Арапска култура

[мини|339x339пкс| Изработка на арапски теписи во [Алжир (град)|Алжир, 1899 година]]
**Арапската култура** е култура на Арапите, од Атлантскиот Океан на запад до Арапското Море на исток и од Средоземното Море на север до Рогот на Африка и Индискиот Океан на југоисток. Различните религии кои Арапите ги прифатиле во текот на нивната историја и различните империи и кралства кои владееле и го презеле водството на арапската цивилизација придонеле за етногенезата и формирањето на денешната модерна арапска култура. Јазикот, литературата, гастрономијата, уметноста, архитектурата, музиката, духовноста, филозофијата и мистиката се дел од културното наследство на Арапите.

Арапскиот свет понекогаш е поделен на посебни региони во зависност од различни култури, дијалекти и традиции, вклучувајќи:

• Левант: Либан, Сирија, Палестина и Јордан.

• Египет

• Месопотамија (Ирак).

• Арапскиот Полуостров: Кувајт, Бахреин, Катар, Саудиска Арабија, Оман, Јемен и Обединетите Арапски Емирати.

• Судан

• Магреб: Либија, Тунис, Алжир, Мароко и Мавританија.

## Литература
Арапската литература е пишување на проза и поезија, од говорители на арапскиот јазик . Арапскиот збор што се користи за литература е *адаб* кој е изведен од збор што значи „да поканиш некого на оброк“ и подразбира учтивост, култура и збогатување. Арапската литература се појавила во 6 век, а пред тоа се појавиле само фрагменти од пишаниот јазик. Куранот, од VII век, имал најголем и најдолг ефект врз арапската култура и литература. Ал-Канса, жена современик на Мухамед, беше познат арапски поет.
мини|Антара и Абла

### Муалакат
Муалакат е името дадено на серија од седум арапски песни или касида кои настанале пред времето на исламот. Секоја песна во комплетот има различен автор и се смета за нивно најдобро дело.

Седумте автори, кои опфаќаат период од околу 100 години, се Имру ал-Каис, Тарафа, Зухејр, Лабид, Антара Ибн Шадад, Амр ибн Култум и Харит ибн Хилиза. Сите Муалакати содржат приказни од животот на авторите и племенската политика. Тоа е затоа што поезијата се користела во предисламско време за да се рекламира силата на кралот, богатството и луѓето на племето.

*[[Илјада и една ноќ]]* е средновековна збирка народни приказни која ја раскажува приказната за Шехерезада, сасанидска кралица која мора да му раскажува приказни на нејзиниот зол сопруг, кралот Шахријар, за да го одложи своето погубување. Приказните се раскажуваат во период од илјада и една ноќ, а секоја вечер таа ја завршува приказната со напната ситуација, принудувајќи го кралот да ја одржи во живот уште еден ден за да го чуе крајот. Поединечните приказни биле создадени во текот на неколку векови, од многу луѓе од повеќе различни земји.

За време на владеењето на абасидскиот калиф Харун ал-Рашид во 8 век, Багдад станал важен космополитски град. Во Багдад се најдоа трговци од Персија, Кина, Индија, Африка и Европа. Во тоа време, многу од приказните кои првично биле народни приказни се смета дека биле собрани усно во текот на многу години, а подоцна се собрани во една книга. Се претпоставува дека составувачот и преведувач на арапски од деветтиот век е  раскажувачот Абу Абд-Алах Мухамед ел-Гахшигар.  Приказната за Шахрзада која ги поврзува сите приказни најверојатно е додадена во 14 век.

## Музика
[десно|мини| [Фрескопис|Фреска од Каср ал-Хајр ал-Гарби, Сирија, палатата на калифите на Омајадите, изградена во почетокот на VII век]]
Арапската музика е музика на Арапите, особено оние што се центрирани околу Арапскиот Полуостров. Во светот на арапската музика долго време доминира Каиро, културен центар, иако музичките иновации и регионалните стилови изобилуваат од Тунис до Саудиска Арабија. Бејрут, во последниве години, исто така станал главен центар на арапската музика. Класичната арапска музика е исклучително популарна кај населението, особено кај мал број суперѕвезди познати низ арапскиот свет.

„Заедничкиот стил што се разви обично се нарекува „исламски“ или „арапски“, иако всушност ги надминува верските, етничките, географските и јазичните граници“ и се предлага да се нарече стил на Блискиот Исток (од Мароко до Индија).

Хабиб Хасан Тума (1996, стр.xix-xx) наведува „пет компоненти“ кои „ја карактеризираат музиката на Арапите:

# Арапскиот тонски систем (систем на музичко нагодување ) со специфични интервални структури, воведен од Ал-Фараби во 10 век.
# Ритмичко-временски структури кои произведуваат богата разновидност на ритмички обрасци, *авзан*, кои се користат да ги придружуваат измерените вокални и инструментални жанрови и да им дадат форма.
# Музичките инструменти кои се наоѓаат низ арапскиот свет и кои претставуваат стандардизиран тонски систем, се свират со стандардизирани техники на изведба и покажуваат слични детали во конструкцијата и креацијата.
# Специфични социјални контексти за создавање музика, при што музичките жанрови може да се класифицираат како урбани (музика на жителите на градот), рурални (музика на жителите од селото) или бедуински (музика на жителите на пустината).
# Музички менталитет кој е одговорен за естетската хомогеност на тонско-просторните и ритмичко-временските структури во арапската музика, без разлика дали е компонирана или импровизирана, инструментална или вокална, секуларна или сакрална . Музичкиот менталитет на Арапот е дефиниран со:
## Феноменот макам.
## Доминација на вокалната музика.
## Наклонетост кон мали инструментални ансамбли.
## Мозаичното поврзување на елементите на музичката форма, односно распоредувањето во низа од мали и најмали мелодиски елементи и нивно повторување, комбинација и пермутација во рамките на тонско-просторниот модел.
## Отсуството на полифонија, полиритам и мотивски развој. Меѓутоа, арапската музика многу често се употребува еден повторлив мотив, како и со поинстинктивниот хетерофоничен начин на правење музика.
## Алтернацијата помеѓу слободна ритмичко-временска и фиксна тонско-просторна организација од една страна и фиксна ритмичко-временска и слободна тонално-просторна структура од друга страна. Оваа алтернација резултира со возбудливи контрасти“.

Голем дел од арапската музика се одликува со акцент на мелодијата и ритамот наместо хармонијата . Така, многу арапска музика е хомофонична по природа. Некои жанрови на арапската музика се полифони - бидејќи инструментот Канон се заснова врз идејата за свирење акорди со две ноти - но суштински, арапската музика е мелодична.

Сепак, би било неточно да се нарече модален, бидејќи арапскиот систем е покомплексен од оној на грчките начини. Основата на арапската музика е макам (мн. maqamat), кој личи на режимот, но не е сосема ист. Макамот има „ тонска “ нота на која парчето мора да заврши (освен ако не дојде до модулација).
лево|мини| Дајрето е широко користено во арапската музика
Макамот се состои од најмалку два тона, или сегменти од скала. Во пракса, тоновите се или трикорд, тетракорд или пентакорд . Трикордот е три ноти, тетракордот четири, а пентакордот пет. Макамот обично покрива само една октава (два тона), но понекогаш опфаќа повеќе од една октава. Како и мелодиската мала скала и индиските раги, некои макамати имаат различни ајни, а со тоа и ноти, додека се спуштаат или се зголемуваат. Поради континуираната иновација на тоновите и затоа што повеќето музичари и онака не се согласуваат со постојната бројка, тешко е да се даде точен број на тонови. Сепак, во пракса повеќето музичари би се согласиле со 8-те најчесто користени: Раст, Бајат, Сиках, Хиџаз, Саба, Курд, Нахаванд и Аџам - и неколку од најчесто користените варијанти од нив: Накриз, Атар Курд, Сика Белади, Саба Замзама. Мухалиф е редок тон кој се користи исклучиво во Ирак и не се јавува во комбинација со други тонови.

Главната разлика помеѓу западната хроматска скала и арапската скала е постоењето на многу меѓу ноти, кои понекогаш се нарекуваат четвртини тонови заради практичност. Меѓутоа, додека во некои третмани на теоријата треба да постои четвртина тонска скала или сите дваесет и четири тонови, според Јусуф Шавки (1969) во пракса има многу помалку тонови.

Всушност, ситуацијата е многу покомплицирана од тоа. Во 1932 година, на Меѓународната конвенција за арапска музика одржана во Каиро, Египет (на која присуствуваа западни познати личности како Бела Барток и Хенри Џорџ Фармер), биле направени експерименти кои убедливо утврдија дека нотите во вистинска употреба значително се разликуваат од рамномерните 24- тонска скала, и дополнително дека интонацијата на многу од тие ноти малку се разликува од регион до регион (Египет, Турција, Сирија, Ирак).

## Танц
*Арапските народни танци* се нарекуваат и *ориентален танц*, *блискоисточен танц и* *источен танц*, се однесува на традиционалните народни танци на Арапите во арапскиот свет (Блискиот Исток и Северна Африка). Терминот „арапски танц“ често се поврзува со стомачниот танц . Сепак, постојат многу стилови на традиционалниот арапски танц, и многу од нив имаат долга историја. Тоа може да се народни ора или ора кои некогаш се изведувале како ритуали или како забавен спектакл, а некои можеби се изведувале во царскиот двор. Спојување на усното раскажување приказни, поетски рецитал и перформативна музика и танц како долгогодишни традиции во арапската историја. Меѓу најпознатите арапски традиционални танци се стомачниот танц и Дабке.

*Стомачниот танц* се нарекува и *арапски танц,* е арапски експресивен танц, кој ги нагласува сложените движења на торзото. Многу момчиња и девојчиња во земјите каде што стомачниот танц е популарен ќе научат како да го прават тоа кога се млади. Танцот вклучува движење на многу различни делови од телото; обично на кружен начин.

## Медиуми
десно|мини| Водителка на телевизијата Ал-Арабија, во Ерусалим
Пред исламската ера, поезијата се сметала за главно средство за комуникација на Арапскиот Полуостров. Ги раскажува достигнувањата на племињата и поразите на непријателите и исто така служеше како алатка за пропаганда. По доаѓањето на исламот, имамите (проповедниците) играле улога во ширењето информации и пренесувањето вести од властите до луѓето. Разговорите на пазарот и меѓучовечките односи одиграле важна улога во ширењето на вестите, а оваа форма на комуникација меѓу Арапите продолжува и денес. Пред воведувањето на печатарската машина, муслиманите повеќето од вестите ги добиваа од имамите во џамијата, пријателите или на пазарот. Колонијалните сили и христијанските мисионери во Либан биле одговорни за воведувањето на печатницата. Дури во 19 век почнаа да се појавуваат првите весници, главно во Египет и Либан, кои имаат најмногу весници по глава на жител.

За време на француското владеење во Египет во времето на Наполеон Бонапарт излезе првиот весник на француски јазик. Постои дебата за тоа кога бил објавен првиот весник на арапски јазик; според арапскиот научник Абу Бакр, тоа бил *Ал Танбех* (1800), објавен во Египет, или *Јунрал Ал Ирак* (1816), објавен во Ирак, според други истражувачи. Во средината на 19 век Отоманското Царство доминирало со првите весници.

Првите весници биле ограничени на официјална содржина и вклучувале извештаи за односите со други земји и граѓански судења. Во следните децении, арапските медиуми процветаа благодарение на новинарите главно од Сирија и Либан, кои биле интелектуалци и ги објавуваа своите весници без намера да заработат. Поради ограничувањата на повеќето влади, овие интелектуалци биле принудени да ги напуштат своите земји, но добија следбеници и поради нивната популарност во ова поле на работа, други интелектуалци почнаа да се интересираат за оваа област. Првиот емигрантски арапски весник, *Марат ал Ахвал*, бил објавен во Турција во 1855 година од Ризкала Хасун Ал Халаби. Беше критикуван од Отоманското Царство и затворен по само една година. Интелектуалците во арапскиот свет наскоро ја сфатија моќта на печатот. Весниците на некои земји биле раководени од владата и имаа политички агенди на ум. Почнаа да никнуваат независни весници кои искажуваа мислења и биле место за јавноста да ги каже своите ставови за државата. Стапката на неписменост во арапскиот свет играше улога во формирањето на медиумите, а поради ниската стапка на читатели весниците биле принудени да ги натераат политичките партии да ги субвенционираат нивните публикации, давајќи им придонес во уредувачката политика.

Слободите кои се разгранија преку воведувањето на Интернет на Блискиот Исток создаваат виор на политички, културен и социјален план. Се зголемува поделбата меѓу генерациите. Арапскиот свет е во внатрешен конфликт. Интернетот донесе економски просперитет и развој, но блогерите биле затворани насекаде на Блискиот Исток поради нивните мислења и ставови за нивните режими, истата последица што некогаш им беше дадена на оние кои јавно се изразуваа без анонимност. Но, моќта на интернетот обезбеди и јавен штит за овие блогери, бидејќи тие имаат способност да привлечат јавна симпатија во толку голем обем. Ова создава дилема што ги потресува темелите на арапската култура, владата, религиозното толкување, економскиот просперитет и личниот интегритет.

Секоја земја или регион во арапскиот свет има различни разговорни јазици кои се користат за секојдневниот говор, но сепак нивното присуство во медиумскиот свет не е поддржано. Пред воспоставувањето на современиот литературен арапски јазик, во текот на 19 век, јазикот на медиумите бил стилизиран и наликувал на литературниот јазик од тоа време, што се покажал како неефикасен во пренесувањето информации. Во моментов литературниот јазик се користи од арапските медиуми, вклучувајќи весници, книги и некои телевизиски станици, покрај целото формално пишување. Сепак, народниот јазик е присутен во одредени форми на медиуми, вклучувајќи сатири, драми, музички спотови и други локални програми.
### Списанија
Во повеќето арапски земји, списанијата не можат да се објавуваат без лиценца издадена од владата. Списанијата во арапскиот свет, како и многу списанија во западниот свет, се насочени кон жените. Сепак, бројот на списанија во арапскиот свет е значително помал од оној на западниот свет. Арапскиот свет не е толку рекламиран како западниот свет. Огласувачите го поттикнуваат финансирањето за постоењето на повеќето западни списанија. Така, помалиот акцент на рекламите во арапскиот свет игра на малиот број на списанија.

### Радио
Има 40 приватни радио станици низ Блискиот Исток.

Арапското радио емитување започна во 1920-тите, но само неколку арапски земји имаа свои радиодифузни станици пред Втората светска војна. По 1945 година, повеќето арапски држави почнаа да создаваат свои системи за радио емитување, иако дури во 1970 година, кога Оман ги отвори своите радио преноси, секоја од нив имаше своја радио станица.

Меѓу арапските земји, Египет е лидер во радио емитувањето од самиот почеток. Емитувањето започна во Египет во 1920-тите со приватно комерцијално радио. Меѓутоа, во 1947 година, египетската влада го прогласи радиото за владин монопол и почна да инвестира во негово проширување.

До 1970-тите, египетското радио имаше четиринаесет различни  услуги со вкупно време на емитување од 1.200 часа неделно. Египет е рангиран на третото место во светот меѓу радиодифузерите. Сите програми биле контролирани од владата, а голем дел од мотивацијата за владината инвестиција во радиото се должеше на аспирациите на претседателот Гамал Абдел Насер да биде признат лидер на арапскиот свет.

Египетската станица „Гласот на Арапите“, која имаше за цел да влијае на  другите арапски земји со постојан прилив на вести и политички одлики и коментари, стана најслушаната станица во регионот. Дури по војната во јуни 1967 година, кога беше откриено дека оваа станица погрешно ја информирала јавноста за тоа што се случува, изгубила одреден кредибилитет; сепак задржа голем број на слушатели.

На Арапскиот Полуостров, радиото се развиваше побавно. Во Саудиска Арабија, радио емитувањата започнаа во областа Џеда - Мека во 1948 година, но тие започнаа во централните или источните провинции дури во 1960-тите. Соседниот Бахреин имал радио до 1955 година, но Катар, Абу Даби и Оман започнале со домородните радио емитувања речиси четвртина век подоцна.

### Телевизија
Речиси сите телевизиски канали во арапскиот свет биле во државна сопственост и строго контролирани пред 1990-тите. Во 1990-тите, ширењето на сателитската телевизија почна да ја менува телевизијата во арапските земји. Често забележан како пионер, Ал Џезира претставува промена кон попрофесионален пристап кон вестите и актуелните работи. Финансиран од владата на Катар и основан во 1996 година, Ал Џезира беше првиот арапски канал кој испорача опширно покривање вести во живо, оди дотаму што испраќаше новинари на „незамисливи“ места како Израел. Разбивајќи го мразот на повеќе начини, програмите за дискусија на Ал Џезира покренаа теми кои долго време биле забранети. Меѓутоа, во 2008 година, Египет и Саудиска Арабија повикаа на состанок за да се одобри повелба за регулирање на сателитското емитување . Повелбата за сателитска радиодифузија на Арапската лига (2008) ги поставува принципите за регулирање на сателитското емитување во арапскиот свет.

Други сателитски канали:

* Ал Арабија: основана во 2003 година; со седиште во Дубаи; огранок на МБЦ
* Алхура („Слободниот“): основана во 2004 година од Соединетите Држави; контра-перцепира пристрасност во арапските медиуми
* Ал Манар: во сопственост на Хезболах; со седиште во Либан; многу контроверзен

„Низ Блискиот Исток, никнуваат нови телевизиски станици, радио станици и веб-страници  како несоодветни електронски печурки во она што некогаш беше медиумска пустина. Во меѓувреме, весниците агресивно ги испитуваат црвените линии кои долго време ги содржат“ Технологијата игра значајна улога во променливите арапски медиуми. Пинтак понатаму вели: „Сега, во регионот има 263 сателитски телевизиски станици со слободен пристап (FTA), според Arab Advisors Group. Тоа е двојно повеќе од пред само две години.“ Слободата на говорот и парите немаат никаква врска со тоа зошто сателитската телевизија никнува насекаде. Наместо тоа, „Желбата за политичко влијание е веројатно најголемиот фактор што го поттикнува растот на каналот. Но егото е блиска секунда“. Влијанието на Западот е многу очигледно во арапските медиуми, особено во телевизијата. Арапските сапуници и популарноста на реалити ТВ се доказ за овој поим.

### Кино
Повеќето арапски земји не правеа филмови пред независноста. Во Судан, Либија, Саудиска Арабија и Обединетите Арапски Емирати, продукцијата дури сега е ограничена на кратки филмови или телевизија. Бахреин беше сведок на продукцијата на својот прв и единствен долгометражен игран филм во 1989 година. Во Јордан, националната продукција едвај надмина пет-шест играни филмови. Ирак има произведено околу 100 филмови, а Сирија околу 150. Либан, поради зголемената продукција во текот на 1950-тите и 1960-тите, има снимено околу 180 играни филмови. Само Египет далеку ги надмина овие земји, со продукција на повеќе од 2.500 играни филмови (сите наменети за кино, а не за телевизија). Како и со повеќето аспекти на арапските медиуми, цензурата игра голема уметност на создавање и дистрибуција на филмови. „Во повеќето арапски земји, филмските проекти мора прво да поминат пред државен комитет, кој дава или не дава дозвола за снимање. Откако ќе се добие оваа дозвола, потребна е друга официјална лиценца, таканаречена виза, за комерцијално да се користи филмот. Ова вообичаено го одобрува комисија на Министерството за информации или специјален орган за цензура.“ Најзначајните табу теми под државен надзор се конзистентни со оние на другите форми на медиуми: религија, секс и политика.

### Интернет
Интернетот во арапскиот свет е моќен извор на изразување и информации како и во другите места во светот. Додека едни сметаат дека тоа е предвесник на слободата во медиумите на Блискиот Исток, други сметаат дека тоа е нов медиум за цензура. И двете се вистинити. Интернетот создаде нова арена за дискусија и ширење на информации за арапскиот свет исто како и во остатокот од светот. Особено младите им пристапуваат и ги користат алатките. Луѓето се охрабруваат и им се овозможува да се вклучат во политичка дискусија и критика на начин кој претходно не беше возможен. Истите тие луѓе се исто така обесхрабрени и блокирани од тие дебати бидејќи различните режими се обидуваат да го ограничат пристапот врз основа на религиозни и државни приговори за одредени материјали.

Ова беше објавено на веб-страница управувана од Муслиманското братство:Интернетот во арапскиот свет има ефект на снежни топки; сега кога снежната топка се тркала, веќе не може да се запре. Станувајќи се поголем и посилен, тој е обврзан да ги уништи сите пречки. Дополнително, на стресот предизвикан од арапските блогери, беше отворен нов форум за арапските активисти; Фејсбук. Арапските активисти го користат Фејсбук на најкреативен начин за да го поддржат демократското движење во регионот, регион кој има една од највисоките стапки на репресија во светот. За разлика од другите региони каде угнетувачките земји (како Кина, Иран и Бурма) претставуваат исклучок, угнетувањето може да се најде насекаде во арапскиот свет. Бројот на арапски интернет корисници заинтересирани за политички прашања не надминува неколку илјади, главно претставени од интернет активисти и блогери, од 58 милиони интернет корисници во арапскиот свет. Колку и да се малку, тие успеаја да фрлат светлина врз корупцијата и репресијата на арапските влади и диктатури.Јавната употреба на Интернет започна во САД во 1980-тите. Пристапот до Интернет започна во раните 1990-ти во арапскиот свет, при што Тунис беше прв во 1991 година според д-р Дебора Л. Вилер. Различно се известува за годините на воведување на Интернет во различни арапски земји. Вилер известува дека Кувајт се приклучил во 1992 година, а во 1993 година, Турција, Ирак и ОАЕ се појавиле на интернет. Во 1994 година Јордан се приклучи на Интернет, а Саудиска Арабија и Сирија следеа во доцните 1990-ти. Финансиските средства и недостатокот на широка достапност на услуги се фактори за побавниот раст во арапскиот свет, но имајќи ја предвид популарноста на интернет кафулињата, бројките на интернет се многу поголеми отколку што би откриле броевите на претплати.

Луѓето кои најчесто користат Интернет во арапскиот свет се младите. Особено корисниците на кафулињата има тенденција да бидат под 30 години, сами и имаат различни нивоа на образование и познавање на јазикот. И покрај извештаите дека користењето на интернетот е ограничено поради недостаток на познавањето на англиски, д-р Вилер откри дека луѓето можат да пребаруваат на арапски јазик. Во потрага по работа, невработените често полнат кафулиња во Египет и Јордан. Повеќето од нив разговараат и имаат е-пошта. Во истражувањето спроведено од д-р Дебора Вилер, таа откри дека скоро сите биле научени да користат Интернет од пријател или член на семејството. Сите тие чувствуваа дека нивните животи се значително променети со користењето на Интернет. Интернетот им донесе медиум на Арапите што дозволува слобода на изразување што не беше дозволена или прифатена порано. За оние кои можат да се најдат на интернет, има блогови за читање и пишување и пристап до светските места со информации што некогаш ќе бидат недостапни. Со овој пристап, режимите се обидоа да го ограничат она што луѓето можат да го читаат, но Интернетот е медиум што не се манипулира толку лесно како да му кажувате на весникот што може или што не може да објави . До Интернет може да се пристапи преку прокси-сервер како и други средства. Оние кои ќе бидат спречени со еден метод ќе најдат уште 12 методи околу блокираната локација. Додека новинарите страдаат и се затворени во традиционалните медиуми, Интернетот не се разликува, бидејќи блогерите редовно се затвораат поради изразување на нивните ставови за светот да ги прочита. Разликата е во тоа што постои светска публика која е сведок на оваа акција и гледа како законите се создаваат и пресоздаваат за да се обидат да ја контролираат огромноста на Интернетот.

## Општество
мини|Бедуин воин, сликан помеѓу 1898 и 1914 година
[десно|мини| Кафуле во [Каиро]]
Социјалната лојалност е од големо значење во арапската култура. Семејството е еден од најважните аспекти на арапското општество. Додека арапските родители ги учат своите деца на самодовербата, поединечноста и одговорноста, семејната лојалност е најголемата лекција што се учи во арапските семејства. „За разлика од екстремниот индивидуализам што го гледаме во Северна Америка (секоја личност за себе, поединечните права, семејствата кои живеат сами, далеку од роднините итн.), арапското општество ја нагласува важноста на групата. Арапската култура учи дека потребите на групата се поважни од потребите на една личност.“  Во бедуинските племиња во Саудиска Арабија, „интензивните чувства на верност и зависност се негуваат и зачувани“  од семејството. Маргарет Најдел, во својата книга *Разбирање на Арапите: Водич за модерни времиња*, пишува „семејната лојалност и обврски имаат предност пред лојалноста кон пријателите или барањата за работа“. Таа понатаму наведува дека „од членовите на едно семејство се очекува меѓусебно да се поддржуваат во споровите со надворешни лица. Без оглед на личната антипатија меѓу роднините, тие мора да ја бранат меѓусебната чест, да се спротивстават на критиките и да покажат групна кохезија. . .“ Меѓутоа, од сите членови на семејството, најпочитуван член е мајката.

Семејната чест е една од најважните одлики во арапското семејство. Според Маргарет Најдел, социјалната размена меѓу мажите и жените се случува многу ретко надвор од работното место. Мажите и жените се воздржуваат да бидат сами заедно. Тие мора да бидат многу внимателни во социјалните ситуации бидејќи тие интеракции може да се толкуваат негативно и да предизвикаат озборувања, што може да го наруши угледот на жената. Жените можат слободно да се дружат со други жени и машки членови на семејството, но мора да имаат членови од семејството присутни за да се дружат со мажи кои не се дел од семејството. Овие конзервативни практики се воведени за да се заштити угледот на жената. Лошото однесување не влијае само на жените, туку и на честа на нејзиното семејство. Практиките се разликуваат помеѓу земјите и семејствата. Саудиска Арабија има построги практики кога станува збор за мажи и жени, па дури и се бараат документи за брак ако жената и мажот се гледаат заедно сами.

**Арапски вредности** Една од одликите на Арапите е дарежливоста и тие обично ја покажуваат со тоа што се љубезни еден со друг. Некои од најважните вредности за Арапите се честа и лојалноста. Маргарет Најдел, во својата книга „ *Разбирање на Арапите: Водич за модерни времиња“* вели дека Арапите може да се дефинираат како хумани, лојални и учтиви. Тарек Махфуз во книгата „Арапска култура“ објаснува дека е вообичаено Арапите во ситуации на вечера да инсистираат гостите да го изедат последното парче од оброкот или да се караат кој ќе ја плати сметката во ресторан.

## Спорт

### Пан-арапски игри
Пан-арапските игри се регионален мултиспортски настан што се одржува помеѓу нации од арапскиот свет. Првите игри се одржаа во 1953 година во Александрија, Египет. Оттогаш имаше намера да се одржува на секои четири години, политичките превирања, како и финансиските тешкотии го направија настанот нестабилен. На жените првпат им беше дозволено да се натпреваруваат во 1985 година. До 11-тите Панарапски игри, бројот на земји што учествуваа ги достигна сите 22 членки на Арапската лига, со околу 8.000 арапски спортисти кои учествуваа, тие се сметаа за најголеми во историјата на Игрите, со тоа што Игрите во Доха во 2011 година се очекуваше да го надминат тој број.

## Кујна
[мини|200x200пкс| Избор на јордански [мезе, мезе или мали јадења, во Петра, Јордан .]]
Првично, Арапите на Арапскиот Полуостров во голема мера се потпираа на исхрана со урми, пченица, јачмен, ориз и месо, со мала разновидност, со голем акцент на производите од јогурт, како што е лебен (لبن) (јогурт без маснотии). Арапската кујна денес е резултат на комбинација на богато разновидни кујни, кои го опфаќаат арапскиот свет и вклучуваат левантска, египетска и други. Исто така, до одреден степен е под влијание на кујните на Индија, Турција, Бербер и други. Во просечно арапско домаќинство во Источна Арабија, посетителот може да очекува вечера која се состои од многу голем послужавник, заеднички, со огромен куп ориз, во кој има јагнешко или пилешко, или и двете, како посебни јадења, со различен динстан зеленчук, во голема мера. зачинет, понекогаш со сос од домати. Чајот секако се служи со оброкот, бидејќи речиси постојано се конзумира. Исто се однесува и за кафе.

### Чајна култура
Чајот е многу важен пијалак во арапскиот свет, обично се служи со појадок, после ручек и со вечера. За Арапите чајот е гостопримлив пијалак кој се служи на гостите. Вообичаено е и за Арапите да пијат чај со урми.

## Носија

### Мажи
Арапските носии за мажи се движат од традиционалните лелеави наметки до сини фармерки, маици и деловни костуми. Облеките овозможуваат максимална циркулација на воздухот околу телото за да се одржи ладно, а наметката за глава обезбедува заштита од сонце. Понекогаш Арапите ја мешаат традиционалната облека со западната облека.

**Тавб** : На Арапскиот Полуостров мажите обично ја носат својата национална облека што се нарекува „тавб “ или „тоб“, но може да се нарече и „Дишдаша“ во Кувајт или „Кандура“ (ОАЕ). Тавб малку се разликуваат од држава до држава во Заливот, но основните се бели. Ова е традиционалната облека што Арапите ја носат во свечени прилики.

**Шамија**: Машката покривка е позната како кефије. На Арапскиот Полуостров е познат како гутра. Обично се носи со црн гајтан наречен „агал“, кој го држи на главата на оној што го носи.

* Катарската гутра е многу скробна и е позната по својата форма на кобра.
* Саудиската гутра е памучна ткаенина во форма на квадрат. Традиционалното е бело, но белото и црвеното (шемаг) е исто така многу вообичаено во Саудиска Арабија.
* Емиратската гутра е обично бела и може да се користи како завиткан турбан или традиционално со црниот агал.

Фризурата покажува на кое племе, клан или семејство припаѓаш. Додека во едно село, племето или кланот може да има уникатна наметка, во следниот град над несродното племе или клан може да ја носи истата наметка.
десно|мини|200x200пкс| Свадбена кочија во Џиср аз-Зарка, Израел

* Карираните наметки се однесуваат на типот и владата и учеството на хаџот или на аџилак во Мека.
* Црвено-бела карирана шамија - генерално со јорданско потекло. Носителот има направено хаџ и потекнува од земја со монарх.
* Црно-бела карирана шамија- шарата е историски од палестинско потекло.
* Црната и сивата боја претставуваат претседателско владеење и завршување на хаџот.

### Жени
Почитувањето на традиционалната облека варира во арапските општества. Саудиска Арабија е потрадиционална, додека Египет е помалку традиционална.Традиционалниот арапски фустан се одликува со целосна покривка на телото (абаја, џилбаб или бурка) и превез (хиџаб). Жените се обврзани само да носат *абаи* во Саудиска Арабија, иако тоа ограничување е тргнато од 2015 година. Превезот не е толку распространет во повеќето земји надвор од Арапскиот полуостров.

## Поврзано

* Култура на Источна Арабија
* Култура на Палестина
* Култура на Сирија
* Култура на Ирак
* Култура на Сомалија
* Култура на Египет
* Култура на Либан
* Арапска митологија
* Арапска минијатура


## Наводи


## Дополнителна литература

* 

Категорија:Фолклор по националност
Категорија:Арапска култура