open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Беси Даунс

**Беси (Елизабет) Даунс** (1860–1920) била ботаничка уметничка,особено на растенијата пронајдени околу Саутпорт на брегот Сефтон во Ланкашир, ОК.

Таа е родена во 1860 година од Томас Ралф и Мери Колинсон во Лидс, најмалото од нивните шест деца. Таа живеела независно од семејното наследство, преселувајќи се во Хал, а потоа во Саутпорт до 1899 година. Во 1907 година се омажила за Џејмс Чарлс Даунс, пензиониран вдовец со четири возрасни деца. Таа починала на 21 мај 1920 година.

Таа се приклучила на Природното научно здружение Саутпорт во 1902 година и продолжила како член по нејзиниот брак. Друштвото вклучувало дел од ботанички посебен интерес. Нејзината вештина како уметник е прикажана во нејзините преживеани слики. Има 314 акварели, кои првично се чуваат во Музејот на ботаничката градина во Саутпорт, но сега во Аткинсон во Саутпорт. Овие се главно цвеќиња, но вклучуваат и морски школки, птичји јајца и пеперутки. Во колекцијата има и листови од хербариум кои одговараат на некои од сликите. Сликите се датирани помеѓу 1890 и 1917 година. Тие се претежно од растенија од брегот на Саутпорт, но исто така вклучуваат и некои култивирани растенија и оние од места што таа или ги посетила или од кои добила примероци. Тие вклучуваат Венслидејл, Доведејл, Бескар, Моркомб, Барнли, Ашовер и Бридлингтон во ОК и планините Пилатус и Риги во Швајцарија.

Како и уметничкиот квалитет на нејзината работа, акварелот е значаен како доказ за флората на брегот Сефтон, систем на песочни дини пред промените предизвикани од земјоделството и урбаниот раст во текот на дваесеттиот век.

## Наследство
Во 2016 и 2017 година, изложбите во Аткинсон биле финансирани од Кралското друштво, како еден од нивните проекти за локални херои. Имало изложба на нејзината работа во Аткинсон од јуни до септември 2019 година.

## Наводи

Категорија:Починати во 1920 година
Категорија:Родени во 1860 година
Категорија:Жени-уметници
Сим Чи Јин

**Сим Чи Јин** (роденa 1978) е фотографка од Сингапур, со седиште помеѓу Пекинг, Кина, и Лондон. Таа работи како документарен фотограф и уметник кој води само-режирани проекти во Азија и е „заинтересирана за историјата, меморијата и миграцијата и нејзините последици“. Покрај фотографијата, таа користи филм, звук, текст и архивски материјал.

*Долг пат дома: патувања на индонезиските работници мигранти* беше објавен во 2011 година.

Таа е наградена со стипендија за социјална правда и фотографија од Фондацијата Магнум и наградата Крис Хондрос.

## Животот и работата
Сим е родена во Сингапур. Таа читала историја и меѓународни односи на Лондонската школа за економија на стипендија.

Таа девет години работеше како новинарка во печатени медиуми и странски дописник во *„Стрејтс Тајмс“*. Во 2010 година дала отказ за да работи со полно работно време како фотограф. За четири години таа работеше како фоторепортер, добивајќи редовни задачи од *[[The New York Times|Њујорк Тајмс]].*

Нејзиното прво големо дело беше „Племето на стаорци“, за работниците во Пекинг. Беше објавено нашироко и беше прикажан на Rencontres d'Arles во 2012 година.

Сим поминал четири години фотографирајќи кинески рудари за злато кои живеат со професионалната белодробна болест силикоза, објавена во фото-есејот „Умирам да дишам“, голем дел од него за Хе Куангуи, исто така тема на краток филм.

Таа беше нарачана како фотограф за Нобеловата награда за мир во 2017 година да работи за нејзиниот победник, Меѓународната кампања за укинување на јадреното оружје. Нејзините фотографии од сличности во пејзажите поврзани со јадреното оружје, како во САД, така и долж границата меѓу Кина и Северна Кореја, беа изложени во музејот на Нобеловиот центар за мир во Осло, Норвешка.

Во 2014 година таа стана привремен член на VII Фото агенција, полноправен член во 2016 година потоа замина во 2017 година Во 2018 година таа стана номинирана членка на Magnum Photos.

Сим моментално е докторант со стипендија на Кралскиот колеџ во Лондон, истражувајќи ја британската Малаја.

## Публикации од Сим

* *Долгиот пат дома: патувања на индонезиските работници мигранти.* Џакарта: Меѓународна организација на трудот, 2011 година..

## Кратки филмови

* *Умирам да дишам* (2015) – 10 минутен филм, режиран и снимен од Сим
* *Повеќето луѓе молчеа* (2017) – филм од 3:40 минути со аудио звучен пејзаж, режиран и снимен од Сим

## Награди

* 2010: Стипендија за социјална правда и фотографија на Фондацијата Магнум на Универзитетот во Њујорк
* 2013: Финалист, В. Јуџин Смит Грант за хуманистичка фотографија од Меморијалниот фонд на В. Јуџин Смит
* 2014: *Нејзината светска* млада жена постигната
* 2018: Награда Крис Хондрос од Гети Имиџис и Фондот Крис Хондрос

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* „Животот во Сингапур низ објективот на фоторепортер – видео“
* ''Dying To Breathe'' – 10 минутен филм на Vimeo

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1978 година
Категорија:Жени-уметници
Ала Ал-Ерјани

Ала Ал-Ерјани (родена 1990 година) е филмограф, фотограф, писателка и феминистичка активистка од Јемен.

## Живот
Родена во Египет, Ал-Ерјани израснала во Сана. По дипломирањето за дигитален филм и телевизија на Универзитетот Лимкоквинг, таа се вратила во Јемен во 2012 година. Во април 2013 година Ал-Ерјани го основалаЈеменското феминистичко движење, проект на Фејсбук и Твитер, и последователно се соочила со закани за нејзиното промовирање на правата на жените.

Во 2013 година Ал-Ерјани била една од првите што пишувале за случајот на Нада ал-Ахдал, десетгодишното девојче кое постави кратко видео на YouTube во кое се жали дека ја принудуваат да склучи брачен договор. Таа ја нагласи разликата во ставовите меѓу руралните и урбаните средини: „Ако одите во мало село, ќе ви кажат дека е луда што бега од родителите, ако одите во овие села, се мажат осумгодишници... Овде во градот, каде луѓето се генерално пообразовани и свесни, би ти кажале дека тоа не треба да се случи.“

## Филмографија
Ал-Ерјани има режирано два кратки филма, *Увид* (2011) и *Скршен* (2016).

## Наводи

## Надворешни врски

*   
* Алаа Ал-Ерјани: Храбра самољубие, *глобус за девојки*, 20 ноември 2019 година

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1990 година
Категорија:Жени-уметници
Категорија:Јеменци
Маријам Сахинјан

**Мерјам Шахинјан** (1911 година во Сивас &ndash; 1996 година во Истанбул, Турција) била позната фотографка која се смета за прва жена студио фотографка во Турција. Таа била од ерменско потекло.

## Живот
Марјам Шахинјан е родена во Шахинјан Конаги, сега познат како Камли Кошк во центарот на градот Сивас, Турција. Нејзиниот дедо, Паша, бил претставник на Сивас во првиот отомански парламент основан во 1877 година. Семејството на Мерјам Шахинјан се преселило во Истанбул преку Самсун оставајќи зад себе имот како што е Шахинјан Конак, 5 мелници за брашно и големи количини недвижен имот. Семејството се населило во областа Харбије во Истанбул и набрзо се прилагодило на новиот начин на живот под републиканската ера на Турската Република. Таа присуствуваше во локалното ерменско училиште Есајан.

Таткото на Мерјам Шахинјан, Михран, беше страшно заинтересиран за фотографија. Во 1933 година започнал да работи во фотографското студио Галатасарај во областа Бејоглу во Истанбул. Во 1936 година, мајката на Мерјам Дикранухи умрела ненадејна и го оставила семејството финансиски затегнато. Поради овие околности, Мерјам била принудена да го напушти француското училиште Сен-Пулшери во кое посетувала за да му помогне на својот татко да излезе во студиото. До 1937 година, со цел да го помогне финансискиот товар на семејството, таа започна самостојно да управува со студиото. Марјам Шахинјан раководеше со студиото до 1985 година. Таа почина во нејзиниот дом на Ханимефенди Сокак во Шишли во 1996 година и е погребана на ерменските гробишта Шишли. Шахинјан зад себе оставил фотографска архива составена од приближно 200.000 слики. Мерјам Сахинјан се смета за првата жена фотограф во Турција. Знаела француски, италијански, ерменски и турски јазик.

## Наводи

Категорија:Починати во 1996 година
Категорија:Родени во 1911 година
Категорија:Жени-уметници
Лена Херцог

мини
**Лена Херцог** (родена **Елена Писецкаја** во р. 1970 година) — руско-американски ликовен уметник и фотограф.

## Биографија
Елена Писецкаја е родена во Екатеринбург, во тогашната руска СФСР, Советски Сојуз, во 1970 година. Таа се преселила во Санкт Петербург во 1987 година за да присуствувала на Филолошкиот факултет на Санктпетербуршки државен универзитет, каде студирала јазици (англиски и шпански) и литература. Во 1990 година емигрирала во САД и дипломирала филозофија на колеџот Милс, специјализирана за историја и филозофија на науката. Херцог била и истражувачки консултант на Универзитетот Стенфорд. Почнала да фотографира во 1997 година и студирала техники на фотографско печатење кај италијанскиот печатач Иван Дала Тана во Милано, а подоцна и кај францускиот печатач Марк Васела. Херцог комбинирала некои од многу раните процеси на фотографска темна соба со современи и нејзини техники за да ги постигнела саканите ефекти.

Работата на Херцог се движела од класичен документарен до експериментален и концептуален и е објавен и рецензиран во *The New Yorker*, *The [[The New York Times|New York Times]]*, *The Los Angeles Times*, *The Paris Review*, *Harper's Magazine*, *El País*,  *El Mundo*, *The Believer*, *The British Journal of Photography*, и *Cabinet*, меѓу другите. Нејзината работа била изложена во Музејот на уметноста на округот Лос Анџелес, Музејот за уметност во Калифорнија во Пасадена, Центарот за уметност Јерба Буена (Сан Франциско), Меѓународниот центар за фотографија (Њујорк), и Британскиот музеј, меѓу другите.

Херцог била американски државјанин, натурализиран во 1999 година. Од 1995 година, таа живеела во Калифорнија со нејзиниот сопруг, германскиот режисер Вернер Херцог. Тие соработувале на неколку проекти, вклучително и книга со фотографии од филмот *Лош Поручник* кој бил објавен од Рицоли во 2009 година. Вернер Херцог го напишал воведот во книгата на Лена *Аџии*, која била објавена во 2002 година.

Нејзината книга *Страндбист: Машините за сништа на Тео Џансен* била објавена во 2014 година. Херцог била авторка на шест книги/монографии за фотографија.

Во 2016 година, сложената видео/аудио инсталација на Херцог, *Последни шепотења: Ораторио за гласови што исчезнуваат, Универзуми што се уриваат и дрво што паѓа*, во која таа соработувала со композиторот и режисер Марко Капалбо и дизајнерот на звук Марк Мангини, била премиерно прикажана во Британскиот музеј во живите и умирањето Галерија во непосредна близина на Каменот од Розета. Филмско искуство и опкружувачки звук што вклучува архивски снимки на загрозени јазици, *Последни шепоти* започнало светска турнеја во 2019 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* ''New York Times'' Book Review of Lena Herzog's "Lost Souls"
* NYPL conversation with Lawrence Weschler
* "Lost Souls" Audio Slideshow (NPR)

Категорија:Руски фотографи
Категорија:Луѓе од Екатеринбург
Категорија:Американски фотографи
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1970 година
Категорија:Жени-уметници
Дивна Лулиќ Јовчиќ

**Дивна Лулиќ Јовчиќ** (, ) — лирска поетеса, сатиричарка, автор на афоризми, раскази, сликарка и текстописец за деца од Суботица. По професија е графички дизајнер.

Родена била во Врање. Во третата година од животот се преселила во Суботица, каде живее и ден-денес. Завршила Средно училиште за применети уметности Богдан Шупут, отсек графички дизајн, во Нови Сад во 1983 година.

Член е на поетскиот клуб *Орфеј од Суботица.* Своите дела ги објавува во списанија, зборници  и антологии. Во 2010 година ја објавила својата прва збирка љубовна поезија *Како тоа да се случило.*

Со сликање се занимава од 2002 година, а од 2007 година член е на Уметничкото одделение на Хрватскиот културен центар *Буњевачко коло.*

Техниката што ја користи е пастел. Слика коњи, мртва природа и жени. Изложувала на групни изложби и учествувала на ликовни колонии во земјата и соседните земји.

Досега имала четири самостојни изложби. Се занимава со уметничка фотографија, илустрација на книги и работи како применет уметник - дизајнер.

## Наводи


## Надворешни врски
* Ликовна колонија Војводина: Дивна Лулиќ Јовчиќ  Пристапено на 28 март 2013 година.
* Меѓународна панонска колонија Барања, Славко Зебиќ: Две класи на зрна во форма на риба во чаша за вино. Преземено на 28 март 2013 година.
* Радио Суботица на хрватски  Архивирано   објави: Промоција на првата збирка љубовна поезија од Дивна Лулиќ Јовчиќ. Преземено на 28 март 2013 година.
* Суботица.инфо  Изложба на Дивна Лулиќ Јовчиќ во галеријата на Сомборскиот дом за средношколци, текст на Давид Кецман Дако, 25 мај 2010 година.
* Поетскиот клуб Орфеј

Категорија:Луѓе од Суботица
Категорија:Српски поети
Категорија:Сатира
Категорија:Детска книжевност
Категорија:Српски афористи
Аурих (појаснување)

**Аурих** може да се однесува на следниве места во Германија:

* Аурих — окружен град во Источна Фризија, Долна Саксонија
* Аурих (округ) — округ во Долна Саксонија
* Аурих (административен округ) — поранешен административен округ во Долна Саксонија
Фани Бајс

мини|Бронзена биста А. Винет од госпоѓа Бајс
**Фани Бајс роденото** **Ли** (родена 1849 година) била британска вајарка специјализирана за создавање глави и бисти.

## Биографија
Бајс е родена во Лондон во 1849 година, но почнала да се занимава со скулптура сè до 1893 година, кога отишла во Женева, каде што ја предавал Жил Салмсон, директор на тамошното училиште за индустриски уметности. Потоа студирала во Рим, Фиренца и Париз. Бајс изработила бројни бисти и фигури на глава, кои главно ги изложувала во Париз со Салонот на уметниците Французи, но исто така и во Кралската академија во Лондон во текот на 1902 година. Нејзината бронзена биста на Александар Винет е во колекцијата Wellcome во Лондон.

## Наводи

Категорија:Родени во 1849 година
Категорија:Англиски жени вајари
Категорија:Жени-уметници
Хариет Гулдсмит

**Хариет Гулдсмит** (1787 г. – 6 јануари 1863 година) била англиски сликар за  пределно сликарство.

## Биографија
Гулдсмит била ученичка на Вилијам Малриди, со кого била романтично поврзана, а преку него го запознала Џон Линел, кој имал влијание врз нејзината работа. Таа сликала и со масла и со акварел, прво изложувајќи ја својата работа во 1807 година на Академијата и продолжила да се прикажува таму до 1859 година (создавајчи го *Пејзаж со колиби на дрвосечачи во Кент* ). Таа, исто така, изложувала во Друштвото за бои на вода (до 1820 година), за чиј член била избрана во 1813 година, во Британската институција и, повремено, во Галеријата на улицата Сафолк.

Освен пејзажи, насликала и неколку портрети и една тематска слика на тема „Дон Кихот“. Во 1819 година, таа објавила четири пејзажни офорции на Клермонт, и во 1824 година, четири пејзажни литографии. За неа се вели дека е експерт за офорт и „цртала на камен за литографот Хулмандел“.

Во 1839 година, таа се омажила за капетанот Арнолд, Р.Н., и оттогаш натаму изложувала под нејзиното брачно име. Во таа година таа објавила, анонимно, книга илустрирана од неа, „*Глас од слика“*.

Хариет Арнолд починала на 6 јануари 1863 година, на 76-годишна возраст.

**:**

## Надворешни врски

* Поглед на Хемпстед Хит гледа кон местото Топ (масло на бродот&nbsp;– Кристи )
* Јужен поглед на воденицата, Вентор, Островот Вајт (Масло на платно&nbsp;– Кристи)
Категорија:Починати во 1863 година
Категорија:Родени во 1787 година
Категорија:Жени-уметници
Миру Ким

мини|Миру Ким ги истражува Париските Катакомби
**Миру Ким** е уметник, фотограф, илустратор и координатор на уметнички настани, која истражувала, документирала и фотографирала различни урбани поставки  како напуштени станици на метрото, тунели, аквадукт Кротон, париски катакомби, фабрики, болници и бродоградилишта.

Таа е ќерка на корејскиот јавен филозоф До-ол.

## Ран живот и образование
Ким е ќерка на современиот јужнокорејски филозоф Јанг-Оук Ким (познато како До-ол). Таа е родена во Стоунхем, Масачусетс во 1981 година, но пораснала во Сеул, Кореја. Таа се вратила во Масачусетс во 1995 година за да присуствува на академијата Филипс во Андовер, а подоцна се преселила во Њујорк во 1999 година за да присуствува на Универзитетот Колумбија. Во 2006 година, добила МР за сликарство од Институтот Прат.

## Кариера
Серијата фотографии на Кимовата *Нејкед Сити Сплин* вклучува слики на кои е гола во овие поставки. За серијата *Прасето што затоа сум*, таа ги посетила индустриските фарми за свињи и се потопи меѓу свињите.

Таа била вклучена во изданието на *Ескуајр* во 2007 година*, Најдобро и најсветло*. *Фајненшл тајмс* ја вклучиле Ким во написот со наслов „Ќе се искачиме на тој мост кога ќе стигнеме до него“  за урбаните истражувачи.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* TED Talks: подземната уметност на Миру Ким за урбаните урнатини во Њујорк на ТЕД во 2008 година

Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Колумбија“
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Американци со корејско потекло
Категорија:Американски фотографи
Категорија:Родени во 1981 година
Категорија:Жени-уметници
Сара Фишер Амес

мини|Sarah Fisher Ames.jpg

**Сара Фишер Ејмс** (1817-1901) била американска вајарка.

## Биографија
Ејмс, запишана при раѓање како Клампит,  била  родена во 1817 година во Луис, Делавер . Ејмс студирала уметност во Бостон и во Рим. Таа се омажила за Џозеф Александар Ејмс, сликар на портрети.

Таа изработила најмалку пет бисти на Абрахам Линколн. За време на американската граѓанска војна, Ејмс ја водела болницата сместена во американскиот Капитол. Таа била добра пријателка на Линколн, или преку нејзината позиција во болницата или преку движењето против ропството. Руфус Вилсон, автор на Линколн во портрет, тврди дека Ејмс го познавала Линколн „на интимен и пријателски начин“ преку нејзината работа во болницата. Фишер била еден од првите вајари на Линколн, создавајќи мермерна биста на Линколн за американскиот Сенат во 1866 година. Таа скулптура се наоѓала  во зградата на Капитол на САД . Нејзините бисти на Линколн се наоѓале и во Државната куќа на Масачусетс, Музејот за уметност на колеџот Вилијамс, историското друштво Лин и музејот за уметност Вудмер.

Ејмс ги изложила  своите дела во Зградата на жената на светската колумбиска изложба во 1893 година во Чикаго, Илиноис.

Починала во Вашингтон, во 1901 година.
лево|мини| ''Абрахам Линколн'' од Сара Фишер Клампит Ејмс, 1868 година

## Надворешни врски

## Наводи

Категорија:Починати во 1901 година
Категорија:Родени во 1817 година
Хелен Мери Котон

**Хелен Мери Котон** (1911–2005) ― британска уметница, позната по нејзините скулптури и од дрво и од камен.

## Биографија
Коатон е роден во Лестер и се школувал во училиштето за девојчиња Вигестон во тој град пред да студира за историја на Универзитетот во Бристол. По дипломирањето се запишала на Уметничкиот колеџ во Лестер каде Перси Браун ѝ предавал скулптура од 1937 до 1942 година. Во 1942 година, Коатон ја добила наградата Хинтон од страна на Друштвото на уметници на Лестер, чие што таа била активен член. Таа исто така беше член на Меѓународната асоцијација на уметници и често изложуваше скулптури од дрво, камен и бронза со двете тела. Извесно време Коатон живеела во Челмсфорд во Есекс пред да се пресели во Сари, каде што починала во 2005 година. Музејот New Walk во Лестер има примери од нејзината работа.

## Наводи

Категорија:Статии со hCards
Категорија:Луѓе од Лестер
Категорија:Починати во 2005 година
Категорија:Родени во 1911 година
Категорија:Британски уметници од 20 век
Категорија:Жени-уметници
Лејла Слимани

мини|Лејла Слимани
**Лејла Слимани** ( , Рабат, 3 октомври 1981 година ), француско-марокански писател, новинар и застапник за правата на жените и човековите права, кој моментално живее и работи во Париз.

## Биографија

### Личен живот
Лејла Слимани е родена во 1981 година. во Рабат, од татко Мароканец и мајка со француско-алжирско потекло. Таа дошла во Париз по завршувањето на средното училиште во 1999 година. Дипломирала на Парискиот институт за политички студии. Во 2008 година, по глумата, се одлучила за новинарство и пишувала за списанието „Млада Африка“ (*Jeune Afrique*).

### Книжевна кариера
Слимани го објавила својот прв роман „ *Во градината* на канибалите“ во 2014 година.  После тоа, 2016 г. го објавила романот *Спиј ме* . Во 2020 година . таа го објавила романот „*Земјата на другите“*, кој е прв од трите планирани романи базирани на историјата на нејзиното семејство. Покрај романот, таа има објавено и неколку книги есеи. Книга со есеи „*Секс и лаги“ ,„Сексуален живот во Мароко“* (Sexe et Mensonges: La Vie Sexuelle au Moroc), објавен во 2017 година . и ги содржи исповедите на жените со кои разговарала додека била на книжевна турнеја низ Мароко.

### Романи

* *Во градината на канибалите* (2014) )
* *Успиј ме* (2016 г. )
* *Земјата на другите* (2020. )

### Есеи

* *Секс и лаги: Сексуален живот во Мароко* (2017) )

## Награди и признанија
Романот „ *Во градината* на канибалите“ влегол во потесниот избор за наградата Флор за 2014 година 

Романот„Успиј ме“ја освоил Гонкуровата награда.

Претседателот на Франција, Емануел Макрон, ја прогласил и за амбасадор на франкофонијата.

## Поврзано

## Наводи

* Лејла Слимани 
* Зошто треба да ја читате Лејла Слимани
* Францускиот роман на годината пристигна во Србија

Категорија:Марокански писатели
Категорија:Француски писатели
Категорија:Родени во 1981 година
Категорија:Жени-уметници
Категорија:Жени
Клод Бато

**Клод Луиз Бато** (**родено Бодие**; 1 јуни 1935 - септември 1981 година) е француски фотограф. Таа е запаметена по деталните слики од нејзиниот дом и по нејзината серија во градината на Клод Моне во Живерни.

## Биографија
Родена е во Шамалиер во Пуј-де-Дом. Бато дипломирала фотографија на Апликациите на École des arts во 1956 година. Таа продолжила да работи во архивите во Националната библиотека на Франција каде го запознала нејзиниот сопруг Џон Бато, исто така фотограф. Нејзините црно-бели фотографии, објавени во *Le Moment des Choses*, документираат детали од внатрешноста на нејзиниот дом: метла потпрена на ѕид, згаснат куп цвеќиња, нејзината мала ќерка спие на каучот, сето тоа претставено со изненадувачки интензитет., предизвикувајќи чувство на носталгија и тага.  Нејзините слики од градината на Клод Моне во Живерни, направени во октомври 1980 година, непосредно пред да умре, исто така вклучуваат погледи на нејзиното семејство, речиси како случајно да се вклучени нивните минливи фигури. Отпечатоците во форма на квадрат остро се контрастни со форматите на самите дела на Моне.

## Работи

* 
* 

## Изложби

* 1977: Галерија Агате Гајард, Париз
* 1982: Ретроспектива во Музејот за модерна уметност де ла Вил де Париз

Примери од фотографиите на Клод Бато може да се видат на интернет  во Центарот Помпиду .

## Наводи

Категорија:Родени во 1935 година
Категорија:Починати во 1981 година
Беатрис Орчард Картер

мини|Автопортрет
мини|
**Беатрис Орчард Картер** (родена во 1889 година, градот на кралот Вилијам - ноември 1939 година), Кејптаун, била јужноафрикански ботанички илустратор.

Се школувала во Кинг Вилијам Таун и Источен Лондон, таа се обучила за уметност во Квинстаун, а подоцна и во Уметничката школа во Кејптаун. За време и по нејзините студии, изработила офталмолошки цртежи за окулистот, Д. Џ. Вуд. Била назначена за уметник во Болус Хербариум во Кејптаун во 1926 година, останувајќи таму сè до нејзината смрт. Поради нејзината рана смрт останале голем број недовршени дела од уметничката работа што таа ја започнала.

Таа илустрирала различни книги и проекти, особено Mesembryanthemaceae за Луиза Болус и Ханс Хере.

## Наводи

Категорија:Category:Жени-ботанички илустратори
Категорија:Жени
Категорија:Родени во 1889 година
Категорија:Починати во 1939 година
Категорија:Илустраторки
Елиза-Онорин Шампин

мини|
мини|
**Елиза-Онорин Шампин** (Париз - 1871 Ско, От-де-Сен) била француска акварел и литограф, специјализирана за сликање цвеќиња, овошје и зеленчук. Студирала кај Мле. Рише изложувала во салонот под нејзиното моминско презиме Питет, од 1833 до 1836 година. Откако се омажила за францускиот сликар Жан-Жак Шампен (1796-1860) во 1837 година, таа изложувала под нејзиното брачно име. Таа придонела со серија постери од зеленчук за *Le Jardin Potager* (1850-1884) - тие била испечатени од Lemercier & Cie за употреба како реклами од фирмата Vilmorin-Andrieux, водечка веледрогерија на семиња.

## Наводи

## Надворешни врски

* Галерија со зеленчук 

Категорија:Жени
Категорија:Жени-уметници
Магдалена Фурстин

**Магдалена Фурстин** (1652–1717) била германска уметничка и рачна бојаџија. Таа била од Нирнберг, и била ученичка на Џон Фишер и Марија Сибила Мериан.

Нејзиното име се појавило како илуминирач на чинии во познатиот кодекс на растителните примероци на Базилиус Беслер во градината на Ајхштат, *на создавањето на истоимените студии на гравура и копијата на Андреа Вендрамин)*  Работела на книгата пет години, а копијата на која работела моментално се наоѓа во Австриската национална библиотека во Виена.

## Наводи

Категорија:Починати во 1717 година
Категорија:Родени во 1652 година
Категорија:Жени
Ен Хенслоу Барнард

**Ен Хенслоу Барнард** (1833–1899) била ботанички илистратор од 19 век.
мини| ''Lacaena spectabilis'' илустрирана од Ен Хенслоу Барнард во Ботаничкото списание на Кертис

## Биографија
Ен Хенслоу е родена во 1833 година. Таа била најмладата ќерка на ботаничарот и професор на Универзитетот во Кембриџ, Џон Стивенс Хенслоу и Хариет Џенинс, која била ќерка на свештеникот Џорџ Леонард Џенинс и сестра на натуралистот Леонард Џенинс. Нејзината постара сестра Френсис Хариет се омажила за ботаничарот Џозеф Далтон Хукер, а еден од нејзините браќа, Џорџ, станал професор по ботаника. 

Во 1859 година се омажила за воениот офицер Роберт Кери Барнард, кој бил син на стар пријател на нејзиниот татко.  Имале осум деца.  

Таткото на Барнард бил еден од првите професори на Универзитетот Кембриџ кој одржал илустрирани предавања, за кои користел илустрации во големина на постер. Некои од нив биле засновани на груби скици од Барнард кои потоа биле завршени од ботаничкиот уметник Волтер Худ Фич. 

Таа придонела со табли *во Ботаничкото списание на Кертис* во годините 1879–1894 година.  Таа, исто така, ги илустрирала *лекциите за елементарна биологија* на Даниел Оливер од 1864 година, која била изградена на ракопис оставен од нејзиниот татко. Се печатела неколку децении.  Иако нејзиниот резултат не бил голем, таа се сметала за многу добар ботанички уметник. 

Таа починала на 19 јануари 1899 година. 

## Галерија

Податотека:Anne Henslow Barnard drawing of wallflower.jpg|
Податотека:Disa crassicornis(as Disa megaceras) - Curtis' 106 (Ser. 3 no. 36) pl. 6529 (1880).jpg|


## Поврзано
 
Категорија:Починати во 1899 година
Категорија:Родени во 1833 година
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Категорија:Жени
Ауриол Батен

мини|<center> ''Ceropegia ampliata'' E.Mey.</center>
**Ауриол Урсула Лујт Батен** (родена Тејлор, 2 март 1918 година, во Питермарицбург - 2 јуни 2015 година, во Источен Лондон) била јужноафрикански ботанички илустратор.

Ауриол Батен се стекнала со дипл по ботаника на Универзитетот во Натал во Питермарицбург, а студирал уметност на Техничкиот колеџ Дурбан. По бракот се населила во источен Лондон и почнала да слика диви цвеќиња.

Таа била ко-илустратор со нејзината братучетка, Херта Бокелман, на „Диви цвеќиња на провинцијата Источен Кејп“ (1966) и „Диви цвеќиња на Цицикама“ (1967). Таа ги наслика сите илустрации за сопствената книга „Цвеќиња на Јужна Африка“ (1986), а оригиналите и ги подари на нацијата, за да се чуваат во Националниот ботанички институт во Преторија.

Ауриол Батен добила златен медал од Кралското хортикултурно друштво за нејзините илустрации во „Цвеќето на Јужна Африка“ и почесен докторат од Универзитетот Родос. Во нејзина чест биле именувани растенијата *Lachenalia aurioliae*, *Albuca batteniana*, *Polycarena batteniana* и *Diascia batteniana*.

## Наводи

Категорија:Починати во 2015 година
Категорија:Родени во 1918 година
Категорија:Жени-уметници
Мојра Бери

**Мојра Бери** (1886 - 2 февруари 1960) била ирска ботаничка сликарка, најпозната по нејзините слики со цвеќиња.

## Ран живот и образование
Мојра Алојсиус Бери е родена во 1886 година во Даблин, најстарата од единаесетте деца на Бернард и Џејн Бери. Нејзиниот татко работел како трговец. Иако се викала Мојра, семејството отсекогаш ја викале по име Мери. Бери присуствувала на манастирот Лорето, во северниот дел на Свети Џорџ, продолжувајќи во училиштата на Кралската Хибернијанска академија (RHA) од 1908 до 1909 година. Додека студирала со RHA, таа освоила голем број награди за композиција и цртеж, подоцна се преселила во Лондон за да присуствува на Факултетот за ликовни уметности Слејд од 1911 до 1914 година, добивајќи ја првата награда за сликарство од глумечката екипа од 1913 до 1914 година. Живеела и подучувала во англиско приватно училиште во Кито, Еквадор во 1920-тите, пред да се врати во семејната куќа во Ратминес, Даблин во 1930-тите.

## Уметничка кариера
Од 1908 до 1952 година Бери често  изложувала од RHA, одржувајќи голем број поединечни изложби во галеријата Ангус од 1932 година наваму. Таа била позната по нејзините портрети и пејзажи, но добила и репутација на нејзиното сликање цвеќиња. За овие цветни слики, Бери работела во акварели и масла, често прикажувајќи хризантеми и рододендрони, црпејќи инспирација од водените лилјани во Националната ботаничка градина. Дермод О'Брајан ја опишал Бери како „најдобриот жив сликар на цвеќиња“ во 1941 година, откако ја посетил изложбата во галеријата Виктор Вадингтон, Даблин.

Бери била член на Друштвото на даблински сликари, како еден од најистакнатите и водечки членови во 1930-тите и 1940-тите. Таа била член на Даблинскиот клуб за скицирање, редовно изложувајќи со нив во 1930-тите. Повремено била изложувана од Акварелското друштво на Ирска, придонесувајќи за групни изложби во Англија, Холандија и Северна Америка.

## Наследство
Делото на Бери се одржува во голем број ирски институции, како што се уметничката галерија Крафорд, музејот Алстер, а нејзиниот *автопортрет во студиото на уметникот* (1920) е закачен во Националната галерија на Ирска. Бери починала во Даблин на 2 февруари 1960 година. Таа е погребана на гробиштата Гласневин.

## Наводи

## Надворешни врски
1 artwork by or after Moyra Barry at the Art UK site

Категорија:Починати во 1960 година
Категорија:Родени во 1886 година
Категорија:Жени
Категорија:Жени-уметници
Гертруд Бартуш

мини|<center> ''Costus villosissimus''</center>
мини|<center> ''Rhynchanthus johnianus''</center>
**Гертруд Бартуш** (починала во Минхен, јануари 1917 година) била германска ботаничка илустраторка.позната по нејзините табли во „Fragmenta Phytographiae Australiae Occidentalis“ (1904) од FLEDiels & E.Pritzel, „Flora der deutschen Schutzgebiete“. (1901) од Шуман, К.М. и Лаутербах, К. и „Флора на Јужна Африка“ на Рудолф Марлот. Таа понекогаш била мешана со Гертруд Фукс-Хенел, сопругата на Карл Адолф Георг Лаутербах.  Работела во Ботаничкиот музеј во Берлин.

## Наводи

Категорија:Category:Жени ботанички илустратори
Категорија:Жени
Категорија:Жени-уметници
Ева Кох

**Ева Изабел Кох** (родена на 17 јуни 1953 година) е данска вајарка која се стекнала со слава со нејзините видео инсталации. Во 2011 година, таа била наградена со медалот Торвалдсен.

## Биографија
Родена во областа Фредериксберг во Копенхаген, Кох била ќерка на Јенс Кох, службеник во Министерството за правда, а подоцна и судија, и на декоратерката Крис Хаслунк Гледич. Студирала на Кралската данска академија за ликовни уметности под Фреди А. Лерче, Могенс Молер, Хајн Хајнсен и Бјорн Норгард од 1985 до 1992 година. Од 1989 до 1990 година, таа исто така поминала една година на Факултет за ликовни уметности во Барселона.

Од 1980-тите, таа експериментирала со вајање на блокови направени од различни композитни материјали, како и дела изработени од олово и фосфор. Во 1988 година, таа почнала да создава инсталации, понекогаш со клаустрофобични ефекти, како на нејзината изложба во Софиенхолм во 1989 година. Во 1991 година, таа ја создала својата видео скулптура во Барселона, додека нејзините понови дела вклучуваат инсталации кои изразуваат структури и рамки.

## Наводи

## Надворешни врски
* Интернет страницата на Ева Кох

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1953 година
Категорија:Дански вајари
Чајка Днипрова

мини|Људмила Василевска псевдоним Чајка Днипрова
**Људмила Василевска** (; 20 октомври 1861 година - 13 март 1927 година), псевдоним  **Чајка Днипрова** (), била украински просветител и писател.

## Биографија
Таа била ќерка на руски селски свештеник и мајка украинка. Родена е како Људмила Березина на 20 октомври 1861 година во Карловка, јужна Украина, а се школувала во приватно средно училиште во Одеса. Работела како приватен учител, а потоа предавала во селско училиште, а подоцна и во гимназија. Таа компонирала украински народни песни и усна традиција. Во 1885 година се омажила за Теофан Василевски, украински историчар и патриот. Тие често биле под полициски надзор за време на Руската империја, а во 1905 г. На Василевска и се одземени писмата.

Нејзините први песни и раскази биле објавени во списанија во Украина. Напишала песни и бајки за деца и либрето за неколку детски оперети, партитурите ги напишала Микола Лисенко. Березина пишувала и поезија на руски и преведувала шведска и руска литература на украински. Збирка од нејзините дела била објавена во 1929 година, а друга во 1931 година. Нејзиното дело е преведено на англиски за колекцијата *Dark of the Night од* 1998 година.

Таа се развела од сопругот откако нивните деца пораснале.  Таа починала на 13 март 1927 година. Комеморативна монета со нејзиниот лик била ставена на продажба во Украина во 2011 година, на 150. годишнина од нејзиното раѓање, во рамките на серијалот „Извонредни личности на Украина“.

## Наводи

Категорија:Украински писатели
Категорија:Починати во 1927 година
Категорија:Родени во 1861 година
Тамар Абакелија

**Тамар Абакелија**  ; 19 август 1905 – 14 мај 1953) била грузиски вајар, театарски дизајнер и илустратор. Таа ја добила титулата почесен уметник на Грузиската ССР во 1942 година.

## Семејство
Таткото на Абакелија, Григол Абакелија, главен обвинител за Грузиската ССР, и вујко, Јосеб Абакелија, водечки специјалист за туберкулоза во Грузија, биле застрелани за време на Големата чистка на Јосиф Сталин во 1938 година. Таа била мажена за социјалистичкиот поет и драматург Карло Каладзе (1907–1988). Таа имала едно дете со Каладзе, вајарката Гулда Каладзе.

## Биографија
Родена во Хони, Имерети (тогаш дел од гувернерот Кутаис, Руската империја ), Тамар Абакелија дипломирала на Државната академија за уметности во Тбилиси во 1929 година и предавала таму почнувајќи од 1938 година. Меѓу делата на Абакелија имало графички илустрации за Николај Тихонов, Шота Руставели, *Давид од Сасун*, Важа-Пшавела *,* како и сценски украси за театрите Руставели и Марјанишвили и костими за филмовите *Арсена* (1937), *Џорџи Сакад* (1942), *Гурамишвили* (1945). Многу од нејзините достигнувања биле во областа на скулптурата. Забележана по динамиката на композицијата и уметнички заоблените форми, Абакелија била одговорна за голем дел од напредокот на советската грузиска скулптура. Таа извајала фризови на Музејот на марксизам-ленинизмот во Тбилиси, прикажувајќи ги различните фази на социјалистичката конструкција во Грузија (1936–37). Абакелија починала во Тбилиси во 1953 година и била погребана таму, во пантеонот Дидубе.

## Наводи

Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме на трудот
Категорија:Политичари од Комунистичката партија на Советскиот Сојуз
Категорија:Починати во 1953 година
Категорија:Родени во 1905 година
Категорија:Жени-уметници
Категорија:Вајарки
Категорија:Советски сликари
Корнелија Чапин

мини|Скулптура од мечка на Чапин

**Корнелија Ван Окен Чапин** (7 август 1893 - 4 декември 1972 година) Американска вајарка родена во Вотерфорд, Конектикат. Таа била позната по нејзините камени модели на птици и други животни.

## Биографија
Корнелија Чапин е родена во Конектикат и израсната во Њујорк како дел од истакнато социјално семејство. Ќерка на Линдли Хофман Чапин (1854-1896), адвокат на Менхетен и Корнелија Гарисон (Ван Окен) Чапин (1865-1925), глумица, Корнелија Чапин исто така била потомок на судијата на Врховниот суд Џорџ П. Ендрјус (кој претседавал со судења на поранешни трговци со робови) и Корнелиус Гарисон (трговец вклучен во изградбата на железници). Чапин исто така била сестра на поетесата Кетрин Гарисон Чапин Бидл, чиј сопруг Френсис Бидл бил 58-ми јавен обвинител на Соединетите држави. Внук на Чапин бил Шујлер Чапин, генерален директор на Метрополитен опера и комесар за културни прашања за Њујорк под градоначалникот Руди Џулијани. Нејзината постара полусестра од страна на таткото била издавачот Маргерит Каетани.

Во нејзините подоцнежни години, Чапин живеела и работела со Мерион Санфорд во Лејквил, Конектикат. Корнелија Чапин починала во Конектикат во 1972 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* Трудови на Корнелија Чапин, 1822-1959: Помош за наоѓање. Библиотека Шлезингер , Институт Редклиф, Универзитетот Харвард.

Категорија:Починати во 1972 година
Категорија:Родени во 1893 година
Категорија:Американски вајари
Категорија:Вајарки
Категорија:Модерни вајари
Аманда Бродерик

десно|мини| Професорката Бродерик во 2015 година
**Аманда Џејн Бродерик** (родена 1971 година) е британски академик и академски администратор, која е заменик-канцелар и претседател на Универзитетот во Источен Лондон од септември 2018 година. Таа е и професор по меѓународен бизнис.

## Биографија
Со семејно потекло од Авганистан, Белгија, Ирска и Хал, Бродерик е родена во 1971 година и израсната во Стафордшир, Англија. Дипломирала на Универзитетот Де Монтфорт во Лестер, со диплома за уметности (БА) од прва класа по маркетинг и психологија и доктор по филозофија (д-р) за меѓународен бизнис.

## Кариера
Таа претходно предавала на Универзитетот во Њукасл, Универзитетот во Салфорд, Универзитетот Дурам, Универзитетот Ковентри, Универзитетот Астон и Универзитетот Де Монтфорт. Пред да се пресели на Универзитетот во Њукасл, таа била продекан (Меѓународни приоритети) и  извршен декан на Колеџот за бизнис и право, Универзитетот во Салфорд; директор на Друштвото „Св. Кутберт“ (Универзитетскиот колеџ во Дарем)  и заменик-декан на бизнис школата Дарем. Таа, исто така, го водела развојот на Универзитетската академија 92, основана од Класата на '92 и Универзитетот Ланкастер, започната во септември 2017 година. Во 2019 година, таа била избрана за претставник на   Советот на Асоцијацијата на универзитети на Комонвелтот.

## Истражувања
Експертизата на Бродерик лежи во областа на меѓународниот бизнис, маркетинг психологијата и стратешките комуникации. Таа е автор на два важни текста во нејзината област  и има искуство во истражување и финансирање на претпријатија.

## Професионална кариера
За време на нејзиниот мандат како декан во Салфорд, тие биле прогласени за  Бизнис школа на годината на Тајмс за високо образование во 2014 година.

Во 2019 година, таа била избрана за претставник на Советот на Асоцијацијата на универзитети на Комонвелтот (ACU).

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1971 година
Категорија:Британски писателки од 21 век
Категорија:Жени-уметници
Стефани Брукс

**Стефани Брукс** (родена 1970 година) е американска уметничка позната по нејзините концептуални и текстуални уметнички дела.  

Нејзината работа е вклучена во колекцијата на Музејот на американската уметност Витни и Музејот на современа уметност, Чикаго.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб страна

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1970 година
Категорија:Американски жени уметници од 21 век
Категорија:Жени-уметници
Елена Корналба

**Елена Корналба** () е италијанска балерина која настапувала во театарот Ла Скала (од 1880 година) и во театарот Мариински (1887-1889).

## Биографија
Таа е ученичка на Катерина Берета. Од 1880 година настапувала на сцената на миланскиот театар „Ла Скала “. Во 1887-1889 година танцувала на царската сцена во Санкт Петербург. За неа, Мариус Петипа го вознобил балетот на Артур Сен-Леон „Фијамет “ ( 1887 ), а исто така ги поставил балетите „Вестал“ (1888) и „Талисман“ (1889), во изведба на балерината. Според тогашната практика, диригентот на  Мариинскиот театар , композиторот Рикардо Дриго, особено за балерината, компонирал дополнителни соло нумери за балетите што ги изведувала.

Корналба совршено ја совладала виртуозната танцова техника карактеристична за италијанското балетско училиште: скок во височина и балон (способност да се задржува во воздухот), техника на ротација, но нејзиниот стил на изведување бил нешто помек од оној на другите италијански балерини.

## Репертоар
#### Мариински театар
* *Еми*, „ Харлемско лале “ од Б. НО. Фитингоф-Шела, кореографите Л. И. Иванов и М. И. Петипа .
* *Жизел*, „Жизел “ А. Адана, продукција на М. И. Петипа на балетот на Ј. Корали и Ј. -Ј. Перото (со додатоци на варијации напишани од Р. Дриго).
* 6 (   - *Фиамета*, „Фиамета“ од Л. Минкус, поставена од М. И. Петипа и Л. И. Иванов врз основа на балетот на А. Сен Леон (со додавање на варијации напишани од Р. Дриго ).
* 17 февруари 1888 - *Амата*, Вестал од М. М. Иванова , кореограф М. И. Петипа.
* 25 октомври (   - *Катарина*, „Катарина, ќерката на разбојникот “ од К. Пуњи, поставена од Енрико Чекети (со додавање музика напишана од Р. Дриго).
* 25 јануари 1889 - *Ела* *, „Талисман“ од Р. Дриго, кореограф М. И. Петипа (премиерата беше дадена како придобивка на балерина).

## Литература
* Руски балет: енциклопедија. - М .: Голема руска енциклопедија; Согласност, 1997. - 632 стр. - 10.000 примероци. — ISBN 5-85370-099-1
* Театарска енциклопедија во 6 тома. Советска енциклопедија.

Категорија:Родени во 1860 година
Категорија:Жени-уметници
Категорија:Балетерини од 19 век
Лидија Соколова

мини|Балерината Лидија Соколова
**Лидија Соколова** (, 4 март 1896 година, Лондон, ОК - 5 февруари 1974 година, Кент, ОК) е британска балерина. Била член на групата на  *Дијагилевски балет*.

## Биографија
Соколова е родена на 4 март 1896 година во Лондон, Велика Британија. Студирала танцови вештини кај познатиот италијански учител Енрико Чекети. Во 1910 година била примена во групата на лондонскиот театар Савој, а потоа учествувала на турнеја низ САД, организирана од рускиот танчер Михаил Мордкин.

Во 1915 година, таа ја прифатила поканата да се приклучи на руската балетска група Дијагилев, каде што изведувала карактеристични танци до распуштањето на групата во 1929 година. Нејзиното најпознато дело во тој период била улогата на Избраната Богородица во балетот Обредот на пролетта ( 1920 ) во режија на Леонид Мјасин. Други значајни дела на балерината се танцови делови во балетите „Волшебната продавница“ ( 1919 година ), „ Триаглник“ ( 1919 година ), „Морнари“ ( 1925 година ) и „Топка“ ( 1929 година ).

По смртта на Сергеј Дијагилев и падот на неговата трупа, Соколова се вратила во Велика Британија, каде што се занимавала со приватно предавање, изведувала мјузикли и повремено настапувала на сцената. Нејзиниот последен танц е учеството во балетот „Жени со добро расположение “ (поставен од Масине) во 1962 година . Покрај тоа, Соколова напишала автобиографска книга со наслов *Танцување кај Дијагилев*, објавена во Лондон во 1960 година. Во 1968 година, таа се појавила во документарен филм на БиБиСи со наслов Дијагилев: Годините во егзил.

Соколова била во брак трипати. Нејзин прв сопруг бил Николај Кремнев во 1917 година, исто така танчер во трупата Дијагилев. Истата година се родила нивната ќерка Наташа (1917–1968). По кратко време, парот се развел, а Лидија се омажила за друг танчер на трупата, Леон Војчеховски. Нејзиниот трет сопруг бил Рони Махон, кој ја надживеал. Балерината починала во Кент на 5 февруари 1974 година.

## Надворешни врски
* Фотографии балерина
* Кратка биографија на балерината

Категорија:Починати во 1974 година
Категорија:Починати на 5 февруари
Категорија:Родени во 1896 година
Категорија:Родени на 4 март
Категорија:Жени-уметници
Категорија:Британски балерини
Категорија:Руски балерини
Јованка Бјегојевиќ

мини|Јованка Бјегојевиќ
**Јованка Бјегојевиќ** ( Прњавор, 28 септември 1931 - Белград, 30 август 2015  ) била примабалерина на Народниот театар во Белград.

## Биографија
Дипломирала на Балетската гимназија во класата на Мило Јовановиќ во Белград во 1950 година, кога дебитирала во Народниот театар како принцеза во *Баладата за средновековната љубов на* Фран Лотка. На истата сцена одиграла голем број улоги на класичниот и современиот репертоар. Благодарение на врвната танцова техника, таа станала, заедно со Душанка Сифниос и Лидија Пилипенко, едно од најважните имиња во српскиот балет во 60-тите и 70-тите години. Во периодот 1959-1961 г. како член на француската балетска група Жан Бабиле и Австралискиот национален балет во Сиднеј ( Австралија ), настапувала во многу земји.

Како член на Народниот театар во неколку наврати била на чело на Балетот. Успешно се занимавала и со педагошка работа во Глумечката и балетската школа во Белград, а глумела и во филмови.

Создала значајни творби во балетските претстави: *[[Лебедово езеро]]* ( Петар Илич Чајковски ), *Дуел* ( Рафаело де Банфилд ), *Пепелашка* Сергеј Сергеевич Прокофјев, *Птица не ги свиткај крилјата* ( Енрико Џозеф ) и други. Таа е добитник на наградата Седми јули.

## Наводи

## Литература
* *Enciklopedija srpskog naroda*, Белград: Zavod za ujbenike, 2008, 105.
* *Српска семејна енциклопедија*, кн. 4. Белград; Народна книга ; Политика, 2006, 16.

Категорија:Српски балерини
Категорија:Починати во 2015 година
Категорија:Родени во 1931 година
Категорија:Југословенски балерини
Категорија:Српски глумци
Категорија:Југословенски глумци
Мира Сањина

**Мира Сањина** (родена: *Мира Баум*, Загреб, 14 јануари 1924 &ndash; Земун, 17 декември 2010 година) е југословенска балерина, кореограф и балетски педагог.

## Биографија
Мира Сањина е родена на 14 јануари 1924 година во Загреб. Студирала балет во Загреб кај Ана Малетиќ, во Виена кај Курт Џос и во Лондон кај Рудолф Лабан. Таа била карактерна танчерка со посебна поединечност. Своите први соло вечери со свои кореографии ги организирала во 1940 година во Загреб, Белград и Љубљана. По формирањето на Независна Држава Хрватска (НДХ), Сањина побегнала во Сплит, кој тогаш бил под власт на италијанските фашисти, а од 1943 година се приклучила на Народноослободителното движење. За време на Втората светска војна, т.е. во партизаните била член на Народноослободителниот театар. Во 1945 година, по војната, Сањина била ангажирана како солист во Балетот на Народниот театар во Белград. Таму танцувала во „Охридска легенда“, „Балада за средновековна љубов“, „Шпанско капричо“, „Љубовниот волшебник“ и други балетски претстави. Таа ги кореографирала „Саломе“ и „Баладата за залутаната месечина“ на Ричард Штраус, кои ги поставил во Загреб, како и танцови сцени во опери и на телевизија низ СФР Југославија. Во 1971 година го отворила „Студиото за модерен танц и современ танц“ во Белград, а истата година се повлекла од сцената. Мира Сањина починала во Белград на 17 декември 2010 година, а била погребана на Еврејските гробишта на 20 декември 2010 година.

## Наводи


## Литература
* Romano, Jaša (1980). Jevreji Jugoslavije 1941-1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.
* Sorić, Ante (1988). Židovi na tlu Jugoslavije, katalog izložbe, Zagreb: Muzej MTM.

Категорија:Југословенски партизани
Категорија:Српски Евреи
Категорија:Луѓе од Загреб
Категорија:Југословенски балерини
Категорија:Жени-уметници