open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Бук

**Бук** (, *Паранести*; до 1927&nbsp;г. *Μπούκια*, *Букија*) — село во општината Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 39&nbsp;км североисточно од градот Драма и северозападно од Скеча во подножјето на јужните Родопи на левиот брег на реката Места. Селото лежи на главниот патен пат кој ги поврзува градовите Драма и Скеча, а исто така поминува и железничката линија која ја поврзува Западна Тракија со остатокот на Грција.

Селото се наоѓа на надморска височина од 124 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото е евидентирано во XV век како Буково како чисто муслиманско. Во деталниот регистар на санџакот Паша од 1569-70 година селото било регистрирано како Бабук без население и годишен приход од даноци од обработливата земја во износ од 600 акчиња.

Селото Бук во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 400 жители Турци. Според статистиката на Анастас Разбојников, во XIX век Бук било македонско-муслиманско (помачко) село, кое имало 100 куќи во 1830 година, 120 - во 1878, 150 во 1912 и 1920 година.

По започнувањето на Балканските војни, од селото едно лице бил доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според грчката статистика од 1913 година во селото живееле 935 жители Во 1920 година во селото биле регистрирани 406 жители.

По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година мето на селото било променето во Паранестион.

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 16 грчки семејства со 54 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 798 жители, додека во 1940 година селото броело 1168 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 822 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1244 жители, во 1971 година имало 685 жители, во 1981 година имало 522 жители, додека во 1991 година имало 597 жители. Денеска, населението на селото е 1256 жител според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Категорија:Чеч
Едренеџик

**Едренеџик** или **Едирнеџик** () — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 11 километри источно од градот Драма и на 28 километри североисточно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 151 метри.

## Историја
### Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство. Црквата „Св. Никола“ е изградена во 1884 година.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 500 жители Македонци, 450 Грци и 50 Роми. Во периодот од 1902 до 1909 година учители во селото биле Александрос Целиос - секретар на револуционерниот комитет „Аминас“, и Александрос Лукас - член на терористичката група во Едирнеджик.
 
Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 250 Грци и работело грчко училиште со 2 наставници и 40 ученици.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Адријани.

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 788 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 1741 жител, додека во 1940 година селото броело 124 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 126 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 108 жители, во 1971 година имало 63 жители, во 1981 година имало 38 жители, додека во 1991 година имало 28 жители. Денеска, населението на селото е 13 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Загуш

**Загуш** (, *Зангус*) — поранешно село во Зихненско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Просечен во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓало во јужните падини на планината Штудер, југоисточно од Калапот и северозападно од селото Кобалишта, под чија општина спаѓало, на надморска височина од 315 м.

Во минатото, тоа се сметало за едно од шестте маала на Чали Баши, заедно со соседните села Буџак, Доспат, Мезе, Пашина и Џами Маала.

## Историја
Во XIX век Загуш било турско село во Драмската каза на Драмскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Загуш имало 440 жители Турци.

За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Бидејќи настрадало за време на војните, селото се води како напуштено во пописот од 1913 година, додека во 1920 г. броело 317 жители. Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. Селото не било обновено и во 1928 г. било избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Просечен
Калово (Драмско)

**Калово** (, *Калива*; до 1926 г. *Κάλοβο*) — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 3 жители (2021). Сè до 1923 г. било населено со Македонци-муслимани.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Драмски Чеч, северозападно од Крстополе, под врвовите Китик (1.263,8 м) и Кавалаџик (1.297,5 м) во Западните Родопи, на надморска височина од 800 м. Поделено е на две маала: Горно и Долно Калово, сместени во долината на Каловска Река.

Непосредно до селото се наоѓала сега напуштената населба Каловаџик.

## Историја

### Антика
На ридот Кале, на 4 км југоисточно од селото, се наоѓаат остатоците на древномакедонска тврдина, подигната во времето Филип II Македонски околу 340 година п.н.е., на местото на постара тракиска населба од раното железно време (IX-VIII век п.н.е.).

### Во Отоманското Царство
Во подробен регистар на санџакот Паша од 1569-70 г. даночно обврзаното население на Калово се наведува вака: муслимани - 38 семејства и 27 неженети, како и 3 јуручки семејства.

Во XIX век Калово било македонско-муслиманско село во Драмската Каза на Драмскиот Санџак. Тодор Симовски погрешно го смета македонското население за турско. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Калово имало 194 Македонци-муслимани кои живееле во 40 куќи.

### Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 196 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 172 лица.

Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 34 бегалски семејства (вкупно 123 бегалци) од Понд, Тракија и Мала Азија, така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1926 г. селото е преименувано во *Калива* (Καλύβα).**'

== Население ==


== Културни и природни знаменитости ==
**Археолошки наоѓалишта'''

* Каловска тврдина — древномакедонско утврдување крај селото.

## Наводи

;Забелешки

Категорија:Скеча (општина)
Категорија:Чеч
Кара Буџак

**Кара Буџак** — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Караџа

**Караџа** или **Евангелисмос** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Неа Аполонија била дел од општина Егнатија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 45 километри западно од Ставрос и 41 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на источниот брег од Лагадинско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 146 метри.

Евангелисмос опфаќа површина од 21 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век селото  било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.

Во 1928 година селото било преименувано во Евангелисмос. Денес, населението на селото главно се занимава со производство на памук, пченица и овошје.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 73 жители бегалци и со население од 270 луѓе, додека во 1940 година селото броело 449 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 617 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 607 жители, во 1971 година имало 518 жители, во 1981 година имало 419 жители, додека во 1991 година имало 478 жители а во 2001 имало 1860 жители. Денеска, населението на селото е 1851 жител според пописот од 2011 година. Денеска, населението на селото е 474 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Карачали (Драмско)

**Карачали ** () — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 42 километри југозападно од градот Драма, на надморска височина од 80 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 67 Роми и 67 жители Македонци.
 
### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според грчката статистика од 1913 година, селото се споменува како разрушена населба, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 7 луѓе.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција.

Во 1927 година, селото било преименувано во Мавроватос.

## Демографија

Во 1928 година во селото биле населени 129 грчки бегалски семејства со вкупно 479 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 479 лица, додека во 1940 година селото броело 712 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 525 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 679 жители, во 1971 година имало 525 жители, во 1981 година имало 632 жители, додека во 1991 година имало 611 жители. Денеска, населението на селото е 736 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Драма (општина)
Катун

**Катун** () — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 73 километри североисточно од градот Драма и на 23 километри северно од центарот на општината, Бук.

Селото се наоѓа на надморска височина од 560 метри.

## Историја

Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 650 македонски муслимани во 120 куќи. Според грчката статистика, во 1913 година во Катун (*Κατούν*) живееле 1061 луѓе.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Дипотама . Кон 1928 година селото било целосно бегалско со 17 семејства и вкупно 72 лица.

## Демографија

Во 1928 година во селото се населиле 7 грчки семејства со 23 жители од Турција. Во 1940 година селото броело 622 жители. На пописот од 1951 година, селото не е евидентирано, бидејќи настрадало во граѓанската војна. Во 1961 година во селото живееле 187 жители, во 1971 година имало 34 жители. Денеска, населението на селото е 17 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Категорија:Чеч
Кобалишта

**Кобалиште** (, *Кокиногија*, до 1927 *Κουμπάλιστα*, *Кубалиста*) — село во околината на градот Драма во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба
Селото Кобалиште се наоѓа западно од градот Драма и само пет километри западно од Просечен, сместено на надморска височина од 140 метри. Всушност, селото Кобалишта се состоело од четири маала, и тоа од Дервен, Патилјам, Каљко и Таксијахре. Низ селото минува суводолицата Сушица (Куручај), која доаѓа од Руждене.

## Историја
Во минатото, селото Кобалиште било населено со мешовито македонско, турско и ромско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 350 Македонци, 360 Турци и 20 Роми, додека Бранков го искачува бројот на Македонците на 440 жители. По принудното иселување на Турците во  1923 година во Турција по сила на Лозанската конвенција тука биле сместени 219 бегалски семејства со вкупно 879 жители, така што селото повторно станало мешано, овој пат и со грчко население.

### Потекло и значење на името
Името на селото Кобалиште најверојатно доаѓа од македонскиот збор *кобел* на местниот говор *кобал* со значење 'дрвен сад со долгнавесто дно за чување вода, млеко, кајмак и др. што може да се поврзе со изгледот на местоположбата каде што е сместено селото. Според Јордан Н. Иванов името веројатно е патронимично име од личното име **Кобил*, од **ковил*, од **копил(е)*. Но може да се претпостави дека доаѓа и од *кобила* (заради обликот *Кобилица*, сличен со местното име *[[Кобилица (планински врв)|Кобилица]]* на Шар Планина), а на тукашното место поради крстосување с грчкото *καβάλλης*, *работен коњ* од латинското *caballus*.

## Стопанство
Во селото се произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а населението делумно се занимава и со сточарство.

## Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 887 жители, додека во 1920 година Кобалиште имало 805 жители. По населувањето на бегалските семејства во 1928 се води со 1341 жител, во 1940 имало 1786, во 1951 со 1335, во 1961 со 1308, за да опадне во 1971 на 812, во 1981 на 712, а во 1991 се намалило на 684 жители. Осетното намалување на бројот на населението по шеесеттие години се должи на масонвото иселување во поголемите градови.

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Архангели“ од 1820 г., прогласено за споменик на културата

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво
Најголемиот дел од македонското население се иселило во Бугарија, а муслиманското во Турција, додека осетното намалување на бројот на населението по шеесеттите години се должи на масонвото иселување во поголемите градови.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Просечен
Нусретли

**Нусретли** () — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 27 километри јужно од градот Драма и на 27 километри југозападно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 250 метри.

Селото опфаќа површина од , додека целата општинска единица опфаќа . По реформите на локалната власт во 2011 година, Нусретли е општинска единица на општината Бук.

На еден километар по селото во насока кон Бук се наоѓа стариот аквадукт Хасанов мост.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 90 Турци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Маврокордатос.

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 828 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 1035 жители, додека во 1940 година селото броело 1213 жители, во 1951 - 949 жители. Селото во пописот од 1961 година броело 1002 жители, во 1971 година имало 698 жители, во 1981 година имало 508 жители, додека во 1991 година имало 451 жител. Денеска, населението на селото е 296 жители според пописот од 2011 година.

## Култура

Турската народна песна Драмски мост „Drama Köprüsü“ е посветена на Нусретли. Самиот мост се наоѓа во близина на селото.

Во ова село е роден Ибрахим-паша.

## Наводи

Категорија:Бук
Органџи (Драмско)

**Органџи** () — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 16 километри јужно од градот Драма и на 8 километри источно од Доксат.

Селото се наоѓа на надморска височина од 125 метри.

## Историја

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 508 жители.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови. Така, во 1928 г. во Органџи се заведени 775 жители. Во 1940 г. населението се накачило на 2.589 жители поради спојувањето на селото Химитли, кое станало негово маало.

Во 1953 година, селото било преименувано во Кирија.

## Население

Во 1928 година во селото биле сместени 133 грчки семејства со 565 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 775 лица, додека во 1940 година селото броело 2589 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 1891 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 2163 жители, во 1971 година имало 1521 жител, во 1981 година имало 1640 жители, додека во 1991 година имало 2002 жители. Денеска, населението на селото е 1958 жители според пописот од 2011 година.

## Поврзано
* Химитли
* Драмско Поле

## Наводи

Категорија:Доксат
Волчишта (Ениџевардарско)

**Волчишта** или **В’лчишта** (, *Идреја*; до 1922&nbsp;г. *Βόλτσιστα*, *Волциста*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 496 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија
Селото е сместено во котлината Меглен, 3&nbsp;км источно од гратчето С’ботско.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Волчишта било чисто македонско село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото (*В’лчишта*) живееле 110 Македонци христијани.

Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Волчишта* (Voltchichta) имало 240 Македонци под патријаршијата. Во 1909 г. во селото проработела и бугарската пропаганда кога е отворено бугарско училиште. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 20 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 118 жители, кои во 1920 г. биле 125. Во 1922 г. е преименувано во Идреја. Бидејќи до неодамна било чифлигарско село, во 1920-тите властите доведеле 132 грчки колонисти Турција и селото станало етнички мешано. Во 1928 г. во Волчишта е заведен 261 жител од кои 149 лица (37 семејства) биле грчки дојденци, а останатите Македонци.

До 1940 г. населението нараснало на 457 жители. Бројноста се задржала устојчиво и во следните десетлетија, со мали колебања. Во 1991 г. е Волчишта имало 484 жители од кои половината биле Македонци.

## Население

## Стопанство
Селото е полско, а почвата се наводнува од реката Мегленица, поради што дава високи приноси. Главни производи се граорните култури и индустриските пиперки. Населението се занимава и со лозарство и овоштарство.

## Личности
* Ѓорѓи Илиев — борец во Балканските војни (15. штипска дружина)
* Панајот Анастасов (Παναγιώτης Αναστασίου), гркомански андартски деец од III класа

## Поврзано
* Мегленица
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Бабјани

**Бабјани** (, *Лака*; до 1928&nbsp;г. *Μπάμπιανη*, *Бабјани*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 372 жители (2011). Сè до Втората светска војна било населено исклучиво со Македонци, а потоа станало македонско-влашко.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, во јужното подножје на плнината Пајак. Лежи 20&nbsp;км северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар) и 8&nbsp;км северозападно од Ново В’дришта.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Бабјани е заведено како чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Бабјани броело 168 жители, сите Македонци.

Целото население на селото било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Бабјани (Babiani) имало 160 Македонци под егзархијата.

Кукушкият околийски училиштен инспектор Никола Хрлев напишал во 1909 г. за селото:

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 27 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 173 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 185. Во 1924 г. три-четири семејства од Бабјани се иселиле во Бугарија. Во 1928 г. селото е преименувано во Лака, кога имало 269 жители.

Во 1940 г. селото имало 246 лица. Ова се променило во Втората светска војна, кога во 1944 г. во Бабјани се доселени голем број Власи од изгорените соседни села Голема и Мала Ливада и од епирското село Денско. Така, Бабјани станало половина македонско, а половина влашко. Во Граѓанската војна целото население е евакуирано во селото Ѓупчево, но жителите се вратиле по војната. По војните населението почнало да зе зголемува.

## Население

## Стопанство
Селото е полупланинско, поради што главно занимање е сточарството. Се одлгедуваат и земјоделски култури како жито, тутун и овошје.

## Личности
; Родени во Бабjaни
* Христо Бабјански (? – 1905) — ајдутин и револуционер на ВМРО
* Димитар Бабјански — револуционер на ВМРО, брат на Христо Бабјански и подвојвода на Апостол Петков

; Починаtи во Бабjaни
* Димитар Икономов (Παπα-Δημήτρης Οικονόμου, ? – 1909) — свештеник, гркомански андартски деец, агент од III ред
* Кољо Гогичев — револуционер од Тушин, деец на ВМРО, убиен кај Бабјани

## Поврзано
* Пајак (планина)
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Балџа (Ениџевардарско)

**Балџа** или **Бал’џа** (, *Мелиси*; до 1926&nbsp;г. *Μπαλίτζα*, *Балиѕа* или *Μπαλίτσα*, *Балица*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.087 жители. До 1936 г. било населено со Македонци, кои денес се околу една четвртина од населението.

## Географија
Селото е сместено околу 5&nbsp;км југоисточно од градот Пазар (Ениџе Вардар), по патот за Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Балџа броела 94 жители Македонци и 30 Роми.

Цялото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во *Балчор* (Baltchore) имало 120 Македонци под патријаршијата (грчката црква).

На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 103 жители, кои во 1920 г. се намалиле речиси напола на 64 лица. Во 1926 г. е преименувано во Мелиси. Селото не напрадувало и силно страдало од маларија поради близината до Ениџевардарското Блато и затоа било малубројно и во него се доселени само малку грчки колонисти. Во 1928 г. селото имало 54 жители, од кои 12 биле дојденци (4 семејства). По исушувањето на блатото во 1930-тите се добила здрава клима и плодно земјиште, па затоа  властите доселиле поголем број грчки колонисти од Понд и Мала Азија, кои првично биле сместени по попасивните села.

Во 1940 г. Балџа броела 407 жители кои веќе во 1951 г. пораснале на 700, веројатно поради поволните услови создадени од ослободеното земјиште. Во 1971 г. е забележан пад на 470 жители, но веќе следното десетлетие селото повторно пораснало на 879 жители и продолжило да се развива до денес.

## Население

## Стопанство
Селото се смета за богато бидејќи лежи во поле кое речиси целосно се наводнува. Се произведува овошје и памук, а се одгледуваат и млечни крави.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Либотен

**Либотен** (**Љубетин** или **Љотин**; ) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 38 километри источно од градот Драма и на 20 километри југозападно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 460 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Во отомански попис од 1500 година во Либотен (Леботи) биле регистрирани 3 лица. Во детален регистар на санџакот Паша од 1569-70 година селото е наведено дека ги плаќа своите даноци и е наведено дека во него живееле 54 муслимански семејства од кои 34 муслимани не биле женети, 1 немуслиманско семејство од кое 1 не бил оженет.

Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 188 жители македонски муслимани.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Маврокордатос.

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 157 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 157 жители, додека во 1940 година селото броело 171 жител. Селото во пописот од 1961 година броело 199 жители, во 1971 година имало 111 жители, во 1981 година имало 81 жител, додека во 1991 година имало 87 жители. Денеска, населението на селото е 59 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Категорија:Чеч
Габровци

**Габровци** или **Габришта** (, *Доротеја*; до 1922&nbsp;г. *Γάβριστα*, *Гавриста*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 564 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија
Селото е сместено во котлината Меглен, на 2-4&nbsp;км северно од гратчето С’ботско.

## Историја
### Праисторија
Веднаш северозападно од селото е откриена населба од неолитот и бакарното време. Во 2012 г. е прогласена за заштитен археолошки споменик заедно со соседната Преб’дишка неолитна населба.

### Во Отоманското Царство
Во дадено време еден дел од жителите на Габровци го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ, на крајот на XIX век Габровци било сочинето од Македонци-христијани и Македонци-муслимани, чие машко население броело 302 лица во 80 домаќинства.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Габровци* (Gabrovtzi) било село во Воденската каза со 110 куќи на 190 жители Македонци-христијани и 315 Македонци-муслимани.

На почетокот на XX век е забележано опаѓање на бројноста на христијанските семејства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Габровци* било македонско село со 96 христијани и 570 муслимани.

Целото христијанско население на Габровци било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Габровци (Gabrovtzi) имало 128 Македонци под патријаршијата (грчката црква). Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото имало 22 христијански и 102 муслимански македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 852 жители, кои во 1920 г. спаднале на 683. Во 1920-тите муслиманското македонско население на Габровци е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле голем број грчки колонисти од Мала Азија. Во 1928 г. селото броело 630 жители од кои 434 лица (106 семејства) биле грчки дојденци. Според Тодор Симовски, од вкупно 630 жители во таа година, 444 биле Македонци, а 186 биле дојденци. Во 1940 г. Габровци имало 888 жители од кои, според Симовски, Македонците имале двотретинско мнозинство.

Селото делумно настрадало во Граѓанската војна, така што во 1951 г. населението се намалило на 691 жител. Подоцна немало забележителни иселувања, поради што бројноста останала устојчива.

## Население

## Стопанство
Селото важи за мошне богато бидејќи е сместено во поле и целото земјиште се наводнува. Се произевдуваат жито, индустриски пиперки и тутун, а прилично се развиени и лозарството и овоштарството.

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Долно Крушари

**Долно Крушари** или **Долно Крушаре** (, *Егзо Ахладохори*; до 1926&nbsp;г. *Έξω Κρουσάρ*, *Егзо Крусар* или *Κάτω Κρούσαρι*, *Като Крусари*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Селото престанало да постои нешто по 1928 г.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, југозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар). Лежело меѓу селата Долно Власи, Липариново и Прањани.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Долно Крушари било македонско село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Долно Крушари броело 420 жители, сите Македонци христијани. Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (*Κροσάρι*) има 352 жители под Бугарската егзархија.

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни селото се состоело од 5 куќи на Роми муслимани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 38 жители (20 мажи и 18 жени), а во 1920 г. опаднало на само 5 жители, од кои 4 мажи и 1 жена, што значи дека селото веќе се распаднало, а во него останале само наемни работници на велепоседничк имот.. Во 1924 г. Ромите како муслимани се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. Селото било сосема напуштено. Во 1926 г. името на селото е преведено на грчки како Егзо Ахладохорион, т.е. „Надворешно Крушево“. Во меѓувреме тука се доселени неколку влашки семејства кои во 1928 г. броеле 55 лица.

По неколку години селото конечно се распаднало, а дојдените жители веројатно се преселиле во Горно Власи.

## Поврзано
* Горно Крушари
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Долно Власи

**Долно Власи** (, *Ексовалта*; до 1926&nbsp;г. *Έξω Βλάχ*, *Ексо Влах*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во источниот дел на Солунското Поле, 4&nbsp;км северозападно од Пласничево и 20&nbsp;км југозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар), меѓу селата Врежот и Кадиново.

## Историја
### Во Отоманското Царство
В края на XIX век Долно Власи било село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Горно и Долно Власи живееле вкупно 330 Македонци и 40 Роми.

На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:

При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 г. еден човек од Власи учестувал Македонско-одринските доброволни чети.

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. Долно Власи е припоено кон Грција. Во 1926 г. властите го преименувале во Ексовалта. Во 1920 селото имало само 5 жители, од кои 4 мажи, а во 1928 г. повторно имало 5 жители, од кои 4 грчки дојденци. Селото било напуштено и неговиот атар е припоен кон атарот на Врежот.

## Поврзано
* Горно Власи

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Врежот

**Врежот** или **Вреж** (, *Агиос Лукас*; до 1926&nbsp;г. *Βρες*, *Врес*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.013 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено со Македонци и Роми, а денес има македонско малцинство и грчко дојденско мнозинство.

## Географија
Селото се наоѓа во источниот дел на Солунското Поле, 10&nbsp;км северозападно од Пласничево и 10&nbsp;км јужно од Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Врежот бил село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Врежот живееле 160 Македонци и 210 Роми. Сите жители на селото биле под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Врежот (Vrejot) имало 200 Македонци под патријаршијата.

На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 330 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 268. Во 1924 г. Ромите како муслимани се иселени во Турција, а на нивно место не биле доведени колонисти поради маларичноста на местото, сместено на брегот блатното Ениџевардарско Езеро. Во 1926 г. името на селото е сменето во Агиос Лукас, во превод *Свети Лука*. Затоа, во 1928 г. во Врежот се попишани 158 жители, сите Македонци. Во следниот период, по исцедувањето на езерото и мелиорацијата на почвата, во селото се населени голем број грчки колонисти, на кои им е доделена ослободената земја.

Во 1940 г. Врежот имал 613 жители кои во 1951 г. се накачиле на 1.133 поради поволните стопански услови. Населението достигнало 1.555 жители во 2001 г. за да се намали на 1.013 на пописот од 2011 г.

## Цркви
* „Св. Лука“ — изградена во 1790 г.
* „Св. Петар и Павле“ — обновена манастирска црква источно од селото

## Население

## Стопанство
Селото има плодна почва која целосно се наводнува. Главни проиводи се овошјето (со големи насади на праски и јаболка, памукот, житото, а се одгледуваат и расни крави.

## Личности
* Христо Георгиев — борец во Балканските војни

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Градиште (Ениџевардарско)

**Градиште** (, *Кирос*, до 1926&nbsp;г. *Παλαιόκαστρο*, *Палеокастро*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, в подножјето на планината Пајак, 11&nbsp;км северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
Градиште е изградено на местото на древномакедонскиот град Кир.

На почетокот на XX век Градиште е заведено како мало селце во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во 1900 г. *Градиште (Паликастра)* броело 106 жители Македонци.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 75 жители, а во 1920 г. веќе имало двојно повеќе луѓе — дури 139 лица. Во 1920-тите властите довеле грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Кирос (грцизиран облик на Кир), согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија. Во 1928 г. селото имало 125 жители, од кои 70 биле грчки дојденци, а останатите Македонци.

Околу 1930 г. сите жители го напуштиле селото. Од Македонците, девет семејства се преселиле во В’дришта и едно во Сарбегово, а дојденските се прибрале во соседното Обор.

## Поврзано
* Кир (стар град)
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Извор (Мегленско)

**Извор** (, *Анавра*; до 1926&nbsp;г. *Ίσβορο*, *Исворо*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до неговото растурање непосредно пред Балканските војни, било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото било сместнео во северниот дел на областа Маглен, во јужното подножје на плнината Пиново. Лежело западно од Фуштани и северозападно од Кожушани.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Извор живееле 70 Македонци-христијани.

Целото христијанско население на селото било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Извор (Izvor)* имало 88 Македонци под егзархијата.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 г. селото било окупирано од грчка војска и неговото население се иселило во Бугарија. Во 1913 г. е заведено како напуштено и понатаму не е обновено Во 1926 г. празното село е преименувано во Анавра. Во 1928 г. е отпишано, и неговиот атар е припоен кон соседното Фуштани.

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Историски села во Меглен
К’шлар

**К’шлар** или **К’салар** (, *Ахладохори*; до 1926&nbsp;г. *Κιοσαλάρ*, *Ќосалар* или *Κισσαλάρ*; *Кисалар*, до 1955&nbsp;г. *Μανδαραί*, *Мандаре*)  — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 404 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, во подножјето на планината Пајак. Се наоѓа на 13&nbsp;км северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век К’шлар е забележано како етнички мешано село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *К’шларъ (К’салар)* броел 450 Турци и 60 Македонци. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 100 турски и 9 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 511 жители, а во 1920 г. имало 526 лица. Турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а малубројните Македонци се прибрале по околните македонски села. На нивно место властите довеле грчки колонисти од галиполските села Вајро (Баирќој) и Пергаз (Дегирмендузу). На пописот од 1928 г. селото се води како чисто дојденско, со 596 жители од 136 семејства.

Во 1940 г. селото достигнало 655 жители. По еден повраток, бројноста подоцна опаднала.

## Население

## Стопанство
Селото е полупланинско и релативно пасивно. Главни производи се житото, тутунот, сусамот, детелината и др. Делумно е застапено и сточарството.

## Поврзано
* Пајак (планина)
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Гропино

**Гропино** (, *Дафни*; до 1926 година: *Γρόπινο*, *Гропино*; книжевно: *Γρόπινον*, *Гропинон*; до 1957 година: *Βαλτολίβαδο*, *Валтоливадо*; книжевно: *Βαλτολίβαδον*, *Валоливадон*) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа западно од градот Пазар, во непосредна близина на селата Свети Ѓорѓи, Карамзино и Колибите, на надморска височина од 15 метри.

Сместено е на 22 километри југоисточно од градот Воден и на 6 километри источно од општинското средиште Вртикоп.

## Историја

До 1924 година, селото Гропино било населено со македонско население.

Појавата на маларија и четничката активност пред Балканските војни биле причина за намалувањето на бројот на неговите жители. По 1924 година, грчките власти населиле 133 бегалци.

Во 1926 година, селото било преименувано во Валтоливадо (*Βαλτολίβαδο*).

Во 1928 година, Гропино претставувало чиста бегалска населба со 28 бегалски семејства и 120 жители. По исушувањето на Ениџевардарското Блато во 1935 година, новосоздадените земјишта им биле поделени на нови бегалски семејства од Понд и Мала Азија, поради што бројот на жители во селото уште повеќе се зголемил.

Во 1957 година, селото било повторно преименувано, овој пат во Дафни (*Δάφνη*).

## Стопанство

Селото е многу богато, земјиштето се наводнува, главни производи се овошје (праски и јаболка), памук и жито. Се одгледуваат и млечни крави.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, *Групиново (Гропино)* имало 224 жители Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Гропино (Gropino)* имало 208 Македонци.

Со појавата на маларијата и четничката активност, населението во селото се намалило и во пописот од 1913 година броело само 79, а во 1920 година само 15 жители. Во 1924 година, грчките власти тука населиле 133 бегалски жители, така што во 1928 година селото имало 143 жители. По исушувањето на Ениџевардарското Блато (1935 година), тука биле населени поголем број на бегалски семејства од Понд и Мала Азија, кои добиле ново земјиште од исушеното блато. Така, селото во 1940 година се зголемило на 475 жители, во 1951 година имало 562, во 1961 година 588, во 1971 година 519, во 1981 година 663, а во 1991 година 700 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 667 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 679 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гропино , во кој е единствено село.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Карадере Воденско

**Карадере Воденско** (, *Мавролакос Воденон*; до 1925 г. *Καρά Δερέ Βοδενών*, *Кара Дере Воденон*) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Карарере се наоѓало во јужниот дел на котлината Меглен, источно од Драгоманци. Лежело на левиот брег на реката Мегленица, спроти исоименото Карадере Пазарско сместено на на десниот.

## Историја
Според Стефан Верковиќ на крајот од XIX век Карадере било македонско муслиманско село со 148 машки жители и 35 домаќинства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Кара Дере* жевееле 80 Македонци христијани и 165 Турци. Според Тодор Симовски податоците се за двете села под името Карадере на двата брега на Мегленица.

Егзархиската статиатика за Воденската каза од 1912 г. ги води обете села како македонски муслимански, што според Тодор Симовски е погрешно. Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни *Воденска Карадере* имала 30 турски куќи.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. согласно Букурешкиот договор влегло во состав на Грција. Таа година населението броело 190 жители. Во 1920 г. населението се намалило на 129 лица.

Во 1925 г. селото е преименувано во Мавролакос. Во 1924 г. согласно Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција, а на него место се доведени неколку грчки семејства. Според пописот од 1928 г. селото било дојденско со 9 семејства сочинети од 32 лица. Според други податоци, стата година селото имало 35 жители дојденци.

Селото е напуштено во 1935 г.

## Население

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Историски села во Меглен
Категорија:Престаноци во 1935 година
Калиница

**Калиница** или **Јач Ќој** (, *Кали*; до 1927 година: *Καλλίνιτσα*, *Калиница*) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа 5 километри северно од главниот пат Пазар-Воден, а северозападно од Пазар, на надморска височина од 40 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 24 квадратни километри.

Сместено е во Солунското Поле, на 12 километри источнот од Воден.

## Историја

До 1924 година, селото било населено со македонско и турско население.

Турското население се иселило во Турција пред август 1922 година во согласност со размената на населението предвидена со Лозанскиот договор, а на негово место биле населени грчки бегалци од истанбулскиот четврт Мармара, Источна Тракија и галиполското село Ангелохори. Во 1928 година, Калиница било претставено како чиста бегалска населба со 200 бегалски семејства со вкупно 814 жители.

Во 1927 година, името на селото било променето во Кали (*Καλή*).

## Стопанство

Калиница е богато село, а главни производи на населението се жито, памук, сусам, овошје, а делумно е развиено и краварството.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Калиница (Јач Ќој)* живееле 140 Македонци и 700 Турци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Калиница Јачќој (*Kalinitza Yatch-Keuy*) имало 176 Македонци.

Во пописот од 1913 година било забележано со 1.073 жители, а во 1920 година со 1.207 жители. Во согласност со Лозанскиот договор во 1924 година, турското население се иселило во Турција, а на негово место, грчките власти населиле 843 бегалци од Источна Тракија. Така, селото станало мешана населба, која во 1928 година имала 1.017 жители, а во 1940 година 1.206, од кои мнозинството бегалци. По војната, населението на селото, исто така, покажувало извесно зголемување. Така, во 1951 година биле попишани 1.206 жители, во 1961 година 1.319, во 1971 година 1.454, во 1981 година 1.510, а во 1991 година 1.463 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.684 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.378 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Калиница, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — најстара црква во селото, изградена во 1780 година, изгорела во 1952 година;
* Црква „Свет Крст“ — на средишниот плоштад
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — надвор од селото

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп