open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Тиина Кангро

**Тиина Кангро** (родена на 3 март 1961 година во Талин ) е естонска новинарка и политичарка. Таа била член на XIII Риигикогу, претставник на партијата Исама.

Тиина Кангро дипломирала на Државниот универзитет во Тарту (сега, Универзитетот во Тарту) во 1984 година со диплома по англиски јазик и литература, а во 1991 година со диплома по новинарство на Универзитетот во Тарту.  

Од 1986 до 2001 година, Кангро била уредник и главен уредник на едукативните програми Естонската телевизија, а од 1998 до 2001 година била програмски директор на Естонската телевизија. Во декември 1999 година, Советот за радиодифузија ја назначи за вршител на должноста генерален директор на ЕТВ да го замени Томас Лепа, кој бил сменет од функцијата. Тиина Кангро била в.д. генерален директор на ЕТВ до јуни 2000 година.

Во 2001 година, Едукативни медиуми, ДОО, компанија која произведувала програми за медиумско образование, била основана од Кангро. Од 2002 до 2004 година, таа била раководител на отворениот универзитет на Технолошкиот универзитет во Талин. Таа е главен уредник на неделниот весник *Градски весник* од 2004 година, и главен уредник на списанието *Точки на допир* од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Родени во 1961 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Новинарство
Категорија:Новинарство во Естонија
Категорија:Жени
Категорија:Уреднички на женски списанија
Категорија:Жени новинари
Категорија:Жени по земја
Категорија:Жени по националност
Лиjна Керсна

мини|'''Лиjна Керсна'''
**Лиjна Керсна** (родено **Лепик**; родена на 3 април 1980 година) е естонска новинарка, државен службеник и политичар. Од 2021 до 2022 година Керсна била министер за образование и истражување.

## Биографија
Керсна дипломирала на општото средно училиште Ласнамае во 1998 година и на Универзитетот во Тарту во областа на новинарството и односите со јавноста во 2005 година.

Работела како водителка и уредник во Естонската јавна радиодифузија од 1998 до 2002 година. Од 2002 до 2004 година, таа работела како раководител за односи со јавноста на Федерацијата на студентски сојузи на Естонија. Во 2004 година, таа работела како главен специјалист во Канцеларијата за печат на Министерството за рурални прашања, како заменик-директор на Одделот за односи со јавноста на Министерството за земјоделство и шумарство на Естонија од 2005 до 2006 година и била негов раководител од 2006 до 2007 година. Од 2007 до 2010 година и повторно од 2012 до 2013 година, Керсна била советник за медиуми на Владата на Естонија; Од 2010 до 2012 година била директор за владини комуникации на Владата на Естонија. Од 2013 до 2015 година билае шеф на канцеларијата на советник на премиерот на Република Естонија.

Керсна е член на Естонската Реформска партија од 2015 година. Таа е член на Парламентот од 2015 година. Таа била министерка за образование и истражување во првиот кабинет на Каја Калас. Керсна поднела оставка на 30 јуни 2022 година, откако против неа била отворена кривична постапка во врска со отстапувања од правилата за набавка за да се обезбеди снабдување со брзи тестови за коронавирус за училиштата за време на појавата на СОВИД-19.

## Личен живот
Лиина Керсна е мажена за Вахур Керсна, со кој има син.

## Наводи

## Надворешни врски

* CV на ЛИНА КЕРСНА (веб-страница на Риигикогу)

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1980 година
Категорија:Новинарство
Категорија:Новинарство во Естонија
Категорија:Жени
Категорија:Жени по занимање и националност
Категорија:Жени по занимање
Категорија:Жени новинари
Ану Валба

десно|мини| Ану Валба во 2011 година.
**Ану Валба** (роден на 14 мај 1974 година) е естонски ТВ и радио водител.

Дипломирала телевизиска режија на Универзитетот во Талин во 1998 година, но наместо тоа работи како водителка. Нејзините заслуги ги вклучуваат утринската програма на ТВ „Теревизион“, неделникот „Паар“, „Хоммик Ануга“ и дневниот „Рингвааде“, сите до еден заедно со Марко Реикоп . Таа, исто така, била вклучена во Изборот за песна на Евровизија 2002 година, каде што монтирала надвор од екранот на видео-разгледниците прикажани помеѓу конкурентните песни.

На радио, таа има работено за програмите на Викеррадио и радио 2 .

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1974 година
Категорија:Жени
Категорија:Жени по занимање
Категорија:Жени по земја
Категорија:Жени по занимање и националност
Категорија:Жени новинари
Категорија:Естонски новинарки
Категорија:Новинарство
Категорија:Новинарство во Естонија
Тина Калеп

мини| Калеп во 2022 година
**Тиина Калеп** (родена на 6 февруари 1964 година) е естонска новинарка, радиодифузер и менаџер за медиуми.

## Биографија
Родена во Вана-Вигала, од 1987 година работела како известувач во *Естонско радио*, а работи како радиодифузер за *Радио Талин*. Работела и за весникот *Поштар*, а од 2002 до 2006 година била главен уредник на весникот *Естонски експрес*, а Естонско Експрес издаваштво исто така член на одборот. Од март 2009 до јуни 2012 година била член на одборот на Естонската национална радиодифузија.

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1964 година
Категорија:Естонски новинари
Мер Онаст

мини|Мер Онаст
**Мер Онаст** ( *роденото*Ут) е естонска новинарка.

## Ран живот и семејството
Татко на Онаст бил Хелмут-Ендел Ут, а моминското презиме на нејзината мајка било Калаус. Таа е најстарата од трите деца и сестри, нејзината најмлада сестра е глумицата Ева Пуса, а средната сестра Тиина Пренсел.

## Кариера
Таа била водителка на Естонската телевизија осум години и известувач за вести за *Вистинска камера*. Вкупно 10 години таа била водителка на забавно шоу *„Од со тебе“ на* „Естонската телевизија“ и „*Ние*“ од Канал 2.

На 27 април 2005 година, во анкетата објавена од списанието *Недела*, Онаст била избрана за втор најдобар ТВ водител со 626 гласови, по Ану Валба и пред Еда-Инес Ети. Во 2007 година, таа повторно дошла на второто место на истите избори, а овој пат Ану Валба била прва, а Ајги Вахинг  трета.

На парламентарните избори во Естонија во 2015 година, Онаст освоила 679 гласови.

## Работа на радио

* 2004 година - Културна програма на Викерадио „Вторник со тебе“.

## Работа во печатени изданија

* Мер Онаст е еден од основачите на списанието *Хроника* и била негов прв главен уредник. 
* Во списанието Жените таа пишувала за својот живот во Америка. Подоцна овие приказни биле објавени како книга  *Пет години во криење*.
* Била неделен колумнист во *Вечерна хартија*.
* Колумнист во Рурален весник.

### Творештво
Мер Онаст има напишано три книги:

* *Слушајќи се себеси*(*„Iseennast kuulates“*  *,* ) BNS, - Книгата се базира на текстовите на емитувањата на Радио 2: „Само љубов“ и „Искрено за животот“. Начелото на оваа книга е дека апсолутно сите луѓе сакаат да бидат посебни.
* *Пет години во криење* ( *"Viis aastat peidus",* ) Magazine Publishers Ltd. 2008 година, - Резервирајте еден од животот на естонскиот ТВ презентер во Соединетите држави. Што навистина значи живот да се биде нелегален, ако нема службена дозвола за престој и работа? Како да се заработи секојдневната набавка на леб, кој бил познат на домашна телевизија, а сега единствениот спомнат работник за човекови права во основното? „По овие искуства знам дека сега нема ништо што може да ме деградира. вели самата авторка.
* *Не само за мажите* (  *„Mitte ainult meestest“*,), 2009 година

## Награди

* Општина Хедемеесте Фримен&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2015)">Потребен е цитат</span>]]* &#x5D;

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Жени
Категорија:Жени новинари
Категорија:Жени по земја
Категорија:Жени по националност и занимање
Категорија:Новинарство во Естонија
Категорија:Новинарство
Категорија:Естонски новинарки
Криста Ару

мини|Криста Ару
**Криста Ару** (;  – ) — естонска историчарка на новинарството, музеолог, политичар. Била член на XIII Риигикогу.

Во 1981 година дипломирала новинарство на Универзитетот во Тарту. Во 2010 година завршила докторски студии на Универзитетот во Талин.

Од 1995 до 2005 година била директорка на Естонскиот книжевен музеј. Од 2006 до 2012 година била директор на Естонскиот национален музеј.

Таа е неповрзан член на Естонската слободна партија.

## Награди
* 2000: Орден на Белата ѕвезда, III класа
* 2005: Годишна награда за културен донација на Естонија 
* 2012: Граѓанин на годината
* 2018: Медал на Балтичкото собрание

## Наводи

Категорија:Естонски новинари
Категорија:Естонски историчари
Категорија:Естонски политичари
Барби Пилвр

мини| Барби-Џени Пилвр-Сторгорд
**Барби- Џени Пилвр -Сторгорд** (родена на 19 април 1963 година) е естонска новинарка, предавач и политичар. Била член на XII и XIII Риигикогу.  

Била член на Естонската Социјалдемократска партија.

## Наводи

Категорија:Родени во 1963 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Новинарство
Категорија:Новинарство во Естонија
Категорија:Жени
Категорија:Жени по националност и занимање
Категорија:Жени по земја
Категорија:Жени новинари
Кадри Лиик

мини|Кадри Лиик во 2010 г.
**Кадри Лиик** () — естонска новинарка и политички аналитичар. Нејзиното истражување главно се задржува на Русија, Источна Европа и балтичкиот регион.
Дипломирала на Универзитетот во Тарту по новинарство и на Универзитетот Ланкастер по дипломатија.

Во 1990-тите таа работела како дописник во Москва за естонските весници (како *Поштар* ) и исто така за новинската агенција Балтичките вести. Од 2004 година била главен уредник на списанието Дипломатија. Во 2000-тите, таа била и водителка на ток-шоуто за актуелни работи „Надворешен одредувач“, емитувано на Радио Куку. 2006-2011 била директор на Меѓународниот центар за одбранбени студии во Естонија.

Од 2012 година, таа работи како виш политички соработник во Европскиот совет за надворешни односи.

## Наводи

Категорија:Естонски новинари
Категорија:Живи луѓе
Еп Петроне

мини| Еп Петроне (2010)
**Еп Петроне** ( моминско **Салувер**; од 1995 до 2003 година, **Еп Валјаотс**; родена на 20 јули 1974 година во Виљанди) е естонски писател, новинар, блогер и издавач.

Во 2007 година ја основала издавачката куќа Петроне печатење. Издавачката куќа  објавува серија „Мојата серија“ поврзана со патувања. Секоја книга од оваа серија опишува некое место во светот. На пример, во 2007 година таа ја објавила *Моја Америка* . 

2006-2010 година, таа била член на партијата Естонски Зелени.

## Творештво

* 2000-ти: неколку книги „Мојата серија“ (вклучени во 2007 година „Мојата Америка“
* 2008: приказна: „Растејќи зелено“
* 2009: книга за деца „Прстите на Марта“
* 2010: патопис „Дали срцето е тркалезно?“

## Наводи

Категорија:Родени во 1974 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Жени
Категорија:Жени новинари
Категорија:Жени по националност и занимање
Категорија:Жени по земја
Категорија:Новинарство во Естонија
Категорија:Новинарство
Категорија:Блогери
Друго минато

**„Друго минато“** — збирка раскази на македонскиот писател Андреј Ал-Асади, објавена во 2018 година во издание на Темплум. За оваа книга авторот ја освоил наградата „Новите!“. Збирката е објавена во рамките на едицијата „Катапулт“. Таа е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 112 страници. Книгата е испечатена во печатницата Алма графика во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4871-01-9. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата Кома. Книгата е отпечатена со финансиска поддршка од Комерцијална банка АД - Скопје.

## Содржина
Збирката содржи девет раскази:
* Рамка
* Приказна за обичниот херој
* Адвокат на вечноста
* Толкувачот
* Единствена љубов
* Покајанието на големиот Абу Нуас
* Писмо до кралицата
* Пород без крилја
* Друго минато

## Наводи

Категорија:Дела на Андреј Ал-Асади
Категорија:Книги од 2018 година
Категорија:Изданија на Темплум
Категорија:Македонски дела од 2018 година
Категорија:Појавено во 2018 година во Македонија
Категорија:Македонски раскази
Категорија:Добитници на наградата „Новите!“
En Vogue

**En Vogue** ― американска женска група чија оригинална постава се состоела од пејачките: Тери Елис, Доун Робинсон, Синди Херон и Максин Џонс.  Групата била основана во Оукленд, Калифорнија, во 1989 година. Со синглот „Hold On“ од нивниот деби-албум од 1990 година*, Born to Sing,* En Vogue се искачила на второ место на US Hot 100. Следниот албум на групата *„Funky Divas“* од 1992 година се пласирал во топ-10 во САД и во Обединетото Кралство и на него се наоѓала уште една песна која стигнала до второ место во САД „My Lovin“ (You're Never Gonna Get It)“. Исто така од албумот произлегле две топ-10 хитови во САД „Giving Him Something He Can Feel“ и „Free Your Mind“.

Во 1996 година, „Don't Let Go (Love)“ станал третиот и најуспешен сингл на групата, кој стигнал до второто место во САД и станала нивна шеста песна на прво место на американската R&B топ-листа. Робинсон ја напуштила групата во 1997 година непосредно пред објавувањето на нивниот трет албум *EV3*, кој стигнал до топ-10 во САД и Велика Британија. Џонс ја напуштила групата во 2001 година, а веднаш потоа на групата ѝ се приклучила Аманда Кол. Сепак, Кол ја напуштила групата во 2003 година, а за време на снимањето на нивниот албум *Soul Flower* на групата ѝ се приклучила Рона Бенет. Во 2005 година, првобитните членови од групата накратко се обединиле пред повторно да се разделат. Во 2009 година, оригиналните членови повторно се обединија за нивната турнеја по повод дваесетгодишнината од основањето на групата „En Vogue: 20th Anniversary“. По турнејата, Робинсон и Џонс повторно си заминале од En Vogue, а Бенет повторно се приклучила на групата како трио.

En Vogue продале преку 20 милиони плочи во светски рамки. Групата освоила седум MTV Video Music Awards, три Soul Train Awards, две American Music Awards и седумпати биле номинирани за Греми. Во декември 1999 година, списанието Билборд ја ставило грпата на 19-то место на списокот од најуспешни изведувачи во 1990-тите. Тие се рангирани како втора најуспешна женска група во 1990-тите. Во март 2015 година, магазинот *[[Билборд (магазин)|Билборд]]* ја прогласил групата за деветта најуспешна женска група на сите времиња. Две песни од групата се наоѓаат на списокот од *Билборд* за најуспешни песни од женски групи на сите времиња, „Don't Let Go (Love)“ (12-то место) и „Hold On“ (23 место).

## Членови
**Тековни членови**

Тери Елис (1989-денес)

Синди Херон (1989-денес)

Рона Бенет (2003–2005; 2006–2008; 2012–денес)

**Поранешни членови**

Максин Џонс (1989-2001; 2004-2012)

Зора Робинсон (1989-1997; 2005; 2008-2011)

Аманда Кол (2001-2003)

### Времеплов

## Дискографија

; Студиски албуми

* *Born to Sing* (1990)
* *Funky Divas* (1992)
* *EV3* (1997)
* *Masterpiece Theatre* (2000)
* *The Gift of Christmas* (2002)
* *Soul Flower* (2004)
* *Electric Café* (2018)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* 
* 

Категорија:Американски поп музички групи
Категорија:Афроамерикански женски музички групи
Категорија:Американски современ ритам и блуз групи
Категорија:Американски соул-групи
Категорија:Музички групи основани во 1989 година
Јана Милчински

Таа ја освоила наградата Левстик во 1986 година за нејзината популарна научна книга Лукец добива сестра. Напишала голем број други приказни и книги за деца, многу со теми од Втората светска војна во Југославија.  

Била мажена за поетот и сатиричар Фране Милчински Јежек.

## Избрани дела

* *Pravljice za danes in jutri* (Приказни за денес и утре), 1992 година
* *То си ти, Нина* (Тоа си ти, Нина), 1988 година
* *Danes, ko postajam pionir, pionirka* (Денес како што станувам пионер), 1988 г.
* *Matiček in Maja včeraj, danes, jutri in vsak dan* (Матичек и Маја вчера, денес, утре и секој ден), 1986 г.
* *Lukec dobi sestrico* (Лукец добива сестра), 1986 година
* *Pisane zgodbe* (Различни приказни), 1976 година
* *Zakaj sta Matiček in Maja zamudila pouk* (Зошто Матичек и Маја го пропуштиле часот), 1972 г.

## Наводи

Категорија:Починати во 2007 година
Категорија:Родени во 1920 година
Категорија:Новинарство
Категорија:Писатели од Љубљана
Категорија:Жени
Категорија:Жени новинари
Категорија:Жени по земја
Категорија:Жени по националност и занимање
Категорија:Словенечки новинари
Иван Антоновски

**Иван Антоновски** (Скопје, 30 јули 1990) — македонски поет и есеист, книжевен критичар, книжевен преведувач и публицист. Работи како асистент на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ при УКИМ, Скопје.

## Животопис
Роден е во 1990 година во Скопје. Автор е на повеќе книги поезија, проза, есеистика и публицистика, а застапен е во повеќе домашни и меѓународни поетски антологии и зборници. Дипломирал на Катедрата за македонска книжевност и јужнословенски книжевности на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, како првенец на генерацијата. Член е на Друштвото на писателите на Македонија (ДПМ) и на Сојузот на литературните преведувачи на Македонија.

## Творештво

### Поезија
* Крикови од неископан гроб, Скопје, Панили, 2013
* Обиди за (пре)создавање песна, Белград, Граматик, 2021 (избор, на српски)

### Есеи
* (Не)отворени прашања, 2014
* Острење од тапоста, 2015

### Студии
* Идентитетот е приказна (книга за есеистиката на Горан Стефановски), Скопје, Полица, 2022
* Просто и строго – Конески, Скопје, Матица македонска, 2023

### Публицистика
* Од онаа страна на Небиднината: разговори со Светлана Шопова за Ацо Шопов, Скопје, Дијалог, 2023

### Хибридни форми
* Обиди за (пре)создавање песна, (поезија и есеи), 2017

### Антологии
* Ветерот носи убаво време, (коприредувач), 2012
* Од копнеж до ерос, (македонска љубовна лирика), 2013 
* Ново раѓање на зборот, (коприредувач) 2023 

## Награди
Иван Антоновски е прогласен е за најдобар млад научник во хуманистичките науки за 2021 година и од претседателот на државата му е доделено признанието „Успешни млади“. Добитник е на повеќе награди, како:
* „13 Ноември“ на Град Скопје.
* „Франк Манинг“ на Ректоратот на УКИМ.
* „Тодор Чаловски“ што ја доделува Здружението за литература, култура и уметност „Галикул“ (2016).
* Наградата за необјавена песна „Антево слово“ (2021).
* Наградата за најдобар расказ „Живко Чинго“ (2023).
* Наградата „Ванчо Николески“ за најдобро дело за деца и млади за книгата „Бакнежи на небото“ (2024).

## Наводи

Категорија:Македонски поети
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Родени 1990
Категорија:Родени во Скопје
Категорија:Добитници на наградата „Ванчо Николески“
Блич

мини|Првиот том на мангата, вклучувајќи го Ичиго Куросаки
***Блич*** (, ) — манга на Таито Кубо и нејзина аниме-адаптација. Мангата била објавена од август 2001 до август 2016 г. во списанието *[[Weekly Shonen Jump]]*. Во мигов, мангата е завршена и има 686 поглавја, обединети во 74 тома. Во 2005 г., мангата „Блич“ била наградена со наградата на издателството Shogakukan како најдобра манга во категоријата „шонен“ (за млади мажи), а исто така е вклучена и во списокот на најпродавани стрипови во Јапонија и САД.

## Содржина
Ичиго е збунет тинејџер што отсекогаш имал способност да гледа духови. Приказната започнува со појавувањето на чудно облечена девојка во неговата спална, која е прилично изненадена што воопшто може да ја види. Оваа девојка е Рукиа Кучики и таа е шинигами (косач на души). Нивниот последователен разговор е прекинат со појавата на зол дух (англ. *Hollow —* зол дух). Рукиа се бори со духот, но е тешко повредена и ги префрла своите сили на Ичиго за да му даде шанса да се спаси себеси и своето семејство. Ичиго го победува злиот дух со само еден удар на неговиот занпакуто (занпакуто — оружје на шинигамите).

Следниот ден, Рукиа се појавува во училиштето на Ичиго како ученичка. На големо изненадување, таа сега е нормална личност. Излегува дека духовната моќ на Ичиго предизвикала моќта на Рукиа целосно да се исцеди, оставајќи ја заробена во гигаи — вештачко тело. Додека таа ги враќа своите моќи, Ичиго мора да ги преземе нејзините должности и да се грижи за градот борејќи се со злите духови.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Манги
Категорија:Аниме-серии
Категорија:Манга од 2001 година
Василиј Мелик

**Василиј Мелик** (17 јануари 1921 &ndash; 28 јануари 2009 година) бил словенечки историчар, кој најмногу работел на политичката историја на словенечките земји во 19 век.

## Живот
Роден е во Љубљана како единствен син на познатиот географ Антон Мелик. По завршувањето на Љубљански класичен ликеј се запишал на Универзитетот во Љубљана каде студирал под надзор на историчарот Фран Цвитер.

За време на Втората светска војна бил испратен во концентрациониот логор Гонар од страна на фашистичките италијански окупациски власти, а потоа во работен логор кај Постојна.

По италијанското примирје во септември 1943 година, тој бил ослободен и се вратил во Љубљана, каде што дипломирал историја во 1944 година. Во 1945 година, кратко работел како дописник за југословенската прес-агенција *Танјуг*, а потоа ја продолжил академската кариера.

## Работа
Истражувањето на Мелик било фокусирано на словенечката историја од 19 век. Прво се посветил на економската историја, но потоа се префрлил на политичката историја, особено на историјата на правните и политичките институции. Особено важна е неговата студија за изборите во словенечките земји помеѓу 1861 и 1918 година. Тој, исто така, ја истражувал историјата на секојдневниот живот, особено на периодот на модернизација и индустријализација на словенечките села во Крањска и Долна Штаерска.

Тој бил и главен уредник на *Згодовински Часопис*, водечкиот словенечки историски весник.

Во 1980-тите, тој соработувал со издавачката куќа *[[Словенечка матица|Словенска матика]]* во критичките изданија на мемоарите на истакнати словенечки политичари од 19 век, меѓу кои и Иван Хрибар и Јосип Вошњак.

Починал во Љубљана.

## Контроверзност
Мелик често бил обвинуван, особено по демократизацијата на Словенија во 1990 година, дека бил премногу соработувачки со комунистичкиот режим. Едно од главните обвинувања против Мелик бил дека тој бил вмешан во отстранувањето на католичкиот конзервативен книжевен историчар Антон Слодњак од Универзитетот во Љубљана поради неговите алтернативни толкувања на историјата на словенечката литература. Во март 1959 година, всушност, среде поттикната масовна кампања за оцрнување на угледниот научник, Мелик објавил долга негативна критика на историските толкувања на Слодњак, обвинувајќи го за ненаучен и метафизички пристап кон книжевната историја. Многумина, вклучувајќи го и колегата на Мелик, историчарот Бого Графенауер, го толкувале овој гест како услуга на репресивните културни политики на титоистичкиот режим.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Љубљана
Категорија:Членови на Словенечката академија на науките и уметностите
Категорија:Апсолвенти на Љубљанскиот универзитет
Категорија:Починати во 2009 година
Категорија:Родени во 1921 година
Категорија:Словенечки новинари
Категорија:Југословенски новинари
Велиште

**Велиште** или **Вилиште** — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Сер во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало околу 3 км североисточно од градот Сер, во подножјето на планината Шарлија.

## Историја
Селото постоело во средниот век, но било уништено по доаѓањето на Османлиите во XIV век. Според месното предание, преживеало само семејството Заревци, кое се скрило во длабок дол каде го основале селото Лакос. Во подножјето на Велишка карпа (546 м) се наоѓаат остатоците на црквата „Св. Костадин“ и од старите селски гробишта. Сувото корито, кое минува низ селото, се нарекува Велишко Дере.

## Наводи


Категорија:Историски села во Сер
Епитаф на Василиј II

мини|десно|Василиј II
Долгото владеење на византискиот император Василиј II (976–1025) доживеа континуирани војни и на Исток и на Запад. Вистински војник-император, Василиј самиот ги водеше повеќето од овие походи, нешто што се одразува во неговиот епитаф. Првично, тој требаше да биде погребан во последниот саркофаг достапен во ротондата на Константин I во црквата на Светите апостоли во Константинопол. Сепак, Василиј подоцна побарал од неговиот брат и наследник Константин VIII да биде погребан во црквата Свети Јован Богослов, во Хебдомон, предградие надвор од ѕидините на Константинопол, кое традиционално служело како главен армиски камп. Епитафот на овој гроб ги слави Василиевите походи и победи. Текстот опстојува во повеќе варијанти, а неговото авторство и датумот се нејасни. Во ракопис од 14 век му се припишува на Михаил Пселос.

## Текст и превод

Категорија:Средновековна книжевност
TLC (група)

**TLC** (скратено од *T-Boz, Left Eye and Chilli* или *Tender Loving Care*) ― американска женска група основана во 1990 година во Атланта, Џорџија. Најпознат состав на групата бил: Тиона „Ти-Боз“ Воткинс, Лиза „Лево око“ Лопес и Розонда „Чили“ Томас. Групата била многу успешна во текот на 1990-тите, кога имала девет топ-10 хитови на ''Billboard'' Hot 100, а четири од нив се нашле на самиот врв: „Creep“, „Waterfalls“, „No Scrubs“ и „Unpretty“.  Групата снимила четири мултиплатинести албуми, вклучувајќи го и *CrazySexyCool* (1994), кој добил дијамантски сертификат од Здружение на музички сниматели на Америка (RIAA). TLC станала прва R&B група во историјата која успеала да продаде милион примероци од албум во Јапонија сертифицирано од Здружението на музички сниматели на Јапонија (RIAJ) за албумот *FanMail* (1999).

Со продадени над 65 милиони плочи во светски рамки, TLC е најпродаваната американска женска група на сите времиња.  VH1 ги рангирал TLC како најдобра женска група со тоа што ги ставил на 12 место на списокот од 100 најдобри жени во музиката. Списанието *[[Билборд (магазин)|Билборд]]* ги рангирало TLC за едно од најдобрите музички триа, а исто така ги ставило на седмо место на списокот од најуспешни изведувачи од 1990-тите. Групата добила четири Греми награди, пет МТВ Видео Музички Награди и пет Soul Train музички награди.

Дваесет години по основањето, TLC ја добиле Наградата за исклучителен придонес во музиката на 17-те MOBO награди, а во 2013 година ја добиле наградата Легенда на Јапонските МТВ Видео Музички Награди. По смртта на Лопес во 2002 година, таа не била заменета со друга пејачка и групата продолжила да настапува како дуо. Во 2017 година го издале нивниот истоимен петти албум *TLC*. Во 2022 година, групата била примена во Булеварот на славните на црната музика и забава.

## Членови

* Тиона "Ти-боз" Воткинс (1990–денес) – главна пејачка, танцување, придружен вокал
* Лиза „Лево око“ Лопес (1990–2002; починала во 2002 година) – рапување, танцување, придружен вокал
* Кристал Џонс (1990–1991) – пејачка, танцување, придружен вокал
* Розонда „Чили“ Томас (1991–денес) – пејачка, танцување, придружен вокал

## Дискографија

; Студиски албуми

* *Ooooooohhh... On the TLC Tip* (1992)
* *CrazySexyCool* (1994)
* *FanMail* (1999)
* *3D* (2002)
* *TLC* (2017)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* TLC  на MTV.com
* Дискографија на TLC на imusic.am
* 
* 
* 
* TLC на Last.fm

Категорија:Добитници на Греми
Категорија:Добитници на Британски музички награди
Категорија:Американски современ ритам и блуз групи
Категорија:Американски женски групи
Категорија:Афроамерикански женски музички групи
Категорија:Музички групи од Атланта
Категорија:Музички групи основани во 1990 година
Категорија:Американски поп музички групи
Раховица

**Раховец** (**Ореховец**, **Раховица** или **Рахово**; , *Мармарас*, до 1927 *Ραχωβίτσα*, *Раховица*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во Општина Сер на Серскиот Округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа на јужните падини на планината Шарлија, на 15 км северно од градот Сер во долината на Бродска Река крај патот Сер — Горно Броди. Над селото се наоѓа турската тврдина Капаклија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Раховица било село во Серската каза. Жителите се занимавале претежно со јагленарство  и ситно сточарство. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. во Ореховец (Oréhovets) имало 58 домаќинства на 200 жители Македонци.

Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Раховица:

На табелите на Верковиќ *Раховица (Ореховец)* е обележано како село со 118 македонски куќи.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 во *Орѣхово (Ряхово) (Тахтали Кьой)* имало 440 жители Македонци христијани и 30 Власи. Во првото десетилетие на XX век македонското население на Раховица било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Орјаховица (Oriahovitza)* имало 960 Македонци егзархисти и 30 Власи, а во селото работело бугарско училиште со 1 учител и 29 ученици.

Во 1910 г. инспекторот Константин Георгиев забележал дека во Раховица има црква, која е една од најубавите во околијата и училиште со 45 ученици, сите машки (најголем број деца во забавачницата — 29) и учител Г. Попдимитров.

### Во Грција
Кон 1913 г. селото имало 160 македонски куќи и 10 влашки во мало одделно маало. Во Втората балканска војна во 1913 г. селото е разорено и опожарено од грчката војска, а дел од неговите жители се убиени. Истата 1913 г. населението се намалило на 104 жители. Македонското население избегало во Бугарија, населувајќи се во Мусомишта (околу 100 семејства), Неврокоп, Кричим, Пазарџик, Пловдив. На пописот од 1920 г. во Раховица се заведени само 36 лица.

По војната селото е пропоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1927 г. селото е преименувано во Мармарас. Во 1928 г. Раховица имала 158 жители, од кои само 1 доселеник. Ова на тоа дека веројатно на местото на Македонците се доселиле влашки сточари.

Селото се распаднало пред Втората светска војна кога неговото население се прибрало во Дутлија. Оттогаш селото не се води на ниеден попис сè до 1991 г., кога е евидентирано со 44 жители.

## Население

## Личности
* Андон Качарков (1884 — 1944) — револуционер
* Иван Филипов (1867 — 1930) — духовник и револуционер на ВМОРО
* Крсто Захариев (1860 — 1899) — револуционер
* Крсто Иванов (1887 — ?) — револуционер на ВМОРО, четник на Дончо Лазаров, борец во МОО, XIV Воденска дружина

## Наводи

Категорија:Сер (општина)
Сараевска пиварница

**Сараевска пиварница** — најстарата индустриска пиварница во Босна и Херцеговина, основана во 1864 г. со седиште во Сараево. Таа работела непрекинато и за време на Отоманското Царство и за време на австроунгарската монархија, што ја прави единствената во Европа. Зградата на пиварницата е истакната знаменитост во Сараево, спојувајќи ги ориенталните и класичните европски архитектонски стилови.

## Историја
Од 1881 г. Сараевската пиварница е сместена на нејзиното сегашно место, стратешки изградена над резервоар за вода длабок 300 метри, што ја прави единствената пиварница во Босна и Херцеговина со сопствен извор на вода. До 1907 г., таа се развила и станала најголемата пиварница во Австроунгарското Царство, произведувајќи 45.000 хектолитри годишно до 1898 г. По Првата светска војна, за време на создавањето на Кралството СХС, производството на пиво се намалило. Во 1923 г., пиварницата била национализирана, станувајќи исклучив снабдувач на кралскиот двор. Помеѓу светските војни, таа го проширила својот дофат со стекнување на пиварници во Славонски Брод (1925) и Петроварадин (1927) и изградба на фабриката за слад во Скопје (1927).

Во 1957 г. била установена првата автоматска линија за флаширање со капацитет од 5.000 шишиња на час, а во текот на следните 15 години, била подложена на обемна реконструкција, зголемувајќи го својот производствен капацитет на 400.000 хектолитри годишно.

Во текот на 1980-тите, пиварницата се соочила со својата најголема криза, сместена на 20-то место меѓу 28-те пиварници во Југославија. Меѓутоа, до 1991 г., таа била модернизирана и нејзиното производство тројно се зголемило, придвижувајќи ја до една од четирите најдобри пиварници во Југославија.

Развојот на пиварницата бил запрен за време на Босанската војна (1992 — 1995), за време на која претрпела значителна штета што надминува 20 милиони долари. И покрај судирот, производството продолжило на симболично ниво, обезбедувајќи неопходна пивка вода за опколениот град Сараево. Од 1996 до 2013 г., обемните напори за преустројство во вкупна вредност од околу 43 милиони евра ја оживеале и модернизирале пиварницата.

## Производство

* Сараевско (лагер)
* Сараевско премиум
* Безалкохолни пива
* Лејла (вода)

## Наводи

## Надворешни врски

* Матична страница

Категорија:Згради и градби во Сараево
Категорија:Сараево
Категорија:1864 во архитектурата
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Кристијан Поведа

**Кристијан Грегорио Поведа Руиз** (12 јануари 1957  – 2 септември 2009 година), познат како **Кристијан Поведа,** бил шпанско - француски фоторепортер и филмски режисер. Тој ги покривал конфликтните зони во светот повеќе од 30 години. Документарниот филм на Поведа Луд живот филм (2008) е за две ривалски банди во Ел Салвадор.  

## Живот
Роден од прогонети шпански родители во Алжир, тој заминал во Франција со своето семејство во 1961/2.

## ''Луд живот''
Лудиот живот, 2008 е документарен филм снимен од Поведа во Ел Салвадор за животот на локалните банди.

16 месеци Поведа ги снимал маргиналните млади луѓе од Ел Салвадор поделени меѓу две ривалски банди, Мара Салватруча и бандата на 18-тата улица.

Рачната камера се фокусирала на секојдневниот живот во основната ќелија на една од гигантските мара,кликнување на камбанаријата X-18*,* составена од педесет интересни адолесценти и млади возрасни лица со просечна возраст од 16 до 18 години.

Документарецот бил претставен на Меѓународниот филмски фестивал во Сан Себастијан во септември 2008 година.

## Смрт
Поведа бил застрелан до смрт во Тонакатепек, Ел Салвадор на 2 септември 2009 година, веројатно од член на мара.  Имал само 52 години.

Се тврди дека одредени полицајци и членови на бандата биле незадоволни од документарецот на Поведа. Тој им ветил на своите поданици дека филмот  *Луд живот* нема да биде објавен во Ел Салвадор, но бил немоќен да спречи продажба на пиратски копии. Во 2011 година, десет членови на бандата и еден поранешен полицаец биле осудени и испратени во затвор за смртта на Поведа. 

Францускиот министер за надворешни работи Бернар Кушнер ја пофалил работата на Поведа, нарекувајќи го „почитуван новинар, професионалец кој никогаш не се двоумел да преземе големи ризици во име на слободата на информациите“. Салвадорскиот министер за јавна безбедност Мануел Мелгар рекол дека убиството на Поведа било „одвратен и прекорен криминален чин“. 

## Поврзано

* Список на нерасчистени убиства

## Наводи

## Надворешни врски

* Профилот на Поведа  во агенцијата Ву
*   
* Официјална страница ''на Ла Вида Лока''

Категорија:Починати во 2009 година
Категорија:Родени во 1955 година
Категорија:Француски новинари
Категорија:Убиени луѓе во Ел Салвадор
Џамија (Прстен)

**Џамија (Прстен)** (позната и како **Хаџи-Салихова џамија**) — главна селска џамија во селото Прстен, во Општина Валандово, Македонија.

## Местоположба

Џамијата се наоѓа на самото сретсело, помеѓу селските куќи, каде завршува и асфалтниот пат.

## Галерија


Податотека:Џамија во Прстен 2.jpg|Поглед на џамијата
Податотека:Џамија во Прстен.jpg|Влезот


## Поврзано
* Штипско муфтиство
* Прстен

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Прстен (село)
Категорија:Џамии во Општина Валандово
Категорија:Џамии во Штипското муфтиство
Артур Кокард

мини| Артур Кокард
**Артур Кокард** (26 мај 1846 &#x2013; 20 август 1910) бил француски композитор и музички критичар.

Студирал композиција кај Сезар Франк и бил музички критичар за *Le Monde* и *L'Echo de Paris*. Работел како директор на Националниот институт за слепи деца од 1891 &#x2013; 99 година.

Кокард ја завршил операта на Едуар Лало, *La jacquerie* (1895). Ја напишал и операта *Jahel* (1899) и комичната опера *La troupe Jolicoeur* (1902).

Тој ја добил наградата од Академијата за убави уметности за неговата публикација *De la musique en France depuis Rameau*. Неговото најпопуларно музичко дело била неговата верзија на *Хаи Лули*, која била вклучена во неколку големи антологии на француски песни.

## Белешки

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Француски композитори
Категорија:Починати во 1910 година
Категорија:Родени во 1846 година
Луј де Фурко

мини|257x257пкс| Луј де Фурко; портрет од<br />Џон Сингер Сарџент (1884)
**Луј Жан Оливие Мари де Бусе де Фурко** (5 ноември 1851, Бомарше - 19 октомври 1914 година, Бомарше) бил француски уметнички критичар и историчар.

## Живот и работа
Студиите ги започнал на Конзерваториумот во Париз каде научил да свири виолончело. Тој исто така бил ученик на историчарот Жил Кишерат во Националната школа за Шарт.

Набргу потоа, тој започнал да пишува серија написи за списанија и професионални списанија. Користел неколку псевдоними, меѓу кои „Ламберт“, „Џорџ“ и „Јуниус“. Неговите колеги го нарекле „Салонард“ (сноб, или будала); име кое тој официјално го усвоил во 1877 година. Тој му дал уметничка критика на *Ле Голоа* во поголемиот дел од неговиот живот. По 1879 година, бил независен соработник на *Вагнеровиот преглед*, а подоцна бил член на персоналот во *Кларион*, краткотраен про-ројалистички весник.

Во 1884 година, тој ја напишал својата прва статија за *Весник за Ликовната Уметност*, за салонот таа година. Во 1891 година, бил именуван во Високиот совет за убави уметности. Две години подоцна, станал професор по естетика на Националната школа за убави уметности. Во 1913 година, не многу пред неговата смрт, Фурко бил избран во Академијата за убави уметности, заземајќи го местото бр. 8 во делот „Неврзани“.

## Извори

* Временска рамка и критичка оценка од Лоре Шнапер, @ Национален институт за историја на уметноста
* Биографски податоци и референци @ AGORHA
* Биографски податоци од Comité des travaux historiques et scientifiques @ La France Savante

## Надворешни врски

Категорија:Членови на Академијата на убавите уметности
Категорија:Починати во 1914 година
Категорија:Родени во 1851 година
Жан Хелен

**Жан Хелен** (8 август 1953 во Мулхаус – 21 октомври 2003) бил француски новинар специјализиран за Африка. Работел за Интернационалното радио Франција во Брегот на Слоновата Коска кога бил убиен во Абиџан од страна на полицискиот наредник Теодор Сери Даго. Жан Хелен било неговото име во печатот, а неговото вистинско име било Кристијан Балденсбергер.

## Контроверзно новинарство
Претходно, Жан Хелен работел како дописник на Ле Монд во Руанда. Неговото покривање на геноцидот во Руанда во овој период било пристрасно во корист на Хутите. Особено, во првите месеци кога биле искасапени илјадници цивили, тој ги карактеризирал убиствата како убиства на непријателски борци. Пресудата на францускиот суд во мај 1999 година вели:

: Имајќи предвид дека испитувањето на исечоците од печатот што се внесени во докази покажува дека во првите два месеци од конфликтот Ле Монд, преку својот дописник Жан Хелен, го истакнал аспектот на „граѓанската војна“ на конфликтот...

## Убиство и судење
На 21 октомври 2003 година, во атмосфера на бесни антифранцуски чувства за време на Граѓанската војна во Брегот на Слоновата Коска, Хелен отишол во седиштето на полицијата во Абиџан за да интервјуира некои владини противници кои штотуку биле ослободени од притвор. Очигледно тој имал расправија со наредникот Даго поради паркирање, по што Даго влегол внатре, грабнал АК-47 и го застрелал додека тој одел кон автомобилот, зборувајќи на својот мобилен телефон.

Наредникот Даго веднаш бил уапсен и очигледно го признал делото. Последователно, сепак, тој ја сменил својата изјава тврдејќи дека влегол во зградата откако разговарал со Хелен кога ги слушнал истрелите што го убиле.

За настанот имало широка меѓународна осуда. Амнести интернешнал напишал:

: Фактот дека наредникот ладнокрвно може да убие новинар кој не претставувал никаква закана за него, ја покажува атмосферата на неказнивост во која дејствуваат безбедносните сили на Брегот на Слоновата Коска.

По настанот, Теодор Сери Даго станал херој и бил формиран комитет за поддршка на Даго. Во јануари 2004 година, воениот суд под судијата Ахмед Ланзени Кулибали ги разгледал балистичките докази кои укажувале дека куршумот бил истрелан од службеното оружје на Даго и го прогласиле за виновен за „намерно убиство“ на Хелен. Даго е осуден на 17 години затвор.

## Наводи

## Надворешни врски

*  Radio France Internationale website
*  Radio France Internationale website
Категорија:Починати во 2003 година
Категорија:Родени во 1953 година
Категорија:Новинарство
Категорија:Француски писатели од 20 век
Категорија:Новинари убиени додека известувале за воени конфликти
Категорија:Убиени француски новинари
Категорија:Новинари
Леон Ескудие

**Жак Виктор Леон Ескудие** (17 септември 1821 – 22 јуни 1881) бил истакнат француски новинар, музички критичар и музички издавач.

## Кариера
Ескудие е роден во Кастелнаудари. Во 1837 година, заедно со Мари Ескудие, неговиот брат и Џулс Морел, тој го основал неделното списание *Ла Франс мјузикл,* како и музичко издавачко друштво. Во декември 1860 година, тој го основал списанието *L'Art musical*. Од 1850 до 1858 година, тој работел за *Le Pays* и *Journal de l'Empire*. Ескудие бил францускиот издавач на делата на Џузепе Верди. Сите дела на Верди очигледно биле вклучени во каталогот на Ескудие. Браќата Ескудие помогнале да се воспостави репутацијата на Верди низ Европа како водечки композитор на италијанската опера. Од 1876 до 1878 година, ја режирал собата Ventadour во италијанскиот театар во Париз каде што ги прикажал оперите на Верди.

Откако умрел во Париз, неговиот каталог излегол на аукција и бил купен од голем број француски музички издавачи, вклучувајќи ги E. & A. Лемоин и Огист О'Кели.

## Избрани дела (напишани со брат му)

* Études biographiques sur les chanteurs contemporains (1840)
* Dictionnaire de musique (1844)
* Vie et aventures des cantatrices célèbres (1856)
* Mes souvenirs (1870)
## Наводи

## Надворешни врски

* Дела објавени од  на IMSLP
* Works by or about Léon Escudier  

Категорија:Починати во 1881 година
Категорија:Родени во 1821 година
Категорија:Француски новинари
Категорија:Музички критичари
Адолф Жулиен

мини|Портрет на Адолф Жулиен од Анри Фантин-Латур (1887)
**Жан Лисјен Адолф Жулиен** (1 јуни 1845 – 30 август 1932) познат како **Адолф Жулиен** бил француски новинар, автор и музиколог.  Неговиот дедо Бернар Жулиен (1752–1826), бил истакнат професор, додека неговиот татко Марсел Бернард Жулиен (1798–1881), бил истакнат учител и лингвист и голем соработник во Речникот на Емил Литре. Жулиен објавил бројни книги и статии на широк спектар на теми, првенствено музика, и бил активно вклучен во контроверзите околу улогата и влијанието на музиката на Вагнер во Франција на крајот на деветнаесеттиот век.

## Живот
Адолф Жулиен се школувал во гимназијата Карло Велики во Париз, каде што добил диплома по право. Студирал музика кај композиторот Емил Биенаиме, во тоа време пензиониран професор на Конзерваториумот во Париз.

Како музички критичар, неговата работа се појавува во различни списанија, вклучувајќи ги и Париско музичко списание и весник, Минстрел, Дописникот, Ле Фигаро и други списанија. Напишал и бројни книги за музика и композитори.

## Библиографија

* L'Opera en 1788 (1873)
* La Musique et les Philosophes au XVIIIe siècle (1873)
* L'Église et l'Opéra en 1735 (1877)
* Weber à Paris (1877)
* Airs variés, histoire, critique, biographies musicales et dramatiques' (1877)
* La Cour et l'Opéra sous Louis XVI (1878)
* La Comédie et la Galanterie au XVIIIe siècle (1879)
* Histoire du Costume au Théâtre (1880)
* Goethe et la musique (1880)
* L'Opéra secret au XVIIIe siècle (1880)
* La Ville et la Cour au XVIIIe siècle
* Hector Berlioz' (1882)
* La Comédie à la Cour (1883)
* Paris dilettante au commencement du siècle (1884)
* Richard Wagner, sa vie et ses œuvres (1886)

## Наводи

## Наводи

### Извори

* 

## Надворешни врски

Категорија:Француски музиколози
Категорија:Починати во 1932 година
Категорија:Родени во 1845 година
Категорија:Француски новинари
Прстенска Река

**Прстенска Река** — река во Македонија, која се наоѓа во јужниот дел на планината Беласица, источно од градот Валандово.

На реката се наоѓаат скриените Прстенски Водопади.

## Течение

Поминува низ истоименото село и се влева во Анска Река.

## Галерија


Податотека:Долината на Прстенска Река.jpg|Долината на реката кај Прстен
Податотека:Прстенска Река кај Прстен 2.jpg|Тек на реката кај Прстен
Податотека:Прстенска Река кај Прстен 3.jpg|Тек на реката кај Прстен
Податотека:Прстенска Река кај Прстен 4.jpg|Тек на реката кај Прстен
Податотека:Прстенска Река кај Прстен 5.jpg|Тек на реката кај Прстен
Податотека:Прстенска Река кај Прстен 6.jpg|Тек на реката кај Прстен
Податотека:Прстенска Река кај Чалакли.jpg|Реката кај селото Чалакли


## Поврзано
* Прстен
* Чалакли
* Анска Река

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Прстен (село)
Категорија:Чалакли
Категорија:Реки во Македонија
Лоран Кагни

**Лоран Кагни** (роден 14 април 1955 година во Ла Гарен-Коломб) е француски џез-музичар (пијанист, водач на бенд, композитор и аранжер), џез критичар и музиколог. Во 1987 година, тој снимил два албума со неговиот џез оркестар Лумиер и Гил Еванс.

## Награди

* ЏангодОр како композитор (2009)
* ЏангодОр како водач на Оркестарот национален џез (1997)
* Награда Џанго Рајнхард (1989)

## Дискографија
**Со Гил Еванс**

* *Ритам А Нинг* (1988)
* *Златна коса* (1989)

**Лоран Кагни и  Џез оркестар Лумиер**

* *Дромеско* (1993)

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1955 година
Категорија:Џез-музичари
Mountain Dew

мини|Шише маунтин дју
**Mountain Dew** (буквално: *Планинска роса*) — безалкохолен, високогазиран пијалак, заштитен знак на американската компанија PepsiCo.

## Историја
Изворниот рецепт бил измислен во Ноксвил во 1940-тите. Се појавил и во градовите Марион и Џонсон Сити. Во мигов, покрај жолто-зелениот пијалак, постојат неколку разновидности на него, кои се разликуваат по боја и вкус, вклучувајќи диететски и бескофеински.

Mountain Dew исто така бил издаден во Обединетото Кралство од 1996 до 1998 г. Нов пијалак наречен „Mountain Dew Energy“ веќе е воведен на трговиштето за енергетски пијалаци во Обединетото Кралство. Во мигов, главниот асортиман на пијалаци под марката „Маунтин дју“ се произведува со употреба на сахароза, засладувачи (високофруктозен пченкарен сируп во обичните пијалаци, аспартам — во диеталните). 

Исто така, Mountain Dew преведен од жаргонот на јужните држави значи „шверцуван алкохол“.

## Лого
Во 2008 г., PepsiCo Corporation објавила глобално ребрендирање. Последователно, сите логоа на произведените производи (Pepsi, 7UP, Mtn Dew, итн.) претрпеле брзи промени. И така, Mountain Dew има ново лого и скратено име MTN DEW.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

* Mountain Dew nutritional facts and other information

Категорија:Сокови
Категорија:Пијалаци
Категорија:Безалкохолни пијалаци
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Трудова Македонија

**Трудова Македонија** — орган на Македонскиот народен сојуз во Америка (МНС). Бил издаван во раздобјето од 1934 година до 1938 година и претставува продолжение на весникот „Балканско сдружение“. Излегувал на бугарски јазик, со одделни прилози на англиски и негов уредник бил Георги Пирински. Подоцна весникот излегува како полумесечник и претставува значајна отворена национална трибина на Македонците од сите делови на Македонија.

Во духот на Резолуцијата на IV конгрес на Македонскиот народен сојуз во Америка, како и решенијата на ИК на КИ и Резолуцијата на ЦК на ВМРО(Обединета), објавени интегрално во бр. 1 на „Трудова Македонија“, весникот води засилена борба против пробугарската линија на органот на МПО, весникот „Македонска трибуна“. Во таа борба за докажување на вистината, весникот „Трудова Македонија“, во продолженија ја објавува и статијата на Васил Ивановски–Бистришки „Зошто ние Македонците сме одделна нација“ и ја засилува борбата против пробугарската михајловистичка линија на органот на МРО „Македонска трибуна“.

По договор со органот на Сојузот на бугарско-македонските работнички просветни клубови во САД, весникот „С’знание“, од 11 февруари 1938 година издавањето на Трудова Македонија продолжува како заеднички неделен орган под името „Народна волја“ со истата национална платформа, но како весник и на Македонците и на Бугарите во Америка.

## Наводи

Категорија:Македонски списанија
Категорија:Македонски народен сојуз