open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Елизабет Илив

десно|мини|Портрети на Елизабет од Томас Филипс
**Елизабет Виндам** (*родена* **Илив** или **Илиф**; околу 1769 &#x2013; 30 декември 1822), — англиска полиматка, позната како **грофицта од Егертон** по 1801 година. Добила награда од Кралското друштво на уметностите за дизајнот на „лост со попречна шипка“ што го измислила, и кој служел за кревање камења.

## Ран живот
Елизабет Илив потекнувала од Оксфорд, а нејзиниот татко веројатно бил печатар и/или мајстор во Вестминстерското училиште. Томас Хамилтон Илив бил нејзин помлад брат.

## Научни интереси
Во 1798 година, Елизабет Илив го доставила до Кралското друштво на уметности дизајнот за „лост со попречна шипка“ што го измислила, за кревање на камења. За ова и бил доделен абет, од Томас Филипс, РА, се чува во нејзиниот поран дом, Петворт Хаус. На него е прикажана Елизает со дијаграм од нејзиниот изум.

## Уметност
Уметникот Вилијам Блејк живеел во близина на Петворт некое време, а се верува дека Елизабет нарачала неколку дела од него. Елизабет веројатно била неименуваната жена во *„Визијата на Страшниот суд“* од Блејк.

Нејзиниот сопруг, грофот Џорџ Виндам, бил покровител на JMW Turner, а се верува дека Елизабета им помогнала на Тарнер преку создавање на пигменти во нејзината сопствена лабораторија. Доказите за ова вклучуваат сметки за материјали за уметници, стаклени и земјени реторти, имплодирачки шишиња, магдебуршки хемисфери и жолт прав.

## Наводи

## За понатамошно читање

* Шила Хејнс, Ли Лосон и Алисон Мекан, *Елизабет Илив, Грофицата на Егремонт* (Бејкхаус Прес, 2017) 
Категорија:Починати во 1822 година
Категорија:Родени во 1760-тите
Роуз Каминг

**Роуз Каминг** (1887 – 21 март 1968) — екстравагантна и ексцентрична декораторка на ентериер чија кариера се темелела во Њујорк.

## Биографија
Роуз Каминг била родена на австралиска фарма за овци во Нов Јужен Велс. Во 1917 година се преселила во Њујорк со својата сестра, актерка која глумела во неми филмови, Дороти Каминг.

Следејќи го советот на нејзиниот пријател Френк Крауниншилд, уредник на *„Венити фер“,* Каминг одлучила да стане декоратерка. Таа работела за Мери Буел пред да ја отвори својата продавница во 1921 година. Продавницата на Каминг била нејзина канцеларија за декорирање и малопродажна продавница за антиквитети и ткаенини. Таа го ставала својот најдобар мебел во излогот на продавницата, а светлата ги оставала вклучени ноќе, нешто што никој друг не го правел. Во нејзината продавница се продавале шишиња Бромо-Селцер и празни кутии со бомбони покрај фин француски мебел. Како што објаснила таа, „Сето тоа е продажба“.

Таа била позната по *киноазеријата*, прикажана во кинеските тапети во нејзината често фотографирана дневна соба и по барокниот и рококо венецијански, јужногермански и австриски мебел, во време кога конзервативните вкусови на Њујорк се насочувале кон мебелот од стилот на Луј XV и англискиот џорџијански стил. Нејзиното чувство за бои ги фаворизирало заситените, драматични тонови. Таа го донела чинцот во неформалните гардероби и спалните соби, ја инаугурирала модата за зачадени позлатени огледала и ја проширила својата љубов кон рефлектирачки и лакирани површини на лакирани ѕидови, сатенски тапацир и металните тапети што ги измислила.

Во градската куќа на Каминг, дневната соба имала рачно насликани кинески тапети од почетокот на осумнаесеттиот век со сребрена позадина и мебел од времето на Луј XV. Конвенционалните ламби биле една од нејзините омилени работи, па затоа црните свеќи ја осветлувале собата. На врвот од нејзината градска куќа се наоѓала озлогласената „Грда соба“ исполнета со предаторски слики од змии, мршојадци, диви свињи и мајмуни.

Нејзини клиенти биле Марлен Дитрих, Мери Пикфорд, и Норма Ширер.

Таа дизајнирала и печатела ткаенини. Нејзината сестра Ајлин Сесил, поранешна уредничка на „Харперс Базар“, стилистка и рекламна *сила*, продолжила со бизнисот по смртта на Каминг во 1968 година. Подоцна, линијата на производи била изнајмена на Десин Фурнир, а моментално на Велс Абот. Нејзината правнука Сара Каминг Сесил го продолжила ателјето „Роуз Каминг Дизајн“, кое сега е со седиште во Портланд, Мејн, претставувајќи поедноставен стил.

## Наводи

## Надворешни врски

* Роуз Каминг, Расел Л. Сесил и фотографии и трудови на здружените семејства во Историското друштво на Њујорк.
Категорија:Родени во 1887 година
Категорија:Починати во 1968 година
Берта Бенц

**Берта Бенц** (; 3 мај 1849 – 5 мај 1944) — германски автомобилски пионер. Таа била деловен партнер, инвеститор, а подоцна и сопруга на автомобилскиот пронаоѓач Карл Бенц. На 5 август 1888 година, таа била првата личност што возела автомобил со мотор со внатрешно согорување на долги растојанија, тестирајќи го патентот за моторвагенот Benz Patent-Motorwagen. Таа ги измислила облошките за сопирачки и решила неколку практични проблеми за време на патувањето од 105 км (65 милји). Со тоа, таа го привлекла светското внимание кон Patent-Motorwagen и ја остварила првата продажба на нивната компанија. На Бенц не ѝ било дозволено да студира во Големото Војводство Баден бидејќи била жена, а нејзините финансиски и практични придонеси во инженерството долго време биле занемарени сè до 21 век.
[мини|[Benz Patent-Motorwagen број 3 од 1886 година, користен од Берта Бенц за високо рекламираното прво патување на долги релации (од 106 километри) со автомобил]]
десно|мини|Споменик на Бенц во Вислох, каде што таа застанала да наполни гориво во градската аптека, која сега е наречена „првата бензинска пумпа во светот“
Документарецот од 2011 година насловен *„Автомобилот се роди“*, продуциран од Ули Кампелман, се фокусира на првото патување на Берта Бенц.

## Наводи

### Библиографија

* 
* 

## Надворешни врски

*
*Bertha Benz Memorial Route
*Automuseum Dr. Carl Benz, 2018.
*The Car is Born  – A documentary of Bertha Benz's historic drive by Ulli Kampelmann. 
*The First Road Trip  – Teaching overview and question set.
Категорија:Починати во 1944 година
Категорија:Родени во 1849 година
Категорија:Статии со извори на германски (de)
Соња де Ленарт

**Соња де Ленарт** (родена на 21 мај 1920) — германска модна дизајнерка. Во 1945 година, таа ги измислила капри панталоните.

## Ран живот
Соња де Ленарт била родена во Прусија во 1920 година. Таа пораснала во Вроцлав, а потоа студирала текстил во Берлин.

## Модна кариера
мини|Меди Рал како модел на капри панталони
Во 1945 година, по војната, Соња де Ленарт почнала да произведува модна облека и го отворила својот прв бутик, Салон Соња, во Минхен. На почетокот, таа сечела парче хартија за да им го покаже на своите клиенти прилегањето на облеката.

Нејзината дизајнерска колекција била наречена Колекција Капри по островот Капри кој бил важен за дизајнерката.

Де Ленарт првпат изработила Капри панталони кон крајот на 1940-тите, а актерките Меди Рал и Ерни Манголд ги носеле во 1949 година. Панталони „Капри“ имале краток шлиц на надворешната страна од ногавицата, а почнале да стануваат популарни во 1954 година кога Одри Хепберн ги носела во филмот *„Срце и круна“*.

Во 1952 година, Едит Хед ја користела колекцијата „Капри“ на де Ленарт, вклучувајќи здолниште, блуза со висок јазол и панталони „Капри“ за Одри Хепберн во филмот „*[[Празник во Рим|Римски одмор“]]*.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1920 година
Фумико Минами

мини|Реклама од 1956 година за апаратот за готвење ориз, создадена од фамилијата Минами**Фумико Минами** (1913/4 – 1959) — јапонска домаќинка која придонела за пронаоѓањето на електричниот апарат за готвење ориз.

## Живот
Фумико била родена во 1913/14 година во семејство од „високо рангирана класа на воини“ и се преселила во Токио со својот татко, кој ги изгубил парите на семејството. Додека работела во ресторан, го запознала својот иден сопруг Јошитада Минами,  сопственик на мала семејна фабрика која продавала бојлери на Тошиба. Стапиле во брак и имале шест деца.

## Апарат за готвење ориз
Во 1950-тите, Тошиба започнал проект за подобрување на електричниот апарат за готвење ориз. Моделите биле достапни уште од 1920-тите, но тие се продавале во мал размер бидејќи сè уште требало топлината да се исклучува рачно, а со тоа требало и постојано да се следи за да се спречи горење на оризот. Додека продавале електрични машини за перење алишта низ Јапонија, инженерот на Тошиба, Шого Јамада, дознал дека жените сметаат дека готвењето ориз три пати на ден, со континуирано прилагодување на топлината за да се добие мек ориз, одземало уште повеќе време од перењето.

Јамада го замолил Јошитада Минами да се обиде да развие подобар апарат за готвење ориз, и тој ја прифатил задачата бидејќи неговата фабрика за бојлери била на работ на банкрот.

Фумико спровела истражување на пазарот за апаратите за готвење ориз што веќе биле достапни и поминал пет години експериментирајќи со фактори како што се односот на вода и температурата при готвењето ориз за да обезбеди информации од витално значење за развојот на апаратот. На пример, таа открила дека конвенцијата за континуирано прилагодување на температурата не била неопходна, но дека готвењето ориз на иста температура дваесет минути постојано би давало добри резултати. 

Фамилијата Минами сакале нивниот апарат за готвење ориз да работи во сите услови што можат да се најдат низ цела Јапонија, па затоа Фумико тестирала прототипови во различни услови: на покривот од нивната куќа на сонце; покрај бања со пареа; и во *[[котацу]]*. Нејзиното здравје се влошило додека го тестирала апаратот за готвење ориз на отворено во зима.

Фамилијата Минами на крајот произвеле дволончен апарат за готвење ориз со биметален прекинувач кој го запирал готвењето кога температурата во тенџерето ќе надминела 100°C. Тие вклучиле трослоен капак за да го изолираат во зима. Моделот бил лансиран во 1955 година.

Фумиковата цел била да им го заштеди времето на жените, така што тие би можеле да прават нешто друго три часа дневно. Кога била приморана да лежи во кревет поради нејзината здравствена состојба во 1959 година, добивала писма од жени во кои ѝ изразувале благодарност за нејзиниот придонес во апаратот за готвење ориз. Таа починала таа година на 45 години.

## Наводи

Категорија:Женски пронаоѓачи
Категорија:Јапонски пронаоѓачи
Категорија:Починати во 1959 година
Манастир (појаснување)

**Манастир** може да се однесува на следново:

* Манастир — комплекс на згради и манастирска црква, каде живеат монаси; и
* Манастир — село во Прилепско Мариово.

## Поврзано
* Манастирец — село во Тиквешко
* Долни Манастирец — село во Поречко
* Горни Манастирец — село во Поречко
Ејми Еверард Бол

**Ејми Еверард Бол** — првата жена во Англија на која ѝ бил доделен патент. Нејзиниот патент за налевка од шафран бил регистриран во 1637 година, за време на владеењето на Чарлс I од Англија, само 76 години откако Елизабета I го доделила првиот патент. Оригиналната регистрација на патент на г-ѓа Бол се чува во Британската библиотека.

## Наводи

Категорија:Женски пронаоѓачи
Категорија:Англиски пронаоѓачи
Џорџена Тери

**Џорџена Тери** — американска дизајнерка на велосипеди и бизнисменка која ја основала првата компанија за велосипеди наменета за жени, *Terry Precision Cycling*, во 1985 година.

## Биографија
Израсната во Алабама во Соединетите Американски Држави, таа дипломирала како машински инженер на Универзитетот Карнеги Мелон и работела во одделот за нуклеарни услуги на *Вестингхаус Електрик* за време на летните распусти. Додека работела во *Ксерокс Корп* во Рочестер, таа почнала да изработува рамки за велосипеди за пријателите. Велосипедите биле рачно изработени со геометрии на рамки и големини на тркала дизајнирани подобро да им одговараат на жените, а нејзиниот бизнис брзо пораснал од 20 велосипеди во 1985 година на 5.000 во 1987 година.

Таа развила и патентирала дизајн на велосипедско седло специјално за жени во 1991 година и кормило со намален дијаметар за да одговара на луѓе со помали раце во 1994 година. Тери сега произведува ергономски седла и за мажи и за жени.

## Наводи

Категорија:Американски пронаоѓачи
Категорија:Женски пронаоѓачи
Категорија:Велосипедизам
Филмографија на Брижит Бардо

[мини|Бардо во ''[Жената (филм)|„Жената“* (1959)]]
[[Податотека:Brigitte_Bardot_-_1965.jpg|мини|Бардо во *„Драга Брижит''“ (1965)]]
Брижит Бардо (28 септември 1934 - 28 декември 2025) била француска актерка, пејачка и модел, која подоцна станала активистка за права на животните.

## Филмографија

## Наводи

* 
* 

Категорија:Филмографии
Категорија:Филмови со Брижит Бардо
Гојиновац

**Гојиновац** — населено место во градот Прокупље Топлички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 41 жител. 

## Поврзано
* Прокупље
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Населени места во Прокупље
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Расимбегов мост

**Расимбегов мост** или **Расинбегов мост** — патен мост на регионалниот пат 1107, кој ја поминува Црна Река.

Мостот е важна врска за Прилепско Мариово, поврзувајќи ги мариовските села со градот Прилеп.

## Местоположба

[мини|300п|лево|[Црна Река од мостот]]

Мостот се наоѓа на регионалниот пат 1107 помеѓу селата Дуње и Манастир.

## Историја

Мостот бил изграден од Расим-бег за да може полесно да собира арач од Мариовците.

Според легендата, непосредно до мостот биле закопани 16 товари злато што биле украдени од тогашната битолска банка. Според друга верзија, златото не било од отоманскиот период, туку него го закопале Германците во Втората светска војна кога се повлекувале. Поради ова, диви копачи, но и самите државни органи во 1990-тите, постојано се обидувале да го најдат златото.

За време на изградбата во отоманскиот период, мостот бил направен од камен, но во 1973 година во силно невреме реката го однела мостот, а со него и чуварот.

Подоцна, војската изградила бетонски мост со железна ограда.

## Градба

Моменталниот мост е направен од бетон.

### Параклис „Св. Петка“

Во непосредна близина на мостот се наоѓа параклисот „Св. Петка“, како и етно-ресторанот Мариово.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Мостови во Македонија
Категорија:Манастир (село)
Параклис „Св. Петка“ - Манастир

**Света Петка** — мал параклис во мариовското село Манастир, Македонија.

## Местоположба

Параклисот е сместен во непосредна близина на познатиот Расимбегов мост, во атарот на селото Манастир.

## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Манастир

## Наводи

## Надворешни врски

Манастир
Против темнината

***Против темнината*** () — американски акционен филм на ужасите од 2009 г., со Стивен Сигал во главната улога, а во режија на Ричард Крудо. Филмот бил издаден право на ДВД во Соединетите Американски Држави на 10 февруари 2009 г.

Дејството се одвива во постапокалиптичен свет, уништен од болест што ги претвора заразените луѓе во суштества што многу потсетуваат на вампири. Сигал го толкува ликот на Тао, водач на одред составен од поранешни воени лица што се обидуваат да пронајдат и спасат група преживеаници заробени во една болница. Ова е првиот американски филм на ужасите на Стивен Сигал.

## Содржина
Епидемија го преплавила човештвото, претворајќи речиси секого во крвожеден заразен што наликува на вампир или зомби. Не постои познат лек, а преостанати се само мал број преживеаници што се борат „против темнината“.

Тао (Сигал) предводи група ловци на вампири и зомбија. Преживеаниците во болницата се прикажани како исплашени, изолирани и полни со недоверба. Додека ликовите се пробиваат низ зградата, тие постојано се раздвојуваат, често се губат и се изложени на напади. За ситуацијата да биде уште полоша, една огромна воена база планира да ја бомбардира областа во зори.

Преживеаниците мораат да стигнат до единствениот функционален излез од болницата пред да се потроши електричната енергија од агрегатите за итни случаи, што би ги оставило заробени внатре. Дополнително, многу од скалилата и лифтовите се блокирани, што ги принудува да се пробиваат кат по кат.

Во меѓувреме, Крос (Линден Ешби) се обидува да го спречи поручникот Вотерс (Кит Дејвид) да започне воздушен напад врз болницата. Додека се обидуваат да излезат, неколкумина преживеаници и еден ловец го губат животот, а друг ловец е заразен. Еден од преживеаниците е заробен од човек што сака со него да ја нахрани својата заразена ќерка, но Тао успева да го спаси. Додека луѓето се повлекуваат, орда заразени ги гони. Тие излегуваат од болницата во последен миг пред да снема струја, по што вампирите остануваат заробени внатре. Преживеаните луѓе бегаат додека авионите ја бомбардираат напуштената болница.

## Улоги

|-
| Стивен Сигал || Тао
|-
| Таноај Рид || Тагарт
|-
| Џена Харисон || Дороти
|-
| Дени Мидвинтер || Морган
|-
| Ема Катевуд || Амелија
|-
| Стивен Хејган || Рики
|-
| Даниел Персивал || Дилан
|-
| Скај Бенет || Шарлот
|-
| Линден Ешби || Крос
|-
| Кит Дејвид || потполковник Вотерс
|}

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 2009 година
Категорија:Американски хорор-филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски акциони филмови
Категорија:Американски филмови за зомбија
Категорија:Американски научнофантастични филмови
Категорија:Американски филмови за чудовишта

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Грамаѓе (Манастир)

**Грамаѓе** или **Белило** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Манастир. Претставува некропола од римското време.

## Местоположба

Наоѓалиштето се наоѓа на околу 200 метри источно од селото, во профилот на површинскиот коп на рудник.

## Опис

На наоѓалиштето се гледаат група камења. Според кажувањето на работниците, порано биле откриени неколку питоси и еден гроб со конструкција од камени плочи, во кој биле најдени монети.

## Поврзано
* Камен Крст - Присој — некропола од римското време;
* Камено Корито — осамен наод од римското време;
* Манастир Св. Никола — средновековна црква и некропола;
* Маркови Кули - Градок — средновековна тврдина и црква;
* Плевење — некропола од доцноантичкото време;
* Брест — населба од железно и античко време;
* Вакафска Куќа — двојно корито од римскиот период;
* Градиште — населба од бакарно, бронзено и железно време и раноантички период;
* Лаштигер — населба од бронзено време;
* Трештена Стена — населба од бакарно и бронзено време;
* Ќулавите — населба од бронзено време;
* Црните Тумби — населба од бронзено и античко време;
* Манастир;
* Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско.

## Наводи

Категорија:Манастир (село)
Мухамед Хоџа

**Мухамед Хоџа** (р. 18 мај 1977 година во Скопје) — македонски политичар и актуелен министер за животна средина и просторно планирање. Тој пред тоа ја извршувал функцијата портпарол на владата помеѓу 2018-2022 година. Тој е од редовите на ВРЕДИ.

## Животопис
Хоџа е роден на 18 мај 1977 година во Скопје, СР Македонија. Дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип, на насоката медиумски студии и односи со јавноста. Тој студирал во генерацијата 2019/2020 година, што укажува дека завршил високо образование со фокус на медиумска комуникација и односи со јавност.

По завршувањето на студиите, Хоџа работел во владината администрација. Тој служеше како портпарол на Македонија, каде што ги презентираше владините политики и одлуки пред јавноста. На таа функција доаѓал од искуство во комуникација и медиуми стекнато за време на студиите.

Албанскиот весник *„Bota Sot"* (2010) го опишува Хоџа како „дипломиран правник“ кој од 2000 до 2008 г. работел како новинар во албански медиуми, а потоа бил раководител на Секторот за односи со јавност во Секретаријатот за имплементација на Охридскиот рамковен договор.

На 24 декември 2025 година тој ја презеде функцијата министер за животна средина и просторно планирање од Изет Меџити, откако Меџити бил избран за градоначалник на Чаир.

## Наводи

Категорија:Македонски Албанци
Категорија:Македонски политичари
ПУ „Круме Волнароски“ - Ново Лагово

**Основно училиште „Круме Волнароски“** (официјално: **Подрачно основно општинско училиште „Круме Волнароски“ - Ново Лагово**; скратено: **ПООУ „Круме Волнароски“**) — подрачно основно училиште во прилепското село Ново Лагово, во состав на истоименото училиште од селото Тополчани, Општина Прилеп.

Училиштето е именувано по македонскиот партизан и народен херој Круме Волнароски.

## Местоположба

Училиштето се наоѓа во самото село, меѓу селските куќи.

## Историја

Училишниот објект бил изграден во 1977 година.

## Објект

Училиштето има цврста градба и се загрева со огревно дрво.

## Настава

Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува на македонски наставен јазик.

## Галерија


Податотека:ОУ „Круме Волнароски“ - Ново Лагово 2.jpg|Влезот
Податотека:ОУ „Круме Волнароски“ - Ново Лагово 3.jpg|Натписна табла
Податотека:ОУ „Круме Волнароски“ - Ново Лагово 4.jpg|Детско игралиште


## Наводи

Категорија:Основни училишта во Општина Прилеп
Категорија:Ново Лагово
Ново Лагово
Портрет на Сер Кристофер Рен

***Портрет на Сер Кристофер Рен*** — слика со масло на платно од британскиот уметник роден во Германија, Годфри Кнелер, на англискиот архитект Кристофер Рен, од 1711 година. Рен, полимат, бил најпознат по својот дизајн на катедралата „Свети Павле“, заедно со повеќе други згради во англиски барокен стил. Портретот е насликан за време на владеењето на кралицата Ана, кога катедралата што Рен ја дизајнирал многу години претходно била при крај. Тој е прикажан како ветеран, етаблирана личност, на возраст од седумдесет и девет години. Неговата десна рака држи компас и се потпира на план од црквата „Свети Павле“.

Кнелер бил водечкиот портретист во Британија кон крајот на седумнаесеттиот и почетокот на осумнаесеттиот век. Делото било стекнато од Националната галерија на портрети во Лондон во 1860 година. Денес, копии на делото постојат во „Ол Соулс“ во Оксфорд, болницата Челзи и деканатот на катедралата „Свети Павле“.

## Наводи


## Библиографија

* Холис, Лео. *Феникс: Катедралата Свети Павле и луѓето кои го создадоа модерен Лондон*. Хашет, Велика Британија, 2011.
* Ингамелс, Џон. *Национална галерија на портрети, Подоцнежни портрети на Стјуарт, 1685-1714*. Национална галерија на портрети, 2009.
* Џардин, Лиза. *На поголем обем: Извонредната кариера на Сер Кристофер Рен*. ХарперКолинс, 2003.
* Пајпер, Дејвид. *Каталог на портрети од седумнаесеттиот век во Националната галерија на портрети 1625-1714*. 1963
* Тинисвуд, Адријан. *Неговиот изум толку плоден*. Рендом Хаус, 2010.

Категорија:1711 во уметноста
Портрет на Џејмс Стенхоуп

***Портрет на Џејмс Стенхоуп*** — портретна слика од 1710 година, нацртана од уметникот Годфри Кнелер, на која е прикажан британскиот армиски офицер и политичар Џејмс Стенхоуп.

## Биографија
Стенхоуп бил пратеник во парламентот и генерал од редовите на Виговците. Служел во Војната за шпанското наследство и го предводел британското освојување на Минорка во 1708 година. Во 1710 година, бил истакнат во победата на сојузниците во битката кај Сарагоса и освојувањето на Мадрид, но по повлекувањето на сојузниците на крајот на истата година, бил изолиран и принуден да се предаде во битката кај Брихуега.

Стенхоуп подоцна станал водечки британски државник по Хановерското наследство. Бил именуван за јужен секретар, тој презел водечка улога во надворешните работи поради неговата блискост со Џорџ I. По поделбата на Виговците во 1717 година, станал ефективен лидер на владата. Починал во 1720 година додека го бранел своето однесување во врска со Јужниот Морски Балон и бил наследен од Роберт Волпол.

## Портрет
Делото било завршено околу 1710 година. Тоа било еден од серијата портрети на Кит Кет на кои се прикажани членови на лондонскиот клуб Кит Кет. Стенхоуп е прикажан во модерната перика од тоа време. Денес е во колекцијата на Националната галерија на портрети во Лондон.

## Наводи

## Библиографија

* Халм, Џефри (ур.) *Национална галерија на портрети: Архитектонска историја*. Национална галерија на портрети, 2000.
* Магил, Френк Н. *17-ти и 18-ти век: Речник на светски биографии, том 4.* Routledge, 2013.

Категорија:1710 во уметноста
Портрет на Спенсер Комптон

***Портрет на Спенсер Комптон*** — портрет на англискиот политичар Спенсер Комптон, нацртан од британскиот уметник роден во Германија, Годфри Кнелер, околу 1710 година.

Комптон бил виговец кој го поддржувал Роберт Волпол, широко признат како прв формален британски премиер. Од 1715 до 1727 година бил претседател на Долниот дом. Во 1730 година бил назначен за лорд-претседател на Советот и издигнат во гроф на Вилмингтон. Го наследил Волпол како премиер во 1742 година, но неговата администрација траела помалку од седумнаесет месеци пред неговата смрт во 1743 година; бил заменет од Хенри Пелам.

Делото било едно од серијата портрети на кит-кет од Кнелер, на кои биле прикажани членови на Клубот Кит-кет, друштво за јадење во кое биле вклучени многу водечки Вигови. Денес се наоѓа во колекцијата на Националната галерија на портрети во Лондон. Галеријата го стекнала делото во 1945 година со поддршка на Фондот за уметност.

## Наводи

## Библиографија

* Блек, Џереми (2001). Волпол во моќ. Сатон. .
* Пајпер, Дејвид, изд. (1963). Каталог на портрети од седумнаесеттиот век во Националната галерија на портрети 1625–1714. Издавачка куќа на Универзитетот Кембриџ.

## Дополнително читање

* Филд, Офелија (2008). Клубот Кит-Кет: Пријатели кои замислија нација. Лондон: Харпер Прес. .

Категорија:1710 во уметноста
Портрет на Џон Смит

***Портрет на Џон Смит*** — портрет од 1708 година, дело на германско-британскиот уметник Годфри Кнелер, на кој е прикажан англискиот политичар Џон Смит.

Смит бил виговец, кој двапати служел како канцелар на државната благајна за време на владеењето на кралицата Ана. Тој бил претседател на Долниот дом од 1705 до 1708 година, кога седел на местото на Кнелер. На делото е прикажан во цел раст во неговата службена облека како претседател и е прикажан како држи копија од Законот за унија со кој е создадено Кралството Велика Британија. Церемонијалниот боздоган што го симболизира авторитетот на Парламентот е прикажан на масата зад него.

Кнелер бил водечкиот британски портретист од таа ера и прикажал многу од истакнатите личности од доцната Стјуартова и раната Џорџијанска ера. Сликата денес се наоѓа во колекцијата на Тејт Британија, а е стекната во 1985 година.

## Наводи

## Библиографија

* Кален, Финтан. *Ирското лице: Редефинирање на ирскиот портрет*. Национална галерија на портрети, 2004
* Смит, Џим. *Револуција, контрареволуција и Унија: Ирска во 1790-тите*. Cambridge University Press, 2000.

Категорија:1708 во уметноста
Битка кај Заливот Виго (слика)

***Битка кај Заливот Виго*** — слика од 1702 година, масло на платно, нацртано од холандскиот уметник Лудолф Бакхајзен. Сликата ја прикажува Битката кај Заливот Виго, во која учествувале англо-холандските и француско-шпанските сили.

## Наводи

## Надворешни врски

* *[https://www.rmg.co.uk/collections/objects/rmgc-object-13692 Битката кај Виго Беј]* на веб-страницата на Кралските музеи во Гринич .
Категорија:Уметнички слики од 1700-тите
Категорија:1702 во уметноста
Болниот син на кралот

***Болниот син на кралот*** или ***Антиох и Стратоника*** — слика од околу 1700 година на италијанскиот сликар Антонио Белучи, која денес се наоѓа во галеријата „Алте Мајстер“ во Касел. Исто така, насликана од Давид и Енгр, ликот на Антиох е смртно болен откако тајно се заљубува во новата сопруга на својот татко, Стратоника од Сирија.

Гете ја видел сликата како млад човек и ја опишал неколку пати во *[[Годините на патувањата на Вилхелм Мајстер|„Годините на патувањата на Вилхелм Мајстер]]*.

## Извори

* Gemäldegalerie Alte Meister Schloss Wilhelmshöhe Kassel. Георг Вестерман Верлаг, Брауншвајг 1981 година.
Категорија:Историско сликарство
Категорија:Уметнички слики од 1700-тите
Категорија:Италијански уметнички слики
Брачен договор и селски танц

***Брачен договор и селски танц*** — слика од францускиот уметник Антоан Вато, изработена на масло на платно од околу 1711 година. Влегла во шпанската кралска збирка како дел од колекцијата на Изабела Фарнезе и била запишана во палатата Ла Гранџа де Сан Илдефонсо во Сеговија. Денес се наоѓа во музејот Прадо, во Мадрид. На неа е прикажано потпишување на брачен договор во рурален пејзаж.

## Наводи


## Надворешни врски
* 
* ''The Marriage Contract'' at the Web Gallery of Art
Категорија:Уметнички слики од 1710-тите
Категорија:Статии со извори на германски (de)
Категорија:Статии со извори на француски (fr)
Фау Пас

***Фау Пас*** — слика на масло на платно од Антоан Вато од 1716-1718 година, која денес се наоѓа во Лувр, која ја оставил д-р Ла Трухиљо во 1869 година. Се потпира на северноевропски дела како што е *„Селската прослава“* од Рубенс, која денес исто така се наоѓа во Лувр.

## Наводи

## Дополнително читање

* 
* 
* 
Категорија:Слики во Лувр од француски уметници
Категорија:Уметнички слики од 1710-тите
Валјето (Пештани)

**Валјето** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Пештани. Претставува осамен наод од римското време.

## Местоположба

Наоѓалиштето се наоѓа на 1 километар јужно од селото, западно од наоѓалиштето Грмот.

## Опис

На наоѓалиштето има две корита со правоаголна форма, издблабени во карпа. Коритата се поврзани со каналче. Ориентација исток-запад.

## Поврзано
* Грамаѓе — населба од римското време;
* Грмот — населба и некропола од римското време;
* Пештера — населба од римското време;
* Припниш — осамен наод од римското време;
* Црква Св. Ѓорѓија — осамени наоди од римското време;
* Црквиште — светилиште од римското време;
* Буклото — населба од античкото време;
* Вршник — праисториска населба;
* Св. Илија — населба од раната антика и римското време (старомакедонскиот град Достонеи);
* Пештани;
* Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско.

## Наводи

Категорија:Пештани (Прилепско)
Пронаоѓањето на Мојсеј (слика)

***Пронаоѓањето на Мојсеј*** — слика од Шарл де Ла Фос, изработена со масло на платно од 1701 година. Нарачана е за билијардската сала во Версајската палата, а денес се наоѓа во собата 36 од крилото Сули во музејот Лувр.

## Наводи

Категорија:Слики во Лувр од француски уметници
Категорија:Уметнички слики од 1700-тите
Категорија:1701 во уметноста
Тајура

**Тајура** () е река во Иркутската област, Русија. Таа е притока на Лена со должина од 216 километри и со површина на слив од 5,720 квадратни километри. Реката ја преминуваат главната железница Бајкал-Амур и меѓурегионалниот автопат 25К-258 Уст-Кут - Северобајкалск.

Басенот Тајура е една од областите во Русија традиционално населена со Евенки. Напуштената евенчка населба Ајткан се наоѓала покрај реката, 22 километри источно од селото Омолој на Лена.

## Курс
Тајура е десна притока на Лена што тече северно од Иркутск. Извира во северниот дел на висорамнината Лена-Ангара, на устието на левата Тајура и десната Тајура, западно од долината на реката Канда (Киренга). Тече кон север низ планинска територија и во својот долен тек приближно паралелно со Лена. Конечно, Тајура се среќава со десниот брег на Лена низводно од Уст-Кут, административниот центар на округот Уст-Куцки, 3,384 километри од неговата уста.

Најголемата притока на реката Тајура е Нија од десно, која е долга 98 километри. Реката замрзнува помеѓу октомври и мај. Летните поплави се честа појава.

## Флора и фауна
Вегетацијата на сливот на реката Тајура се карактеризира со типична планинска тајга од висорамнината Лена-Ангара. Вечен мраз е распространет во сливот на реката.

## Поврзано
* Список на реки во Русија

## Наводи

## Надворешни врски

* Река Таюра, Звездный, Иркутская область
* Уст-Куцки округ

Категорија:Реки во Иркутската област
Категорија:Координати на Википодатоците
Црквиште (Пештани)

**Црквиште (Пештани)** може да се однесува на две истоимени археолошки наоѓалишта во Македонија:

* Црквиште (Пештани, Охридско) — археолошко наоѓалиште во охридското село; и
* Црквиште (Пештани, Прилепско) — археолошко наоѓалиште во прилепското село.
Св. Илија (Пештани)

**Св. Илија** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Пештани. Претставува населба од раната антика и римското време (старомакедонскиот град Достонеи).

## Местоположба

Наоѓалиштето се наоѓа на левата страна на селото Пештани и е скриено во карпестиот рид околу кој сега постои манастирот „Св. Илија“.

## Опис

[мини|300п|лево|Плочата со грчки натпис вѕидана во [Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани|црквата „Св. Ѓорѓи“ во Пештани]]

Наоѓалиштето било пронајдено преку експедиција на Саша Лилчиќ и Блажо Филипов, откако со децении се знаело за постоењето на заедницата на Достонејците и нивниот град Достонеи според натписот на плочата вѕидана во црквата „Св. Ѓорѓи“ во Пештани.

Во науката била изнесена хипотеза за убикација на ритчето над соседното село Кален, но со експедицијата се решил проблемот.

Градот Достонеи се наоѓал на просторот на манастирот „Св. Илија“, западно од селото Пештани. Животот егзистирал во раната антика и низ римско време. Покрај градот, односно низ просторот на село Пештани минувал значајниот пат од правецот на Беловодица преку преминот Лигураса се спуштал на реката Црна по Лисичка Река покрај Градот кај селото Манастир.

## Поврзано
* Валјето — осамен наод од римското време;
* Грамаѓе — населба од римското време;
* Грмот — населба и некропола од римското време;
* Пештера — населба од римското време;
* Припниш — осамен наод од римското време;
* Црква Св. Ѓорѓија — осамени наоди од римското време;
* Црквиште — светилиште од римското време;
* Буклото — населба од античко време;
* Вршник — праисториска некропола;
* Пештани;
* Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско.

## Наводи

Категорија:Пештани (Прилепско)
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани

**Свети Ѓорѓи** — главна селска црква во мариовското село Пештани, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа северно од селото, зад последните куќи. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.

## Историја

Во црквата и во дворот околу нејзе се наоѓаат повеќе осамени наоди од римското време.

Во ѕидовите на црквата има вградени повеќе мермерни сполии, и тоа: во јужниот ѕид плоча со грчки натпис, плоча со профилирано поле и грчки натпис и ара со релјефна претстава на коњаник и жена; во југоисточниот и југозападниот агол има база за столб и профилиран блок со грчки натпис. Пред западниот влез стои мермерна база и на неа мала ара, а пред југозападното ќоше испраен столб. Во ѕитчето што се потпира на црквата има две фрагментирани мермерни стели кои се доста излижани. На едната се претставени маж и жена, а на другата двајца мажи.

## Галерија


Податотека:Гробишта во Пештани 2.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 10.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 11.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 12.jpg|Празни ниши на оградата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 13.jpg|Плоча со грчки натпис
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 14.jpg|Ара со релјефна претстава на коњаник и жена
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 15.jpg|Плоча каде е споменат древниот град Достонеи
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 16.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 17.jpg|Празни ниши на оградата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 3.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 4.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 5.jpg|Ниша над споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 6.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 7.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 8.jpg|Мермерна база и мала ара
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани 9.jpg|Гроб во црквата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пештани.jpg|Поглед на црквата со оградата


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Пештани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Свети Ѓорѓи во Македонија
Горна Бејашница

**Горна Бејашница** () — населено место во градот Прокупље Топлички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 17 жители. 

## Поврзано
* Прокупље
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Населени места во Прокупље
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Црква „Св. Илија“ - Пештани

**Свети Илија** — главна манастирска црква на Пештанскиот манастир „Св. Илија“ во мариовското село Пештани, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа западно од селото, вгнездена во една голема карпа.

## Историја

Околу просторот на црквата се наоѓаат две археолошки наоѓалишта Пештера и Св. Илија, каде се претпоставува дека се наоѓа античкиот град Достонеи.

Црквата била подигната во 1950 година од страна на Стојанка Вршкоска, како што е запишано на нишата над главниот влез.

## Архитектура
### Фрескоживопис

Црквата не е живописана.

### Икони и иконостас

Во црквата се наоѓаат бројни икони и поседува мал дрвен импровизиран иконостас.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Илија“ - Пештани 2.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Илија“ - Пештани 3.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Св. Илија“ - Пештани 4.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Илија“ - Пештани 5.jpg|Внатрешноста
Податотека:Црква „Св. Илија“ - Пештани 6.jpg|Тајната вечера на вез
Податотека:Црква „Св. Илија“ - Пештани 7.jpg|Црквата со трпезаријата


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Пештани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Свети Илија во Македонија
Категорија:Пештански манастир „Св. Илија“
Пештански манастир „Св. Илија“

**Пештански манастир „Св. Илија“** — манастир во прилепското село Пештани.

## Местоположба

Манастирот се наоѓа западно од селото Пештани, а до него води земјен пат.

## Историја

Денешната манастирска црква е подигната во 1950 година.

## Градби во манастирот

Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, трпезаријата, како и други помошни објекти.

### Црква „Св. Илија“

Главната манастирска црква е посветена на Свети Илија, по која е и наречен целиот манастир.

## Галерија


Податотека:Пештански манастир „Св. Илија“ 2.jpg|Трпезаријата
Податотека:Пештански манастир „Св. Илија“ 3.jpg|Влезната порта
Податотека:Пештански манастир „Св. Илија“ 4.jpg|Питос во дворот
Податотека:Пештански манастир „Св. Илија“ 5.jpg|Помошниот објект
Податотека:Пештански манастир „Св. Илија“ 6.jpg|Влезот на помошниот објект


## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Пештани (Прилепско)
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Преспанско-пелагониската епархија
Категорија:Манастири во Прилепското архијерејско намесништво
Пештански манастир

**Пештански манастир** може да се однесува на два манастири во прилепското село Пештани:

* Пештански манастир „Св. Илија“ — манастир западно од селото; и
* Пештански манастир „Св. Петка“ — манастир северно од селото.
Убавата Стразбуржанка

***„La Belle Strasbourgeoise"*** (*Убавата Стразбуржанка*) — слика од 1703 година на францускиот сликар Никола де Ларжилиер. Денес таа се наоѓа во Музејот на убави уметности во Стразбур, Франција. Нејзиниот инвентарски број е 2146. 

## Опис и историја
*„Убавата Стразбуржанка“* е најпознатиот од околу 1.500 портрети на Ларжилиер и веројатно најзначајното дело во музејот во Стразбур. Идентитетот на прикажаната жена е непознат: таа веројатно била член на стразбуршката *[[буржоазија]]*, или млада Парижанка (Стразбур станал дел од Франција само 22 години претходно, во 1681 година), или пак сестрата на сликарот, Мари Елизабет де Ларжилиер. Костимот што го носела бил модерен во стразбуршката патријаршија помеѓу 1688 и 1730 година. 

Сликата отсекогаш уживала највисока почит. Списокот на нејзините поранешни сопственици е престижен: таа му припаѓала на Анж Лоран Лалив де Жили, потоа на Сезар Габриел де Шоазел, а подоцна и на Франсоа Коти; во меѓувреме, таа била изложена и во замокот на Буси-Рабутен. Музеите во Стразбур се обиделе да ја стекнат во 1936 година, но не успеале; вториот обид во 1963 година, потпомогнат од Сесил де Ротшилд (1913–1995) и јавна претплата, бил успешен. 

## Втора верзија
Втора и речиси идентична верзија на сликата, веројатно насликана во исто време, била продадена на 15 септември 2020 година во Кристи во Париз за 1.570.000 евра, што било далеку над проценетата цена. Платното му припаѓало на Пол-Луј Вајлер, кој го купил во Лондон во 1967 година. Се верува дека новиот приватен сопственик е „од Азија“. 

## Наводи

## Надворешни врски

* ''La Belle Strasbourgeoise''  Archived  , презентација на веб-страницата на музејот
* Une visite, un thème - Peinture du XVIIème siècle - 5 жанрови Archived, стр. 2. Друга ција на веб-страницата на музејот.
Категорија:Уметнички слики од 1700-тите
Дијана и Ендимион (Солимена)

***„Дијана и Ендимион“*** — слика од Франческо Солимена, насликана од 1705 до 1710 година. Сликата ја прикажува римската божица Дијана, една од дванаесетте богови и божици на Олимп, како се вљубува во Ендимион, симбол на безвременска убавина. Приказната раскажува за љубовта на Дијана кон убавиот млад Ендимион. Сликата денес се чува во Националниот музеј во Ливерпул, кој ја купил сликата во 1966 година.

## Сликар
Сликарот Франческо Солимена потекнувал од уметничко семејство, а неговиот татко бил поетот и сликар Анџело Солимена. Франческо бил многу талентиран во уметноста уште од рана возраст, но неговиот татко, и покрај тоа што самиот бил уметник, го принудил својот син да студира за да стане адвокат. Кардиналот Винченцо Орсини, кој подоцна станал папа Бенедикт XIII, бил тој којшто го открил талентот на Франческо Солимена и го поддржал да стане уметник.

## Дијана и Ендимион
Во старогрчката митологија, божицата на месечината, Селена, ја возела својата месечева кочија низ небото, иако таа се сметала и за персонификација на самата Месечина. Селена е најпозна по нејзината афера со прекрасниот смртник Ендимион, младиот овчар кој спиел на планина и со кого имала педесет ќерки.  Поетесата Сафо од почетокот на 6 век п.н.е. очигледно веќе ја знаела историјата на Селена и Ендимион.  Во римската митологија, Дијана ги имала атрибутите на Селена и се споменува како божица која се вљубува во Ендимион. Двете божици се сметале за месечеви божици, освен фактот што во римската митологија, Дијана била и девица божица.

Според легендата, Дијана доаѓала и го бакнувала Ендимион секоја вечер кога тој спиел на врвот на планината. Лесниот допир на Дијана делумно го разбудил Ендимион од неговиот сон и тој кратко ја погледнал. Не можејќи да верува во нејзината убавина, тој ја припишал на сон и почнал да ја претпочита својата состојба како сон пред секојдневните рутини, но никогаш не бил буден кога таа била присутна. Преку нејзината љубов, на Ендимион му била дадена вечна младост и безвременска убавина.

## Наводи

Категорија:Уметнички слики од 1700-тите
Категорија:Италијански уметнички слики
Селскиот танц

***„Селскиот танц“*** — слика со масло од францускиот уметник Жан-Антоан Вато, која денес се наоѓа во Индијанаполискиот музеј на уметност, во Индијанаполис, Индијана. Веројатно една од најраните слики на Вато, создадена околу 1706-1710 година, таа прикажува група дворски селани кои танцуваат меѓу дрвјата.

## Опис
Меѓу дрвјата, група селани свират музика додека двојка танцува. Едно мало дете ги копира движењата на жената, забавувајќи го друштвото. Наместо да ја има вообичаената современа асоцијација со развратот, музиката овде алудира на општествена хармонија и ред. Музичарите срамежливо го погледнуваат гледачот, а актерите се многу свесни за своите гледачи. Овој вид интеракција бил еден од белезите на Вато.

Ова било слика на визуелни екстреми: темната шумска позадина ги доведува светлата облека на селаните во остар контраст. Рустичниот амбиент и формалната облека на танчерите ги пренесуваат празникот галант и формалната дворска прослава во еден шармантен дел од руралната природа.

## Историски информации
Ова претставува најраната позната слика на Вато, но тој во тоа време веќе го развил својот стил. Насликана кратко откако се преселил од Валенсиен во Париз, Вато бил инспириран од веселите рустични сцени кои биле омилени и на неговите фламански претходници како Питер Бројгел и Петер Паул Рубенс, но им дал невидена грациозност, благородност и стил. Иако сликал стандардна северноевропска тема, тој многу се потпирал на венецијанските пејзажи, особено во однос на атмосферските ефекти. Всушност, ова било декларација во корист на рококо движењето со кое Вато се поврзал толку силно.

### Аквизиција
*Селскиот танц* бил купен од IMA во 1974 година, подарок од г-ѓа Херман Ц. Кранерт. Сликата е прикажана во галеријата Чарлс О. Мекгоги и има пристапен број 74.98.

## Наводи

## За понатамошно читање

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*   . Published in French as 
* 
* 

## Надворешни врски
*IMA page 
*
*''The Country Dance'' at the Web Gallery of Art

Категорија:Уметнички слики од 1700-тите
Категорија:Статии со извори на италијански (it)
Категорија:Статии со извори на француски (fr)
Црква „Св. Петка“ - Пештани

**Света Петка** — главна манастирска црква на Пештанскиот манастир „Св. Петка“ во мариовското село Пештани, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа северно од селото.

## Историја

Изградбата на црквата започнала во 1985 година и завршила во 1988 година.

Црквата се наоѓа на место каде некогаш постоел стар храм, па затоа околу него се наоѓаат десетина камени споменици, меѓу кои и два со натписи. Поголемиот број споменици се од бел мермер, но има и камени блокови од домашен камен. Пред влезот во црквата се наоѓа еден столб од мермер со квадратен пресек, два постаменти од кои едниот со полош облик, како и 3-4 камени блокови од домашен камен. Еден блок од домашен камен се наоѓа во манастирскиот двор.

Особено се интересни неколку мермерни елементи во просторот на апсидата на црквата. Најпрво како света маса (жртвеник) се поставени еден столбест блок со квадратен пресек и еден постамент со профилирани страни, поставен на столбот. На вертикалниот блок, кој служи како постамент за светата маса на една од страните има и натпис во, која за жал, тешко се чита поради оштетување на површината на блокот. Во близина е и еден фрагмент од мермерен столб со кружен пресек, а во десниот дел од олтарот се наоѓа уште еден мермерен блок со добро оформени страни, на кои се забележува, исто така, подолг натпис, но повторно оштетен и тежок за расчитување.

Сите овие мермерни споменици се вградени во подот на просторот од апсидата на црквата и упатуваат на стара градба од перидот на римското владеење, кога градот Достонеј претставувал своевиден центар на областа.

## Архитектура
### Фрескоживопис

Црквата не е живописана.

### Икони и иконостас

Во црквата се наоѓа мал дрвен иконостас.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 10.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 11.jpg|Внатрешноста
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 12.jpg|Црковно знаме
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 13.jpg|Историски фотографии во црквата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 2.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 3.jpg|Натписна плоча
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 4.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 5.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 6.jpg|Ниша на јужниот ѕид
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 7.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани 8.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Пештани.jpg|Јужната страна


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Пештани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Света Петка во Македонија
Категорија:Пештански манастир „Св. Петка“
Пештанско Езеро

**Пештанско Езеро** — вештачко езеро во близина на мариовското село Пештани, Македонија. Езерото влегува во групата на оформени акумулации.

## Местоположба

Езерото е сместено јужно од селото Пештани.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Пештани (Прилепско)
Категорија:Вештачки езера во Македонија