919)'
* *Три крстови* (1920)
* *Стопанството* (1921)
* *Егоист* (1923)
* *Спомени на служителот* (1927)
* *Раскази*
* *Ѕверови, работи, луѓе*
**Семејството*
**Вистината*
* * Неодамна луѓе *
**Наследството*
**Љубовта“, роман 
**Млади луѓе“, роман .
## Наводи

## Надворешни врски
* Works by Federigo Tozzi at Biblioteca Italiana (in Italian)
* Omaggio a Federigo Tozzi 
* Nel paese di mio padre

## Библиографија
* Pasquale Voza, *Tozzi tra paese ed Europa*, in AA.VV., *Per Tozzi* Editori Riuniti, Roma, 1985
* Cristof Weinand, *La città simbolica in Federigo Tozzi*, en *Symbolon*, Anno II, número 3-4.
* Ruggero Puletti, *Federigo Tozzi: la provincia come confino*, en AA.VV., *Per Tozzi*, editori Riuniti, Roma, 1985
* Jeuland-Meynaud M., *Lettura antropologica della narrativa di Federigo Tozzi*, Roma, Bulzoni Editore, 1991
* El presente artículo es en su mayor parte la traducción del artículo original que se puede encontrar en la Wikipedia de idioma italiano.

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Категорија:Родени во 1883 година
Категорија:Починати во 1920 година
Категорија:Починати од шпански грип
Џорџо Савјане

**Џорџо Савјане** (), (,  – , ) — италијански писател.

Џорџо Савјане завршил  правни студии на Универзитетот во Падова, а потоа се преселил во Фиренца и работел како  правник.
За време на живеењето во Фиренца, тој ја започнал својата кариера како писател.
Од самиот почеток, Савјане негувал интроспективен стил на пишување, карактеристичен за сите понатамошни негови идни дела.

Негови најпознати романи се „Евтаназија на љубовта“ и „Вертикалното море“.

## Творештво

* *Двете толпи*, 1957 година.
* *Инквизитор*, 1961 година
* *Папата*, 1963 година
* *Долгото меѓуоскино растојание*, 1965 година
* *Многумина судии* , 1967 година
* *Профилот е роден*, 1973 година
* *Вертикалното море*, 1973 година
* *Евтаназија на љубовта*, 1976 година
* *Дрвената жена *, 1979 година
* *Гетсемане*,  1980 година
* *Профилот е роден*, 1982 година
* *Богатството на Пелизари*,  1982 година
* *Раконти*, Лигуори,  1983 година
* *Куќата на Пелизари*, 1983 година
* *Мува и јагне*, СЕИ, 1984 година
* *Пепелашка во Урбино*, 1985 година
* *Третиот аспект*,  1987 година
* *Интимен дневник на негативец*,  1989 година
* *Лорезино мачка и други приказни*,  1989 година
* *Раскажувачот и неговите текстови*, 1990 година (антологија - Пиранделова награда )
* *Автомобилот со два тркала*, Гвида, Наполи 1990 година (со *Глумицата* од Микела Фаса)
* * Граѓански срам *, 1991 година
* *Ја чекам*, Мондадори, 1992 година
* *Сакам да зборувам со Бога*, 1996 година
* *Џакомо Леопарди и љубов* , 1998 година 
* *Барбета и јагнето*, 1998 година

## Наводи

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Џовани Батиста Анџолети

**Џовани Батиста Ангиолети** (), (,  – , ) бил италијански писател и новинар.

## Животопис
Ангиолети е роден во Милано во 1896 година и се истакнувал   со жива и рефлексивна интелигенција.

Неговите планови да студира како инженер биле  прекинати со избувнувањето на Првата светска војна; на крајот од војната, тој решил наместо тоа да се зафати со книжевна кариера, комбинирајќи ја работата како новинар со пишувањето книжевни дела.

Во 1929 година бил поставен за уредник на списанието „Италијанска литература“ и започнал да пишува за Кориера де ла сера; во следната година тој го основал литературното списаниед „Трифалко“.

Од 1934 година поминал поголем дел од своето време во странство, предавајќи на универзитетите во Дижон и Безансон а и дејствувал како директор на институтите за италијанска култура во Прага и Париз. Тој останал  во Франција во поголем фел голем дел од Втората светска војна, враќајќи се во Италија само во 1945 година.

Ангиолети бил долги години секретар на италијанската унија на писателите, Националната унија на италијанските писатели и бил првиот претседател на Европската заедница на писатели.

Ангиолети починал во близина на Неапол во 1961 година на 64-годишна возраст. 
## Главни дела
### Литература
* * Денот на пресудата *, Торино, 1928; Награда Багута.
* * Добриот пловечки брод *, Ланчиано, 1930 година
* * Генералот во егзил *, Фиренца, 1938 година
* * Доната *, Фиренца, 1941 година
* * Затемнување на Месечината *, Фиренца, 1943 година
* * Ла меморија *, Милано, 1949 година; Награда на вештерки
* * Нарцизо *, Милано, 1949 година
* * Самиот работен човек  *, Милано, 1955 година

### Есеи и критики

* * Писателите на Европа *, Милано, 1928 година
* * Стражарска служба *, Ланчиано, 1932 година
* * Европа денес *, Ланчиано, 1934 година
* * Разговори за карти *, Фиренца, 1941 година
* * Стариот континент *, Рим, 1942 година
* * Среќна Италија *, Рим, 1947 година
* * Тајната истрага *, Милано, 1953 година
* * Норманската патка *, Милано, 1957 година
* * Употребата на зборот *, Калтанисета-Рим, 1958 година
* * Големите гости *, Фиренца 1960 година; Награда Виареџо
* * Севкупна Европа *, Рим, 1961 година
* * Италијанците се искрени *, Милано, 1968 година; (објавено посмртно)

## Наводи

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Џузепе Берто

**Џузепе Берто** () - (,  – , ) — италијански писател и новинар.

Тој е најпознат по своите романи „Небото е црвено“ и  „Темното зло“.

## Избрани дела
* * Небото е црвено *, роман, 1947.
* * Делата на Бога и другите раскази *, раскази, 1951
* * Бриганд*, роман, 1951 
* * Темното зло *, роман, 1964 
* *Смешна работа*, роман, 1966 
* *Анонимен венецијански*, роман, 1971 
* *Страста според нас*, драмски текст, 1972
* *Ла Глорија*, роман, 1978 година

## Избрана филмографија
* *Елеонора Дузе* (филм),  1947
* *Твојата жена* (филм), 1954
* *Скитниците* (филм),1956.

## Наводи

## Насворешни врски
*
* "The girl goes to Calabria"  The Short Story Project.

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Категорија:Родени во 1914 година
Категорија:Починати во 1978 година
Лино Алдани

**Лино Алдани** (), (,  – , ) бил италијански писател на научна фантастика.

## Животопис
Алдани е роден во Сан Ципријано По во 1926 година. До 1968 година  живеел во  Рим, каде што работел како учител по математика, а потоа се вратил во Сан Кипрано По.

Тој објавувал научно фантастични дела почнувајќи од шеесеттите години (неговиот прв објавен расказ е „Каде е твојот кумар?“,во 1960 година) и неговиот прв роман „Кога се корените“ во 1977 година. 
Во 1962 година го објавил  првиот италијански критички есеј за научната фантастика.
Во 1963 година, Алдани го основал списанието „НФ Иднина“, списанието излегло во осум броеви.

Неговите дела се преведени на повеќе јазици. Починал во Павија, на 31 јануари 2009 година.

## Творештво

* * Научна фантастика * (1963), есеј.
* * Алеф 3 * (1963), неговиот прв роман, прв пат објавен во 2007 година;
* * Четврта димензија * (1964);
* * Кога корените * (1977)
* * Затемнување 2000 * (1979)
* * Во знакот на белата месечина * (1980; исто така познат како * Месечевата треска *
* * Замрзнатиот крст * (1989), роман;
* * Теморо Корик * (2007), роман

## Наводи

## Надворешни врски
*Bibliography of Aldani's works in *Catalogo della fantascienza, fantasy e horror* edited by E. Vegetti, P. Cottogni, E. Bertoni
*Obituary  in Locus magazine website

Категорија:Италијански писатели на научна фантастика
Ренато Оливиери

**Ренато Оливиери** (), (,  – , ),  бил италијански романописец и новинар.
Роден бил 1925 година во Сангвинето, Верона.
Оливиери го поминал своето детство во Торино а на 14 години се преселил во Милано, каде живеел до својата смрт во 2013 година.

Работел  како професионален новинар.

Дебитирал како писател во 1978 година, со жолт - ноар романот * Случајот Кодра *  главниот лик на романот, инспекторот Амброзио, за кратко време станал еден од најпознатите детективи во италијанската литература, со вкупно 15 романи за неговите истраги напишани од Оливиери меѓу 1978 и 1998 година. 
1978, Случајот „Кодра“, отпечатен во 1997.

1980, Проколнат Ферагосто, печатен во 1992

1981,Така ќе умрат, печатени во 1991

1983, Истрагата престана, печатен во 1992

1984, Вила Либерти, печатена во 1993

1985,  Прашањата на комесарот Амброзио,

1987,  Ларго Ричини, отпечатен во 1992

1988,  Истражува Амброзио

1990,Хотел Моцарт, печатен во 1992

1991, Чист замав

1992, Се сеќава Амброзио

1993, Мадам Штраус, 1998

1994,  Крајот на Казанова

1996, Богот на парите

1998, Хотел со две везди

## Наводи

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Категорија:Луѓе од Милано
Рикардо Бакели

**Рикардо Бакели** (), (,  - , ) — италијански писател.

Бил номиниран аа Нобелова награда за литература осум пати.

## Кариера
Рикардо Бакели бил избран за член на Кралската академија на Италија,. Тој бил награден со витешкиот  крст на Орденот за заслуги на италијанската Република во 1971 година. 
Откако работел неколку години како новинар, се повлкол од професијата за да се фокусира на пишувањето уметничка литература.

Во неговите рани дела доминирала поезија, раскази и драмски текстови. Подоцна објавувал  повеќе романи.

Во Европа, тој станал познат по своите историски романи, кои комбинираат факти и возбудливи приказни. „Воденицата на По“, е негово најпознато дело каде што детално е опишана историјата на Италија од крајот на ерата на Наполеон до формирањето на модерната држава.

Починал на 94-годишна возраст на 8 октомври 1985 година во Монца.

## Творештво
„Ѓаволот на Понтелунго“, историски роман (1927)

„Воденицата на  По“, историски роман. Трилогија (1938-1940).

„Плачот на Лаисовиот син“,. историски роман (1946)

„Погледот на Исус“, историски роман (1948)

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* http://www.maat.it/livello2/fascismo-manifesto.htm
* http://www.riccardobacchelli.it/ 

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Лујџи Менегело

**Лујџи Менегело** (), (,  – , ) — италијански современ писател и научник.
 
## Животопис
Лујџи Менегело е роден во Мало, мал град во близина на Виченца, на 16 февруари 1922 година.
Неговиот татко бил занаетчија, а неговата мајка била учителка. 
Сдудирал филозофија на Универзитетот во Падова. 
Во раните четириесетти години, тој ги имал првите контакти со антифашизмот, а подоцна станал член на движење на отпорот од 1943 година.

Во 1945 година дипломирал со тезата за филозофијата на Бенедето Кроче.

Во 1947 година се преселил во Редингски университет, Англија каде што предавал за италијанската ренесансна литература.

Во 1948 година се оженил со Катја Блеер, преживеана од Аушвиц.

Во 1963 година ја издал својата прва книга, со автобиографски карактер „ Ослободете нè од злото“ за малото но витално милје на неговиот роден град, Мало. 
Една година подоцна тој го објави романот „ Малите господари“ (буквално, „Малите учители“). 
Оваа книга се вбројува помеѓу „главните книги посветена на италијанскиот отпор“.
Филмска верзија со истиот наслов била снимена и во режија на Даниеле Лучети во 1998 година.

Во 1980 година, Менегело се повлкол од Универзитетот и се посветил целосно на пишувањето. Жвеел во Лондон, а подоцна и во Тиена (во близина на Виченца), каде што се преселил трајно по смртта на неговата сопруга во 2004 година.

## Библиографија

* * Ослободете нè од злото* (1963).
* * Малите господари * (1964)
* * Помо Перо * (1974)
* * Италијански цвеќиња * (1976)
* * Водата на Мало * (1986)
* * Тремао - белешки за интеракцијата помеѓу јазикот и дијалектот во литературните списи “ (1986)
* * Јура * (1987)
* * Бау-Сèте! * (1988)
* * Леда и шиопа * (1989)
* * Риварота * (1989)
* * Што правиш тој млад човек? * (1990)
* * Maredè, Maredè * (1991)
* * Дисперцијата * (1993)
* * Потсетник * (1994)
* * Турбо и светлината * (1996)
* * Прашање за читање * (1997)
* * Картички. Том I: Шеесеттите години "(1999)
* * Картички. Том II: Седумдесеттите години * (2000)
* * Картички. Том III: Осумдесеттите години "(2001)
* * Долу тука во биосферата. Три есеи за поетскиот квас на стиховите “(2004)
* * Прашање за читање и други наоди * (2005)

## Наводи

## Надворешни врски
*Obituary , *[[The Times]]*, 1 August 2007
*Obituary, *[[The Guardian]]*, 17 August 2007 (originary, slightly different version at the University of Reading website)
*Villa Clementi: istituzione culturale del Comune di Malo, webpage about Meneghello by Malo town council 

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Силвија Балестра

**Силвија Балестра** (), (, ) -  италијанска писателка.

## Животопис
Балестра е родена во Порто Сан Џорџо во 1969 година.

Нејзината творечка работа била откриена од критичарот и писател Пјер Виторио Тондели по што започнала од 1990 година да објавува романи, раскази и есеи.

Нејзина дебитантска книга била „Роденден на Игуана“ и била преведена на повеќе јазици.

Според романот „Војната на Анто“ било изработено сценариото за филмот „Војна на Анто“ од Рикардо Милани.

Поседува диплома за странски јазици и литература. Преведува од француски и англиски јазик.
Соработувала во весникот Л'Унита како и во неколку неколку списанија и други весници.

Живее и работи во Милано.

Во 2006 година ја добила наградата „Рапало Карие“ за романот  „Ла села Дора“.

## Творештво
* Соработка во антологијата, 1990.
* Роденден на Игуана, 1991 
* Војната на Анто, 1992 
* Младоста на Мис НН, 1998 година
* Втора Дора
* Ридовите покрај улицата. Патување околу животот на Талио Периколи, 2011
* Хронично од култот на Пријап, 1990 година
* Мечки, 1994 
* Нина, Ризоли, 2001 
* Придружник на полноќ, 2002 
* Без мечки, 2003 
* Сè за баба ми, 2005
* Втората Дора, 2006
* Против жените низ вековите, 2006 
* Деновите на ротондата. Ризоли, 2009, (Награда Град Фабриано).
* Моите пријатели, 2014 
* Кристин и град на дами, 2015 
* Близу до земјата, Приказни за животни и мажи кои не ги забораваат кога сè трепери, 2017
* Новата сезона, 2019

## Наводи

Категорија:Италијански писателки од 20 век
Категорија:Италијански писателки од 21 век
Масимо Бонтемпели

**Масимо Бонтемпели** (), (,  – , ) бил италијански поет, драматург, романописец и композитор. Тој бил во Италија творецот  на книжевниот стил познат како магичен реализам.

## Животопис
Бонтемпели дипломирал на Универзитетот во Торино во 1903 година. 
Работел како наставник во основно училиште  седум години, во тоа време малку пишувал. 
За време на Првата светска војна  работел како дописник од фронтот.
По војната, се населил во Милано посветувајќи се на литературата,се заинтересирал за литературните стилови на футуризмот и магичниот реализам. 
Во 1926 година, тој заедно со Курцио Малапарте го основале списанието „900“. Во редакцијата биле вклучени: Џејмс Џојс, Макс Жакоб , Рајнер Марија Рилке Вирџинија Вулф и Блез Сандрар.

За време на доцните 1920-ти и раните 1930-ти, Бонтемпели бил идеолошки блиску до фашизмот. Тој работел како секретар на синдикатот на фашистичките писатели а во странство предавал за 
италијанската култура. Сепак, во 1938 година тој одби да прифати универзитетско работно место што пред тоа го имал професор со еврејско потекло, поради што бил исфрлен  фашистичката партија, приклонувајќи се кон комунизмот. 
Во 1953 година, бил избран за сенатор а бил и рехабилитиран, од неговото минато.

## Творештво

* 1908  Современиот сократ Сократ
* 1912  Седумте мудреци
* 1916  Чувар на месечината
* 1919   Хеџ на северозапад
* 1920  Интензивниот живот - Роман за романи
* 1921  Макотрпниот живот; Нови приказни за авантури
* 1922  Патувања и откритија; Шаховската табла пред огледалото (Шаховскиот сет во огледало); Најнови авантури
* 1923  Ева последна (Последна Ева)
* 1924  Жената од Надир
* 1925 Жената на моите соништа и другите современи авантури; Нашата Божица
* 1926 Едемот на желката
* 1928 Жена на сонце и други идили; Мини искрен
* 1929  Син на две мајки (Момчето со две мајки); Неософистот
* 1930  Животот и смртта на Адрија и нејзините деца
* 1931 Мојот живот, смрт и чуда; Состојба на блаженство
* 1932  Семејството на ковачот; Приказна за еден ден; Валорија
* 1934  Глад
* 1935 Нембо 
* 1934   Галерија на робови ; Љубоморниот татко  на Басано
* 1937 Луѓе во времето
* 1938  Авантура на дваесеттиот век
* 1941  Обиколка на сонцето
* 1942  Седум говори; Пепелашка
* 1945 Ноќите ; Водата
* 1946 Октогеријанецот
* 1947  Венеција Зачувај
* 1949  Невиноста на Камила
* 1953 ВерниотЉубовник

## Наводи

## Надворешни врски
* Massimo Bontempelli Papers, 1865-1991 Finding aid for collection of Massiomo Bontempelli papers held by the Getty Research Institute, including listing of holdings and biographical information.

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Џумпа Лахири

**Ниланџана Судешна „Џумпа“ Лахири** (, р.  година во Лондон, Англија, Обединето Кралство) е американска писателка која твори на англиски и италијански јазик. Таа е позната по своите раскази, романи и есеи.

Дебитирала со збирката раскази „Толкувачот на болести“ (1999) за која ги добила Пулицеровата наградата за книжевно дело и ПЕН/Хемингвејовата награда. Најзиниот прв роман, „Истоименикот“ (2003), бил адаптиран во филм со истото име. Нејзината втора збирка раскази „Непривикнатата земја“ (2008) ја освоила меѓународната награда за расказ „Френк О'Конор“, а нејзиниот втор роман „Ниските земји“ (2013) бил финалист за Мен Букеровата награда и за Националната книжевна награда за фикција. Во овие дела, Лахири пишува за искуството на индиските доселеници во Америка. Во 2011 година, Лахири се преселила во Рим, Италија. Оттогаш објавила две збирки есеи. Во 2019 година таа го објавува својот прв роман на италијански јазик, „Dove mi trovo“ („Каде се наоѓам“). Во истата година таа собира, уредува и преведува раскази за нејзината антологија „Пенгвинова книга со италијански раскази“, која се состои од 40 раскази напишани од 40 различни италијански автори. Лахири ги има преведено и своите дела, како и тие на други писатели од италијански на англиски јазик.

Во 2014 година, Лахири беше наградена со Националниот хуманистички медал. Таа е професор за творечко пишување на Принстонскиот универзитет.

## Наводи

Категорија:Американци
Категорија:Британци
Категорија:Американци со индиско потекло
Категорија:Азиски Американци
Категорија:Апсолвенти на Барнардовиот колеџ
Категорија:Апсолвенти на Бостонскиот универзитет
Категорија:Професори на Принстонскиот универзитет
Категорија:Писатели
Категорија:Добитници на Пулицеровата награда
Категорија:Луѓе од Лондон
Категорија:Живи луѓе
Рудолф Горник

**Рудолф Горник** (,  – ,  - бил инженер-агроном, основоположник на тутунската наука во Македонија и во Југославија, посебно во областа на селекцијата. Избран за член на МАНУ надвор од работниот состав (25.12.1979).

## Биографија
Академик Рудолф Горник e роден на 1 април 1898 година во Сремска Митровица. Во 1916 година ја завршил Гимназијата во Осиек. Школувањето го продолжил на Земјоделскиот факултет во Прага, отсек одгледување и размножување на растенија. Во 1923 година го завршил школувањето со висок успех. На негова иницијатива во 1924 година била основана првата експериментална станица за истражување на тутун во Прилеп, која била единствена од таков тип на Балканот. Во 1928 година станал нејзин управник, а кога во 1936 година експерименталната станица прераснала во Институт за тутун, раководел со него сè до 1939 година, кога станал началник на Државниот тутунски монопол во Белград.

Од 1946 до 1954 година повторно бил директор на Институтот за тутун во Прилеп. Во овој период дал особен придонес во осовременувањето на производството на тутун и во истражувањето на нови тутунски сорти подобни за македонското поднебје. Како резултат на неговата научноистражувачка дејност, добиени се ориенталните сорти на тутун: Прилеп 10-3/2, Прилеп 12-2/1, Јака Кире-чилер и Отља. Исто така се занимавал со интродукција на нови сорти на тутун од типот „Вирџинија“ и создавање на нови хибридни сорти на тутун отпорни на пероноспората на тутунот. Рудолф Горник од 1952 до 1954 година бил уредник на списанието „Тутун“.

Во 1954 година заминал за Загреб, каде што раководел со Институтот за тутун во Загреб. Во својата богата кариера Рудолф Горник е добитник на повеќе награди и признанија. Во 1964 година станал почесен граѓанин на градот Прилеп, а во 1979 година бил избран за член на Македонската академија на науките и уметностите.

Автор е на повеќе од 60 научни и стручни дела од областа на селекцијата, одгледувањето, производството и преработката на тутунот.

Починал на 19 февруари 1980 година во Загреб.

## Наводи

Категорија:Агрономи
Категорија:Академици на МАНУ
Класик Бретања 2019

**Класик Бретања 2019** — 83. издание на велосипедската еднодневна трка Класик Бретања, која се одржала на 1 септември како триесет и четврти настан во сезоната на Светската турнеја.

Трката била освоена од Сеп Ванмарке.

## Екипи

Бидејќи Класик Бретања е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.

Секоја екипа можела да настапи со максимум седум возачи, но ,  и  одлучиле да испратат шест возачи, што значело дека групата започнала со 172 возачи. Од нив, само 90 ја завршиле трката.

## Поредок
### Завршен пласман

## Список на учесници

## Наводи

## Надворешни врски
*  
* 
* 

Категорија:Класик Бретања
Категорија:Светска турнеја на UCI 2019
Категорија:Франција во 2019 година
Виталијано Бранкати

**Виталијано Бранкати** (), (,  – , ) — италијански  романописец, драматург, поет и сценарист.

## Животопис
Роден бил во Пачино, Сиракуза, Бранкати студирал на Универзитет на Катанија, Катанија, каде што дипломирал книжевност и каде што го поминал најголемиот дел од животот.
Започнал да пишува мошне рано, на 25 години, веќе бил автор на шест книги, на кои во голема мера влијаел  италијанскиот фашизам и кој подоцна самиот тој го отфрлил.

Критичарите  ја поставиле почетната точка на неговата кариера од 1935 година, кога тој ја објавил збирката раскази.„Во потрага по причината“,  Бранкати го добил својот прв и веројатно голем успех во 1941 година, со романот „Дон Џовани во Сицилија“ кој го претставил живописно и хумористично сицилијанскиот темперамент.

Во 1944 година тој го објавил романот „Изгубените години“, смела сатира на мегаломанија  на Бенито Мусолини, а во 1946 година „Старец во чизми ”, сатиричен расказ инспириран од околностите на италијанскиот фашизам, со  кој ја доби наградата Вандеммија и која бил адаптирана во успешниот филм, * [[Тешки години]]” од [[Лујџи Зампа]].

Во 1950 година ја освоил [[Багута наградата]] за романот „Убавиот Антонио“.

Починал во клиника во [[Торино]] по голема операција. Тој бил оженет со глумица [[Ана Проклемер]]  со која имале ќерка.

== Избрани дела ==
=== Романи и раскази ===
* * Дон Џовани во Сицилија* (1941), адаптиран за филмот со меѓународно признаннија, како (Дон Хуан во Сицилија) (1967).
* * Антонио: Големиот љубовник * (1952), * Прекрасен Антонио * (1993 ), 
* * Тешки години *,  (1948)
=== Сценирија ===
* *  Заспаната убавица* (филм 1942) 
* *Дон Чезаре ди Базан* (1942)
* *Љубомора* (филм 1942) 
* * Рим-Париз-Рим” (1951)
* *Неговите последни дванаесет часа* (1951)
* * Лесни години *(1953)
* *Уметноста на собирање * (1954)
* * Топлиот Паоло * (1955)

## Надворешни врски
* Sarah Zappulla Muscarà (edited by), *Vitaliano Brancati*, Catania, Giuseppe Maimone Editore, 1986. .
*Sarah Zappulla Muscarà (edited by), *Narratori siciliani del secondo dopoguerra*, Catania, Giuseppe Maimone Editore, 1990. .

Категорија:Италијански писатели од 20 век
Церје (Говрлево)

[мини|десно|Фигурината [Адам од Македонија.]]
**Церје** — археолошко наоѓалиште кај скопското село Говрлево. Претставува населба од неолитското време и се наоѓа на 2&nbsp;км југоисточно од селото, помеѓу Чифличка Река од исток и Церешка Река од запад.

Населбата е случајно откриена во 1981 г. а од 1982 г. започнале систематски ископувања. Во длабокиот културен слој е пронајдена повеќеслојна населба со шест хоризонти на живеење. Најстариот хоризонт (I) е од времето на раниот неолит, напореден на праисториската култура Анзабегово-Вршник I, хоризонтите II-IV се од средниот неолит, напоредни на Анзабегово-Вршник II-IV, а последните два хоризонти се од доцниот неолит, идентични на културата Зелениково II.

Откриени се три куќи за живеење, од дрво и кал, со димензии од 4,5 × 4,5 м, поделени на две простории.

## Позначајни наоди
### Адам од Македонија

Во 2000 г. во Церје ова место археологот Милош Билбија пронашол исклучително реалистична фигурина на машко торзо големо културно значење, која ја нарекол „Адам од Македонија“ (позната и како Адам од Говрлево), и за која се смета дека датира од VI милениум п.н.е. Денес артефактот се чува во Музејот на Град Скопје.

### Древно писмо
На наоѓалиштето е се откриени и артефакти со знаци налик на глаголицата, но кои сѐ уште не се дешифрирани. Некои овие знаци ги сметаат за едно од најстарите писма на светот.

## Поврзано
* Археолошки наоѓалишта во Говрлево

## Препорачана литература
* 

## Наводи

## Надворешни врски
* Неолитска населба Церје - Говрлево , *Музеј на Град Скопје*
*
Бродмидоу (Нов Јужен Велс)

**Бродмидоу** (англиски: *Broadmeadow*) е географскиот центар на градот  Њукасл. Во 2016 година, имаше население од приближно 1.600.

## Потекло
Бродмидоу беше првично дел од пасиштата на urукасл пасирање од 648 хектари. Се развиваше околу Големата северна железница, патот до западните предградија на castукасл и изградбата на железничката пруга Сиднеј до Њукасл во 1880-тите. 

## Модерна историја
Помеѓу железничките станици „ Адамстаун“ и „Бродмидоу“ се наоѓа голем двор од мочуришта што се отвори во 1938 година. Приближувајќи се кон овој двор на дворот беше Бродмидоу Локомотивен депот кој беше втор по големина складиште за локомотива со пареа во државата и ги опслужуваше последните главни локомотиви со пареа во служба на државните железници во Нов Јужен Велс во 1973 година. Тогаш складиштето се користеше за складирање и сервисирање на дизел локомотивите Дизел сè додека депо беше затворено во 1994 година.  

Бродмидоу е исто така дом на која го има Њукасл Регионална шоу и има Њукасл Забава центар, кој е домаќин на концерти и други големи перформанси. На Њукасл Џетс и Њукасл Најтс ред да играат на меѓународни спортски центар Њукасл . 

## Популација
На пописот во 2016 година, во Бродмијдоу имало 1.592 лица. 83,1% од луѓето се родени во Австралија и 83,9% од луѓето зборуваат само англиски дома. Најчести одговори за религијата беа Без религија 40,0%, католички 19,8% и англикански 13,5%. 

Категорија:Градови во Нов Јужен Велс
Зеветал

**Зеветал** () — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината се наоѓа околу 20 километри јужно од Хамбург и 15 километри западно од окружниот град Винзен (Луе).

Седиштето на општината се наоѓа во селото Хитфелд. Нејзиното име доаѓа од реката Зеве.

Зеветал е најнаселената општина во Германија без градско право и најнаселена општина во округот Харбург.

## Географија и сообраќај

Зеветал се наоѓа непосредно јужно од градот Хамбург, околу 20 километри од неговото средиште, источно од Харбуршките Планини. Местата Буленхаузен и Овер се наоѓаат на јужниот брег на Елба.

Местата Машен (А39), Хитфелд (А1), Флештет и Рамелсло (А7) се поврзани со автопатски излези. Во местото Хорст се наоѓа јазолот „Хорстер Драјек“ со спојување на А7 и А1, додека во местото Машен се спојуваат А1 и А39.

Зеветал се наоѓа во зоната на Хамбуршкото сообраќајно претпријатие (HVV) и поседува три железнички станици: Хитфелд, Мекелфелд и Машен. Во Машен се наоѓа ранжирна станица од 1977 година, што претставува најголема товарна станица во Европа.

## Историја

Зеветал била создадена на 1 јули 1972 година со спојување на поранешните 19 независни општини. Поранешните општински делови образуваат шест единици:

Неколку од овие села имаат богата историја: постоењето на Рамелсло е првпат забележано во 845 година, Машен бил споменат во документи во 1294 година, а Хитфелд ја одбележал својата 700-годишнина во јуни 2007 година. Црквата „Св. Маврициј“ во Хитфелд потекнува од  век.

## Население

мини|Библиотека во Мекелфелд

Жители во општината Зеветал од 2011 година.

## Политика
### Избори

Зеветал припаѓа на покраинскиот округ 51 Зеветал и на сојузниот округ 36 Харбург.

### Поранешни градоначалници и општински директори

Општината Зеветал е основана во 1972 година. До 1997 година била раководена од градоначалник и од општински директор. Од 1997 година обете функции биле споени во една.

Поранешни градоначалници:
* Херман Мајер (CDU) (1972–1984)
* Хорст Шнеман (CDU) (1984–1997)

Општински директори:
* Ханс Јоахим Рерс (1972–1978)
* Херман Шалер (1978–1991)
* Рајнер Тимерман (1991–1997)

Градоначалници:
* Рајнер Тимерман (CDU) (1997–2005)
* Гинтер Шварц (SPD) (2005–2013)
* Мартина Ерцен (CDU) (seit 2013)

### Градоначалник

На 6 октомври 2013 година била избрана Мартина Ерцен (CDU) за градоначалничка на општината Зеветал.

### Општински совет

Советот на општината Зеветал е составен од 41 член, од кои 40 се избрани непосредно на избори, а последен член е градоначалникот.

На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:

{|
|

### Партнерства

Зеветал одржува партнерство со американскиот град Декатур во Илиноис.

## Галерија


Податотека:Mühle Hittfeld.JPG|Воденица Хитфелд
Податотека:Seeve Meckelfeld.jpg|Зеве кај Мекелфелд
Податотека:Rathaus Hittfeld.jpg|Општинско собрание во Хитфелд
Податотека:Emmelndorf.jpg|Емелндорф
Податотека:Hittfelder Kirche.jpg|Црква во Хитфелд
Податотека:Burg Hittfeld.jpg|Бург Зеветал во Хитфелд


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница 

Категорија:Харбург (округ)
ФК Џилонг

**Фудбалскиот клуб Џилонг** (порано **Џилонг Македонија**), (англиски: *Geelong Macedonia);* е австралиски фудбалски клуб со седиште во Џилонг, Викторија, Австралија.

Во 1950 година поддржан од локалната македонска австралиска заедница.

## Здружени клубови
ФК Џилонг има врска со сестринско-клубот со Престон Лајонс ФК.

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на фудбалскиот клуб Џилонг 

Категорија:Македонски фудбалски клубови во странство
Категорија:Фудбалски клубови од Австралија
Римите

***Римите*** (италијански: *Le Rime*) се група на лирски песни на Данте Алигиери, напишани во текот на неговиот живот и се засновани на различните егзистенцијални и стилски искуства на поетот. Тие не биле дизајнирани како збирка од самиот Данте, туку биле собрани и порачани подоцна од современите критичари. 

Подсек од збирката е група од четири песни познати како „*Петрини рими“* (*Rime Petrose*), љубовни песни посветени на жена наречена Петра, составена околу 1296 година. Стилистички тие песни се сметаат за премин помеѓу љубовната лирика на „*Новиот живот“* и посветата тема на *[[Божествена комедија|Божествената комедија]]*. 

## Наводи

Категорија:Книги од 14 век
Приказната за двајцата љубовници

***Приказната за двајцата љубовници*** () напишана во 1444 година била една од најпродаваните книги од петнаесеттиот век, дури и пред нејзиниот автор Енеа Силвио Пиколомини, да стане Папата Пиј II. Тој е еден од најраните примери на епистоларен роман, полн со еротски слики. Првото печатено издание го издал Улрих Цел во Келн помеѓу 1467 и 1470 година.

Романот дејстува во Сиена, Италија и се наоѓа во центарот на љубовната приказна на Лукреција, мажена жена и Евријалус, еден од мажите што чека да е Војводата на Австрија. По неизвесен почеток, во кој секој е заљубен, но не се свесни дека се возвратени со љубов, тие започнуваат преписка, која зазема голем дел од остатокот од романот. Пред да го напише своето прво љубовно писмо, Евријалус го цитира Вергилиј во одбрана на својата позиција, *Amor vincit omnia et nos cedamus amori* (преведено: „Љубовта ги освојува сите; сите нека се потчиниме на љубовта!“).

Љубителите ги идентификувале од некои со Каспер Шлик, канцелар на императорот Сигизмунд и ќерката на старешината Маријано Социни, наставник по право на Енеа на Универзитетот во Сиена. Ова изедначување на ликовите повеќе не е прифатено.    
&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2017)">потребно е цитат</span>]]* &#x5D;
Во 1462 година, романот бил преведен на германски јазик од Никлас ван Виле кој го посветил на својот патрон Мехтилд Фалечки.

Латинскиот текст бил уреден неодамна во 2001 година.  Биле направени преводи на повеќе јазици, вклучувајќи го и англискиот.

## Белешки

## Наводи

* 

## Надворешни врски

* ''Приказната за двајцата љубовници'', достапна на Corpus Scriptorum Latinorum

Категорија:Сиена
Категорија:Италијански романи
Културно наследство на Македонија во Општина Ранковце

Ова е **список на објекти прогласени за [[културно наследство на Македонија]]** на подрачјето на Општина Ранковце според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Филоколо

алт=|мини|Цртеж од ракописот на ''Филоколо'' (Оксфорд, Библиотека ''Бодлијан'')
***Филоколо*** (изворно* II Filocolo)* е роман напишан од Џовани Бокачо помеѓу 1335-1336. Се смета дека е првиот роман на италијанската литература напишан во проза. Тој е заснован на многу позната приказна во своето време, *Флуар и Бланшефлор*.

„Френклиновата бајка“ во „*[[Кантербериски приказни|Кантенбериските приказни]]*“ на Џефри Чосер се заснова *на „Филоколо“.*

Ова дело потекнува од младоста на Бокачо; тоа е напишано за време на неговиот престој во Неапол во 1336 година.

Двајцата протагонисти се Флорио, син на кралот на Шпанија и Бјанкифјоре, сирак. Бидејќи пораснале заедно, тие се заљубени и принудени се да претрпат многу авантури и несреќи што ги делат. На крајот, по многуте патувања на Флорио во потрага по неговата љубов под псевдонимот Филоколо, тие се обединети.

За време на престојот во Неапол, Флорио, спречен од бурно море, шета покрај гробницата на Вергилиј, каде се наоѓа привлечен од мелодијата што доаѓа од соседната градина. Тука тој се среќава со Калеоне (кој го претставува самиот Бокачо), кој е дел од „благородната бригада“ и го поканува Флорио да им се придружи. Друг член на групата е Фјамета (Марија д'Акино) која е избрана за нивна кралица. Секоја од групите, пак, предлага љубовно прашање. Овој дел е особено значаен затоа што ја предвидува шемата на *[[Декамерон]]*.

Материјалот е извлечен од познатата традиција; авантурите на Флуар (Флорио) и Бланшефлор (Бјанкифјоре) биле добро познати во Европа како и оние на Тристан и Изолда. Во Италија имало позната песна во *отава рима со* наслов „*Cantare di Florio e Biancifiore“* (*Песна за Флорио и Бјанкифјоре*). Сепак, Бокачо направил карактеристична верзија на приказната, започнувајќи го неговиот нов прозен стил.

Категорија:Италијански романи
Марко Крале и Алил-ага

**Марко Крале и Алил-ага** (српски: *Марко Краљевиһ и Алил-ага*) - српска епска (јуначка) песна.

## Содржина
Крале Марко и неговиот побратим, бегот Костадин, одат во Цариград при што Марко се преправа дека е болен со цел да ги избегне можните неволји. Меѓутоа, него го пресретнува Алил-ага кој го кани на двобој. Марко се правда дека е болен, но Алил-ага е упорен, па Марко е принуден да го прифати двобојот. Тие фрлаат стрели, а Марко лесно победува. По поразот, Алил-ага го моли Марко за милост и му дава големо богатство, потоа му приредува гозба и најпосле, двајцата стануваат неразделни побратими, заедно борејќи се во војните.

## Осврт кон песната
Песната „Марко Крале и Алил-ага“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од слепата жена Живана, која била родум од некое место во Србија, а живеела во Земун, но патувала дури во Бугарија.

## Наводи

Категорија: Песни за Крале Марко
Категорија: Српски епски песни
Баудолино

мини|Обновен дел од ѕидините на Константинопол

**Баудолино** () – роман на италијанскиот писател Умберто Еко оригинално објавен во 2000 година. Во романто Еко го опишал главниот јунак Баудолино, кој раскажуа за своите авантури во средниот век во христијанска Европа, како и малку познатиот митологиски свет опишан во средновековната книжевност. Како и во претходните романи, Еко го искористил своето познавање на средновековната книжевноста за да напише епска приказна полна со комични ситуации, истовремено опишувајќи важни прашања на тоа време.

Романот бил објавен на македонски јазик во 2017 година во издание на Арс ЛИБРИС.

## Синопсис

Во 1204 година Баудолино пристигнува во Цариград точно кога поборниците на Четвртата крстоносна војна се обидуваат да го соборат византискиот цар. Во тој хаос кој на крајот ќе придонесе за пропаѓање на градот, Баудолино го среќава Никетас Конијатос, историчар на кралскиот двор и му го спасува животот во Аја Софија, додека крстоносците ја пљачкале. Никетас бил воодушевен со јазичката надареност на Баудолино, бидејќи овој не само што добро зборувал грчки, туку и сите јазици за кои Никетас чул, па се чудел кој бил Баудолино.

Приказната почнува во 1155 година кога Баудолино како тринаесетгодишник го усвојува римско-германскиот цар Фридрих I Барбароса. На дворот, но и на бојното поле, Баудолино бил подучуван на латинскиот јазик и на сè што било поврзано со борбата за превласт во северна Италија. Подоцна бил испратен во Париз да стане учена личност.

Во Париз сретнува интересни луѓе кои влијаат врз него и заради кои добива желба за патувања и авантури. Почнува да сањари за патување во мистичната држава „На свештеникот Иван“ за која начул во Париз.

Баудолино го пронаоѓа Светиот грал иго  уверава царот Барбароса да го препушти "На свештеникот Иван". Царот тогаш ја започнува Третата крстоносна војна, но погинува под сомнителни околности. Историјата кажува дека Барбароса се удавил во Мала Азија, но Еко одлучил да уфрли уште поединости во оваа приказна. Откако Баудолино останал сам, на своја рака одлучил да го продолжи патувањето.
Иако во почетокот романот изгледа доста реалистичен, подоцна читателот станува изненаден со описите на шумата во Абхазија која не пропушта сончева светлина, митски битија како еднорог, описите на евнуси и човечки битија налик на животни опишани во средновековната книжевност.

Сан Баудолино е заштитник на италијанскиот град Алесандрија, во кој е роден Умберто Еко, како и останатите ликови од романот. На Сан Баудолино во 1189 година му била посветена една црква во градот. Во црквата се наоѓа кип на селанецот Аулариј кој го спасил градот за време на опсадата на градот од страна на Барбароса.

## Наводи

## Надворешни врски

* An interview with Umberto Eco for ''La Repubblica'', September 11, 2000 
* An excerpt from the book 
* [Umberto Eco Wiki: Baudolino](https://web.archive.org/web/20160420061350/http://eco.ids-mannheim.de/wiki/Baudolino_(English)) - wiki annotations of Baudolino

Категорија:Историски романи
Категорија:Италијански романи
Категорија:Умберто Еко
Категорија:Романи 2000
ФК Квинбејан Сити

**Фудбалскиот клуб Квинбејан Сити** е австралиско фудбалско друштво со седиште во градот Квинбејан, Нов Јужен Велс, Австралија. Клубот е основан во 1966 година од страна на македонски доселеници и во моментов се натпреварува во АПТ натпревари, вклучувајќи ја и АПТ Националните Премиер Лига .

## Историја
Клубот е основан во 1966 година како ***Квинбејан македонија*** од Доне Димов, Анџело Хаџис и Вик Цалакос. Клубот се регистрираше во АПТ Фудбалската федерација на 17 март 1966 година и влезе во Втората лига на АПТ. Сепак, Хунгарија беше принудена да се свитка и Кванбајан беше избран да го замени клубот во првата дивизија.

Лавовите минаа неколку години во првата дивизија со завршувањето на второпласираниот клуб во лигата и во 1969 и 1970 година. Кванбајан беше на десет минути од тврдењето на првенството во 1969 година со клубот 2-1 над Олимпик со десет минути игра. Натпреварот беше напуштен по осумдесет минути поради борби и АПТ Фудбалската федерација избра да не го повтори натпреварот.

Македонија ги освои првите титули во 1970-тите години со две секунди премиерлигашки лиги во 1973 и 1978 година, како и на првенството во финалето ’78.

QCFC уживаше значителен успех во втората дивизија на AПT во осумдесеттите, како и кога завршувањето беше ре-брендирано во Државната лига 1 во 1990-тите. Беа подигнати голем број титули, вклучувајќи три премиерски титули во 1988, 1993 и 1995 година, како и две првенства во 1990 и 95 година.

Во 2013 година, Капитал Фудбал воведе преработена втора дивизија на машкиот фудбал во АПТ, што се совпаѓа со воведувањето на Национална премиер лигa (НПЛ) како ревидирани врвни дивизии на национално ниво. Преработената втора дивизија беше прогласена за *Капитал лига* . Квинбејан Сити беше основачки член на Капитал Лигата, која во 2013 година се состоеше од две групи од шест екипи. Лавовите ја завршија својата девојка сезона во Капитал лига како второпласиран во групата Б, квалификувајќи се во финалето серија. Сити во полуфиналето го совлада Ланион Јунајтед со 3: 0, а потоа и „ Српски Бели Орли “ 2-3 во полуфиналето, пред да загуби од Нарабундах со 3: 5 на пенали во големото финале.

## Клупски идентитет
Квинбејан Сити е основан од локалната македонска заедница со македонски играчи, персонал и членови со мнозинство од клубот. QCFC редовно учествуваше на националниот годишен турнир во Куп на Македонија како Купот Мазо, со други клубови низ Австралија со врски до Македонија, меѓу кои и Бродмидоу Меџик, Алтона Меџик и Волонгонг Јунајтед .

### Име на клубот
Клубот е основан како *Кјуанбејан Македонија* во 1966 година од страна на локалната македонска заедница која се населила во Кванбајан. По три години името на клубот беше обновено во *Кванбајан Македонија* во 1969 година. Конечно, во 1973 година клубот го смени своето име во *Квинбејан Сити*, кое го задржува своето име уште од таа точка.

## Наводи

* Македонски Австралијци 

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место 
* Официјална страница на Фејсбук 
* Капитал Фудбал дома

Категорија:Координати кои не се на Википодатоците
Категорија:Македонски фудбалски клубови во странство
Категорија:Фудбалски клубови од Австралија
Мазучо Салернски

мини|Мазучо Салернски (Томазо Гвардати).
**Мазучо Салернски** (1410-1475), роден како **Томазо Гвардати,** бил италијанскиот поет.

Роден во Салерно или Соренто, тој е најпознат денес po „Новајлијата“ („Il Novelino“), збирка од 50 „роман“ или раскази, од кои секоја се претпочита со писмо за посветеност на славна личност и со епилог што го содржи „моралот“ на приказната.

Приказните имаат силно антиклерично наклонување, поради што „*Новајлијата“* бил вклучен во првиот „*[[Индекс на забранетите книги]]“* во 1557 година.

33-та од овие приказни е приказната „*Мариото и Ганоца“*, која очигледно била прилагодена од Лујџи да Порто (1485-1529) најпрво како „*Јулија и Ромео“* (Giulietta e Romeo)*,* а подоцна како „*Historia novellamente ritrovata di due nobili amanti“* („Ново-извадена приказна на двајца благородни љубовници“). Овие три приказни, плус уште една подоцнежна верзија на Матео Бандело и преводот на англиски јазик од Артур Брук во поемата „Трагичната историја на Ромео и Јулија“ (Tragicall Historye of Romeus and Juliet) (1562) се чини дека се извори за познатата претстава на Шекспир „*[[Ромео и Јулија]]“*.

## Наводи
*"Shakespeare in Love"—The Supressed Italian Connection by Nicholas A. Patricca

Категорија:Починати во 1475 година
Категорија:Родени во 1410 година
Клучка (Скопје)

**Клучка** или **Хиподром** — археолошко наоѓалиште во источниот дел на населбата Хиподром во Општина Гази Баба, Скопје. На местото најдена е некропола од доцнобронзеното време, како и населба од средниот век.

## Откривање
При изградбата на новата траса на автопатот Скопје-Катланово-Велес (А4), од северната страна на клучката што ги издвојува патиштата за Куманово (А2) и за Катланово (А4), при копањето на заштитниот канал се најдени гробови со кремирани покојници погребани во урни. Во текот на 1989/90&nbsp;г. е извршено заштитно ископување во загрозениот дел на наоѓалиштето при што се откриени вкупно 11 гроба — урни, а исто така и остатоци од средновековна населба. 

Наодите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.

## Поврзано
* Список на археолошки наоѓалишта во Скопје

## Наводи
Арнулф Милански

**Арнолф Милански**, или **Арнулфус Медиоланенис** (творел околу 1085 г.) бил средновековен хроничар на настани во Северна Италија. Тој бил внук на архиепископот Арнулф II Милански.

Арнолф е познат по својата работа во пет книги, именувана како „*Liber gestorum lastium“* („Книга на делата од неодамнешните времиња“) напишана 1072-1077. Арнолф го опишува својот труд во првата книга како „едноставен наратив, понуден во секојдневниот говор, за делата што ги оствариле нашите кралеви, нашите епископи и нашите сограѓани од Милано и пошироко, како и нашите сонародници во Кралството Италија, што и јас самиот сум го видел или некако го слушнав или од оние што ги видоа или од оние малку подоцна“. За разлика од повеќето христијански хроничари од доцната антика и раниот среден век, Арнолф не започнал со Создавањето („И покрај тоа, оставајќи ги настрана антиката, да почнеме од неодамнешното сеќавање“) - „*Liber gestorum lastium*“ е современ извештај од неговите времиња, видена од гледиштето на Миланската Архиепископија.

Историјата на Арнулф започнува во 925 година, кога Хуго Арлески („Хуго на Бургундијците“) владеејќи како крал на Италија и го остварил своето право да назначи надбискуп на Милано. Ги опфаќа годините на Грегоријанските реформи, реформското движење на Миланскиот Патарени и Контроверзноста на Инвестициите. Завршува со кралството доделено на Рудолф фон Рајнфелд како против-крал на Германците (1077).

## Белешки

## Наводи

* Арнолф Милански, ''Liber gestorum lastium'', ур. Клаудија Зеј, во *Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Germanicarum*, том 67 (Хановер: Хан, 1994). Преведено од В. Норт.

Категорија:Луѓе од Милано
Категорија:Италијански историчари
Залцхаузен (општинска заедница)

мини|Поглед кон црквата во Залцхаузен

**Залцхаузен** () — општинска заедница во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Залцхаузен.

Општинската заедница Залцхаузен се состои од следниве општини:

# Ајендорф
# Гарлсторф
# Гарштет
# Геденсторф
# Залцхаузен
# Топенштет
# Фирхефен
# Вулфзен

Категорија:Општински заедници во Долна Саксонија