open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Џума Маала (Нигритско)

**Џума Маала** (, Пархари; до 1926 година: Τζουμά Μαχαλά, Ѕума Махала)** — поранешно село во Нигритско, егејскиот дел на Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото било сместено во Серско Поле, северозападно од гратчето Нигрита, во непосредна близина на селото Копач, на надморска височина од 560&nbsp;м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век, Џума Маала било турско село во Серската Каза на Серскиот Санџак. Во „*[[Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника]]*“ се вели дека во 1873 г. во Џума-махле (Djouma-mahlé) имало 60 домаќинства и 160 жители муслимани.
Во 1889 година, хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Џума Маала:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Џума Маала имало 300 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна, селото било заземено од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 година, било припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година броело 339 жители. Селото најверојатно настрадало по Првата светска војна, бидејќи во пописот од 1920 година, не е спомнувано.

Во 1924 година, селото било обновено, кога во него биле доселени 35 бегалски семејства (вкупно 116 бегалци) од Мала Азија, колку што броело во пописот од 1928 г. Во 1926 година, името на селото било службено променето во Пархари (Παρχάρι).'' Подоцна доселениците го напуштиле селото, поради што било избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Историски села во Визалтија
Максим Самородов

**Максим Инавович Самородов** (роден на 29 јуни 2002 во Актобе)  е казахстански фудбалер, напаѓач на Ахмат и на казахстанската репрезентација.

## Клупска кариера
Самородов ја започнал кариерата во својот роден град Актобе, играјќи за истоимениот клуб. Дебитирал со Актобе во врвната лига на земјата на 5 октомври 2019, во натпревар против Кајрат.

На 6 август 2024 година, Самородов потпишал четиригодишен договор со клубот од Премиер лигата на Русија, Ахмат Грозни, повторно спојувајќи се со Магомед Адиев, кој бил негов тренер во казахстанската репрезентација. Дебитирал за клубот пет дена подоцна, влегувајќи како замена во ремито 0-0 на гостувањето кај .

## Репрезентативна кариера
За казахстанската репрезентација дебитирал на 28 март 2021, во поразот со 0-2 на домашен терен од  во квалификациите за Светското првенство 2022.

### Хронологија на репрезентативните настапи

## Наводи

## Надворешни врски

*Максим Самородов на soccerway 
*Максим Самородов на transfermarkt 
*Максим Самородов на espn 
*Максим Самородов на whoscored

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Казахстански фудбалери
Категорија:Фудбалери на ФК Ахмат Грозни
Категорија:Родени во 2002 година
Господари на пеколот (филм од 2022)

**Господари на пеколот** () — американски натприроден филм на ужасите во режија на Дејвид Брукнер и напишан од Бен Колинс и Лук Пјотровски, заснован на приказна што ја напишале заедно со Дејвид С. Гојер. Станува збор за обнова на франшизата „Господари на пеколот“, единаесеттото продолжение вкупно, и втора адаптација на новелата на Клајв Баркер од 1986 г. *The Hellbound Heart*, која била адаптирана во филмот „Господари на пеколот“ од 1987 г. Во филмот глумат Одеса Азион, Џејми Клејтон, Адам Фејсон, Дру Старки, Брендон Флин, Аојфе Хајндс, Џејсон Лајлз, Јинка Олорунифе, Селина Ло, Закари Хинг, Кит Кларк, Горан Вишњиќ и Хијам Абас. Филмот следи млада жена што се опоравува од зависност и на крајот добива механичка кутија за загатки што може да повика Сенобити, хуманоидни суштества што напредуваат во болка и задоволство.

Премиерата на филмот во САД била на 7 октомври 2022 г., а во Македонија бил распределен на HBO Max со македонски превод.

## Содржина
Една млада жена што се бори со зависност доаѓа во сопственост на древна кутија за загатки, несвесна дека нејзината цел е да ги повика Сенобитите.

## Улоги

|-
|Одеса Азион
|Рајли Макенди
|-
|Џејми Клејтон
|Пинхед (главниот Сенобит)
|-
|Адам Фејсон
|Колин
|-
|Дру Старки
|Тревор
|-
|Горан Вишњиќ
|Ролан Војд
|-
|Хијам Абас
|Серена Менакер
|-
|Селина Ло
|Гасп (сенобит, помошничката на Пинхед)
|-
|Закари Хинг
|Асфикс (Сенобит)
|-
|Џејсон Лајлз
|Чатерер (Сенобитот што штрака со забите)
|}

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски хорор-филмови
Категорија:Филмови од 2022 година
Категорија:Филмови за демони
Категорија:Американски филмови за чудовишта
Бука (воденична)

[мини|Бука на [валавица во Вирово]]

**Бука** — жлеб издлабен во стебло по кој тече вода кон колцето во воденицата или во кошот на валавицата. Подоцна буките се изработувале и од штици во облика на канал. Водата од јазот/вадата се пушта низ буката и го покренува воденичкото тркало или прави водовртеж во кошот на валавицата. Буката при дното е прицврстена со клинови.

## Наводи

Категорија:Етнологија
Категорија:Воденица
Рингла

десно|мини|330x330пкс| Рингли на стар електричен шпорет
**Рингла** — дел од шпорет. Тоа е мал диск кој со електрична енергија се загрева на високи температури или мал затворен извор на пламен, кој се создава со согорување на гас (пропан или бутан). На нив храната се загрева со посредство на сад - тенџере, лонец или тава - кој, наместо храната што се подготвува, е директно изложен на топлина или пламен и постепено ја пренесува на храната.

Вклучувањето, исклучувањето и дотерувањето на температурата на ринглата се врши со помош на посебни прекинувачи (преклопници).

## Потекло на зборот
Зборот потекнува од германскиот збор ringel (круг). Поверојатно од зборот во множина, кругови, како кај „печките“ на дрва (цврсто гориво) кои имаат повеќе концентрични кругови на една точка на греење.

Постарите шпорети имале горна грејна плоча (наместо рингла), која понекогаш се нарекувала „плотна“.

Современиот електричен шпорет нема рингли за готвење, туку има посебна грејна плоча, таканаречена „индукциска плоча“, која користи магнетна индукција за директно загревање на тенџерето или лонецот, така што нема губење на топлинска енергија.

## Поврзано
* Шпорет
* Рерна
* Решо

## Наводи

Категорија:Апарати за домаќинството
Категорија:Германизми
Кампаниски Вулкански Лак

[десно|мини|250x250пкс| Островот Искија и [Неаполски Залив|Неаполскиот Залив со Везув]]
десно|мини|250x250пкс| Флегрејските Полиња
десно|мини|271x271пкс| Везув и дел од Кампанискиот Вулкански Лак на Кампанија
**Кампаниски Вулкански Лак** — вулкански лак што се состои од голем број активни, неактивни и изгаснати вулкани во регионот Кампанија во Италија. Овој вулкански лак го опкружува Неаполскиот Залив и ги вклучува:

:* Везув: активен вулкан, последна ерупција во 1944 година.
:* Флегрејски Полиња: огромна древна калдера во западниот дел на Неапол. Оваа област е мноштво од бројни угасени кратери кои сведочат за древни ерупции; меѓутоа, во областа се наоѓа и Солфатара, плиток вулкански кратер кој сè уште испушта облаци од сулфурни испарувања и се смета за активен.
:* Планината Епомео: 20 километри западно од Неапол на островот Искија, последна ерупција во 1302 година.
:* Палинуро, Вавилов, Марсили и Мањаги: подводни изгаснати или заспани вулкани јужно од Везув. Последните три биле откриени во 1950-тите и ги носат имињата на геолозите кои ги откриле. Палинуро бил познат од претходно. Во мигов, постои загриженост за „заспаната“ состојба на Марсили, кој достигнува висина од 3.000 метри, со врв што штрчи 500 метри над површината на водата. Дополнителни, понови купи биле откриени на Марсили.

Кампанискиот Вулкански Лак е донекаде географски израз, бидејќи областа е дел од голема област со интензивна вулканска и сеизмичка активност што ги вклучува, појужно, активните вулкански острови Стромболи и Вулкано покрај северниот брег на Сицилија, како и најголемиот активен вулкан во Европа, Етна, на самата Сицилија.

## Галерија

Податотека:Isla_de_Isquia.jpg|врска=Датотека:Isla_de_Isquia.jpg|алт=Острво Искија| Островот Искија
Податотека:Monte_Vesubio_(desde_satélite).jpg|врска=Датотека:Monte_Vesubio_(desde_satélite).jpg|алт=Планина Везув| Везув
Податотека:Epomeo.jpg|врска=Датотека:Epomeo.jpg|алт=Планина Епомео| Планината Епомео
Податотека:DenglerSW-Stromboli-20040928-1230x800.jpg|врска=Датотека:DenglerSW-Stromboli-20040928-1230x800.jpg|алт=Вулкан Стромболи| Вулканот Стромболи
Податотека:Campi_Flegrei.JPG|врска=Датотека:Campi_Flegrei.JPG| Солфатара


## Литература
* 
* 

Категорија:Географија на Италија
Категорија:Вулкани во Италија
Израелски напади врз Иран (2025)

На 13 јуни 2025 г., Израел нападнал цели на повеќе од десетина места и градови низ Иран. Под кодното име операција „Лав во подем“, Израелските одбранбени сили (ИОС) и Мосад оштетиле клучни јадрени места и воени инсталации, при што загинале неколкумина од врвните воени водачи на Иран. Во некои од нападите загинале и ирански граѓани, вклучувајќи жени и деца. Овој напад бил најголем врз Иран од Иранско-ирачката војна во 1980-тите години.

Во раните утрински часови на 13 јуни, биле пријавени избувнувања низ Техеран, вклучувајќи ги и оние во близина на воени бази и во станбени населби. Иранските јадрени постројки во Натанз, Хондаб и Корамабад биле цел на овие напади. Иран објавил дека во нападот загинале командантот на Корпусот на исламската револуционерна гарда (КИРГ) Хосеин Салами, началникот на Генералштабот на иранските вооружени сили, генерал-мајор Мохамед Багери, граѓанските јадрени научници Ферејдун Абаси и Мохамед Мехди Техранчи, како и граѓани, вклучувајќи 20 деца. Нападите продолжиле во попладневните и вечерните часови на 13 јуни, со пријавени удари во близина на аеродромот во Табриз и кај јадрените постројки во Натанз и Фордо. Нападнати биле и станбени објекти во Техеран.

Вечерта на 13 јуни 2025 г., Иран започнал серија одмазднички удари врз Израел.

## Напади
Израелските воздушни напади против иранската јадрена програма биле извршени од над 200 борбени авиони, вклучувајќи повеќе F-35I „Адир“, израелска варијанта на американскиот F-35 Лајтнинг II потаен напаѓачки авион. Израелските борбени авиони гаѓале над 100 места низ Иран, вклучувајќи ја постројката за збогатување Натанз и друга инфраструктура поврзана со иранската јадрена програма. Како последица на воздушните напади, не се случиле јадрени несреќи, бидејќи оперативните атомски реактори, како што е Атомската централа Бушер и постројките во Техеран, не биле нападнати. Иако оштетените јадрени центрифуги можат да ослободат ниско ниво на зрачење и индустриски хемикалии што можат да го загрозат кадарот на местото, тие ниту можат да предизвикаат јадрени избувнувања, ниту можат да предизвикаат големо загадување на подрачјето. Од друга страна, Рафаел Гроси, шефот на Меѓународната агенција за атомска енергија, коментирал дека „јадрените постројки никогаш не смеат да бидат нападнати, без оглед на контекстот или околностите, бидејќи тоа може да им наштети и на луѓето и на животната средина. Ваквите напади имаат сериозни последици за јадрената безбедност и заштита, како и за регионалниот и меѓународниот мир и безбедност.“ 

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Израел во 2025 година
Категорија:Арапско-израелски конфликт
Категорија:Иран во 2025 година
Играчки лик

[мини|256x256пкс|Играчки лик од играта ''[Legend of Grimrock*]]
*'Играчки лик** () или скратено **PC*' — измислен лик во [[видеоигра]] или друштвена игра со улоги, чии дејства се управувани од играчот, а не од правилата на играта. Ликовите што не се управувани од играч се нарекуваат [[неиграчки лик]]ови (NPC). Дејствата на неиграчките ликови обично се управуваат од самата игра во видеоигрите, или според правила што ги следи играчкиот мајстор (судија) во друштвените игри со улоги. Играчкиот лик работи како измислено, алтернативно тело за играчот што го управува ликот.

Видеоигрите обично имаат по еден играчки лик за секој играч. Некои игри, како што се повеќеиграчките арени, херојските пукачки игри и борбените игри, нудат група играчки ликови од кои играчот може да избере, дозволувајќи му да управува еден од нив истовремено. Кога се достапни повеќе играчки ликови, тие можат да имаат карактеристични способности и различни стилови на игра.

== Олицетворение на играчките ликови ==
Во зависност од жанрот на видеоиграта, играчот може да управува еден или повеќе ликови.

Повеќето компјутерски игри со силна приказна, насочени кон [[едноиграчка игра]], му нудат на играчот само еден играчки лик што има однапред зададени способности, изглед, карактер, однесување и доделена улога во приказната. Во овие игри главно спаѓаат [[Пукачка игра|пукачките игри (шутери)]], игрите со улоги и [[Авантуристичка игра|игрите за потрага]]. Играчот, по правило, управува еден играчки лик што игра клучна улога во заплетот на играта, и го „води“ строго по однапред создадена приказна и ситуации.

Други игри, напротив, му дозволуваат, па дури и го принудуваат играчот да користи многу ликови. Овие игри вклучуваат разни борбени игри и спортски симулатори. Во борбените игри, секој играчки лик има свои посебни одлики и способности што ги немаат другите ликови. Задачите пред играчот често го принудуваат да користи неколку играчки ликови, избирајќи ги за секоја конкретна ситуација.

Еден од главните разликувачки елементи на игрите во жанрот тактички шутер е заедничката работа: играчот управува еден играчки лик што е дел од екипа од други ликови управувани од [[сметач]]от. И покрај ова, играчот може да дава некои општи заповеди на неиграчките ликови. Ваквите дејства често вклучуваат наредби за движење кон положба, одбрана на положба, напад на положба, движење по играчкиот лик итн. Типичен пример за такви игри е серијата *SWAT*.

Во некои [[Акциона игра|акциони игри]], вклучувајќи ги и тактичките шутери, играчот управува еден лик и напредува низ играта заедно со одред од компјутерски управувани ликови. Меѓутоа, играчот може во секој миг да го „напушти“ својот лик и да преземе управување над некој друг лик од неговиот одред. Сметачот, соодветно, ќе му овозможи на играчот да го управува тој лик и ќе го преземе под свое управување ликот што бил напуштен од играчот. Во овие игри спаѓаат некои игри од серијата *Tom Clancy’s Ghost Recon* и *Clive Barker's Jericho''.

## Поврзано

* Неиграчки лик

## Наводи

Категорија:Терминологија за видеоигри
Џек Хиншелвуд

**Џек Лука Хиншелвуд** (роден на 11 април 2005, во Чичестер) — англиски фудбалер, играч од средниот ред на  и на англиската репрезентација под 21 година.

## Биографија
Потекнува од семејство на фудбалери: неговиот прадедо Воли, дедо Пол, татко Адам, прачичко Мартин и братучед Дани сите биле професионални фудбалери.. 

## Технички карактеристики
Израснат како централен играч од средниот ред, улога каде што најдобро ги изразува своите технички квалитети, под водството на тренерот Роберто Де Ѕерби тој бил користен и во други улоги како дефанзивен играч за врска, крило и десен бек. Вешт е со топката во нозете, одличен во фазата на затворање на противникот, а често се обидува да учествува и во офанзивниот маневар со уфрлувања.

## Клупска кариера
Хиншелвуд ја започнал својата кариера во , каде што минувајќи ги сите младински категории го потпишал својот прв професионален договор на 14 април 2023 година. Своето деби за првиот тим го имал на 28 мај истата година, во поразот со 2-1 од  во Премиер лигата. Тоа бил неговиот единствен настап со првиот тим за сезоната 2022-2023.

Следната сезона, тој играл повеќе забележувајќи вкупно 17 настапи и 3 гола за Брајтон. На 6 декември 2023 година, тој го постигнал својот прв професионален гол во победата со 2–1 над .

## Репрезентативна кариера
Хиншелвуд играл за младинските селекции на Англија под 18, под 19 и под 21 година.

Во 2025 година, бил повикан во репрезентацијата под 21 година да учествува на Европското првенство во категоријата одржано во Словачка.

## Статистика
### Клупска статистика
*Статистикатѕа е ажурирана на 16 јуни 2025.*

## Титули
; Англија под 21 година
*** [[Европско првенство во фудбал за играчи под 21 година|Европско првенство за играчи под 21 година]]** : 1 
: 2025

## Наводи

## Надворешни врски

*Џек Хиншелвуд на espn
*Џек Хиншелвуд на soccerway
*Џек Хиншелвуд на transfermarkt
*Џек Хиншелвуд на whoscored

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Англиски фудбалери
Категорија:Фудбалери на ФК Брајтон енд Хоув Албион
Категорија:Родени во 2005 година
Националниот парк Сиера дел Дивизор

**Национален парк Сиера дел Дивизор** е национален парк во амазонската прашума во Перу, основан во 2015 година. Зафаќа површина од  1354485.10 км² во провинциите Коронел Портило, во регионот Укајали, во регионот Лорето. Градот Пукалпа се наоѓа на брегот на реката Укајали. Во паркот се наоѓа планинскиот врв Серо ел Коно во облик на пирамида, кој од страна на домородното население е почитуван како Апу на Андите.

## Наводи

Категорија:Национални паркови во Перу
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:МСЗП-Категорија II
Категорија:Перу
Градини Горна Барака

**Градините Горна Барака** се јавни градини во Валета, Малта. Заедно со Долните Градини Барака во истиот град, тие нудат панорамски поглед на Големото пристаниште.

Градините се наоѓаат на горниот дел од бастионот Свети Петар и Павле, кој бил изграден во 1560-тите.  Терасираните лакови на градината биле изградени во 1661 година од Италијанскиот витез Фра Фламинио Балбијани. Првично биле со покрив, но таванот бил отстранет по востанието на свештениците во 1775 година.
лево|мини| Тераса
мини|Гаврошите
Градините првично се користеле за рекреација на витезите на Италијанскиот јазик од Болничари, но биле отворени за јавноста по завршувањето на двегодишната француска окупација на Малта во 1800 година.

Во паркот има неколку споменици и спомен-обележја на голем број истакнати личности, вклучувајќи ги Џералд Стрикланд, Сер Томас Мејтланд и Сер Винстон Черчил. Реплика на статуата Гаврошите од малтешкиот скулптор Антонио Скиортино се наоѓа и во градината. Оригиналот се наоѓа во МУЗА.

Тоа е највисоката точка на градските ѕидини, и затоа нејзината гранична тераса нуди јасен поглед на Големото пристаниште, Трите града, како и на бродоградилиштето и пониските делови на главниот град.

Градините се поврзани со каналот во Валета и блискиот пристаниште Ласкарис преку лифтот Барака. Првиот лифт на локацијата бил изграден во 1905 година, но бил затворен во 1973 година и демонтиран во 1983 година. Лифтот може да се види во функција во британскиот авантуристички филм од 1968 година, „Пресврт на песок“, базиран на истоимениот роман на Џефри Џенкинс од 1959 година. Нов лифт бил отворен на 15 декември 2012 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* [Некои јавни споменици на Валета 1800-1955](https://web.archive.org/web/20170327030730/http://melitensiawth.com/incoming/Index/Melita%20Historica/MH.02(1956-59)/MH.2(1957)2/orig03.pdf)
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Малта
Градини Бускет

**Градините Бускет**, кои формираат една од ретките шумски области во Малта, се наоѓаат во плодната долина *Вид ил-Лук* во Рабат, Малта. Локалитетот од 30 хектари се наоѓа западно од Сиџиеви и веднаш источно од Дингли. Палатата Вердала, официјална резиденција на претседателот на Малта, се наоѓа на работ на градините.

## Историја
Присуството на градините е познато барем уште од периодот по Римската Република и во кој прославите во чест на нивните богови биле традиционални. Кога источното христијанство се вкоренило на Малта, овој пагански празник бил заменет со Петровден.

Малта некогаш била покриена со шуми, но дрвјата биле сечени за бродоградба во ерата кога галеони пловел по Средоземно Море води и за земјоделски цели. Градините Бускет биле засадени од страна на Витезите Болничари како ловен резерват.

Во Јуни 1557 година, големиот мајстор Клод де ла Сенгл се повлекол во Бускет кога неговото здравје почнало да се влошува, а починал во Имдина два месеци подоцна.

## Опис
мини|250x250пкс| Градини Бускет
Градините содржат широколисни листопадни шуми, автохтони четинарни шуми, со склерофилни грмушки од гариги и макии, како и насади со овошни дрвја. Во градините растат многу различни дрвја и грмушки, вклучувајќи бројни овошни дрвја. Како една од најзелените области на Малта, градините се најдобри во пролет, но исто така обезбедуваат сенка од суровото летно сонце и нудат мирно место за прошетка во зимските месеци.

Градините се многу популарни кај малтежаните, кои често одат на прошетки во мирни услови или уживаат во пикник во сенката на дрвјата. Градините служат како место за Петровден, кој се слави на 29 Јуни. Стотици луѓе се собираат таму претходната вечер, за да јадат традиционално малтешко јадење; зајачка чорба приготвена со вино, да слушаат традиционална народна музика и песни и да уживаат во годишната земјоделска изложба наутро.

## Вердала Палата
мини|250x250пкс| Палатата Вердала и Бускет
Палатата Вердала е сместена на рид и има поглед на градините Бускет. Изградена е од големиот мајстор Иг де Вердал во 1588 година како летна резиденција и ловџиска куќа. Зградата сега служи како летна резиденција на претседателот. Палатата е обележје и не е отворена за јавноста освен во одредени пригоди. 

## Значајна област за птици
Градините се идентификувани како Значајно подрачје за птици (ЗПП) од страна на BirdLife International бидејќи тие поддржуваат голем број видови птици, особено како засолниште за оние кои се на сезонска миграција низ Малтешкиот архипелаг.

## Поврзано
* Список на птици на Малта

## Наводи

Категорија:Малта
Категорија:Градини
Национален парк Јагуас

мини| Ceiba pentandra
**Националниот парк Јагуас** е создаден на 11 јануари 2018 година и се наоѓа во регионот Лорето во Перу, во близина на границата со Колумбија. Зафаќа површина од 8.689 км2 тропска шума. Заедно со Националниот парк Рио Пуре, Кахуинари и Амакајаку во Колумбија, како и Регионалните заштитени подрачја *Маиџуна Кичва* и *Ампијаку Апајаку* во Перу, тој е дел од огромен биолошки коридор.

## Клима
Климата е тропска со просечна температура од 31°C и релативна влажност од 80% во текот на целата година. Дневните врнежи варираат од 3,5 мм во Август до 9,5 мм во Март. Просечните годишни врнежи од дожд се 2827 мм.

## Фауна
Во националниот парк има приближно 600 видови птици, 150 видови цицачи, 110 видови водоземци и 100 видови влекачи, како што се кафеавиот волнест мајмун, мравојадот, јужноамериканскиот тапир, џиновската видра, амазонската крава, амазонскиот делфин, кајманот и жолтоногата желка. Во паркот се наоѓаат и повеќе од 300 видови риби, меѓу кои и Арапаима, најголемата слатководна риба во светот.  

## Флора
Во паркот има повеќе од 3.500 видови растенија, меѓу кои Hura crepitans, Cedrelinga cateniformis, Simarouba amara, Macrolobium acaciaefolium и Ceiba pentandra.
Категорија:МСЗП-Категорија II
Категорија:Национални паркови во Перу
Категорија:Перу
Белска воденица

**Белска воденица** или **Каракашка воденица** — македонска традиционална воденица на Кочанска Река што се наоѓа северно од градот Кочани, во областа Бавчалак, на патот кон браната Гратче. Таа е последна активна воденица на реката.

## Потекло на името
Според усните преданија, воденицата предокот на денешните сопственици, Јован Ангелов, ја купил од жител од Бели, Каракаш, па оттаму доаѓаат двете верзии на името — Белска или Каракашка воденица.

## Историја
Некогаш во овој дел на Кочанска Река, имало 28 активни воденици кои покрај за месното население, мелеле жито и за населението од Овчеполието.
Според некои преданија Белската воденица е стара 600 години. Првично била изградена од плет, а пред Првата светска војна била обновена, сегашните ѕидови биле изградени пред 130 години. Од 1963 до 1988 година, по изградбата на браната Гратче, воденицата не работела. Во 1988 година, Василко Ангелов ја обновил воденицата и оттогаш неговите синови Зоран и Ванчо ја одржуваат традицијата. 

## Работа
Воденицата работи повременo, повеќе за зачувување на традицијата отколку комерцијално. Вода за погон на воденицата се обезбедува со јаз долг 600 метри. Воденички камења се набавуваат од Лесново или од стари воденици. Во последно време како корисници се јавуваат продавниците за здрава храна. 

## Наводи

Категорија:Воденици во Македонија
Категорија:Кочани
Категорија:Појавено во 19 век
Пиралка

десно|мини| Пиралка
**Пиралка** — рачна алатка што се користела за перење алишта или белење платно. Била изработувана од дрво, во облик на лопата за леб, но со многу пократка рачка што се користи како дршка. Се користел за биење (удирање) на влажна облека и чаршафи, туркајќи ја нечистотијата со удирање на предметите од штица за перење или од рамните плочи поставени во пералната. За првпат била спомната во 1478 година.

Чистењето обично се вршело дома, во јавна перална или покрај река. Во вториот случај, секоја жена морала да ја носи со себе даската за перење и пиралката. Се користела заедно со даска за перење, која се состоела од правоаголна дрвена рамка во која биле вградени низа дрвени или метални релјефи или брановидна табла.

## Примери од книжевноста

## Пословици
* Пиралка - лута кучка по река.

## Наводи

Категорија:Перење
Категорија:Дрводелство
Локомотивен парк Такна

**Паркот на локомотивата Такна** е парк се наоѓа во Аламеда Болоњези, во центарот на градот Такна, Перу. На него е прикажан воз од 19 век кој ги превезувал Франциско Болоњези и неговите трупи во одбрана на Моро де Арика за време на Тихоокеанска војна.

## Историја
Овој плоштад бил изграден за да ја смести стогодишната локомотива бр. 3, модел 1859, изградена во Пенсилванија на која биле полковникот Франциско Болоњези и неговите Перуански трупи да ја бранат Моро де Арика за време на Тихоокеанска војна. За време на Чилеанската окупација, локомотивата продолжила да ја поврзува Такна со Арика. Во 1940 година престана да работи, а подоцна била поправен и преместена во паркот во 1977 година. Паркот има две статуи на Болоњези и на Алфонсо Угарте. 

Овој парк најчесто го посетуваат локални и странски жители и туристи. Обично се користи ноќе како центар за проби за разни танцови групи во градот и како центар за вежбање скејтбординг и ролерки. Во паркот обично се одржуваат и саеми и изложби за уметност и рециклирање.

Кога се случила катастрофата во Хуајкос во Мираве и планинските сектори во Такна во февруари 2019 година, Паркот на локомотиви станал едно од местата за собирање храна и помош за жртвите кои биле задолжени за Третата коњаничка бригада на градот.

## Поврзано

* Железница Такна-Арика

## Наводи

Категорија:Паркови во Перу
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Перу
Скај

[мини|259x259пкс|[Портри, најголемото населено место на Скај.]]
**Скај** (, ) — остров расположен северозападно од Шкотска. Тој е најголемиот од архипелагот Внатрешни Хебриди. Административно е доделен на областа Хајленд. Основа на економијата на островот се туризмот, земјоделството и риболовот. Најголемото населено место, Портри, е познато по своето живописно пристаниште.

Скај е поврзан со Шкотска и околните острови со траекти и патен мост. Климата тука е влажна, поморска, со чести врнежи во секое годишно време. Флората и фауната на островот се доста богати, а големи територии се покриени со тресетишта од врес. Скај служел како место на дејство во разни книги и филмови, а исто така се споменува во многу народни песни.

## Етимологија
Островот за првпат се споменува во староримски документи, како што е Равенската космографија, каде што е наречен *Scitis*. На картата на Птоломеј, тој се нарекува *Scetis*. Можно е овие имиња да потекнуваат од келтскиот збор *skitis*, што значи „крилест“ — поради обликот на островот, кој претставува планински центар со полуострови што се шират од него. Сепак, точната етимологија на името не е утврдена.

Во скандинавските саги, островот е наречен *Skíð*: на пример, во „Сагата за Хокон Хоконсон“ и во скалдската песна од 1230 г. од „Земјин круг“. Викинзите, исто така, го нарекувале островот *Skuy* („магловит остров“), *Skýey* и *Skuyö* („облачен остров“). Традиционалното шкотско гелско име на островот е *An t-Eilean Sgitheanach* („остров Скај“). Денес се користи и подоцнежниот правопис — *An t-Eilean Sgiathanach*.

Гелското поетско име на островот — *Eilean a' Cheò*, односно „магловит остров“ — е прав превод на едно од скандинавските имиња.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* An historical perspective of Skye from the ''Ordnance Gazetteer of Scotland: A Survey of Scottish Topography, Statistical, Biographical and Historical'', edited by Francis H. Groome. Originally published between 1882 and 1885 and provided on-line by the *[[:en:Gazetteer for Scotland|Gazetteer for Scotland]]*.
* Skye photos 
* Skye Flora 
* Skye Birding Guide

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Внатрешни Хебриди
Категорија:Географија на Шкотска
Категорија:Острови во Обединетото Кралство
Ана Палеологина (ќерка на Михаил IX)

**Ана Палеологина** (починала во 1320 година; грчки: *Ἅννα* *Παλαιολογίνα*) — византиска принцеза и кралица-сопруга (*[[Василевс|basílissa]]*) на Епирското Деспотство.

Таа била ќерка на византискиот совладетел Михаил IX Палеолог и неговата сопруга, Рита Ерменска. Во 1304 година, епирската регентка, Ана Палеологина Кантакузин, ја побарала нејзината рака за нејзиниот син Тома I Комнин Дука. Венчавката конечно се случила околу 1307 година, приближувајќи го Епир до владетелите на Цариград. Во тоа време, владетелите на Епир биле политички ранливи, по нивното одбивање да се покорат на царската власт.

Некои извори наведуваат дека Тома I Комнин Дука не се однесувал добро кон Ана. Во 1318 година, Тома бил убиен од неговиот внук, Кефалонскиот гроф Никола Орсини, кој ја презел контролата врз Епир. Потоа Орсини ја зел Ана за жена, и покрај тоа што технички таа му била тетка. Постојат шпекулации дека таа можеби ја дочекала смртта на својот прв сопруг со радост, или дури и ја поддржала. Таа починала во 1320 година. Во 1323 година, Николас Орсини бил убиен од неговиот брат, Јован II Орсини.

## Наводи

Категорија:Византиски принцези
Категорија:Византијци од 14 век
Категорија:Палеолози
Категорија:Починати во 1320 година
Категорија:Родени во 13 век
Евдокија Палеологина

**Евдокија Палеологина** (околу 1265 – 18 септември 1302; грчки: *Ευδοκία* *Παλαιολογίνα*) — третата ќерка на византискиот цар Михаил VIII Палеолог и неговата сопруга, Теодора, внука на царот Јован III Дука Ватац од Никеја.

Во 1282 година, Евдокија се омажила во Цариград за Јован II, цар на Трапезунт, со кого имала два сина, Алексиј и Михаил. Во 1298 година, по смртта на нејзиниот сопруг и вознесението на нејзиниот син Алексиј II, таа се вратила во дворот на својот брат Андроник во Цариград, земајќи го со себе и својот помлад син Михаил.

Андроник II Палеолог ја примил својата сестра, планирајќи да ја искористи за да запечати дипломатски договор со Стефан Урош II Милутин, крал на Србија: раката на Евдокија во замена за договорен мир. Кралот Стефан се согласил со овој предлог, бидејќи една од неговите три жени неодамна починала. „Но, ништо што Андроник можеше да направи не би влијаело врз неговата сестра да ја забавува можноста за живот со варварин во дивината на Србија“, пишува Доналд М. Никол. Кралот Стефан бил принуден да се задоволи со ќерката на Андроник, Симонида, од неговата втора сопруга, Ирина Монфератска .

Во меѓувреме, Алексиј II сам решил да се ожени со Џијаџак Јаќели, грузиска принцеза. Неговиот чичко Андроник II, кој бил назначен за негов старател од неговиот татко, сакал овој брак да биде поништен; тој планирал Алексиј да се ожени со ќерката на високиот дворски службеник Никифор Хумна. Евдокија го искористила изговорот да го наговори својот син да го раскине бракот за да добие дозвола од својот брат да се врати во Трапезунт во 1301 година; по пристигнувањето, таа наместо тоа го советувала својот син да ја задржи својата жена Грузијка. Евдокија починала следната година, а Вилијам Милер шпекулира дека била погребана во црквата на Свети Григориј Ниски.

## Наводи

Категорија:Византиски принцези
Категорија:Палеолози
Категорија:Починати во 1302 година
Категорија:Родени во 1260-тите
Леонтија Порфирогенита

**Леонтија** (457 – по 479) — ќерка на византискиот цар Лав I.

## Биографија
Леонтија била ќерка на царот Лав I и неговата сопруга Елија Верина. Таа била помлада сестра на Елија Аријадна, но, за разлика од неа, можела да тврди дека е *порфирогенита*, (родена во пурпур), бидејќи била родена во текот на првата година од владеењето на нејзиниот татко (457).

Лав, се искачил на престолот поради воени заслуги и немал семејни врски со римската аристократија. Затоа го искористил бракот на своите ќерки за да ја зајакне својата положба: Аријадна била во брак со исаврскиот генерал Зенон а бракот на Леонтија имал за цел да го поврзе со другата компонента на војската, германската претставена од аланскиот *[[магистер милитум]]* Аспар. Сепак по објавувањето на бракот помеѓу синот на Аспар, Јулиј Патрициј, и Леонтија, избувнале народни немири (470): за свештенството и народот на Цариград, не било прифатливо Аријанец како Патрициј да добие можност да стане цар. Немирите престанале дури кога Аспар и Лав им ветиле на епископите дека Патрициј ќе се преобрати во православие пред да стане цар и дека потоа ќе се ожени со Леонтија.

Во 471 година, Јулиј Патрициј исчезнува од хрониките откако неговиот татко Аспар и брат Ардабур биле убиени по наредба на Лав. Леонтија потоа се омажила за Маркијан, син на западниот цар Антемиј, со што бракот ги поврзал двете кралски куќи на Западот и Истокот. Сепак, во 472 година Антемиј починал и бил наследен од Олибриј, а со смртта на Лав во 474 година, Зенон дошол на престолот на Истокот. Соборени од двата престола, Маркијан и Леонтија заговориле бунт против Зенон во 479 година, кој се темелел на правото на Леонтија на предност пред нејзината сестра како порфирогенита но востанието било задушено.

## Библиографија

* Алемани, Агусти, *Извори за Аланите: Критичка компилација*, Брил Академски издавачи, 2000 година,, стр.&nbsp;114.
* Амори, Патрик, *Луѓе и идентитет во Остроготска Италија, 489-554*, Cambridge University Press, 1997,, стр.&nbsp;284, 288.
* Бери, Џон Багнал, „X.1 Лав I (457-474 н.е.)“, *Историја на подоцнежното Римско Царство*, 1958, Довер Букс, стр.&nbsp;389–395
* Thiele, Andreas, *Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte Band III Europäische Kaiser-, Königs- und Fürstenhäuser Ergänzungsband*, RG Fischer Verlag 1994 Tafel 490
* Вилијамс, Стивен, *Рим што не падна: опстанокот на Истокот во петтиот век*, Routledge, 1999,, стр.&nbsp;180.

Категорија:Византиски принцези
Категорија:Династија Лав
Категорија:Византијци од 5 век
Категорија:Починати во непозната година
Категорија:Родени во 457 година
Ана-Ефросина

**Ана-Ефросина Ангелина** или **Ана-Елена Ангелина** (?–1253) — принцеза на Галиција и Волинија преку брак со Роман Мстиславич, во 1199–1205 година. Била регент на кнежевството додека нејзиниот син Даниел од Галиција бил малолетен, од 1205 до 1214 година.

## Живот
### Ран живот
Ана-Ефросина Ангелина била ќерка на византискиот цар Исак II Ангел и Ирина Палеологина, ќерка на Георгиј Палеолог, според Леонти Воитович и Александар Мајоров.  

Во *Галициско-волхинската хроника* позната е едноставно како *Принцезата на Роман*. Во своето предавање, Мајоров се обидува да докаже дека не само хрониката, туку и самиот принц има византиско потекло,  што е многу малку веројатно бидејќи тој водел војни против Куманите (Куманен/Комнени), држејќи привремено седиште во Византија во тоа време. Според друг руски историчар, Василиј Пашуто, Ана можеби била ќерка на некој богат волхински болјар.

### Принцеза
Ана се омажила за принцот од Галиција и Волинија, Роман Мстиславич.

Нејзиното име е во фаза на расправа. Се претпоставува дека името и било Ана врз основа на фактот дека нејзиниот внук Мстислав Данилович ја основал црквата „Свети Јоаким и Ана“ во Володимир. Според некролозите на православниот манастир Супрашл и Киевско-печерска лавра, нејзиното второ име било Елена. Можно е таа да била ќерка на Маргарита Унгарска (династија Арпад), а не на Ирена Палеологина.

Познато е дека Роман Велики бил убиен во Битката кај Завихост во 1205 година, веројатно брзајќи да му помогне на Филип Швабиски, кој бил во брак со сестрата на Ана, Ирина Ангелина. Постоењето на врски меѓу Филип и Роман може да се проследи со фактот дека Роман е запишан како еден од основачите на црквата Петерски храм на бенедиктинскиот манастир во Ерфурт од 12 век, кога дал 20 грзивни (1 грзивна околу 200 гр.) сребро.

### Регентство
По смртта на нејзиниот сопруг во 1205 година, таа станала регент за време на неговата малолетеност. Успешно склучила договори со Полска, Унгарија и Литванија што ѝ користело на трговијата, но наишла на отпор од благородништвото. Била соборена од престолот во државен удар од страна на бојарите и избегала во Полска.

Со помош на војска обезбедена од кралот Андреј од Унгарија, го повратила регентството. Таа ги уапсила бојарите кои ѝ се спротивставиле и им го конфискувала имотот. За време на нејзиното регентство, ги анектирала Тихолм, Перемишл и Володимир.

Во 1214 година, се повлекла од регентството и им ја предала власта на своите синови.

### Подоцнежен живот
Во 1219 година станала калуѓерка откако нејзиниот постар син Даниел од Галиција се оженил со ќерката на Мстислав Храбриот. Според Леонид Махновец, присуствувала на погребот на нејзиниот внук Володимир Василкович во 1288 година во Љубомл, и можно е да починала набргу потоа.

## Наводи

## Литература

* Grala H. Drugie malzenstwo Romana Mscislawowicza. „Славија Ориенталис“, 1982, стр. 31, бр. 3—4
* Котлар М. Ф. До питання про візантійське походження матері Данила Галицького. „Археологија“, 1991, бр.2

## Надворешни врски

* Мономаховичи (Волинска гранка) . Изборник.

Категорија:Византиски принцези
Категорија:Династија Ангели
Категорија:Починати во 13 век
Српа

**Српа** (, *Сурпа*; понекогаш: *Σύρπη*, *Сирпи* или *Σύρπα, Сирпа*) — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција. Денес претставува населба на гратчето Нигрита.

## Географија
Населбата е сместена во Серско Поле, во северозападниот дел на Нигрита, на надморска височина од 70&nbsp;м.

## Историја
Во XIX век Српа било грчко село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Серта* (Serta) имало 104 домаќинства и 300 жители Грци. 
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Српа:Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Сарпа* имало 750 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Сирпа* имало 1.450 Грци. Во селото работело грчко училиште со 3 учители и 130 ученици.

## Културни и природни знаменитости

; Цркви

* Св. Атанасиј од 1906 г.

## Наводи


Категорија:Историски села во Визалтија
Категорија:Нигрита
Теодора Кантакузина

**Теодора Кантакузина** (;  - , позната и како **Теодора Хатун)** била византиска принцеза, ќерка на царот Јован VI Кантакузин и втора законска сопруга на отоманскиот султан Орхан Гази.

## Живот
Теодора била една од трите ќерки на царот Јован VI Кантакузин и неговата сопруга Ирина Асенина. Историчарот Никифор Грегорас погрешно ја нарекува „Марија“ во еден пасус. Во јануари 1346 година, за да го зацврсти сојузот на нејзиниот татко со отоманскиот емират и да ги спречи Османлиите да ѝ пружат помош на царицата-регент Ана Савојска за време на тогашната граѓанска војна, таа била верена за отоманскиот владетел, Орхан I.

Венчавката се случила во летото истата година и претставувала невиден настан, бидејќи легитимна христијанска принцеза била обединета во брак со муслимански владетел, но унијата не била оспорена од ниту еден религиозен авторитет, ниту христијански ниту исламски. Нејзините родители и сестри ја испратиле до Селимбрија, каде што претставниците на Орхан, вклучувајќи ги и великаните на неговиот двор и коњаничкиот полк, пристигнале со флота од 30 бродови. Церемонија се одржала во Селимбрија, каде што пратениците на Орхан ја пречекале и ја испратиле до османлиските земји во Витинија, преку Мраморното Море, каде што се одржала свадбата.

Теодора останала христијанка по бракот и била активна во поддршката на христијаните што живееле под отоманска власт, а работела и да осигури дека христијанските отпадници кои се преобратиле во ислам се враќаат во својата првобитна религија. Во 1347 година, таа го родила својот единствен син, Халил бег, последното од децата на Орхан, кој бил заробен од џеновски пирати за откуп додека сè уште бил дете. Византискиот император Јован V Палеолог одиграл клучна улога во неговото конечно ослободување. Подоцна, Халил се оженил со Ирина, ќерка на Јован V Палеолог и сестра на Теодора, Елена Кантакузина.

Покрај тридневниот престој во Цариград во февруари 1347 година, по победата на нејзиниот татко во граѓанската војна, Теодора останала во османлискиот двор сè до смртта на Орхан во 1362 година. Тогаш, Мурат I, син на Орхан и неговата конкубина Нилуфер Хатун, седнал на престолот и наредил синот на Теодора да биде погубен. После тоа, таа се вратила во Цариград, каде што живеела со својата сестра, царицата Елена, во палатата. Последен пат е познато дека била држена затворена во Галата за време на краткото владеење на Андроник IV Палеолог таму во 1379–81 година.

## Деца
Со Орхан, таа имаше две деца:

* Шехзаде Халил (1347–1362). Последното дете на Орхан. Се оженил со својата мајчина братучетка, византиската принцеза Ирина Палеологина, и имал два сина. Тој бил погубен од неговиот полубрат, Мурат I.
* Хатиџе Хатун. Се омажила за Сулејман бег, син на Сару Бату Савџи бег и братучед на Орхан. Тие имале два сина, Хамза бег (кој имал син, Мехмед бег) и Мустафа бег (кој имал син, Осман бег), и две ќерки, Илалди Хатун и Фатма Хатун.

## Прикази во фикција
Фикционализирана форма на нејзиниот лик бил тема на романот *[[Адора (роман)|„Адора“]]* на Бертрис Смол, објавен во 1980 година.

## Наводи

## Извори
* 

Категорија:Починати во непозната година
Категорија:Византиски принцези
Категорија:Родени во 1330-тите
Толгахан Сајишман

**Толгахан Сајишман** (р.  во Истанбул) – турски телевизиски, филмски глумец и модел.

## Кариера

Дипломирал на средното училиште Кадикој Инташ и на Факултетот за бизнис на Универзитетот Доуш. Во 2005 година, претставувајќи ја Турција, бил избран за светски победник на Меѓународниот натпревар за машка убавина Manhunt International што се одржа во Јужна Кореја. Долг период добивал обука по глума во Ekoldrama и кај Ајла Алган. Потоа, во 2006 година, учествувал во серијата Esir Kalpler што се емитуваше на Kanal D.

Со својот успешен настап како водител на натпреварот Top Model, тој потоа глумел и во сериите Maçolar, Dicle, Hepsi 1 и Acemi Cadı. На 24 октомври 2008 година, играл во филмот Aşk Tutulması, каде ја делел главната улога со Фахрие Евџен. Го играше ликот Мустафа во серијата Elveda Rumeli, која собори рекорди по гледаност. На 6 ноември 2009 година, во филмот Aşk Geliyorum Demez, ја делел главната улога со Бергузар Корел. Се појавил и како гостин-глумец во младинската серија Kavak Yelleri.

## Филмографија

## Надворешни врски
* 

Категорија:Турски глумци
Категорија:Луѓе од Истанбул
Општина Елово

**Месен народен одбор Елово** ― поранешна општина во Македонија, која постоела во периодот 1945-1947 година.

## Историја
Месниот народен одбор Елово бил основан во 1945 година. Тој бил дел од Драчевската Околија, Скопски Округ, и негово составно населено место било Елово. Во 1947 година, според новата административна поделба, месниот одбор бил укинат и неговата територија припаднала под Месен народен одбор Сушица.

## Поврзано
*Список на општини во Македонија по население (1948)

## Наводи

Елово
Елово
Елово
Категорија:Драчевска Околија
Колумбариум

[мини|335x335пкс|Североисточно крило на колумбариумот на гробиштата [Пер Лашез (Париз, Франција).]]
**Колумбариум** ( — гулабарник, од *columba* — гулаб) — место за чување урни со пепелта на починатите по нивната кремација.

## Историја
Во раниот период на Стариот Рим, покојниците биле закопувани во земја. Од крајот на републиканскиот период до средината на царската епоха, кремацијата била широко прифатена практика. Најстарите колумбариуми се пронајдени во Јужна Етрурија. За богатите луѓе и римските патриции се граделе посебни монументални гробници — мавзолеи (во ран период: *sepulcrum*); додека пепелта на сиромашните, плебејците, робовите и ослободениците била чувана во големи јавни гробници (бесплатно или за мал надоместок). За оваа цел биле основани „погребални здруженија“ (латински: *collegia funeraticia*), кои барале одредени придонеси од членовите и изградба или изнајмување на посебна градба. Ваквите градби обично имале облик на правоаголна или кружна комора, во чии ѕидови имало мали ниши: локули (латински: *loculi*; еднина *loculus*), наменети за поставување на погребалните урни. Нишите биле распоредени на неколку нивоа, во редови, потсетувајќи на гулабови гнезда.

Римјаните од суеверие ги избегнувале зборовите „смрт“, „погреб“ и користеле еуфемизми, од каде што потекнува и самото име колумбариум. Јавните колумбариуми можеле да сместат до 800 урни. Под секој „локулус“ била поставувана плочка со името и возраста на починатиот. Понекогаш се поставувале и бисти (*imagis*). Еден од најстарите римски колумбариуми, изграден во I век пр. н. е. за време на царот Октавијан Август, бил откриен во 1726 г. во близина на Рим, на Апиевиот пат, од италијанскиот археолог и историчар Антонио Франческо Гори.

Најголемите колумбариуми, кои ги содржеле останките на илјадници покојници, биле изградени за време на династијата Јулиевци-Клавдиевци за царските ослободеници и робови (на пример, римските колумбариуми на ослободениците на Август и Ливија на Апиевиот пат). Помали објекти биле градени за членовите на колегиите, погребалните здруженија или за одделни семејства. Најпозната меѓу нив е Гробницата на Сципионите.

Колумбариумите често се среќаваат во големите градови со висока концентрација на население; освен во Рим, тие се откриени и во Неапол и Катанија.

## Литература

* Kammerer Grothaus H. Camere sepolcrale de’ liberti e liberte di Livia Augusta ed altri Caesari // Mélanges de l'École française de Rome. Antiquité. — T. 91. —1979. — P. 315—342
* Toynbee J. M. C. Death and Burial in the Roman World. — Baltimore, 1996
* Borg B. E. Crisis and Ambition. Tombs and Burial Customs in Third-Century AD Rome. — Oxford, 2013
* Borbonus D. Columbarium Tombs and Collective Identity in Augustan Rome. — Cambridge, 2014

## Поврзано

* Гроб
* Крематориум
* Гробишта
* Кремација

## Наводи

## Надворешни врски

* Photographs and commentary on ancient Roman columbaria
* Columbarium with inner ossuary
* 
* 

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Погребни обичаи
Категорија:Споменици
Категорија:Гробници
Општина Јаболци

**Општина Јаболци**, именувана и како **Месен народен одбор Јаболци** ― поранешна општина во Македонија, која постоела во периодот 1945-1955 година.

## Историја
мини|лево|Општинската зграда.
Месниот народен одбор Јаболци бил основан во 1945 година. Тој бил дел од Драчевската Околија, Скопски Округ, и негови составни населени места биле Јаболци, Нова Брезница, и Осинчани. Во 1947 година, според новата административна поделба, Месниот народен одбор Јаболци бил намален на сметка на новиот Месен народен одбор Сушица кој го добил селото Осинчани. Во 1950 година, според новата административна поделба, Месниот народен одбор Јаболци бил проширен на сметка на соседниот и укинат Месен народен одбор Сушица со неговото село Осинчани, и соседниот и променет Месен народен одбор Држилово со неговото село Патишка Река. Согласно административната поделба од 1952 година, сега со називот, Општина Јаболци била проширена на сметка на соседниот и укинат МНО Држилово со неговото село Држилово. Согласно административната поделба од 1955 година, Општина Јаболци била укината и нејзината општинска територија припаднала на Општина Ракотинци.

## Население
Според пописот од 1948 година, Месен народен одбор Јаболци имал 1,409 жители, односно вкупното население на Јаболци, Нова Брезница, и Осинчани. Од таа бројка, 1,235 биле Македонци, додека 174 биле Албанци.

Според пописот од 1953 година, Општина Јаболци имала 3,169 жители, односно вкупното население на Држилово, Јаболци, Нова Брезница, Осинчани, и Патишка Река. 

Следува табела според народностите во пописот од 1953 година:

## Поврзано
*Список на општини во Македонија по население (1948)
*Список на општини во Македонија по население (1953)

## Наводи

Јаболци
Јаболци
Јаболци
Категорија:Драчевска Околија
Категорија:Скопска Околија