open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Јоасаф I Цариградски

**Антониј Јоасаф I Кокас** () бил Вселенски патријарх во 1460-те. Точниот датум на неговото владеење е оспорен од научници во периодот од 1462 до 1465.

## Живот
Антониј Кокас веројатно се родил на родители од Западот и станал монарх. Според Лоран и Кимин тој бил избран за патријарх под името Јоасаф I на 1 април 1462, денот по смртта на патријархот Исидор II. За време на неговата патријаршија тој се соочил со проблеми предизвикани од судири со монаси и интриги на грчкото благородништво.

Интригата која довела до трагичниот крај на неговата патријаршија го вклучува научникот и политичар Џорџ Амируц, познат по тоа што го убедил царот Давид Комнин да се предаде на Османлиите, кој заедно со целокупното благородништво на поранешното Трапезунтско Царство се преселиле во Истанбул. Џорџ Амируц станал близок со султанот Мехмед II и сакал да се ожени со убавата *Мухлиотиза*, вдовица од последниот атински војвода Франческо Акчијајоли, и покрај тоа што тој веќе бил оженет и неговата сопруга била сè уште жива. Патријархот Јоасаф одбил да даде дозвола бидејќи тоа било случај на бигамија под канонското право.  Џорџ Амируц бил упорен и се обратил на неговиот братучед, големиот везир Махмуд-паша Ангеловиќ, кој се обидел да влијае врз светиот синод за да го оттргнат Јоасаф. Некои научници нудат различни податоци за овие настани.

Изреволтиран од одбивањето на Јоасаф за овозможување на бракот на Амируц, султанот Мехмед II наредил патријархот да биде понижен со сечење на неговата брада и исто така го казнил идниот патријарх, Максим III, сечејќи му го носот. Овие настани го довеле Јоасаф во голема депресија која резултирала со неговиот обид за самоубиство: денот на Велигден 1463 (10 април) тој намерно се фрлил во цистерна под Манастирот Богородица Памакаристос.

Јоасаф бил спасен, симнат од власт и прогонет во Анхиало, отворајќи го патот на Џорџ Амируц да се ожени со неговата нова жена.

## Спор за редоследот
Редоследот на владеењето на Јоасаф I Кокас е спорен меѓу научниците. Помладите научници, како што е Кимин (2009), Подскалски (1988), Лорен (1968) и Рункиман (1985) го сместуваат владеењето на Јоасаф I Кокас по Исидор II и пред Софрониј I, датирајќи помеѓу април 1462 и Велигден 1463.

Други научници, според владиката Геман Сардејски (1933–8) и Грумел (1958), како и официјалниот портал на Вселенската патријаршија, тврдат дека Јоасаф I владеел по Софрониј I и пред Марко II, укажувајќи дека неговото владеење започнало во почетокот на 1465 (или јули 1465) и завршило во првите месеци на 1466 година. Бланше (2001) го сместува почетокот на владеењето на Јоасаф летото 1646 одма по Софрониј.

Понатаму, нема спор помеѓу научниците за должината и редоследот на вториот и третиот услов на Генадиј Схолариј кои наводно ги менуваат патријаршиите на Јоасаф и Софрониј. За споредба на главните научни тврдења, погледни го списокот на цариградски патријарси.

## Белешки
__FORCETOC__

## Надворешни врски

Категорија:Византијци од 15 век
Категорија:Вселенски патријарси
Исидор II Цариградски

**Исидор II Ксантопул** () бил Вселенски патријарх од 1456 до 1462.

## Живот
Многу малку е познато за животот и патријаршијата на Исидор. Неговото презиме потекнува од Ксантополскиот манастир во Истанбул, каде се зачленил и станал јеромонах, а подоцна и игумен. Исидор работел заедно со Генадиј Схолариј за време на Советот на Фиренца и бил еден од потпишувачите на документот од 1445 против источно-западната унија на црквите. Во овој период Исидор бил прогласен за духовен отец на грчката заедница во Истанбул.

По давањето отказ од страна на Генадиј Схолариј како патријарх во средината на јануари 1456, Исидор бил избран за наследник. Тој бил признат од султанот Мехмед II и бил избран за епископ во Манастирот Богородица Памакаристос.

Неговото владеење траело до неговата смрт на 31 март 1462, за подоцна да биде наследен од патријархот Јоасаф I.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Починати во 1462 година
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Родени во непозната година
Затвор Анемас

**Затворот Анемас** е голема византиска зграда во ѕидините кај Влахерна, во Истанбул, Турција.

Објектот е познат според Михаил Анемас, византиски генерал кој бил првиот човек кој бил затворен во затворот по неуспешниот бунт против Алексеј I Комнин. Во последните години од империјата, во овој затвор биле затворени најмалку шест византиски императори како Исак Ангел кој бил ослепен а подоцна убиен. Објектот се наоѓа во предградието на Влахерна и истиот бил граден во времето на Михаил Комнин врз ѕидините на Ираклиј I (610-641).

Надворешниот дел е висок 23 метри. Надворешно градбата се состои од две правоаголни кули поврзани со еден заеднички ѕид. Една од кулите денеска е позната како кула на Исак Ангел изградена во 1188 година. На фасадата од кулата и денеска можат да се видат два вградени крста.

## Извори

*
*
*

Категорија:Градби во Истанбул
Категорија:Византиски тврдини во Турција
Категорија:Згради и градби во Цариград
Категорија:Затвори во Турција
Арслан ан (Истанбул)

**Арслан ан**  (турски: *Arslanhane*) претставувала византиска источноправославна црква претворена во ан од страна на Османлиите која се наоѓала во Истанбул, Турција. Црквата била посветена на *Христос од Чалке* според главната порта за влез во Големата палата во Цариград.

## Историја

Во времето на Роман I Лакапин (920-944) била изградена една мала капела посветена на Исус Христос. На главниот влез стоела икона на Исус, која претставувала една од главните религиозни симболи на градот, и посебно значење имала во времето на иконоборството. Капелата била толку мала што можела да собере најмногу 15 луѓе. Во времето на Јован I Цимискиј (969-976), објектот бил проширен со изградба на два спрата, по повод победата над Киевска Русија. Јован I бил погребан во криптата на црквата во 976 година. Во 1183 година Андроник бил прогласен во оваа црква за соимператор на Алексеј II Комнин, кој бил погубен веднаш по овој чин.

За разлика од портата, капелата постоела уште неколку векови. Таа се споменува од страна на руските верници во 14 век и во турско време По падот на Цариград во 1453 година, објектот бил напуштен, додека во следниот период приземјето од зградаа бил користен за сместување на диви животни (лавови) наменети за палатата Топкапи-сарај. По пожарот од 1741 година во Аја Софија, зградата исто така била оштетена,. Во 1804 година објектот повторно бил опожарен, додека по две години бил разрушен.

## Наводи

Категорија:Цркви и манастири во Цариград
Категорија:Фатих (Истанбул)
Ново Село (Валонско)

**Ново Село** () — големо село и поранешна општина во областа Валона, југозападна Албанија. Со реформата на месната управа во 2015 г. единицата е укината и влегува во состав на општината Валона, а го добива статусот на општинска единица. Според пописот од 2011 г., местото има 8.209 жители.

## Села во општинската единица

Општинската единица се состои од следниве села:

* Акерни
* Алибан
* Бишани
* Делење
* Делисуф
* Мифол
* **Ново Село**
* Поро
* Скрофотина
* Тревлазер
* Фитор
* Црковина

## Наводи

Категорија:Села во Албанија
Категорија:Валона (област)
Сушица (река во Албанија)

**Сушица** () — река во јужна Албанија, притока на Војуша со должина од 80&nbsp;км. Извира во кај с. Куч во општината Химара, Валонска област. Тече во северозападен правец низ местата Братај, Кота и Сушица, па се влева во Војуша источно од с. Бешиште, североисточно од Валона.

Кон крајот на 1943 г. на ова подрачје се случила Битката кај Драшовица помеѓу албанските партизани и германските сили.

Категорија:Реки во Албанија
Бардијани-ЦСФ

**Бардијани-ЦСФ** (кратенка според UCI: **BAR**) — професионална континентална велосипедска екипа основана во Италија, која учествува на континенталните трки и добива специјални покани на трки од Светската турнеја. Екипата е предводена од Бруно Ревербери со поддршка од спортските директори Фабијано Фонтанели и Роберто Ревербери. Ревербери ја предводел екипата од 1982 година, кога започнале како Термолан. Навигаре бил спонзор повремено од 1990 година, кога екипата била наречена Италбонифика-Навигаре. Моменталниот главен спонзор, Бардијани Валволе, се приклучил во 2013 година, пред ЦСФ Груп (2008–12) и Черамика Панарија (2000–2007), како главни спонзори.

## Состав на екипата
### 2018

### 2017

### 2016

### 2015

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Италијански велосипедски екипи
Категорија:Професионални континентални екипи на UCI
Марија (сопруга на Лав III)

**Марија** била византиска царица и августа, сопруга на царот Лав III Исавријанин. Се смета дека била ќерка на бугарскиот хан Тервел.

Марија била омажена за Лав III, најверојатно уште додека тој ја имал должноста стратег на тема Анадолија.

На 25 ноември 717 година по државниот удар, Лав III бил крунисан за цар во катедралата Аја Софија во византиската престолнина Цариград. Во тоа време Марија веќе се споменува во историските извори како негова сопруга.

Во јули 718 година во текот на опсадата на Цариград од Арапите, Марија родила син, идниот Константин V. Во август истата година Арапите биле поразени од бугарскиот хан Тервел што ставило крај на опсадата. На 25 август 718 година Марија официјално ја добила титулата августа. На истиот ден цариградскиот патријарх Герман I Цариградски го крстил синот на царската двојка. Во 720 година Константин V е бил прогласен за соцар.

Марија и Лав имале четири деца:

* Константин V
* Ана
* Козма  
* Ирина

## Надворешни врски
*A short article on her by Lynda Garland

Категорија:Византиски царици
Категорија:Сириска династија
Категорија:Византијци од 8 век
Фојник (Албанија)

**Фојник** (, , *Финики*) — село и општина во јужна Албанија, 8&nbsp;км од брегот на Јонското Море и 20&nbsp;км северно од границата со Грција. Административно претставува дел од Валонската област, а се наоѓа во историската област Северен Епир. Општината е создадена во 2015 г. со реформа на месната управа, спојувајќи ги дотогашните општини Алико, Дебар, Фојник, Ливаѓе и Месопотам, кои сега се општински единици. Административен центар е селото Дермиш. Во 2011 г. општината имала 11.862 жители и зафаќала . Општинската единица Фојник (поранешната општина) по истите податоци има 1.333 жители.

Мајчин јазик на жителите е грчкиот. Општинската единица Фојник се состои од селата Фојник, Буроња, Члирим, Вриони, Караџа, Брегас (Вромеро) и Сајани (Блеримас).

На подрачјето на општината се наоѓа античкиот град Фојника — центар на епирското племе Хаонци.

## Поврзано
* Фојника
* Хаонци

## Наводи

## Наводи

## Надворешни врски
* Општински портал на Фојник 

Категорија:Села во Албанија
Категорија:Валона (област)
Категорија:Епир
Бистрица (Албанија)

мини|десно|250п|Бистричкото Езеро на реката

**Вистрица** () — река во југозападна Албанија со должина од 25&nbsp;км. Претставува единствената река во земјата што се влева во Јонското, наместо во Јадранското Море.

## Географија
Реката почнува од планината Сопот (Ѓера) кај Фојник (Финиќ). Главниот извор е Сино Око (**') кај с. [[Кронги]], но водата се собира и од изворите кај блиските села [[Печа]], [[Гардикак]], [[Велјахово]] и други. Минува низ подрачјата на [[Месопотам]] и Фојник, долж патот [[Саранда]] - [[Ѓирокастро]].

Првобитно, реката се влевала во [[Бутринтско Езеро|Бутринтското Езеро]], кое е поврзано со Јанското Море преку [[канал]]от Вивари, но во 1958 г. е пренасочена кон каналот Чука.

==Стопанство и туризам==
Реката не е пловна, но во 60-тите години на XX век на неа е изградено [[вештачко езеро|вештачкото]] **Бистричко Езеро''' () со три хидроцентрали. Во извесна мер,а водата се користи и за наводнување на полињата на блиското село Кенурио (Вург). Капацитетите се приватизирани во 2010 г., проследено со многу контроверзии.
Познато туристичко место е карстниот извор на реката наречен Сино Око кај с. Кронги на место богато со растителен и животински свет.

## Поврзано
* Бистрица — село по течението на реката
* Бистрица — истоимени реки и населени места во разни земји
* Список на реки во Албанија
* Список на езера во Албанија

## Извори
*Sjöberg, Örjan. "A Contribution to the Geography of Hydro-Electric Power Generation in Albania", Osterreichische Osthefte [Vienna], 29, No. 1, 1987, 5-27. ISSN 0029-9375
*Mevlan Kabos; Eshref Pumo; Farudin Krutaj. "Gjeografia fizike e Shqipërisë : në dy vëllime", Qendra e Studimeve Gjeografike (Akademia e Shkencave e RPS të Shqipërisë), 1990–1991, 112. OCLC 38055712

## Наводи

## Надворешни врски

* Географија 

Категорија:Реки во Албанија
Категорија:Јонски слив
Битка кај Онгала

**Битката кај Онгала** се одвила во 680 година во близина на Онгала, денешна Романија, помеѓу силите на Источното Римско Царство и силите на Прабугарите. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Прабугарите.

## Заднина

Искористувајќи ги постојаните војни на Византија со Арапите, хан Аспарух ја поминал реката Дунав и влегол во Мала Скитија (денес Добруџа). Во 680 година византискиот цар Константин IV Погонат организирал голем копнен и морски поход против прабугарските племиња. Теофан Исповедник дал индиректни упатства за бројот на византиската армија, пишувајќи дека императорот ги повикал сите теми во походот. Прецизни податоци за бројот на византиската армија недостасуваат, но во тоа време една империјална теренска армија броела меѓу 15.000 и 25.000 лица. Од друга страна не постои сведоштво и за армијата на Прабугарите, но се смета дека нивната сила била околу 10.000 војници.

## Конфликт

Војниците на царот Константин IV пристигнале во Онгала и започнале воени дејствија против прабугарските војници. Поради големиот број на византиски војници, прабугарската армија се повлекла во фортификација, која била изградена на островот Певки. Оддалеченоста од бојното поле довела до тешко снабдување на византиската армија. Од друга страна постоела практична неможност да биде нападната фортификацијата на островот. Војниците на Аспарух започнале да им нанесуваат тактички порази на византиските сили, без да се обидуваат целосно да ги разбијат. Византијците започнале опсада на островот која траела четири дена, по кое императорот Константин IV најавил на војниците дека оди на лекување во Акве Калиде (денес Бургас) и го напуштил бојното поле. Овој потег негативно влијаел врз борбениот дух на византиските сили.
 
Добрата организирана одбрана на Прабугарите, нивната стратешка позиција и нивните постојани напади предизвикале византиските сили да се повлечат. По нивното повлекување, прабугарските сили започнале голема контраофанзива нанесувајќи им голем пораз.

## Последици

Победата кај Онгала претставувал прв чекор кон создавање на Дунавска Бугарија. По оваа победа Прабугарите продолжиле со нападите кон Мизија.

## Наводи

## Извори
*Атанас Пейчев и колектив, 1300 години на стража, Военно издателство, София 1984.
*Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.
*Пламен Павлов, Историята - далечна и близка, Велико Търново, 2010.

## Надворешни врски
* Byzantine Battles

Категорија:Бугарија во 7 век
Категорија:Византија во 7 век
Категорија:Воена историја на Романија
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Рафаил I Цариградски

**Рафаил I** () бил Вселенски патријарх од 1475 до 1476. Тој бил Србин и често сметан за натрапник.

## Живот
Рафаил бил српски монарх. Тој беројатно бил избран и поддржуван како патријарх од страна на Мара Бранковиќ, маќеата на Мехмед II. Рафаил бил успешно прогласен за патријарх во првите месеци на 1475 ветувајќи му на султанот годишен надоместок од 2000 златни фиорини (италијански монети) и еднократен подарок од 700 златни фиорини.

Грчката заедница во Цариград не била дел од неговото назначување и жестоко се противела. Митрополитот на Хераклеја, кој традиционално го устоличувал новиот патријарх, одбил да го освети и литургијата била прославена од митрополитот на Ангора. Поради оваа причина тој не бил признат за патријарх од поголемиот дел од грчкото свештенство.

Узворите укажуваат на проширена пристрасност против Рафаил. Тој бил клеветен за несоодветно говорење на грчки јазик и бил симнат од престолот поради неговиот странски акцент, а воедно и поради неговата завист од алкохол. Се зборува дека не умеел да стои за време на церемониите на Велики Петок бидејќи бил пијан.

Рафаил владеел околу една година, сè до почетокот на 1476: на самиот почеток, кога требал да плати надоместок кој го ветил на султанот, тој се обидел да собере пари од неговите верници, а нивната помош ја негирал. Неспособен да го плати данокот, набрзо бил симнат од престолот и затворен. Кратко подоцна тој починал сè уште додека бил во синџири.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Православни христијани од Србија
Категорија:Српски епископи
Категорија:Починати во 1476 година
Категорија:Православни монаси
Категорија:Срби од 15 век
Категорија:Родени во непозната година
Битка кај Анхијал (708)

**Битката кај Анхијал** се одвила во 708 година во близина на Анхијал, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите.

## Позадина

Во 705 година, бугарскиот хан Тервел помогнал на детонираниот од власт во 695 година византиски цар Јустинијан II да се врати на престолот по 10 години заточеништво. За да покаже благодарност, Јустинијан ги наградил Бугарите со злато, сребро, свила, ја дал високата византиска титула "*Кесарија*" (Цезар) на бугарскиот владетел, на кој му издигнал и статуа во Цариградскиот хиподром. Бугарија ја добила и стратешката област Загора, сместена меѓу денешна Стара Загора и Црно Море.

Три години подоцна, Јустинијан II решил да ги врати назад територите, кои претходно ги подарил.

## Конфликт

Во 708 година византиските коњаници пристигнале пред тврдината Анхијал и изградиле камп околу неа, бидејќи не се сомневала дека бугарската армија ги очекува скриена во планинските вериги во областа. Сигурен во својот успех, царот не презел мерки за заштита на кампот. Додека напаѓачите собирале храна, Бугарите, според Теофан Исповедник, *"ги виделе од планините глупавите одредби на Византијците"* и *"неочекувано се нафрлиле како ѕверови и го уништиле византиското стадо, по кое зеле многу заробеници, коњи и оружје освен убиените"*. Царот и малкумина од луѓето успеале да дојдат до тврдината и да се затворат во неа, кој успеал да побегне тајно во ноќта на третиот ден со бродовите и да замине кон Цариград, каде се вратил "*со срам*". За да го покаже поразот царот наредил "да се стават трофеи на ѕидовите" на Анхијал. Какви биле тие трофеи не е познато.

## Последици

Како резултат од битката Бугарија ги утврдила позициите во новите територии јужно од Стара Планина.

Во 711 година Јустинијан II повторно побарал помош од Тервел (за да го врати повторно изгубениот престол). Бугарскиот владетел му испрараил само војска од 3.000 луѓе, на кои подоцна бил даден безбеден, слободен коридор за да се вратат во Бугарија. Јустинијан II по ова бил погубен.

## Извори
* Атанас Пейчев и колектив: *1300 години на стража*, Военно издателство, София 1984.
* Йордан Андреев, Милчо Лалков: *Българските ханове и царе*, Велико Търново, 1996.
* Теофан Изповедник: Хронография (превод на В. Бешевлиев и Г. Цанкова-Петкова в *Гръцки извори за българската история*, том III, с. 267-268)

Категорија:Бугарија во 8 век
Категорија:Византија во 8 век
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Категорија:Поморие
Категорија:Дваесетгодишна анархија
Максим III Цариградски

**Максим III** (), роден како **Мануел Христоним** (), бил Вселенски патријарх од 1476 до неговата смрт во 1482, а исто така бил и научник. Тој се слави како светец во православната црква со празник на 17 ноември.

## Живот
Мануел Христоним веројатно е роден во Пелопонез во Грција.

Тој станал поглавар на патријаршијата во Цариград.  Ова министерство по падот на Цариград (1453) ја земало улогата на „скуфилакс“, грижејки се за светите богатства и мошти на патријаршијата и на неговата позиција Мануел се судрил со патријархот Генадиј Схолариј на економско поле. Под покровителство на секретаријатот на отоманскиот султан, Деметриј Кириц, Мануел, заедно со хартофилаксот Џорџ Галезиот, влијаеле врз животот на цариградската црква повеќе од дваесет години.

Во 1463 тој застанал на страната на патријархот Јоасаф I против барањето на политичарот, Џорџ Амируц, грчки благородник од поранешното Трапезунтско Царство, да се ожени со втора жена, бидејќи тоа претставувало случај на бигамија под христијанското канонско право. Како казна за неговата поддршка на Јоасаф, на Мануел му бил отсечен носот по наредба на султанот Мехмед II.

Есента 1465 (или почетокот на 1466) Мануел го спонзорирал избирањето на патријаршијата на Марко II Цариградски, а подоцна се спротивставил на патријарсите поддржувани од други групи, како што бил Симеон Трапезунтски и Дионисиј I Цариградски, кој на 15 јануари 1467 го отстранил него и Џорџ Галезиот од нивните места во администрацијата на црквата.

Сепак, наското тие ја повратиле својата моќ. Мануел бил успешен во повраќањето на почитта на султанот Мехмед II, и пролетта 1476 тој самиот се избрал за цариградски патријарх. Тој сè уште бил мирјанска личност, па така прво станал монарх земајќи го религиозното име „Максим“, а следниот ден примил осветување како епископ и бил сместен на престолот како патријарх од страна на митрополитот на Хераклеја. Неговото владеење прекинало период на незгоди за црквата во регионот и било одбележано со мир и консензус.

Максим починал на 3 април 1482 година.

Неговото главно книжевно дело е „*[[Монодија]] за [[Падот на Цариград|заробувањето на Цариград]]*“.

## Белешки
__FORCETOC__

## Надворешни врски
* ''Historia politica et patriarchica Constantinopoleos'', Cap IX: P. Maximus, (trans. Martin Crusius, 1584) Primary source.  and 

Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Починати во 1482 година
Категорија:Грчки историчари
Категорија:Православни светци
Категорија:Луѓе од Пелопонез
Категорија:Родени во непозната година
Битка кај Маркели (756)

**Битката кај Маркели ** се одвила во 756 година на истоимената тврдина во близина на Карнобат, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Византијците.

## Позадина

Во 755 година завршил подолгиот период на мир меѓу Дунавска Бугарија и Византија. Повод за тоа претставувале големите победи над Арапите од страна на византискиот цар Константин V Копроним. По успехот, тој презел активности за зајакнување на границите со Бугарија. За таа цел во Тракија биле раселени население од Ерменија и Сирија, кои имале воена служба. Хан Кормисош внимателно ги набљудувал активностите на Византија, и изградбата на нови византиски тврдини на границата претставувало нарушување на мирот склучен во 716 година од неговиот претходник Тервел. Бугарските пратеници сакале од Константин да плати данок за новоизградените тврдини. Одбивањето на византискиот цар било проследено со бугарски напад во Тракија. По грабежите на византиските земји, војските на Кормисош пристигнале до околината на Цариград. Крај "Долгиот ѕид" тие биле пречекани и поразени од императорската војска.

## Конфликт

Во одговор на бугарската инвазија, во наредната година (756) Константин V Копроним презел голем поход кон Бугарија, на чие чело најверојатно во тоа време се наоѓал Винех. Една војска била испратена со флота од 500 бродови кон Дунав каде нанеле голем пораз на бугарските сили. Самиот император со главните сили заминал во Тракија. Бугарите го пресретнале крај граничната тврдина Маркели (кај денешниот Карнобат).

Деталите за борбата не се познати, но таа завршила со победа на Константин. За да се избегне непријателска инвазија во своите земји, Бугарите испратиле заложници во Цариград. Три години подоцна (759) Константин сепак повторно извршил напад во Бугарија, но претрпел пораз во Битката кај Ришкиот превој.

## Наводи

Категорија:Бугарија во 8 век
Категорија:Византија во 8 век
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Категорија:Карнобат
Категорија:Дваесетгодишна анархија
Битка кај Ришкиот Превој

мини|Ришки премин
**Битката кај Ришкиот Превој** се одвила во 759 година кај Ришкиот Превој на Стара Планина, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугаритете.

## Заднина

Меѓу 755 и 775, византискиот цар Константин V Копроним организирал девет неуспешни кампањи за да ја покори Бугарија.

## Конфликти

Во 759 година, императорот на чело со многубројна војска заминал кон Бугарија, но бугарскиот хан Винех успеал да ги зацврсти своите позиции околу Стара Планина. Кога византиската војска престигнала кај Ришкиот премин, таа била нападната од заседа и целосно поразена. Во Битката загинале голем дел од византиските војници. Византискиот историчар Теофан Исповедник пишува дека Бугарите го убиле стратегот на Тракија.

## Последици

По битката, ханот Винех добил можност да ја нападне непријателската територија. Но наместо тоа, тој започнал мировни преговори. Ова дело му го навлекла гневот на аристократијата, поради која причина бил убиен во 761 година.

## Наводи

Категорија:Бугарија во 8 век
Категорија:Византија во 8 век
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Категорија:Стара Планина
Битка кај Анхијал (763)

**Битката кај Анхијал** се одвила во 763 година во близина на Анхијал, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Византијците.

Оваа победа е една од најголемите на византискиот цар Константин V Копроним во текот на неговиот воен поход против Бугарија.

## Позадина
По големата победа на Бугарите во Битката кај Ришкиот превој во 759 година, Константин V започнал нов воен поход против Бугарија. Во самата Бугарија по Битката кај Ришкиот превој имало меѓусебни конфликти кои завршиле со победа на бојлите од родот Угаин. Иако имал успех против Византија, бугарскиот хан Винех бил убиен, а на негово место застанал Телец од родот Угаин.

Новиот владетел презел катастрофални напади во Тракија. Ова го принудило на византискиот цар да преземе повторен поход против Бугарите. Во јуни 763 година византиските војници на чело со Константин V се доближиле по копно до Анхијал, во непосредна близина на Стара Планина и бугарските граници. Посебна армија од скоро 10.000 коњаници била испратена против Бугарија по море со флота од 800 бродови..

## Конфликт

Во очекување на византиска офанзива, Телец собрал 20.000 борци од сојузните племиња (најверојатно Словени) и зазел позиција околу денешниот Ајтос. Од непознати причини, бугарскиот владетел решил да ги напушти утврдените позиции и да ги нападне византиските војници. Тоа се случило на 30 јуни 763 година. Сместена меѓу Поморијското Езеро и Црното Море, византиската армија била заштитена од заобиколување.

Битката била долготрајна со големо крвопролевање. Конечно Телец бил принуден да се спасува со бегство. Византијците исто така имале големи загуби..

## Последици

Веднаш по победата Константин V се вратил во Цариград. Големиот број убиени, кои ги имала византиската армија, и фактот што сојузничките словенски племиња на Телец ја продолжиле заштитата на превоите на Стара Планина, го принудиле на Константин да се откаже од влегување во внатрешноста на Бугарија.

По поразот при Анхијал во Бугарија продолжиле меѓусебните конфликти. Следен марш по копно и по море против Бугарите Константин V презел во 765 година, но овој потфат бил неуспешен заради бура, која ја уништила византиската флота.

## Наводи

## Литература
* Бешевлиев, В. *Първобългари. История*, Издателство на Отечествения фронт, София 1984
* Жеков, Ж. ''Военната тактика на българите VII-IX век''  – Военноисторически сборник 2004, №3 (от „Военно издателство“, 28.11.2008)
* Златарски, В. *История на българската държава през средните векове*, том I, част 1, София 1970, Изд. „Наука и изкуство“ (от „Книги за Македония“, 28.11.2008)

Категорија:Бугарија во 8 век
Категорија:Византија во 8 век
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Категорија:Поморие
Максим IV Цариградски

**Максим IV** (), претходно познат како **Манасиј** (), бил православен христијански монарх и епископ. Тој бил Вселенски патријарх од 1491 до 1497.

## Живот
Тој бил игумен на манастирот „Ватопед“ на планината Света Гора пред да биде назначен од патријархот Симеон I Цариградски како митрополит на Сер, град со кој управувал под религиозното име „Манасиј“.

Првите месеци од 1491 тој бил избран за цариградски патријарх со поддршка од монасите на Света Гора. При неговото избирање тој го променил своето име во „Максим“, сигурен случај во историјата на Вселенската патријаршија бидејќи вообичаено се поседува монашко име во текот на црковната кариера. Како патријарх тој ги бранел правата на православните христијани кои живееле на териотриите кои припаѓале на Венецијанската Република.

За време на неговото владеење излегле муабети во врска со него, од непознат извор, кои резултирале со негово губење на престолот во почетокот на 1497 година.

По неговата оставка тој останал активно вклучен во црковните прашања, дури и покренувајќи заговор против неговиот наследник, патријархот Нифонт II, сè до тогаш кога бил присилен да се пензионира во манастирот Ватопед, каде починал на непознат датум.

## Белешки
__FORCETOC__

## Надворешни врски
* ''Historia politica et patriarchica Constantinopoleos'', Cap XII: P. Maximus, (trans. Martin Crusius, 1584) Primary source.  and 

Категорија:Отоманци од 15 век
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Грци од 15 век
Категорија:Светогорски монаси
Јоаким I Цариградски

**Јоаким I** () бил Вселенски патријарх од 1498 до 1502 и кратко време во 1504 година.

## Живот
Окулу младоста на Јоаким пред да стане цариградски патријарх, познато е тоа дека бил митрополит на Драма и дека бил млад, не особено учен, но многу способен за црковни рботи и градење на доблест. Есента 1498 тој бил избран за патријарх со поддршка од царот Константин II, заземајќи го местото на патријархот Нифонт II чиј потег бил поддржан од владетелите на Влашка. Грузија била христијанска држава, независна од Отоманското Царство и семи-автономна од религиска гледна точка, но земја која некогаш може да нанесе импресивно влијание врз патријаршиските избори.

Како патријарх, Јоаким бил доста популарен со неговата група: додека бил на пат кон Грузија за да собере средства, митрополитот на Силиври му понудил на отоманскиот султан 1000 златници за да биде назначен за патријарх на местото на Јоаким, но верниците ја собрале истата сума помеѓу себе и му платиле на султанот за да се избегне Јоакимовото отстранување од престолот. Пролетта 1502, сепак Јоаким бил симнат од престолот од страна на султанот Бајазит II кога се открило дека Јоаким наредил да се гради христијанска црква од камења без негова дозвола.

Откако Јоаким бил депозициониран, новиот патријарх бил повторно Нифонт II, кој сепак одбил да прифати. Тогаш владетелите на Влашка ја пренасочиле поддршката кон идниот патријарх Пахомиј I, кој бил избран во почетокот на 1503 година и владеел околу една година, сè до почетокот на 1504 кога пријателите на Јоаким собрале 3500 златници за да го вратат на престолот (500 златници повеќе од вообичаениот надоместок кој се плаќал на султанот за патријаршиско назначување).

Втората патријаршија на Јоаким траела само неколку месеци: кратко по избирањето, Јоаким отпатувал на северот со обид да ги поврати пријателските односи со неговите политички непријатели, но и двајцата Раду IV Велики од Влашка и Богдан III Едноокиот од Молдавија одбиле да се помират со него. Јоаким починал во 1504 година за време на неговиот престој во Влашка, Трговиште или во Дриста и бил наследен повторно од Пахомиј I.

## Белешки
__FORCETOC__

## Надворешни врски
* ''Historia politica et patriarchica Constantinopoleos'', Cap XIV: P. Ioachimus, (trans. Martin Crusius, 1584) Primary source.  and 

Категорија:Грци од 15 век
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Починати во 1504 година
Категорија:Грци од 16 век
Категорија:Родени во непозната година
Пахомиј I Цариградски

**Пахомиј I** () бил Вселенски патријарх од 1503 до 1513, а исто така и краток период во 1504 година.

## Живот
Пред да биде избран за цариградски патријарх, Пахомиј бил митрополит на Зихна. Кога патријархот Јоаким I бил симнат од престолот во 1502, владетелите на Влашка, доста влијателни врз аферите на цариградската патријаршија, го финансирале избирањето на стариот Нифонт II, кој не прифатил. Така тие ја пренасочиле поддршката кон Пахомиј, кој бил избран во почетокот на 1503. Неговото прво владеење траело само една година, бидејќи во почетокот на 1504 Јоаким I се вратил на престолот по исплатата од 3500 златници на отоманскиот султан.

Набрзо пота Јоаким умрел за влеме на патувањето кон Влашка и така есента 1504 Пахомиј, отсекогаш подджуван од влашките владетели, се вратил на престолот. Второто владеење на Пахомиј траело девет години, долг период во споредба со владеењата на патријарсите од 15 век.

Главниот проблем за време на Пахомијската патријаршија бил случајот со критскиот научник Арсениј Апостолиј. Во 1506 Римската курија го назначила Арсениј со источен ритуал за епископ на Монемвасија, тоа време дел од колониите на Венецијанската Република. Арсениј се прогласил во причест на двете, цариградски патријарх и со римокатоличката црква. Оваа позиција била неодржлива за цариградската патријаршија и Пахомиј го повикал Арсениј да се откаже од својот престол. Овој проблем продолжил повеќе од две години сè до јуни 1509 кога Пахомиј го екскомуницирал Арсениј, кој се пензионирал во Венеција.

За време на неговата последна година од патријаршијата, Пахомиј ја посетил Влашка и Молдавија. На враќање, веќе во Селимбрија, Пахомиј бил отруен  од Теодол, монарх кој му служел. Набрзо Пахомиј умрел, во почетокот на 1513 година.

## Белешки
__FORCETOC__

## Надворешни врски
* ''Historia politica et patriarchica Constantinopoleos'', Cap XV: P. Pachomius, (trans. Martin Crusius, 1584) Primary source.  and 

Категорија:Православни епископи од 16 век
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Убиени верски водачи
Категорија:Смртни случаи од труење
Категорија:Родени во 15 век
Категорија:Починати во 1513 година
Категорија:Грци од 16 век
Теолепт I Цариградски

**Теолепт I** () бил Вселенски патријарх од 1513 до 1522 година.

## Живот
Теолепт се родил на островот Крит или Епир и живеел како монарх покрај патријархот Пахомиј I, кој го назначил за митрополит на Јанина. Кога Пахомиј умрел од труење, Теолепт одма потоа се преселил во Адријанопол каде нашол милост пред султанот Селим I. По исплатата на вообичаениот надоместок за патројаршиско назначување, султанот го прогласил за цариградски патријарх. Потоа Теолепт отишол во Цариград за формално избирање и сместување на престолот во средината на 1513 година.

Во септември 1520 неговиот патрон, султанот Селим, умрел, па така положбата на Теолепт била загрозена. Првите гласини почнале да се шират, за подоцна да биде обвинет за живеење на неморален приватен живот. Светиот синод одлучил да одржи судење, но тој починал, во декември 1522, пред пресудата.

## Патријаршија
Моќта на цариградскиот патријарх се зголемила со Отоманско-Мамелучката војна (1516-1517) и консеквентната анексија на Сирија, Палестина и Египет од султанот Селим I, како што патријаршиите на Александрија, Антиохија и Ерусалим биле вклучени во Отоманското Царство. Овие патријаршии ја задржале својата верска автономија, но неоспорно биле подложни под влијанието на цариградската патријаршија, која била близу султанот и била негов заменик како граѓански владетел на сите православни христијани во империјата во согласност со милетскиот систем. Ова цариградско влијание се зголемило во текот на следните векови, особено во поглед на назначувањата. По походот на Палестина и падот на Ерусалим во 1517 во рацете на Селим, Теолепт го добил правото од султанот да ја одржува Базиликата на Светиот Гроб.

Теолепт воспоставил добри односи, од почетокот на 1516, со московскиот принц Василиј III, чија мајка била внука на византискиот цар, Константин XI. Големото московско кнежевство во тоа време станало најсилното независно православно царство. Во 1518 Теолепт го испратил научникот Максим Грчки во Русија.

Околу 1520 година, султанот Селим, кој посакувал насилна исламизација на сите христијани, наредил да се преземат сите христијански цркви бидејќи не биле заштитени со ферман. Теолепт, благодарение на неговите добри односи со султанот и благодарение на адвокатот по име Ксенакиј, бил успешен во спротивставувањето на законот, убедувајќи го султанот дека цариградските цркви се предале во 1453 за време на падот на Цариград, па така биле поштедени и зачувани за христијанско обожување. Иако немало ферман кој можел да се покаже поради пожар во патријаршијата, тројца стари јаничари, кој живееле за време на настаните од 1453, се заколнале во куранот и им се верувало.

Како патријарх, Теолепт ја преоформил црковната организација на бискупијата на Адријанопол, Самос и во Влашка.

## Белешки
__FORCETOC__

## Надворешни врски
* ''Historia politica et patriarchica Constantinopoleos'', Cap XVIII: P. Theoleptus, (trans. Martin Crusius, 1584) Primary source.  and 

Категорија:Православни епископи од 16 век
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Починати во 1522 година
Категорија:Епископи на Јанина
Категорија:Грци од 16 век
Категорија:Родени во непозната година
Еремија I Цариградски

**Еремија I** (, починал во 1546&nbsp;г.) двапати бил Вселенски патријарх, од 1522 до 1524 и од 1525 до 1546 година.

## Живот
Еремија се родил во Зица во Епир и израснал без настава. Тој станал архиепископ на Софија во или пред 1513 година. На 31 декември 1522 тој станал цариградски патријарх.

Набрзо по неговото избирање, тој патувал во Кипар, Египет, Синај и Палестина. За времепрестојот во Ерусалим, свештенството и првенците на Цариград го депозиционирале во април или мај 1524 и на негово место го избрале митрополитот на Созопол, патријархот Јоаникиј I. Еремија реагирал и заедно со патријасите на Александрија и Антиохија кои ги повикал во Ерусалим, го изопштил Јоаникиј. Тој бил вратен во Цариград на 24 септември 1525 година.

Во 1537 Еремија постигнал, кај султанот Сулејман Величествениот, да се запре претворањето на црквите во џамии во Цариград, но оваа одлука не била прифатена од Сулејмановите престолонаследници. Еремија починал на 13 јануари 1546 во градот Враца, додека патувал кон Влашка.

## Белешки

## Надворешни врски
* 

Категорија:Родени во 15 век
Категорија:Починати во 1546 година
Категорија:Луѓе од Зица
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Грци од 16 век
Категорија:Христијански светци од 15 век
Јоаникиј I Цариградски

**Јоаникиј I** (, починал околу 1526&nbsp;г.) накратко бил Вселенски патријарх во 1524–1525 година. Понекогаш тој се смета за натрапник.

## Живот
Патријархот Еремија I, набрзо по неговото избирање, патувал во Кипар, Египет, Синај и Палестина. За времепрестојот во Ерусалим, свештенството и првенците на Цариград, здодеани од неговото долго отсуство, го депозиционирале во април или мај 1524 и на негово место го избрале митрополитот на Созопол во Тракија, Јоаникиј I.

Еремија реагирал и заедно со патријасите на Александрија и Антиохија кои ги повикал во Ерусалим, го изопштил Јоаникиј. И покрај тоа што поголемиот дел од Светиот синод бил на страната на Јоаникиј, султанот Сулејман Величествениот наредил Еремија да биде вратен на престолот, настан кој се одржал во Цариград на 24 септември 1525. Јоаникиј се вратил во Тракија, каде починал во манастирот „Свети Јован Крстител“, во близина на Созопол околу 1526 година.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Починати во 1526 година
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Родени во непозната година
Дионисиј II Цариградски

**Дионисиј II** () — Вселенски патријарх од 1546 до 1556 година.

## Живот
Дионисиј се родил во Галата (сега дел од Истанбул). Во 1516 тој бил назначен за митрополит на Никеја и бил избран за епископ од страна на патријархот Теолепт I.

Дионисиј бил наменет од патријархот Еремија I како негов наследник, а по смртта на Еремија тој бил избран на 17 април 1546 поддржан од популарните манифестации и против надежите на Светиот синод. За време на неговата патријаршија тој бил обвинет за зголемување на надоместокот на отоманскиот султан за назначување на патријарх, до вредност од 3000 екуси (монети) и за демолирање, наредено од султанот, на големиот крст на кровот од Манастирот Богородица Памакаристос, во тоа време седиште на патријаршијата.

Позначаен настан за време на неговата патријаршија бил патувањето во Италија, во 1546, на младиот митрополит на Кајсери, Митрофан, кој неколку години подоцна ќе стане патријарх. Дионисиј го испратил Митрофан во Венеција, главно поради собирање на финансиски средства, но Митрофан исто така заминал и во Рим и се запознал со папата. Во 1548 овие новости предизвикале голема загриженост кај дел од грчкото население во Цариград, проследени со немири и обид за убиство на Дионисиј, кого го сметале за виновен како и Митрофан. Дионисиј бил на работ на симнување од престолот, но никакви мерки не биле преземени против него бидејќи тој ја имал поддршката од султанот Сулејман Величествениот.

Дионисиј владеел сè до неговата смрт. Датумот за смртта е спорен помеѓу научниците, како резултат на тоа предложени се неколку дати, 1554 и 1555, но најверојатно точниот датум е јули 1556, заклучок донесен од документите на Венеција. Тој бил погребан во манастир на островот Халки.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Починати во 1556 година
Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Грци од 16 век
Категорија:Православни епископи од 16 век
Категорија:Луѓе од Истанбул
Категорија:Родени во непозната година
Јоасаф II Цариградски

**Јоасаф II**, познат како „**Величествениот**“ (), бил Вселенски патријарх од 1556 до 1565 година.

## Живот
Јоасаф се родил во Тракија. Тој студирал во Јанина и потоа во Нафплио, каде научил арапски, персиски и турски јазик. Во 1535 тој бил избран за епископ на Адријанопол од страна на патријархот Еремија I.

По смртта на Дионисиј II, тој бил избран за Вселенски патријарх во јули или август 1556. Тој успешно ја намалил цената за назначување на 1000 екуси (монети).

Јоасаф го поттикнувал учењето во свештенството, ја преуредил администрацијата на црковниот имот и ги подобрил финансиите намалувајќи половина од долговите на патријаршијата. Тој исто така започнал големо проширување на патријаршиската палата. Поради овие постигнувања, му бил доделен прекарот „Величествениот“ (). Во 1556 тој основал во Цариград патријаршиско училиште, претходникот на *Големата школа на нациите*.

Тој се заинтересирал за протестантската реформација, поточно Лутеранството, па така во 1558 тој го испратил во Витенберг ѓаконот Демитриј за да собере информации. Во 1559 лутеранскиот теолог Меланхтон му испратил писмо заедно со грчки превод на аугсбуршката конфесија, но без никаков ефект. Некои научници предлагаат дека Меланхтоновото писмо никогаш не стигнало до Цариград.

Скапоцените работи на Јоасаф, неговиот горделив однос спрема свештенството и неговото независно управување со финансиите создале многу противници во грчката заедница. Главната причина за неговото депозиционирање била во врска со барањето, во 1557, од страна на Иван Грозни од Русија да биде формално прогласен за цар. Наместо да го повика синодот за решавање на проблемот, Јоасаф испратил во Русија фалсификуван синодски документ за да ја земе богатата награда само за себе. Неговата измама била откриена и тој бил симнат од престолот од страна на синодот составен од 60 епископи на 15 јануари 1565 и бил прогонет на планината Света Гора.

Некое време подоцна му било дозволено од страна на Светиот синод да се врати во епархијата на Адријанопол, каде останал сè до неговата смрт.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Грци од 16 век
Категорија:Православни епископи од 16 век
Категорија:Починати во 16 век
Категорија:Луѓе од Одрин
Категорија:Родени во непозната година
Митрофан III Цариградски

**Митрофан III Цариградски** (, 1520 - 1580) — Вселенски патријарх двапати, од 1565 до 1572 и од 1579 до 1580 година.

## Живот
Митрофан се родил во 1520 како син на бугарски трговец во селото Аја Параскеви (сега дел од Истанбул), од каде го добил прекарот „Византиј“ („од Византион“). Неговото оригинално име се среќава како **Мануил** или **Ѓорѓи**.

Во 1546 тој бил назначен за митрополит на Кајсери од страна на неговиот личен пријател Дионисиј II, кој го испратил Митрофан во Венеција, главно поради собирање на финансиски средства, но Митрофан исто така заминал и во Рим и се запознал со папата. Во 1548 овие новости предизвикале голема загриженост кај дел од грчкото население во Цариград, проследени со немири и обид за убиство на Дионисиј, кого го сметале за виновен како и Митрофан. Дионисиј бил на работ на симнување од престолот, но никакви мерки не биле преземени против него бидејќи тој ја имал поддршката од султанот Сулејман Величествениот. Митрофан бил депозициониран од неговиот епископски престол, но во 1551 му било простено и заминал да живее во манастирот „Света Троица“ на островот Халки, за кој се грижел и ја прошилил библиотеката.

Тој првпат бил избран за патријарх во јануари или февруари 1565 поддржан од богатиот и влијателен Михаел Кантакузин Шејтаноглу. Тој владеел седум години и се обидел да ги подобри финансиите на патријаршијата преку патување во Молдавија. Тој бил слободоумен писмен човек и добро настроен спрема Западот, спрема католиците и протестантите.

Тој бил симнат од престолот на 4 мај 1572 кога Михаел Кантакузин ја пренел својата поддршка на младиот и брилијантен Еремија II. По неговото депозиционирање, за да му се дадат финансиски приходи, тој бил назначен за епископ на Лариса и Хиос и се вратил да живее во „Манастирот Света Троица“ на островот Халки, во близина на главниот град.

По неговите обиди да се врати на престолот, во 1573 тој бил прогонет на планината Света Гора. Шест години подоцна, по погубувањето на Михаел Кантакузин и убиството на големиот везир Мехмед, Еремија ги загубил своите поддржувачи и Митрофан бил успешно вратен на престолот на 25 ноември 1579. Тој починал неколки месеци подоцна, на 9 август 1580, погребан во Манастирот Богородица Памакаристос, во тоа време патријаршиската катедрала.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Вселенски патријарси
Категорија:Родени во 1520 година
Категорија:Починати во 1580 година
Категорија:Луѓе од Истанбул
Категорија:Бугарски православни епископи
Категорија:Бугари од 16 век
Категорија:Православни епископи од 16 век
Категорија:Бугари од Источна Тракија
Категорија:Епископи на Лариса
Опсада на Сердика (809)

**Опсадата на Сердика** се одвила во 809 година во Сердика, денешниот град Софија во Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите. Во опсадата, за првпат бугарските сили предводени од хан Крум користиле машини при воените дејствија. Бугарите градот го зазеле на 9 април по кое го ограбиле и го напуштиле..

## Позадина

Откако го уништил целосно аварскиот хаганат, хан Крум своите походи ги насочил кон југозападните територии. Овие територии биле населени со Словени, по течението на реката Струма и Македонија. Најголема пречка за идните планови на владетелот претставувала силната византиска тврдина Сердика.

## Конфликт
Во почетокот на 809 година, Крум го ставил градот под опсада на неколку недели, но отпорот бил силен. Тогаш тој ветил на византискиот гарнизон безбеден транспорт до империјата, под услов тврдината да се предаде во бугарски раце. Гледајќи ја тешката положба, Византијците го  прекинале отпорот и на Велигден ги пуштиле Бугарите во градот.

## Последици
Според Теофан Исповедник Крум не го исполнил ветувањето и започнал со убиства на сите војници и дел од мирното население. Потоа градот бил ограбен, а голем дел од неговите жители панично побегнале од него. Подоцна Крум исто така ја напуштил тврдината.

## Наводи

## Литература
* Златарски, В. *Историја на бугарската држава во средниот век*, том I, дел 1, Софија 1970, Изд. „Наука и изкуство“, с. 315-321 (од „Книги за Македонија“, 24.11.2008)
* Атанас Пејчев и колектив, 1300 години на стража, Вонно издателство, Софија 1984.
* Јоордан Андреев, Милчо Лалков, Бугарските ханови и цареви, Велико Трново, 1996.
* 

Категорија:Бугарија во 9 век
Категорија:Византија во 9 век
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Категорија:Историја на Софија