open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Живко Фирфов

**Живко Фирфов** ( - ) — истакнат македонски етномузиколог, педагог, диригент и музички деец. Се категоризира во првата генерација македонски повоени композитори.

За својата богата музичка активност има добиено повеќе награди и признанија, меѓу кои и почесен докторат на Географското здружение од Колумбија, САД, во 1955 година.

## Животопис

Живко Фирфов е роден во Велес каде и го завршил основното училиште, музичка школа завршил во Белград во 1931 година по што се вработил како диригент во Земун. Во 1939 година ја објавил својата прва етномузиколошка студија во списанието „Музика“, за интерпретација на македонската народна песна и за мелографската постапка при нејзиното собирање. По Втората светска војна се вратил во Скопје каде работел како шеф на Отсекот за уметност во Одделението за култура, уметност и други културни врски со другите народи при АСНОМ, шеф е на отсекот за народна музика во Радио Скопје. Особено бил ангажиран во создавањето на Ансамблот за народни игри и песни на Македонија „Танец“. Како шеф на Одделението за народна музика и кореографија при Фолклорниот институт на СР Македонија и негов директор овозможува збогатување на музичката фонотека која остава широки можности за научни проучувања на македонскиот музички фолклор. До крајот на својот живот бил дописен член на Меѓународното фолкорно друштво ИФЦМ во Лондон и бил почесен претседател на секторот за Балкански игри при Меѓународното друштво за народни игри во Лондон, преку која функција овозможува широко промовирање и презентирање на македонскиот музички фолклор во целиот свет.

## Творештво

* “Свита” - за флејта и пијано
* “Варијации” - за пијано
* “Фантазија” - за оргули
* “Ленка” - за сопран и пијано 
* “Марика” - за сопран и пијано
* “Дротар” - хорска композиција
*"Рапсодија" - хорска композиција 
*"Цуцул стои на грутка" - хорска композиција 
* “Хумореска 1”
* “Хумореска 2” 
* “Хумореска 3”

## Награди и признанија
* “13 Ноември” во 1963 година 
* “Климент Охридски” во 1970 година 
* “11 Октомври” за животно дело во 1971 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Биографија на Живко Фирфов — СОКОМ 
* Текстови за Фирфов претставени на Конференција на ИРАМ на Факултетот за музичка уметност-Скопје  

Категорија:Македонски етномузиколози
Категорија:Македонски композитори
Категорија:Луѓе од Велес
Категорија:Добитници на наградата „13 Ноември“
Категорија:Членови на СОКОМ
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Првата генерација на повоени македонски музичари
Иван Горан Ковачиќ

**Иван Горан Ковачиќ**  (, Луковдол - , Фоча) — хрватски поет, есеист, новинар, политичар, преведувач и борец во НОВ.

## Животопис
лево|мини|Иван Горан Ковачиќ во партизани
Иван Горан Ковачиќ е роден во Луковдол, од татко Иван, по националност Хрват, и мајка Ружа (моминско презиме: Клајн), по националност Еврејка. Основното училиште го завршил во родното место, а подоцна се школувал во Карловац и на Филозофскиот факултет во Загреб. И. Г. Ковачиќ живеел во многу тешки материјални прилики, па поради тоа морал да работи во редакцијата на еден од загрепските весници („Хрватски дневник“). Во Босна бил стрелан од страна на четниците, кај селото Врбница, во близина на Фоча.

## Творештво
Уште како гимназијалец, Ковачиќ почнал да објавува книжевни дела во весниците. Во 1932 година, заедно со двајца свои пријатели, ја објавил својата прва збирка песни со наслов „Лирика“. Како студент по филозофија на Загребскиот универзитет, Горан соработувал во весниците со левичарска ориентација.

Обемното, но сепак недовршено, книжевно дело на Иван Горан Ковачиќ е врзано за југословенската народна револуција. Тој е еден од оние млади поети кои го соединиле својот поетски и револуционерен пат. Во најсудбоносните моменти на југословенската историја, Горан таа доследност ја потврдил со сопствената крв. Покрај со поезија, И. Г. Ковачиќ се занимавал и со проза, есеистика и критика. Во 1936 година ја издал книгата со новели, „Денови на гневот“. Исто така, преведувал од неколку странски јазици.

## Значење и влијание
Српскиот поет Бранко Миљковиќ ги напишал песните „Горан“ и „Песната што го бара поетот Горан“, кои се посветени на И. Г. Ковачиќ.

## Наводи

## Надворешни врски
* Извадок од „Јама“ 

Категорија:Борци во НОВ
Категорија:Хрватски писатели
Категорија:Хрватски поети
Категорија:Хрватски есеисти
Категорија:Хрватски новинари
Категорија:Хрватски политичари
Категорија:Хрватски Евреи
Франтишек Вацлав Мареш

**Франтишек Вацлав Мареш** (Бенешов кај ,  - ) бил македонист,  професор по славистика на Виенскиот универзитет, кој има извонредни заслуги за афирмацијата на македонистиката во светот.

Категорија:Носители на Медалот за заслуги за Македонија
Категорија:Виенски универзитет
Категорија:Чешки македонисти
Категорија:Чешки слависти
Категорија:Писатели на латински јазик
Категорија:Апсолвенти на Карловиот универзитет
Џон Озборн

**Џон Озборн** ( - ) бил англиски драмски писател, сценарист, глумец и претприемач. Роден е во Лондон. Кратко работел како новинар а потоа работел во во театар како сценски директор и глумец. Се прослави со драмата „Сврти се во гневот“, во која го опишува револтот на својата генерација (млади гневни луѓе) против уништената младост и хаотичната иднина на современиот свет.

Поради нестабилната врска со неговата прва сопруга, Памела Лејн, бил етикетиран како дел од едно пошироко културно и литературно движење во Британија по Втората светска војна, познато како „реализам на кујнско лавабо“, кое користело социјално-реалистички прикази на состојбата во државата. Фразата „ лути младичи “, која ја употребил театарскиот референт за печат Џорџ Ферон за да ја опише драмата, подоцна почнала да се употребува како име за недоволно дефинирана група на луѓе претежно од работничка класа и писатели од левицата во рамките на ова движење, а Озборн бил сметан за негова водечка  фигура.

Драмите *Забавувачот* (1957), *[[Лутер (драма)|Лутер]]* (1961) и *Недозволиви докази* (1964) биле исто така добро прифатени од публиката и од критиката, а за *Лутер* во 1964 добил награда Тони за најдобра претстава. Неговите подоцнежни драми биле релативно послабо примени, и тој се вратил на глумата. Глумел во *Фати го Картер* (*[[Земи го Картер|Get Carter]];*1971) и во *[[Флеш Гордон (филм)|Флеш Гордон]]* (1980), и двата филма во режија на Мајк Хоџис.

Во 1958 година соработувал со режисерот Тони Ричардсон и филмскиот продуцент Хари Салцман и ја основале Woodfall Film Productions. Целта на основањето на компанијата било да се продуцира филмска адаптација на *Сврти се во гнев.* Филмот под исто име бил снимен во 1959 година во режија на Ричардсон. Под водство на Ричардсон, Woodfall продуцирала некои од најпознатите британски филмови од 1960-тите. Во нив се вбројуваат екранизациите на *[[Забавувачот (филм)|Забавувачот]]* (1960) и *Недозволиви докази* (1968), и за двете сценариото или косценариото било од Озборн, како и *[[Том Џонс (филм)|Том Џонс]]* (1963), за кој го освоил Оскар за најдобро адаптирано сценарио.

Напишал автобиографија во два тома, *Повисока класа на личност* (*A Better Class of Person*) (1981) и Речиси џентлмен (*Almost a Gentleman*) (1991). Негова последна драма била *Дежаву* (1992), продолжение на *Сврти се во гнев*, а во 1994 година објавил не-фикциска збирка на дела, *Проклета да си, Англија*.

Се женел пет пати, а првите четири брака биле пропратени со чести афери и лошо однесување кон сопругите. Од 1978 година до неговата смрт бил во брак со новинарката Хелен Досон. Во подоцнежните години боледувал од дијабетес и умрел од компликации на болеста на 24 декември 1994 година на 65-годишна возраст.

## Наводи

#### Извори

* 
* 
* 

Категорија:Англиски драматурзи
Категорија:Родени во 1929 година
Категорија:Англикански христијани од Англија
Категорија:Добитници на Оскар за најдобро адаптирано сценарио
Категорија:Починати во 1994 година
Никита Станеску

**Никита Станеску** (Плоешти, ( - Букурешт, ) — романски поет, великан на романската литература. Во богатото поетско творештво во повеќе од две децении објавува околу 30 книги поезија и спаѓа меѓу најплодните европски поети. Неговите дела се преведени на многу странски јазици.

Никита Станеску е роден во Плоешти каде и завршува средно училиште пред да замине во Букурешт за да студира романски јазик и литература. Дипломира во 1957.

Станеску се венча уште во 1952 година со Магдалена Петреску, но следната година двојката се разделува. Во 1962 година тој се венча со Дојна Чуреа, а по точно дваесет години, една година пред неговата смрт, се оженува со Тодорица "Дора" Тарица.

Првата збирка песни *Sensul iubirii* („Смислата на Љубовта“) ја објавува во 1960 година. Последната книга што ја објавува во текот на својот живот *Noduri şi semne* ("Јазли и белези"), е објавена во 1982 година. Умира како последица на хепатит.

Трипати едноподруго ја добива наградата на *[[Сојуз на писателите на Романија|Сојузот на писателите на Романија]]*, а добитник е и на Хердеровата награда за литература во 1975 година и на „Златниот венец“ на Струшките вечери на поезијата во 1982 година.

За жал, умира релативно млад, зад себе оставајќи фигура на митски поет и можеби најзначајните поетски дела на пост-воената романска литература:

По падот на *[[Железната завеса]]*, посмртно е избран за член на Романската Академија.

## Дела

* *Sensul iubirii* - „Смислата на Љубовта“
* *O viziune a sentimentelor* - "Приказ на чувствата"
* *11 Elegii* - "11 елегии"
* *Necuvintele* - "Непрозборено"
* *Un pământ numit România* - "Земјата наречена Романија"
* *Epica Magna* - „Големиот еп“
* *Opere imperfecte* - "Несовршени дела"
* *Noduri şi semne* - "Јазли и белези"
## Наводи

## Надворешни врски

*  Поезија од Никита Станеску 

Категорија:Романски писатели
Категорија:Романски поети
Категорија:Добитници на Златен венец на Струшките вечери на поезијата
Категорија:Луѓе од Плоешт
Иван Антонов

**Иван Антонов** (Ума, Гевгелија,  - Скопје, ), доајен на македонското радио и телевизиско спикерство.

За сите генерации слушатели на Радио Скопје или гледачите на Телевизија Скопје, Антонов беше и ќе остане еден од ненадминатите спикери. Неговата спикерска дејност започнува од 1947 година. За својата работа и за извонредното залагање е одликуван со Орден на трудот со сребрен венец. Роден е во село Ума, гевгелиско, на 01.05.1924 година.

## Наводи

Категорија:Телевизиски спикери
Категорија:Ума
Категорија:Починати во Скопје
HWV

**Händel-Werke-Verzeichnis** (скрат. **HWV**) е *Каталог на Хендловите дела*.
Овој тематски каталог на (на германски јазик) е издаден помеѓу 1978 и 1986 г. од Бернд Базелт и служи како стандардниот броен систем за делата на Георг Фридрих Хендл.

## Надворешни врски
* '''HWV''' (од Роберт Поликен) 
* '''Каталог на дела (HWV)'''  (од Бред Лајса) 

Категорија:Дела на Георг Фридрих Хендл
Категорија:Музички каталози
Лажичари

**Лажичари** или **Л’жичари** — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото било чифлик кој се наоѓал во подножјето на планината Пајак, северно од градот Пазар. Лежело меѓу селата Крушари и К’шлар.

## Историја
На почетокот на XX век Лажичари било село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Лажичари (*Лъжичари*) имало 80 жители Македонци.

Селото силно настрадало во Илинденско востание и летото 1903 г. неговите жители се преселиле во Крушари.

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Август Шеноа

thumb|right|Аугуст Шеноа
**Август Шеноа** (, изворно *Schönoa*; Загреб,  - Загреб, ), хрватски писател, автор на реалистички раскази и фељтони, романтичарски песни и историски романи.

Шеноа бил влијателен театарски критичар. Заслужен е за создавањето на современата хрватска проза. Најпознато негово дело е романот „Селанска буна“, како и романите „Златарево злато“, „Диогенеш“, „Клетва“, „Чувај се од сењската рака“, „Питачот Лука“ и комедијата „Љубица“.

## Наводи

Категорија:Хрватски писатели
Категорија:Хрватски романописци
Категорија:Хрватски раскажувачи
Категорија:Родени во 1838 година
Категорија:Починати во 1881 година
Категорија:Луѓе од Загреб
Категорија:Погребани на гробиштата „Мирогој“
Спирлитово

**Спирлитово** или **Испирлик** (, *Плајари*; до 1926&nbsp;г. *Ίσπερλικ*, *Исперлик*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 349 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Турци.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, во јужното подножје на планината Пајак, 12&nbsp;км северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Спирлитово броело 600 жители, сите Турци. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 93 турски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 595 жители, кои во 1920 г. се салиле на 501 лице. Во 1920-тите населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти од Источна Тракија, и тоа од Болаир (Плајари), како и некои од Мидија и Оргаз. Во селото дополнително се доселиле и Власи од кожанското село Влашка Блаца и соседната Голема Ливада. Во 1926 г. селото е преименувано во Плајари, по старото село на мнозината дојденци. Според пописот од 1928 г. Спирлитово било чисто дојденско село со 213 лица (82 семејства).

Во 1940 г. Спирлитово имало 465 лица кои по војните почнале да се намалуваат, што трае до денес.

## Цркви
* „Рождество на пресв. Богородица“

## Население

## Стопанство
Бидејќи е полупланинско, селото е релативно сиромашно. Се одгледуваат жито, пченка, памук, сончоглед и тутун. Делумно е застапено и сточарството.

## Поврзано
* Пајак (планина)
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Категорија:Пајак (планина)
Ѓупчево

**Ѓупчево** (, *Гипсохори*; до 1926&nbsp;г. *Γύψοβο*, *Гипсово* или *Γιούψοβο*, *Ѓупсово*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 378 жители (2011), од кои Македонците денес се апсолутно мнозинство.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 5&nbsp;км северно од Кадиново и патот за Воден, 16&nbsp;км западно од Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Иако името му се однесува на Роми („Ѓупци“), ова е македонско село кое веројатно било основано како ромска населба во подалечното минато. Селската црква „Св. Атанас“ во Ѓупчево е изградена во 1857 (или 1851) година. На почетокот на XX век Ѓупчево било село в Ениџевардарската. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ѓупчево броело 260 жители Македонци.

Целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ѓупчево (Guioptchevo) имало 360 Македонци под егзархијата. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 27 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 225 жители, кои во 1920 г. биле 233. Во 1924 г. 33 жители се иселени во Бугарија, а на нивно место се доведени 43 грчки колонисти од Понд (10 семејства). Во 1926 г. селото е преименувано во Гипсохори, што е прост грчки превод на македонското име. Во пописот од 1928 г. селото броело 286 лица, од кои 37 лица (13 семејства) биле грчки дојденци, а останатите Македонци.

Во 1940 г. во Ѓупчево се попишани 345 жители. Според статистиката на НОФ од 1947 г. селото имало 60 грчки дојденци, а сите останати биле староседелски Македонци. За време на Граѓанската војна, неколку македонски семејства и поединци се иселиле во Р Македонија поради учество во борбите. По војната, населението продолжило накачува, достигајќи 470 жители во 2001 г. Во текот на следното десетлетие населението приметно опаднало, така што во 2011 г. тука се заведени 378 жители, што е за речиси сто помалку.

## Личности
; Родени во Ѓупчево
* Гонџо Клајчев — револуционер, деец на ВМРО, загинал пред 1918 г.
* Крсте Узунов (1875 - 1946) — револуционер на ВМРО

; Починати во Ѓупчево
* Христо Даскалов (? – 1907) — гркомански андарт

## Население

## Стопанство
Главни производи на селото се јаболката, пченицата, бостанот и др. Делумно е застапено и сточарството.

## Поврзано
* Трифулчево
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Тарас Шевченко

[thumb|right|180px|Споменик на Тарас Шевченко во [Скопје]]
**Тарас Шевченко** (украински *Тарас Григорович Шевченко*;  – ) — познат украински писател.

Роден е во с. Моринци, Киевска губернија, во тоа време дел од Руската Империја. Бил член на Братството на Кирил и Методиј. По обвинувањето во антидржавна дејност бил во затворен во Оренбург (1847-1857). Неговиот „*Завет*“ е преведен на голем број јазици, а на македонски го има преведено Блаже Конески. Тарас Шевченко е најголемата фигура во украинската книжевност.

## Книжевно творештво
Поезија:

* „Кобзар“ (1840)
* „Гайдамаки“ (1841)
* „Гамалія“ (1844)
* „Іван Гус“ („Єретик“) (1845)
* „Наймичка“ (1845) 
* „Кавказ“ (1845)
* „І мертвим, і живим...“ (1845)
* „Заповіт“

Поеми:

* «Княжна»
* «Варнак»
* «Іржавець»
* «Чернець»
* «Москалева криниця»
(сите 1847-1850)

Драматургија:

* «Назар Стодоля»

Балади
* «Причинна» (1837)
* «Тополя» (1839)
* «Утоплена» (1841)

## Слики

Серија на сликите «Живописна Україна» (1844)

## Надворешни врски
* Сликите на Т. Г. Шевченко 
* Кобзар 

Категорија:Украински писатели
Шевченко, Тарас
Категорија:Академици на Империјалната академија на уметностите
Категорија:Апсолвенти на Империјалната академија на уметностите
Категорија:Починати во Санкт Петербург
Европско првенство во фудбал 2012

**Евро 2012** или **Европското првенство во фудбал во 2012 во Украина и Полска**, (полски: *Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012*, украински: *Чемпіонат Європи з футболу 2012*) — 14. Европско првенство во фудбал, кое се одржа во Полска и Украина од 8 јуни до 1 јули 2012. Цермонијата на отвoрањето се одржа во Варшава, а финалето на првенството ќе се одигра во Киев.

На првенството учествуваа 16 европски фудбалски репрезенатции.

## Стадиони
thumb|230px|Официјалните маскоти на “Евро 2012“ - Славек и Славко



## Квалификации

Извлекувањето на квалификациските групи се одржа во Полска на 7 февруари 2010

## Натпревари по групи
Сите натпревари во Полска се играат според Средноевропско летно време (*Central European Summer Time*) (UTC+2), а во Украина според Источноевропско летно време (*Eastern European Summer Time*) (UTC+3).

### Група A

### Група B

### Група C

### Група D

## Фаза на елиминации

### Четвртфинале

----

----

----

### Полуфинале

----

### Финале

## Дисциплина
Суспендирани играчи како резултат на добиен црвен картон или како последица на акумулација на два жолти:

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место
Веризам

**Веризам** — правец во книжевноста, ликовната уметност и музиката во 19 век многу близок до натурализмот;  настојува да го прикаже животот во сите негови манифестации, макар колку и да се грди; основач и водач му е италијанскиот романописец Џовани Верга.
мини|Лујџи Капуана, еден од главните претставници на веризмот во литературата и соавтор со Џовани Верга на манифестот за движењето.

Категорија:Книжевност
Категорија:Италијански зборови
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Седум архангели

[250п|десно|мини|Седумте архангели на [Православие|православна икона]]
[250п|десно|мини|Седум архангели на [Црква на Англија|англиканската витража]]
Системот на **седум [[архангел]]и** кои претстојат пред престолот Божји е стар обичај на гледање кај аврамските религии. За првпат оваа седморка се јавува во *[[Енох (библиска книга)|1 Енох]]*, а потоа различен состав наведен е од Псевдо-Дионисиј, а пак трет состав од папата Григориј I. Постои и друг состав во рамките на католицизмот.

Според православието тие се:
 
* Михаил — началник и војвода 
* Гаврил 
* Рафаил 
* Урил
* Салатил 
* Јегудил
* Варахил

Според англиканството тие се:

* Михаил
* Гаврил 
* Рафаил 
* Урил
* Јофил
* Камаил
* Задкил

## Наводи

 
## Категорија
* Хиерархија на ангели
* Олимписки духови

Категорија:Ангели
Категорија:Архангели
Категорија:Христијански поими
Лесја Украинка

**Лесја Украинка** (укр. Леся Українка) (25 февруари 1871 – 13 август 1913) е позната украинска писателка. Нејзиното вистинско име е **Лариса Петривна Косач-Квитка** (укр. Лариса Петрівна Косач-Квітка).

Родена е во Новоград-Волински (Новоград-Волинський), во тоа време во состав на Руската Империја. Нејзината мајка е Олга Драгоманова, украинска писателка позната под псевдонимот Олена Пчилка (Олена Пчілка)

## Книжевно творештво
Поезија:

* «На крилах пісень» (1893)
* «Думи і мрії» (1899)
* «Відгуки» (1902)
* «Contra spem spero» (1890)
* «Невільничі пісні» (1895)

Драматургија:

* «Одержима» (1901)
* «Кассандра» (1907)
* «У катакомбах» (1905)
* «Лісова пісня» (1911) 
* «Камінний господар» (1912)

## Ликот на Лесја Украинка
thumb|left|150px|Советска поштенска марка со ликот на Лесја Украинка

Во времето на СССР, ликот на Лесја Украинка е претставен на советските поштенски марки. Сега ликот на Лесја Украинка е претставен на украинската банкнота од 200 грн.

## Врски
* Споменик на Лесја Украинка во Торонто, Канада 

Категорија:Украински писатели
Категорија:Починати од туберкулоза
Категорија:Родени во 1871 година
Категорија:Починати во 1913 година
Украинска гривна

**Украинска гривна** (, , ознака **UAH**) — официјална валута во Украина и се состои од 100 копејки (едн. копејка, укр. *копійка*). Националната Банка на Украина (*Національний Банк України*) има ексклузивно право на печатење и издавање на монети и банкноти во Украина.

50п|лево|Знакот на гривната

Името на украинската парична единица потекнува од времето на Киевски Рус - гривната била главна парична единица на Киевски Рус. Украинската Народна Република ја користела гривната како национална валута во периодот од 1918 до 1920.

По вторпат гривната била воведена на украинскиот пазар на 2 септември 1996 година.

Денес во Украина во оптек се метални монети со деноминации од 1, 2, 5, 10, 25, 50 копејки и 1 и 2 гривни, како и хартиени банкноти со деноминација од 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 гривни.

На аверсот на гривните се значајни личности од украинската историја.

* 1 гривна — Владимир Велики
* 2 гривни — Јарослав Мудриот
* 5 гривни — Богдан Хмелницки
* 10 гривни — Иван Мазепа
* 20 гривни — Иван Франко
* 50 гривни — Михајло Хрушевски
* 100 гривни — Тарас Шевченко
* 200 гривни — Лесја Украинка
* 500 гривни — Григори Сковорода

## Украинските монети

## Украинските банкноти (серија 1992 г.)

## Надворешни врски

* Историја на валутата 
* Монетите на поранешните советски републики

Категорија:Европски валути
Категорија:Валути во оптек
Категорија:Економска историја на Украина
Категорија:Киевска Русија
16 септември (празници)

}}|background-color:}|background-color:transparent}};"
 |valign="top" align="right"|&nbsp;
 |Ден на независноста на Мексико.
|}

16 септември
Невина (ТВ серија)

**Невина** е првата мексиканска теленовела во продукција од мексиканската куќа Телевиса и американската Фоновидео. Оваа теленовела имаше огромен успех во Мексико, а и во светот. Оваа теленовела е римејк на теленовелата Марија Мерцедес, од 1994 год, која главната улога ја играше познатата пејачка Талија, воедно и тетка во вистинскиот живот на Камила Соди, главната личност во теленовелата Невина.

## Синопсис
Од градот Закатекас, младата Флоресита патува со својата баба Клеотилда и со својата сестра Исела, кај својот татко Рубен и двајцата браќа Родриго и Виктор, кои живеаат во Мајами. На пола пат нивната баба умира, и сестрите патуваат по пустината. Сестрите го продолжуваат патувањето каде ќе дојдат до својот татко и браќата. Кога доаѓаат во Мајами, дознаваат дека Рубен станал алкохоличар. Во Мајами живее и Габриела, нивната мајка, за која децата мислат дека е мртва. Габриела повторно се венчала и станала телевизиска ѕвезда. Не знаејќи дека се роднини, Габриела и Флоресита ќе се запознаат. Флоресита започнува да работи како продаваќка на цвеќиња, каде го запознава Хулио Алберто и неговата свршеничка Глорија. На денот на венчавката, Глорија умира, а срцето на Хулио Алберто е обвиено во темнина. Еден ден налетува на Флоресита и нејзината насмевка го разбудува. Ребека, мајката на Хулио живее со своите три деца, на сметка на нејзината сестра близначка Ракел. Сестрите се мразат и Ребека едвај чека таа да умре еден ден кога би ги наследила нејзините пари. Откако Ракел дознава дека боледува од тумор, го променува тестаментот и сето свое богатство и го остава на Флоресита. Откако Ракел умира, на читањето на тестаментот Ребека побеснува и дознава на кој му припаднале парите. На наговор од својата мајка, Хулио Алберто ја запросува младата Флоресита и таа прифаќа. Но, Ревека веднаш после тоа ја исфрла на улица. Флоресита најмногу ќе ја заболи тоа што ја искористил Хулио Алберто отколку што го изгубила наследството. Одлучна, Флоресита наоѓа работа во фам. Далмаци, каде што патријархот на фам, Хорхе, се заљубува во неа. Љубовниот живот на Флорисита се наоѓа на скала бидејќи Хорхе сака да се ожени со неа, а Хулио Алберто сфаќа дека погрешил и на колена ја моли да му се врати. Кој маж ќе го одбере Флоресита?

## Улоги

## Невина на Балканот
Македонија: Сител Телевизија  Србија: Пинк Телевизија  Босна и Херцеговина: Пинк БХ  Словенија: ПОП Тв  Бугарија: Диема Фемили  Црна Гора: Пинк БХ

## Надворешни врски
* Интернет теленовела база на податоци
* Сериалс.ру 

Категорија:Мексикански телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Невината сопруга

**Невината Сопруга** е мексиканска историска теленовела снимана во 2005 година, во 65 епизоди. Серијата кај нас се емитуваше на Сител телевизија.

## Синопсис
Преку планината “Сан Франциско де лос Ареланес”, возот секогаш поминува во тивка ноќ. Група војници, предводена од капетанот Фернандо Ортиз се наоѓаат во возот. Тој е задолжен за превозот на телото на својот покоен вујко, Франциско Ортиз. Во истиот воз патува и младата жена на генералот, вдовицата Вирхинија, со својот брат Диего и Валдес, помошникот на генералот. Фернандо на почетокот ја презира Вирхинија, бидејќи е уверен дека таа се венчала за неговиот вујко само за да го стекне неговото богатство. Сите жители на малиот град ја сметаат Вирхинија за лоша жена, освен месниот градоначалник Хосе Гвадалупе и неговата жена Бланка, која е тешко болна. Мајката на Фернандо, Аурелија, со помош на злобниот Кристобал, ќе се обидуваат да го украдат сето богатство на Вирхинија и да ја избркат од имотот во кој моментално престојува. Омразата на Аурелија спрема Вирхинија станува уште посилна кога дознава дека нејзиниот син се заљубил во неа. Во меѓувреме, Вирхинија и Бланка стануваат пријателки. Бланка знае дека Хосе Гвадалупе ја мами со амбициозната Олга. Знае и дека набргу ќе умре, и се прашува што ќе биде со нејзиниот маж и нивната ќерка, Марисол. Набргу, Вирхинија и Хосе Гвадалупе се заљубуваат еден во друг, но љубовта е забранета, бидејќи Вирхинија не сака да ја измами нејзината пријателка. Вирхинија ќе мора да се спротивстави на злобните Аурелија и Кристобал, и на љубовта која ја чустувува кон Хосе Гвадалупе.

## Улоги

## Невината Сопруга на Балканот
Македонија: Сител Телевизија  Србија: Пинк Телевизија  Босна и Херцеговина: Пинк БХ  Црна Гора: Пинк М

## Надворешни врски
* Интернет теленовела база на податоци
* Сериалс.ру 

Категорија:Мексикански телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Љубов и омраза

**Љубов и омраза** е една од најпознатите мексикански теленовели. Оваа теленовела беше снимана и премиерно прикажувана во Мексико во 2002 година. Серијата го освои целиот свет, како и нашата земја. Оваа теленовела кај нас се емитуваше на А1 телевизија.

## Синопсис
Октавио Виљареал му е внук на газдата на вилата „Виљареал“, г-н Фернандо, кој живее во Мајами и кој е скаран со својот чичко. Меѓутоа фактот што г. Фернандо е болен и што сака за последен пат да го види својот внук ќе го натера Октавио да се врати во вилата во која порано живеел. Но, Октавио нема да стигне на време, а г. Фернандо нема да може лично да му ја пренесе пораката што ја има за него бидејќи ќе почине. Тој тоа ќе и го препушти на Ана Кристина. Во родното место Октавио ќе ја запознае Ана Кристина во која веднаш ќе се заљуби, но на почетокот нема да сака да го признае тоа. Тој е убеден дека Ана Кристина му била љубовница на чичко му Фернандо. Ана Кристина живее со својот дедо, Мануел, кој многу ја сака и кој и вели да не ги слуша злобниците кои шират лаги за неа. И Ана Кристина ќе се заљуби во Октавио, но и таа нема да признае поради навредите што ќе ги слушне од Октавио.

## Улоги

## Љубов и омраза на Балканот
Македонија: А1 Телевизија  Србија: Пинк Телевизија  Босна и Херцеговина: Пинк БХ  Хрватска: Нова ТВ  Словенија: ПОП Тв  Бугарија: ЕК  Црна Гора: Тв ИН

## Надворешни врски
* Интернет теленовела база на податоци
* html Сериалс.ру 

Категорија:Мексикански телевизиски серии
Категорија:Теленовели
За твојата љубов

**За Твојата Љубов** е една од најпопуларните мексикански теленовели. Оваа теленовела беше снимана и премиерно прикажувана во Мексико во 1999 година. Серијата го освои целиот свет, како и нашата земја. Оваа теленовела кај нас се емитуваше на МТВ Телевизија, во 2002 година.

## Синопсис
Доаѓањето на образованиот, силниот и таинствениот работен човек Марко Дуран во градот Сан Карлос ќе ги промени животите на многу луѓе. Силниот карактер и милоста на убавата Сиело се особините заради кои Марко веднаш се заљубува во младата наследничка, но таа во него гледа само натрапник кој сака да гради хотел кој би донел немир во инаку спокојниот град. Сепак, кога дознава дека свршеникот Серхио ја измамил со нејзината помлада сестра Бриса, Сиело и покрај презирот, ќе го прифати бракот со Марко, обидувајќи се да го заборави Серхио. Уверен дека Сиело ја заборавила измамата на сестрата и бившиот свршеник, Марко безнадежно се заљубува во новата сопруга, ниту малку не сомневајќи во нејзината љубов. Но, кога ќе сфати дека Сиело сè уште ја мачат сомнежите врзани за минатото, Марко ќе го напушти скршеното срце и ќе почне врска со злобната Миранда, жената која нема да бира средства засекогаш да го спречи враќањето на Сиело во животот на Марко.

## Улоги

## Надворешни врски
* Интернет теленовела база на податоци
* Сериалс.ру 

Категорија:Мексикански телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Нескротливи срца

**Нескортливи срца** е тинејџерска мексиканска теленовела која е снимана во текот на 2004 година. Оваа теленовела кај нас се емитуваше на А1 телевизија во терминот за тинејџерски теленовели и доживеа одличен успех.

## Синопсис
Дејството на серијата ги следи љубовните згоди и незгоди на младата девојка Дијана Антилон и момчето Браулио Валдарес. Дијана веќе пет години се наоѓа во интернат во Швајцарија, каде нејзиниот татко Доменико, успешен стопанственик, ја пратил за да ја скроти нејзината бунтовност. Но, и во интернатот, Дијана не мирува. Набрзо станува водач на девојките во нивните авантури, што ќе предизвика вознемиреност кај управничката на Интернатот. Таа неколкупати ќе ја опомене, но последниот скандал на девојките, кога групно ќе избегаат од испит, ќе доведе до укор до сите девојки, а најлошо ќе помине токму Дијана. Таа е избркана од Интернатот. Управничката се јавува на нејзиниот татко во Мексико, со наредба да ја земе ќерка му, но Доменико, поради бизнисот, не заминува во Швајцарија, туку Дијана мора сама да се врати. Таа е несреќна што нејзиниот татко не доаѓа да ја земе, туку на аеродромот во Мексико ја пречекува шоферот на фирмата. Дијана ја посетува нејзината баба Викторија, која се наоѓа во дом за стари лица, но боледува од Ајцхајмерова болест и не препознава никого од семејството. На патот до дома, Дијана за малку избегнува судир со еден автомобил, во кој се возат Браулио и неговата другарка Кони. Двајцата млади Браулио и Дијана се вљубуваат на прв поглед, но до нивна средба нема брзо да дојде, бидејќи Браулио припаѓа на сосема поинаков свет од оној на Дијана. Како мал, во сообраќајната несреќа загинале неговите родители, а грижата за него ја презел неговиот чичко. Браулио не се согласува со неговиот братучед Естебан, кој работи во фирмата на Доменико Антилон. Естебан постојано е подложен на провокации и набрзо ќе стане вистински експерт за криминал во фирмата, а нема да се стеснува од понижувањата кон Браулио. Ова особено ќе кулминира откако ќе ја запознае Дијана, во која ќе се вљуби. Единствениот конкурент ќе му биде Браулио, па Естебан ќе се служи со нималку чесни методи да го тргне конкурентот. Другарката на Браулио, Кони Перес е млада и бунтовна девојка, која е вљубена во Браулио, но тој нема да и ја возврати љубовта, особено откако ќе ја запознае Дијана. Но, Естебан нема да биде единствената пречка. Откако Браулио и Дијана повторно ќе се сретнат, Кони постојано ќе смислува начини да им ја расипе врската. Но, и Кони крие од нејзините родители и другарите, дека со месеци боледува од анорексија, што неколкупати ќе ја доведе до болница. Во меѓувреме, Дијана станува се побунтовна, бидејќи нејзиниот татко нема доволно време за неа. Набрзо, таа го запознава надворешниот свет, во кој царуваат тинејџерите, свет исполнет со многу забава, но и опасности. Дрогата, алкохолизмот и проституцијата се дел од ноќниот живот на Мексико, а Диjана набрзо станува дел од тој опасен свет.

## Улоги

## Нескорливи Срца на Балканот
Македонија: А1 Телевизија
 
## Надворешни врски
* Официјално мрежно место
* Сериалс.ру 
* А1 Телевизија

Категорија:Мексикански телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Пророк (ТВ серија)

**Пророк** (португалски: **O Profeta**), е романтична историска бразилска теленовела, сместена во 1970те години. Серијата е снимена во Бразил во текот на 2006 година, со 178 епизоди . Првата епизода имала гледаност од 36%, а последната од 48%.

## Синопсис
Маркос пораснал со мистерозен дар – може да ја предвиди иднината и може да гледа во минатото. Тој ја напуштил куќата на своите родители, Ана и Жакоа, откако ја предвидел смртта на својот брат Лукас, и бидејќи не успеал, заминал да живее во Саун Пауло со сестрата Естера и внуката Бејби. После што ја запознава Соња, предвидува како таа е жената од неговиот живот. Соња е единствена ќерка на Пирагибе, кој во минатото имал романса со Хилда, во школото во која Естер работи и никогаш не престанал да мисли на неа. Но, Хилда морала да се бори за неговата љубов со Теодора, гувернертка во куќата на Естер, која исто така била заљубена во Пирагибе. Пирагибе е газда на пансион во кои живеа тимидните Арналдо и Тереса, која сонува за венчавка со Енрике, бившиот маж на Естер. Освен тоа, Маркос не знае дека Соња е девојка на неговиот братучед Камило, амбициозно момче, кое работи во фабриката за кристали Ауреа, која је во сопствеништво на Кловис, водев кој одржава тајна врска со Рут. Таа е ќерка на амбициозната Лиа, газдарица на салон за убавина. Рут живее карајќи се со нејзиниот брат бунтовник Тони, и сестрата Карола, професорка со добар карактер и добро срце. Карола на прв поглед се заљубува во Маркос, и бидејќи не знаела како да постапи, побарала помош од гатачката Мадам Руби, која ги лаже своите клиенти заедно со нејзината ќерка Жизел, само како би ја издржувале својата фамилија. Руби е пријателка на рибарот Таиње, кој е заљубен во нејзината ќерќа. Наскоро, пред Маркос ќе се постави мисла ... дали со својот дар ќе им помогне на луѓето во потрага на својата иднина или ќе се приклони на страната на која Маркос сака да нарпави профитабилност само за материјалните работи?

## Улоги

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место 

Категорија:Бразилски телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Сродна душа (телесеријал)

**Сродна Душа** (португалски: **Alma Gemea**) — историска бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил во текот на 2005 година, со 150 епизоди. Серијата е сместена помеѓу 1928 и 1948 година. Првата епизода достигнала гледаност од 35% а последната 43% од населението.

## Содржина
Кога тие двајца ќе се запознаат, ќе се роди љубов на прв поглед. Во многу кратко време, тие двајца се венчаат и добиваат дете. Меѓутоа, на денот кога Луна има премира на својата претстава каде таа е главна балерија, во театарот Муниципал во Саун Пауло и на тој ист ден кога Рафаел и поклонува бела ружа, се слуќува трагедија. Да се вратиме малку назад.... Од толку среќа, се нашол и натрапник, Кристина, роднината на луна и гувернертка во куќата, огорчена и чувствува како над неа се случила неправда. Луна е богата и венчана за Рафаел – сето она што Кристина само би можела да го посакува, а освен тоа Луна го наследила и скапоцениот накит кој го носела на денот на премиерата. Сета таа брачна идила е прекината после премиерата, кога Луна и Рфаел на излезот од театарот ги дочекуваат двајца бандити, од кој еден е обожавател на Кристина, и го краде скапоцениот накит. Рафаел, како би ја одбранил Кристина, реагира. Луна предвидувајќи како нејзиниот маж ќе биде ранет, се фрла на неговото тело и куршумот завршува кај неа. Луна итно е одвезена во болница, но не издржува и умира. Додека Рафаел очајува поради смртта на неговата жена, во другиот крај на државата во исто време се раќа Серена – ќерка на една Индијанка. Серена пораснува во индијанско племе и многу чудно се однесува. Понекогаш таа со часови го гледа езерото и во водата секогаш гледа еден цвет – бела ружа. Кога не го прави тоа, Серена дизајнира огромна куќа каква не постои во регионот, што привлекува внимание кај професорката Клејда. Клејда не може да ги објасин чудните појави кои и се случуваат на Серена и ги нарекува мистерија. Но, патријархот и објаснува дека внатре во Серена секој ден расти еден сон. Ако тој сон продолже да расте, таа кога ќе порасне, мора да отиде во потрака по сонот. Годините минуваат, Серена пораснува, а Рафаел никогаш не ја заборавил Луна. Се претвора во ладен, озбилен човек, затворен во севе, и веќе никогаш не успеал да одгледа ниту една ружа. Серена, сега веќе девојка, добива брачна понуда од Индијанецот Хосе Аристедес, но после што и умира мајка и, таа оди во потрага по сонот. Серена отпатува во Саун Пауло, и се вработува како слугинка во куќата на Рафаел. Кога Серена го погледнува Рафаел, открива дека го познава, но никоако не може да се сети од каде. Рафаел е вознемирен и се однесува безобразно. Серена чувствува необјаслива врска со куќата на Рафаел, а кога налетува на Фелипе, синот на Луна, чувствува неверојатен мајчински истинкт. И така почнува оваа голема приказна Серена и Рафаел, секогаш со силна врела мистерија, полна со необјасливи случувања и секогаш набиени со големи емоции.

## Улоги

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место 
* Интернет Филмска База на податоци

Категорија:Бразилски телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Димо Тодоровски

**Димо Тодоровски** (Солун,  – Скопје, ) — истакнат македонски вајар и академик од првата генерација вајари кои го втемелиле современиот облик на оваа ликовна уметност во Македонија. Претставува единствениот вајар што се појавил во земјата меѓу двете светски војни.

## Живот

Димо Тодоровски роден е на 12 ноември 1910 година во Солун, од мајка Ленка Перева и татко Ристо Тодоровски. Две години по неговото раѓање, неговото семејство се вратило во родниот град Прилеп. Во 1917 година, татко му починал, а Димо од 1920 до 1929 година престојувал во Домот за воени сирачиња во Битола. Без доволно финансиски средства, од 1929 до 1935 година студирал во Белград, каде ја завршил Уметничката школа со академски курс, на вајарскиот отсек во класата на П. Палавичини. По враќањето во Македонија, учествувал во формирањето на Уметничката школа во Скопје (каде бил и професор до пензионирањето), но и во формирањето на Уметничката галерија во 1949 година. Тодоровски вил и дописен член на МАНУ, а починал во Скопје, во 1983 година. И денес, во населбата Трнодол каде живеел, стои неговата празна куќа со ателјето, за која тој оставил аманет да биде претворена во спомен дом.

## Творештво
Димо Тодоровски, освен дела со теми од НОБ и социјални теми, изработувал и портрети, меѓу другите и на неговите пријатели Никола Мартиноски, Лазар Личеноски, на Ана Липша Тофовиќ. Познат е како автор, кој бил целосно предаден на скулптурата, на вајарството, иако во текот на животот се соочувал со многу финансиски проблеми. Неговиот постар брат Панче Тодоровски го охрабрувал да студира, а поради немање пари, за време на студирањето работел и како фирмописец, во Нишкиот театар и како сценограф. Како студент учествувал и на конкурси и добивал и откупни награди, но за жал, многу од скулптурите од пред Втората светска војна му биле уништени. „Во принцип тој бил човек со големо срце, не бил материјалист, не знаел да даде цена за своите дела. Му било важно делото да му биде убаво, да ги исполни неговите критериуми“

мини|десно|220п|Статуата „Оро“ на прилепскиот плоштад. Дело од 1972 година

Во Националната збирка на музејот на современата уметност се наоѓаат повеќе дела на Димо Тодоровски, а некои негови дела се дел од приватни збирки. Притоа, дури 90% од неговите дела се изработени во гипс, само 10% се излеани во бронза. Во Националната галерија се чуваат 23 дела на Тодоровски, од кои 17 се излеани во бронза, четири се во гипс, а две се направени од теракота. Во Музејот на современата уметност се чуваат 25 негови скулптури, од кои, 22 се во гипс, а три во бронза. Споменикот на Мечкин Камен е авторско дело на Димо Тодоровски, изработено во 1983 година. Исто така, едно од неговите најзначајни дела е скулптурата „Јама“ што се чува во Даут-пашиниот амам. Најпосле, тој е автор на споменикот на НОВ во Трница.

## Надворешни врски
* Официјалната страница на ДЛУМ 

## Наводи

Категорија:Македонски вајари
Категорија:Македонски академици
Категорија:Југословенски вајари
Категорија:Југословенски академици
Категорија:Академици на МАНУ
Категорија:Луѓе од Солун
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Луѓе со потекло од Прилеп
Василие Поповиќ - Цицо

**Василие Поповиќ - Цицо** (Скадар,  – , ) — сликар, карикатурист и сценограф, еден од основоположниците на сценографијата во Македонскиот народен театар.

Василие Поповиќ - Цицо е дизајнер на грбот на НР Македонија, врз кој во голема мера се темели и денешниот грб.

## Животопис
Василие Поповиќ е роден во Скадар, Албанија, а на своја петгодишна возраст се преселува во Скопје, каде што живее сè до крајот на својот живот.

Своите сликарски вештини по гимназијата ги усовршува кај тогаш веќе етаблираниот уметник Никола Мартиновски, кому му помагал при изработката на неколку ѕидни слики, меѓу кои и слика за куќата на скопскиот трговец Михајло Шкаперда во 1933 година.

Во периодот на почетокот на Втората светска војна и борбата против фашистичка Германија, од април 1941 година, Цицо е во повеќемесечно заробеништво во три концентрациони логори (Либек, Хоенфалс и Нирнберг). Во 1944 година, Цицо е интерниран, овојпат во бугарски логор во Горна Џумаја (денешен Благоевград), но по интервенција на пријатели од Македонија и од Бугарија, тој е ослободен и набргу потоа отишол во партизани. Таму тој се ангажира во Агитпропот на Главниот штаб на НОВ, сместен во селото Горно Врановци. Во овој период изработува цртежи и портрети на личности од неговото опкружување, како и карикатури за првото издание на весникот „Нова Македонија“ и за весникот „Македонка“ на антифашистичкиот фронт на жените од Македонија.

## Наводи

## Надворешни врски
* Карикатури од Василие Поповиќ - Цицо на „Окно“

Категорија:Македонски сликари
Категорија:Македонски дизајнери
Категорија:Македонски карикатуристи
Категорија:Македонски сценографи
Категорија:Членови на ДЛУМ
Категорија:Родени во 1914 година
Категорија:Починати во 1962 година
Категорија:Македонски Срби
Категорија:Луѓе од Скадар
Џовани Ањели

мини|''Џовани Ањели''
**Џовани Алберто Ањели** (;  -  во Рим), бил италјански претприемач и „некрунисан крал“ на концернот Фиат, наследник на целокупното царство на Фиат.

Категорија:Родени во 1964 година
Категорија:Починати во 1997 година
Категорија:Фиат
Густав Ајфел

thumb|right|Густав Ајфел
**Александар Густаф Ајфел** ( – ) бил француски инженер и градител на познатата Ајфелова кула во Париз која е висока 320 метри. Позната е и неговата конструкција на Статуата на Слободата на влезот во њујоршкото пристаниште,.
## Наводи

## Поврзано
* Ајфелова кула
* Статуа на слободата

Категорија:Француски инженери
Категорија:Офицери на Легијата на честа
Вилијам Сомерсет Мом

**Вилијам Сомерсет Мом** ( — ) — англиски писател.

Напишал голем број приказни, романи и драми. Во поголемиот број од делата го критикувал англиското граѓанско општество, а ги проучувал и обичаите на другите, особено на егзотичните земји.

Категорија:Англиски писатели
Категорија:Носители на Орденот на Почесните придружници
Категорија:Апсолвенти на Хајделбершкиот универзитет
Сезар Франк

мини|исправено|250px|Сезар Франк, фотографија од Пјер Пети
**Сезар Франк** ( - ), француски композитор од белгиско потекло, оргулар, еден од најголемите творци во француската музика во 19 век,.

## Наводи

Категорија:Француски композитори
Категорија:Француски оргулари
Категорија:Композитори на оргули
Категорија:Витези на Легијата на честа
Категорија:Погребани на гробиштата „Монпарнас“
Никола Парапунов

мини|десно|Никола Парапунов
**Никола Парапунов** (Разлог,  - Бараково, Горноџумајско, ) — македонски комунист и партизан од Пиринска Македонија.

## Животопис
Никола Парапунов е роден во семејство на шивачки работник. Во 1924 година, по завршувањето на третиот клас во месната седмолетка, продолжил да се школува во средното техничкото училиште во Софија, на градежната насока. Потоа работел во родниот град и активно соработувал со тогашната Внатрешна Македонска Револуционерна Организација.

## Револуционерна активност

Во 1931 година, Парапунов станал член на Бугарската комунистичка партија, а на почетокот на 1932 бил член на окружното раководство на БКП во Петрич. Поради своето делување како комунист, тој бил уапсен и од 1933 до 1941 година бил в затвор. По излегувањето од затворот, преминал во илегала и на 26 јули 1941 година ја формирал разлошката чета, првата вооружена партизанска формација во Бугарија. Пиринска Македонија како дел од Царството Бугарија, најрано го кренала својот глас за ослободување и обединување со останатите делови на Македонија. На територијата на Пиринска Македонија, уште во 1941 година, се оформиле партизански одреди под водството на Парапунов, а токму во Пиринска Македонија се одиграла и првата вооружена борба против бугарската војска и, воопшто, првата вооружена битка против фашистичките окупациски војски на Балканот. На почетокот од 1943 година, Парапунов станал член на ЦК на БКП, но на крајот од истата година загинал кај месноста Сува Чешма, во близина на селото Бараково, Горноџумајско, во борба против бугарска полициска заседа. Тој е опеан во народната песна „Темен се облак зададе“.

## Наводи

## Поврзано
* „Имала мајка едно ми чедо“, песна посветена на Никола Парапунов
* ОУ "Никола Парапунов", основно училиште што го носи неговото име во село Драгобраште, Општина Виница
* Историја на Пиринскиот дел на Македонија (1913 - 2005)

## Наводи

Категорија:Дејци на БКП
Категорија:Македонски комунисти
Категорија:Македонски партизани
Вилијам Томсон Келвин

thumb|right|Вилијам Томсон
**Вилијам Томсон - [[Лорд]] Келвин** ( - ) — роден во Белфаст, Ирска во семејство на професор по математика. До десетогодишна возраст образованието го добивал од татка си, а потоа бил запишан во Универзитетот во Глазгов, каде што татко му станал професор. Малиот Вилијам одлично ја следел универзитетската програма. таму ги запознал големите достигања на математиката, а потоа во Кембриџ и Париз и достигањата на физиката. Подоцна и тој станал професор на универзитет. Најважни му се трудовите по термодинамика, електродинамика, а се занимавал и со механика и хидродинамика.

Категорија:Англиски физичари
Категорија:Членови на Кралското друштво
Категорија:Претседатели на Кралското друштво
Категорија:Членови на Кралската шведска академија на науките
Категорија:Носители на прускиот Орден за заслуги (граѓански)
Категорија:Носители на Коплиевиот медал
Категорија:Носители на британскиот Орден за заслуги
Категорија:Носители на Кралскиот медал
Категорија:Витези-бакалауреати
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Категорија:Дописни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Почесни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Хидродинамичари
Категорија:Термодинамичари
Категорија:Членови на Унгарската академија на науките
Категорија:Луѓе од Белфаст
Категорија:Членови на Баварската академија на науките
Категорија:Погребани во Вестминстерската опатија
Категорија:Апсолвенти на Кембричкиот универзитет
Категорија:Членови на Гетингенската академија на науките