open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Јован Димовски

**Јован Димовски-Јанко** (,  – , ) — македонски сликар.

## Животопис
Роден e во Битола во 1928 година. Завршил Академија за применета уметност, насока Декоративно сликарство во Белград во 1953 година во класите на професорите Васа Поморишац и Винко Грда.

Тој припаѓа на првите повоени генерации ликовни уметници кои се вклучуваат во процесот на осовременување на ликовниот израз, притоа задржувајќи ја длабоката приврзаност кон тлото од кое потекнува и наоѓајќи секогаш инспиративни поттици (по содржинска определба и стилска изразност) во македонското културно наследство. По дипломирањето станува член на ДЛУМ. Се вклучува во ликовниот живот на Македонија и е присутен на сите изложби, распнат на релација Битола - Скопје - Белград. Одлучувачки момент за неговото творештво претставува работата со Здравко Блажиќ, на конзервација на фрески и икони во повеќе македонски цркви и манастири, кога ги согледува вредностите на нашето средновековно културно наследство. Работи како ликовен педагог, графички илустратор, сценограф и најмногу како слободен уметник. Организира изложби од 1952 год. во Битола, а потоа Скопје, Белград и странство. Учествува на изложбите на ДЛУМ, а од 1955 г. и со ликовната група ВДИСТ, како нејзин член. Од 1971 год. членува и во белградската ликовна група СИНГИАРТ со други 6 сликари истомисленици, кои инспирација бараат во културното наследство. Во текот на своето творештво, Димовски минува низ еден доста хетероген стилски развој. Започнува со стилизиран реализам, со многу декоративни елементи, со примери од народната орнаментика (особено изворната керамика) и македонскиот фолклор. Потоа преку специфичен експресионизам се доближува до асоцијативната апстракција, во чија основа се природата и нејзините појави. Почетните дела се поврзани со македонскиот природен предел, со Старата битолска чаршија, со мртви природи... многу блиски на постимпресионизмот, а подоцна применува стилизација, поедноставување на облиците, прифаќање декоративни елементи со контурно врамување на истите. Веќе подоцна, во почетокот на 7. деценија во циклусот „Македонска рапсодија“ се доближува до асоцијативната апстракција. Во ист дух ги работи и сцените од катастрофалниот земјотрес во Скопје како сопствено доживување на ужасот, со внесување на симболичен израз и неформални решенија. Со неговите самостојни изложби и учеството на голем број групни во земјата и странство, како и со големиот број награди и признанија, Димовски обезбеди значајно место во историјата на македонското сликарство. Неговите дела се наоѓаат ширум светот, а за своите креации добитник е на голем број награди, признанија, дипломи и пофалби.

Починал во Белград во 1996 година, а погребан е во Битола.

## Поврзано
* Локвањи

## Наводи

## Надворешни врски
* УМЕТНИЧКА СЛИКА –„ЛОКВАЊИ“- СОВРЕМЕНА УМЕТНОСТ, АВТОР ЈОВАН ДИМОВСКИ на семрежното место на Заводот за заштита на спомениците на културата и музеј во Битола

Категорија:Македонски сликари
Категорија:Југословенски сликари
Категорија:Погребани во Битола
Агнес Мутшпил

мини|300x300пкс|
**Агнес Мутшпил** (родена **Агнес Гахбауер**: 8 февруари 1914 - 3 мај 1966 година) била сликарка од Салцбург, претставник на „Салцбуршката група“ уметници кои дошле до израз во текот на 1950-тите.

## Живот
Агнес Гахбауер е родена во Салцбург, најстарата ќерка на Хајнрих и Агнес Гахбауер. Учела во средно училиште „*Академска гимназија“ (гер:* Akademisches Gymnasium) во градот. Во 1938 година се омажила за д-р Ханс Мутшпил, помлад судија. Тој бил убиен само три години подоцна додека служел како војник на рускиот фронт. За време на воените години, таа следела настава во катедралната презвитерија, веројатно во очекување да влезе во верски ред. Подоцна била принудена да се пресели во Хановер. По војната, таа поминала два мандата студирајќи етика и логика како студент по филозофија на Универзитетскиот теолошки факултет, назад во Салцбург. Сепак, нема индикации дека таа некогаш станала калуѓерка или дека го завршила својот степен.

Во социјална смисла, за време на повоените години, младата вдовица се поврзувала со голем број уметници, како што се Макс Пејфер Ватенфул, Каспар Нехер и Херберт Брајтер. Самата Агнес Мутшпил станала самоук уметник и, почнувајќи од 1950 година, уживаше се поголем успех на меѓународно ниво. Нејзината рана работа ја почитувале новооткриената традиција на доцниот експресионизам, но таа сè повеќе се ослободувала од модерните предрасуди и станала, во најдобра смисла, „наивен уметник“. По 1974 година, таа почнала да се гледа како претходник на краткотрајното уметничко движење „Наивни од Салцбург“. Агнес Мутшпил главно сликала со маслени бои, но имала и акварели, скици и принтови. Таа сакала да прави слики од нејзиниот роден град, особено фаворизирајќи ги неговите различни кули и полуформални градини. Имало слики од нејзината сопствена градина. Имало и слики од Рим, град за кој како посветен католик чувствувал посебен афинитет, и од островот Понца кој често го посетувала.

Агнес Мутшпил станала уште подобро општествено поврзана меѓу уметничко-интелектуалната елита на Салцбург. Нејзиниот круг на пријатели го вклучувало скулпторот Тони Шнајдер-Манзел, композиторите Готфрид фон Ајнем и Карл Орф, поетите Вернер Бергенгруен и Герхард Аманшаузер, заедно со колегите уметници Едуард Баумер и Пол Флора и, навистина, иконичниот Бертолт Брехт .

Во 1966 година, Агнес Мутшпил била добитник на наградата Теодор Корнер.

## Наводи

Категорија:Починати во 1966 година
Категорија:Родени во 1914 година
Категорија:Луѓе од Салцбург
Категорија:Австриски сликарки
Фриц Шварц-Валдег

мини|253x253пкс| Фриц Шварц-Валдег (1930-ти)
**Фриц Шварц-Валдег**, првично **Фридрих Шварц** (1 март 1889 година, Виена - 14 октомври 1943 година, Собибор ) бил австриски експресионист и кубистички сликар од еврејско потекло. Бил убиен во Холокаустот.

## Биографија
лево|мини|214x214пкс| Одговорност
Неговиот татко бил службеник на судија. Рано покажал интерес за уметноста и неговите родители му биле поддршка. На седумнаесетгодишна возраст, тој го посетувал приватното уметничко училиште на Дејвид Кон (1861-1922), сликар на портрети и жанрови. Добивал дополнителна обука на Академијата за ликовни уметности под Кристијан Грипенкерл и Рудолф Бахер .

На почетокот на Првата светска војна, тој доброволно се пријавил и служел со пешадијата во Италија, каде што сликал борбени сцени. За време на неговата служба, во 1916 година, тој преминал во католицизам, со одобрение од неговото семејство. По завршувањето на својата должност, многу патувал; престојувал накратко во Копенхаген, Рим и Париз.

Кога се вратил во Виена, се запознал со Егон Шиле и Оскар Кокошка. Како резултат на тоа, тој се приклучил на Хагенбунд, либерално здружение на уметници. Од 1925 до 1927 година, бил претседател. Подоцна, отпатувал во Шпанија и Босна со својата придружничка, трговецот со уметнички дела Леа Јарај-Бонди (1880-1968).

По Аншлус, и покрај неговото преобраќање и доброто воено досие, му било забрането да изложува или да прима нарачки. Седум месеци подоцна, тој одеднаш бил принуден да го напушти студиото и многу од неговите дела биле изгубени. Живеел со својата сестра Мелани до август 1942 година, кога бил одведен од Гестапо. Бил пренесен во логорот за истребување во Мали Тростенец, но се претпоставува дека е пренесен понатаму во Собибор, бидејќи се споменува во сведочењето на Курт Тичо (Томас) како затвореник со кој се спријателил, иако претходните извори веруваат дека тој бил пренесен во Мали Тростинез и убиен по пристигнувањето на 4 септември 1942 година.
мини|315x315пкс| Стари еврејски гробишта, Прага
Неговите преживеани дела останале под грижа на неговата сестра, која ја избегнала смртта поради тоа што била мажена за „ариевец“. Оттогаш тие се насекаде. Во 2009 година, Јудискиот музеј во Виена собрал 25 слики во масло и 70 цртежи со акварел за голема ретроспектива. Денес тој се смета за пионер на австриското експресионистичко сликарство по 1918 година - но голем дел од неговото дело се смета за изгубено. Малку австриски колекции ги прикажуваат неговите слики, па затоа на уметничкиот пазар тие се тргуваат како барани реткости.

## Наводи

## Дополнителна литература

* Матијас Боекл, *Фриц Шварц-Валдег.* *Maler-Reisen durchs Ich und die Welt* (Патување на сликарот во себе и светот), Bibliothek der Provinz, 2009

## Надворешни врски

* „Der Pionier der expressistischen Malerei Österreichs Fritz Schwarz-Waldegg bis zum 25.4.2010 во Виена“  од Алфред Сталцер @ GFDK
* „Ermordet und vergessen: Der Maler Fritz Schwarz-Waldegg“ @ Die Presse
* https://www.fritzschwarzwaldegg.at/

Категорија:Починати во 1942 година
Категорија:Родени во 1889 година
Категорија:Австриски сликари
Девендер Синг

**Девендер Синг** (роден на 6 ноември 1947 година) е современ индиски уметник (сликар) од Пенџаб.

## Ран живот
Синг е роден на 6 ноември 1947 година  во Амритсар, Пенџаб. Неговиот татко, Севак Синг (ГД Арт Лахоре), бил и самиот добро познат уметник.

## Образование и обука
Своето формално образование го добил во Мумбаи, Лудијана и Чандигар.

## Сликарство
Неговите добро познати слики ја вклучуваат серијата направена на Бара Маха. Синг ја започнал својата кариера со илустрации направени за многу познатиот стрип Амар Читра Ката. Неговите историски слики на Сиките се добро познати меѓу Пенџаби ширум светот. Девендер Синг е познат уметник Сик. Неговите слики ги красат ѕидовите на многу познати музеи.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална веб страна
* од Sadapunjab.com
* Sikh-Heritage.co.uk
* Директориум Пенџаб
* Четка со историјата на Сиките од Ноника Синг, The Tribune
* Раката што и дава форма на историјата на Сиките, Рати А. Менон, Индијан експрес
* Прекрасните платна на Девендер Синг, од Сумет Арора
* Трибината
* https://www.facebook.com/DevenderSinghArtist/

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1947 година
Категорија:Уметници од Индија
Станислав Сичов

**Станислав Иванович Сичов** (украински: Станіслав Іванович Сичов; руски: Станислав Иванович Сычёв; 19 декември 1937 година, Одеса, СССР - 2 септември 2003 година, Одеса, Украина) ― украински уметник, еден од основачите на незваничната (андерграунд) уметност на Одеското училиште.

## Животопис
Станислав Сичов бил роден на 19 декември 1937 година во Одеса.

Дипломирал на Одеското уметничко училиште во 1960 година.

Многу критичари веруваат дека организираната во 1967 година „Оградна изложба“ на млади уметници и Станислав Сичев и Валентин Хрушч на оградата на Одеската опера го означи почетокот на „нонконформизмот од Одеса“. Ова шоу траело само три часа.

Во 1970 година учествувал на неформални изложби во Одеса и Москва. Во 1989 година учествувал на меѓународната изложба „Импреза“ во Ивано-Франковск. Во 1989 година, 1994 година - Лична изложба во Музејот на западна и источна уметност во Одеса. Значителен дел од работата е во приватни збирки во Минхен, Париз, Лондон, Њујорк, Њу Џерси, Сан Франциско.

Станислав Сичов починал на 2 септември 2013 година во Одеса.

## Наводи


## Надворешни врски

* Од историјата на авангардата на Одеса: „Изложба на ограда“ 
* Блог за Станислав Сичов 
* Дела на Станислав Сичов во НТ-Арт Галеријата
* Дела на Станислав Сичов во Неуметничката галерија 

Категорија:Починати во 2003 година
Категорија:Родени во 1937 година
Категорија:Украински машки сликари
Категорија:Уметници од Одеса
Категорија:Руска авангарда
Категорија:Советски сликари
Категорија:Модерни сликари
Категорија:Руски машки сликари
Категорија:Руски сликари од 20 век
Категорија:Руски машки уметници од 20 век
Категорија:Украински машки уметници од 20 век
Категорија:Украински сликари од 20 век
Несреќа на подводното возило „Титан“

**Длабоководното возило „Титан“** се урнало на 18 јуни 2023 г. Тоа исчезнало по уште едно нуркање до урнатините на бродот „Титаник“, кој потонал во 1912 г. Во подводното возило имало пет лица, меѓу кои и тројца туристи. Операцијата за пребарување и спасување започнала следниот ден. Првично, се претпоставувало дека членовите на екипажот би можеле да бидат живи, а кислородот достапен на возилото би бил доволен за околу четири дена. Меѓутоа, три дена по почетокот на операцијата за пребарување и спасување, на околу петстотини метри од лакот на „Титаник“, откриени се фрагменти од длабоководно возило: потпорната рамка на која бил прикачен трупот и зашилениот врв на светлосниот надворешен труп. Природата на откриените фрагменти ни овозможува да заклучиме дека најверојатната причина за несреќата на „Титан“ е имплозија — миговно уништување на силниот труп со огромен надворешен притисок. Екипажот и патниците на возилото починале веднаш. Телата на загинатите не се пронајдени и, со оглед на местото и околностите на уништувањето на „Титан“, веројатно нема да бидат пронајдени.

## Опис на возилото
Длабоководното возило „Титан“ со човечки екипаж, произведено од американската фирма OceanGate, Inc., се користело за длабоководно нуркање од 2021 г., вклучително и до потонатиот брод  „Титаник“, кој потонал во 1912 г. Средишниот дел на цврстото тело на возилото се состоело од цилиндрична цевка од јаглеродни влакна со дебелина на ѕидот од 5 инчи (127 мм, или 800 слоеви јаглеродни влакна). Две титански полутопки биле прикачени на краевите на цевката со титански прирабници. На предната полутопка имало бродско прозорче, а на задната полутопка била прикачена конусна облога. Должината на подводното возило била 6,7 метри, ширината, земајќи ги предвид погоните расположени на страните, била 2,8 метри, внатрешниот пречник на цврстиот труп бил 1,42 метри, висината била 2,5 метри, а тежината била 9525 килограми. Возилото не било пловно и имало потреба од брод носач. Според производителот, возилото развило брзина од 3 јазли, или 5,6 км/ч; неговиот развој бил спроведен заедно со Вашингтонскиот универзитет. Била прогласена можност за нуркање до 4000 м, собирајќи пет лица внатре. Според операторот, „Титан“ се користел за научно истражување и собирање податоци, медиумско производство, длабоководни испитувања, како и за туристички цели, на пример нуркање до „Титаник“.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

__ИНДЕКС__

Категорија:Титаник
Категорија:Несреќи
Категорија:Катастрофа
Категорија:Настани во јуни 2023
Роман Безпалкив

**Роман Безпалкив** () &#x2013; (15 април 1938, село Хлушин, Лавовско &#x2013; 19 ноември 2009 година, Лавов) &#x2013;  украински сликар. Невовите жанрови биле сликарството и сакрална уметност. Тој бил член на Националниот сојуз на уметници на Украина (1988). Бил  Почесен уметник на Украина (1998).

Во 1962 година, дипломирал на Медицинскиот институт при Лавовскиот национален медицински универзитет. Во 1965 година се запишал на Лавовската национална академија за уметности и ја завршил во 1971 година.

Автор е на многу сценски и сакрални дела, меѓу кои и филозофски портрети на личности од украинската култура како Тарас Шевченко, Бохдан Ихор Антонич, Маркијан Шашкевич, Иван Вишенски, Катерина Билокур и други. Учествувал на лични, национални и меѓународни изложби.

Починал по долго боледување на 19 ноември 2009 година и бил погребан на Личакивските гробишта, Лавов.

## Наводи

## Книжевност

*  .
## Надворешни врски
* ''Олја Малерик'' . Портрети-притчи від Романа Безпалківа  
* Роман Безпалків – мандрівник од Академічної 
* Роман Безпалков
* Во Львові виставкою-реквіємом пом'януть «Адмірала» – Романа Безпалківа, який помер 20 листопада  

Категорија:Починати во 2009 година
Категорија:Родени во 1938 година
Категорија:Естетичари
Категорија:Украински машки сликари
Категорија:Украински уметници од 21 век
Категорија:Украински машки уметници од 20 век
Категорија:Украински сликари од 20 век
Категорија:Закопани во Личавските гробишта
Федир Манајло

**Федир Манајло** (, 1910–1978) ― украински уметник од територијата на денешената Закарпатска Област, под влијание на експресионистичкото движење. Територијата на денешната Закарпатска Област во тоа време дел од Австроунгарија, подоцна дел од Чехословачка и Унгарија до 1945 година.

Манајло студирал на Уметничкото и техничкото училиште во Прага кај Брунер. Тој ја посетил Франција во 1930 година, патувајќи во Париз, Марсеј и Лион. Од 1937 до 1945 година предавал украсна уметност во Трговското училиште во Ужхород, пред да продолжи да предава во Уметничката школа во Ужхород. Почнувајќи од 1940-тите, Манајло сликал жанровски сцени на *Закарпатија.*

## Наводи

Категорија:Експресионистички сликари
Категорија:Починати во 1978 година
Категорија:Родени во 1910 година
Категорија:Чехословачки уметници
Категорија:Советски сликари
Категорија:Украински машки сликари
Категорија:Украински машки уметници од 20 век
Категорија:Украински сликари од 20 век
Бојата на парите

**Бојата на парите** () — американски филм од 1986 г. во режија на Мартин Скорсезе. Филмот е адаптација на истоимениот роман на Волтер Тевис. Името содржи навестување дека бојата на платното на билјардската маса е иста како онаа на американските долари. Оскар за најдобар глумец добил Пол Њуман.

## Содржина
Познатиот билјардски мајстор Еди Фелсон, наречен „Брзиот“, одамна не игра, но е зафатен со мирен и исплатлив бизнис со препродажба на алкохол. Откако во еден бар, тој се среќава со младиот надарен играч Винсент и презема покровителство над него. Еди решил да се потсети на својата младост и да го научи младичот да заработува големи пари на маса со зелено платно. „Освоените пари се двојно послатки од заработените пари“, вели Еди. Ги придружува на турнејата девојката на Винсент, Кармен, која ја игра својата улога во еден вид на игра за да ги возбудува шутраците што ја гледаат играта. Меѓутоа, ако мудриот ветеран игра за пари, тогаш новодојдениот игра за победа. Винсент не може да ги управува своите емоции. Еди не успева да го убеди Винсент дека понекогаш треба да изгубиш и да ја скриеш својата вистинска вештина, и да го намамиш непријателот за да заработиш повеќе. Конечно, Еди го губи трпението и решава да ги остави Винсент и Кармен, жалејќи се што не можел да му ја пренесе својата вештина. Во меѓувреме, тој самиот чувствува дека не се изразил целосно како играч во своето време.

Иако годините не се исти и видот му слабее, тој повторно го зема знакот во свои раце и почнува сам да вежба и да игра. Поминува некое време. Откако ќе помине низ низа помали турнири, Еди Фелсон влегува во националното првенство во билјард, кое се одржува во Атлантик Сити. Во четвртфиналето, неговиот турнирски пат се вкрстува со Винсент. Поранешниот младинец сериозно се променил, созреал и пред средбата му се заблагодарува на својот учител и тврди дека тој самиот може да го научи нешто Еди. Во текот на најтврдоглавиот дуел, Еди извлекува победа и оди во хотелот да се подготви за полуфиналето. Одеднаш, вечерта, Винсент се појавува во неговата соба и му носи голема сума пари. Винсент тврди дека му подлегнал на Еди за да го добие паричниот облог на него на подземна наградна игра и е подготвен да го подели својот дел од 8.000 долари со Еди. Еди е толку разочаран што се повлекува од турнирот следниот ден. По излегувањето од шампионската сала, Еди се среќава со Винсент и го кани да игра вистински, за овие осум илјади. Винсент неволно се согласува и играчите ја започнуваат играта...

## Улоги

## Наводи

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 1986 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмски драми
Антифил (сликар)

**Антифил** () ― старогрчки сликар од Навкратис, Египет, во времето на Александар Македонски. Работел за Филип II Македонски и Птоломеј I. Така, тој бил современик на Апел, чиј ривал се вели дека бил, но изгледа дека работел во сосема друг стил. Квинтилијан зборува за неговата способност: описите на неговите дела кои преживеале покажуваат дека тој се истакнувал во светлина и сенка, во жанровски претстави и во карикатура.

## Сликите на Антифил изложени во Стар Рим
Во Стариот Рим, според Плиниј Постариот, Октавијановата школа (Schola Octaviae) била украсена со слики од Антифил, меѓу кои биле неговата Хесиона и неговата слика на групата Александар и Филип со Минерва. Курија Помпеја, позната како местото на убиството на Јулиј Кесар, било во облик наречено егзедра, или сала опремена со седишта и било украсено со слики на Кадмо и Европа од Антифил.

## Наводи

Категорија:Старогрчки сликари
Категорија:Сликари од 4 век п.н.е.
Категорија:Грци од 4 век п.н.е.
Категорија:Навкратци
Категорија:Сликари на Александар Македонски
Антон Колиг

[мини| ''Богородица со дете'' (1927-1929), фреска, [Корушка]]
**Антон Колиг** (1 јули 1886 – 17 мај 1950) бил австриски експресионистички сликар.

## Биографија
Антон Колиг е роден во Нојтишајн како син на салонскиот уметник Фердинант Колиг. Студирал на Виенската школа за уметност и занаетчиство кај Оскар Кокошка во 1904–1907 година, а потоа од 1907 година ги продолжил студиите на Академијата за ликовни уметности во Виена под раководство на Хајнрих Лефлер и Алојз Делуг.

Во 1911 година, делото претставено од него на изложбата го привлекло вниманието на специјалистите кои му доделија стипендија на Колиг и му организирале патување во Франција. По избувнувањето на војната, тој се вратил во Австрија.

За време на Првата светска војна, почнувајќи од 1916 година, бил на воена служба, а работел како воен уметник во Виена.

Колиг бил професор во Штутгарт од 1928 до 1943 година. Во 1944 година, тој бил сериозно повреден како резултат на бомбардирањето на сојузниците во Втората светска војна. Последните години од својот живот ги поминал во Ноч им Гаилтал, каде што починал на 17 мај 1950 година.

Антон Колиг е претставен во австриската галерија Белведере, во Воено-историскиот музеј и во колекцијата Леополд, како и во колекцијата Есл и во Уметничката галерија на Корушка.

## Поврзано
мини|''Портрет на семејството Шаукал'', 1911 година, масло на платно, 160 cm × 160 cm, Леополд колекција II, Виена

* Соочување со модерното: Портретот во Виена 1900 година

## Литература

* Edwin Lachnit. "Kolig, Anton." In Grove Art Online. Oxford Art Online, (accessed January 9, 2012; subscription required).  3-88309-155-3

## Надворешни врски

* Entry for Anton Kolig on the Union List of Artist Names
* 
* https://www.antonkolig.at/

Категорија:Починати во 1950 година
Категорија:Родени во 1886 година
Категорија:Австриски сликари
Категорија:Екпресионисти
Симеон Силјановски

**Симеон Силјановски** (,  –) — македонски сликар.

## Животопис
Роден e во Битола во 1942 година. Дипломирал на Факултетот за ликовна уметност во Белград, отсек сликарство.

Бил средношколски, а после и универзитетски професор. Има поставувано самостојни изложби на ликовни дела во Битола (повеќепати), во Скопје, Охрид, Куманово, Штип и др. македонски градови, како и во Белград, Зрењанин, Загреб, Сараево, Брисел, Париз, Стокхолм, Чикаго, Аспен, Денвер, Вел, Магдебург. Негови ликовни креации се работени во повеќе стилско-ликовни ориентации: од импресионизам, метафизичка димензија, кубизам, експресионизам до комбинација на апстрактни и кубистички облици. Покрај техниките: пастел, масло, графика, акварел и комбинирана техника, тој работи и мозаици кои се наоѓаат во јавни објекти во Битола и Скопје. Добитник е на повеќе награди и јавни признанија. Негови дела се наоѓаат во голем број македонски и светски галерии. Застапен е во повеќе анталогиски прикази на светското сликарство.

## Наводи

Категорија:Македонски сликари
Категорија:Југословенски сликари
Иван Ноштев

**Иван Ноштев** — македонски општественик.

## Животопис
Иван Ноштев е роден на  година во . Преродбеникот Христодул Ноштев и општественикот Никола Ноштев се негови роднини. Во 1902 година со првата генерација ги завршува трговските курсеви на солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, заминува во Русија и започнува да студира на Санктпетербуршкиот шумарски институт. Истата година е еден од основачите на Македонското научно-литературно другарство.

## Наводи

Категорија:Македонски општественици
В’лчи Дол

**В’лчи Дол** () — град во Северна Бугарија, административен центар на општината В’лчи Дол во Варненската Област. Има население од околу 3.060 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа на сливот на Добруџанската, Варненската и Шуменската висорамнина на 50 километри западно од регионалниот центар Варна и на 39 километри од Добрич.

## Историја
В’лчи Дол настанал како населба по завршувањето на Кримската војна (1853-1856) година, кога османлиската власт населила овде Черкези. Населбата носила називот **Курт Дере**, а првите му жители били познати со своите кражби и жителите на околните села крикнале од нив. Во 1877 година, кога руските трупи се приближувале до Добрич, Черкезите го напуштиле селото. Новите доселеници во Курт Дере биле Бугари, главно бегалци од Тракија и други делови на земјата.

Во 1909 година низ селото била прокарана железничката пруга од Девња за Добрич што придонесло за брзиот развој на трговијата и занаетчиството, бил воспоставен почетокот на една од најголемите житни бази во земјата. Се појавиле првите индустриски претпријатија и работилници. Во 1934 година селото било именувано на **В’лчи Дол**, а во 1974 година било прогласено за град.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на Општината В’лчи Дол 

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Аксаково

**Аксаково** () — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Аксаково во Варненската Област. Има население од околу 8.004 жители (2022).

## Географија и местоположба
Се наоѓа на околу 90-100 метри надморска височина, во јужното подножје на висорамнината Франгенско Плато, со наклон кон Варненското Езеро, на 10 километри северозападно од регионалниот центар Варна.

## Историја
Историјата на Аксаково може да се проследи уште од римско време. Во близина на населбата се наоѓа римската тврдина М’глиж која имала важна улога за развојот на населбата и одбраната на регионот. Откако Отоманската Империја го презела Второто бугарско царство, дошло до пад на бугарското население во областа. Селото имало претежно турско население и се викало **Аџемлер**. Кога бил потпишан Санстефанскиот договор (1878), дошло до масовен егзодус на Турците. Новото население се состоело од бугарски бегалци кои дошле од регионот околу Одрин и Лозенград во Источна Тракија. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, во Македонско-одринското ополчение доброволно се пријавиле 4 лица од Аџемлер. На 14 август 1934 година името на селото е сменето од Аџемлер во **Аксаково** во чест на рускиот публицист Иван Аксаков кој активно се вклучил во процесот на ослободување на Бугарија. Во 2004 година селото добило статус на град.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на Општината Аксаково

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Владимир Заимов

**Владимир Стојанов Заимов** (8 декември 1888 — 3 јуни 1942 година) — русофилски генерал што дејствувал како советски шпион во Кралството Бугарија. Тој бил прогласен за Херој на Советскиот Сојуз за неговите дејствија против силите на Оската.

## Животопис
Владимир Заимов е роден на 8 декември 1888 г. во Ќустендил во семејството на Стојан Заимов, учесник во Априлското востание . Во 1907 година дипломирал на Кралскиот офицерски колеџ и од 1912 до 1913 година служел во Балканските војни и Првата светска војна . Во 1927 година помагал во изградбата на артилерија во родната земја, а до 1934 година бил на чело на Воената лига. Една година подоцна, тој бил преместен во резерват во кој подоцна бил затворен. На 16 октомври истата година тој станал генерал-мајор и станал секретар на Воениот сојуз. Од 1935 до 1936 година бил обвинет за обид за атентат врз генералот Дамјан Велчев, но обвиненијата биле отфрлени поради недостиг на докази. Кога започнала војната, тој добил наредба од Советската комунистичка партија да се спротивстави на германската окупација, но подоцна бил уапсен на 22 март 1942 година под обвинение за шпионажа и бил осуден следниот ден. На 3 јуни 1942 година тој побарал помилување од Борис III, но бил одбиен и истиот ден бил погубен. Во мај 1945 година бил рехабилитиран од Софискиот суд на Народниот трибунал на Татковинскиот фронт.

## Наводи

Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме
Категорија:Носители на Орденот на Ленин
Категорија:Луѓе од Ќустендил
Категорија:Починати во 1942 година
Категорија:Родени во 1888 година
Категорија:Русофили
Панде Петровски (сликар)

**Панде Петровски** (,  –) — македонски сликар, карикатурист и писател.

## Животопис
Роден e во Битола во 1939 година. Завршил Педагошка академија, Ликовна група во Скопје во 1963 година.

Самостојно изложува од 1959 година и до денес има организирано 25 изложби во Македонија, Србија, Шведска и Австралија. Во своето педесетгодишно ликовно творештво, редовно учествува на над стотина групни изложби во Македонија, Србија, Турција и Бугарија. Член е на Македонското научно друштво во Битола, ДЛУБ и ДЛУМ, а членувал и во Здружението на карикатуристи на Македонија. Членувал во Организациониот одбор на Триеналето на современа југословенска графика, а работел и како сценограф на Фестивалот ,,Илинденски денови“ од основањето до денес. Автор е на неколку книги на афоризми и хуморески. Учесник е на повеќе ликовни колонии во Македонија, Србија, Црна Гора, Албанија, Романија. Добитник е на повеќе награди за афоризми. Позначајни награди за карикатура се: Трета награда на југословенски конкурс во 1988 год. и Специјална награда на 37. Светска галерија на карикатурата на Остен во Скопје, во 2009 година.

## Награди
Од наградите за сликарство се издвојуваат: 
* „Мајска награда“ на ДЛУБ во 1978 год., 
* Награда „4 Ноември“ на Општина Битола во 1987 год. 
* Плакета за најуспешен битолчанец од областа на културата за 2009 година.
* Награда „4 Ноември“ за животно дело во 2025 год.

## Наводи

Категорија:Македонски сликари
Категорија:Македонски афористи
Категорија:Добитници на наградата „4 Ноември“
Белослав

**Белослав** () — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Белослав во Варненската Област. Има население од околу 7.620 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 19 километри западно од Варна. Сместен е на двата брега на длабинскиот пловечки канал Варна - Девња, кој ги поврзува Варненското со Белославското Езеро. Поради немање мост преку каналот  во Белослав има редовен траект за превоз на патници од едниот до другиот крај на градот.

## Историја
Според историските податоци населбата постоела за време на Второто бугарско царство под името **Крушево**. Во 16 век тоа било преименувано од  османлиските власти во **Гебеџе  Богаз**, а до 18 век од името останало само **Гебеџе**. За време на Руско-турската војна во 1877 година, руските војници од 71-от Белевски пешадиски полк го ослободиле селото и подигнале комеморативен крст на една височина, менувајќи го името на селото од Гебеџе во **Белево**. Селото официјално било преименувано во Белево во 1882 година и поново во **Белослав** во 1940 година. Во 1981 година добило статус на град.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на Општината Белослав

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Девња

**Девња** () — град во северна Бугарија, административен центар на општината Девња во Варненската Област. Има население од околу 9.025 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа на  Добринската висорамнина, во нејзиниот најисточен дел, на 22 километри западно од регионалниот центар Варна и на 18 километри североисточно од Провадија.

Градот е познат по карстните извори од кои произлегува реката Девња. Тие се најголемите карстни извори во Бугарија со вкупен проток од 3700 литри во секунда.  Во областа има вкупно околу 30 извори, обединети во 7 изворски групи. Сите извори се зафатени за водоснабдување на индустријата во Девња и Варна.

## Историја
Античкото име на Девња било **Марцијанополис** (латински: Marcianopolis; грчки: Μαρκιανούπολις). Тој бил главниот град на римската провинција Долна Мизија, основана од царот Трајан во 106 година по походите против Дакијците. Тој наводно градот го нарекол во чест на неговата сестра Марција. И покрај редовните варварски напади, Марцијанополис останал важен центар сè додека аварскиот напад конечно го уништил во 614-615 година.

Откако Словените се населиле на Балканот во 7 век, тие ги нарекле урнатините на античкиот град **Девина**. Мала бугарска тврдина постоела на местото во средниот век, веројатно изградена од ханот Омуртаг во 9 век и проширена на север во 10 или 11 век.

По османлиската инвазија на Балканот, тврдината била уништена и напуштена, а населбата била преместена на запад. Село по име **Девне** се споменува во османлиски даночен регистар од 1573 година, со други форми на името потврдени од странски и бугарски патници во 16 и 17 век, понекогаш користени за означување на блиската река.

По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт селото се викало Девне до 1934 година, кога било заменето со формата **Девња**. Блиската река Девња била традиционален индустриски центар уште од османлиско време со бројни воденици кои служеле и на жителите на големата и бесводна Јужна Добруџа. На 27 август 1969 година, градот Девња бил формиран преку спојување на селата Девња, Река Девња и Повелјаново.

## Економија
Девња е дел од индустрискиот комплекс Варна-Девња и голем број важни капацитети за тешката индустрија се наоѓаат во или во близина на градот, што го прави центар на хемиската индустрија од национално значење.

## Наводи

## Надворешни врски
*  Официјална веб-страница на Општината Девња

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Суворово

**Суворово** () — град во северна Бугарија, административен центар на општината Суворово во Варненската Област. Има население од околу 5.049 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 34 километри северозападно од регионалниот центар Варна, на 56 километри југозападно од градот Добрич и на 59 километри источно од градот Шумен.

## Историја
При ослободувањето селото се викало **Козлуџа**. Во 1934 година населбата била преименувана во **Новградец**. Сегашното име **Суворово** датира од 1950 година и е во чест на рускиот генерал Александар Суворов (1748-1800) кој победил во Битката кај Козлуџа на 21 јуни 1774 година.

Од 7 септември 1984 година Суворово добило статус на град.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на Општината Суворово

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Леонид Пашечник

**Леонид Иванович Пашечник** (руски: *Леони́д Ива́нович Па́сечник*, украински: *Леонід Іванович Пасічник*; роден на 15 март 1970 година) — политичар од регионот Донбас во Украина, кој e шеф на Луганската Народна Република од 2017 година. Пашечник претходно ја извршуваше функцијата министер за државна безбедност на ЛНР од 2014 до 2018 година.

Пред неговата политичка кариера, Пашечник служел во Службата за безбедност на Украина до проруските немири во Украина во 2014 година, кои тој ги поддржил.

## Наводи

Категорија:Родени во 1970 година
Категорија:Политичари од Единствена Русија
Знаме на Вајоминг

**Знаме на Вајоминг** — службено знаме на американската држава Вајоминг. Во средината на знамето има силуета на американски бизон, додека рабовите на знамето се црвено-бели. Црвената боја ги симболизира Индијанците и американските пионери кои ги дале своите животи, а белата симболизира чистота и правда. На знамето доминира сината боја, која алудира на бојата на небото и далечните планини. Тоа е исто така симбол на верност, праведност и мажественост.

Бизонот кој преовладува на знамето на Вајоминг ја претставува меснаа фауна, додека во средината на неговото тело е грбот на државата Вајоминг, што го симболизира обичајот на жигосување на добитокот.

Во 1916 година, организацијата „*Вајоминшките ќерки на американската револуција*“ објавила конкурс со кој ја поканува јавноста да учествува во дизајнирањето на знамето на Вајоминг. Понудена е и награда од 20 долари, а организацијата добила 37 предлози. Избран е цртеж *на Верна Кис*, која малку претходно дипломирала на Институтот за уметност во Чикаго. На 31 јануари 1917 година, гувернерот Роберт Д. Монтено го потпишал Законот за национално знаме, со што службено е прифатен предлогот на Кис.

*Грејс Рејмонд Хебард*, која предавала на Универзитетот во Вајоминг, предложила промени во дизајнот на државното знаме. Во својот изворен облик, бизонот летал, што требало да ја претставува неговата поранешна слобода кога талкал по рамнините на Вајоминг. Вака конечно беше усвоен изгледот на денешното знаме.

Во 2001 година *, Северноамериканското вексилолошко друштво* спровело истражување за најдобро дизајнираните знамиња на американските држави и територии и канадските провинции. Знамето на Вајоминг го зазело 23-то место.

## Наводи

Категорија:Вајоминг
Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Чукалка

мини|220x220пкс| Чукалка
[мини|десно|Рачно вршење со чукалка на [гумно.]]
**Чукалка** или **чукало** — стара земјоделска алатка која се користела за вршење на житото по жетвата со цел да се одвои зрното од сламата за понатамошна обработка на зрното.

Чукалката се состои од дрвен држач (рачка) на кој со помош на елеастичен материјал (најчесто кожа) се прикачува пократко парче од грубо обработено тврдо дрво.

Вршењето се обавувало на гумна. Во средината на просторот на гумното се истоварале сноповите и се одрврзувале, а околу него стоеле *вршачите* со чукалки кои ги вртеле во воздух и со нив мавале по разврзаните снопови во правилен ритам, со што зрното се одвојувало од класот. Одвојувањето на зрната од плевата се правело со веење.

## Поврзано
* Вршидба

## Наводи

Категорија:Земјоделски алатки
Категорија:Алати
Знаме и печат на Ајдахо

**Печатот на територијата на Ајдахо** бил усвоен во 1863 година и прецртан неколку пати пред државноста во 1890 година. Државниот Голем печат бил дизајниран од Ема Едвардс Грин, единствената жена што дизајнирала американски државен печат.

**Знамето на државата Ајдахо** е усвоено на 15 март 1927 година и се состои од државниот печат на сино поле. Зборовите „Стејт Ајдахо“ се појавуваат со златни букви на црвена и златна лента под печатот. Според официјалниот опис на знамето, околу рабовите треба да има и златен раб.

Печатот прикажува рудар и жена кои претставуваат еднаквост, слобода и правда. Симболите на печатот претставуваат некои од природните ресурси на Ајдахо: рудници, шуми, обработливо земјиште и диви животни .

Сегашниот печат го содржи текстот „Големиот печат на државата Ајдахо“ во надворешниот прстен, со ѕвездата што означува нова светлина во галаксијата на држави. Внатрешниот прстен содржи транспарент со латинското мото, Esto perpetua („Нека биде вечно“ или „Тоа е засекогаш“). Жена (што означува правда) и маж (облечен како рудар) поддржуваат штит. Рударот ја претставува главната индустрија на државата во времето на државноста.

Внатре, штитот носи слики симболични на државата. Борот во преден план се однесува на огромните интереси за дрво во Ајдахо. Сточарот кој ора на левата страна на штитот, заедно со снопот жито под штитот, се симбол на земјоделските ресурси на Ајдахо, додека двата рогови, или изобилството рогови, се однесуваат на хортикултурното. Ајдахо има закон за дивеч, кој ги штити лосот; над штитот се крева глава на елен. Државниот цвет, дивиот шприц или лажниот портокал, расте од десната страна на жената, додека зрелата пченица расте до нејзиното рамо. Реката прикажана во штитот е реката Змија или Шошоне.

Во 2001 година, Северноамериканското вексилолошко здружение ги анкетирала своите членови за дизајнот на сите 72 канадски провинциски знамиња, американски држави и територијални знамиња на САД, заедно. Ајдахо завршила во долната десетка, завршувајќи на 64-то место од 72.

мини|Печат на територијата на Ајдахо 1863-1866 година
мини|Печат на територијата на Ајдахо 1866-1890 годинамини|Печат на Одделот за транспорт во Ајдахо
мини|Печат на Националната гарда на Ајдахо

## Наводи

## Надворешни врски

* Големиот печат на државата Ајдахо

TypeFlag and seal of Idaho
Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Категорија:Грбови на сојузните држави на САД
Денис Пушилин

**Денис Владимирович Пушилин** (руски: *Дени́с Влади́мирович Пуши́лин*, украински: *Денис Володимирович Пушилін*; роден на 9 мај 1981 година) — политичар од регионот Донбас во Украина, кој e шеф на Донечката Народна Република од 2018 година.

Тој претходно служел како претседател на Народниот совет и станал вршител на должноста шеф на државата и владата по убиството на актуелниот претседател Александар Захарченко среде конфликтот во регионот на источна Украина. Тој успешно се кандидирал за целосен мандат на контроверзните избори во 2018 година.

## Наводи

Категорија:Родени во 1981 година
Категорија:Луѓе од Макеевка
Категорија:Политичари од Единствена Русија
Небесен меридијан

мини|300п|Меридијанот на небесната сфера. '''Горниот меридијан''' на набњудувачот (полукруг) минува низ неговиот зенит, како и низ северната и јужната точка на неговиот хоризонт; '''месниот меридијан''' на набљудувачот е полукругот кој го содржи неговиот зенит и обата небесни пола.

**Небесен меридијан** — замислената голема кружница која минува низ небесните полови, како и зенитот и надирот од местото на набљудување. Затоа, на него лежат и северната и јужната точка на хоризонтот, и тој е нормален на небесниот екватор и хоризонт. Меридијаните, било небесни или географски, се определуваат со замислени прави кои минуваат низ Земјината вртежна оска. За дадено место што *не е* во географски пол, постои единствена **меридијанска рамнина** во ова осно шило низ тоа место. Пресекот на оваа рамнина со Земјината површина е *[[меридијан|географскиот меридијан]]*, а пресекот на рамнината со небеснаа сфера е **небесниот меридијан** за тоа место и време.

Постојат неколку начини да се подели перидијанот во полукруг. Во хоризонтскиот координатен систем, меридијанот на набљудувачот е поделен на половини со завршетоци во северната и јужната точка. **Горниот меридијан** на набљудувачот минува низ зенитот, а пак **долниот меридијан** минува низ надирот. Поинаку кажано, меридијанот е поделен на **месниот меридијан**, полукружницата која ги содржи зенитот на набљудувачот и двата небесни пола, и спротивниот полукруг, на кој лежат наридор и двата пола.

На секој еден ѕвезден ден/ноќ, небесното тело делува како да патува преку или го преминува горниот меридијан на набљудувачот како што се врти Земјата, бидејќи меридијанот е неподвижен на месниот хоризонт. При кулминација, телото стапува во допир со горниот меридијан и ја достигнува највисоката точка на небото. Времето на кулминација се определува користејќи ја ректасцензијата телото и месното ѕвездено време (погл. часовен агол).

Поимот „меридијан“ доаѓа од латинскиот збор *meridies* што значи „пладне“ или „југ“, бидејќи небесниот екватор изгледа наклонет јужно од северната полутопка.

## Поврзано
* Меридијан (географски)
* Нулти меридијан

## Наводи

## Извори
* Millar, William (2006). *The Amateur Astronomer's Introduction to the Celestial Sphere*. Cambridge University Press.

Категорија:Небесни координатни системи
Знаме на Џорџија

**Знаме на Џорџија** — официјално знаме на американската држава Џорџија. Неговата сегашна форма била усвоена на 19 февруари 2003 година. Знамето носи три хоризонтални ленти (црвено-бело-црвено  и има син кантон кој содржи прстен од 13 бели ѕвезди кои го опкружуваат државниот грб во златна боја. Прстенот од ѕвезди што го опфаќа државниот грб ја претставува Џорџија како една од оригиналните Тринаесет колонии. 

Во грбот, лакот го симболизира уставот на државата, додека столбовите ги претставуваат трите гранки на власта односно поделба на власта. Зборовите на државното мото „*Мудрост, правда и умереност*“ се обвиткани околу столбовите, чувани од машка фигура облечена во колонијална облека од Американската војна за независност. Во рацете, меч е извлечен за да ја претставува одбраната на уставот на државата со мотото на Соединетите Држави, „ Во Бог веруваме“, прикажано под овие елементи.

Целокупниот дизајн се базира на Првото национално знаме на Конфедерацијата.  Од гласањето на Мисисипи за промена на дизајнот на нивното знаме во 2020 година, знамето на Џорџија останува едно од ретките државни знамиња со референци на Конфедерацијата.    Тоа е едно од трите американски државни знамиња со зборовите „In God We Trust“, а другите две се знамињата на Флорида и Мисисипи.

## Наводи

Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Категорија:Религија во САД
Знаме на Илиноис

**Знаме на Илиноис** — еден од симболите на сојузната американска држава Илиноис.

Знамето на државата Илиноис се состои од грбот на Илиноис на бела позадина, со зборот „Илиноис“ под грбот. Сегашниот грб бил усвоен во 1869 година, знамето со централните елементи на грбот било усвоено во 1915 година, а зборот Илиноис бил додаден на знамето во 1970 година.

## Опис
Сегашното знаме го прикажува Големиот грб на Илиноис, кој првично бил дизајниран во 1819 година и го имитирал Големиот грб на Соединетите Држави. Во клунот на орелот стои транспарент со државното мото „Државен суверенитет, национален сојуз“. Датумите на грбот, 1818 и 1868 година, ја претставуваат годината кога Илиноис станала држава и годината во која грбот бил редизајниран од Шерон Тиндејл. Иако „Државен суверенитет“ е на прво место во мотото, „Држава“ е на дното, а „Суверенитет“ е наопаку.

Знамето е едно од десетте американски државни знамиња на кои има орел, заедно со знамињата на Ајова, Мичиген, Мисури, Њујорк, Северна Дакота, Орегон, Пенсилванија, Јута и Вајоминг.

## Историски знамиња

## Наводи


Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Знаме на Јута

**Знаме на Јута** — еден од симболите на сојузната американска држава Јута. Знамето било усвоено во февруари 2011 година и се состои од грбот на Јута опкружен во златен круг на позадина со темно сина боја. Тоа го заменило претходното, иако прилично слично знаме кое било во употреба од 1913 година.

Од 2018 до 2023 година, државниот законодавен дом проценил на потребата од ново знаме и организирал конкурс за изработка на ново знаме со придонес од граѓаните. Новиот дизајн на знамето бил усвоен за време на законодавната седница во 2023 година и ќе стане официјален во март 2024 година.

## Наводи


Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Знаме на Северна Дакота

**Знамето на Северна Дакота** ја претставува американската држава Северна Дакота. Усвоенo на 11 март 1911 година, неговиот дизајн е речиси точна копија на знамето на единицата што го носел државниот контингент во Филипинско-американската војна на сино поле.

## Историја
Дизајнот на знамето бил усвоен од Законодавното собрание на Северна Дакота на 3 март 1911 година, иако бојата не била прецизно наведена во тоа време. Законодавството во 1943 година го усогласило знамето со оригиналниот банер на војниците, кој е изложен во Центарот за наследство на Северна Дакота во Бизмарк. Знамето наликува и на Големиот печат на САД.

## Дизајн и спецификации
Официјалните пропорции на знамето се 33:26, значително пократки од многу други државни знамиња; сепак, во пракса, знамето се произведува и продава во сооднос 5:3. Државниот код наведува дека знамето мора да биде изработено од сина свила или некој друг материјал што е способен да им одолее на временските услови. 

Според законот, дизајнот на знамето е идентичен со оној што го носела Првата пешадија на Северна Дакота за време на Шпанско-американската војна и Филипинско-американската војна .

Тоа е едно од десетте американски државни знамиња на кои има орел, заедно со оние на Илиноис, Ајова, Мичиген, Мисури, Њујорк, Орегон, Пенсилванија, Јута и Вајоминг.

## Поврзано

* Знамиња на гувернерите на американските држави
* Печат на Северна Дакота

## Наводи

## Надворешни врски

* Информации за знамето на официјалната веб-страница на државата Северна Дакота

TypeFlag of North Dakota
Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД