Волско око

[мини|Волското око [билкафотографиранa во Отава, Онтарио во 2019 година]]
Волско око, ***Inula helenium***, исто така наречен **коњ-лечи** или **елфдок**, е широко распространет растителен вид во семејството на сончогледи Asteraceae. Првобитно пронајден во Евроазија од Шпанија до провинцијата Ксинџијанг во западна Кина и натурализиран во делови од Северна Америка.

## Опис
Волското око е прилично цврста билка, чие стебло достигнува висина од околу 90-150 см. Листовите се големи и назабени, долните со стебленца, останатите го прегрнуваат стеблото; сечила во облик на јајце, елипсовидна или во облик на копје, големи до 30 см долго и 12 см широк. Листовите се зелени на горната страна со светли, расфрлани влакна, но белузлави на долната страна поради дебелиот слој од волна. Цветот има глава до 5 см широк, секоја глава содржи 50-100 цветови со жолти зраци и 100-250 жолти цветови од диск. Коренот е густ, разгранет и муцилаген, и има горчлив вкус и камфоричен мирис со слатки цветни (слични на виолетови) подтонови.

## Фолклор и традиционална употреба
Специфичното име на растението, *хелениум*, потекнува од Хелена од Троја ; Се вели дека волското око изникнало од местото каде што и паднале солзите. Било свето за античките Келти, а некогаш го имало името „елфворт“. Растението традиционално се сметало дека се поврзува со џуџињата и самовилите.

Николас Калпепер сметал дека волкото око е управувано од Меркур и го користел за загревање на студениот и ветровит стомак, за отпорност на отровот, за зајакнување на видот и за отстранување на внатрешните блокади.

## Употреби
Билката се користи уште од античко грчко време. Теофраст препорачал да се користи растението во масло и вино за лекување на каснувања од вајпери, пајаци и борови гасеници во неговата *Historia Plantarum*.

Во римско време, *[[Апициј|Апикиј]]*, готвач од 1 век од нашата ера, го опишува како растение за тестирање дали медот е расипан или не, растението се потопувало во медот и потоа се палело, ако силно изгори, медот се сметал за добар. Коренот бил спомнат од Плиниј во неговата *Природна историја* и како лек и како зачин.

Во средновековна Европа, корените биле захаросани и се јаделе како кондиторски производи.

Во Франција и Швајцарија се користи за производство на абсинт. Во Англија порано беило во голема репутација како ароматичен тоник и стимуланс на секреторните органи. Се спомнува во еден новоанглиски алманак од 1817 година како лек за хидрофобија кога коренот е модричен и се користи со силна лушпа од млеко. Се користи во хербалната медицина како експекторанс и за задржување на водата.

## Хемиски состојки
Покрај складишниот полисахарид инулин (C 6 H 12 O 6 [C 6 H 10 O 5 ] n ), полимер од фруктоза, коренот содржи хеленин (C 15 H 20 O 2 ), фитохемиско соединение кое се состои од алантолактон и изоалантолактон. Хеленин е стеароптен, кој може да се подготви во бели ацикуларни кристали, нерастворливи во вода, но слободно растворливи во алкохол. Кога се ослободува од придружниот инула-камфор со повторена кристализација од алкохол, хеленин се топи на 110&nbsp;°C.

## Наводи

## Надворешни врски

* Волско око во растенија за иднината
* Elecampane од Maud Grieve, A Modern Herbal
* фотографија од примерок од хербариум во ботаничката градина во Мисури, собрана во Мисури во 1933 година

Категорија:Флора на Европа
Категорија:Флора на Азија
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Лековити растенија