open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ромски преводи на Библијата

**Првото евангелие кое било преведено на ромски јазик било [[Евангелие според Лука|Евангелието според Лука]]** на јазикот Кало, кој бил зборуван во Шпанија и Португалија. Бил преведен од Џорџ Бороу. Ова било отпечатено од Британското и странското библиско друштво во 1837 година, а ревизијата била отпечатена во 1872 година.

Постојат делови и избори од Библијата во многу различни облици на мрежната страница Romani.global на која се наведени различни списи на ромски.

Францускиот ромски писател и свештеник Матео Максимов ја превел Библијата на калдерашкоромски. Псалмите првпат биле отпечатени од Француското библиско друштво во 1984 година, а Новиот завет бил отпечатен во 1995 година.

Ова е список на клучни публикации од Библијата и религиозната литература на различни балтичко-ромски дијалекти:

* Во 1933 година, Јанис Лејманис (1886–1954), ромски мисионер, го превел Евангелието според Јован, молитвата „Оче наш“ и Десетте заповеди на латвиски ромски (Чукно) дијалект. Овие преводи биле објавени во Рига.
* Во 1990 година, религиозни песни што одразуваат библиски теми од полскиот Ром Короро Мурш (Слеп храбр) биле објавени од Рома Публикации во Чандигар, Индија.
* Во 1993 година, Џура Махотин, поет и преведувач, ја објавил „Приказната за Исус“ на комбиниран северно-руски/влашки ромски дијалект преку Џудес Паблишинг во Твер, Русија.
* Во 1996 година, В. Калинин и Т. Војцеховскаја објавиле превод на Книгата на Матеј на балтичко-словенски ромски во Витебск, Белорусија. Во 1999 година, GBV Dillenburg, Германија, го објави Евангелието според Матеј на литвански ромски јазик и Евангелието според Јован на балт-словенски ромски јазик, и двете преведени од грчките оригинали.
* Во 2000 година, Латвиското библиско друштво (L.B.B.), Рига, ја објавило Книгата на Лука на латвиски ромски јазик. Преведена е од В. Калинин и Карлис Рудевич, користејќи нацрт од Јанис Ниландс (1919–1999), кој ја превел на својот мајчин латвиски ромски дијалект Курземијаки во 1994 година.
* Во 2001 година, Новиот завет, заедно со Псалмите и Изреките, беше преведен на балт-словенскиот ромски дијалект на Белорусија и Литванија од В. Калинин и објавен од GBV Dillenburg, Германија.
* Во 2014 година, DCL, Biel и MiDi Bible, Преверенж, Швајцарија, ја објавиле комплетната Библија, речник и историја на Ромите на балтскословенски (белоруско-литвански) ромски јазик, преведени од В. Калинин.
* Во 2019 година, комплетната Библија на балтички ромски јазик, преведена на кирилица и римско писмо, била додадена во Дигиталната библиска библиотека.

## Наводи

Категорија:Ромско христијанство
Категорија:Ромска религија
Категорија:Ромски јазик
Категорија:Преводи на Библијата по јазик
RomArchive

**RomArchive** ― дигитално складиште на ромската култура, основано во 2015 година. Четиринаесет куратори организирале 5.000 предмети, достапни на англиски, германски и ромски јазик . Архивата ја добија Наградата на Европската унија за културно наследство и Гримовата награда.

## Проект
RomArchive бил основан во 2015 година како дигитално складиште на ромската култура. Германската сојузна културна фондација бил најголемиот почетен спонзор, обезбедувајќи 3,75 милиони евра. Основачи биле Изабел Рабе и Франциска Зауербреј. Проектот опфаќа области како што се танцот, филмот, книжевноста и фламенкото. Режисерот Каталин Барсони курирал избор од 35 филмови кои автентично ја претставуваат ромската култура, еден од нив е *Таикон* на Ловен Мохтади. Збирката за визуелни уметности е курирана од Тимеа Јунгхаус, а фотографијата е Андре Рацш. Вкупно има четиринаесет куратори.

Архивата содржи 5.000 предмети и е достапна на англиски, германски и ромски јазик. Документацискиот и културниот центар на германските Синти и Роми го презел спонзорството на RomArchive во 2019 година, за време на Меѓународниот ден на Ромите. Истата година, архивата ја добила Наградата на Европската унија за културно наследство. Во 2020 година, проектот исто така ја освоил Гримовата награда.

## Наводи

## Надворешни врски

* Мрежна страница

Категорија:Семрежни архиви
Категорија:Ромска култура
Категорија:Појавено во 2015 година
Категорија:Ромски јазик
Левит

**„Левит“ или „Трета книга Мојсеева“** — третата книга на Стариот завет од Библијата.

## Содржина
Господ му дава упатства на Мојсеј за обредите при принесувањето на жртвите сепаленици (говеда, овци, кози, птици, пченично брашно, леб и печива), жртвите за спасение, жртвите за направените греводи и жртвите за извршените престапи. Потоа, Мојсеј ги облекува Арон и неговите синови во свечени свештенички одежди и им ги покажува обредите при принесувањето на жртвите. За време на обредот, двајцата синови на Арон ги прекшруваат божјите правила и, за казна, Господ предизвикува оган кој ги гори Ароновите синови.
Потоа, Господ им ги пренесува на Мојсеј и на Арон заповедите во врска со повеќе прашања, како: поделбата на чисти (кои луѓето смеат да ги јадат) и нечисти животни (кои не смее да се јадат); родилките кои родиле машко или женско дете; луѓето со лепра, лишаи, рани, изгореници на кожата и при појава на зараза од лепра при што во овие случаи свештеникот е тој што определува како да се постапи со болните и со нивните домови; излив на семе кај мажите и менструални и други крварења кај жените; одржување годишна молитва за очистување на народот од гревовите; местото каде што може да се принесуваат жртви (влезот на скинијата); забраната за јадење месо во кое има крв итн.
Исто така, Господ ја искажува забраната за полови односи со блиски роднини, со лица од истиот пол и со животни и повторно ги образложува десетте заповеди, заедно со казните за големите гревови, како што се: прељуба, занимавање со магија, почитување други божества, повикување духови итн. Во продолженија, Господ ги утврдува правилата на однесувањето на Арон и другите свештеници, правилата за принесување жртви, а ги определува и главните празници кои треба да се прославуваат во негова чест. Тогаш, синот на некоја жена прави богохулие, па Господ наредува тој да се казни и народот го каменува до смрт. Најпосле, Господ ги одредува и правилата во врска со имотните односи, наследувањето на имотот, грижата за сиромашните роднини итн. На крајот од книгата, Господ се заканува дека, ако не се почитуваат божјите заповеди, тој сурово ќе го казни еврејскито народ така што ќе ја опустоши земјата, ќе ги уништи градовите и селата и ќе им дозволи на нивните непријатели да ги поробат.

## Наводи
Павла Јесих

мини|200п|Павла Јесих

** Павла Јесих ** (10 мај 1901 – 12 декември 1976) била словенечка планинарка и жена претприемач.

Родена во Љубљана а научила да планинари со словенечкиот клуб Скала. Во 1925 година таа и Дана Куралтова го завршија првото словенечко целосно женско искачување на Словенечката патека на северната страна на Триглав.

Помеѓу 1926 и 1933 година  18 пати била прва во искачувања на технички правци на врвови како што се Триглав (варијанта низ прозорецот, правец Скала, Столб југ), Шкрлатица (столб Леви, столб на скала), Широка Печ, Шпик (правец Шалек). ), Шите, Травник, Фрдамане, Јаловец, Ракова Шпица и некои други.

Таа најчесто се качувала во друштво на Миро Марко, Милан Гостиша, Јоже Липовец, Михе Поточник, Станка Томиншек и Јожа Чоп. Таа е можеби најпозната по искачувањето на централниот столб на Триглав, сега наречен Чоповиот столб („Чопов стебер“). На третиот ден од искачувањето на Чопскиот столб, Павла станала премногу исцрпена за да продолжи, па така нејзиниот партнер Јоча Чоп сам ја завршил рутата, а потоа тргнал да побара помош. Кога помота пристигнала бил на петти ден на патеката, Павла сама се искачила на патеката без помош додатни помагала за првото искачување заедно со Јожа.

Во 1933 година Павла паднала  на карпестиот врв Мојстровка. За време на долгото закрепнување за време на Втората светска војна, таа отвори успешен ланец кина во Драва Бановина и Југославија, таа беше сопственик на киносалата Метропол и киното Унион во Цеље , потоа во Птуј, и на крај киното Матица во Љубљана. Меѓу другото, таа беше и иноватор во техниките на титлување..

## Наводи

Категорија:Жени алпинисти
Категорија:Словенечки планинари
Класичен либерализам

[thumb|right|200px|[Џон Лок бил првиот кој развил либерална филозофија, вклучувајќи го правото на приватна сопственост и согласноста на владеаните.]]
**Класичниот либерализам** е политичка идеологија и гранка на либерализмот која се залага за слободен пазар и лесе-фер економија; граѓански слободи со владеење на правото со посебен акцент на поединечна автономија, ограничена влада, економска слобода, политичка слобода и слобода на говор. Целосен процут доживеал на почетокот од 18 век, а концептот бил изграден врз идеологија која потекнува најмалку од 13 век во смисла на иберискиот, англосаксонскиот и средноевропскиот контекст и бил темелник на Американската револуција и пошироко на „Американскиот проект“.  

Меѓу луѓето чии идеи влијаеле на класичниот либерализам се Џон Лок, Жан-Батист Сеј, Томас Малтус и Дејвид Рикардо. Класичниот либерализам се потпирал на класичната економија, претежно на економската идеологија која ја застапува Адам Смит во Првата книга од *[[Богатството на народите]]* и на верувањето во природен закон, напредок,  и утилитаризам. Во поново време, Фридрих Хајек, Милтон Фридман, Лудвиг фон Мизес, Томас Совел, Џорџ Стиглер и Лари Арнхарт се сметаат за најистакнати застапници на класичниот либерализам.

Класичниот либерализам, за разлика од другите гранки на либерализмот, како на пример социјалниот либерализам, негативно гледа на социјалната политика, оданочувањето и вклученоста на државата во животот на поединците, и се залага за дерегулација. До Големата депресија и подемот на социјалниот либерализам, класичниот либерализам бил познат под името економски либерализам. Како поим, *класичниот либерализам* се користи како ретроним за да се разграничи претходниот либерализам од 19 век од социјалниот либерализам. Според денешните стандарди, во САД под прост *либерализам* често се подразбира социјален либерализам, но во Европа и Австралија, простиот *либерализам* често се поистоветува со класичен либерализам.

Во Соединетите Држави, *класичниот либерализам* може да се опише како „фискално конзервативен“ и „социјално либерален“. И покрај овој контекст, класичниот либерализам поради централниот принцип на индивидуализам на класичниот либерализам ја отфрла зголемената толеранција на конзервативизмот за протекционизам и склоноста на социјалниот либерализам за колективни групни права. Класичниот либерализам исто така се смета дека е тесно поврзан со десничарскиот либертаризам во САД. Во Европа, *либерализмот*, без разлика дали е социјален (особено радикален) или конзервативен, сам по себе е класичен либерализам, така што терминот *класичен либерализам* претежно се однесува на централно-десничарскиот економски либерализам.

## Поврзано

* Либерализам
* Просветителство
* Капитализам
* Австриска школа
* Класична економија
* Класичен радикализам
* Неолиберализам

## Наводи

Категорија:Политички идеологии
Категорија:Либерализам во Европа
Категорија:Економски либерализам
Категорија:Либерализам
Категорија:Класичен либерализам
Категорија:Капиталистички идеологии
Миро

[мини| Миро (100) по потекло од [Оман]]
[мини|[Мира — дрвото кое најчесто се користи за производство на миро]]
**Миро** или **смирна** — вид мирислива смола, која потекнува од различни видови африкански и арапски дрвја, но првенствено се користи за производство. Во текот на вековите, мирото се користело за парфеми, кадење и медицински цели.

## Назив
Зборот *миро* е изведен од заедничкиот семитски корен *m-r-r* со значење „*горчлив*“ ( трнскр.:*murr*; арам.:ܡܪܝܪܐ транскр.:*mureera*). Во нашиот јазик дошол од хебрејската Библија, каде што се појавува како  транкр.:*mor*. Зборот се појавува во грчката митологија, како Мирна, жена која се претворила во дрво што лачи смола. Подоцна, зборот се појавува во Септуагинтата, а во старогрчкиот јазик е основа за зборот што претставува парфем ( транскр.:*múron*).

## Употреба во христијанството
Според христијанското предание, жените мироносици носеле миро на Христосовиот гроб за да го помазаат неговото тело, но таму нашле бел ангел кој им рекол дека Исус „станал“.

Миро е маслото за помазание (→ ru ), кое се подготвува во црквите.

## Состојки
За подготовка на светото миро потребни се 31 состојка и тоа: 
# Бело вино, 
# Маслиново масло, 
# Розово масло, 
# Корен од перуника, 
# Корен од шумска љубичица, 
# Момина солза, 
# Индиско оревче, 
# Мајчина душица, 
# Миртхае, 
# Мастикис електисими, 
# Бензос, 
# Хербае окими базилики, 
# Радикс зингиберис, 
# Радикс галгангае, 
# Олеум теребинтхи венети, 
# Олеум кинамони, 
# Олеум кариофили, 
# Олеум аурантие кортикум, 
# Олеум лавандуле оптиме, 
# Олеум јунипери бакарис, 
# Олеум антхос росмарини,
# Олеум баргамоте, 
# Олеум мајоране, 
# Бел темјан, 
# Чист восок, 
# Светена вода, 
# Спирит вини коне, 
# Рузмарин, 
# Измирен темјан, 
# Корен од темјанушка, 
# Лимонов екстракт.

## Подготовка
Секоја автокефална црква по правило сама го извршува светиот чин на мироварение и осветување на светото миро.

Состојките се потопуваат во посебни казани, каде се варат на оган, а добиената смеса се прелева во алавастри кои се осветуваат од страна на свештенството.

## Возобновување на обичајот во МПЦ-ОА
Првиот чин на возобновување  на овој црковен обичај МПЦ-ОА го извршила во 1971 година веднаш по нејзиното возобновување. Во црквата Свети Димитрија во Скопје, на Велики четврток, со ѕвона и песни, архиепископот Доситеј ја изговорил свечената молитва Господ Бог да направи духовно помазание и духовно да го збогати нашиот живот во црквата. Со сите почитувања на црковните канони беа исполнети алавастрите од негова страна.

## Наводи

Категорија:Сапуновидни
Категорија:Зачини
Категорија:Лековити растенија
Огнило (село)

**Огнило** — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало на југозападниот брег на Малото Преспанско Езеро, во близина на Трново. Лежело на падината под возвишението Цуцуљ, во денешната месност Фоја.

## Историја
Огнило е потопено во втората половина на XVII век поради покачување на езерската вода. Според Тодор Симовски, во исто време се поплавени и селата Бушкани и Драгумица, иако тие се иселени доста подоцна.

## Наводи

Категорија:Историски села во Преспа (општина)
Мате Доленц

** Мате Доленц ** (роден на 5 октомври 1945 година) е писател и преведувач на словенски. Пишува романи, збирки раскази, книги за деца, патописи и статии..

Доленц е роден во Љубљана во 1945 година. Почнал да студира компаративна книжевност на Универзитетот во Љубљана, но никогаш не ги завршил студиите.

Работел во Младина неколку години во раните 1970-ти.

Од 1973 година работи како слободен писател.

Има напишано над триесет книги, неколку сценарија и бројни статии. Тој е познат и по неговата фантастика за деца. Неговата страст за нуркање често се рефлектира во темата што ја избира за неговото пишување..
 
Јадранско и неговите острови одбележаа многу од неговите книги и за возрасни и за млади читатели. Во 2008 година неговите два најуспешни романи „Вампирот Горјанци“ и „Море во времето на затемнувањето“ беа снимени во играни филмови.

Во 1986 година тој ја доби Наградата Левстик за неговиот роман за млади читатели „Дружината на морето на железничката станица“ (The Land of the Sea at the Railway Station).

Во 1995 година ја освои наградата Награда на Фондацијата Прешерен за неговиот роман „Пес од Атлантида“ (Кучето од Атлантида) и неговата збирка раскази „Рум и шах“ (Рум и шах)..

## Објавени дела

* „Размена“, раскази, 1970 г
* „Петтиот кат од трикатна куќа“, сатиричен роман, соавтор со Димитриј Рупел, 1972 г.
* „Алелуја Катманду“, расказ, 1973 г
* „Рукс во умот“, сатира, соавторство со Славко Прегл, 1974 г.
* *Ненавадна Словенија* (Невообичаена Словенија), сатира, соавторство со Славко Прегл, 1974 г.
* „Потонатиот остров“, раскази, 1976 година
* „Вампирот Горјанци“, роман, 1979, 2004 г
* „Горенчев враг“, раскази, 1977 г
* „Улогата на моите чизми во анголската револуција“, раскази, 1985 година
* „Морската земја на железничката станица“, младинска литература, 1986 г
* „Голема работа за птиците“, литература за млади, 1987 г
* „Ден на Републиката или Абракадабра“, раскази, 1987 г
* Голо море, литература за млади, 1988 г
* „Отровна Бриџит“, литература за млади, 1989 г
* „Нејзиниот син дождовен капут“, расказ, 1990 г
* „Длабочините на морето и ние“, прирачник за нуркање, 1991 година
* „Кучето од Атлантида“, роман, 1993 г
* „Рум и шах“, раскази, 1993 г
* „Јадранското соѕвездие“, 1998 г
* „Во длабочината со маска за нуркање“, едукативна сликовница, 1999 г
* „Море во времето на затемнувањето“, роман, 2000 г
* „Летечкиот брод“, литература за млади, 2002 г
* „Портрети на морето“, едукативна, 2003 г
* „Слободно нуркање и подводен риболов“, прирачник, 2004 година
* „Морското дно раскажува“, литература за млади, 2004 г
* „Голо море“, литература за млади, 2005 г
* „Колку е времето“, раскази, 2019 година
## Наводи

Категорија:Писатели од Љубљана
Категорија:Словенечки писатели
Категорија:Родени во 1945 година
Тоне Партљич

** Тоне Партљич **(роден на 5 август 1940 година) е словенечки писател, драматург и политичар.

Помеѓу 1990 и 2004 година тој беше член на Словенечкото национално собрание, од 1994 година како член на партијата LDS. Тој исто така беше претседател на Друштвото на словенечките писатели помеѓу 1983 и 1987 година.

Партљич е роден во Марибор и израснал во Песница при Марибор. Студирал во Марибор, а дипломирал словенечки и англиски јазик во 1965 година и работел како учител, а потоа како драматург и уметнички директор во Словенечки народен театар и Љубљана Градски театар. .

Во 1980 година ја доби Наградата на Фондацијата Прешерен за неговите сатирични комедии.
## Објавени дела
### Пиеси
* „Риба во плиткото“, (1968)
* „Нека пее Чук“, (1971)
* „Толмун и Камен“, (1972)
* „Нема штука“, (1973)
* "Собори го Хок", (1977)
* „Тогаш и сега“ (1979)
* „За кого друг да се молам?“, (1980)
* „Вака си ти, вака сме ние“, (1980)
* „Збогум на ѕвездите“, (1981)
* „О, не, не штука“, (1982)
* „Вујко ми, социјалистот кулак“, (1983)
* „Секретар за хумор“, (1984)
* „Црвено и сино меѓу дрвјата“, (1985)
* „Оправдување“, Градски театар Љубљана, (1986)
* „Штука што ти дава мозочен удар“, (1987)
* „Доаѓа сопругата на поетот“, (1989)
* „Стави ме како печат на твоето срце“, (1990)
* „Мојот дедо, социјалистичкиот труп“, (1991)
* „Стајерц во Љубљана“, (1995)
* „Политика, мојата болест“, (1996)
* „Госпоѓа на парламентот“, (1996)
* „Комедии“, (1997)
* „Мајстор и Марјета“, (1998)
* „Марија почиста“, (1998)
* „Еден ден на вистината“, (1999)
* „Неправдата боли“, (1999)
* „Чај за двајца“, (2001)
* „Еделвајс или Денис и Дитка“, (2001)
* „Избрани комедии“, (2003)
* „Свадба на почистата Марија“, (2006)
* „Сојузи и партнерства“, (2007)
* „За националниот интерес“, (2007)

### Проза
* „Не барај ги птиците“, (1967)
* „Неплодност“, (1971)
* „Волкот на улиците на Мадрид“, (1974)
* „Збогум на ѕвездите“, (1982)
* „Пепси или провинциски донџуан“, (1987)
* „Црвено и сино меѓу дрвјата“, (1987)
* „Културен хумор, молам“, (1988)
* „Маѓепсани, маѓепсани“, Книга за млади, (1990)
* „Гоуол!: Предизборни хумористики“, (1992)
* „Мала“, Прешерен дружба, (1992)
* „Во снежните ѕвона на Марија“, (1994)
* „Старецот зад оградата“, (1995)
* „Само подај ми рака“, (1997)
* „Писател во парламентот“, (1998)
* „Фатална привлечност“, (2001)
* „Кампања“, (2002)
* „Голаж, река и мостови“, (2003)
* „Гроб кај Марија Снежна“, (2005)

### Младинска литература
*„Сакав да го фатам сонцето“ (1981)
*„Слушнав дека тревата расте“, (1990)
**Дипл'с морнарица*, (1996)
*„Маша и Тјаша“ (1999)
*„Генерал: десет реда за Рудолф Маистро“, (2006)

## Телевизија
*''Шкуке па ни, шкуке па не (1980), словенечка телевизиска хумористична серија

## Наводи

Категорија:Словенечки писатели
Категорија:Писатели од Марибор
Категорија:Луреати на Прешерновата награда
Категорија:Родени во 1940 година
Категорија:Добитници на Прешерновата награда
Министерство за комунално стопанство на Украинската ССР

**Министерство за комунално стопанство на Украинската ССР** ()&nbsp;— републиканско министерство, дел од системот на јавните комунални агенции на СССР и подлежно во својата дејност на Советот на Министрите на УССР.

## Историја
Создадено е од Народното поверенство за комунално стопанство на УССР во март 1946 г. во врска со реформацијата на Народното поверенство. Ликвидирано е на 31 мај 1957 г., но на 21 јули 1960 г. — обновено е. Од 1976 г. истото е наречено Министерство за домување и комунално стопанство на Украинската ССР.

Категорија:Министерства на УССР
Хомункулус (филм)

**„Хомункулус“** — филм во шест дела на режисерот Ото Риперт (Otto Rippert) од 1916 година. Филмот е приближно заснован врз истоимениот еп на Роберт Хамерлинг од 1888 година. Главните улоги ги играат: Олаф Фенс (Olaf Fønss), Ернст Лудвиг (Ernst Ludwig), Алберт Паул (Albert Paul), Лоре Рикерт (Lore Rückert) Лиа Боре (Lia Borré) и Фридрих Кине (Friedrich Kühne).

## Синопсис
### Прв дел
Во лабораторијата, професорот Хансен (го игра Паул) и неговиот помошник Роден (го игра Кине) создаваат човек кого го нарекуваат Хомункулус (*Homunculus*), што на латински значи „Мал човек“ . Додека професорот Хансен е отсутен, бебето го краде професорот Ортман (го игра Лудвиг), кој на неговото место подметнува болно бебе, кое набргу умира. Бебето израснува во човек со извонредни умствени способности и со цврст карактер. Меѓутоа, Рохард Ортман (го игра Фенс), кој дотогаш верува дека му е син на професорот Ортман, ја дознава вистината за своето создавање и тоа му предизвикува шок. Тој станува отпадник од општеството, гладен за љубов, но насекаде го бие глас дека нема душа, па луѓето го избегнуваат. Поради сознанието дека нема чувства, Хомункулус е обземен од омраза и стремеж за уништување. Ќерката на професорот Хансен, Маргарете (ја игра Рикерт) е вљубена во него, а Хомункулус е причина за нејзината смрт. Неговиот подем започнува кога со помош на хипноза успева да излечи еден тешко болен човек и набргу целата земја е под негова власт. Воден од омразата, тој ги поттикнува луѓето на бунт, а потоа сурово го задушува. Тој сака да предизвика војна која би го уништила човештвото, но на крајот погинува од удар на гром.

## Наводи

Категорија:Германски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Неми филмови
Категорија:Филмови од 1916 година
Категорија:Филмови на Ото Риперт
Категорија:Филмови со Олаф Фенс
Категорија:Филмови со Ернст Лудвиг
Категорија:Филмови со Алберт Паул
Категорија:Филмови со Лоре Рикерт
Категорија:Филмови со Лиа Боре
Категорија:Филмови со Фридрих Кине
Бушкани

**Бушкани** — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало кај источниот брег на Малото Преспанско Езеро, на надморска висина од околу 853&nbsp;м. Лежело на 2&nbsp;км југозпадно од П’пли и 1&nbsp;км северозападно од Оровник. Во неговиот поранешен атар има месност која продолжува да го носи тоа име.

## Историја
Селото се состоело од десетина куќи. напуштено е поради покачување на езерската вода и негово поплавување, при што жителите се преселиле во околните села.. Според Владо Јовановски, ова се случило во периодот пред Балаканските војни

## Наводи

Категорија:Историски села во Преспа (општина)
Атина Апостолова

**Атина Апостолова** ( во Л’нки, Преспанско, егејскиот дел на Македонија -   во ) — македонска пејачка на народни песни.

## Животопис
Атина Апостолова е родена на 20 мај 1946 година во селото Л’нки, Преспанско. Детството го минала во Скопје. Дипломирала на Економскиот факултет во Скопје. Таа е македонска пејачка на народна музика. Таа со музика се занимава уште од најрана возраст, учествувала во емисијата „Микрофонот е ваш“ каде го освоила првото место, со песната „Не си го продавај Кољо чифликот“, која и била првата снимка на Атина. Позната е по песните *Запејте мераклии*, *Цела вечер ќе ти пејам*, *Верувај ми*, *Усни румени*, *Те видов, и се заљубив*, *Дали знаеш либе*, *Ако грешам*, *Иле Илија* и многу други. Таа имала турнеји во Австралија, Канада, Америка и европските земји. Во Австралија има настапувано со Круме Спасовски, Никола Бадев и Александар Сариевски. Има одлична соработка со: Ванчо Тарабунов, Ефто Пупиновски и Милан Завков. Во својата долгогодишна кариера има испеано неколку дуети со: Ванчо Тарабунов (Верувај ми) и Ефто Пупиновски (Скопските боеми). Има учествувано на голем број музички фестивали во Македонија, за нејзините успеси говорат бројните награди и признанија на фестивалите: Фолк Фест Валандово, Цветници, Филиграни, Тумба Фест и Гоце Фест. Во 2023 година на Фестивалот „Тумба Фест“ Куманово ја добива  наградата за животно дело. Зад себе има и неколку албуми од кои три снимени во Белград и два во Македонската радио телевизија.

## Наводи

## Надворешни врски
*Атина Апостолова на YouTube.
* Профил на Атина Апостолова , Музички регистар.
* Запејте мераклии, во изведба на Атина Апостолова.
* Верувај ми, во изведба на Атина и Ванчо Тарабунов.
* Стар мерак во изведба на Атина Апостолова.

Категорија:Луѓе од Л’нки
Категорија:Македонски поп-фолк пејачи
Категорија:Македонски фолк пејачи
Категорија:Југословенски пејачи
Категорија:Апсолвенти на Економскиот факултет - Скопје
Ванчо Тарабунов

**Ванчо Тарабунов** (р.  година во ) — македонски пејач на народни песни. Негов син е познатиот пејач Александар Тарабунов. Долги години бил вработен во Македонската радио-телевизија, како уредник и водител.

## Животопис
Ванчо Тарабунов е роден на 24 февруари 1951 во Радовиш, пејач на народни песни. Негови попознати песни се: **Жени се Радо**, **[[Македонски крвопис]]**, **Дедовино**, **Земјо Делчева**, **Ела си Лене**, **Барам прошка**. Тој е чест учесник и на фестивалите: "Гоце Фест", "Фолк Фест Валандово", "Тумба Фест" и други. Долги години работеше како радио новинар, уредник и водител на народна популарна музика во Македонската радио телевизија.

Тој е еден од основачите, организаторите и воедно долгогодишен учесник на Гоце Фест и "Тумба Фест".

## Награди
* Награда на "Гоце Фест" за песната "Дедовино" (1990)
* Награда на "Тумба Фест" за истоимената песна (1997)
* Втора награда на "Гоце Фест" за песната "Срам ни перде да се нема" (2005)
* Прва награда на "Гоце Фест" за песната "Што е мое пак ќе биде мое" (2010)
* Награда за животно дело на Фестивалот "Цветници" (2016)
* Награда за животно дело на Фестивалот "Тумба Фест" (2020)
* Награда на "Гоце Фест" за песната "Дедовино мила ризјанска" (2024)
* Прва награда од публиката на "Гоце Фест" за песната "На многаја лета" и признание за неговата долгогодишна работа и развој на фестивалот (2025)

## Надворешни врски
*Ванчо Тарабунов на YouTube.
* Профил на Ванчо Тарабунов , Музички регистар.

Категорија:Македонски пејачи
Категорија:Македонски музичари
Категорија:Македонски поп-фолк пејачи
Категорија:Македонски фолк пејачи
Категорија:Македонски новинари
Драгумица

**Драгумица** — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото било мала македонска населба на западниот брег на Малото Преспанско Езеро. Лежело на 2&nbsp;км југоисточно од Винени, и на околу 1&nbsp;км северозападно од Дробитишта. Низ селото течел поток кој пресушувал во преку летото.

## Историја
Селото било населено барем од средниот век, за што сведочат наодите од керамички и бакарни предмети најдени од селаните. Драгумица настрадала од надојдената вода на езерото и неговото население конечно го напуштило во првата половина од XIX век. На ова подрачје стои само црквата „Св. Ѓорѓија“ во корија на стари дабови, чија старист е непозната, но се претпоставува дека е од крајот на XIX век. Во нејзина близина биле и селските гробишта.

Се смета дека жителите на Драгумица го основале селото Дробитишта.

## Наводи

Категорија:Историски села во Преспа (општина)
Нино Хуртиџе

** Нино Хуртиџе ** (28 септември 1975 – 22 април 2018) била грузиска шахистка. Таа била наградена со ФИДЕ титули жена велемајстор (WGM) во 1993 година и меѓународен мајсторски натпревар  (IM) во 1999 година..

Таа го освоила и Светско првенство за девојки до 20 години во 1993 и 1995 година.

Хурциџе исто така го освои Светско првенство за девојки до 16 години од 1991 година во Гуарапуава, Бразил, Европско првенство за девојки до 20 години во 1992 година, апсолутниот Грузиско првенство во шах во 1998 година и женското грузиско првенство пет пати (во 1989, 1993, 2005, 2006 и 2013 година).

Учествувала на женскиот Интерзонски турнир во 1993 во Џакарта, Индонезија и 1995 во Кишињеу , Молдавија. Овие настани беа дел од циклусот Светско првенство во шах за жени од 1996 и 1999 година соодветно.

Во 1998 година таа победила во Ротердам на женскиот шампионат за универзитети, организиран од FISU.

Хурциџе се натпреваруваше на Светското првенство за жени што се одржа со симултанка во 2000, 2001, 2004, 2006, 2008, 2012, 2015 и 2017 година. , каде што била поразена од конечниот победник, Жу Чен), во Екатеринбург 2006 година (финале 8 - поразена од Алиса Галијамова), и во Техеран 2017 година (финале 16 - поразена од Антоанета Стефанова)..

Во екипните настани, Хурциџе играше за Грузија на Женска шаховска олимпијада во 1998, 2000, 2002, 2006 и 2012 година, женското Светско екипно првенство во шах во 2007 година, 2011 година, тимот го освои бронзениот медал, бронзениот медал, 2006 и 2012 година. и 2013 година, и женскиот Европско екипно првенство во шах во 1999, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011 и 2013 година. ], Швајцарија во 1997 година. Хурциџе се натпреваруваше и во Европски клупски куп за жени со пет различни тимови во 1996, 1999, 2001, 2005, 2006, 2007, 2002 и 2002, .

Во 2004 година, таа беше втора зад Евгениј Шапошников на Отворениот турнир во Есен. Во 2005 година, таа беше број два оценета шахистка во Грузија со FIDE рејтинг од 2420. Во 2012 година Курциџе учествуваше на турнирот Гран при на ФИДЕ во Јермук, Ерменија.

Таа престојуваше во Тбилиси и долги години била тренер од ГМ Константин Асеев.

Хуртиџе починала од рак во април 2018 година..

## Наводи

## Надворешни врски
*
*

Категорија:Меѓународни мајстори во шах
Категорија:Велемајстори во шах
Категорија:Натпреварувачи во шаховска олимпијада
Категорија:Шахистки од Грузија (земја)
Категорија:Светски младински шампиони во шах
Категорија:Светски шампиони за јуниори во шах
Категорија:Родени во 1975 година
Категорија:Починати во 2018 година
Росици

**Росици** или **Росавско** — некогашно село во Леринско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Суровичево, Западна Македонија, Грција. Претстанало да постои во XVII век заради негово поплавување од водите на Петерското Езеро.

## Географија
Росици се наоѓало во северниот дел на Петерското Езеро, меѓу селата Пателе и Петерско. Било сместено во југозападното подножјето на високиот рид Најдово Трло (896&nbsp;м). Се наоѓало веднаш до денешното полуостровче Преображение на 3&nbsp;км северозападно од Пателе, на кој стои параклисот „Св. Преображение“ изграден во 1929&nbsp;г.

## Историја
Месноста за првпат е населена во неолитско време, за што сведочи Пателската неолитска населба, населена од 5500 до 4500&nbsp;г.&nbsp;п.н.е. На самото место на Росици се откриени траги од раното бакарно време.

На север се наоѓа возвишението Кале, на кое се наоѓала утврдена населба или воени објекти.

Според преданието, селото е потопено во втората половина на XVII век од надојдената вода на Петерското Езеро. Истовремено се поплавиле и селата Рудник и Острово, иако тие опстојуваат до денес. Населението на Росици се преселило во Пателе.

## Наводи

Категорија:Историски села во Суровичево
Парламентарни избори во Грција (2023)

**Парламентарни избори во Грција (2023)** — избори за пратеници во грчкиот парламент кои ќе се одржат на 21 мај 2023. Овие избори беа првите од 1990 година со изборен систем без доделени дополнителни места. Оваа промена произлегла до укинувањето на полупропорционалниот изборен модел во 2016.

## Заднина

На 8 февруари 2023, грчкиот парламент донел закон со кој се забранува учсетво на изборите на партии кој се водени од лица против кои се водат криминални постапки. Со истиот се спречило учеството на Националната партија — Грци, создадена од поранешни членови на забранетата Златна зора. Нова демократија и ПАСОК гласале за законот, додека комунистичката партија, Грчко решение и МеРА25 гласале против, а пратениците на главната опозициска партија СИРИЗА гласале воздржано.

Премиерот Киријакос Мицотакис ја посетил претседателката Катерина Сакеларопулу на 22 април 2023 со цел да побара распуштање на собранието поради *национални проблеми од особено значење* (пропишани во членот 41 на грчкиот устав). Службено наведената причина за изборите е потребата од политичка стабилност со цел подобрување на кредитниот рејтинг на државата. Изборите биле закажани за недела, 21 мај, ден пред крајот на триесет дневниот рок во кој изборите мора да се одржат по распуштање на собранието.

Голем број на партии, особено од крајната десница, биле спречени од учество на изборите поради правни или бирократски пречки.

## Кампања

## Поврзано

## Наводи

## Надворешни врски
Сапера (танц)

**Сапера** ― облик на танц од Индија. Најчесто е сметано за змиски танц бидејќи тоа е танц кој во голема мера се одликува во вртели со богато извезени наметки што се пуштаат при изведбата.

Сапера е име дадено на шармирачите на змии во Индија. Од воведувањето на Законот за заштита на дивиот свет од 1972 година, бројот на изведувачите на сапера се намалува - она што било во илјадници сега е ограничено на само неколку стотици. Нивните професии и нивната религија полека се „исфрлаат“ со закон кој бил воведен за да се запре нелегалната трговија со кожа/крзно.

Многу саперци го практикуваат својот занает/ракување со змии врз основа на нивното следење на богот Шива - прикажан со кобра.

Повеќето од саперците се наоѓаат во Дехрадун, Утараханд односно северниот дел на Индија. Но, некои саперци може да се најдат и во некои делови на Бихар каде што заработуваат од нестабилни места, се движат ваму-таму, и ги покажуваат своите таленти со змии „саанп“ и заработуваат пари.

## Поврзано

* Калбелија
* Секта џоги

## Надворешни врски

* ''Шувани'' 
Категорија:Ромски танци
Категорија:Индиски танци
Фестивал „Џанго Рајнхарт“

[мини| Фестивалот „Џанго Рајнхарт“ во Самуа-сур-Сен, [Франција (2009).]]
**Фестивал „Џанго Рајнхарт“** ― музички фестивал на ромски џез што е одржуван кон крајот на јуни или почетокот на јули во Самуа-сур-Сен, Франција. Започна како единствен вечерен фестивал во 1968 година, но во 1983 година стана годишен еднонеделен настан во чест на Џанго Рајнхарт и неговата музика.

Фестивалот комбинира музичка програма со творечки, рекреативни и уметнички активности за џезот, гитарите и циганите.

## Поврзано

* Џангофест во западниот дел на Соединетите Држави

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Француски Роми
Категорија:Џез фестивали во Франција
Категорија:Ромски џез
Цегледски бокал

десно|мини| Цегледски бокал (без капак).
**Цегледски бокал** () ― сад за вода именуван по градот Цеглед, Унгарија. Користен е и како музички инструмент во народната музика, особено во ромската музика во Унгарија.

## Како сад
Цегледскиот бокал е метален бокал од 7&#x2013;9 литри за вода, со рачка и капак. Тоа е релативно современ изум. Тие првпат биле произведени од Јанош Ронај во Цеглед во 1910-тите. Пред широката распостранетост на водоводни цевководи, цегледските бокали биле популарни за испорака на вода до земјоделците за време на жетвата, градежништвото и другите работници далеку од станбените места. Тие брзо станале популарни, бидејќи не биле кревки како грнчарските бокали, лесни за носење со рака, на велосипед или во автомобил и лесно се чистени. Бидејќи долго време имало само еден производител, името останало.

Првично цегледските бокали биле направени од галванизиран калај. Подоцна тие биле направени од алуминиум и челик, обете голи метали и покриени со емајл, вообичаено со црвена, сина или бела боја. И покрај сложениот облик, бокалот (без рачка) бил направен од еден метален лим. За цврстина, грлото и долните бандажи биле двојно преклопени. Рачката била прицврстена со навртки.

## Како музички инструмент
Цегледскиоте бокали станале ритамски музички инструмент меѓу Ромите во 1970 година до 1980-тите. Првата употреба на бокалот му се припишува на Кароли Рошташ („Хутјан“). Подоцна било усовршувано од други ромски музичари, како што е групата Kalyi Jag. Кога се удирани од дланките, цегледските бокали прават широк спектар на звуци, во зависност од местото на ударот (рачка, тело, раб), дали е удрен или плеснат, дали грлото на бокалот е придушен итн. Комбинацијата на метален звук и длабокиот тап звук на воздушната шуплина го става инструментот во категориите идиофони и дувачки инструменти.

Во 2008 и 2009 година, биле одржани два фестивали на Цегледи канабал (унгарски: *Ceglédi KannaBál*), кои го истакнале овој музички инструмент. Покрај традиционалната ромска музика, на фестивалот учествувале реге, џез и блуз бендови кои користеле цегледски бокали. Првенецот со бокал, Јозеф Наги од Kayli Jag ја раскажал историјата на инструментот и кажувал како да се свири на него.

## Поврзано

* Бокал (инструмент)

## Наводи

Категорија:Аерофони
Категорија:Цеглед
Категорија:Импровизирани музички инструменти
Категорија:Ромски музички инструменти
Категорија:Унгарски музички инструменти
Категорија:Удирачки идиофони свирени со рака
Категорија:Садови за течности
Квадрат (филм)

***Квадрат*** (англиски: *The Square*) — филм на режисерот Рубен Естлунд (кој е автор и на сценариото) од 2017 година. Главните улоги ги играат: Клас Банг (Claes Bang), Елизабет Мос (Elisabeth Moss), Доминик Вест (Dominic West), Тери Нотари (Terry Notary) итн.

## Синопсис
Кристијан (го игра Банг) е куратор во еден музеј во Стокхолм. Тој е вовлечен во измама и во таа прилика му го крадат паричникот и мобилниот телефон. Со помош на својот соработник Мајкл (го игра Вест), тој открива каде се наоѓа телефонот и двајцата одат во зградата каде во сите станови ставаат порака со барање да му ги вратат украдените работи. Потоа, Кристијан присуствува на една забава, каде ја запознава новинарката Ен (ја игра Мос) и тие водат љубов во нејзиниот апартман. По неколку дена, Кристијан добива порака од еден ресторан дека некој оставил пакет за него, а во пакетот се украдените работи. Тој е среќен бидејќи работата е завршена успешно, но повторно добива повик од ресторанот: едно дете, кое поради пораката на Кристијан било неправедно обвинето дека е крадец, бара од него да му се извини, заканувајќи се дека животот ќе му го претвори во хаос. По некое време, детето го пречекува Кристијан во неговата зграда, но тој грубо го исфрла надвор. Малку подоцна, тој се кае и го бара детето, но тоа си заминало. Затоа, Кристијан пак оди во зградата со намера да му се извини на детето, но дознава дека семејството на детето во меѓувреме се иселило. Додека му се случуваат овие работи, една маркетиншка агенција снима провокативно видео за престојната изложба во музејот, но видеото предизвикува негодување во јавноста поради што Кристијан е принуден да даде оставка, иако тој не учествувал во изработката и одобрувањето на видеото.

## Наводи
Категорија:Шведски филмови
Категорија:Германски филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Дански филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови од 2017 година
Категорија:Филмови на шведски јазик
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на Рубен Естлунд
Категорија:Филмови со Елизабет Мос
Категорија:Филмови со Доминик Вест
Категорија:Филмови со Тери Нотари
Категорија:Филмови со Клас Банг
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Стокхолм
Финеренон

**Финеренон** е лек кој се користи за намалување на ризикот од опаѓање на бубрежната функција, бубрежна слабост, и хоспитализација поради срцева слабост кај пациенти со хронична бубрежна болест асоцирана со тип 2 дијабетес. Финеренонот е нестероиден антагонист на минералокортикоидниот рецептор.

Чести несакани ефекти се хиперкалемија (високо ниво на калиум), хипотензија (низок крвен притисок), и хипонатремија (ниско ниво на натриум).

Финеренон бил одобрен за медицинска употреба во САД во јули 2021, а во Европска Унија во февруари 2022.

## Наводи

Категорија:Диуретици
Категорија:Фенолни етри
Добромир (Гуменџиско)

**Добромир** (, *Галини*, до 1969 г. *Ντόμπρομιρ*, *Добромир*) — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало на левиот брег на реката Коџа Дере, северозападно од с. Извор.

## Историја
Добромир било македонско село распаднато во средината на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“.

Во 1969 г. месноста Добромир е преименувана во Галини.

## Наводи

Категорија:Историски села во Пајонија (општина)
Грипа (село)

**Грипа** — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало на источните падини на планината Пајак, близу местото кајшто се спојуваат реките Голема (Валија Маре) и  Студена (Валија Раци). Лежело меѓу селата Купа и Црна Река.

## Историја
Грипа било македонско село распаднато на почетокот на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“. Жителите се преселиле во селата Баровица и Црна Река. Нивните потомци сè уште го паметат своето потекло. Меѓу нив познато е семејството Шашови. Месноста и денес го носи името Грипа.

## Наводи

Категорија:Историски села во Пајонија (општина)
Пери-Кан Софијаева

**Пери-Кан Софијаева** (    ,   ; 1884 – 1953) била првата муслиманка избрана на функција.

## Биографија
Софијава е родена во 1884 година во грузискиот град Карајала, тогашен дел од грузискиот регион Тифлис, во Руската империја . Таа била единственото девојче во осумчлено семејство. Во времето на Руската империја, Софија била на чело на нејзините браќа, со што се здобила со популарност. Со земениот кредит од банка отворила дом за деца без родители во селото. Нејзиното име беше Пери-Кан Софијаева, но многу малку се знае за самата Софија, дури ни датумот на раѓање. Останува само нејзиниот потпис во официјалната евиденција, можна фотографија, нејзиниот гроб и народните сеќавања на постарите од Карајала. Тие се сеќаваат на „Човекот Пери-Кан“, нескротлива фигура вооружена со пиштол Маузер и пуши луле, речиси незамисливо во денешното цврсто патријархално азербејџанско општество. Но, приказната на Софија резонира многу подалеку од границите на заспаната Карајала, одразувајќи ги огромните ветувања и ужасните загуби што Грузија ги доживеа во првата половина на 20 век.

## Политичка кариера

### Независна Грузија
По Февруарската револуција од 1917 година, транзицијата од Јужен Кавказ започнала со реформа на локалните власти. На 26 мај 1918 година, Грузија ја прогласила својата независност. На локалните избори подоцна во годината, Софијава била избрана за советник во Карајала . Иако Софијава била активна личност, многу малку се знае за нејзиниот живот.

### Инвазија на Советскиот Сојуз
Според Рашган Софија, сопругата на внукот на Пери-Кан Софијаева, Софијава ги мразела болшевиците и советската влада. Поради Големата чистка, таа се шетала со својот стар пиштол Маузер Ц96, откако осум браќа биле погубени и закопани во еден од заедничките гробници бидејќи потекнувале од богато семејство и се сметале за предавници.

### Смртта
Софијава починала во 1953 година, жртва на срцев удар  откако слушнала за притворањето на еден од нејзините внуци.

## Надворешни врски

* İlk müsəlman, azərbaycanlı qadın deputat - „Kişi Pəri“ kimdir? (Биографија во БиБиСи Азербејџан)
* https://eurasianet.org/the-worlds-first-democratically-elected-muslim-woman-was-from-georgia

## Наводи

Категорија:Починати во 1953 година
Категорија:Родени во 1884 година
Натела Јанкошвили

**Натела Јанкошвили** (понекогаш **Ианкошвили** ) (   ) (28 август 1918 – 12 октомври 2008) била грузиски сликар.

Родена од Гурјаани, Јанкошвили студирала од 1937 до 1943 година на Државната академија за уметност во Тбилиси. Подоцна станала член на Сојузот на уметници.  Нејзини инструктори биле Ладо Гудијашвили, Давит Какабадзе и Серго Колубадзе .  Била активна и како графичар и илустратор; нејзините илустрации биле искористени за јапонското издание на *Витезот во кожата на Пантер* објавено во 1966 година. Ианкошвили била во брак со писателот Ладо Авалијани, со кого живеела во мал, тесен стан во Тбилиси . Имаа толку малку простор што таа требаше да работи дење, оставајќи му простор да пишува ноќе.  Двојката немала деца.  Уметникот продолжи да живее во станот по смртта на Авалијани. Таа почина на 12 октомври 2008 година и беше погребана во пантеонот Дидубе до нејзиниот сопруг.  

Ианкошвили одбила да се усогласи со очекуваниот социјал-реалистички стил на Советите, наместо тоа фаворизираше нео-експресионистички начин на сликање кој требало да стане нејзин белег.  И покрај тоа, таа можела да патува, посетувајќи ги Куба и Мексико во текот на нејзината кариера. Делата произведени за време на овие престојувања подоцна биле изложени во Тбилиси. На 42 години, таа имала самостојна изложба во уметничката галерија во Тбилиси, со што станала првата жена уметник толку почестена. 

Ианкошвили била предмет на ретроспективна изложба во Музејот на модерна уметност Зураб Церетели во 2018 година; тоа било првпат по 45 години нејзината работа да биде дадена самостојна изложба во земјата на нејзиното раѓање.  Во 2000 година во главниот град на Грузија бил отворен музеј посветен на нејзината работа, кој содржел над илјада дела;   порано управувана од владата, моментално станал приватен.  Таа е тема на монографија уредена од Мамука Блијадзе, а била објавена од Универзитетот во Чикаго Прес во јули 2020 година  Нејзиното дело може да се најде во колекцијата на Грузискиот музеј за ликовни уметности . 

## Наводи

Категорија:Починати во 2007 година
Категорија:Родени во 1918 година
Селиште (Гевгелиско)

**Селиште** или **Гуршет** — поранешно село во Гевгелиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало северно од с. Љумница, на место на самата денешна граница со Р Македонија, југоисточно од селото Ума преку границата.

## Историја
Ова мало македонско село се распаднало на почетокот на XIX век поради чести напади од разбојнички банди сочинети од турски и албански дезертери од турската војска, месно познати како „тумбулеци“. Оваа судбина ги снашло и другите околни ридско-планински села. Неговите жители се преселиле во Љумница, а нивните потомци и денес имаат имоти во некогашниот атар на Селиште. Имаат посебни гробишта, одвоени од другите, веројатно бидејќи нивните предци се Македонци, а околните жители се Власи.

Топонимите „Селишта“ и „Горшет“ опостојуваат и денес. Првото е во атарот на Ума, а второто е месност на која стои гранична пирамида.

## Наводи

Категорија:Историски села во Пајонија (општина)