open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Грнета

[мини|Милан Богески, свирач на '''грнета''' „гарнета“ свирејки во с. [Долнени, Прилепско поле (1945)]]
**Грнета** – народен термин за фабрички произведениот европскиот кларинет од обичен или бемов штим. Во Македонија не се изработува, ами се увезува.

## Културната значајност во Македонија
Репертоарот ѝ е поврзан со репертоарот на составот во кој дејствува. А тоа значи, со репертоарот на чалгаџииските состави, што ќе биде детално изнесен при описот и составот на чалгијата.

Дејствувањето на грнетата може да се подели во две етапи:

* ***во ХIХ век и во овој век до втората светска војна***, исклучиво како чалгаџиски мелодиски инструмент
* ***по втората светска војна***, каде надвор од чалгаџиските потреби исто така игра улога и во ансабли и солистички, каде наоѓа мошне поголема примена

Употребата на грнета во македонската инструментална практика, се јавува кон крајот на ХIХ век, во времето на пелачбарството. Наши печалбари испраќале и донесувале кларинетисти. За совладувањето на техниката на свирењето, многу ги придонесле тогашните воени музичари по турските гаринзони.

Од постојаните штимови, најчесто се користи „B“ (Бе) кларинетот.

Распостранет е во сите области на Македонија, како во градовите така и во селата.

## Литература

* Линин А. 1986. Народните музички инструменти во Македонија: стр. 88-89. Македонска книга. Скопје.

## Надворешни врски

* Кларинет

Категорија:Македонски фолклор
Заифи

**Заифи** (Кратово, ⅩⅤ/ⅩⅤⅠ в.) – османлиски поет родум од Кратово.

Добил солидно образование и пишувал поезија на персиски јазик. Станал познат по коментарот што го напишал за делото „Ѓулистан” на прочуениот поет Сади..

## Литература
* „Историја на македонскиот народ“, том втори. Македонија под турска власт (од ⅩⅣ до крајот на ⅩⅤⅠⅠⅠ век). Уредник д-р Александар Стојановски, Скопје, 1998, 464

## Наводи

Категорија:Македонски поети
Зборник (списание)

**„Зборник“ **– списание на Археолошки музеј на Македонија. Првиот број бил објавен во 1956 г., а главен уредник бил Димче Коцо. 
Под овој наслов излегле 12 броја. 

Со организационите промени од 1995 г. се преименува како Списание на Музеј на Македонија – нова серија (последен бр. 2 од 2005 г.). Во него се публикувани научни и стручни трудови од македонски и од странски истражувачи од областа на археологијата, епиграфијата, нумизматиката, античката и средновековната историја, историјата на средновековната уметност, конзервацијата на музејските предмети и музеологијата.

## Наводи

Категорија:Македонски списанија
Здравица

**Здравица ** — типична форма на реторичкиот жанр од усното народно творештво.

Таа се кажува на многу народни празници и свечености – слави, крштевки, имендени, при вршењето на некои заеднички работи итн. Таа е кратка по форма, што произлегува од нејзината функција – не ја разработува фабулата, туку уверува, во неа се изрекуваат најубави желби за домаќинот на куќата, за младенците, за детето што се крштава и сл.

На тој што му е упатена, му се пожелува добро здравје, напредок, подмладок, имот, благосостојба, мир, да биде заштитен од лоши луѓе и непријатели од секаков вид. Содржи и многу синтагматски и синтаксички формули: Во поле бериќет, кај стока кувет, а кај луѓе живот! Среќна слава на домаќинот, среќа Господ да му дава, гости да му се повесели, до година повеќе да има, бериќет да се роди!

За неа е карактеристичен дитирампскиот тон, реализиран со рамномерно пулсирање на изговорената реченица. Ритмизираниот текст се остварува и со бројни рими и стихови, најчесто во осмерец или десетерец. По правило, се објавуваат во составот на зборници со различни паремии.

## Литература
* Марко Китевски - „За некои кратки говорни народни умотворби од Кумановско“, Прилози за македонскиот фолклор, Скопје, 1989;
* Марко Китевски -  „На клетва лек нема“, Скопје, 1991;
* Боне Величковски, „Кратките жанрови и детскиот фолклор во Куманово и Кумановско“, Фолклорот и етнологијата во Куманово и Кумановско, Скопје – Куманово, 255-289. Б. В. ДСГУ „Здравко Цветковски“, Скопје

## Наводи

Категорија:Македонски фолклор
Категорија:Македонско усно народно творештво фолклор
Категорија:Култура на пиење
Голини

** Голини ** – обесшумени, потполно голи или слабо обраснати шумски земјишта, настанати со уништување на шумите. Истовремено тие претставуваат поројни подрачја, од каде пороите го загрозуваат другиот животен и производен простор.

По Втората светска војна, Македонија наследи 337.217 ха голини или 31.7% од вкупната шумска површина, групирани во три географски подрачја и во 12 реони: 
* 1. Централен реон 4.169.468 (50,3%)
* 2. Западен реон 697.017 (28,8%)
* 3. Источен реон 270.732 (20,9%)

Радикален пресврт настанал од 1970 г., по формирањето на Републичкиот фонд за пошумување на голините (од 1974 г. Совет), кој изготвил Долгорочна програма за мелиорација на голините за периодот 1971–1991 г., во кој за пошумување биле предвидени 94.000 ха. За реализација на оваа програма беа направени и други подготовки во организацијата на работата, осовременувањето на производството на садниот материјал (контејнерски системи), набавката и употребата на современа механизација и др. Планот бил исполнет со 260%. По завршувањето на Програмата, Фондот се расформирал, а со тоа акцијата за пошумување замрел. Проблемот со голините во РМ и понатаму е присутен.

## Наводи

Категорија:Шуми
Категорија:Обесшумување
Ѓурѓиц

**Ѓурѓиц ** — христијански православен празник, посветен на светиот великомаченик Георгиј Победоносец (16/3 XI). Бидејќи Ѓурѓовден е во пролет, кога празниците не се празнуваат со домашни служби, со името на Св. Георгиј има уште два празника во есен: - Ѓурѓиц  (16/3 XI) и Св. Ѓорѓи Посен (9. Ⅻ/26. XI). Овој празник е востановен во чест на обновувањето и осветувањето на храмот „Свети Георгиј” во Лида Палестинска, каде што било пренесено и неговото тело..

## Литература
* Лазар Мирковиќ, Хеортологија, Белград, 1961; 
* Св. вмч. Георгиј. Подготвил прота ст. Методи Лазаревски, Скопје, 2000, 28

## Наводи

Категорија:Македонски црковни празници
Нивата од Васил Бучкоски (Шипокно)

**Нивата од Васил Бучкоски** — археолошко наоѓалиште во охридското село Шипокно. Претставува доцноантичка некропола. Се наоѓа во непосредната на селото, од западната страна Овде со обработувањето на земјата биле откриени три гроба градени од тегули - тип "на две води".

## Поврзано
*Шипокно;
*Список на археолошки наоѓалишта во Охридско.

## Наводи
Св. Илија (Рамне)

*За современата црква, видете [[Црква „Св. Илија“ - Рамне]]*

**Св. Илија** — археолошко наоѓалиште во охридското село Рамне. Претставува средновековна црква. На источниот крај на селото до 1907 година се гледале остатоци од стара црква посветена на Св. Илија. Подоцна, врз нејзините темели е изградена новата црква, која го задржала името на патронот.

## Поврзано
*Кумбаревци — средновековна црква и некропола;
*Макла — средновековна некропола;
*Манастири — средновековна црква и некропола;
*Рамненски Лозја — населба и некропола од римското време;
*Св. Атанасија — средновековна црква;
*Св. Варвара — средновековна црква и некропола;
*Св. Врачи — средновековна црква и некропола;
*Туше Варница — средновековна населба;
*Рамне;
*Список на археолошки наоѓалишта во Охридско.

## Наводи
Држилец (Сошани)

**Држилец** — археолошко наоѓалиште во охридското село Сошани. Претставува раносредновековна црква. Се наоѓа на 2 км западно од селото. На тој простор се забележуваат остатоци од црковна градба со правец исток-запад, а градена од камен, бигор, тули и малтер.

## Поврзано
*Сошани;
*Список на археолошки наоѓалишта во Охридско.

## Наводи
Полчани (Речица)

**Полчани** — археолошко наоѓалиште во охридското село Речица. Претставува средновековна населба. Се наоѓа на околу 6 км западно од селото, на помала тумба обрасната со дабова шума. На површината се забележуваат остатоци од градби, односно грамади од камења и друг градежен материјал.

## Поврзано
*Задружни Штали — некропола од железното и римското време;
*Ковче - Падина — средновековна црква и некропола;
*Лозишта — депо на бронзен накит и железното време;
*Манастириште - Св. Недела — средновековна црква;
*Речица;
*Список на археолошки наоѓалишта во Охридско;
*Список на средновековни некрополи во Македонија.

## Наводи

Категорија:Речица (Охридско)
Добра Вода (Арбиново)

**Добра Вода** — црква од старохристијанско време кај селоот Арбиново во општина Дебрца. Се наоѓа на околу 1 км југозападно од селото. Во 1935/1936 година случајно биле откриени темели од поголема сакрална градба. По површината се забележуваат многубројни фрагменти од градбена керамика.

## Поврзано
*Арбиново; 
*Список на археолошки наоѓалишта во Дебрца;

## Наводи

Категорија:Арбиново
Св. Атанасија (Белчишта)

**Свети Атанасија** — средновековна црква кај селото Белчишта во општина Дебрца. На околу 1 км источно од селото, јужно од патот Белчишта-Средорече и десно од коритото на Белчишка Река се забележуваат урнатини од мала еднокорабна црква. Според површинските остатоци, била градена од камен, бигор, тули и варов малтер, а според резултатите од една мала археолошка интервенција (1988&nbsp;г.) и откривањето на фрагменти од живопис, внатрешноста на црквата била живописана.

## Поврзано
*Белчишта; 
*Список на археолошки наоѓалишта во Дебрца;

## Наводи

Категорија:Белчишта
Св. Василиј (Белчишта)

**Свети Василиј** — црква  од развиеното средновековие кај селото Белчишта во општина Дебрца. Се наоѓа на околу 1 км источно од селото, северно од патот Белчишта-Средорече и во непосредната близина (200-300 м) на наоѓалиштата Св. Атанасија и Св. Јован. На просторот обраснат со бујна вегетација се забележуваат урнатини и остатоци од мала црковна градба со крстообразна основа. Меѓу вообичаениот градежен материјал доминира бигорот. Ова наоѓалиште, заедно со споменатите два, е најверојатно интегрален дел од топонимот „Селиште“, можеби поголема средновековна рурална населба од која по површината, сега засадена со житни и други земјоделски култури, не се забележуваат никакви археолошки показатели.

## Поврзано
*Белчишта; 
*Список на археолошки наоѓалишта во Дебрца;

## Наводи

Категорија:Белчишта
Александар Маркус

**Александар Маркус** (роден на  година во  - починал на  година во ) — македонски режисер и преведувач.

## Животопис

Александар (Саша) Маркус дипломирал на Високата филмска школа во Белград во 1951 година, а потоа работел во „Вардар филм“ (1953–1955). Станал режисер и уметнички раководител на Театарот на народностите во Скопје (1955–1957). Режирал во Битола, Куманово, Ниш, Скопје - во Театарот на народностите и на Детската сцена на Младинскиот театар (подоцна Драмски театар), Струмица, Велес и Штип.  Од 1957 година работел како слободен уметник. Како глумец учествувал во првата целовечерна пиеса на МНТ „*Платон Кречет*“. Повремено пишувал критички осврти, рецензии и друг вид написи за театарската и филмската уметност. Саша Маркус е еден од основачите на Академскиот кино клуб во Скопје.

Филмографија:
*1953: Кој е крив? (Асистент на режија)
*1953: Пожар (Сценарио)
*1953: Европа (Режија, Сценарио)
*1954: Македонски тутун II (Асистент на режија)
*1955: Хигиенско-техничка заштита (Режија, Сценарио)
*1967: Мементо (Асистент на режија)
*1969: Време без војна (Асистент на режија) 

## Наводи

Категорија:Македонски режисери
Категорија:Македонски преведувачи
Никола Матовски

**Никола Матовски** (роден на  година во Скопје - починал на  година во ) — македонски правник и универзитетски професор.

## Животопис

Матовски завршил гимназија во 1957 година и дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1961 година, каде што бил избран за асистент по предметот Кривично процесно право со криминалистика (1964), потоа за предавач (1969), за вонреден (1979) и за редовен професор (1985). Магистрирал на Правниот факултет во Загреб (1967), а докторирал на Правниот факултет во Скопје, на тема „*Улогата на бранителот во кривичната постапка*“ (1977). Во мај 2004 година се пензионирал.

Бил декан на Правниот факултет во Скопје (1985–1987) и претседател на Здружението на Обединетите нации за РМ (1991–2001). Објавил повеќе научни и стручни трудови во домашни и во странски списанија од областа на кривичното процесно право. 

## Наводи

Категорија:Правници од Скопје
Категорија:Југословенски правници
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Славко Матовски

**Славко Матовски** (роден на  година во Скопје) — македонски ракометар и универзитетски професор.Најголемиот дел од животот го поминал занимавајќи се со спортски активности во повеќе дисциплини, како натпреварувач, тренер, судија и спортски работник, вршејќи често одговорни функции во градските, републичките и сојузните спортски организации и сојузи. 

## Животопис

Славко Матовски дипломирал на Државниот институт за физичка култура во Белград во 1960 година. Магистрирал на Медицинскиот факултет во Скопје во 1977 година на тема: „*Местото на Спортското друштво Работнички во Скопје во нашето напредно работничко движење и неговата улога во развојот на спортскиот живот во СР Македонија*“. Докторирал на Факултетот за физичка култура во Скопје во 1982 година на тема: „*Напредното работничко спортско движење во Вардарска Македонија од неговата појава до 1944 г. со осврт на синдикалното спортско движење во НР Македонија (1944–1947)“.* 

Објавил повеќе стручни и научни трудови. Како стручњак и раководител работел во неколку институции, а на Факултетот за физичка култура како виш предавач и редовен професор на предметот Спортски игри (од 1978–1987). Во атлетиката поставил осум републички рекорди. Тој е сестран спортист, репрезентативец во ракометот, успешен тренер, истакнат спортски работник и функционер и е еден од основоположниците на ракометот во Македонија. Активно учествувал и во обновување на активностите на СД „Работнички“ и е еден од основачите на неговите клубови за одбојка, ракомет, кошарка и атлетика. Припаѓал на генерацијата која ги поставила првите македонски атлетски рекорди и на првата генерација која почнала да игра кошарка во Скопје. Најдолга активност имал во ракометот, како активен играч и тренер на РК Работнички. 

Повремено играл и фудбал, а се занимавал и со скијање, бил напреварувач во скијачко трчање. 7 години бил претседател на Смучарскиот сојуз на Македонија. Бил стручно лице и функционер и дал значаен придонес во организација на првите сојузни и меѓународни манифестации и на територијата на Република Македонија. Објавил и голем број на стручни и научни трудови. Во текот на својата долгогодишна спортска и општествена активност, добитник е на повеќе од 40 плакети и споменици, одликуван е со Орден на трудот со сребрен венец и Орден за заслуги за народ со сребрен венец. 

Славко Матовски е член на Клубот на великаните на Македонскиот Олимписки Комитет.

## Наводи

Категорија:Ракометари од Скопје
Категорија:Македонски универзитетски професори
Радеица (Турје)

**Радеица** или **Странана** — археолошко наоѓалиште во охридското село Турје. Претставува раносредновековна населба. Се наоѓа на западниот дел од селото, спроти селската црква „Св. Богородица“. По површината од нивите и ливадите се забележуваат делови од садова керамика. Најверојатно се работи за мала старословенска населба.

## Поврзано
*Турје;
*Список на археолошки наоѓалишта во Охридско.

## Наводи
Тумбука митологија

[мини|Кружен танц на северот на [Малави]]
**Тумбука** се етничка група која живее во Малави, Замбија и Танзанија. Тумбука, наречени и Каманга, или Хенга живеат на висорамнината помеѓу северозападниот брег на езерото Њаса (езеро Малаши) и долината на реката Луангва од источна Замбија. Тие зборуваат банту јазик, тесно поврзан со оние на нивните непосредни соседи, езерото Тонга, Чева и Сенга.

## Митологија
Во **митологијата на Тумбука**, Чиута (што значи „Голем лак“) бил врховен творец и прикажан е на небото како виножито. Тумбука имаат многу митови кои претставуваат дел од нивното културно наследство. Овие митови, раскажувани ноќе околу огнот, честопати на придружба на тапани и хорски песни, имале за цел, меѓу другото,  да ги научат децата на морално однесување.

Повеќето од овие митови ослабеле или се загубиле со текот на времето, но многу од нив сè уште остануваат. Секој од овие *видокони* (приказни) имаат морал зад нив. Во митологијата на Тумбука има спомнато три животни и тоа се *фулу* (желката), *калулу* (зајакот) и *чимбви* (хиената). Желката се смета за најмудро животно, хиената е негативен лик, а зајакот е умен и итар и него може да го победи само желката.

## Религиозни верувања
Религиозните верувања на Тумбука спаѓаат во две главни рамки: традиционални и христијански. Културните елементи на традиционалната религиозна рамка вклучуваат верба во далечен бог (Леза / Чиута) и во моќта на предците и вештерките. Пред британското владеење се сметало дека Леза е врховно битие, кое го создало светот и сè што е во него. Откако го создал светот, се повлекол од него, оставајќи ги човечките суштества да управуваат со своите работи. Духовите на предците биле оние кои влијаеле на работите на живеење и комуницирале со Леза. Се верувало и дека вештерките влијаат врз човечките работи. Волшепството вклучувало посебно знаење и употреба на лекови за да се постигне посакуваниот ефект. Доаѓањето на христијанските мисии што започнало во 1880-тите и тоа влијаело на религиозните убедувања во Тумбука. Денес повеќето Тумбука се христијани, но традиционалните верски форми остануваат дел од нивните верувања.

## Литература

* 
* 

## Наводи

Категорија:Африканска митологија
Избичани (Слатино)

** Избичани** — археолошко наоѓалиште во охридското село Слатино. Претставува средновековна населба. Се наоѓа на околу 4,5-5 км источно од селото, на терасест простор во јужното подножје на планината Рушинци. Овде се простирала средновековната населба Избичани.

## Поврзано
*Бањи - Бигори — населба од римското време;
*Градиште — утврдена населба од доцноантичкото време и Раниот среден век;
*Калуѓероец — средновековен сакрален објект;
*Св. Јован Бигорски — раносредновековна црква;
*Селце — средновековна населба;
*Слатино;
*Список на археолошки наоѓалишта во Дебрца.

## Наводи
Мехмед Мехмеди

**Мехмед Мехмеди** (роден во  година во село Зајас - починал во  година во село Букојчани) — македонски партизан, делегат на Второто заседание на АСНОМ од албанска народност.

## Животопис

Мехмеди бил учесник во НОБ (од летото 1943) и ранет во Мавровско, како борец на Групата баталјони на НОВ и ПОМ. По оздравувањето, тој станал борец на Седмата македонска шиптарска НО бригада. Бил убиен во балистичка заседа на враќање од Второто заседание на АСНОМ, заедно со делегатот на АСНОМ, Реџо Рушит Лимани (Зајази).  

## Наводи

Категорија:Луѓе од Зајас
Категорија:Македонски Албанци
Категорија:Југословенски Албанци
Категорија:Македонски партизани
Категорија:Делегати на Второто заседание на АСНОМ
Пандо Мечкаров

**Пандо Мечкаров** (роден во  година во Прекопана, Костурско/Леринско - починал на  година во Зелениче, Леринско) — македонски револуционер.

## Животопис
Мечкаров бил учесник во Илинденското востание како лерински селски војвода. Бил член на ТМОРО (1899) и претседател на РК во селото Прекопана. Во Илинденското востание, тој предводел чета од родното село. Бил убиен од андартите во времето на т.н. „Зеленичка крвава свадба“.

## Наводи

Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Учесници во Илинденското востание
Категорија:Дејци на МРО
Анто Бабиќ

**Анто Бабиќ** (, кај Травник,  - ,  ) – историчар, редовен член на АНУБиХ и член на МАНУ надвор од работниот состав (од 4 мај 1972).

## Животопис
Бабиќ е роден во 1899 година во Граховац кај Травник, завршил Филозофски факултет во Загреб во 1923 година, а потоа бил гимназиски професор во Сараево. Како учесник во НОБ, бил член на Претседателството на ЗАВНОБиХ и член на АВНОЈ. По Ослободувањето бил министер за просвета во првата Влада на НРБиХ и потпретседател на Президиумот на Народното собрание на НРБиХ, редовен професор (1950-1970) и прв декан на Филозофскиот факултет во Сараево, редовен член од основањето на Научното друштво на БиХ и на АНУБиХ и прв претседател на Друштвото на историчарите на БиХ. Негова научна специјалност била историјата на средновековна Босна.

## Творештво
*Историја народа ФНРЈ – средњи вијек, Сарајево, 1946; 
*Босански херетици, Сарајево, 1963; 
*Из историје средњовјековне Босне, Сарајево, 1973.

## Наводи

Категорија:Академици на МАНУ
Категорија:Членови на Босанската академија на науките и уметностите
Италијанска легенда

**Италијанска легенда** — основа на ова дело претставува писмото на Анастасиј Библиотекарот до епископ од  Гаудерик Велетриски  за откривањето на моштите на Св. Климент Римски  во Херсон  од Константин – Св. Кирил на пат за Хазарска мисија , а 868 г. донесени од Браќата во Рим. Напишана е веројатно меѓу 870-882 г., кога Гаудерик можел да му го предаде ракописот на папата 
Категорија:Словенска култура
Категорија:Македонски светци
Јон Зограф

** Јон** — македонски зограф од XVII век.

Роден бил во  селото Линотопи (живеел најверојатно во Костур). Ја живописал црквата „Св. Атанасиј” во Рилево, Прилепско.  Во неговото сликарство преовладува изразит графицизам и отсуство на пластичност. Му се припишуваат, уште, живописот во тремот на Журче (1622) и Страшниот суд на западната фасада од главната црква на манастирот Зрзе (1624/1625)..

Всушност, низ целиот период на живеење под турско ропство, во Македонија постоеле вистински зографски и копаничарски школи, чии дела денес се непроценливо културно наследство, а кои се  среќавааат по големиот број цркви низ Македонија и поширокиот простор на Балканот, овие дела ги карактеризирало префинетото чувство, кое се забележува преку силните ликовни изрази, ускладените бои и општата мистичност и свежина, како и емотивноста, која импресионира при средбата со нив, уште повеќе нè тера на подлабока размисла за нивото на вредностите кое важело за тие периоди. Еден од  тие мајстори е и зографот Јон кој ја живописувал  малата еднокорабна црква „Св. Атанасиј“ во селото Рилево, сега во општина Долнени, на 30-тина километри западно од Прилеп.

## Наводи

Категорија:Македонски зографи
Драги Миладинов

**Драги Миладинов** (роден на  година во ) — македонски градежен инженер и универзитетски професор.

## Животопис

Драги Миладинов е роден на  година во . Работел на Градежниот факултет во Скопје до своето пензионирање во 1989 година по предмети од областа на дрвените и масивните конструкции. Како стипендист на Фордовата фондација специјализирал во САД (1964/65), а се усовршувал на студиски престои и во Холандија (1969) и Шведска (1979). Учествувал во реализацијата на повеќе објекти и бил многу активен на општествен план. Ги вршел функциите декан на Градежниот факултет (1975–77), проректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ и претседател на Универзитетскиот совет. 

## Наводи

Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Македонски инженери
Општина Куклиш

:*За истоименото село, видете [[Куклиш]].


*'Општина Куклиш''' — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена со Општина Струмица. Седиште на општината било селото Куклиш.

## Населени места
Во Општина Куклиш спаѓале следниве села: Дорломбос, Злешево, Костурино, Куклиш, Мемешли, Орманли, Раборци, Свидовица, Три Води и Чепели.

## Население
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, општината Куклиш брои 4.449 жители, од кои:

## Поврзано

* Општини во Македонија
* Општина Струмица
* Куклиш

## Наводи

Куклиш
Насад (составина)

**Насад** – дел од шумата што по својот настанок, состав и развој е скоро еднаков, а се разликува од другите нејзини делови по едно битно обележје или по повеќе значајни одлики заради кои мора да се спроведува посебен начин на одгледување. Критериумите за категоризација на насадите се: настанок, возраст, мешаност, форма и бонитет на насадот. Според настанокот, можат да бидат од генеративно и од вегетативно потекло; според возраста се еднодобни или разнодобни; според мешаноста се чисти или мешовити. Бонитетот се определува со посебни методи, според растот и прирастот на стеблата. Основни елементи на структурата на насадот се: бројот на стеблата, нивната висина, дрвната маса, прирастот, темелницата и др.

## Наводи

Категорија:Шумски вегетации
Несторица

** Несторица** – македонски благородник и војсководец од времето на Самуиловото Царство. Пред Беласичката битка (1014), царот Самуил го испратил да го нападне Солун, но бил поразен од Византијците. По смртта на Јован Владислав со другите македонски благородници му се предал на византискиот цар Василиј II.

## Наводи

Категорија:Македонско благородништво
Категорија:Македонски војсководци
Јордан Миладинов

**Јордан Миладинов** (роден на  година во  - починал на  година во ) — македонски градежен инженер и универзитетски професор.

## Животопис

Јордан Миладинов е роден на  година во . Работел на Градежниот факултет во Скопје до своето пензионирање во 1987 година по предметите од областа на техничката механика, јакоста на материјалите и од теоријата на еластичноста и пластичноста. Завршил Градежен факултет во Белград (1949) и бил првиот кандидат што одбранил докторска дисертација на Техничкиот факултет во Скопје (1955). Предавал на сите технички факултети на Скопскиот универзитет, а гостувал и на други универзитети. Специјализирал во Минхен (1955), Цирих (1957) Хановер (1962/63). Вршел повеќе функции, од кои позначајни се: шеф на Градежниот оддел на Техничкиот факултет (1958–60), проректор на Универзитетот (1963–65), шеф на Градежниот оддел на Архитектонско-градежниот факултет (1965–67). Исклучително богатата наставна и научна дејност ја заокружил со 7 учебници, објавени во повеќе изданија. 

Починал на  година во .

## Наводи

Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Македонски инженери
Ѓорѓе Мано Зиси

** ѓорѓе Мано Зиси ** — српски археолог и историчар на уметноста.

## Животопис

Роден бил во 1901 година во Будимпешта. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград во 1925 година, а потоа како Хумболтов стипендист, специјализирал класична археологија во Берлин.
Од 1928 година, тој започна да работи во Музејот во Белград, каде останал до неговото пензионирање во 1970 година. Бил член на Германскиот археолошки институт, Археолошкиот институт во Виена и бил добитник на Валтеровата наградата Валтеровата во 1984 година.
## Научна работа
Повеќе години вршел ископувања и истражувал во Стоби. Во доменот на историјата на уметноста, познати се неговите теренски белешки од Охрид со утврдени податоци за малите цркви, како и неговиот осврт за „Св. Софија “ во Охрид.

## Литература
* „Света Софија во Охрид“, „Старинар“, Ⅵ, Белград, 1931, 123-132; 
*Мали прилози за живописуот ⅩⅣ века на охридските цркави, „Старинар“, Ⅵ, Белград, 1931, 132–135; 
* Црквите во околината на Охрид, „Старинар“, Ⅵ, Белград, 1931, 135-137

## Наводи

 Категорија:Археолози
Категорија:Историчари на уметноста
Норак

**Норак** – стар пајонски град.

Спомнат кај Стефан Византиски: заедно со пајонските градови: Амидон, Добер и Бимаз. Други податоци нема, ниту пак е сместена неговата местоположба.

## Литература
* Е. Петрова, Пајонија, Скопје, 1999

## Наводи

Категорија:Македонска историја
Хенрик Батовски

**Хенрик Батовски** (,  - ,  ) – историчар, член на МАНУ надвор од работниот состав.

## Животопис
Батовски студирал ориенталистика, славистика и историја, а во 1929 година и докторирал. Од 1930 година бил дописник од Прага и од Белград, а во 1936 година станал доцент на Јагелонскиот универзитет – Катедра за политички науки во Краков. Хабилитирал на тема „Основите на Балканскиот сојуз во 1912 година“. Бил еден од основоположниците на студиите по балканистика на Јагелонскиот универзитет. Фашистите го депортирале во концентрациониот логор Саксенхаузен (1. IX 1939), а потоа во Дахау, каде што останал до победата над фашизмот. По Ослободувањето, во 1956 година, бил избран за вонреден, а во 1966 година и за редовен професор на Јагелонскиот универзитет. Од 1977 година бил член на Полската академија на уметностите со седиште во Краков, а од 1981 година и член на МАНУ надвор од работниот состав. Автор е на повеќе од 800 библиографски единици од дипломатската историја, балканистиката и славистиката.

## Творештво
* Балканските држави и македонското прашање пред и по Илинденското востание, зб. Илинден 1903. Скопје, 1970;
*Историја на политичките граници и територијалниот облик на Социјалистичка Република Македонија, „Гласник“ на ИНИ, 1, Скопје, 1972; 
*Дипломатската борба околу Балканот во почетокот на 20 век, Прилози за Илинден 1979, Скопје, 1983; 
*Планови за поделбата на Македонија во минатото, Зборник на трудови посветен на академикот Михаило Апостолски по повод 75-годишнината од животот, Скопје, 1986.

## Наводи

Категорија:Академици на МАНУ
Писари (македонски книжевници)

**Писари** — книжевни дејци од средновековието, творци на многубројни богослужбени книги Поради својата скромност, писарите најчесто не го забележувале своето име, но има и исклучоци, па може  да се наведе нивното име граматик Георги, поп Добромир, поп Јован, поп Добрејшо, Драган, Добријан, Јосиф, Тихота и Белослав, Никола Брата, поп Михаил, Станислав, Владислав Граматик, Димитар Кратовски, Јоан Кратовски, Висарион Дебарски, Пахомиј Слепченски и многу други.

## Наводи

Категорија:Македонска книжевност
Категорија:Историја на македонскиот јазик
Категорија:Историја на Македонија
Пресидио

** Пресидио** – патна станица од римско време, забележена на Табула Појтингеријана (Ⅲ–Ⅳ в.). Се наоѓала на делницата од римскиот пат помеѓу Скупи и Стоби, на Ⅸ р.м. од станицата Кефалон. Се лоцира кај селиштето Веноле, јужно од утоката на реката Бабуна во реката Вардар. На наоѓалиштето се забележуваат остатоци од керамика.

## Литература
* Т. Томоски, Прилог за реконструкцијата на Табула Пеутингериана на делницата Сцупи–Стоби, Македонија низ вековите, Скопје, 1999

## Наводи

Категорија:Историја на Македонија
Мани

**Мани** – најстар вид и најкуса турска поетска творба. 
Со оглед на тоа што старите пишувани извори не посветувале доволно внимание на производите на народната литература, не е расветлено прашањето околу потеклото и историјата на овој вид поезија. 
Називот мани потекнува од арапскиот збор ма’на (значење).

Како најрано сведоштво за нивно постоење е „Сејахатнаме “ од  Евлија Челебија од XVII в.

Меѓу првите автори што пишуваат за овој вид поетски творби е Унгарецот Игнас Кунош, кој објавува 401 маниња од повеќе региони. Автор на првите објавени творби од овој вид од Македонија е Глиша Елезовиќ.
Во Македонија м. е распространето главно преку усната трансмисија, се среќава во репертоарот на сите генерации, а најомилени и најмасовни се кај помладата популација.

Најчестиот термин во [Македонија е мане, но во некои региони се среќава и како [мартуфал или мартифал. Најмногубројни се творбите составени од четири стиха, а се среќаваат и во поширока форма, кога двата стиха што се додаваат служат за мисловната цел на творбата. 
За разлика од другите турски поетски творби во форма на четворостих, каде што сите четири стиха претставуваат една мисловна целина, во творбите мане првите и вторите два стиха имаат посебна мисловна целина.

Меѓу турското население од Македонија се среќаваат две форми на манифестација  два вида исполнители: првата група ја сочинуваат оние кај кои кажувањето е во форма на рецитирање на текстот, а втората група се однесува на вокалните исполнители, кога мелодиската линија е непроменлива без оглед на бројноста на творбите. Друга мелодиска линија може да се сретне кај исполнители од други региони во Македонија.

## Литература
* Марија Ѓуканови - “Турска народну поезију“, Београд, 1969;
*Мухан Бали - „Паралели од турската народна книжевност во соседните земји“, „Македонски фолклор“, Ⅺ, 21–22, Скопје, 1978, 129;
*Галаба Паликрушева - „Еден Ѓурѓевденски обичај кај Јуруците  во околината на  Радовиш, “Рад Ⅸ Конгреса фолклориста Југославије у Мостару и Требињу, 1962, 367;
*Севим Пиличкова - „Манињата кај Турците од Македонија, Турско народно творештво од Македонија, Народни песни, 1“, Скопје, 1986;
* „За ѓурѓовденските обичаи и маниња кај Ромите муслимани од Титов Велес“, „Етнолошки преглед“, Белград, 1982, 303 – 30
## Наводи

Категорија:Турски фолклор
Категорија:Турска поезија
Јулијан Бромлеј

**Јулијан Владимирович Бромлеј** (,  - , ) – советски историчар, етнограф, универзитетски професор, член на МАНУ надвор од работниот состав од 23 ноември 1981 година.

## Животопис
Специјалист за Јужните Словени и неприкосновен етнографски теоретичар, во 1966 година станал директор на Институтот за антропологија и етнографија на Руската академија на науките, кое работно место го држел до 1989 година кога го заменил со Валери Тичков.

## Творештво
* *Бромлей Ю. В.* Крестьянское восстание 1573 г. в Хорватии: из истории аграрных отношений и классовой борьбы в Хорватии XVI в. (1959)
* *Бромлей Ю. В.* Становление феодализма в Хорватии: к изучению процессов классообразования у славян (1963)
* *Бромлей Ю. В.* К характеристике понятия «этнос» // Расы и народы (1971)
* *Бромлей Ю. В.* Этнос и этнография. — М.: Наука, 1973
* *Бромлей Ю. В.* О предмете культурной-социальной антропологии и этнографии в трактовке англо-американских и советских ученых (опыт сравнительного анализа) // Этнография за рубежом. — М.: Наука, 1979
* *Бромлей Ю. В., Крюков М. В.* Этнография: место в системе наук, школы, методы // Советская этнография, 1987, № 3.
* *Бромлей Ю. В.* Современные проблемы этнографии: очерки теории и истории. — М., 1981
* Этнография / под ред. Ю. В. Бромлея и Г. Е. Маркова. — М., 1982
* *Бромлей Ю. В.* Очерки теории этноса. — М.: Наука, 1983
* *Бромлей Ю. В.* Этносоциальные процессы: теория, история и современность. — М.: Наука, 1987
* *Бромлей Ю. В.* Национальные процессы в СССР: в поисках новых подходов. — М.: Наука, 1988
* *Бромлей Ю. В.*(отв. ред.) История первобытного общества. Общие вопросы. Проблемы антропосоциогенеза. — М.: Наука, 1983. — 432с.
* *Бромлей Ю. В.*(отв. ред.) История первобытного общества. Эпоха первобытной родовой общины. — М.: Наука, 1986. — 574 с.
* *Бромлей Ю. В.*(отв. ред.) История первобытного общества. Эпоха классообразования. — М.: Наука, 1988. — 568 с.
Под редакцијата на Бромлej, била објавена енциклопедија во дваесет тома „Земји и народи“ (1978-1985) и универзитетски учебник за етнографија (1982). Во соавторстово Роман Григориевич Подолни ги напишал научно-популарните дела „Создавање на човештвото“ (1984) и „Човештвото - тоа се народите“ (1990).

## Наводи

Категорија:Советски професори
Категорија:Академици на МАНУ
Категорија:Добитници на Државната награда на СССР
Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме на трудот
Категорија:Редовни членови на Академијата на науките на Советскиот Сојуз
Категорија:Погребани на Новодевичките гробишта
Категорија:Носители на Орденот на Татковинската војна од II степен
Сашо Миленковски

**Сашо Миленковски** (роден на  година во ) — македонски режисер.

## Животопис

Дипломирал на отсекот за театарска режија и драматургија на ФДУ во Скопје (1992). Бил член на Казалиште, позориште, гледалишче, театар во Суботица, Србија (1988-1991). Основач е на независниот театар „*Бабилон*“. Во ноември 2006 г. станал директор на Драмата на МНТ. 

Режии: 
* „Балканот не е мртов“; 
* „Гаме овер“; 
* „Буре барут“; 
* „Коледе“; 
* „Ова не е американски филм“; 
* „Кандид во земјата на чудата“; 
* „Тетовирани души“; 
* „Хамлет во транзиција“; 
* „Доле влада“

## Наводи

Категорија:Македонски режисери
Климент Милошевиќ

**Климент Милошевиќ** (роден на  година во  - починал на  година во ) — македонски лекар, специјалист по педијатрија и пневмофтизиологија. Медицински факултет завршил на Сорбона, педијатрија специјализирал во Виена. До 1941 г. работел во Белград, од каде што бил депортиран во логор. Во 1945 дошол во Скопје и формирал прв детски АТД и болница во с. Лешок (1946). Во 1957 г. ја основал Болницата за детска ТБЦ во Скопје (Козле).

## Наводи

Категорија:Македонски лекари
Јанез Милчински

**Јанез Милчински** (роден на  година во  - починал на  година во ) — словенечки лекар, специјалист за судска медицина, деонтолог и правник, редовен професор на Медицинскиот факултет во Љубљана, Словенија (од 1957).

## Животопис

Дипломирал на Правниот факултет во Љубљана (1936). Студирал медицина најпрвин во Љубљана, а потоа во Загреб, каде што и дипломирал (1940). Бил активен учесник во НОБ. Се усовршувал во Белгија, Франција, Швајцарија, Австрија и Германија. Од 1945 до 1983 г. бил директор на Институтот за судска медицина на Медицинскиот факултет во Љубљана, а истовремено и раководител на Катедрата за судска медицина на Медицинскиот факултет од 1954 до 1955 и од 1962 до 1964 г. бил декан на Медицинскиот факултет, проректор на Универзитетот (1970–1973), а потоа ректор (1973– 1976). Од 1970 до 1973 бил претседател на Меѓународната академија за судска и социјална медицина. Почесен докторат му е доделен во Љубљана (1979) и во Лајпциг (1987).

Во 1961 г. бил избран за дописен, а во 1970 за редовен член на САЗУ, од 1976 до 1992 г. бил претседател на САЗУ. За член надвор од работниот состав на МАНУ бил избран на 14. Ⅴ 1979 г. Стручниот и научниот придонес на Милчински е првенствено од областа на судската медицина (во идентификацијата на труповите при масовна катастрофа). Своите сознанија и искуствата на неговата екипа ги применил при масовни страдања на луѓето поради земјотреси (Скопје 1963, Сицилија 1968, Ел Аснам во Алжир 1980), при авионски несреќи (Брник 1966, Крк 1971, Маганик во Црна Гора 1974, Ајачо 1981), при железнички несреќи (Загреб 1974, Боровница 1976). За својата работа добил светски признанија. Во несреќите ги изучувал форензидните аспекти на сообраќајниците, дејството на алкохолот во сообраќајните несреќи, нивната превенција, оценката на телесните повреди и работоспособноста на повредените. Се занимавал со проблемите на медицинската етика и кривичната одговорност на здравствените работници во професионалната дејност, прашања од општата и специјалната деонтологија. Ги изучувал проблемите на судско-медицинските аспекти на итната помош и оживување на онесреќените. Од својата об-ласт публикувал 200 трудови и 4 книги. Бил матичар на новоформираниот Медицински факултет во Скопје (1947) и помогнал во развојот и работата на Катедрата по судска медицина на Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1977 г. бил избран за надворешен дописен член на ЈАЗУ, во 1978 на АНУ-БиХ и САНУ, а во 1985 на ЦАНУ.

## Наводи

Категорија:Словенечки лекари
Ристо Миновски

**Ристо Миновски** (роден на  година во Езерец, Костурско) — македонски електроинженер, доктор на технички науки, редовен професор и Раководител на Лабораторијата за ВН и Институтот за преносни електроенергетски системи, продекан, два мандата декан на ЕТФ во Скопје. Претседател на МАКО СИГРЕ. За делото „*Бранови процеси во разводни постројки*“ ја добил наградата „11 Октомври“ за наука (1982). Тој е заслужен за развојот на Лабораторијата за ВН.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Езерец (Костурско)
Категорија:Македонски електроинженери
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Југословенски електроинженери
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Љупчо Мирковски

**Љупчо Мирковски** (роден на  година во ) — македонски композитор.

## Животопис

Мирковски димпломирал труба на ФМУ во Скопје. Од 1978 г. е член на Танцовиот оркестар на МРТ. Како автор првпат се појавил на фестивалот Младина ‘74 (Суботица). Почнал да аранжира во 1977 г. Оттогаш напишал околу 170 композиции и 350 аранжмани за познати популарни песни. Пишувал музика за театарски претстави (15) и телевизиски серии (2). Бил уметнички директор на Макфест и на Националниот избор за Детска Евровизија. Учесник на голем број фестивали во странство.

## Наводи

Категорија:Македонски композитори
Ѓурѓе Бошковиќ

**Ѓурѓе Бошковиќ** (,  - ,  ) – историчар на уметноста и архитектурата и археолог, универзитетски професор, член на МАНУ надвор од работниот состав од 26 јули 1974 година.

## Животопис
Бошковиќ е роден во Белград на 11 април 1904 година. Дипломирал на Техничкиот факултет (Архитектонски отсек) во Белград (1928). Првин бил кустос на Историско-уметничкиот музеј во Белград (1930-1934), а потоа преминал на работа на Техничкиот факултет. Во текот на Втората светска војна бил во заробеништво (1941), а подоцна во казненички логор (1943). Бил избран за почесен доктор на Универзитетот во Белград (1971) и член на ЈАЗУ (1976), претседател на Националниот комитет и потпретседател на Меѓународниот комитет за словенска археологија (УИАС), претседател на Националниот комитет и член на Меѓународниот комитет за историја на уметноста (ЦИХА). Ја проучувал и материјалната и духовната култура на Македонија, посебно во средниот век. Вршел конзерваторски работи во Старо Нагоричане, Кумановско.

## Творештво
* Архитектура средњег века, Београд, 1957 (IV изд. 1976)

## Наводи

Категорија:Српски професори
Категорија:Академици на МАНУ
Категорија:Академици на ЈАЗУ
Томо Босанац

**Томо Босанац** (,  - ,  ) – електроинженер, доктор на технички науки, редовен професор на Електротехничкиот факултет во Загреб, член на ЈАЗУ (ХАЗУ)  и член на МАНУ надвор од работниот состав од 1994 година.

## Животопис
Босанац е роден во Стари Плавници, населба во Бјеловар, на 15 мај 1918 година. Работејќи во фабриката „Раде Кончар“ (каде што еден период бил и директор) реализирал голем број комплексни проекти меѓу кои и генераторите за ХЦ „Вруток“. Од владата на ФНРЈ во 1949 година ја добил наградата „Никола Тесла“. Бил директор на Институтот „Руѓер Бошковиќ“ во Загреб. Работел на честотни инвертори и на нивната примена главно за топлински цели.

## Творештво
* „Јадрена пропулзија“ (со Буљан и Стибиљ), 
* „Електромагнетни полиња“

## Наводи

Категорија:Хрватски стопанственици
Категорија:Академици на МАНУ
Мирко Миронски

**Мирко Миронски** (роден на  година во Тресонче - починал на  година во Тресонче) — македонски новинар, публицист и општественик.

## Животопис

Миронски е носител на наградата за животно дело „Крсте Мисирков“ и на многу други признанија. Првите чекори во новинарството ги направил во весниците „*Гимназијалец*“, „*Единство*“ и „*Студентскиот збор*“, каде што бил главен и одговорен уредник. Работел во „*Вечерен репортер*“, а бил и уредник на неделникот „*Журнал*“. Дванаесет години бил главен и одговорен уредник во весникот „*[[Вечер (дневен весник)|Вечер]]*“, во времето кога овој весник ги забележал најуспешните години.

Миронски ја извршувал функцијата министер за информации во југословенската влада на Анте Марковиќ (од 1986 до 1990 година). Зад себе оставил богата преведувачка дејност. Автор е на делата „*Новинарско истражување*“, „*Дичо Зограф*“, „*Како станав новинар*“ и др.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Тресонче
Категорија:Починати во Тресонче
Категорија:Македонски политичари
Категорија:Македонски новинари
Категорија:Македонски уредници
Категорија:Македонски публицисти
Категорија:Македонски преведувачи
Категорија:Југословенски новинари
Категорија:Југословенски уредници
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Југословенски министри
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“
Категорија:Добитници на наградата „Крсте Мисирков“
Пантелеј Митков

**Пантелеј Митков** (роден на  година во ) — македонски архитект и урбанист.

## Животопис

Дипломирал на Архитектонскиот отсек на Техничкиот факултет во Скопје во 1955 година). Докторирал на Природно-математичкиот факултет во 1980 година. Како проектант работел во Републичкиот завод за убанизам во Скопје и во Институтот за просторно планирање во Охрид. Претежно се занимавал со просторно и урбанистичко планирање, а се пројавил и како архитект проектант. 

Позначајни остварени градби: 
* хотелот „Астра“ во месноста Свети Стефан близу Охрид (1956); 
* Студентско одморалиште во Охрид (1963); 
* хотелот „Десарет“ во Пештани (1971). 

Од областа на урбанизмот: 
* деталниот урбанистички план на стариот дел од градот Охрид (1967). 
* изработка на Просторниот план на Македонија (1982).

## Наводи

Категорија:Македонски архитекти
Категорија:Југословенски архитекти
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“
Категорија:Доктори на Природно-математичкиот факултет - Скопје
Димко Митрев

**Димко Митрев** (роден во  година во  - починал на  година во ) — македонски револуционер, организатор на НОБ во Велес, борец на НОПО „Димитар Влахов“ (од април 1942).

## Животопис

Димко Митрев бил организатор на работнички штрајкови во Велес пред војната, член на СКОЈ (од 1938), на КПЈ (од 1940), а на МК на КПЈ за Велес (од 1941). Во неговата куќа (октомври 1941) бил отпечатен првиот број на илегалниот весник
„*Народен билтен*“. Во 1941 г. преминал во илегалство, а во април 1942 г. заминал во партизани. Бил комесар на Велешкиот НОПО. Загинал при предвремена експлозија на нагазна мина за диверзија на германски воз.

## Наводи

Категорија:Македонски партизани
Категорија:Македонски комунисти
Трајан Митревски

**Трајан Митревски** (роден на  година во Добрушево - починал во  година во ) — македонски професор на Православниот богословски факултет во Скопје.

## Животопис

Основно училиште завршил во родното место, богословија учел во Битола (1936–1941), а завршил во Пловдив, Бугарија (1942). Дипломирал на Богословскиот факултет во Белград (1950). Тој бил ракоположен за свештеник во Битола, на 29 август 1942 година, и служел како парохиски свештеник. Бил главен воспитувач (1967), професор и ректор на Богословијата (1973–1977). При отворањето на Православниот богословски факултет во Скопје (1977), тој бил избран за вонреден професор во првата гарнитура професори на факултетот, а потоа и редовен професор. Тој е познат библист и апологет.

## Наводи

Категорија:Македонски духовни лица
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Југословенски духовни лица
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Тодор Митров

**Тодор Митров** (роден на  година во Миравци) — македонски градежен инженер и редовен професор на Градежниот факултет – Скопје.

## Животопис

Митров се вработил на Градежниот факултет – Скопје во 1956 година, како асистент, а потоа како доцент, вонреден и редовен професор држел настава по предметите Хидрогеологија, Инженерска геологија и Механика на почви и карпи, сè до неговото пензионирање во 1988 година. Бил проректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“. Покрај педагошката активност, неговата научна дејност била насочена во остварување на голем број научно-истражувачки проекти од областа на хидрогеологијата, геотермијата и инженерската геологија, а резултатите ги претставувал на конгреси, симпозиуми и ги објавувал.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Миравци
Категорија:Македонски инженери
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Југословенски инженери
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Јордан Митровски

**Јордан Митровски** (роден на  година во ) — македонски драмски глумец, оперски певец, бас и оперски режисер.

## Животопис

Јордан Данчо Митровски во МНТ работел од 1947 до 1963 и од 1965 до 1981 година. Диригентот Ловро фон Матачиќ го открил неговиот басовски потенцијал и природниот музикалитет и го прифаќа како свој музички воспитаник. Во почетокот бил носител на помали драмски улоги. Како солист дебитира во улогата на Сарастро во операта *Волшебната флејта* (1951), за да оствари повеќе забележани партии во својот фах: Колен (*Боеми*, 1950); Дон Базилио (*Севилскиот берберин*); Крушина (*Продадена невеста*, 1949); Ферандо (*Трубадур*, 1951); Сулејман (*Никола Шубиќ Зрински*, 1952), како и улогата на *Гоце* во изведбата на истоимената прва македонска опера (1954). 

Како режисер, по двегодишното усовршување и работа во Загребската опера (1963–1965), на оперската сцена на МНТ реализирал повеќе од 15 премиери и обнови на оперите: Илинден, Кармен, Кавалерија рустикана, Кузман Капидан, Кнез Игор, Фауст, Така прават сите, Малиот принц, Цар Самуил.

## Наводи

Категорија:Македонски стоматолози