Чимаманда Нгози Адичие

**Чимаманда Нгози Адичие** (родена на 15 септември 1977 година) е нигериска писателка чии дела се движат од романи до раскази до белетристика. Таа беше опишана како *Книжевниот додаток на* „ *Тајмс* “ како „најистакната“ од „поворка на критички ценети млади автори на англофони [која] успева да привлече нова генерација на читатели во африканската литература“.

Адичи ги има напишано романите „ *Виолетова хибискус“* (2003), *половина од жолтото сонце* (2006) и *Америнемах* (2013), колекцијата на раскази *„Работи околу вратот“* (2009) и есејот со книга должина *Ние сите треба да бидеме феминисти* (2014) Нејзината најнова книга, *Драга Ијевале, или Феминистички манифест во петнаесет предлози*, беше објавена во март 2017 година. Во 2008 година, таа беше наградена со грант на МекАртур Гениј.

## Личен живот и образование
Адичи е родена во градот Енгу во Нигерија, а расте како петто од шест деца во семејство Игбо во универзитетскиот град Несука во државата Енгу. Додека растела, нејзиниот татко Jamesејмс Нвој Адичи бил професор по статистика на Универзитетот во Нигерија. Нејзината мајка Грејс Ифеома е првиот матичар на универзитетот. Семејството изгубило скоро сè за време на Нигериската граѓанска војна, вклучувајќи ги бабите и дедовците. Селото на нејзиното семејство е во Аба  во државата Анамбра.

Средното образование Адичи го завршува во Средното училиште на Универзитетот во Нигерија, Нсука, каде добила неколку академски награди. Студира медицина и фармација на Универзитетот во Нигерија една и пол година. Во овој период, таа го уредува *„Компас“,* списание што го водеа католичките студенти по медицина на универзитетот. На 19-годишна возраст, Адичи ја напушта Нигерија, и оди да студира комуникации и политички науки на универзитетот Дрексел во Филаделфија, Соединетите Држави. Таа наскоро се префрла на државниот универзитет во Источен Конектикат за да биде близу нејзината сестра Уче, која имала медицинска пракса во Ковентри, Конектикат. Кога растела во Нигерија, таа не била навикната да се идентификува според бојата на нејзината кожа. Тоа се сменило кога пристигна во Соединетите Држави на колеџ. Како африкански црнец во Америка, Адичи ненадејно се соочила со тоа што значи да се биде обоена личност во САД. Расата од идеја стана нешто што мораше да се снаоѓа и да научи. Таа пишува за ова во нејзиниот роман *Американец*. Добила диплома од државниот универзитет во Источен Конектикат, со разлика на *сума кум лауд* во 2001 година.

Во 2003 година, таа ги завршила магистерски студии по творечко пишување на универзитетот nsон Хопкинс. Во 2008 година, таа станува магистер по африкански студии од универзитетот Јеил.

Адичи го дели своето време меѓу Нигерија каде предава работилници за пишување и САД. Во 2016 година таа и беше доделена почесен степен - доктор по хумани писма, *honisas shkaka*, од Универзитетот Johонс Хопкинс. Во 2017 година и бил доделен почесен степен - Доктор по хумани писма, *honisas shkaka*, од колеџот Хаверфорд  и Универзитетот во Единбург. Во 2018 година, таа доби почесен степен, доктор по хумани писма, од колеџот Амхерст.

## „Сите ние треба да бидеме феминистки“, говорот TEDx, и стихот на песната „Беспрекорна“
Во 2012 година, Адичи одржа говор на TEDx насловен: „Сите треба да бидеме феминисти“, предаден на TedXEuston во Лондон, кој е виден повеќе од пет милиони пати. Таа ги сподели своите искуства како африканска феминистка и нејзините ставови за родовата конструкција и сексуалноста. Адичи рече дека проблемот со родот е во тоа што формира кои сме. Таа исто така рече: „Јас сум лута. Родот како што функционира денес е сериозна неправда. Сите треба да се лутиме. Лутината има долга историја на донесување позитивни промени, но покрај тоа што сум лута, јас сум и надежена затоа што верувам длабоко во способноста на човечките суштества да се направат и се преправат на подобро “.

Делови од TEDx говорот на Адичи беа земени во песната на Бијонсе " Беспрекорна " во декември 2013 година.

Харпер-Колинс објави есеј заснован на говорот како самостоен волумен, *Сите треба да бидеме феминисти*, во 2014 година. Таа подоцна во интервјуто за НПР рече дека „сè што ги тера младите да зборуваат за феминизмот е многу добра работа“. Таа подоцна ја квалификува изјавата во интервју за холандскиот весник *Де Волкскрант* : „Друга работа што ја мразев беше тоа што ја читав насекаде: сега луѓето конечно ја познаваат, благодарение на Бијонсе, или: таа мора да биде многу благодарна. Го најдов тоа разочарувачки. Мислев: Јас сум писател и сум веќе некое време и одбивам да настапам во оваа шарада која сега очигледно се очекува од мене: ’Благодарение на Бијонсе, мојот живот никогаш повеќе нема да биде ист. Затоа не зборував многу за тоа. “ 

Адичи појасни дека нејзиниот посебен феминизам се разликува од онаа на Бијонсе, особено во нивните несогласувања за улогата што ја зафаќаат мажите во животот на жените, велејќи дека „Нејзиниот стил не е мој стил, но сметам дека е интересно што таа зазема став во политички и социјални прашања од неколку години. Таа прикажува жена која е одговорна за сопствената судбина, која си прави своја работа и има моќ на девојчиња. Многу сум понесена од тоа. “  Како и да е, таа беше отворена против критичарите кои ги доведуваат во прашање ингеренциите на пејачката како феминистка и рече дека „Кој и да рече дека е феминист е крвав феминист“.

## Библиографија

### Книги

* *Виолетова хибискус*, 2003 година, ISBN &nbsp;  
* *Половина од жолто сонце*, 2006 година, 
* *Работите околу вратот*, 2009 година, 
* *Американеах*, 2013 година,

### Есеи објавени во форма на книга

* *Сите треба да бидеме феминисти*, 2014 година, 
* *Почитуван Ијеавеле, или Феминистички манифест во петнаесет предлози*, 2017 година,

## Наводи

Категорија:Апсолвенти на Јејл
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1977 година
Категорија:Статии со микроформати hAudio