open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Црква Света Богородица, Бобошево

**Црквата Света Богородица** е црква во градот Бобошево, општина Ќустендил.

## Локација, историја, архитектонски и уметнички карактеристики
десно|мини|250x250пкс| Црквата Света Богородица во Бобошево.
Црквата се наоѓа во центарот на Бобошево. Се смета за една од најубавите цркви во провинцијата Ќустендил, западна Бугарија. Има необична архитектура која наликува на Рилскиот манастир.

Изградена е со делкан камен со слоеви од тули, а во внатрешноста има десет столбови. Станува збор за трикорабна базилика. Црквата е 24 м долга, 8  м широка и 10м висока. Покривот е покриен со ќерамиди. Во внатрешноста има втор кат кој ја формира женската преграда која може да содржи 150 луѓе, додека на првиот кат црквата може да собере повеќе од 650 верници. Подот бил покриен со големи квадратни тули, но во 1923 година тие биле заменети со мозаици. Зградата има три големи врати од даб.. Од запад и југ имало покриена нартекс. Во почетокот, камбанаријата била дел од црковниот објект што се издигал од југозападниот дел на женскиот оддел. На 2 Март 1904 година, земјотресот ги уништил камбанаријата и западниот нартекс. Во 1907 година била изградена уште една камбанарија во јужниот дел на дворот на црквата.

Изградбата на црквата започнала во пролетта 1851 година, а завршила една деценија подоцна во 1862 година. Според современите извештаи, била потребна изградба на голема црква бидејќи постојните цркви кои биле мали не можеле да ги примат сите луѓе. Ја изградил Миленко Велев од селото Блатешница кај градот Радомир кој го изградил јужното крило на Рилскиот манастир.

Наосот, олтарот и галеријата на вториот кат биле целосно обоени. Сликарството на големата црква му било доделено на познатиот сликар од Националната преродба Станислав Доспевски на кого му помагале неговите браќа Никола и Захари Доспевски. Во работата учествувале и многу други сликари од Самоков и Мехомија (Разлог)  меѓу кои и локалниот сликар Георги Веселинов - Зограф. Дел од фреските (1890–1898) се живописани од Димитар Сирлештов и неговиот чирак Костадин Хаџи Попов.

Црквата била свечено отворена на 29 Октомври 1862 година во присуство на целото население, народ од блиските села и претставници од Ќустендил, Дупница, Самоков и Горна Џумаја.

Црквата го носи името на Света Марија, мајката на Исус Христос и сопруга на столарот Свети Јосиф. Таа е позната и како Света Марија, Дева Марија, Мадона и е најславната христијанска светица.

## Литература

* Кепов, Иван - Миналото и сега на Бобошево. 1935, 288 с. , издавачка Бобошевска популарна банка, печатница Кехлибар, с.192–206;
* Заедно по свештените места на планината Осогово. Пътеводител, Софија, 2008 г. , изд. РИМ - Кустендил, печат. Дийор Принт ООД, с.108;

## Надворешни врски

* Паметници на културата во Община Бобошево
* Црквата „Света Богородица“ - галерија

Категорија:Цркви во Бугарија по град
Категорија:Цркви во Бугарија
Застава Автомобили

**Застава автомобили** било српско претпријатие за производство на автомобили со седиште во Крагуевац. Најпознатите модели на автомобили на ова претпријатие биле: Застава 750, Застава 1300, Застава 101, Југо и Југо Флорида.

## Историја
мини|Застава Корал 1.1
Фабриката „Застава“ е основана на 26 август 1953 година, кога бил распишан референдум за употреба на добивката за развој на автомобилското производство. Над 96 % од вработените го поддржале предлогот и набргу бил распишан конкурс на којшто се пријавиле осум автопроизводители, како: Рено, Вилис од САД, Остин и Ровер од Британија, ФИАТ и Алфа Ромео од Италија. Договорот за откуп на лиценцата со ФИАТ бил потпишан на 12 август 1954 година, а три месеци подоцна почнала монтажата на првите возила од моделите „АР-55“, „1400 БЈ“ и „1100 Б“. На 15 октомври 1971 година започнало производството на првото сопствено возило „Застава 101“ кое се произведувало до 2008 година. На 21 ноември 2008 година, претпријатието „Застава“ престанало да постои и неговото име биле променето во Фиат Автомобили Србија (ФАС).

## Наводи

Категорија:Економија на Србија
Категорија:Економија на Југославија
Категорија:Претпријатија од Србија
Список на глаголични ракописи (900–1399)

Ова е список на глаголични ракописи во периодот од 900–1399.

## 900–999

## 1000–1099

## 1100–1199

## 1200–1299

## 1300–1399

## Наводи

Категорија:Старословенска книжевност
Категорија:Глаголица
Захариј Зограф

**Захариј Христов Зограф** () — зограф, иконописец и писар од XIX век, претставник на Самоковската школа.

## Животопис
Роден е во 1810 г. во градот Самоков, Бугарија, тогаш во Отоманското Царство. Бил син на иконописецот Христо Димитров и брат на Димитар Зограф. Захариј работел во првата половина на XIX век. Во 1841 г. се оженил со Катерина Хаџи Ѓурова. Починал од тифус на 14 јуни 1853 г. во родниот град. Гробот на Захариј се наоѓа во црквата „Св. Никола“.

Најраната потпишана икона од Захариј Зограф потекнува од 1829 г. кога имал 19 години. Подоцна тој твори во црквите „Св. Никола Чудотворец“ во Кратово, „Св. Никола“ во Катуница (1834 - 1835), „Св. Константин и Елена“ (1836) и „Св. Петка“ во Пловдив (1837) и „Успение на пресв. Богородица“ во Копривштица (1837 - 1838), како и во Мулдавскиот (1837), Горноводенскиот (1838), Плаковскиот (1845), Долнобешовичкиот (1845), Преображенскиот (1851), Соколскиот и други манастири. Меѓу списокот на неговите дела се и значителен број на фрески — во црквата „Св. Богородица Рибна“ во Асеновград (1838), во Белештинскиот манастир (1839), во црквите на Бачковскиот манастир („Св. Никола“ од 1840 и „Св. Архангели“ од 1841), во главната црква на Рилскиот манастир (1844) и во црквите на Тројанскиот (1847 - 1848) и Преображенскиот манастир (1849). Во 1851 - 1852 г. заминал на Света Гора за 17 месеци, каде што ги живописал фреските на католиконот на манастирот Велика Лавра (1852) и ги насликал иконите во конакот на Зографскиот манастир (1853). 

Неговите фрески од 1840, 1848 и 1849 г. вклучуваат и автопортрети. Својот автопортрет и портретот на Неофит Рилски (1838) денес се во Националната галерија на Бугарија, во која се чуваат негови цртежи и скици. Во писмата до својот поранешен учител Неофит Рилски, тој ја изразува својата желба да се образува во Уметничката академија во Санкт Петербург (1838). 

## Галерија

Податотека:Koleloto na zhivota.jpg|*Колелото на живота*, Преображенски манастир, Велико Трново
Податотека:Zograf virgin.jpg|*Превета Богордица*, црква „Св. Архангели“, Бачковски манастир
Податотека:Zograf assumption.jpg|*Успение на Пресвета Богородица* (1838), црква „Успение на Пресвета Богородица“, Копривштица
Податотека:Sv Kiril Metodij Zahari Zograf Trojanski mon 1848.jpg|*Св. Кирил и Методиј* (1848), Тројански манастир
Податотека:Neofit rilski.jpg|Портрет на Неофит Рилски (1838)
Податотека:Zahari Zograf - Portret na Hristiania Zografska.jpg|Портрет на Христијанија Зографска (1840)


## Наводи

Категорија:Бугарски зографи
Категорија:Бугарски уметници
Категорија:Родени во Самоков (Бугарија)
Категорија:Починати во Самоков (Бугарија)
Димитар Зограф

**Димитар Христов Зограф** — зограф и иконописец од XIX век, претставник на Самоковската школа.

## Животопис
лево|мини|326x326px|„Христос Седржител“ од Димитар Зограф, XIX век,
Роден е во 1796 г. во градот Самоков, Бугарија, тогаш во Отоманското Царство. Бил син на иконописецот Христо Димитров и постар брат на Захариј Зограф. Во 1822 г. се оженил со Христијанија. Повеќето од неговите 7 деца (Зафир, Никола, Захариј и Иван) станале иконописци.

Бидејќи речиси никогаш не се потпишувал, точниот број на негови дела не може да се утврди. Очигледно тој творел во црквите „Св. Недела“ во Пловдив (ок. 1836), „Рождество на Пресвета Богородица“ во Скопје (1838), „Св. Никола“ во Плевен (1847) и во Тројанскиот манастир (ок. 1840), како и дел од фреските во главната црква на Рилскиот манастир. Неговото последно (и единствено потпишано) дело е во црквата „Св. Никола“ во Самоков (1860).

Се претпоставува дека од Димитар Зограф се изработени иконите во црквата „Св. Атанасиј“ во кочанското село Оризари заради стилските особености. Исто така се претпоставува дека негови се три недатирани икони во црквата „Св. Ѓорѓи“ во Кочани.

## Литература

* 

* Свинтила, В. Икони од Самоковската школа. С., 1979, 52, 54 – 55, 58 – 61, 64 – 68.
* Генова, Е., М. Стојкова (уред.) Димитар Христов Сликар од Самоков (ЦД-ром). С., 2007 година.
* Митрева, Н., И.Патев, Л.Николов, Димитар Христович Зограф 1796 – 1860. Самоков, 2011 г.
* Генова, Е. Втората генерација зографи од Самоковската сликарска школа: Димитар Христов зограф, Јоан Николов иконописец, Костадин Петрович Валов. С., 2012, 13-150.

## Наводи

Категорија:Бугарски зографи
Категорија:Бугарски уметници
Категорија:Родени во Самоков (Бугарија)
Категорија:Починати во Самоков (Бугарија)
Црква „Св. Стефан“ - Несебар

**Свети Стефан** или **Новата митрополија** — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

Црквата, заедно со околниот историски центар, била прогласена за светско наследство на УНЕСКО во 1983 година. Исто така е дел од 100-те национални туристички објекти на Бугарија.

## Опис
лево|мини|250x250пкс|Внатрешноста на црквата
Црквата е изградена во XI - XIII век. Во XVI век градбата бил проширен западниот ѕид, а во XVIII век е додаден трем. Градбата претставува трикорабна базилика со повисок среден кораб. Димензиите на храмот се 12 x 9,50 метри. Црквата била изградена од камен и тули. При нејзината изградба се употребени сполии (материјали земени од античка градба).

Корабите се одделени со два реда мермерни столбови и правоаголни столбови поврзани со сводови. На исток има три полукружни апсиди кои завршуваат на корнизот со сводови. Покривот е наведнат и средниот кораб се издига над страничните. Во источниот дел, над сводовите под корнизот има украсени застаклени панели.

Првично црквата била посветена на Богородица, но подоцна била преименувана во Свети Стефан. Според ктиторскиот натпис над јужниот влез на наосот, храмот е живописан во 1599 г.

Во црквата е зачуван оригиналниот иконостас од крајот на XVI век, резбан владички престол и амвон од крајот на XVIII век. Во храмот се зачувани вредни фрески од XVI - XVIII век, а најстарите се од XI век. Иконостасот е од резбано дрво. Составен е од три реда, но зачувани се само двата регистри. На иконостасот се претставени Христос, Дванаесетте апостоли, Богородица и Св. Јован Крстител. Панелите на иконостасот се украсени во ориентален стил, т.н. „Лале“.

Внатрешноста и фреските на црквата се обновени во 2008 г.

## Наводи


## Надворешни врски

* Црквата „Свети Стефан“ – Несебар

* Цркви и знаменитости во Несебар

Категорија:Цркви во Сливенската епархија
Категорија:Цркви во Несебар
Црква „Пресвета Богородица Елеуса“ - Несебар

**Пресвета Богордица Елеуса** **(Милостива)** — доцноантичка црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

## Опис
лево|мини|Апсидите на базиликата
Црквата е изградена во првата половина на V век. Градбата претставува трикорабна базилика со три апсиди, три наоси и припрата. Двата странични кораби имаат по две помали апсиди. Во предворието на црквата се зачувани гробници. Базиликата има димензии од 28 x 18 метри. Во 1920 г. биле извршени археолошки ископувања под раководство на Иван Велков. Денес црквата се наоѓа во руинирана состојба и е делумно обновена.

Во историските извори црквата се споменува последен пат во XIV век, кога била дел од манастир.

## Наводи


## Надворешни врски

* Црквата „Света Богородица Елеуса“ – Несебар
* Цркви и знаменитости во Несебар

Категорија:Цркви во Сливенската епархија
Категорија:Цркви во Несебар
Црква „Св. Теодор“ - Несебар

**Свети Теодор** — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

## Историја
Црквата е изградена во XIII век. Таа е именувана по царот Теодор Светослав, кој го зазел градот Несебар од Византиската империја во 1304 г. Денес во црквата е сместена уметничка галерија.

## Архитектура
Градбата претставува еднокорабна базилика со припрата и апсида, со димензии од 11 x 5,15 метри, проширена со стариот двокорабен покрив од Доцниот среден век. Првично црквата е направена од варовнички плочи и црни тули. Нејзините икони и иконостас се зачувани, кои денес се изложени во Галеријата на икони во црквата.

## Наводи


## Литература

* Рашенов, Александър. „Месемврийски църкви“. София, 1932 г., с. 99 – 101, 103
* Димова, Виолета. „Църквите в България през XIII-XIV век“. София, 2008 г., с. 302 – 303

## Надворешни врски

* Црквата „Свети Теодор“ – Несебар

* Цркви и знаменитости во Несебар

Категорија:Цркви во Сливенската епархија
Категорија:Цркви во Несебар
Црква „Св. Климент“ - Несебар

**Свети Климент** — црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

Црквата е изградена во XVII век. Од неа денес е зачувана само апсидата и олтарот.

## Наводи


## Надворешни врски

* Црквата „Свети Климент“ – Несебар
* Галерија на снимки и видео од остатоците од црквата

Категорија:Цркви во Сливенската епархија
Категорија:Цркви во Несебар
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Несебар

**Успение на Пресвета Богородица** или **Света Богородица** () — црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

Црквата е изградена во 1873 г. Градбата претставува трикорабна базилика и се смета за најдобро зачуваната црква од тој вид во градот.

## Наводи


## Надворешни врски

* Цркви и знаменитости во Несебар

Категорија:Цркви во Сливенската епархија
Категорија:Цркви во Несебар
Црква „Св. Димитриј“ - Несебар

**Свети Димитриј** — средновековна црква во градот Несебар, Бугарија. Влегува во состав на Сливенската епархија на Бугарската православна црква.

## Опис
Црквата е најверојатно изградена во XI век како семејна црква. Градбата претставува квадратна крстокуполна базилика со три апсиди. Од неа денес е зачувани само основните столбови и дел од куполата.

Откриена е во археолошки ископувања во 1968 г.

## Наводи


## Надворешни врски

* Црквата „Св. Димитриј“ – Несебар

Категорија:Цркви во Сливенската епархија
Категорија:Цркви во Несебар
Дачија

**Дачија** (романски: *S.C. Automobile Dacia S.A.*) — романско претпријатие за производство на автомобили, Претпријатието, наречено според римската провинција, било основано во 1966 година и три децении било во државна сопственост, сè до 1999 година, кога романската влада го продала на Рено. Во јануари 2021 година, Дачија станала дел од подружницата на Рено, Дачија-Лада, но тоа траело само до мај 2022 година, кога Лада била продадена на руското државно претпријатие НАМИ.

Дачија е најголемото претпријатие во Романија, мерено според приходот, и најголемиот романски извозник, со учество од 8 % во купниот романски извоз во 2018 година. Во 2021 година, вкупната продажба на Дачија изнесувала 537 074 патнички и комерцијални возила.

## Галерија

Податотека:Дачија_Сандеро.jpg|мини|Дачија Сандеро
Податотека:Dacia-Duster.jpg|мини|Дачија Дастер
Податотека:Дачија Дастер.jpg|мини|Дачија Дастер


## Наводи

Категорија:Претпријатија во Романија
Категорија:Економија на Романија
Три јаблани

**„Три јаблани“** (српскохрватски: *Tri Jablana*) — југословенски тв-филм од 1976 година, во режија на Јоаким Марушиќ, кој ја направил ТВ-адаптацијата, заедно со Зора Дирнбах. Филмот е снимен според расказите на Марино Зурл, водителот на хуманата акција на списанието Арена, кој од 1963 до 1971 година ги барал најблиските роднини на децата кои за време на Втората светска војна биле одделени од родителите и одведени во логори и во прифатилишта. Директор на фотографијата е Илија Вукас. Улогите ги играат: : Мустафа Надаревиќ, Бисерка Ипша, Божидар Орешковиќ, Нева Рошиќ, Власта Кнезовиќ, Игљеша Којадиновиќ и Бранка Цвитковиќ.

## Синопсис
Тројцата главни ликови во филмот се Ана (ја игра Ипша), Ненад (го игра Нафаревиќ) и Тома (го игра Орешковиќ), кои за време на Втората светска војна биле одделени од родителите и одраснале по домови или во семејства. Секој од нив се однесува на поинаков начин кон минатото и кон можноста да ја откријат тајната на своето семејно потекло и да сретнат некого до своето семејство...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Хрватски филмови
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови на хрватски јазик
Категорија:Филмови засновани на раскази
Категорија:Криминалистички филмови
Категорија:Филмови на Телевизија Загреб
Категорија:Филмови од 1976 година
Категорија:Филмови на Јоаким Марушиќ
Категорија:Филмови со Мустафа Надаревиќ
Категорија:Филмови со Бисерка Ипша
Категорија:Филмови со Божидар Орешковиќ
Категорија:Филмови со Нева Рошиќ
Категорија:Филмови со Власта Кнезовиќ
Категорија:Филмови со Угљеша Којадиновиќ
Категорија:Филмови со Бранка Цвитковиќ
Турица (Серско)

**Турица** или **Троица** (*, Тријада*; до 1927 г. *Τουρίτσα*, *Турица*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Населението брои 267 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 км западно од градот Сер и на 15 км јужно од Долна Џумаја, во источното подножје на Карадаг, на надморска височина од 120 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Турица било македонско село во Серската каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Т*роица* (Troïtsa) имало 15 домаќинства со 45 жители Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Турица имало 300 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Турица имало 336 Македонци под врховенство на патријаршијата.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 233 жители. Тешко настрадало за време на Втората балканска војна и Првата светска војна. Под притисок од грчките власти, во 1923-24 г. голем број Македонци принудно биле иселени во Бугарија, а на нивно место се населиле 99 бегалски семејства (вкупно 350 бегалци), така што селото станало мешана населба.

Во 1927 година, името на селото било променето во Тријада (*Τριάδα*).**'

== Стопанство ==
Населението одгледува [[тутун]], [[памук]] и други земјоделски производи, а внимание му посветува и на [[сточарството]].

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Во 1927 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 29,8 квадратни километри. Општината Турица била приклучена во општината Орљак во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина [[Долна Џумаја (општина)|Долна Џумаја]].

Селото припаѓа на општинската единица Орљак со седиште во [[Орљак|истоименото село]], која припаѓа на поголемата општина [[Долна Џумаја (општина)|Долна Џумаја]], во округот [[Сер (округ)|Сер]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Турица, во кој е единствено село.

== Културни и природни знаменитости ==
**Цркви'''

* Црква „Св. Ѓорѓи“

## Поврзано

* Турица — истоимено поранешно село во Воденско

## Наводи


Категорија:Долна Џумаја
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Самоков

**Воведение на Пресвета Богородица** () — црква во градот Самоков, Бугарија. Влегува во состав на Софиската епархија на Бугарската православна црква.

## Историја
Црквата е сместена во Долното маало на градот и е изградена во 1935 г. Иконите во храмот се дела на зографи од Самоковската школа.

## Наводи


Категорија:Цркви во Софиската епархија
Категорија:Цркви во Самоков
Категорија:Дела на Самоковската школа
Црква „Св. Јован Претеча“ - Јаново

**Свети Јован Претеча** или **Свети Јани** — доцносредновековна црква во селото Јаново, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

## Историја
Црквата е изградена во XVI век југозападно од селото и според преданието, на местото на стариот манастир „Св. Јован“ (Св. Јани), по кој е наречено селото. Иконата на Благовештението е дело на мелничкиот мајстор Андон Зограф. 

## Наводи

Категорија:Цркви во Свети Врач (општина)
Категорија:Цркви во Неврокопската епархија
Црква „Св. Јован Рилски“ – Малки Цалим

**Свети Јован Рилски** — пештерна црква во селото Малки Цалим, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

## Историја
Црквата е сместена во пештера на 1 км источно од селото. Според преданието, во пештерата живеел Св. Јован Рилски. Месното население го сметале за волшебник и го избркале, а тој ги проколнал со зборовите: „Сега сте триста, да останете триесет!“. 

## Наводи

Категорија:Цркви во Свети Врач (општина)
Категорија:Цркви во Неврокопската епархија
Категорија:Пештерни цркви во Бугарија
Црква „Св. Никола“ – Пирин

**Свети Никола** — црква во Пирин, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

## Историја
Црквата била обновена во 1885 г. од зографот Димитар Неделчев на темелите на постар храм. Негово дело е и иконата на „Св. Архангел Михаил“.

## Архитектура
Градбата претставува трикорабна псевдобазилика со рамен дрвен касетиран таван. Иконостасот е делумно изрезбан, како и проскинитарот и владичкиот престол.

По Битката кај врвот Кукла во Илинденското востание во 1903 година, отсечените глави на војводата Спиро Петров и Димитар Гајгуров биле дадени од Турците на жителите на селото Пирин, кои ги закопале до апсидата на црквата. Во 1906 г. во црквата биле закопани и коските на другите борци кои загинале во битката.

Црквата е прогласена за споменик на културата.

## Наводи


Категорија:Цркви во Свети Врач (општина)
Категорија:Цркви во Неврокопската епархија
Црква „Св. Антониј“ – Мелник

**Свети Антониј** — црква во градот Мелник, Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

Црквата е прогласена за заштитен споменик, како и дел од културно-историскиот резерват „Мелник“.

## Историја
лево|мини|250x250пкс|Ктиторскиот натпис од 1881 г.
Храмот е изграден во 1869 г. според натписот над западниот влез. Најверојатно бил изграден на темелите на постар храм.

Ктиторскиот натипс на јужниот ѕид над наосот гласи:Храмот е меѓу другите 5 кои го преживеале палењето на Мелник во 1913 година, заедно со црквите „Св. Никола“, „Св. Јован Претеча“, „Св. Петар и Павле“ и „Св. Варвара“.

## Архитектура
Градбата претставува еднокорабна базилика со една апсида и димензии од 13,9 x 6,1 м. На западната страна има женски дел.

## Внатрешност
Внатршноста на црквата е целосно живописана, типично за дело на Мелничката школа. Според дарителскиот натпис, внатрешноста била живописана во 1881 г. од страна на зографот Лазар Петракидис и неговите помошници.  Во апсидата е претставена Богородица Поширока од небесата во полн раст. На преостанатите ѕидови се насликани цвеќиња и мртва природа. За вредни се сметаат иконостасот и царските двери. Иконите се исто така дела на Лазар Аргиров и неговите помошници. Кај Аргиров се наоѓаат храмската икона на проскинитарија, неколку царски икони и ликот на Св. Антониј од празничниот ред.  Иконите на Пресвета Богородица е од XIX век.  асликаниот таван го прeтставува ликот на Христос Седржител на платно во централен медалјон. Живописани се балконот и колонадата.

Икона на Св. Атанасиј Светогорски со неговиот живот и светци е насликана ов 1757 година, при што натписот гласи:

## Наводи

Категорија:Цркви во Мелник
Категорија:Цркви во Свети Врач (општина)
Категорија:Цркви во Неврокопската епархија
Шилинг

[мини|298x298пкс|Шилинг, [Обединето Кралство, кралицата Викторија, 1853 г. Сребро, тежина 5,64 г.]]
**Шилинг** () — општо име на голем број западноевропски монети, како и парична единица на голем број земји од XX век. Монета од 1 шилинг, искована во Германија во XIV век, тежела 1,39 г сребро. Во Виртемберг, ковањето на шилингот било запрено по Триесетгодишната војна, во Вирцбург во 1803 г., во Либек во 1789 г., во Хамбург во 1855 г. (1/48 од талирот, од 1725 г. — со апоен од 1 „шилинг“). Во XVII–XIX век се ковале повеќе шилинзи: 32, 16, 12, 8 и 4 шилинзи.

Во Англија, кралот Хенри VII првпат ковал шилинг (тогаш наречен тестун) во 1502 г. Монетата го добила своето конечно име за време на владеењето на Едвард VI. Шилингот останал во употреба во Англија до 1971 г. (како мала промена еднаква на 1/20 од фунтата или 12 пени). Биле исковани и монети од 2 шилинзи: првично сребро, а од 1947 г. — бакарно-никлени (некое време монетата од 2 шилинзи се нарекувала флорин).

Од XX век, шилингот е парична единица на голем број земји: Австрија (пред воведувањето на еврото во 2002 г.), како и Британска Источна Африка (од 1921 г.) и подоцна прогласената независност на Кенија, Сомалија, Сомалиленд, Танзанија и Уганда.

## Наводи

## Надворешни врски

* Британски монети
* Историјата на шилингот

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Нумизматика
Црква „Св. Марина“ – Белица

**Света Марина** — црква во селото Белица, Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Струмјани, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.

## Историја
Храмот најпрвин е изграден како амам во XIX век. По крајот на Балканските војни, турското население е иселено и на нивно место се населени бегалци од Егејска Македонија. Стариот амам е претворен во црква, посветена на Св. Марина. 

## Наводи

Категорија:Цркви во Свети Врач (општина)
Категорија:Цркви во Неврокопската епархија
Категорија:Градби претворени во цркви
Хазнатар

**Хазнатар** (, *Хрисохорафа*; до 1926 г. *Χαζνατάρ, Хазнатар*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци и нешто Роми.

## Географија
Селото се наоѓа во Серкото Поле северозападно од град Сер и западно од Долна Џумаја. Лежи близу источниот брег на Бутковското Езеро.

## Историја
### Во Отоманскосто Царство
Во XIX век Хазнатар бил мал чифлик во Серската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Хазнатар (Haznatar)* било село со 15 домаќинства сочинети од 46 Македонци. Во селото работела грчката пропаганда.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 560 жители, од кои 500 Македонци христијани и 60 Роми.

По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. целото село прешло под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на Хазнатар се состоело од 280 жители Македонци, сите под Егзархијата. Во селото работело бугарско основно училиште.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 306 жители. По Првата светска војна голем дел од населението се иселил во Пиринска Македонија — претежно во Петрич и околината. Хазнатар отсуствува од пописот во 1920 г. веројатно бидејќи тогаш бил напуштен Во 1920-тите во селото се доселени Гагаузи од Источна Тракија. На пописот од 1928 г. Хазнатар се води со 606 жители, од кои 571 лице (145 семејства) биле доселеници, а остатокот мештани.

Во 1926 г. селото е преименувано во Хрисохорафа. Во 1935 г. по извршените мелиорации во Хазнатар биле сместени уште колонистички семејства, како и жителите на македонското село Али Паша

Во 1950-тите еден дел од жителите се иселиле во САД. Поголемиот дел од нив се сместиле во предградие на Бостон и одржувале врски со Хазнатар.

## Население

## Личности
* Георги Хазнатарски (Гогата Хазнатарски) (1877-1941) — револуционер, војвода на ВМРО
* Мите Казаков — револуционер, деец на ВМОРО, починал по 1918 г.
* Преподобна Стојна (1883 – 1933) — јасновитка

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Симона

**Симона** или **Симон** (, *Σιμών*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле северозападно од Сер и западно од Долна Џумаја (Ираклия). Лежи близу источниот брег на Бутковското Езеро.

## Историја
Селото за првпат се спомнува на пописот од 1940 г. како дел од тогашната заедница Ерниќој. Во него биле сместени жители од потопоеното село Бурсук, како и од попасивните планински села.

## Население

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Благоја Крстевски

**Благоја Крстевски** (р. , во ) — македонски радио и телевизиски спикер и водител.

## Животопис
Благоја Крстевски е познат спикер од Македонска радио-телевизија, каде поминува 40-години. Тој најпрво се вработува, како водител во Македонското радио, каде потоа во 1966 година, преминува во првиот "Дневник" на Македонската телевизија, како спикер заедно со Бранка Станковска и емисии од различен жанр. Тој бил и водител на различни фестивали во Македонија, најпрво на Фолк Фест Валандово, Цветници, Камбера во Австралија и други...

## Надворешни врски

Категорија:Македонски новинари
Категорија:Македонски водители
Долно Караџово

**Долно Караџово** или **Мало Караџово** (, *Варико*; до 1927 г. *Καρατζά Κιόι*, *Караѕа Ќој*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Речиси сите жители се Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа на 20 км западно од Сер и на 17 км северно од Нигрита. Лежи во североисточнот подножје на Богданска Планина.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Долно Караџово било македонско село во Серската каза на Серскиот санџак.

Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. во Мала Караџа (*Malko-Karaja*) имало 42 домаќинства со 130 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов вели дека селото е дел од областа Овакол и напишал за него:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) на почетокот на XX век *Долно Караџово* имало 240 жители Македонци.

Сите христијани на Долно Караџово биле под врховенството на Цариградската патријаршија и во него работела грчката пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Долно Караџово* (Dolno Karadjovo) живееле 480 Македонци патријаршисти. Во селото имало грчко основно училиште со 1 учител и 14 ученици.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1920-тите во селото се доведени мал број грчки колонисти од Турција. Според пописот од 1928 г. селото било етнички мешано, со само 4 лица (1 семејство) дојденци. Во 1927 г. е преименувано во Варико.

Околу 1960 г. е изградена црквата „Св. Троица“.

## Личности
* Стојо Белдонев — револуционер, деец на ВМОРО, загинал пред 1918 г., роден во Горно или Долно Караџово

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Топалово

**Топалово** (, *Неја Тиролои*; до 1927 г. *Τοπάλοβον*, *Топаловон*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци и Турци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле, на 17 км северозападно од градот Сер на 2 км јужно од Просеник. Денес е споено со Мелникич.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX и почетокот на XX век Топалово било село во Серската каза.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 90 жители Македонци христијани и 140 турци.

Сите християни во селото биле под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Топалово (*Topal-Ova*) живееле 80 Македонци патријаршисти.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 191 жител. Селото настрадало во Првата светска војна, па така во 1920 г. во него се попишани само 94 лица. Во 1920-тите Турците биле иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а извесен дел од Македонците се иселиле во Бугарија под притисок на грчката власт. На нивно место се доведени грчки колонисти од Турција. Во 1928 г. Топалово се води како етнички мешано село со 496 жители, од кои 489 лица (129 семејства) биле грчки дојденци.

Во 1927 г. е преименувано во Неја Тиролои, т.е. *Ново [[Чорлу]]*, по местото од каде дошле колонистите.

Во 1947 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“.

## Население

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Бурсук

**Бурсук** (, *Лимнохори*; до 1927 г. *Μπουρσούκι*, *Бурсуки*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Бурсук се наоѓало југозападно од Валовишта. Денес е потопено од водите на Бутковското Езеро кога било претворено во вештачко.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бурсук (Boursouk) било село во Серската каза со 15 домаќинства сочинети од 49 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 360 жители, сите Македонци христијани.

Сите христијани во Бурсук биле под врховенството на Цариградската патријаршија и во него работела грчката пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Бурсук (Boursouk) живееле 480 Македонци, сите под Патријаршијата. Во селото имало грчко основно училиште со 1 учител и 20 ученици.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Жителите на селото, заедно со оние на Мантар и Пурлида им се протиставувале на грчките денационализаторски мерки и одбивале да плаќаат владичина, да се поздравуваат на грчки за Велигден, да признаваат грчки поп и да одат во црква, а децата не ги пуштале во училиште бидејќи во него бил воведен грчкиот јазик. Во 1913 г. селото имало 688 жители, а во 1920 г. попишани се 682 лица.

Во 1923 г. во близина на селото војводата Тома Радовски е тешко ранет во двете нозе при ожесточена престрелка со грчка војска. Во 1924 г. под присила 172 лица се иселиле во Бугарија, а на нивно место се доведени грчки колонисти. Во 1928 г. селото е заведено како мешана населба со 657 жители, од кои 175 лица (27 семејства) биле дојденци, а остатокот македонски мештани.

По поплавата од 1936 г. населението е иселено во Хазнатар, и така Бурсук е напуштен.

## Личности
* Георги Баџов — револуционер, деец на ВМОРО, загинал пред 1918 г.
* Никола Аврамов — свештеник и революционер, деец на ВМОРО, умрел по 1918 г.
* Никола Петков (? – 1913) — борец во МОО, III и Нестројна чета на V Одринска дружина, ранет во Првата балканска војна 28 јануари 1913 година, безследно изчезнал в Междусъюзническата на 16 юни 1913 година

## Наводи

Категорија:Историски села во Долна Џумаја
Мантар

**Мантар** (, *Манитари*; до 1927 г. *Μαντάρι*, *Мантари*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Изворно било населено од Македонци и нешто Роми.

## Географија
Селото се наоѓало на помалку од 2 км западно од Голема Маала, на тогашниот североисточен брег на Бутковското Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Мантаръ Махала* броело 540 жители Македонци христијани и 120 Роми.

На почетокот на XX век целото население било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на Мантар (Mantar) се состоело од 80 Македонци егзархисти.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Жителите на селото, заедно со оние на Бурсук и Пурлида им се протиставувале на грчките денационализаторски мерки и одбивале да плаќаат владичина, да се поздравуваат на грчки за Велигден, да признаваат грчки поп и да одат во црква, а децата не ги пуштале во училиште бидејќи во него бил воведен грчкиот јазик. Во 1913 г. селото имало 258 жители, а во 1920 г. населението пораснало на 332 лица.

Не можејќи да ги издржат грчките репресалии, во 1923-1924 г. 65 Македонци (20 семејства) се иселиле во Бугарија, а власта довела грчки колонисти. Така, во 1928 г. селото е забележано како мешана населба со 449 жители.

По поплавата од 1936 г. населението се иселило во Хазнатар и Пурлида, а Мантар е напуштен.

## Наводи

Категорија:Историски села во Долна Џумаја
Гостивар Прес

***Гостивар Прес*** — македонски весник, чиј прв број излегол во 2016 година. Основач на весникот е **Ивица Адамоски**, а главен и одговорен уредник на весникот е **Љупка Антовска**.

## Заднина
*Гостивар Прес* е најчитаниот македонски дневен весник со содржина околу градот Гостивар и главно е познат по својата портал-верзија на Интернет. Весникот објавува информации од областа на локални настани, политика, спорт, забава, култура, бизнис, наука и технологија за најновите настани и случувања во Гостивар, околните општини и државата.

Освен на видео-платформата Јутјуб со емисијата „Минути за секого“, Гостивар Прес е присутен и на другите социјални мрежи Инстаграм, Фејсбук и Твитер.

## Наводи

## Надворешни врски
*Мрежно место
*Гостивар Прес на Фејсбук
*Гостивар Прес на Твитер
*Гостивар Прес на Инстаграм

Категорија:Гостивар
Категорија:Македонски весници
Категорија:Појавено во 2016 година во Македонија
Али Паша (Серско)

**Али Паша** (, *Нерохори*; до 1927 г. *Αλή Πασά*, *Али Паса*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Остатоците од селото се наоѓаат на неколку километри западно од Долна Џумаја во правец на Хазнатар.

## Историја
Во XIX и почетокот на XX век Али Паша било чисто македонски чифлик во Серската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Али Паша (Ali-pacha) било село во Серската каза со 40 домаќинства сочинети од 140 Македонци.

В 1891 година Георги Стрезов пише за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 384 жители Македонци христијани.

Во првата деценија на XX век населението на Али Паша (Ali-Pacha) било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. населението на селото се состоело од 280 Македонци патријаршисти.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 384 жители, а во 1920 г. тие се намалиле на само 84 лица, што значи дека селото настрадало во Првата светска војна.

Во 1928 г. селото е попишано со 62 жители, од кои само 4 грчки дојденци. Сè до регулацијата на Струма и создавањето на вештачкото Бутсковско Езеро во 1930-тите селото страдало од поплави поради неговата местоположба помеѓу два тогашни ракава на реката.

Со растежот на Хазнатар, Али Паша било припоено кон него. Престанало да постои како одделно село во 1951 г. Во 1968 г. со службен указ месноста е преименувана во Тригонометрико (*Τριγωνομετρικό*)

## Личности
* Иван Парашкалиев (1874 – ?) — борец во МОО, четата на Таската Серски

## Наводи

Категорија:Историски села во Долна Џумаја
Охридски глаголски листови

мини|десно|Лист од ракописот
**Охридско евангелие** или **Охридски глаголски листови** (латински: *Evangelium Achridanum;* руски: Охридские глаголические листки) е глаголичен ракопис од 10ти век. Содржи делови од Евангелието по Лука и делови од Евангелието по Јован, напишани на 20 листови на пергамент, секој со димензии од околу .

Овие фрагменти биле откриени од рускиот научник Виктор Григорович во 1845 во Охрид, и на 1 мај 1865 го поклонил на збирката на Универзитетот во Одесаa. Биле чувани во универзитетот биле до 1930, а денес се чуваат во Одеската национална научна библиотека. Текстот за прв пат бил објавен од Измаил Срезневски.

## Наводи

Категорија:Средновековна македонска книжевност
Македонски глаголски листови

мини|десно|Фрагмент од ракописот
**Македонски глаголски листови** познати и как**о Рилските глаголски листови** се глаголски ракопис кој се сотои од осум фрагментирани листови пергамент и уште три фрагменти, кои биле дел од црковнословенска книга од 10ти век.

## Историја
лево|мини|Македонски глаголски листови пронајдени од Виктор Григорович во 1845 година.
Првите два фрагменти биле откриени во Рилскиот манастир во 1845 година од рускиот историчар Виктор Григорович. Денес тие се чуваат во библиотеката на Руската академија на науките во Санкт Петербург. Подобро зачуваниот дел од ракописот бил објавен во 1909 година под името "Македонски глаголски лист" од рускиот историчар Григориј Илински.

Уште три листови биле откриени во Рилскиот манастир од чешкиот историчар Константин Јиречек во 1880. Во 1936, Јордан Иванов пронашол дополнителни фрагменти. Наодите на Јиречек и Јорданов сѐ уште се чуваат во Рилскиот манастир.
мини|208x208пкс|Насловна страница од делото „Македонский глаголический листок. Отрывок глаголического текста Ефрема Сирина XI века“

## Извори

* 
* 
* 
* 

## Наводи

Категорија:Рилски манастир
Уранинит

**Уранинит**, познат и како **настуран** ― радиоактивен минерал и руда богата со ураниум со хемиски состав кој во голема мера е UO <sub>2</sub>, но поради оксидацијата обично содржи променливи пропорции на U<sub>3</sub>O<sub>8</sub>. Поради радиоактивното распаѓање на ураниумот,  уранитот содржи оксиди на олово и траги од хелиум. Може да содржи и ториум и ретки земни елементи.

## Преглед
Уранинитот како минерал веќе бил добро познат во 15-тиот век од рудниците за сребро во Рудните Планини, на границата меѓу Германија и Чешка. Ф.Е. Брукман го опишал минералот во 1772 година. Уранитот од наоѓалиштето во Јохангеоргенштат во Германија го користел М. Клапрот во 1789 година за да го открие елементот ураниум.

Сите уранинитни минерали содржат мала количина радиум како радиоактивен производ при распаѓање на ураниумот. Марија Кири употребила уранит за да го изолира на радиумот во 1910 година.

Уранинитот, исто така, секогаш содржи мали количини на изотопи на олово 206Pb и 207Pb, финални производи од распаѓањето на изотопите на ураниум 238U и 235U соодветно. Мали количества на хелиум се присутни и во уранинитот како резултат на алфа распаѓањето. Хелиумот првпат бил пронајден на Земјата во клевеит, нечиста радиоактивна разновидност на уранинит, откако бил спектроскопски откриен во атмосферата на Сонцето. Исклучително ретките елементи технециум и прометиум може да се најдат во уранинитот во многу мали количини (околу 200&nbsp;стр /кг и 4&nbsp;fg /kg соодветно), произведени со спонтана фисија на ураниум-238. И франциумот може да се најде во уранинитот; во рудата има 1 атом на франциум на секои 1018 атоми на ураниум како резултат на распаѓањето на актиниумот.

## Наоѓалишта
лево|мини| Уранинитни кристали од Топшам, Мејн (големина: 2,7&nbsp;×&nbsp;2.4&nbsp;×&nbsp;1,4 см)
Уранинитот е најчеста руда на ураниум. Најголеми рудни количини на ураниум во светот се пронајдени во рудникот Шинколобве во Демократска Република Конго (рудата од овој рудник на почетокот се користела за проектот Менхетен) и во басенот Атабаска во северниот дел на Саскачеван, Канада. Друг важен извор на уранинит има кај Големото Мечкино Езеро во Северозападните Територии од Канада, каде што во големи количини е сврзан со сребро. Го има и во Австралија, Чешка, Германија, Англија, Руанда, Намибија и Јужна Африка. Во САД, може да се најде во државите Аризона, Колорадо, Конектикат, Мејн, Њу Хемпшир, Ново Мексико, Северна Каролина и Вајоминг. Ураниумските наоѓалишта во Рудните Планини (денес на граница меѓу Чешка и Германија) биле од исклучителна важност за воената германска јадрена програма (која не успеала да произведе бомба) и на советската јадрена програма. Ископувањето на ураниум во Рудните Планини (под покровителство на SDAG Визмут по војната) било прекинато по пропаѓањето на Германската Демократска Република.

## Поврзано

* Торијанит

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Оксидни минерали
Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Категорија:CS1: долга вредност за volume
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Минерали на ураниумот
PlayStation (конзола)

алт=ps1|мини|Оригинален модел PS1
**PlayStation** е семејство на конзоли развиени од јапонската компанија Sony во раните 1990-ти. Конзолата беше пуштена во продажба на 3 декември 1994 година во Јапонија за 387 долари (37.000 ¥). Конзолата беше официјално објавена во Хрватска во јули 1997 година.

До 2006 година, конзолата продаде 100 милиони копии. Стана синоним и модел за други конзоли кои се појавија на крајот на 20 век.

## Потеклото
Nintendo му пристапи на Sony за да развие додаток за Компактен диск „PlayStation“ за конзолата за игри SNES. Кодното име на конзолата беше PSX. Откако беше развиен додатокот, Sony побара 60% од профитот од сите продажби на „PlayStation“, како и истиот процент за која било игра објавена во формат „CD-ROM“ за SNES. Откако договорот беше раскинат, наместо да се откаже од проектот, Sony го продолжи развојот за на крајот да развие полноправна конзола за игри.

По овие настани, Нинтендо поднесе жалба до Федералниот суд во САД да ја спречи продажбата на новата конзола. Основата на тужбата на Nintendo беше дека името „PlayStation“ е нивна сопственост и дека Sony ги прекршил условите од договорот. Судијата кој го водеше овој случај ја отфрли тужбата и не ја одобри забраната за продажба на гејмерската конзола PlayStation.

## Наводи

Категорија:PlayStation
Категорија:Играчки конзоли на Sony
Категорија:Sony Computer Entertainment
Антијунак

[мини|241x241пкс|Ревизионистичките [вестерн-филмови најчесто прикажуваат антијунаци како главни ликови, чии постапки се морално двосмислени.]]
**Антијунак** или **антихерој** — вид лик што се среќава во приказни, филмови и други облици на забава. За разлика од традиционалните јунаци, кои што се храбри, благородни и секогаш постапуваат правилно, антијунаците се посложени. Тие често имаат недостатоци, прават грешки, а понекогаш дури и прават лоши работи. Меѓутоа, и покрај нивните недостатоци, антијунаците сè уште се главните ликови на нивните приказни и често имаат квалитети што ги прават привлечни и занимливи за публиката.

Антијунаците често ги предизвикуваат традиционалните претстави за јунаштво и морал. Ги замаглуваат границите помеѓу правилното и погрешното, принудувајќи ја публиката да ги преиспитува сопствените вредности и верувања. Оваа сложеност додава длабочина на нивните приказни и ги прави поблиски со публиката, која исто така може да се бори со сопствените морални дилеми. Во книжевноста, антијунаците постојат со векови, а ран пример е ликот Хамлет на Шекспир. Во последниве години, антијунаците станале сè поопштопознати во популарната култура, при што ликовите како Дедпул, Тони Сопрано и Декстер ја воодушевуваат публиката со нивните мани, но сепак неверојатни личности.

## Историја
Замислата на антијунак има корени што се протегаат низ вековите на раскажување приказни. Додека традиционалните јунаци биле славени поради нивните благородни дела и непоколебливиот морал, антијунакот се појавил како лик што им пркосел на овие условности, честопати отелотворувајќи особини што биле морално двосмислени или дури одречни.

Еден од најраните примери на антијунак може да се најде во старогрчката книжевност, особено во делата на Хомер. Ликовите како Ахил во „Илијада“ и Одисеј во „Одисеја“ покажале квалитети што отстапувале од идеализираниот архетип на јунак. Ахил, на пример, е познат по својата надменост и одмаздлива природа, додека Одисеј понекогаш е лукав и лажлив.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Типски ликови
Категорија:Јунаци
Категорија:Тропи (книжевност)