Човек е човек

***„Човек е човек“*** (германски: *Mann ist Mann: Die Verwandlung des Packers Galy Gay in den Militärbaracken von Kilkoa im Jahre neunzehnhundertfünfundzwanzig*) или **''„Човекот е еднаков на човек“** —* [[Театарска претстава|драма]] од 1926 година на [[Германци|германскиот]] [[Модернизам|модернистички]] драматург [[Бертолт Брехт]]. Едно од раните дела на Брехт, истражува теми за [[Војна|војната]], човечката променливост и идентитетот. Тоа е едно од [[агитпроп]] делата инспирирани од случувањата во [[Советски Сојуз|СССР]], фалејќи го болшевичкиот колективизам и заменливоста на секој член на колективот, заедно со драмата „*Одлуката*“ (1930).

Не само што претставата била првата што се појавила по Брехтовото преселување од [[Минхен]] во [[Берлин]], туку била и првата од она што подоцна станало познато како „брехтов колектив“.

: „таа променлива група пријатели и соработници од кои тој оттогаш зависи. Како таква, таа ја отсликуваше уметничката клима од средината на 1920-тите, со нивниот став на Нова Материја на Факти, нивното нагласување на колективноста и потценување на поединецот, и нивниот нов култ на англосаксонската имагинација и спорт. Заедно „колективот“ ќе оди на борби, не само апсорбирајќи ја нивната терминологија и етос (кој проникнува во „*Човекот е еднаков на човекот* “), туку и извлекувајќи ги тие заклучоци за театарот како целина што Брехт ги запиша во својот теоретски есеј „Акцент на спортот“ и се обиде да ги реализира преку суровото осветлување, сцената на боксерскиот ринг и други антиилузионистички средства што оттогаш се појавуваа во неговите сопствени продукции.“

Како и со неговото претходно дело *„Во џунглата*“ (1923), кое се одвивало во [[Чикаго]], Брехт ја лоцира драмата во она што, за неговата германска публика, било егзотична средина: [[Британска Индија|британска колонијална Индија]]. *„Човек еднаков на човек“* ја претставува насилната трансформација на ирскиот цивил, Гали Геј, во совршен војник. Користејќи [[Радјард Киплинг|киплингска]] сликовитост (како и со *„Во џунглата“*, сепак, благодарение на владеењето на англискиот јазик од страна на Елизабет Хауптман, сега со поавтентичен тон), Брехт ја истражува личноста како нешто што може да се расклопи и повторно да се состави како машина, во парабола на која критичарот Валтер Кер ѝ ја припишува „љубопитната претскажување на уметноста на перење мозок “. Истите ликови се појавуваат во кратката интерлудија *„Слонот теле“*.

Претставата за прв пат била поставена од два покраински театри во [[Диселдорф]] и [[Дармштат]], а првата премиера била во вториот на 25 септември 1926 година. Режисер на оваа продукција бил Јакоб Гајс, а сценографијата ја направил Каспар Нехер. Ернст Легал (кој бил директор на Ландестеатарот каде што била поставена претставата) ја играл Гали Геј.

Претставата нуди „паузно дело“ наречено „[[Слонче]]“. Тоа е едночинка надреалистичка фарса во која Гејли Геј се враќа како бебе [[слон]] обвинето за убиство на неговата мајка.

Во март 1927 година, новата драмска редакција на Радио Берлин емитувала адаптација на претставата; воведна белешка во Дојче Рундфунк, го опишало делото како „најмоќната и најоригинална сценска претстава на нашето време“. Чарлс Маровиц го вброил меѓу главните драми на Брехт во 1972 година.

== Текстови ==
Во тековното издание, изданието „Аркада“ е преведено од последната ревизија на Брехт во 1954 година од страна на Герхард Нелхаус (и од самиот Брехт, кој ја направил својата англиска верзија на првата сцена). Преводот на Бентли бил базиран на материјал од јавен домен од 1926 година, многу години пред Брехт да ја заврши ревизијата на претставата.

== Продукции ==
Во 1931 година, самиот Брехт ја режирал претставата, во Берлин со Петер Лоре во главната улога.

Во 1986 година, театарската компанија „Хајд Парк“ во Хајд Парк, Њујорк, ја продуцира претставата во која глумел [[Бил Мари|Бил Мареј]] како Гејли Геј. Во глумечката екипа биле Стокард Ченинг како вдовица Бегбик, Џози де Гузман, Ал Корли, Марк Меткалф и братот на Мареј, Брајан Дојл-Мареј. Режисер бил Тим Мајер, а музиката, меѓу другите, ја напишал Ван Дајк Паркс.

На почетокот на 2014 година, компанијата „Класик стејџ“ во Њујорк ја продуцирал претставата. Брајан Кулик режирал, а Данкан Шеик компонирал инструментална и вокална музика. Во глумечката екипа биле Џејсон Бабински, Џастин Вивијан Бонд како вдовица Бегбик, Гибсон Фрејзер, Мартин Моран, Стивен Скајбел, Стивен Спинела, Чинг Валдес-Аран како г-дин Ванг, Алан К. Вашингтон и Ендру Вимс.

== Цитирани дела ==

* Вилет, Џон и Ралф Манхајм. 1979. Вовед и уреднички белешки. *Собрани драми: Две'' од Бертолт Брехт. Бертолт Брехт: Драми, поезија, проза Сер. Лондон: Метуен, 1994..

## Наводи

Категорија:Композиции од Паул Десау
Категорија:Драми од Бертолт Брехт