Синдикат на индустриски и трговски работници

**Синдикат на индустриски и трговски работници** (СИТР) — синдикат и масовно популарно политичко движење во јужна Африка. Бил под влијание на синдикалната политика на индустриските работници од светот (усвојување на Преамбулата на Индустријалните работници во светот во 1925 година), како и од гарвејизмот, христијанството, комунизмот и либерализмот.

## Потекло
Оригиналната СИТР била основана во Кејптаун во 1919 година. Подоцна истата година одржала познат заеднички штрајк на пристаништето со синдикалните индустриски работници од Африка, синдикат заснован на црнците според моделот на синдикалните индустриски работници од светот. Во 1920 година, двата синдикати се споиле со голем број други појавни африкански и обоени синдикати во проширениот СИТР со наведена цел да „*создадат еден голем синдикат*“ на работници јужно од реката Замбези, т.е. што ја опфаќа Јужна Африка, Југозападна Африка Северна Родезија и Јужна Родезија. Првото списание, *Black Man*, било објавено во шест изданија во 1920 година.

СИТР е опишан како „*едно од најрадикалните движења некогаш видени во [[Јужна Африка (регион)|Јужна Африка]]*“. Посета на американски и карипски морнари одиграло клучна улога во воведувањето и на Гарвејитските и на синдикалните идеи. СИТР останал активна во Зимбабве во 1950-тите како Реформирана индустриска трговска унија (RICU), но опаднала на други места до крајот на 1930-тите.

## Развој и колапс
СИТР се проширил во Југозападна Африка (денешна Намибија) во 1920 година, Јужна Родезија (денешен Зимбабве) во 1927 година и Северна Родезија (денешна Замбија) во 1931 година. Меѓутоа, во првите години, Јужна Африка била нејзино упориште.

Јужноафриканската СИТР претставувалаопшт синдикат, со лабава структура. Нејзините операции биле главно базирани во црните урбани заедници и на фарми, а нејзината социјална основа била мешавина од работници, акционери и други земјоделци-закупци, и надолно подвижната црна средна класа. СИТР доживеала експлозивен рурален раст, така што до 1927 година можело да се пофали со членство од 100.000, што го прави еден од најголемите синдикати што некогаш се вкорениле во Африка пред 1970-тите. Ниту едно движење пред или оттогаш не успеало да ги мобилизира јужноафриканските рурални сиромашни средини во таков обем. Додека нејзината база била сè повеќе рурална, таа исто така успеала да навлезе во урбаните црнечки заедници, особено во Дурбан во голем обем.

Идеологијата на синдикатот била нестабилна мешавина, а движењето се развивало многу нерамномерно. На моменти, водачите на СИТР промовирале радикална визија за работниците и закупците на земјоделците кои ги преземаат фармите на белите. Во доцните 1920-ти, движењето добило милениумски аспект во руралниот Источен Кејп, каде предвидувањата за ослободување од воздух од страна на Афроамериканците ја освоиле имагинацијата на илјадници луѓе. Сепак, СИТР, исто така, широко, и често успешно, ги користела судовите (бело водење). Во доцните 1920-ти, јужноафриканската СИТР накратко се обидела да се репозиционира како умерен, православен синдикат.

Постоело одредено преклопување на членството помеѓу СИТР и тогашниот умерен (и мал) Африкански национален конгрес, но двете тела честопати биле ривали, и покрај неколкуте обиди на СИТР да влијаат на Конгресот. Членовите на Комунистичката партија на Јужна Африка одиграле важна улога во почетокот на СИТР, но биле протерани во 1926 година.

До крајот на 1920-тите, јужноафриканската СИТР се соочила со тешка репресија, особено со иселување на активисти од фармите на белите и законите кои овозможувале казнување на клучните личности. Оваа репресија била овозможена со Законот за индустриско помирување, 1924 година, кој ги изземал небелците од законите за работни односи и им одбил правно признавање како вработени. Во меѓувреме, синдикатот имал сериозни внатрешни слабости, вклучувајќи неодговорни лидери, корупција и недостаток на јасна стратегија. Во 1928 година, синдикатот сè уште можел да игра голема улога во познатиот бојкот на женската пивница во Дурбан, каде што во 1930-тите синдикатот имал своја сала на улицата Принц Едвард во Дурбан и презелмасовни маршеви низ предградието Сиденхам.

СИТР во Зимбабве се соочил со слични предизвици, но се зголемил доста брзо во 1930-тите, појавувајќи се како главна црна политичка сила. Како и јужноафриканската СИТР, поседувала голема рурална база, како и влијание во црните урбани области. Доживеала одреден пад, но продолжила да работи во форма на Реформирана СИТР до средината на 1950-тите. Во Замбија, СИТР групите биле активни од 1931 година, но никогаш не ја достигнале големината и моќта на двете јужни СИТР. Во Намибија, СИТР била главно активна во пристанишниот град Лудериц.

Во 1935 година Рејчел Сајмонс бил секретар на синдикатот.

Современите аналитичари и струи кои се симпатични за автономна и самодиригирана политика на сиромашните сè повеќе ја навраќаат историјата на СИТР.

## Наводи

## Дополнителна литература
**Веб-страници**
* Времеплов за индустриска и трговска унија на Африка во Историја на СА. Орг – хронологија која се занимава со јужноафриканската ИЦУ.
* Алисон Веселс Џорџ шампион во СА Историја. Орг – профил на водач на ICU во Дурбан AWG шампион.
* Клементс Кадали во SA History. Орг – профил на јужноафриканскиот водач на ICU Клементс Кадали.
* Стенли Трапидо го интервјуира AWG Champion, 1963 година, *SA History Online* – интервју со постариот AWG Champion.

**Статии**

* Бонер, П. ''Поделба и единство во борбата: африканска политика на Витвотерсранд во 1920-тите'' .    , необјавен семинарски труд за африкански студии, Универзитет Витс, 1992 година.
* Брадфорд, Х. ''Класни противречности и класни сојузи: Социјалната природа на раководството на ИЦУ, 1924-1929 година.''    , Семинарски труд за африкански студии, Универзитет Витс, 1983 година.
* La Hausse, P. * * Џонсон. Д. ''Пораката на воините: ИЦУ, работниците сиромашни и создавањето на популарна политичка култура во Дурбан, 1925-1930''  , конференциски труд, 1987 година, подоцна повторно објавен во P. Bonner etal (eds), *Holding their Ground*, Ravan Press, Јоханесбург.
* „Клементс Кадали, ICU и јазикот на слободата“, *Англиски во Африка*, том. 42, бр. 3, Проект за јужноафриканска книжевна историја: Специјално издание: Јужна Африка: Моментот на еманципација (ДЕКЕМВРИ 2015), стр. 43-69.
* Триконтинентал: Институт за социјални истражувања, 2019 година. Кратка историја на синдикатот на индустриски и трговски работници во Јужна Африка (1919-1931) 
* ван дер Волт, Л., 2007 година, ''Првата глобализација и транснационалниот труд активизам во Јужна Африка : бел лабуризам, IWW и ICU, 1904–1934'' , списание *за Африкански студии*, том 66, Изданија 2/3, стр.&nbsp;223–251.
* ван дер Волт, Л., 2011, ''Анархизам и синдикализам во африкански пристанишен град: револуционерните традиции на мултирасната работничка класа на Кејптаун, 1904–1931 година'', списание *Labor History*, том 52, број 2, стр.&nbsp;137–171.

**Книги**

* Бредфорд, Х., *Вкус на слободата: ИЦУ во рурална Јужна Африка, 1924-1930 година* . Raven Press, Јоханесбург, 1987 година.
* Кадали, Ц., *Мојот живот и ИЦУ: Автобиографија на црн синдикалец во Јужна Африка* . Humanities Press, Њујорк, 1970 година.
* Џонсон, Д. и Ди, Х. „ЈАС ТЕ ГЛЕДАМ“, Синдикатот на индустриски и трговски работници на Африка, 1919 - 1930 година, HIPSA, Кејптаун, 2022 година
* Karis, T. & Carter, GM, *From Protest to Challenge: A Documentary History of African Politics in South Africa, 1882–1964*, Vol. 2, *Надеж и предизвик*, Прес на институцијата Хувер: Универзитет Стенфорд, Калифорнија, 1972 година. Вклучува устав на ICU од 1925 година.
* Ру, Е., *Време подолго од јаже: Историја на борбата за слобода на Црнецот во Јужна Африка* . Прес на Универзитетот во Висконсин, Медисон, 1964 година.
* Свансон, М.М. , *Погледите на Махлати*, 1983 година. Ставовите на водачот на ИЦУ Дурбан, шампион на AWG
* Лусиен ван дер Волт и Мајкл Шмит, *Црн пламен: Револуционерната класна политика на анархизмот и синдикализмот (Counter-Power vol. 1)*, АК Прес, 2009 година,
* Walker, I. L & Weinbren, B., *2000 Жртви: Историја на синдикатите и работничкото движење во синдикатот на Јужна Африка*, Натален сведок: Питермарицбург, 1961 година. Вклучува делови за ICU и јужноафриканскиот водач на ICU Клементс Кадали.