Поглавје VI од Повелбата на Обединетите нации

**Поглавјето VI од [[Повелба на Обединетите Нации|Повелбата]] на [[Повелба на Обединетите Нации|Обединетите нации се]]** занимава со мирно решавање на споровите. Потребно е земјите кои се во спорови кои можат да доведат до војна, пред сè да се обидат да бараат решенија преку мирни методи како што се „ *[[преговори]], истраги, медијации, помирувања, [[Арбитража|арбитражи]], судски спогодби, прибегнување кон регионални агенции или договори или други мирни средства*“. Доколку овие методи за алтернативно решавање на спорови не успеат, тогаш тие мора да ги упатат до Советот за безбедност на ООН . Според членот 35, на која било земја и е дозволено да донесе спор пред Советот за безбедност на ООН или Генералното собрание. Ова поглавје го овластува Советот за безбедност да издава препораки, но не му дава моќ да донесува обврзувачки резолуции; тие одредби се содржани во Поглавје VII . Поглавје VI е аналогно на членовите 13-15 од Пактот на Друштвото на народите кои предвидуваат арбитража и доставување на работи до Советот што не се доставени на арбитража. Резолуцијата 47 на Советот за безбедност на Обединетите нации и Резолуцијата 242 на Советот за безбедност на Обединетите нации се два примери на резолуции од Поглавје VI кои остануваат неимплементирани.

## Природа на резолуциите според Поглавје VI
Постои општ договор меѓу правните научници надвор од организацијата дека резолуциите донесени според  ( *Тихоокеанско решение на спорови* ) не се законски применливи, иако тоа не спречува да бидат опишани како законско обврзувачки. Еден аргумент е дека бидејќи тие немаат механизам за спроведување, тие не можат да бидат законски применливи. Некои држави им даваат уставен или посебен правен статус на резолуциите на Повелбата на ООН и Советот за безбедност. Во такви случаи, режимите на непризнавање или други санкции може да се спроведат според одредбите на законите на одделните земји-членки.

Репертоарот на практики на органите на Обединетите нации бил основан затоа што „*Евиденцијата за кумулираната практика на меѓународните организации може да се смета како доказ за вообичаеното меѓународно право во врска со односите на државите кон организациите*“. Репертоарот ги цитира забелешките дадени од претставникот на Израел, г-дин Ебан, во врска со резолуцијата од Поглавје VI. Тој тврдел дека резолуцијата на Советот за безбедност од 1 септември 1951 година поседува, според значењето на членот 25, привлечна сила над тоа што се однесува на која било резолуција на кој било друг орган на Обединетите нации, според него, треба да се предвиди важноста на резолуцијата на членот 25, според кој одлуките на Советот за прашања што влијаат на меѓународниот мир и безбедност добиле задолжителен карактер за сите земји-членки. Египетскиот претставник не се согласил за овој став.

Генералниот секретар Бутрос Бутрос-Гали рекол дека за време на прес-конференција, поради неговите забелешки за „*необврзувачка*“ резолуција започнал спор. Неговиот асистент објавил избрзано појаснување, што само ја влошило ситуацијата. Во него се вели дека секретарот сакал само да каже дека Поглавје VI не содржи средства за да се обезбеди усогласеност и дека резолуциите донесени според нејзините услови не можат да се спроведат. Кога секретарот конечно го доставил прашањето до правниот советник на ООН, одговорот бил долг меморандум, чијашто крајна глава гласело со големи букви: „*НИТУ ЕДНА РЕЗОЛУЦИЈА ЗА СОВЕТОТ ЗА БЕЗБЕДНОСТ НЕ МОЖЕ ДА СЕ ОПИШЕ КАКО НЕИЗВОДЛИВА*“. Секретарот на тоа изјавил: „*Ја добив пораката*“.

Проф. Џ.Шот објаснува дека „*И покрај тоа што поседуваше судски јазик, без законски обврзувачка сила од Поглавје VII, ваквите декларации беа во најлош случај политички и во најдобар случај советодавни*“.

Во 1971 година, мнозинството членови на Меѓународниот суд на правдата (МСП) во советничкото мислење за *Намибија* сметале дека резолуцијата содржи правни декларации што биле дадени додека Советот дејствувал во име на членовите во согласност со член 24. Судот исто така изјавил дека толкувањето на повелбата што го ограничува доменот на обврзувачка одлука само за оние донесени според Поглавје VII, ќе го направи членот 25 „*излишен, бидејќи овој [обврзувачки] ефект е обезбеден со членовите 48 и 49 од Повелбата*“, и дека „*јазикот на резолуцијата на Советот за безбедност треба внимателно да се анализира пред да се донесе заклучок за неговиот обврзувачки ефект*“.  Пресудата на МСП е критикувана од Ерика Де Вет и други. Де Вет тврди дека резолуциите од Поглавје VI не *можат да* бидат обврзувачки. Нејзиното резонирање, делумно наведува:Дозволувањето на Советот за безбедност да донесе обврзувачки мерки според Поглавје VI ќе ја наруши структурната поделба на надлежностите предвидени со Поглавјата VI, VII, соодветно. Целата цел на одвојување на овие поглавја е да се направи разлика помеѓу доброволните и обврзувачките мерки. Со оглед на тоа што тихоокеанското решавање на споровите обезбедени од претходното е поткрепено со согласност на страните, обврзувачките мерки во смисла на Поглавје VII се одликуваат со отсуство на такво одобрување. Понатамошно наведување на необврзувачката природа на мерките преземени во смисла на Поглавје VI е обврската членовите на Советот за безбедност кои се страни во спор, да се воздржат од гласање кога ќе бидат усвоени резолуциите според Поглавје VI. Не постои слична обврска во врска со обврзувачките резолуции донесени според Поглавје VII. . . Доколку некој го примени ова образложение за мислењето за *Намибија*, одлучувачката точка е дека ниту еден член не е олеснет за усвојување на видот на обврзувачки мерки што беа донесени од Советот за безбедност во Резолуцијата 276 (1970). . . Резолуцијата 260 (1970) навистина беше усвоена во смисла на Поглавје VII, иако МСП се одолговлекуваше за да даде спротивен впечаток.Други пак не се согласуваат со ова толкување. Професорот Стивен Зунс тврди дека „*не значи дека резолуциите според Поглавје VI се само советодавни.* *Овие сè уште се директиви на Советот за безбедност и се разликуваат само по тоа што ги немаат истите строги опции за спроведување, како што е употребата на воена сила* “. Поранешниот претседател на Меѓународниот суд на правдата Розалин Хигинс тврди дека местото на членот 25, надвор од Поглавјата VI и VII и без никакво повикување, укажува на тоа дека неговата примена не е ограничена на одлуките за Поглавје VII. Таа тврдела дека претставниците на Травоу на Повелбата на ООН „*обезбедуваат некои докази дека членот 25 не бил наменет да биде ограничен на Поглавје VII, или да не биде применлив за Поглавје VI*“. Таа тврдела и дека раната пракса на државата што членовите на ООН ги сметале за обврзувачки е донекаде двосмислена, но се чини дека „*не се потпира на тоа дали тие треба да се сметаат за резолуции од„ Поглавје VI или „Поглавје VII“ [...], туку од тоа дали партиите имаа намера да бидат „одлуки“ или „препораки“.* *. . Останува мислењето дека во одредени ограничени, а можеби и ретки случаи, може да се донесе обврзувачка одлука според Поглавје VI* “. Таа го поддржува гледиштето дека „*јасно ги сметаше поглавјата VI, VII, VIII и XII како lex specialis додека членот 24 содржеше lex generalis ... [и] дека резолуциите валидно донесени според член 24 се обврзувачки за членството како целина* " 

## Наводи

6