open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Елевиш

**Елевиш** или **Елеово** (, *Левеја*; до 1988&nbsp;г. *Λακκιά*, *Лакија*; до 1926&nbsp;г. *Έλλεβη*, *Елеви*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 919 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото е сместено во котлината Сариѓол, 2&nbsp;км северно од Чалџиево и 6&nbsp;км југоисточно од Суровичево.

## Историја
### Во Ооманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека 1873 Елевиш (Elevich) е село во Џумалиската каза со 20 домаќинства и 48 жители Македонци, што најверојатно е погрешно.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Елевиш:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Елевиш* имал 700 жители Турци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Елевиш се води како чисто турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 100 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 779 жители, кои во 1920 г. нараснале на 986. Во 1920-тите по сила на Лозанскиот договор жителите се иселени во Турција, а на нивно место властите довеле грчки колонисти, претежно од Понд, Тракија и Мала Азија.

Во 1926 г. е преименувано во Лакија, а во 1988 г. во Левеја. Во 1928 г. Елевиш е заведено како наполно дојденско село со 973 жители од 232 семејства. Во 1940 г. нивниот број се намалил на 883 поради преселувања во други села. Во 1960-тите и 1970-тите имало уште иселувања од селото, поради што населението дополнително се намалило, за да се поврати на 1.022 лица во 1991 г. Во следните десетлетија е забележано уште едно опаѓање и повторен повраток на бројот на жители.

## Население

## Стопанство
Во селото се одгледува жито, леќа, и грозје, а делумно е застапено и говедарството.

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Коларица

**Коларица** или **Коларци** (, *Мањаки*; до 1960&nbsp;г. *Μανιάκη*; до 1927&nbsp;г. *Κολάρτζα*, *Коларѕа*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 484 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото е сместено 12&nbsp;км северно од Чалџиево, 20-тина километри источно од Суровичево и 25&nbsp;км северно од Кајлари. Лежи во котлината Сариѓол, на источниот брег на Островското Езеро, спроти селото Пателе.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Коларица:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Коларица имала 250 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 460 жители кои во 1920 г. нараснале на 541 лице. Во 1920-тите, по сила на Лозанскиот договор, жителите се иселени во Турција, а на нивно место властите довеле грчки колонисти од Понд. Во 1927 г. селото е преименувано во Мањаки. Во 1928 г. Коларица е заведена како наполно дојденско село со 219 жители од 58 семејства.

Во 1960-тите дошло до големо опаѓање на населението поради масовно иселување во поголемите градови, иако состојбата се подобрила во текот на 1970-тите, кога бројноста се повратила на поранешно ниво.

## Население

## Стопанство
Населението произведува тутун и грозје, а делумно е застапено и сточарството.

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Кочана

**Кочана** (, *Переја*, до 1927 г. *Κότσανα*, *Коцана*) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 381 жител (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа јужно од гратчето Острово, крај југоисточниот брег на Островското Езеро, на надморска височина од 640 м. Атарот зафаќа површина од , од кој поголемиот дел се простира на северозападниот дел од планината Каракамен.

## Историја
### Османлиско време
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал *Кочено* како македонско село.

На почетокот на XX век Кочана било се ло во Кајларската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в *Кочане (Коченъ)* живееле 1.500 Турци.

### Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. Кочана е припоено кон грчката држава, кога имало 1.409 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ го води селото со 350 турски куќи. Во 1924 г. населението, како турско, е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Мала Азија. Во 1927 г. селото е преименувано во Переја. Според Симовски, во 1928 г. селото имало 986 жители, но официјалната грчка статистика за таа година дава 588 жители (136 семејства).

Во селото има етнографски музеј.

## Население
Намалувањето на населението низ децениите се должи на иселувањето на жителите, претежно во Кајлари.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кочана, во кое е единственото населено место.

## Стопанство
Главно занимање на населението е производството на жито, тутун и леќа, а делумно се развиени лозарството и сточарството.

## Наводи

Категорија:Воден
Салтакли (Лагадинско)

**Салтакли**, **Салтикли** или **Салдакли** (, *Калокастро*; до 1927 г. *Σαλτικλή*, *Салтикли*) — село во Лагадинско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото се наоѓа на 30 км западно од градот Сер, во североисточното подножје на Богданска Планина.

## Историја
### Средновековие
Веднаш јужно од Салтакли лежи средновековната тврдина Хисар.

### Во Отоманското Царство
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Салдакли* било село во Лагадинската каза со 200 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 281 жител, кои во 1920 г. се намалиле на 180 лица. Во 1924 г. жителите се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место се доведени грчки колонисти. Така, на пописот од 1928 г. селото се води како чисто дојденско со 315 жители.

Меѓу селата Салтакли и Орљак за време на Првата светска војна постоела британска полска воена болница, на чие место подоцна се направени Британските воени гробишта.

Во 1960-тите дошло до значаен пад во бројот на жители поради иселување на населението во поголемите градови.

## Население

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Муралар

**Муралар** или **Моралар** (, *Пеларгос*; до 1927&nbsp;г. *Μουραλάρ*, *Муралар*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 325 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото е сместено во котлината Сариѓол, 6&nbsp;км источно од Чалџиево и 12&nbsp;км јужно од Суровичево.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Молари (Molari) е село во Џумалиската каза со 10 домаќинства од 25 жители муслимани.

Во 1889 г. хрватсниот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Муралар:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Моралар* имал 250 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 435 жители, кои во 1920 г. нараснале на 510. Во 1920-тите по сила на Лозанскиот договор жителите како муслимани се иселени во Турција, а на нивно место властите довеле семејства кои зборувале турски христијани од Мала Азија. Во 1927 г. селото е преименувано во Пеларгос. Во 1928 г. Муралар е заведено како дојденско село со 345 дојденски жители од 93 семејства.

Во 1940 г. селото броело 561 жител. Во Втората светска војна населението на Муралар било вооружено од окупаторските сили, а во Граѓанската војна покажало голема верност кон власта и, како противник на Демократското движење, ги пљачкало и тероризирало македонските села во околината.

Населението се намалило во текот на 1960-тите поради иселувања во Кајлари и други градови.

## Население

## Стопанство
Населението се занимава со одгледување на жито и тутун, со овоштарството и делумно со сточарство.

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Шишани

**Шишани** или **Сисани** (; книжевно: *Σισάνιον*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 173 жители (2021).

## Географија
Селото е сместено високо на превојот меѓу планините Мурик и Сињак. Се наоѓа на 4&nbsp;км југозападно од Влашка Блаца, на 15&nbsp;км северно од Селица и на 30&nbsp;км северно од Сачишта. Во Шишани се наоѓа Шишанскиот манастир „Успение на пресв. Богородица“.

## Историја
### Потекло на името
Јордан Заимов смета дека првичното македонско име на селото било *Сешане*.

### Средновековие
Во средновековието Шишани било епископско седиште во рамките на Охридската архиепископија чија катедрала била посветена на Богородица и датира од XI – XII век.

### Во Отоманското Царство
На крајот од XVII век арпхиепископот Зосим II го преместил епархиското седиште од Шишани во Сачишта.

Според Тодор Симовски, населението потекнува од влашки доселеници од Епир кое со време силно се погрчило.

Во 1889 г. Стефан Верковиќ напишал за Шишани:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Сисани (Шишани, Шајни)* имало 400 жители Грци и 400 жители Власи.

Според грчка статистика од 1904 г. во селото живееле 250 гркојазични „Грци“.

### Во Грција
Во Првата балканска војна (1912) селото е окупирано од грчка војска, а по Втората (1913) тоа е припоено кон Грција. Таа година во Шишани живееле 454 лица. Во 1920 г. населението пораснало на 487 лица, а во 1928 г. селото имало 463 жители. Населението порано се занимавало исклучиво со сточарство, а подоцна и со други занимања.

Гробишниот храм на селото е посветен на Свети Никола.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски
* Страница за Шишани на порталот на Општина Горуша 

Категорија:Горуша
Ќоселер (Леринско)

**Ќоселер** или **Ќосилер** (, *Андигонос*; до 1928&nbsp;г. *Κιοσελέρ*, *Ќоселер*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 424 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото е сместено во областа Сариѓол, на јужните падини на планината Каракамен. Лежи 6&nbsp;км источно од Чалџиево и 10&nbsp;км јужно од Суровичево. Во селото се наоѓа Ќоселерскиот манастир („Св. Григориј Палама“).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Куселери (Kusséléri) е спомнато двапати — еднаш како село во Леринската каза со 150 домаќинства од 160 муслимани и 340 Македонци, а вторпат како село во Џумалиската каза со 15 домаќинства и од 29 жители муслимани. Можно е првиот податок да се однесува на поранешна состојба, кога селото сè уште било етнички мешано.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Ќоселер:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Ќоселери* имало 750 жители Турци. Според грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во *Ќуселер* (Κιουσιλέρ) живееле 1.000 Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 1,084 жители кои во 1920 г. нараснале на дури 1.714. По силата на Лозанския договор населението е иселено во Турција, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Понд и Мала Азија. Во 1928 г. селото е преименувано во Андигонос. Истата 1928 г. Ќоселер е заведен како наполно дојденско село со 595 жители (148 семејства).

Во 1940 г. Ќоселер имал 572 жители, кои во 1961 г. пораснале на 653. Меѓутоа, во следните години дел од жителите се преселиле во градовите (особено во Кајлари) поради неплодноста на земјиштето. Така, веќе во 1971 г. населението се намалило на 468 лица.

## Население

## Стопанство
Во селото се одгледува жито и тутун.

## Поврзано
* Ќоселерски манастир
* Сариѓол
* Каракамен

## Наводи

Категорија:Суровичево
Сатанизам

thumb|right|Симбол на сатанизмот

Сатанизмот настанал во средниот век и се одржувал повремено во мали тајни групи. Настанувањето на сатанизмот и неговото постоење се поврзува со христијанството.
Христијанството и другите религии во себе подразбираат многу одрекувања. Како такво христијанството предизвикувало во некои групи обид да се одделат, па и сатанизмот е една од реакциите на христијанството.

Според теистичките сатанисти, сатанизмот не е реакција на христијанството, туку најстарата религија вкоренета во паганството.

## Сатанизам и религија

кога го разгледуваме сатанизмот потребно е да го одредиме неговиот однос спрема религиите. по една дефиниција - религија е верување кое ги има следниве особини
# релативно едноставно сфаќање на потеклото. природни битија - религиско верување
# организација и заедница на основните религиски верувања
# обреди - ритуална работа која манифестира заедница на основни религиски верувања

кога ќе го споредиме сатанизмот со овие зборови за религија. Сатанизмот релативно има едноставно религиско верување/ организации на сатанисти постојат во светот и нивната работа може да се најде и јавно на интернет. И секако сатанистите не кријат обреди на кои се придржуваат

## Основни Особини на Aтеистичкиот Сатанизмот

Анализа на Антон Лавеј на „Сатанистичката Библија“ од која може да се извадат следниве важни особини.
* Цел на човекот исклучиво максималната лична среќа и уживање во овој живот на земјата. Ако нешто направи за други, сатанистот тоа го прави само доколку тие го заслужиле тоа апстиненцијата е спротивна во сатанизмот.
* Благословени се силните, проклети се слабите. Според сатанистот, силата и моќта се благодат, а слабоста и понизноста проклетство
* Сатанистите во целост ја одрекуваат грижата на совест поради своите сторени дела, без разлика какви биле
* Сатанистите се противници на сите религии а особено на христијанството
* Сатанистите не веруваат во концепт за бог, во сатанизмот поединецот е бог самиот на себе
* Сатанистите имаат три вида на обреди: обред на уништување, обред на сочувство и сексуални обреди
* Жртвувањето на луѓе не е дозволено

## Теистички Сатанизам
мини|Еден од најкористените симболи на „Радоста на сатаната“
Најпознатата група теистички сатанисти е „Радост на Сатаната“. Оваа групација верува дека Сатаната ги створил лугето и дека ангелите и јахве и другите аврамски креации се вонземјани кои работат на уништување на човештвото. „Радост на Сатаната“ верува дека демоните се стварни древни пагански богови  кои се лажно оптужени од страна на евреите  за побуна против јахве. Пратителите на оваа групација истотака практикуваат ритуали „убивање на еврејски магии„ и слично.

Према нив корен на името „сатан“ не еврејски него санскрит. Тврдат дека името „Сатана“  влече корени од санскритски свети мантри за кундалини-енергија, како што е СаТаНаМа, сатнам и сатанас. Исто така се поврзува санскритки збор за вистина „Сата“ со Сатаната.
мини|појавата на Сатаната според верувањата на радоста на сатаната
Аванли Маала

**Аванли Махала** (, *Принохори*, до 1927 *Αβαντλήδες*, *Аванли Маала*) — село во Општина Полигеро во Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Полигеро
Чалџиево

**Чалџиево** или **Чалџилари** (, *Филотас*; до 1926 г. *Τσαλτζιλάρ*, *Цалѕилар*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 1.772 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото е сместено во котлината Сариѓол, 6&nbsp;км јужно од Суровичево и 40&nbsp;км југоисточно од Лерин. Пред повлекувањето на Островското Езеро, било оддалечено на помалку од 5&nbsp;км од неговиот брег.

## Историја
## Праисторија и стар век
Во подрачјето на Чалџиево се најдени траги од праисториски населби, од кои најстарите се од раниот неолит. Животот на ова место продолжил и во древномакедонскиот и римскиот период. Во други месности околу селото се откриени остатоци од населби од раното и доцното бронзено време, железното време, како и од подоцнежните периоди.

### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чалџиево (*Tchaldjiévo*) било село во Џумалиската каза со 20 домаќинства од вкупно 62 жители Македонци.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Чалџиево:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Чалџиево (Чалџилар)* имал 1.950 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишан 2.381 жител, а во 1920 г. броело 2.137 лица. Во 1920-тите сето население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти од таа земја. Тие дошле од следниве места во Турција:

* Учмакдере (Αυδήμι, Ајдими), Источна Тракија
* Сурмене (Σούρμενα, Сурмена), Понд
* Богазќој (Μπογιάζκιοι), Источна Тракија
* Сувремез (Φλογητά, Флогита), Кониско
* Ѓолџук (Γιολτζίκ, Ѓолѕик), Источна Тракија

Во 1926 г. властите го преименувале селото во Филотас. Во 1928 г. Чалџиево било наполно дојденско село со 2.188 жители од 539 семејства.

Во 1940 г. во селото живееле 2.134 лица. Ваквата бројност се задржала до 1960-тите кога доста жители почнале да се селат во Кајлари и другите градови поради изградбата на големите термоелектрани и привлечноста на градскиот живот.

## Цркви
Чалџиево има три цркви:

* „Св. Ѓорѓи“
* „Св. Василиј“
* „Св. Петка“

Во селото работи и друштвото „Црно Море“.

## Население

## Стопанство
Селото важи за доста богато и има развиено земјоделство и сточарство.

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Атито

**Атито** () — село во Општина Касандра во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Атито се наоѓа на 88 километри јужно од градот Солун и на 7 километри јужно од центарот на општината Касандра, на источниот дел од полуостровот Халкидик, на надморска височина од 50 метри.

## Историја
### Антички период

Во реонот на Афитос има населба што датира од 3000 година п.н.е. Во 8 век п.н.е. колонисти од Еретрија го основале Афитос, кој во антиката бил важна населба во Касандра. Светилиштето на Дионис и нимфите и Храмот на Зевс Амон играат важна улога во архаичниот и класичниот период. Градот учествувал во персиските војни со своите бродови. Бил принудел од Персијците да им плаќа данок. По повлекувањето на Персијците се присоединил кон Атинскиот поморски сојуз. Градот издавал сопствени пари со ликот на Зевс Амон. Градот исто така имал просперитет и во римско време.

### Отоманско Царство

Афитос се поменува во светогорски документи од 14 век како село и во грчки извори од почетокот на XVII век. Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Селото како и сите други населби на полуостровот припаѓало на вакуфот Газанфер ага во нахијата Каламарија. Многу жители на селото учествувале во Грчката војна за независност во 1821 година како Тријандафилос Гаруфалу, Јоргос Панајоту, Анастасиос Кирјазис и Гарифалос Антониу. Во војната селото било уништено и било повторно преземено дури по 1827 година. Куќите од варовник се одличен пример за каменоделството на XIX век.

Во 1859 година била изградена црквата „Св.Димитриј“. Набргу потоа, во 1867 година била изградена црквата „Свети Ѓорѓи“ во Лавриотико, во 1885 година црквата „Успение Богородично“, а подоцна „Свети Атанасиј“ и „Свети Николај“ (врз урнатините на ранохристијанса црква).

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

На пописот од 1913 година биле евидентирани 480 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 689 жители

## Демографија

Во 1928 година селото броело 636 жители, додека во 1940 година селото броело 805 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 944 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 870 жители, во 1971 година имало 724 жители, во 1981 година имало 740 жители, додека во 1991 година имало 838 жители. Денеска, населението на селото е 1273 жители според пописот од 2011 година.

## Култура

Селото е одличен пример за традиционална архитектура. На селскиот плоштад со неправилен облик се наоѓа црквата „Св. Димитрија“, која претставува трикорабна куполна базилика (единствената на Халкидик), во која иконостасот и прозорците се украсени со камени релјефи. На плоштадот се наоѓа и голема традиционална куќа, во која се сместени управата и етнографскиот музеј, кој бил основан во 1980 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Халкидик на GTP Travel

Категорија:Касандра (општина)
Атманџали

**Атманџали** или **Акманџали** () — село во Општина Нова Пропонтида во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Атманџали се наоѓа на 32 километри јужно од градот Солун и на 32 километри југоисточно од центарот на општината Нова Пропонтида, на западниот дел од полуостровот Халкидик, на надморска височина од 100 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 310 жители Турци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

На пописот од 1913 година биле евидентирани 300 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 310 жители

## Демографија

Во 1928 година селото броело 336 жители, додека во 1940 година селото броело 632 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 606 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 756 жители, во 1971 година имало 804 жители, во 1981 година имало 676 жители, додека во 1991 година имало 819 жители. Денеска, населението на селото е 859 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Каликратија

Категорија:Нова Пропонтида
Баракли (Серско)

**Баракли** или **Бајракли** () — село во Долна Џумаја во Серски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 22 километри северозападно од градот Сер и на 4 километри источно од Долна Џумаја.

Селото се наоѓа на надморска височина од 29 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Демирхисарската каза во составот на Отоманското Царство. Селото било населено со мешано население.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 120 семејства со 40 Турци и 330 Македонци

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 300 Македонци, 300 Турци, 100 Черкези и 30 Роми. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 480 македонски гркомани.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција.

Во 1927 година, селото било преименувано во Валтеро.

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Галачишта

**Галачишта** или **Галатишта** (, *Галатиста*) — големо село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја
thumb|200px|left|Пописен документ од 1732 г.

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Галачишка кула — одбренбена кула од XIII – XIV век

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Полигеро
Гомати

**Гомати** () — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Гомати бил дел од општина Ревеник.

## Географија и местоположба

Гомати се наоѓа на 9 километри западно од градот Ерисово и на 21&nbsp;км северно од Ревеник, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 440 метри.

Гомати опфаќа површина од 76 квадратни километри.

## Историја
### Античка историја
Крај Гомати се наоѓаат многу остатоци од различни антички и средновековни населби - во месноста Градистос (Γραντίστος), Кастро (Καστρί), Пиргос (Πύργος) и Хилиаду (Χιλιαδού).

Крај селото се наоѓа средновековната кула за одбрана на манастирот „Света Богородица“ од 8 век, како и параклис посветен на Свети Атанасиј Атонски. Манастирот бил сместен до населба на име Камен. На патот за Ревеник бил сместен стариот манастир „Свети Четириесет маченици“, женски манастир на Ксиропотамскиот манастир, од кој денес преживеал само еден параклис во светогорски стил од XIX век.

### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 520 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 500 Грци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 655 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 595 жители.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 548 жители, додека во 1940 година селото броело 649 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 680 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 783 жители, во 1971 година имало 618 жители, во 1981 година имало 552 жители, додека во 1991 година имало 542 жители. Денеска, населението на селото е 591 жител според пописот од 2001 година.

## Култура

Недостатокот на инфраструктура во областа на користењето на водата е ограничувачки фактор за развој на агротуризмот во селото. Во селото постои градинка, културна асоцијација на жените, како и фудбалски тим, кој се натпреварува во аматерската Б категорија во локалната лига ЕПС Халкидик.

Селото како свој патронат го слави денот 9 март, како и 15 август кога го слави Успението на Пресвета Богородица.

## Наводи

## Надворешни врски
*Општина Аристотел  

Категорија:Аристотел (општина)
Варвара (Касандриско)

**Варвара** () — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 46 километри североисточно од градот Ерисово и на 20 километри северно од Леригово, во североисточниот дел на Халкидик, помеѓу планините Древеник и Сугљани.

Селото се наоѓа на надморска височина од 620 метри.

## Историја

Местото било населено уште од XIV век. Името на селото потекнува од месната црква „Св. Варвара“.

### Отоманско Царство

За време на Грчката војна за независност селото било запалено од страна на Турците, заедно со другите села на Халкидик. За време на Македонската борба, во селото делувал Атанасиос Минопулос.

Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на  Отоманското Царство. Црквата посветена на Света Варвара била изградена во 1875 година.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 600 жители Грци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 555 Грци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 800 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 595 жители.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 764 жители, додека во 1940 година селото броело 647 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 764 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 803 жител, во 1971 година имало 736 жители, во 1981 година имало 690 жители, додека во 1991 година имало 674 жители. Денеска, населението на селото е 538 жители според пописот од 2011 година.

## Знаменитости

Варвара се наоѓа во средината на една голема шума. Шумата е покриена со густа вегетација. Таа вклучува многу видови на дрвја, меѓу кои и бука, даб и липа. Главно занимање на жителите е преработка на дрвото. Во внатрешноста на шумата се наоѓаат два водопади

Во центарот на селото се наоѓа црква посветена на Света Варвара била изградена во 1875 година. Во близина на селото секое лето се одржува музички фестивал, на кој учествуваат грчки музичари и пејачи. За првпат манифестацијата била одржана во 1998 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Општина Аристотел  
* Skai.gr, Girismata, Varvara 

Категорија:Аристотел (општина)
Валта

**Валта** () — село во Општина Касандра во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Изворното име е старословенско — *Валта* значи „блата“ (место со блатести предели), што сведочи за словенското минато на полуостровот.

## Географија и местоположба

Валта се наоѓа на 92 километри јужно од градот Солун, на источниот дел од полуостровот Халкидик, на надморска височина од 37 метри.

## Историја

Валта се поменува во светогорски документи од XIV век како село и во грчки извори од почетокот на XVII век. Селото во текот на XIX век се наоѓало во Касандриската каза во составот на Отоманското Царство. Селото како и сите други населби на полуостровот припаѓало на вакуфот Газанфер ага во нахијата Каламарија.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 755 Грци .

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

На пописот од 1913 година биле евидентирани 1600 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1469 жители

## Демографија

Во 1928 година селото броело 1593 жители, додека во 1940 година селото броело 1927 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 2116 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2124 жители, во 1971 година имало 2130 жители, во 1981 година имало 2062 жители, додека во 1991 година имало 2314 жители. Денеска, населението на селото е 2775 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Халкидик на GTP Travel

Категорија:Касандра (општина)
Кара Јусуфлар Маала

**Кара Јусуфлар Маала** (познато како и **Кара Јусуфлар**; , *Крионери*) — поранешно село во Касандриско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нова Пропонтида во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во денешниот атар на селото Атманџали, од кое било оддалечено околу 3 км, западно од гратчето Полигеро, на надморска височина од 130 м.

## Историја
Во XIX век Кара Јусуфлар Маала било турско село во Касандриската каза на Солунскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото имало 60 жители Турци.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 60 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 47 лица.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 48 бегалци, така што селото станало бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Крионери (*Κρυονέρι*), во превод „студена вода“.

За време на Граѓанската војна (1947 - 1949) селото наполно настрадало и било напуштено од своите жители и не било обновено, а подоцна било избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Историски села во Нова Пропонтида
Равна (Касандриско)

**Равна** или **Горна Равна** (, *Петрокераса*; до 1927 г. *Ραβνά*, *Равна*) — село во Касандриско, Егејска Македонија, денес во општината Лагадина на Солунскиот округ, Грција. Населението брои 250 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа во средината на северниот дел на Халкидичкиот Полуостров, на северните падини на планината Хортач. Лежи југоисточно од Лагадина во историско-географската област Мадемско.

## Историја
### Средновековие
Северно от селото, на пътя за Загливер в планинска местност, в която се намира современиот параклис „Пресв. Богородица“, са открити следи от керамика и ѕидарија, веројатно од средновековен храм, што е потврдено од усната традиција. Близу до ова место се урнатините на црквата „Св. Петка“, изградена во XIX век.

### Во Отоманското Царство
мини|десно|250п|Народни носии од Равна во селскиот етнолошки музеј.
Равна е спомната за првпат во 1771 г. како маало во вакафот на Исак-паша.

Во XIX век Равна било грчко село во Касандриската каза. Наречено е и **Епано Равна**, т.е. *Горна Равна*, за да се разликува од Долна Равна (грч. Маратуса). Селото зело учество во Халкидичкото востание од 1821 г. Црквата „Св. Илија“ е од 1810 година.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Епано Равна* живееле 550 Грци христијани.

Во селото има зачувана чешма од XIX век, можеби снабдувана од аквадукт на 2,5&nbsp;км западно од селото, каде се наоѓа поствизантискиот параклис „Св. Атанасиј“. Во местността Казанија сè уште може да се види цевководот. Во селото има традиционална работилница за пчелин восок.

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Илија“ од 1810 г.

## Личности
* Атанасиос Равниотис или Папас (Αθανάσιος Ραβνιώτης η Παππάς) — андартски деец, агент од III ред
* Николаос Котас (1885 - 1881) — политичар
* Пантелејмон Калафатис (р. 1943) — митрополит
* Пасхос Равналис (Πάσχος Ράβναλης) — андартски деец, четник

## Наводи

Категорија:Лагадина
Ново Село (Седес)

**Ново Село** или **Ени Ќој** (, *Агија Параскеви*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Седес на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.152 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа во северозападниот дел на Халкидичкиот Полуостров, на околу 20 км јужно од Солун.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Ново Село било село во Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Ново Село* (Novo-Selo) имало 36 домаќинства сочинети од 164 жители Македонци.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Ени Ќој* живееле 121 Македонци.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Јени-Ќој* (Yeni-Keuy) имало 105 жители Грци и во селото имало грчко основно училиште со двајца учители и 45 ученици.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Ново Село е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 120 жители, кои во 1920 г. нараснале на 180 лица. Во 1920-тите тука биле сместени грчки доселеници. Во 1928 г. Ново Село е претставено како дојденско село со 134 семејства сочинети од 537 лица. Според Тодор Симовски таа година во Ново Село имало 943 жители, од кои 138 биле грчки доселенички семејства, а останатите биле староседелци. Од дојденците, 77 семејства биле од Источна Тракија, 48 од Мала Азија, 12 од Понд и 1 од Бугарија.

## Стопанство
Населението се занимава претежно со земјоделство, а делумно и со сточарство.

## Население

## Наводи

Категорија:Седес
Паљухор

**Паљухор** () — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Паљухор бил дел од општина Леригово.

## Географија и местоположба

Паљухор се наоѓа на 37 километри северозападно од градот Ерисово и на 5 километри источно од Леригово, во центарот на Халкидик, на надморска височина од 598 метри, во подножјето на планината Холомонда.

Селскиот атар опфаќа површина од 40 квадратни километри.

## Историја
### Антички период

Најверојатно античкото село на местото каде денес се наоѓа Паљухор бил еден од 32-та града на Халкидичкиот сојуз околу Олинт, уништени од страна на Филип II Македонски во 348 п.н.е. Југозападно од селото се наоѓаат остатоци од средновековната тврдина Непос.

### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 560 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 300 Грци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 961 жител, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 983 жители.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 1118 жители, додека во 1940 година селото броело 1404 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 1442 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1592 жители, во 1971 година имало 1535 жители, во 1981 година имало 1524 жители, додека во 1991 година имало 1620 жители. Денеска, населението на селото е 1489 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Општина Аристотел  

Категорија:Аристотел (општина)
Полигеро

**Полигеро** (, *Полигирос*) — гратче во Егејска Македонија, Република Грција. Се смета за главен град на Халкидик, а има население од 7.459.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Градови во Егејска Македонија
Пазаракија

**Пазаракија** (, *Криопиги*, во прев. *Студен извор*, до 1955 х. *Παζαράκια*, *Пазаракија*) — село во општината Касандра на истоимениот полуостров на Халкидик, Егејска Македонија, денес во Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Поврзано
* Список на села во Касандра

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Касандра (општина)
Полихрон

**Полихрон** (, *Полихроно*) — село во Егејска Македонија, Република Грција и познато туристичко место на Касандра (Палене), првиот крак на Халкидик. Се наоѓа на источниот брег на кракот на 97 километри оддалеченост од Солун. Едно е од најпосетуваните места за Македонците кои летуваат во Грција. Населението брои 1.063 жители.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Касандра (општина)
Ревеник

**Ревеник** или **Равеник** () — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Мегали Панагија бил дел од општина Ревеник.

## Географија и местоположба

Стано се наоѓа на 31 километри северозападно од гратчето Ерисово и на 99 километри источно од Солун, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 440 метри. Ревеник се наоѓа во подножјето на ридот Хтикела, дел од јужното подножје на Холомонда. На четири километри од селото се наоѓа манастирот „Света Богородица Заштитничка“.

Ревеник опфаќа површина од 110 квадратни километри.

## Историја
### Ран период
Селото е едно од главните на полуостровот и истовремено едно од најстарите. Неговото име често се споменува во светогорските документи. Најраното сведоштво за него постоење е споменувањето на тврдината „Аравеникија“ (καστέλιον Αραβενικαίας) во 1379 година. Црквата „Рождество Богородично“ во тврдината се смета дека била изградена во 1007 година. На реката во селото е зачуван камен мост, кој се смета дека бил изграден пред илјада години.

### Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство, како едно од најголемите во овој регион. Селото во текот на 1821 година, односно за време на Грчката војна за независност било разрушено.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 1120 жители Грци.

Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 865 Грци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година селото било преименувано во Мегали Панагија, според името на црквата „Света Богородица“.

Во 1932 година многу стари куќи на селото биле разурнати од земјотресот од Јерисос. Селото настрадало и во текот на Втората светска војна. Во 1955 година била изградена најголемата парохиска црква „Свети Василиј“.

До 2011 година селото претставувало центар на општина Мегали Панагија.

## Демографија

На пописот од 1913 година биле евидентирани 1620 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1862 жители. Во 1928 година селото броело 2077 жители, додека во 1940 година селото броело 2354 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 2058 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2477 жители, во 1971 година имало 2358 жители, во 1981 година имало 2397 жители, додека во 1991 година имало 2620 жители. Денеска, населението на селото е 2592 жители според пописот од 2011 година.

## Култура

Во селото има 12 основни училишта, 2 градинки, средно училиште и фудбалски тим, клиника, градското собрание итн. Во селото, кое има изглед на мало гратче постојат поголем број на трговски и занаетчиски дуќани, полициска станица и пошта.

Населението главно се занимава со производство на маслинка и други јужни овошја.

## Наводи

## Надворешни врски
*Општина Аристотел  

Категорија:Аристотел (општина)
Чали

**Чали** или **Чали Маало** (, до 1926 *Τσαλή Μαχαλά*, *Цали Махала*) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 34 километри западно од Ставрос и 43 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 119 метри.

Сколари опфаќа површина од 29 квадратни километри..

## Историја
### Отоманско Царство
 
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители Турци и 75 Роми.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година во селото живееле 286 жители. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.

Во 1926 година селото било преименувано во Сколари.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 78 жители бегалци и со население од 315 луѓе, додека во 1940 година селото броело 352 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 572 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 889 жители, во 1971 година имало 753 жители, во 1981 година имало 790 жители, додека во 1991 година имало 832 жители а во 2001 имало 779 жители. Денеска, населението на селото е 609 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на општината Бешик 

Категорија:Бешик
Дабово

**Дабово** или **Д’бово** (, *Валтотопи*; до 1927 г. *Δάμποβο*/*Ντάμποβο*, *Дамбово*) — село во Гуменџиско, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ, Грција. Населението брои 128 жители (2021). Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа на 7 км јужно од градот Бојмица, на извесно растојание од десниот брег на реката Вардар.

## Историја
### Во Отоманското Царство
В XIX век Дабово било македонско село во Кукушката каза. Црквата „Св. Константин и Елена“ на источниот крај на селото е од средината на XIX век. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Дабово (Dabovo) било село во Кукушката каза со 45 куќи на 206 жители Македонци. Меѓу 1896 и 1900 г. селото прешло под врховенството на Бугарската егзархија.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Дѫбово (Дамбово)* било село во Гевгелиската каза со 276 жители Македонци.

Целото село било под въховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дабово (Dabovo) имало 360 Македонци, сите под егзархијата, и работело бугарско училиште.

По податоци на Егзархијата во 1910 г. Дабово било чифлигарско село со 43 семејства сочинети од 170 жители Македонци, 17 Роми (150 чифлигари) и една црква.

За време на Првата балканска војна во 1912 г. селскиот кмет на Христо Попдимитров е уапсен од грчката војска и затворен во Берскиот затвор. Освен него, тепани и уапсени се Божил Иванов, Пеце Иванов, Петко Георгиев, Иван Караиванов, Васил Балинов, Димо Гонеов, Васил Георчев и попот Димитар.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека Д’бово (*Дъбово*) пред Балканските војни имало 35 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Оризарци било пропоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Не можејќи да го поднесат теророт на грчката власт, најголем дел од населението морало да се исели во Бугарија (официјално 88 лица). Во извештај од Солун во април 1914 г. бугарскиот дипломат Сократ Тодоров забележал:

На местото на мештаните се доселени жители на Киздервент во Мала Азија — Македонци од Охридско присилно иселени таму на почетокот на XVIII век за да бидат дервенџии, чиј јазик и денес е смеса од македонски со турски зборови. Во 1926 г. селото е преименувано во Валтотопи. Во 1928 г. селото е попишано со 373 жители од кои 318 лица (89 семејства) биле дојденци, а останатите мештани.

## Население

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Константин и Елена“ од средината на XIX век
* „Воздвижение на Чесниот Крст“ на северниот крај од селото

## Личности
* Васил Балинов (1865 – ?) — терорист и куриер на ВМОРО
* Димитар Николов (1890 – ?) — борец во МОО, Нестројна чета на XV Штипска дружина

## Наводи

Категорија:Пајонија (општина)