open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Термера

**Термера** (), познатa и како **Термерум** или **Термерон** (Τερμερον), ― поранешен поморски град на античка Карија на јужниот брег на полуостровот Халикарнас, во близина на 'ртот Термериум. Стефан Византионски погрешно го ставил градот во Ликија. Таа бил полис (град-држава) и член на Делискиот Сојуз. За време на римското владеење, овој дорски град бил слободен град. Според делото *Суда*, местото го создало пословичниот израз Τερμέρια κακά (Термерија кака), кој бил користен како затвор од страна на владетелите на Карија. Во грчката митологија, бил основан од Термер, по кого го добила името.

Нејзината местоположба се наоѓа во близина на Асарлик, азиска Турција.

## Наводи

Категорија:Места во старогрчката митологија
Категорија:Членови на Делискиот Сојуз
Категорија:Грчки градови држави
Категорија:Поранешни населени места во Турција
Категорија:Населени места во античка Карија
Категорија:Членки на Делскиот сојуз
Арпагион

**Арпагион** () ― поранешно гратче во Тројада, или во Мизија, спомнато од Тукидид. Нејзината територија била наречена **Арпагеја** (τὰ Ἁρπαγεῖα) или **Арпагија** (Ἁρπάγια). Лежело помеѓу Пријап и Кизик, во близина на устието на реката Граник. Припаѓал на Делискиот Сојуз бидејќи се појавува во записите за почит на Атина помеѓу 448/7 и 429/8 година.&nbsp;п.н.е. Тукидид пишал дека три дена по Битката кај Киносема, за време на Пелопонеската војна, Атињаните заробиле осум бродови кои доаѓале од Византион кај Арпагион и Пријап.

Според некои митови, Ганимед бил грабнат од таму.

Неговата местоположба се наоѓа во азиска Турција.

## Наводи

Категорија:Места во старогрчката митологија
Категорија:Членови на Делискиот Сојуз
Категорија:Грчки градови држави
Категорија:Поранешни населени места во Турција
Категорија:Поранешни населени места во античка Мизија
Категорија:Поранешни населени места во античка Тројада
Категорија:Членки на Делскиот сојуз
Лебаја

**Лебаја** () ― поранешен антички град во Горна Македонија и седиште на раните македонски кралеви, споменати од Херодот. Историчарот истакнува дека, според традицијата, тројца браќа Гаван, Аероп и Пердика, сите потекнуваат од Темен, избегале од Аргос кај Илирите, а потоа во Лебаја, каде му служеле на кралот. Кралот ги замолил да ја напуштат неговата територија, верувајќи во знак дека нешто големо ќе се случи со Пердика. Момчињата отишле во друг дел на Македонија, во близина на градината на Мида, над која стои планината Бермио. Таму тие го направиле своето живеалиште и полека создале свое кралство. Најмладиот од браќата, Пердика, бил сметан за предок на македонските кралеви од подоцнежните времиња.

Нејзнината местоположба е неоткриена.

## Наводи

Категорија:Изгубени антички градови
Категорија:Населени места во Античка Македонија
Категорија:Поранешни населени места во Грција
Категорија:Македонска митологија
Категорија:Аргеадска династија
Калиум хипоманганат

**Калиум хипоманганат** — неорганско соединение со формулата . Исто така познат како **калиум манганат(V)**, ова светло сино цврсто соединение е редок пример на сол со хипоманганат или манганат(V) анјон, каде што атомот на манган е во состојба на оксидација +5.

## Подготовка

* со редукција на калиум перманганат со два електрони со вишок на калиум сулфит;

: 

* со едноелектронска редукција на калиум манганат со водород пероксид во 10 M раствор на калиум хидроксид;

: 

* со едноелектронска редукција на калиум манганат со манделат во 3-10 M раствор на калиум хидроксид;

: 

* со диспропорција кога манган диоксид се раствора во концентриран раствор на калиум хидроксид;

: 

Соединението е нестабилно поради тенденцијата на хипоманганатниот анјон да е непропорционален во сите, освен во најалкалните раствори.

## Наводи

Категорија:Соединенија на калиумот
Манган(II,III) оксид

**Манган(II, III) оксид** — хемиско соединение со формула Mn3O4. Манганот е присутен во две оксидациски состојби +2 и +3 и формулата понекогаш се пишува како MnO·Mn<sub>2</sub>O<sub>3</sub>. Mn3O4 iсе наоѓа во природата како минерал хаусманит.

## Подготовка
Mn3O4 се формира кога некој манган оксид се загрева во воздух над 1000&nbsp;°C. Значителни истражувања се фокусирани на производство на нанокристални Mn3O4 и разни синтези кои вклучуваат оксидација на MnII или редукција на MnVI.

## Реакции
Mn3O4 откриено е дека делува како катализатор за низа реакции на пр. оксидација на метанот и јаглерод моноксидот; разградувањето на NO, редукцииа на нитробензенот и каталитичко согорување на органски соединенија.

## Структура
Mn3O4 има спинелна структура, каде што јоните на оксидот се кубно блиску спакувани и на MnII заземаат тетраедарски места и на MnIII октаедрални места. Структурата е искривена поради ефектот Џан-Тлер. На собна температура Mn3O4 е парамагнет, под 41-43 К, е феромагнет иако ова е пријавено како редукција во нанокристалните примероци на околу 39 К.

## Употреба
Mn3O4 понекогаш се користи како почетен материјал во производството на меки ферити на пр. манган цинк ферит, и литиум манган оксид, кој се користи во литиумските батерии.

Манган тетрооксид може да се користи и како средство за тежина при дупчење делови од резервоари во нафтени и гасни бунари.

## Наводи

Категорија:Соединенија на манганот
Категорија:Преоднометални оксиди
Сгабео

**Сгабео** е храна типична за Луниџана, италијански историски регион сега поделен меѓу Лигурија и Тоскана. Ова е стасано тесто за леб, исечено на ленти, пржено и посолено на површината што традиционално се јаде обично или полнето со сирење или како филета. Меѓутоа, во последно време не е невообичаено да се јаде и како слатко, исполнето со крем или чоколадо.

## Потекло
Рецептот за сгабео потекнува од Вал ди Магра, од крајниот источен дел на Лигурија, каде што жените го пржеле тестото што останало од производството на леб за да создадат еден вид пржен леб како додаток на месото и сирењата. Тестото за леб било збогатено со жолто брашно што го правело покрцкаво и суво. Сгабео било подготвувано за мажите кои оделе да работат на полињата и го јаделе на ручек.

Денес тие се нудат пред сè по повод селските фестивали или како мезе или втор оброк во рестораните и кујните во Ла Специја и Луниџијана. Сегашната форма е во ленти од квасното тесто со ширина од околу 3-4 см и должина која варира од 15 до 30 см. Пржењето се одвива во маслиново масло додека смесата не стане топла и златна.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Италијанска кујна
Бастардо дел Грапа

**Бастардо дел Грапа** е традиционално сирење произведено во подножјето на масивот Монте Грапа и во провинциите Тревизо, Белуно и Виченца, во Италија. Бастардо дел Грапа е сертифицирано ПАТ сирење кое се квалификува како оригинален италијански производ.

## Историја
Историјата на полумасното сирење „бастардо“ датира од 800 година од нашата ера, време во кое се произведувало на пасиштата во регионот Венето. Така е наречен (бастардо значи „копиле“) поради млекото, со додавање на козјо млеко во неговиот состав, не може да се претвори во сирењето морлако. Иако приказната вели дека името произлегува од тоа што во минатото се произведувало и со козјо, овчо и кравјо млеко.

## Области на производство
Бастардо дел Грапа е производ вистински поврзан со областа на масивот Монте Грапа и околу Борсо дел Грапа, Креспано дел Грапа, Падерно дел Грапа, Посањо, Кавасо дел Томба, Алано ди Пиаве, Керо, Фелтре, Серен дел Грапа, Арсие, дел Грапа, Сан Назарио, Солан, Пове дел Грапа и Романо д'Езелино.

## Процес на производство
Откако ќе се собере млекото наутро, се остава да одмори преку ноќ на ладно место. Маснотиите се отстрануваат во сад од бакар и млекото се меша, се загрева на температура од 38-42 степени целзиусови, со постојано мешање. Потоа се додава сириште, кое ѝ помага на сурутката од сирењето да се згрутчи во голема, мека топка. Постапката продолжува со повторно загревање на калдерата на 40-45&nbsp;°C. Смесата потоа се притиска благо во дрвени калапи и се прочистува 24 часа.

Тестото потоа се остава да одмори 2 до 3 дена, за да се создаде мазната текстура. Сирењето се посолува во саламура со околу 15 кг сол на хектолитри вода во период од 4 до 5 дена за да не се промени вкусот. Созревањето следи во соодветна просторија од 25 до 120 дена, иако може да трае и повеќе од една година. Тежината може да варира од 2,5 до 5 кг, дијаметар од 25 до 30 см и висина од 5 до 8 цм. Стврднувањето исто така носи промени во конзистентноста на тестото што станува позрнесто во зависност од неговата зрелост. Сирењето на кое пишува „бастардо“ е со жолто бледа до светла сламена боја, што исто така може да варира во зависност од зачините.

## Нутрициони вредности
Нутритивните вредности на Бастардо дел Грапа се движат од 350 до 460 калории на 100 g, со белковини кои надминуваат 20%. Минимум 27% масти и влажност од најмногу 40%.

## Наводи

Категорија:Козји сирења
Категорија:Кравји сирења
Категорија:Италијанска кујна
Копија фераресе

**Копија фераресе**, исто познато како **циопа**, **циупета** и **пане ферарезе**, е вид леб од кисело тесто направен од брашно, маст, слад и маслиново масло, и има извиткана форма. За првпат бил направен околу тринаесеттиот век во Ферара, Италија. Има статус на ПГИ според Европското право, кое е добиено во 2001 година.

## Историја
Првиот запис за специјалните прописи за правење леб во Ферара датираат од статутот во 1287 година. Првото спомнување на леб сличен на сегашната Копија фераресе датира од 1536 година, кога, според Кристофоро да Месисбуго, на војводата од Есте му понудиле *пане риторто* (ткаен леб) за време на карневалот. Традицијата на готвење на овој вид леб останала низ историјата до обединувањето на Италија. Во 2001 година, рецептот добил статус на ПГИ според европското право.

## Рецепт
Состојки: 1&nbsp;kg меко пченично брашно од типот „0“, 350 g вода, 60 g чисто свинска маст, 30 или 40 g ладно цедено маслиново масло, 100 g природен квасец, сол и слад.

Готвење: Мешајте ги состојките помеѓу петнаесет и дваесет минути за да направите тесто. Тестото се развлекува во цилиндар кој потоа се сече на ленти и се намотува. Добиениот леб се става на дрвена даска, се покрива со чаршав и се остава да стаса помеѓу седумдесет и деведесет минути. Лебот се пече во статични печки. Кога ќе се испече, тежи помеѓу 80 и 250 g.

За да ги исполни прописите, лебот мора да исполнува одредени услови, како што е максимална влажност помеѓу 12 и 15% и да се продава во рок од дваесет и четири часа.

## Културно влијание
Копија фераресе е главен дел од културата на градот Ферара и е именуван како еден од двата најкритични делови на кујната (заедно со специјализирана салама). Во 2008 година, Фолко Квиличи раскажувал како неговото семејство во секој разговор со непознати лица го спомнува лебот. Тој е прогласен за најдобар леб во светот од Рикардо Бакели, додека Корадо Говони изјавил: „Нашиот леб: гордост наша од Ферара. Подарок од воздух, вода, човек. Дарежлив подарок на Ферара на светот“.

## Наводи

Категорија:Ферара (покраина)
Категорија:Италијанска кујна
Торта Мимоза

**Тортата Мимоза** (италијански: *torta mimosa*) е италијански десерт првпат создаден во Риети во 1950-тите. Името го даваат малите парчиња пандишпан расфрлани по површината, кои по форма наликуваат на цветови од мимоза. Благодарение на поврзаноста на цветот со Меѓународниот ден на жената, тортата често се користи и за да се прослави оваа прилика.

## Потекло на тортата
Рецептот го измислил Аделмо Ренци, готвач од Сан Филипо ди Контиљано, кој поседувал ресторан во центарот на Риети, град во Лацио. Тортата станала позната во мај 1962 година, кога готвачот учествувал на конкурс за колачи во Санремо, за време на кој ја претставил Мимозата како почит на градот на цвеќињата и бил победник. Оригиналниот рецепт што го користел Ренци, сепак, никогаш не е откриен.

## Состав и подготовка
Споредбата на тортата со мимозата е поврзана со нејзиниот изглед, формиран од парчиња пандишпан поставени на тортата за да се потсети на обликот на цветот на мимозата. Подготовката бара сечење хоризонтално парче пандишпан и отстранување на внатрешниот дел, кој потоа целосно се распаѓа и се користи за да се создаде „ефект на мимоза“.

Пандишпанот може да се натопи во сладок ликер, како што се Марсала или Марашино, или во сок од ананас. Филот се состои од крем, со можно додавање на шлаг или џем. Се користи и свежо овошје или конзервирано овошје.

Може да се користи малку куркума за да се засили бојата на пандишпанот што треба да се расфрлаат по површината, иако тоа не е строго неопходно.

## Наводи


Категорија:Италијанска кујна
Манган(II) оксид

**Манган(II) оксид** — неорганско соединение со хемиска формула MnO. Формира зелени кристали. Соединението се произведува во голем обем како компонента на ѓубрива и адитиви за храна.

## Структура, стехиометрија, реактивност
Како и многу моноксиди, MnO ја прифаќа структурата на камената сол, каде што катјоните и анјоните се октаедрално координирани. Исто така, како и многу оксиди, манганот(II) оксид е често нестeхиометриски: неговиот состав може да варира од MnO до MnO1.045.

Под 118 K MnO е антиферомагнетен. MnO е едно од првите соединенија чијашто магнетна структура е откриена со неутронска дифркација, во репорт од 1951. Оваа студија покажала дека Mn2+ јоните формираат кубна магнетна подрешетка во центарот на лицето каде што има феромагнетно споени листови кои се антипаралелни со соседните листови.

Манганот(II) оксид се подложува на хемиски реакции типични за јонски оксид. По обработката со киселини, се претвора во соодветната сол и вода од манган(II). Со оксидација на манган(II) оксид се добива манган(III) оксид.

## Подготовка и појава
MnO се јавува во природата како редок минерал манганозит. Комерцијално се подготвува со редукција на MnO2 со водород, јаглерод моноксид или метан, на пр.:

: MnO2  +  H2  →  MnO  +  H2O
: MnO2 + CO → MnO + CO2

При загревање на 450&nbsp;°C, манган (II) нитрат дава мешавина од оксиди, MnO2-x, што може да се редуцира до моноксид со водород на ≥750&nbsp;°C.
MnO е особено стабилен и се спротивставува на понатамошно редуцирање. MnO може да се подготви и со загревање на карбонатот:

: MnCO3  →   MnO + CO2

Овој процес на калцинирање се спроведува анаеробно, за да не се формира Mn<sub>2</sub>O<sub>3</sub>.

Алтернативен пат, претежно за демонстративни цели, е методот на оксалат, кој исто така се применува и за синтеза на железен оксид и калај оксид. При загревање во атмосфера без кислород (обично CO2), манган(II) оксалат се разградува во MnO:

: MnC<sub>2</sub>O<sub>4</sub>·2H2O   →   MnO  +  CO2  +  CO  +  2 H2O

## Употреба
Заедно со манган сулфат, MnO е компонента на ѓубрива и адитиви за храна. За таа цел годишно се трошат многу илјадници тони. Други употреби вклучуваат: катализатор во производството на алил алкохол, керамика, бои, обоено стакло, лој за избелување и печатење текстил.

## Наводи

Категорија:Соединенија на манганот
Категорија:Преоднометални оксиди
Палсана, Раџастан

**Палсана** е град кој се наоѓа во областа Сикар во државата Раџастан во Индија. Оддалечен е 84 км од Џајпур, 350 км од Џодпур, 245 км од Биканер и 250 км од Делхи.

## Географија и клима

### Географија
Палсана е Панчајат Самити од Дантарамгар Тахсил од областа Сикар кој се наоѓа во источниот дел на Раџастан. Се наоѓа на . Има просечна надморска височина од 427 метри (1401 стапала).

### Клима
Палсана има топла полусушна клима (Кепен климатска класификација *[[Степска клима|*BSh*]]*), дождовите се случуваат во монсунските месеци помеѓу јуни и септември. Температурите остануваат релативно високи во текот на годината, при што летните месеци од април до јули имаат просечни дневни температури од околу . Максималните температури во месеците мај и јуни можат да достигнат близу  со мала до никаква влажност. За време на монсуните има чести, обилни дождови и грмотевици, но поплавите не се вообичаени. Зимските месеци од ноември до февруари се благи и пријатни, со просечни температури кои се движат од  и со мала или никаква влажност. Сепак, има повремени студени фронтови кои доведуваат до температури блиску до нула.

## Место на интерес

* Smart School СУРАЈ, Палсана
* Шри Дигамбер Џаин Бада Мандир, порта Бавари
* Ридовите и храмот Шакамбари Мата
* Кандела Ваишја Дам
* Мадо Нивас Коти
* Диван Џи ки Хавели
* Шобхагјавати мандир
* Млекарница Сарас
* Храмот Мата Манса Деви, Хасампур
* Деси Тат Бојналај,

## Администрација
Градот Палсана е управуван од Општинската корпорација која е под рурална агломерација Сикар.

## Транспорт

### Железничка
Палсана потпаѓа под територијата на Северно Западна Железница и ја опслужува железничката станица Палсана. Од сега, градот Палсана е добро поврзан преку делот на железничката линија со широк колосек до Џајпур, Лохару, Ревари, Чуру, Џунџуну.

### Патот
Палсана е добро поврзана со патишта од сите поголеми градови на Раџастан. Еден национален автопат NH-52 поминува низ центарот на градот. NH-52 ги поврзува Сикар со Џајпур, Кејтал и Биканер. Од сикар ќе минува и западниот товарен коридор кој главен проект на централната власт. Низ Палсана минува и мега автопатот Котпутали Кучаман.

### Воздух
Најблискиот аеродром до градот Палсана е меѓународниот аеродром Џајпур, кој секојдневно има летови до Делхи, Мумбаи, Хајдерабад, Бангалор, Пуна, Индоре, Ахмедабад, Ченаи, Гувахати, Калкута, Удаипур, Дубаи, Шарџа, Мускат. Се предлага нов аеродром во Шахпура (град во областа Џајпур) кој е многу блиску до Сикар. Покрај тоа, мала писта за слетување во селото Тарпура е исто така достапна за слетување на мали приватни авиони (наспроти плаќање).

## Поврзано

* област Сикар
* Сикар (изборна единица Лок Саба)
* Сикар (изборна единица на Собранието на Раџастан)

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на округот Сикар
* Фотогалерија на Сикар
* Генеалогија на Сикарските владетели 
* Паметно училиште СУРАЈ

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Градови во Индија
Бурата

**Бурата** — италијанско кравјо млечно сирење (повремено млеко од бивол) направено од моцарела и крем. Надворешната обвивка е цврсто сирење, додека внатрешната содржи страчатела и крем, што му дава необична, мека текстура. Типично за Апулија.

## Историја
Бурата е типичен производ на Мургија, во Апулија во јужна Италија. Се произведува од кравјо млеко, сириште и павлака и може да има потекло од околу 1900 година, произведено на фармата на браќата Бјанкино (Лоренцо и Винченцо) во градот Андрија. Поновите записи покажуваат дека Лоренцо Бјанкино од фармата Пијана Падура првпат го развил производот во 1956 година.

Во 1950-тите, станало пошироко достапно откако некои локални фабрики за сирење почнале да го произведуваат и може да биде корисен начин за користење на *ритаглите* („парчиња“ или „партали“) од моцарела.

Во ноември 2016 година „Бурата од Андрија“ станала производ со заштитена географска ознака (ПГИ).

Основана како занаетчиско сирење, бурата го задржала статусот на премиум производ дури и откако почнала да се произведува комерцијално во фабриките низ Апулија.

Бурата се произведува и во Соединетите Американски Држави, особено во продавниците за занаетчиски кашкавал во градовите на источниот брег со историски голема популација на Италијанци Американци. Сепак, оригиналот „Бурата од Андрија“ бил регистриран како заштитена географска ознака во ЕУ и ОК и сите операции од преработката на суровините до производството на готовиот производ мора да се одвиваат во дефинираното географско подрачје на регионот од Апулија.

## Производство
мини|Сирење Бурата на салата
Производството на бурата започнува слично како моцарела и многу други сирења, со сириште што се користи за поткиселување на топлото млеко. Меѓутоа, за разлика од другите сирења, свежата урда од моцарела се потопува во топла сурутка или малку солена вода, се меси и се влече за да се развијат познатите растегливи жици (тестенини филата), потоа се обликуваат.

Кога се прави бурата, сè уште жешкото сирење се формира во торбичка, која потоа се полни со остатоци од преостаната моцарела и се прелива со свеж крем пред да се затвори. Готовата бурата традиционално се завиткува во листовите од базер, се врзува за да формира малку јазол како бриош и се навлажнува со малку сурутка. Листовите на базерот треба да бидат уште зелени кога се сервира сирењето за да се покаже свежината на сирењето. Во поново време, сирењето често се продава во пластична кеса или кутија, понекогаш складирано во течност.

## Предлози за сервирање
Кога бурата е исечена на парчиња, страчателата се испушта надвор. Сирењето има богат вкус на путер и го задржува свежиот млечен вкус. Најдобро е кога се јаде во рок од 24 часа од отворање на пакувањето, и се смета дека најдобриот рок поминува по 48 часа. Благодарение на неговиот вкус и различните текстури однатре и однадвор, одлично оди со салата, пршута, кора леб, свежи домати со маслиново масло, дробен црн пипер или пица, тестенини и чили.

## Поврзано

* Список на италијански сирења

## Наводи

Категорија:Кравји сирења
Категорија:Италијанска кујна
Силва Чиминија

***Силва Чиминија***, **Шумата Киминија**, била непрекината исконска шума што го одвојувала Стариот Рим од Етрурија. Според римскиот историчар Ливиј, во 4 век п.н.е., тоа било страшна, дивина без патека по која малкумина се осмелиле да газат.

## Историја
Шумата Чиминија го добила своето име по Монти Чимини, кои сè уште се густо пошумен опсег на вулкански ридови северозападно од Рим. Тие го сочинуваат делот од предниот дел на главниот венец на Апенините што гледа кон Тиренското Море.

На југ, *Силва Чиминија* се протегала од езерото Брачано до рабовите на рамната рамнина на Римската Кампања, во долината на Тибар. Пространите полиња околу главните етрурски населби го формирале *Ager Veientanus* кој го поддржувал Veii, *Ager Faliscus* на Falisci и *Ager Capenas* од Капена. Во срцето на шумите Чиминија лежело езерото Чиминус (Лаго ди Вико). На северозапад се протегала до Тарквинија.

Шумата била претежно формирана од даб и бука, иако вториот раст во пониските падини позастапен е питомиот костен. На горните падини на Монте Чимино останува реликтен насад од бука, редок во Централна Италија. Анализите на субфосилниот полен од јадрата на стратификуван талог земени во езерата на кратерите во регионот обично се појавуваат предели со полен карактеристичен за тундра која лежи над целосно, но стерилен лос песок разнесен од ветерот; ова, пак, било проследено со пасишта, со полен од водни лилјани и езерца пренесени од езера од глацијални топени води. Најраната холоценска шума била ела, проследена со мешан бор и даб, со врвна шума од бука и даб, вклучувајќи го и *Quercus ilex*.

Површинските профили се трансформирале откако регионот за првпат бил обезшумен во римско време, бидејќи доселениците работеле нанадвор од лентите што ги краселе римските патишта - via Cassia, via Amerina и via Flaminia - кои биле погодени низ шумата. Во обезшумените падини, потоци со дури и умерен проток ги исекле длабоко еродираните долови и долини во геолошки неодамнешниот мек туф и вулканска пепел. Ненадејното зголемување на органските седименти во слоевите што одговарале на третиот век п.н.е. ја забележува оваа ерозија по аграрното уништување на шумите, што, далеку низводно, би ја иницирало делтата на Тибар. Потоа, палинолошкиот запис сведочи за многу култивирани растенија и, значително, копривата, плевелот на нарушените, ненаменети агли што го следи умереното земјоделство насекаде. До третиот и четвртиот век н.е. многу малку од исконската шума преживеала.

За Римјаните од Републиката, од шумата подеднакво стравувале како и од Херкинската шума без трага кога ќе наишле на неа. Во 310 п.н.е., Римскиот Сенат, дури и по поразот на Етрурците во Сутриум, го задолжил конзулот Фабиус Максимус Рулијанус да не влегува во оваа шума во потера по Етрурците, а кога се дознало дека го сторил тоа, целиот Рим бил во ужас. Силва формирала природна бариера помеѓу Стариот Рим и Етрурија.

## Белешки

Категорија:Прашуми
Категорија:Шуми во Италија
Стимфалски птици

Во грчката митологија, **стимфалските птици** (на старогрчки  / ) скротени од Арес, биле месојадни птици, кои се хранеле со човечко месо. Убиството на стимфалските птици за Херакле претставувало шесто (или, според авторите, петто) од Дванаесетте задачи.

## Мит
[алт=|лево|мини|210x210пкс| [Антоан Бурдел, *[[Херакле стрелец]]* или *Херакле ги убива стимфалските птици* (1909), бронза, Музеј на убави уметности во Лион.]]
Птиците ги напаѓале шумите во близина на Стимфалското Езеро, Аркадија. Својот плен го убивале со нивните челични, бодликави и остри пердуви, кои ги користеле како стрели. Други легенди кажуваат дека имале бронзени канџи и клун.

Херакле ги исплашил со бронзени ѕвечки што му ги дала Атена, убил неколку од нив, а останатите ги избркал. Друга легенда кажува дека Херакле најпрво ги убивал со своите стрели, но тие биле толку многубројни и толку брзо се размножувале, што на крајот на денот Херакле немал повеќе стрели, а птиците биле побројни отколку утрото. Херакле, во напад на бес, потоа го удрил својот меч во својот штит, што ги избркало птиците. Тој продолжил додека сите птици не паднале од изнемоштеност во езерото и се удавиле.

## Во популарната култура
* Стимфалските птици се појавуваат во *Титаните*, првото продолжение на видео играта *Митолошко време (Age of Mythology)*, каде што тие се митските единици на титанидот Теја.

## Наводи

Категорија:Старогрчки митски суштества
Зостир ('рт)

**Зостир** (; ) ― 'рт во Атика, Грција, на кој се наоѓал храмот на Зостирскиот Аполон. Се наоѓа на Саронскиот Залив, а во античко време се наоѓал помеѓу Ексон и Анагирус. Името потекнува од грчката митологија, приказната како што ја раскажува Павсанија е дека на ова место Лето, која била бремена од Зевс, го олабавила позлатениот појас, или зостир, додека била бркана од лутата Хера. Лето верувала дека ќе ги роди близнаците Аполон и Артемида.

## Поврзано

* Свештенички појас

## Наводи

Категорија:Места во старогрчката митологија
Категорија:Географија на античка Атика
Категорија:Челни брегови во Грција
Категорија:Земјишни облици во Атика
Гергис (Тројада)

**Гергис** (), познат и како **Гергит** (старогрчки: Γέργιθος, Гергитос; латински: Gergitus) или **Гергита** (Γέργιθα) или **Гергитес** (Γέργιθες), а подоцна **и Керге**, ― поранешен град во античка Тројада, на север од реката Скамандер. Било населено, според Херодот, со потомци на митските Тевкријанци. Херодот исто така запишува дека го поминала персиската војска на Ксеркс I на пат кон Абидос во 480 г. п.н.е. Во времето на Ксенофонт, Гергис се нарекува силно место; имал акропола и силни ѕидини и бил еден од главните градови на дарданската принцеза Манија. Кралот Атал од Пергам ги преселил жителите на Гергис на место во близина на изворите на Кајкус, од каде потоа наоѓаме место наречено Гергета или Гергитион, во близина на Фриконска Лариса, на територијата на Киме. Некои верувале дека стариот град Гергис бил родното место на Сибила, од каде што на монетите пронајдени таму е втиснат ликот на пророчицата.

Кефалион (Κεφαλίων) или Кефалон (Κεφάλων) од Гергис бил ретор и историчар за време на владеењето на Адријан. Тој го напуштил својот град поради непријателство со неговите владетели и отишол во Сицилија. Напишал многу дела на јонско грчки јазик.

Наоѓалиштето се наоѓа во близина на Каринкали, азиска Турција.

## Наводи

Категорија:Места во старогрчката митологија
Категорија:Старогрчки археолошки наоѓалишта во Турција
Категорија:Историја на Чанаккале (покраина)
Категорија:Поранешни населени места во Турција
Категорија:Населени места во античка Тројада
Том Бехан

**Том Бехан** (22 јуни 1957 година, во Лондон - 30 август 2010 година, во Монца) бил роден од ирски родители. Тој бил академик и писател за италијанската историја, политика и култура.

Бехан бил активен член на Британската Социјалистичка работничка партија повеќе од 30 години. Во младоста ги знаел раширените неправедни предрасуди против Ирците и читајќи го весникот „Сошал воркер“ открил што е единственото нешто што мислел дека има смисла за Ирска. Тој не одел на универзитет до 1982 година, па затоа бил дел од првата повоена младинска генерација која доживеала општество на масовна младинска невработеност. Тој живеел во Неапол во раните 1980-ти, стекнувајќи одлично владеење на италијанскиот јазик и забележувајќи го управувањето на камористичките групи по земјотресот.

До почетокот на 1990-тите, кога тој бил на Универзитетот во Рединг (Велика Британија), собрал значителна документација за организираниот криминал и давал совети на англиската ТВ-истражувачка програма „Канал 4“. По докторирањето на „Италијански студии“ и работејќи околу две години во Австралија, на Универзитетот Ла Троб во Мелбурн, Бехан ја објавил својата прва книга на оваа тема (Камора, Роутлеџ, Лондон, 1996 година). Тој продолжил да ја менува својата академска работа, прво на Универзитетот во Глазгов, а потоа во Кент, со интензивно учество во глобалните протестни настани.

Тој бил виш предавач по италијански јазик на Универзитетот во Кент во Кентербери.

Автор е на првата политичка биографија на водечкиот европски радикален драматург и добитник на Нобеловата награда за литература во 1997 година Дарио Фо и овластено лице за италијанскиот организиран криминал.

Бехан починал во Монца на 30 август 2010 година по долго боледување и бил надживеан од неговата партнерка Барбара Рамполди.

## Избрана библиографија

* 
* 
* ''Workers' Playtime: Dario Fo''  Socialist Review, issue 214 (1997)
* 
* ''Interview: the return of Italian Communism?''  International Socialism Journal, issue 84 (1999)
* 
* ''Genoa: Nothing can be the same again''  International Socialism Journal, issue 92 (2001)
* 
*  (''review'' at Socialist Worker)
* ''The legacy of Giuseppe Garibaldi - the 19th century's Che Guevara'' Socialist Worker (2007)
* ''Giovanni Pesce: leading Italian partisan, who kept fighting for freedom'' Socialist Worker (2007)
*  (narrates the political and human story of Peppino Impastato)
* ''How capitalism created the mafia'' Socialist Worker (2008)
* ''Aldo Moro killing: a miscalculation that almost destroyed the Italian left'' Socialist Worker (2008)
*  (It was workers who defeated Mussolini by Alexis Vassiley)
* 

## Наводи


## Надворешни врски

* Страна на персоналот на Универзитетот во Кент
* Том Бехан со свои зборови (Том Бехан му кажал на Крис Бамбери за неговиот живот) во Socialist Worker
* Том Бехан: Приказната за човекот кој се залагаше за масите од Кармен Касалиџи во Социјалистички работник
* Почит на Том Бехан: револуционерен активист и писател од Дајан Филдс и Том Брамбл во списанието Socialist Alternative

Категорија:Британски историчари
Категорија:Родени во 1957 година
Категорија:Починати во 2010 година
Жива(II) оксид

**Живата(II) оксид**, исто така наречена **жива оксид,**  е неорганско соединение со формулата HgO. Има црвена или портокалова боја. Живата(II) оксид е цврста супстанца на собна температура и притисок. Минералната форма монтроидит се наоѓа многу ретко.

## Историја
Експериментот за подготовка на живин оксид прв го опишал арапско-шпанскиот алхемичар од 11 век, Маслама ал-Мајрити, во *Рутбат ал-хаким.*

Во 1774 година, Џозеф Пристли открил дека кислородот се ослободува со загревање на живин оксид, иако тој не го идентификувал гасот како кислород (напротив, Пристли го нарекол „дефлогистициран воздух“, бидејќи тоа е парадигмата според која тој работел во тоа време).

## Синтеза
лево|мини|Монтроидит структура (црвените атоми се кислород)
[лево|мини|[Cinnabar структура]]

Црвената форма на HgO може да се добие со загревање на Hg со кислород на приближно 350&nbsp;°C или со пиролиза на Hg(NO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>. Жолтата форма може да се добие со таложење на воден раствор на Hg2+ со алкали. Разликата во бојата се должи на големината на честичките; двете форми имаат иста структура која се состои од речиси линеарни O-Hg-O единици поврзани во цик-цак синџири со агол Hg-O-Hg од 108°.

## Структура
Под атмосферски притисок живин оксидот има две кристални форми: едната се нарекува монтроидит (орторомбична, 2/m 2/m 2/m, Pnma), а втората е аналогна на сулфидниот минерал цинабар (шестаголна, hP6, P3221); и двете се одликуваат со Hg-O синџири.  При притисок над 10 GPa и двете структури се претвораат во тетрагонална форма.

## Употреба
HgO понекогаш се користи во производството на жива бидејќи лесно се распаѓа. Кога се распаѓа, се генерира кислороден гас.

Се користи и како материјал за катоди во живини батерии.

## Здравствени проблеми
лево|мини|Етикетата на шише HgO прашок.
Жива оксидот е високо токсична супстанција која може да се апсорбира во телото со вдишување на неговиот аеросол, преку кожата и со голтање. Супстанцијата е иритирачка за очите, кожата и респираторниот тракт и може да има ефекти врз бубрезите, што резултира со оштетување на бубрезите. Во синџирот на исхрана важен за луѓето, се случува биоакумулација, особено кај водните организми. Супстанциата е забранета како пестицид во ЕУ.

Испарувањето на 20&nbsp;°C е занемарливо. HgO се распаѓа при изложување на светлина или при загревање над 500&nbsp;°C. Греењето произведува високотоксични гасови од жива и кислород, што ја зголемува опасноста од пожар. Живата(II) оксидот бурно реагира со редукционите агенси, хлор, водород пероксид, магнезиум (кога се загрева), дисулфур дихлорид и водород трисулфид. Соединенијата чувствителни на удар се формираат со метали и елементи како сулфур и фосфор.

## Наводи

## Надворешни врски

* National Pollutant Inventory – Mercury and compounds fact sheet
* Information at Webelements.

Категорија:Оксиди
Категорија:Соединенија на живата
Категорија:Неоргански соединенија
Митрополија (Лерин)

**Митрополија** () — административна зграда во градот Лерин, Егејска Македонија, седиште на Леринско-преспанско-еордејската епархија и нејзиниот митрополит.

Зградата се наоѓа на епонимната улица „Митрополи“, до катедралата „Св. Пантелејмон“. Изградена е на почетокот на XX век. Има два ката и сутерен.

Во 1998 г. зградата е прогласена за споменик на културата.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Лерин
Категорија:Споменици на културата во Лерин
Митрополија
Зографска кула

**Зографска кула** () — византиска кула кај селото Метох Зограф (Зографу), Касандриско, Егејска Македонија. Служела за одбрана на метохот (месниот имот) на Зографскиот манастир од Света Гора. Не се знае кога точно е подигната, но веројатно по 1325&nbsp;г. Според некои извори, таа е изградена во XIV, а според други на крајот од XV век. Во 1465&nbsp;г. веќе била оштетена и не е обновена сè до крајот на XVI век (пред 1568&nbsp;г.), кога повторно се појавува во изворите. Во 1597&nbsp;г. метохот е уништен и кулата повторно се споменува дури во 1869&nbsp;г. Во 1922&nbsp;г. Зографската кула им е доделена на грчки дојденци од Кападокија. Во 1996&nbsp;г. Десеттата ефорија за византиски старини направила реконструкција на градбата.

Кулата правоаголна градба со димензии 10 × 9,30&nbsp;м, има три ката и висока е околу 12 метри.

## Наводи

Категорија:Кули во Егејска Македонија
Категорија:Тврдини во Егејска Македонија
Категорија:Археолошки наоѓалишта во Егејска Македонија
Категорија:Споменици на културата во Нова Пропонтида
Кјара Отавијано

**Кјара Отавијано**, (Рагуза, 1955) е италијанска историчарка, писателка и филмска режисерка.

## Биографија
По стекнувањето диплома по филозофија, на Универзитетот во Катанија, благодарение на стипендиите на *Фондацијата Еинауди* од Торино, направила истражување за социјалната и културната историја во Италија, Англија и Јужна Африка.

Предавала од 1994 година на Универзитетот во Торино, а потоа Историја и социологија на масовна комуникација, од 1996 до 2012 година, на Политехничкиот факултет во Торино.

Со Пепино Ортолева ја основале „Работилница Клиомедија“ (*Cliomedia Officina)*, компанија која работела во културната индустрија со цел да ги комбинира историските истражувања на старите и новите медиуми и да ги режира од 1985 година. Покрај неколкуте аудиовизуелни истории, Клиомедија го продуцирала филмскиот документарен филм „Терамата“, приказна за неукиот писател Винченцо Рабито, претставен на 69. Меѓународен филмски фестивал во Венеција и добитник на Настро д'Арџенто за најдобар документарен филм во 2013 година.

Од 2000 година, Кјара Отавијано раководела со *Историскиот архив* на Телеком Италија.

Во 2013 година, таа го основала *Архива на Иблеи.* 

Напишала бројни есеи за историјата, кустоски есеи и предговори за други историчари.

## Есеи

*  Кјара Отавиано e Peppino Ortoleva, *Cronologia della Storia d'Italia 1815–1990*, Novara, DeAgostini, 1991, (ново издание *I giorni della storia d'Italia dal Risorgimento ad oggi*, 1995)
*  К. Отавиано e S. Scaramuzzi, *Le famiglie e l'adozione dell'innovazione delle nuove tecnologie della comunicazione. I modelli di consumo e la tradizione degli studi*, Venezia, 1997
*  Кјара Отавиано, *Mezzi per comunicare. Storia, società e affari dal telegrafo al modem*, Torino, Paravia, 1997
*  Кјара Отавиано (a cura di), *Nuova Storia Universale. I racconti della storia*, Torino, Garzanti, 2004–2005 (vol. VI-IX)
*  Кјара Отавиано e G. Dematteis, *L'Italia una e diversa*, Milano, Touring Editore, 2010

## Аудиовизуелни

*  *Terramatta*, документарен филм, Cliomedia Officina for Cinecittà Luce, 2012
*  *La vita quotidiana degli italiani durante il fascismo*, Gruner+Jahr/Mondadori, 3 vol. 2005/2007
*  *Il Mezzogiorno e la storia d'Italia*, Formez, 1992
*  *Tute blu. Il Novecento operaio a Torino*, Rai3, 1987
*  *Torino laboratorio? A proposito degli ottant'anni dell'Unione Industriale*, Rai3, 1986
*  *Sapere la strada. Storia dell'emigrazione biellese*, Rai3, 1986
*  *Le trasformazioni del paesaggio italiano dal 1945 ad oggi*, Loescher, 1996

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1955 година
Категорија:Италијански историчари
Марта Ривера-Гаридо

**Марта Ривера-Гаридо**, најчесто спомнувана како **Марта Ривера, била** родена на 19 јануари 1961 година, е писателка од Доминиканската Република. Таа била дел од доминиканската книжевна група наречена *Генерација од 80-тите*.  Марта првенствено била позната како поетеса, пред објавувањето на нејзиниот дебитантски роман *„Го заборавив твоето име“ (He Olvidado tu Nombre - I Have Forgotten Your Name).* Романот ја добил Меѓународната награда за роман на Casa de Teatro во 1996 година. Во 2013 година, улица во Санто Доминго била именувана во нејзина чест.

мини|Марта Ривера- Гаридо

## Животот
Марта Ривера била родена во Санто Доминго. Таа била правнука на доминиканскиот поет Гастон Фернандо Делигне (). Студирала политички науки на Автономниот универзитет во Санто Доминго. Живеела долг период во САД во Њујорк и Мајами, како и во Сан Хуан, Порторико. 

## Работа

### Поезија

* 20-ти век, aún sin título en español  и други песни. Ediciones Armario Urbano, Санто Доминго, Доминиканска Република, 1985 година.
* Transparencias de mi espejo. Editora Búho, Санто Доминго, Доминиканска Република, 1985 година.
* Геометрија дел Вертиго. Editora El Nuevo Diario, Санто Доминго, Доминиканска Република, 1995 година.
* Enma, la noche, el mar y su maithuna. . . . Editora El Nuevo Diario, Санто Доминго, Доминиканска Република, 2013 година.
* Alfabeto de Agua: Poesía reunida de Martha Rivera-Garrido 1985–2013. Ediciones Ferilibro, Editora Nacional del Ministryio de Cultura, Санто Доминго, Доминиканска Република, 2014 година.
* Enma e altriframmenti, EditoreArcoiris, Multimeida SRL, Напол, Италија, 2016 година.

### Фикција
*Го заборавив твоето име* ( *He Olvidado tu Nombre* ) бил првиот и единствен роман на Марта Ривера-Гаридо. Со него ја освоила меѓународната награда за раскажување *Casa de Teatro* во 1996 година. Првото издание на книгата било објавено во 1997 година. Романот бил преведен на англиски јазик од Мери Берг. Овој превод бил објавен од White Pine Press на 1 јуни 2004 година Второто издание на романот било објавено во 2018 година.

### Нефикција

* Tonó:*Una historia de solidaridad sin límites con las Hermanas Mirabal y su familia* . Publicaciones de la Fundación Hermanas Mirabal, 2018, Санто Доминго.

## Награди и почести

* 1996 - Меѓународна награда за раскажување *Casa de Teatro*.
* 2013 година - Министерството за култура на Доминиканската Република посветил ден на Меѓународниот саем на книгата
* 2013 - Улица во Доминиканската културна плаза во Санто Доминго била именувана по нејзиното име. 

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1961 година
Категорија:Поети
Категорија:Поетеси
Џован Батиста Нани

**Џован Батиста Нани** (30 август 1616, Венеција – 5 ноември 1678 година, Венеција), на француски *Жан Батист Феликс Гаспар Нани*, бил венецијански амбасадор, библиотекар, архивар, аматер ботаничар и историчар, роден во благородничко семејство. 25 години (1643–68) Батиста бил амбасадор на Република Венеција во Франција.

## Биографија
Џован Батиста Нани бил роден во 1616 година во благородничко венецијанско семејство. Неговиот татко бил прокурист на Свети Марко и амбасадор од Венеција во Рим. Тој се школувал под закрила на неговиот татко, кој го зел и неговиот син во Рим во неговата амбасада од Венецијанската Република кај папата Урбан VIII. Во 1641 година, Нани бил примен во Колеџот за сенатори, а набргу потоа бил назначен за амбасадор во Франција, каде што престојувал пет години. Тој бил многу ценет од кардиналот Мазарен, кој често го консултирале за јавни работи. Во 1648 година, тој се вратил во Венеција, откако од судот на Франција добил значителна помош од луѓе и пари за одбрана на Кандиа од Отоманското Царство. Тогаш му бил доверен надзорот над воените работи и финансии, а во 1664 година бил испратен како амбасадор во Светото Римско Царство, кое повторно го посетил при стапувањето на власт на царот Леополд I. Во 1670 година, тој повторно бил амбасадор на дворот на Франција. По враќањето тој бил номиниран за прокурист на Свети Марко; и набргу потоа бил издигнат на функцијата генерал капетан на морето. Поморскиот живот, сепак, не му годел и продолжил да ѝ служи на државата од дома. Починал во Венеција во 1678 година.

## Работи
На 17 март 1652 година, Нани бил назначен од Сенатот да ја напише историјата на Републиката. На италијански јазик ја напишал Историјата на Венеција од 1613 до 1671 година. Историјата на Нани била преведена на француски од Франсоа Талеман (1679) и Маскари (1702), а ја продолжиле Микеле Фоскарини и Пјеро Гарзони. Пишувајќи ја историјата на Венеција, тој дал општа историја на своето време, особено во однос на работите на Французите во Италија. Оваа историја била отпечатена во Венеција, во 2 тома. 4 до, во 1662 и 1679 г.

Нани пишувал за Заговорот на Шпанија против Венецијанската Република, поставен од маркизот де Бедмар. Приказната била искористена од Сезар Вишар де Сен-Реал, а во 1682 година од Томас Отвеј во сценариото *Венеција зачувана, или Заплетот откриен*. Леополд фон Ранке го објавил своето гледиште за заговорот во *1618* (1831).

Нани оставил во ракопис парафраза за Лукановата Фарсалија и Размислувања за Аналите на Такит.

## Работи

* 
* 

## Белешки


## Извори

*   

Категорија:Починати во 1678 година
Категорија:Родени во 1616 година
Категорија:Италијански дипломати
Шума Масимина

**Шумата Масимина** (италијански: *Bosco di Massimina*), е најстарата шума во светот. Станува збор за парк кој зафаќа површина од околу 80.000 m2, сместена во областа Масимина во Муниципио XII во градот Рим, во централна Италија.

Создадена е во поранешен каменолом, кој со години се користел за вадење чакал, на Виа Бартоломео Чеси јужно од обиколницата Виа Аурелиа во областа Малагрота.

## Реставрација
Проектот за обновување на живеалиштата и урбано пошумување започнал во 1998 година. Областа била целосно реградирана за да се создадат нови ридови и дренажи и да се врати првобитната природна топографија. Потоа била покриена со слој од горниот слој на почва за да се поддржи обновениот еколошки систем, користејќи екоцели земени од блискиот имот Кастел ди Гвидо.

Растителните видови биле избрани за брзо обновување на природната средина. На локацијата биле засадени околу 1500 нови дрвја, вклучувајќи: 566 *[[благун]]и* (даб), 65 *[[Quercus robur fastigiata]]* (англиски даб) и 562 други видови *[[даб]]*; 196 *[[јавор]]и*; 96 *[[Врба|врби]]*; и неколку видови на грмушки.

## Рекреација
Патеки од 2 километри минуваат низ шумата, вклучувајќи фитнес патека. Местото за рекреација има клупи, маси за пикник и детско игралиште.

## Поврзано

* 

## Наводи

## Надворешни врски

* YouTube.com: видео на ''Боско ди Масимина''
* Repubblica Roma.com: „Граѓаните на Малагрота ги бранат шумите на Масимина“ — 
* Вордпрес: почетна страница на блогот Massimina — 

Категорија:Шуми во Италија
Амин Амир

**Амин Аамир,** на урду : **آمین عامر,** е авијатичарка од Гилгит-Балтистан, која е првата жена од регионот што се квалификува како комерцијален пилот. Родена во Скарду, била инспирирана да стане пилот по школската посета на базата на пакистанските воздухопловни сили. Таа научила да лета во Летечкиот клуб Равалпинди. Нејзиниот прв соло лет се одржал на 19 декември 2015 година. Дипломирала како комерцијален пилот во 2017 година.

## Наводи


## Надворешни врски

* Amen Aamir on Instagram 
Категорија:Живи луѓе
Розамунд Еверард-Стинкамп

**Розамунд Еверард-Стинкамп** (1907–1946) била јужноафрикански авијатичар и уметник. Таа била една од првите жени што летала со млазен авион, Глостер Метеор. Таа исто така била талентирана уметница чии дела биле прикажани во Националната уметничка галерија на Јужна Африка. Таа загинала во авионска несреќа во Англија.

## Наводи

Категорија:Починати во 1946 година
Категорија:Родени во 1907 година
Категорија:Воздухопловни пионери
Вилхелмин Рајхард

мини|Вилхелмин Рајхард
 **Јохане Вилхелмин Зигмундин Рајхард** (родена Шмит) (2 април 1788, Брауншвајг, Германија – 23 февруари 1848 година, Долен, Германија)  била првата германка жена-балонист.

## Биографија
Рајхард била ќерка на  носител на пехар на Војводството Брунзвик-Линебург. Таа се омажила за хемичарот и физичар Јохан Готфрид Рајхард во 1807 година, а нивното прво дете се родило во 1807 година. Семејството се преселило во Берлин во 1810 година. Истата година Јохан Готфрид Рајхард го направиl својот прв лет со самоконструиран гасен балон од Берлин, што го прави вториот човек што летал со гасен балон во Германија.

На 16 април 1811 година Вилхелмин Рајhард го направиla својот прв соло лет, почнувајќи од Берлин. Таа достигнаla висина од над 5000 метри и безбедно слетала во Геншаген, 33.5 километри од нејзината почетна точка. Ова не бил прв соло лет на жена во Германија; Французинката Софи Бланшар претходно летала во септември 1810 година, почнувајќи од Франкфурт. Третиот лет на Рајхард во 1811 година достигнал висина од приближно 7800 метри. Поради висината изгубила свест и нејзиниот балон паднал во шума; тешко повредена, ја спасиле локални фармери.

После некои тешкотии за време на Наполеонските војни, нејзиниот сопруг сакал да купи хемиска фабрика во Долен. За да ги собере парите, Вилхемин Рајхард извршил уште неколку летови. Нејзиниот прв лет по несреќата во 1811 година се случил во октомври 1816 година Подоцна остварила уште еден лет за време на Конгресот на Екс-ла-Шапел во Ахен во 1818 година. Летовите во Прага и Виена ја направиле позната и во Австроунгарија. Нејзиниот последен лет бил во октомври 1820 година, почнувајќи во Минхен на Октоберфест, кој се одржал на 10-годишнината од првиот Октоберфест. Во 1821 година започнала со работа хемиската фабрика.

Сопругот на Вилхелмин спроведувал летови со балон до 1835 година. Тој умрел во 1844 година, а Вилхелмин раководела со хемиската фабрика до нејзината смрт во 1848 година.

## Наводи

## Поврзано

* 
* 
* 
* 

Категорија:Луѓе од Брауншвајг
Категорија:Починати во 1848 година
Категорија:Родени во 1788 година
Дон Хуан (музичка група)

**Дон Хуан** — македонска дарк-вејв група, формирана во летото 1990 година во Прилеп, активна до 1993 година.. Основата во таа прва постава, а и во наредните, ја сочинувале: Рубин Кантарџиоски- Кантар како вокал и Горан Апостолски на бас-гитара и како композитор. Покрај нив, во групата се приклучувале голем дел од прилепската сцена од тој период, но поставата што била најстандардна и по која групата останала запаметена ги вклучува: Дејан Стефаноски на гитара, Димитар Џагадуроски на тапани и Билјана Богоевска на синтисајзер. Групата била локално ориентирана со само повремени настапи надвор од Прилеп, речиси секогаш на групни свирки во Скопје.

## Историја
Иако релативно непознати за пошироката јавност, сепак членовите успеале да договорат издавање аудиокасета за издавачката куќа позитивно настроена кон македонската алтернативна сцена од тој период. Касетата под име *Toxicomania* била објавена во јуни 1992 година. Воениот виор ја зафатил некогашна Југославија, и изданието останало потполно заборавено и изгубено во времето. На почетокот од 1993 година бендот настапил на квалификациската вечер на Поп-рок фест '93, на 15 јануари и на 12 февруари 1993 година, како еден од полуфиналистите на фестивалот. Набргу потоа бендот престанал да постои.
## Наводи

Категорија:Македонски рок групи