open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Клеопатра (Артемисија Џентилески, Милано)

мини|Клеопатра на Артемизија Џентилески
***Клеопатра*** е слика направена со масло на платно од 1611-1612 година на Клеопатра од Артемизија Џентилески, која сега се наоѓа во приватната колекција Етро во Милано.

Несомнено е дека е од работилницата Џентилески, но сигурното авторство или на Орацио или на Артемизија е спорно.

## Опис

### Содржина
Сликата ја прикажува Клеопатра, египетската кралица, сама во моментите пред да изврши самоубиство подложувајќи се на каснување од отровна змија. Вообичаена тема за уметниците од тој период, уметникот можеби ја цртал за Плутарх во која е опишана нејзината смрт од каснување од асп. Позата се базира на онаа на античка статуа која сега е позната како Заспаната Аријадна, за која се сметало дека ја претставува Клеопатра која носи накит налик на змија на нејзината рака.

### Придонес
Со оглед на блиската соработка помеѓу таткото и ќерката на почетокот на кариерата на Артемисија, историчарите на уметност се мачеле да постигнат консензус кому да го препишат ова дело. Кит Кристијансен тврдел дека ова е дело на Орацио, со оглед на маестралниот приказ на текстилот, по кој бил познат. Мери Д. Гарард се залагала за припишување на Артемизија, со оглед на силната емоционална напнатост на делото, додека Летиција Тревес го навела реалистичкото прикажување на женската форма како убедлив доказ за авторството на Артемисија.

## Историја
Познато е дека сликата била во колекцијата на Пјетро Џентиле до 1640–1641 година, и била закачена во Палацо Џентиле во Џенова заедно со нејзината Лукреција. Останала во колекцијата на семејството Џинтил до почетокот на 19 век, а тоа било забележано во збирката Адорно. Подоцна се појавила во колекцијата Морандоти во 1971 година, од која била позајмена за изложбата Џентилески во 2001 година. Во текот на 1967-1978 година биле преземени обемни реставраторски работи, откривајќи голема длабочина на бојата и вештина во рендерирањето. Конзерваторите, исто така, отстраниле голема лента на платно од врвот на сликата, која била оценета како подоцнежен додаток. Во април 2004 година, била купен од колекцијата Героламо Етро во Милано.

## Наводи


*
Категорија:Уметнички слики од 1610-тите
ГКДС

мини|300x300пкс
**ГКДС** е италијанска модна линија. Името означува Џулиано Калза Дизајн Студио.

## Историја
ГКДС е основана во 2015 година од браќата Џулијано и Џордано Калза во Милано, Италија. Првите парчиња облека развиени од линијата биле дуксери со логото ГКДС на предната страна. Во првиот обид биле направени само 100 дуксери. Во тоа време кошулите биле направени во Кина, но линијата сега е целосно направена во Италија. Првично, компанијата ги продавала своите производи само преку Интернет, пред да бидат подигнати од малопродажните локации.

## Преглед на компанијата
Џулијано Калза е креативен директор на брендот, а Џордано Калза е главен извршен директор на брендот. Во 2016 година, ГКДС ја отворила својата прва водечка продавница на Пјаца Гае Ауленти. Во 2017 година, продажбата на компанијата достигнала 5 милиони евра, пораснала на 10 милиони евра во 2018 година, а во 2018 година нејзината облека била достапна на околу 350 малопродажни локации. Компанијата има локации на продавници во Италија, Шангај, Хонгконг и Пекинг.

Името на брендот е попознато како „Џулијано Калза Дизајн Студио“, „Господ не може да ја уништи уличната облека“ или „Девојките можат да сакаат секс“ „Џулијано Калза прави детски боб“.

## Колекции
Набргу по основањето, компанијата ги проширила своите парчиња облека за да вклучи маици, јакни, мантили за дожд и друга облека. Сега создава линија пролет/лето, линија за машки облеки, линија есен/зима, неговата колекција „Skater or die“ и некои соработки во ограничено издание, како што е линијата „Направено во ЛА“. Тие исто така создаваат додатоци и во 2018 година ја објавиле својата прва колекција на детска облека ГКДС Мини. ГКДС ги изложува своите нови сезони на модната недела во Милано, и се прикажува и на Модната недела во Њујорк. Колекцијата пролет/лето 2019 била инспирирана од научнофанатастичен мотив, особено од 1980-тите и 1990-тите, покрај цртаните филмови и манга. Како дел од ревијата на модната писта, на некои манекенки кои чекорат на модната писта им била поставена протетска града.

Во 2019 година, ГКДС објавиле линија на кармини наречена ГКДС Бјути, која вклучувала кармин наречен ТХК и кој содржи ПХ реагенс кој предизвикува хемиска промена на бојата на усните.

Во ноември 2021 година, брендот лансирал колекција во соработка со Брац.

Во март 2022 година, брендот соработувал со One Piece за својата колекција пролет/лето 2022 година.

## Наводи


Категорија:Италијанска мода
Калабриска Тарантела

десно|мини| Играчите на Тарантела
**Калабриската Тарантела** (на италијански: **Tarantella Calabrese** или „Сону а балу“) е генерички термин кој вклучува различни музичко-танцувачки изрази распространети на Калабрискиот полуостров и е различни од другите јужноиталијански танци кои се наречени едноставно Тарантела. Се игра и се танцува за време на верските фестивали и други социјални прилики. Во поново време, традицијата е оживеана, бидејќи новите групи се интересираат за инструменти кои спаѓаат во несекојдневни; свират „ад усу антику“ (на стар/традиционален начин) или го модернизираат звукот додавајќи бас линија или нови звуци.

## Музички инструменти
Музички инструменти на калабриската Тарантела се: зампоња, често заменета со органето, со тамбурело, во некои области се користела Зампоња со Пипита и Фишиота, додека во Локрид е Монте Поро се користела калабриска лира. Ритамот се заснова на терзин со време во 12/8, а понекогаш и во 6/8.

Иако постои хомогеност во Тарантела што се игра и танцува во цела Калабрија, постојат одредени географски разлики: има *либера* во источниот катанзарес, *сону а балу* во Аспромонте и *Зумпариеду* во Сила и Виданеда во Реџо Калабрија и стилски разлики: *фиминина* (женски стил) *маскулина* (машки стил), *либера*.
десно|мини|Калабриска тарантела во Каулонија (август 2010)

## Танц
Тарантела калабрис е танц на пар маж и жена, но може да биде и помеѓу маж и маж или жена и жена, во кружен простор наречен „рота“ (тркало), направен од луѓе кои се движат . „У мастру и балу“ (Господар на танцот) се одлучува за редоследот на танчерите кои се на управувани свијоци на ротата. Играчите надвор од ротата следат и чувствуваат и го менуваат музичкиот ритам. Во минатото, за време на играњето, луѓето создавале уникатна рота на плоштадот каде што играле.

## Главните калабриски фестивали на Тарантела

* Палеариза во Бова (РЦ) од 1997 година
* Фестивалот Каулонија Тарантела во Каулонија (РЦ) од 2008 година
* Тарантела Пауер во Каулонија од 1998 до 2007 година и од 2009 година во Бадолато (РЦ)
* Радичи Соноре во Тириоло (ЦЗ) од 2006 година
* Радикациони фестивал во Алесандрија дел Карето (КС) од 2003 година
* Фестивалот Тамбурело во Замброне (ВВ) од 2004 година
* Суану 'е кана во Сант'Андреа Апостоло дело лонио од 2010 година
* Фестивалот Сатрианела во Сатријано (ЦЗ) од 2009 година

## Надворешни врски

* Tarantella calabrese
* Conservatorio di Musica Popolare della Calabria 
* Liuteria tradizionale (A.R.P.A.)
* Radici Sonore Festival at Tiriolo
* Tarantella Power at Badolato
* Kaulonia tarantella Festival at Caulonia
* Progetto Sentieri del Suono 
* Articolo sulla Viddanedda
* Tarantella Calabrese Video

Категорија:Танци
Категорија:Италија
Умберто Коломбо (научник)

**Умберто Коломбо** (1927 &ndash; 13 мај 2006) бил еврејско-италијански хемиски инженер, академик и министер за универзитети, наука и технологија на Италија.

## Ран живот и образование
Коломбо бил роден во 1927 година. Докторирал физичка хемија на Универзитетот во Павија. Бил соработник на Фулбрајт Технолошкиот институт во Масачусетс во САД.

## Кариера
Коломбо се обучил како хемиски инженер и работел како професор на Универзитетот во Милано во 1970-тите. Служел како претседател на италијанската енергетска фирма Ени еден краток период од ноември 1982 до јануари 1983 година пред да биде назначен за шеф на италијанската единица за јадрена енергија.

Од 1993 до 1994 година Коломбо бил министер за универзитети, наука и технологија во кабинетот на Чампи. По ова, станал член на италијанскиот национален совет за економија и труд. Бил еден од акционерите на Energy Conversion Devices и станал член на неговиот одбор на директори во јули 1995 година пред да се пензионира во ноември 2004 година.

Други позиции што ги извршувал Коломбо вклучувале и претседател на ЕНЕА (италијанска национална агенција за нова технологија, енергија и животна средина; 1983-1993), претседател на Европската научна фондација (1991-1993), претседател на италијанскиот фонд за јаглеводороди, генерален директор на Р&Д и стратешко планирање на Монтедисион, директор на истражувачкиот центар G. Donegani на Montecatini, гувернер на меѓународниот центар за развој на истражување (IDRC; 1985-1990) во Канада, претседател на советодавниот комитет на Обединетите нации за наука и технологија за развој (1984- 1986), претседател на LEAD-Europe, и претседател на асоцијацијата за управување со истражувања на европскиот институт. Исто така бил член на извршниот комитет на Римскиот клуб кој бил основан од Аурелио Печеи.

### Работи
Во 1989 година, Коломбо и неговиот колега италијанскиот научник Франческо Скарамузи експериментирале со јадрено соединување известувајќи дека тие успешно создале јадрено соединување на собна температура.

### Награди
Коломбо бил добитник на наградата за екотехнологија на Фондацијата Хонда во 1984 година. Исто така бил награден со кинеската државна награда за меѓународна научна и технолошка соработка во 1999 година.

## Смрт
Коломбо починал во Рим на 13 мај 2006 година на 78-годишна возраст.

## Наводи


## Надворешни врски

Категорија:Починати во 2006 година
Категорија:Родени во 1927 година
Категорија:Инженери
ЛГ Прада

мини|Слика прикажувајќи го телефонскиот модел
**ЛГ КЕ850**, исто така познат како **ЛГ Прада**, е мобилен телефон со екран на допир направен од ЛГ. За прв пат бил пуштен  на 12 декември 2006 година и бил создаден во соработка со италијанскиот луксузен дизајнер Прада. Било официјализирано во соопштение за печатот на 18 јануари 2007 година. Продажбата започнала во мај 2007 година, за околу 777 долари (600 евра).

Тоа е првиот мобилен телефон со капацитивен екран на допир. KE850 продале 1 милион единици во првите 18 месеци. Втората верзија на телефонот, ЛГ Прада II (КФ900) била објавена во декември 2008 година. 

ЛГ Прада била објавена непосредно пред извршниот директор на Apple, Стив Џобс, да го објави iPhone на 9 јануари 2007 година. По објавувањето на iPhone, шефот на Центарот за истражување и развој на мобилни телефони на ЛГ бил цитиран дека верува дека Apple ја украл идејата од KE850 откако бил објавен како дел од iF Design Award.
## Спецификации
Спецификаците се следно: 

### Општо

* Форма фактор: екран на допир
* Димензии: 98,8 × 54 × 12 мм
* Тежина: 85 g
* Тип на главен екран: Капацитивен TFT екран на допир, 256K бои
* Големина/резолуција на главниот екран: 240 × 400 пиксели, 3 инчи
* Пораки: СМС, ЕМС, ММС, е-пошта
* Оперативен систем: Flash UI
* Вграден handsfree: да
* Гласовно бирање/белешка: Да
* Вибрации: Да
* Организатор: Да
* Прегледувач на канцелариски документи: .ppt, .doc, .xls, .pdf, .txt
* Стенд-бај на батеријата: до 300 ч
* Време на разговор со батеријата: до 3 ч

### Поврзување

* 2G мрежа: GSM 900 / 1800 / 1900 (три-бенд)
* Bluetooth: v2.0 со A2DP
* USB: v2.0

### Мултимедија

* Камера од 2 MP: 2 MP, 1600×1200 пиксели, видео (CIF 30 кадри/с), блиц
* Внатрешна меморија: 8 MB споделена меморија
* Слот за меморија: microSD (TransFlash), до 2 GB
* Игри: Треска за Ноќта на вештерките, Фото загатка, Вирус, Цевка
* Музика: MP3 плеер
* Радио: Да
* Мелодии: Полифони (40 канали), MP3
* Звучници: вграден handsfree

## Награди

* Меѓународен форум за дизајн — награда за дизајн на производи за 2007 година
* Награда за дизајн Red dot — ЛГ Прада ја освоил наградата за дизајн „Најдоброто од најдобрите“ red dot, 2007 година
* Моден телефон на годината - Мобилен избор (2007)
* Најдобар моден телефон-What Mobile Awards (2007)
* Злато за најдобар телефон - CNET Asia Readers' Choice Award (2007/08)

## Наводи

Категорија:Италија
Кастелросо кашкавал

**Кастелросо**, исто така наречен **Тома Бруска**, е пастеризирано полномасно кравјо сирење. Ретко, полутврдо, античко  сирење, кое потекнува од регионот Пиемонт во северозападна Италија.

По изглед овој кашкавал е сличен на Кастелмањо. Има природна густа, сива кора која е распрскана со жолта мувла и сува, ронлива, снежно бела паста. Вкусот е благ: млечен, путер и чист со нежен вкус, сличен на оној на Ланкашир и другите англиски стилови на чедар. Ги надополнува италијанските зачини како што се мостарда од грозје и костен мед. Како што старее, станува сè потежок и посув, но ја задржува својата ронлива одлика. Се прави од полномасно кравјо млеко, сириште, сол и млечни ензими и созрева во подземни визби на полици од сребрена ела околу 60 дена.

## Наводи


## Надворешни врски
* Тома Бруска
* Кастелросо

Категорија:Кравји сирења
Европски пат Е852

**Европски пат Е 852** — европски пат од Б класа во  Македонија и Албанија, кој го поврзува градот Охрид со границата со Албанија.

## Рута
* 
* врска=A3_motorway_(Македонија)|30x30пкс Охрид - Струга - / граничен премин
** граница Албанија
*** SH3 Либражд-Елбасан-Тирана

## Белешки
: Патните знаци на автопатот А3 (Тирана-Елбасан) го вклучуваат E852 во двете насоки.

## Надворешни врски
* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на е-патната мрежа (2007) 
* Меѓународна е-патна мрежа

Категорија:Патишта во Македонија
Категорија:Европска патна мрежа
Габриеле Пепе

мини|Статуа на Габриеле Пепе
**Габриеле Пепе** (7 декември 1779 – 26 јули 1849 година) бил италијански републикански бунтовник, активен во многу кампањи против ројалистите кои се бореле со или заедно со бурбонските кралеви од Неапол. Бил братучед на Гуљелмо и Флорестано Пепе.

Роден во Чивитакампомарано (сега Молизе), на 20-годишна возраст, тој се борел во одбрана на Наполитанската Република во 1799 година. Со падот на републиката, избегнал тешка казна бидејќи се сметало дека е болен. Тој се вратил во Неапол, овој пат борејќи се за наполеонските војски и под водство на Јосиф Бонапарта. Бил ранет и заробен од ројалистичките трупи предводени од кардиналот Фабрицио Руфо и повторно протеран во Марсеј, Франција. Наскоро тој се борел со Наполеон низ целиот континент, од Шпанија до Северна Италија. Подоцна се нашол како мајор во војската на Јоаким Мурат.

Учествувал во неаполската револуција од 1820 година и повторно бил испратен во егзил, овој пат во Фиренца. На 19 февруари 1826 година, тој бил во двобој со поетот Алфонс де Ламартин, кој ги споредил Италијанците со „човечка прашина“ во неговата песна „Le Dernier Chant du pélerinage d'Harold“. Го ранил со меч францускиот поет во десната рака. Во 1836 година, се вратил во Неапол каде, иако стар, учествувал во немирите во 1848 година. На главниот плоштад во Кампобасо, бил подигнат споменик со неговата статуа.

## Наводи


Категорија:Починати во 1849 година
Категорија:Родени во 1779 година
Категорија:Италија
Категорија:Бунтовници
Категорија:Италијански војници
Пјаца Сафи

десно|мини|220x220пкс| Палацо комунали, Пјаца Аурелио Сафи во Форли
**Пјаца Аурелио Сафи** се наоѓа во срцето на Форли, Италија и нуди некои од најинтересните градски знаменитости. Кои имаат трапезоидна форма и е околу 128 метри долги и 87 метри широк.

На средината на плоштадот стои статуата на Аурелио Сафи, која е опкружена и со некои од најистакнатите и најстарите градби во градот. На јужната страна од плоштадот кој се наоѓа опатијата Сан Меркуриале. До опатијата се наоѓа Палацо Паулучи де Калболи, која е изградена на почетокот на 18 век.

Источната страна на плоштадот ја зазема зграда на поштата, која е изградена во раните 1930-ти.

Комуналната палата ја зафаќа северната страна од плоштадот. Која е од 1000 година и сега е седиште на Градското собрание.

На западната страна, на аголот со Корсо Дијаз, се наоѓа и Палацо дел Подеста, која е изградена во готски стил во 1460 година. На неговата десна страна се наоѓа Палацо Албертини, елегантна зграда од 15 век во венецијански стил.

## Надворешни врски

* Видеото од демонстрациите на еколозите на Пјаца Сафи во Форли од Forlì.tv 

Категорија:Плоштади во Италија
Џовани Батиста Саси

**Џовани Батиста Саси** (1679 во Милано &ndash; 1762 во Милано) бил италијански сликар, активен главно во Милано и во другите области на Ломбардија, кој сликал во доцнобарок и рококо стил.

## Биографија
Роден во Ломбардија, прво учел сликарство со Федериго Панса, потоа се преселил да студира сликарство во студиото на неаполскиот сликар Франческо Солимена. Неговите први дела во Милано датираат од 1716 година. Во црквата Сан Пјетро во Верзоло во Павија, над олтарот, има платно што ги прикажува Богородица и Детето со Свети Бернард, датирано од 1713 година, а во црквата Сан Џовани Домнарум олтарниот дел со Свети Андреј. Неговиот брат бил префект на Амброзиска академија и со тоа член на Академијата за дизајн. Тој насликал фрески за Палацо Модилјани во Лоди, Палацо Брентано од Корбета, каде што работеле други уметници како Матија Бортолони, Џовани Анџело Борони, Џовани Антонио Куки и Фердинандо Порта. Тој помогнал во фреската, заедно со Куки, на таванот на црквата Сан Франческо од Асизи во Бреша. Тој, исто така, го насликал олтарното парче за главниот олтар со *Богородица и дете со Свети Зенон, Рустицијано и Винченцо де Паоли* за црквата Сан Зено ал Форо од Бреша.

Неговото ремек дело било декорацијата на капелата на Свети Стефан од Дуомо ди Монца, каде што го насликал *Погребот на Свети Стефан* во 1723 година. Меѓу неговите ученици бил и Франческо Лондонио.

## Наводи

## Библиографија

*  (Original from the Fogg Library; digitized May 18, 2007)

Категорија:Починати во 1762 година
Категорија:Родени во 1679 година
Категорија:Италијански сликари
Категорија:Италијански барокни сликари
Карло Фонтана (скулптор)

мини|Рим - Италија, Виториано Квадрига на единството. Фотографијата е направена од Плоштадот Венеција
**Карло Фонтана** (5 октомври 1865 – 16 ноември 1956) бил италијански скулптор. Неговото дело било дел од настанот за скулптура на ликовниот натпревар на Летните олимписки игри во 1928 година.

## Наводи


Категорија:Починати во 1956 година
Категорија:Родени во 1865 година
The Cramps

**The Cramps** ― американска рок група основана во 1976 година и активна до 2009 година. За време на своето постоење често ја ротирале својата постава, но пејачот Лукс Интериор и гитаристката Појзон Ајви биле единствени постојани членови. Групата се смета како зачетник на поджанрот психобили затоа што во својата музика  соединувале елементи на панк рок и рокабили.

Откако на групата ѝ се приклучиле гитаристот Брајан Грегори и тапанарот Пем Балам во април 1976 година се формирала нивната прва целосна постава. Во 1980 година го издале својот прв албум насловен како *Songs the Lord Teach Us*. Бендот се расформирал во 2009 година по смртта на пејачот Интериор.

## Дискографија

### Студиски албуми

* Songs the Lord Taught Us (1980, Illegal)
* Psychedelic Jungle (1981, I.R.S.)
* A Date with Elvis (1986, Big Beat)
* Stay Sick! (1990, Enigma)
* Look Mom No Head! (1991, Enigma)
* Flamejob (1994, The Medicine Label)
* Big Beat from Badsville (1997, Epitaph)
* Fiends of Dope Island (2003, Vengeance)

### [[EP|ЕP]]

* Gravest Hits (1979, Illegal)
* Blues Fix (1992, Big Beat)

### Албуми во живо

* Smell of Female – (live at the Peppermint Lounge) (1983, Big Beat)
* RockinnReelininAucklandNewZealandXXX (1987, Vengeance)

### Компилации

* Off the Bone (1983, Illegal)
* Bad Music for Bad People (1984, I.R.S.)
* How to Make a Monster (2004, Vengeance)
* The Cramps: File Under Sacred Music Early Singles 1978–1981 (2012, Munster)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Long Live Lux Interior, *Trebuchet Magazine*

Категорија:Музички групи основани во 1976 година
Категорија:Американски панк рок музички групи
Европски пат Е127

**Европски пат Е127** ― референтен европски пат од класа А, во правец север-југ, што го поврзува западен Сибир со источен Казахстан, опфаќајќи 1,382 км.

## Маршрута
Патот Е127 минува низ Русија и Казахстан:

* : Омск – Караман

* : Караман – Павлодар – Семеј – Георгијевка
* Георгијевка - Мајкапшагај (на границата со НР Кина).

Мајкапшагај () е најисточното место до кое се доаѓа по европскиот пат, и се наоѓа на околу 150 км од местото кое е најоддалечено од океанот.

## Поврзано

* Азиски автопат 60

## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европска патна мрежа
Категорија:Европски патишта во Казахстан
Категорија:Европски патишта во Русија
Мост „Виктор Емануел II“

мини|Мостот Виторио Емануеле II

**Мост „Виктор Емануел II“** или **Понте Виторио** — мост на реката Тибар во градот Рим, и го поврзува плоштадот Пасквале Паоли, во областа Понте, со Лунготевере во Ватикано (Борго).

## Опис
мини|Мостот Виктор Емануел и скулптурните комплекси
Овој мост е изграден во 1886 година, според проект на архитектот Енио Де Роси. Пуштен е во употреба дури во 1911 година, по повод педесетгодишнината од обединувањето на Италија. Мостот го поврзува центарот (шеталиштето Виктор Емануел II) од областа наречена Борго со просторот на Ватикан. Местоположбата на оваа градба е веднаш до древниот Неронски мост и мостот Сан Анџело.

Конструкцијата на мостот е составена од три лака со вкупна должина од  метри. На краевите е украсен со високи подлоги на кои има статуи во форма на крилести Победи. Овие крилести победи се во допир со централните столбови на кои има симболични скулпторски групи. Овие елементи технички биле планирани, но и надгледувани за време на изградбата од страна на градежната група наречена Алегри. Бронзените скулптури кои ги репродуцираат Победите се дело на скулпторите Елмо Палаци, Лујџи Касадио, Амлето Каталди и Франческо Пиферети. Скулптурните групи биле создадени (и поставени) една година подоцна и тоа: од страна на Џузепе Ромањоли кој своето дело ги посветил на *верноста кон Статутот* (поставувањето се случило веднаш по Битката кај градот Новара, во 1849 година) и Итало Грисели кој го изработил делото посветено на *воената вредност* (по  Битката кај Сан Мартино, во 1859 година). Џовани Николини своето дело го посветил на темата *Политичка победа* (по повод прогласување на Кралството Италија, во 1861 година). Чезаре Редуци пак своето дело го  посветил на темата *Таткото на нацијата* (Виктор Емануел во Рим за време на поплавата во 1870 година ).

За време на изградбата на мостот, во периодот 1889 до 1911 година, во непосредна близина на делот од долниот бил изграден привремен мост наречен мостот на Аларите, составен од два метални носачи.

## Наводи


## Библиографија

* 

## Други проекти

*  Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su **<span class="plainlinks">[https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Ponte_Vittorio_Emanuele_II_(Rome)?uselang=it Ponte Vittorio Emanuele II]</span>**

## Надворешни врски

*  

Категорија:Мостови во Италија
Европски пат Е125

**Европски пат Е125** ― европски пат од класа А во Русија, Казахстан и Киргистан.

## Маршрута
Патот Е125 минува низ 3 земји:

* 71A-1011/71A-1109: Ишим - Казанскоје - граница со Казахстан

* : Чугујевка – Петропавловск – граница со Русија
* : Петропавловск - Кокшетау - Астана
* : Астана – Караганда – Алмати
* : Алмати - Каскелен - Кенен
*  (огранок): Кенен - Кордај - граница со Киргистан

*   Пат ЭМ-01: Граница со Казахстан - Георгиевка - Бишкек
*   Пат ЭМ-11: Бишкек - Торугартски Превалец - граница со НР Кина ( е потоа поврзана со ))

## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европска патна мрежа
Категорија:Патишта во Киргистан
Категорија:Европски патишта во Казахстан
Европски пат Е123

**Европски пат Е123** ― името на европскиот пат од класа А, во правец север-југ, што го поврзува регионот Урал со Средна Азија, опфаќајќи 2,760 км во должина.

## Рута
Патот Е123 минува низ четири азиски земји:

* : Чељабинск - Троицк - граница со Казахстан

* : Подгородка – Костанај
* : Костанај - Западноје
* : Западноје – Есил – Державинск – Аркалик – Жезказган
* : Жезказган – Кизилорда
* : Кизилорда – Шимкент
* : Шимкент – Фронтовој - граница со Узбекистан

 

* : Граница со Казахстан - Гишткоприк - Ташкент - Чиноз - Сирдарио
* : Сирдарјо - Ховос

 

*  Пат РБ15: Граница со Узбекистан - Зарафшон - Истаравшан
*  Пат РБ01: Истаравшан - Спитаменски Реон - Ајни - Душанбе
*  Пат РБ09: Душанбе - Кизилкала - Бохтар - Панџи Појон

* Шер Кан Бандар

Е123 е заведен само во Русија и Казахстан. Во Русија (како и во Казахстан), броевите на европските маршрути се означени на знаците за насока, но тоа не е случај во многу други азиски земји.

## Наводи


## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европска патна мрежа
Категорија:Патишта во Таџикистан
Категорија:Патишта во Узбекистан
Категорија:Европски патишта во Казахстан
Категорија:Европски патишта во Русија
Европски пат Е121

**Европски пат Е121** ― европски пат од А класа во Русија, Казахстан и Туркменистан, што ги поврзува градовите Самара - Орал - Атирау - Бејнеу - Туркменбаши.

## Рута

*  Самара - Болшаја Черниговка - граница меѓу  и 

* Орал - Атирау - Бејнеу - Шетпе - Жетибај

* Гарабогаз - Туркменбаши - Сердар - граница меѓу  и 

## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европска патна мрежа
Категорија:Патишта во Туркменистан
Категорија:Европски патишта во Казахстан
Категорија:Европски патишта во Русија
Европски пат Е264

**Европски пат Е264** ― автопат од класа Б, дел од меѓународната европска патна мрежа. Започнува во Јохви, Естонија и завршува во Инчукалнс, Латвија. E264 се состои од естонскиот главен пат бр. 3 и латвискиот главен пат А3. Целата рута е дел од коридорот Виа Хансеатика.

Следи ја следи рутата: Јохви – Тарту – Валга – Валка – Валмиера – Инчукалнс.

## Галерија

Податотека:Jõhvi-Tartu highway near Tartu, 2007-12.jpg|Близу Аовере, Естонија
Податотека:Jõhvi-Tartu-Valga mnt ristumine Elva-Rannu mnt.jpg|


## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европска патна мрежа
Категорија:Патишта во Латвија
Категорија:Патишта во Естонија
Европски пат Е251

**Европски пат E251** ― европски пат од Б класа во Германија, кој ги поврзува градовите Засниц – Штралзунд – Нојбранденбург – Берлин.

* 
** Засниц, Штралзунд, Нојбранденбург, Берлин

## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европски патишта во Германија
Европски пат Е262

**Европски пат Е262** ― автопат кој е дел од меѓународната европска патна мрежа. Започнува во Каунас, Литванија и завршува во Остров, Псковска Област, Русија. Делот во Литванија од Каунас до границата со Латвија, во близина на Зарасај е именуван по автопатот А6.

Патот ја следи рутата: Каунас - Укмерге - Даугавпилс - Резекне - Остров.

## Галерија

Податотека:A14 near Svente.jpg|А14 во близина на Свенте, Латвија
Податотека:A6_(E262_)kelio_97_km_ties_Kurkliais,_Anyk%C5%A1%C4%8Di%C5%B3_raj.jpg|Автопатот А6 во близина на Курклиај, Литванија


## Наводи

## Надворешни врски

* Економска комисија на ОН за Европа: Севкупна карта на европската патна мрежа (2007) 

Категорија:Европска патна мрежа
Категорија:Европски патишта во Русија
Категорија:Патишта во Латвија
Категорија:Патишта во Литванија
Корнелијани

**Корнелијани** е италијански производител на машка облека, најпознат по своите костуми и спортски палта. Компанијата ги дистрибуира своите производи во над 70 земји ширум светот, преку продавници со повеќе брендови и околу 90 бутици со еден бренд. Корнелијани, исто така, произведува и испорачува костуми направени по мерка низ целиот свет. Неговиот приход во 2017 година бил 110 милиони евра. Корнелијани е 55% во сопственост на Инвесткорп од 2016 година.

## Историја
Фирмата во семејна сопственост се протега назад се до 1930-тите кога Алфредо Корнелијани основал занаетчиски бизнис за изработка на мантили и капути, кој потоа бил ставен во мирување поради избувнувањето на Втората светска војна.

Синовите на Алфредо, Клаудио и Карлалберто подоцна го основале Корнелијани Сп А. во Мантуа во 1958 година. Во 1985 година компанијата ја основала Корнелијани САД Инк. во Њујорк за да ги дистрибуира своите асортиман низ САД и Канада. Во 1997 година Корнелијани ја отворил својата водечка продавница во Виа Монтенаполеоне, во Милано. Во 2005 година Корнелијани ја добил наградата Леонардо награда за квалитет, доделена од страна на претседателот на Италија на италијански компании кои промовираат производи од италијанско производство. Во 2008 година Корнелијани отворил моно-бренд бутик на улицата Њу Бонд во Лондон. Во 2012 година била основана Корнелијани Шангај Лтд, а во 2013 година била отворена директна предводничка продавница во Шангај. Денес, Корнелијани вработува 600 кројачи, шивачи и шаблони во Мантуа, каде што сè уште се произведуваат нејзините основни производи.

Во 2014 година, Бил де Блазио го одржал својот инаугуративен говор како градоначалник на Њујорк во костум на Корнелијани, а тенорот Андреа Бочели се оженил во костум на Корнелијани.

Во јуни 2016 година, инвестициската групација Инвесткорп со седиште во Бахреин, купила 55% од акциите во Корнелиани од членовите на семејството на компанијата за 50 милиони долари, вреднувајќи ја компанијата околу 100 милиони долари. По ова купување, Карлалберто Корнелијани се повлекол од функцијата извршен директор на компанијата. Во јули 2018 година, Корнелијани отворил онлајн продавница за малопродажба во Соединетите Американски Држави. Во ноември 2018 година, Лујџи Ферандо го заменил Паоло Ровиера како извршен директор на компанијата. Во декември 2019 година, Џорџо Брандаца бил назначен за извршен директор на Корнелијани.

Во јануари 2021 година, откако пандемијата на коронавирус негативно влијаела на продажбата на компанијата, италијанското Министерство за економски развој дозволило таа да продолжи да работи до 15 април, додека не се најде нов инвеститор. Семејството Корнелијани сè уште поседува 20% од компанијата.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Луксузни марки
Категорија:Модни куќи
Џанлуиџи Апонте

**Џанлуиџи Апонте** (италијански: Gianluigi Aponte; роден на 27 јуни 1940 година) - италијански милијардер стопанственик и основач, сопственик и претседател на Медитеранската бродска компанија (MSC).

## Биографија
Џанлуиџи Апонте бил роден во Санта Ањело, Италија (во близина на Соренто, во провинцијата Неапол) на 27 јуни 1940 година.

## Кариера
Апонте бил неаполски капетан, кој влегол во бродската индустрија во 1970 година заедно со неговата сопруга Рафаела. Во тоа време, новоформираната компанија поседувала еден брод што испраќал товар меѓу Европа и Африка. Со растот на неговиот бизнис, направил потег во индустријата за крстарење во 1988 година. Од 2014 година, се повлекол од позицијата извршен директор и претседател во корист на неговиот син Диего Апонте, преземајќи ја улогата на извршен претседател во MSC.

## Почести
Во 2009 година, во Театро ди Сан Карло во Неапол, добил, заедно со Фабио Канаваро, Амбра Вало и други, награда за „Неаполска извонредност во светот“ од тогашниот италијански премиер Силвио Берлускони.

Во 2012 година, ја освоил меѓународната награда за животно дело како признание за неговата долгогодишна активност во индустријата.

Во октомври 2013 година, добил награда за животно дело, како и витештво, Орден за заслуги за трудот, од италијанскиот претседател Џорџо Наполитано. Семејството Апонте е истакнато во Топ 100 највлијателни луѓе на листата на Лојд во бродската индустрија, именувани во првите 10 во 2014 година и на позицијата 16 во 2018 година.

## Личен живот
Тој е оженет со Рафаела Дијамант Пинас, Швајцарка со израелско потекло и ќерка на банкар од Женева, а ја запознал кога била патничка на брод чиј капетан бил тој. Имаат две деца, Диего Апонте и Алекса Апонте Ваго, кои служат соодветно како извршен директор и финансиски директор на MSC.

## Наводи

## Надворешни врски

* MSC

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1940 година
Категорија:Италијански стопанственици
Маркантонио Дал Ре

**Маркантонио Дал Ре** (18 декември 1697 &#x2013; 26 април 1766), исто така спелуван **Марк'Антонио Дал Ре**, бил италијански гравер и издавач. Тој бил познат по неговите гравури на згради и белегот на Ломбардија. Меѓу неговите најпрекрасни отпечатоци бил приказот на внатрешноста на театарот Регио Дукал во Милано, кој служел како екстравагантна рамка за сонет во пофалба на сопранот Виоланте Вестри.
мини| Гравирање на црквата Санта Марија дел Грацие, Милано.

## Наводи


Категорија:Починати во 1766 година
Категорија:Родени во 1697 година
Категорија:Италија
Лоренцо Мајтани

**Лоренцо Мајтани** (околу 1275–1330) бил италијански архитект и скулптор првенствено одговорен за изградбата и декорацијата на фасадата на катедралата Орвјето.

Мајтани ја воспоставил својата репутација во Сиена и бил повикан да ја надгледувал изградбата во Орвјето во 1308 година кога невидената висина и распон на сводовите и сводовите на катедралата предизвикале непредвидени тешкотии. Во 1310 година ја добил титулата *капоместро* на катедралата и станал, дополнително, надзорник на мостовите и граѓанските згради.
[лево|мини|300x300пкс|Евангелист Матеј

бронзена статуа на левиот столб на фасадата на [Орвјетска катедрала|Орвјетската катедрала, Италија]]
десно|мини|225x225пкс|Адам и Ева, првобитниот мермерен релјеф за грев на Орвјетската катедрала, Италија
Дизајнот на фасадата на катедралата се сметал за најважното дело на Мајтани. Иако било тешко да се одреди неговиот придонес за фасадата како скулптор, можело да се претпостави дека неговиот сензибилитет ја диктирал целокупната шема. Две од панелите што му се припишувале на Мајтани, „Сцени од Битието“ и „Последниот суд“, биле деликатни барелјефи обединети со растечка лоза што укажувала на француско готско влијание. Скулптурите што генерално му се припишувале на Мајтани ги вклучувале бронзениот „Орел на Свети Јован“ и „Ангелот на Свети Матеј“.

## Надворешни врски

* Дела на Мајтани

Категорија:Готски вајари
Категорија:Готски архитекти
Категорија:Починати во 1330 година
Категорија:Родени во 1255 година
Верижник

мини|239x239пкс|Верижник
**Верижник** или **верушка** — верига во оџакот над огништето на која виси котелот. Верижниците се карактеристични во домовите од американската колонијална епоха, и во XVIII/XIX век во Западна Европа. Целта на верижникот е да дозволи котелот за готвење да се врти подалеку од огнот, спречувајќи изгореници на готвачот, како и уредување на температурата на котелот. Верижникот е важен чекор во готвењето на отворено бидејќи помогнал да се спасат животи и им овозможил на готвачите да бидат потворечки.

## Наводи

Категорија:Готвење
Категорија:Верижник
Категорија:Оган
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Ферари Модуло

мини|284x284пкс| Модуло дизајн скица
Ферари 5132S Модуло е концептен спортски автомобил дизајниран од Паоло Мартин од италијанската каросерија Пининфарина, претставенa на Саемот за автомобили во Женева во 1970 година.

## Опис
Модуло има екстремно нискa каросиерија и е во облик на клин, со стаклен покрив во стил на крошна кој се лизга напред за да овозможи влез во кабината на автомобилот. Сите четири тркала се делумно покриени. Друга посебна одлика на дизајнот се 24 дупки во капакот на моторот што го откриваат моторот Ферари В 12 кој развива 410 KW за да го придвижи автомобилот до максимална брзина од околу 354&nbsp;km/h  за приближно 3,0 секунди. 

## Историја
Модуло првично започнал како Ферари 512S (шасија и мотор #27) и бил претворен во 612 Can Am спецификации. По тестирањето, моторот и менувачот биле отстранети, а шасијата била дадена на Пининфарина со цел да направи автомобил наменет за шоу. Изложбениот автомобил дебитирал на Саемот за автомобили во Женева во 1970 година и првично бил обоен во црно, но подоцна бил обоен во бело. Модуло бил добро прифатен од критичарите и имал освоено 22 награди за неговиот дизајн.

Во 2014 година, Пининфарина го продал Модуло на американскиот претприемач и љубител на автомобили Џејмс Гликенхаус, кој го вратил во целосна работна состојба.
Податотека:Ferrari Modulo and wooden frame Museo Ferrari.jpg|alt=Modulo and its wooden form, used to make the body panels.|Модуло и неговата дрвена форма користена за изработка на панелите на каросеријата.
Податотека:Ferrari modulo.jpg|alt=Rear view|Заден поглед
Податотека:Ferrari modulo 2.jpg|alt=Side view|Страничен поглед
Податотека:Wikipfarina.jpg|alt=Museum of Pininfarina|Музеј на Пининфарин


*

## Наводи


## Надворешни врски

* Ferrari Modulo на веб-страницата на Pininfarina (италијански) 
* Модуло на Ферари на веб-страницата на Паоло Мартин
* Ferrari 512 S Modulo на UltimateCarPage.com

Категорија:Ферари
Категорија:Автомобили
Пјетра Алта

**Пјетра Алта** (*Pera Aota* или *Peraota*, што значи *висок камен*) е ератички блок (различен по состав и потекло во однос на областа каде што се наоѓа) што се наоѓа во комуната Казелет (Италија). Каменот е важен поради неговата големина и изолираната локација.

## Одлики
лево|мини| Поглед на југ
Станува збор за масивен камен со форма на пирамида, што се појавува на околу 10 метри од нивото на земјата и со обем од околу 50 метри. Неговата височина е 368. Се наоѓа на места со многу дрвја и речиси рамно место блиску до границата помеѓу Казелет и Алпињано, недалеку од Казелет (мало езеро). Местото сè уште не е загадено и има еколошки квалитет, иако е опкружено со индустриски и станбени области.

## Геологија

Височината на Пјетра Алта е извонредна ако се спореди со другите ератички блокови на Пиемонт. Тоа може да се објасни со тоа што Пиетра Алта, за разлика од другите карпи, не е претежно покриена со земја. Се состои од огромен блок од серпентинит со волумен (тежина) од 2.600 кубни метри. На неговата површина може да се забележат кори слични на таканаречените *пустински лакови*, кои геолозите ги сметаат за показател за Кепенова класификација на климата.

## Користи
[мини| ''Звучна медитација'' изведена со [гонг]]
На карпата има многу патеки за искачување по неа, а нејзините страни се опремени со заштитни справи како завртки и питони за да се заштитат алпинистите и планинарите. Многу од овие патишта, некои од нив многу привлечни, биле опишани на почетокот на 1980-ти години од планинарот Џан Карло Граси. Околината околу Пјетра Алта се смета за многу гостопримлива; до каменот може лесно да се стигне пеш, со автомобил или со велосипед по *Виа Пјетра Алта* (мала асфалтирана лента која продолжува со пешачки земјен пат).

## Наводи

Категорија:Геологија на Италија
Категорија:Земјишни облици на Италија
Палата Лита

**Палатата Лита**, позната и како **Палата Аресе-Лита** -  барокна градба во Милано, северна Италија, спроти Сан Маурицио ал Монастеро Маџоре и датирал од периодот на шпанското владеење со градот. Во 2018 година служела како културен центар, во кој биле сместени изложбени простори, канцеларии и театар.

## Историја
Архитектот Франческо Марија Ричини го изградил јадрото на палатата во 1642-1648 година за грофот Бартоломео Арезе, член на семејството Арезе, едно од највлијателните милански семејства од тој период, кој станал претседател на Сенатот на Милано во 1660 година. Палатата Лита на тој начин станал важен културен центар. Големите забави што се одржувале овде со текот на годините вклучувале приеми за надвојвотката Маријана од Австрија, за Маргарет Тереза од Шпанија, за Елизабет Кристин од Брауншвајг-Волфенбител, за Марија Терезија, за Ежен де Бохарне и за доаѓањето на Наполеон во Милано.

Освен неговиот генерален план, главните одлики кои во суштина останувале недопрени од оригиналната зграда од седумнаесеттиот век биле *[[Пијано нобиле]]* (иако во голема мера бил преуреден) и еден од дворовите на Ричини. Семејното ораторство, исто така дело на Ричини, и осветено во 1671 година, подоцна било претворено во приватен театар за користење на семејството и неговите поканети.

Во 1674 година, палатата преминала на ќерката на Бартоломео, Маргерита, сопруга на Фабио III Висконти Боромејски Аресе; кон средината на XVIII век, кога неговата гранка на Арезе изумрела по машка линија, таа била наследена од семејството Лита, чии членови исто така биле истакнати во политичкиот живот на градот. Во овој период биле направени голем број важни промени во зградата. До крајот на 19 век, тој станал дом на железничката управа на Северна Италија.

## Архитектура
Помеѓу 1752 и 1761 година, Бартоломео Боли изградил нова фасада за зградата, високо украсена на доцниот барок или рококо. Влезот бил опкружен со два атланта, кои поддржувале искривен балкон. Во 1740 година, Карло Џузепе Мерло ги изградил импозантните  скалила чии софистицирани кривини воделе до становите на *пијано нобилите*. И овие биле делумно обновени, а голем број биле украсени со мурали од Џовани Антонио Куки.

## Наводи


;

* Официјална веб страна
* Storia di Palazzo Litta  , Регионална регионална област на Beni Culturali e Paessagistici della Lombardia
* Историја на Палацо Лита , пократка верзија на истата страница

Категорија:Знаменитости во Милано
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Италија
Палацо Фрескобалди, Фиренца

мини|Фасада
**Палацо Фрескобалди** е палата во ренесансен стил која е сместена во Борго Санто Спирито во централна Фиренца. Станува збор за регионот на Тоскана, Италија. Се наоѓа на Санто Спирито 11-13.

## Историја
лево|мини| Градинарска фонтана со мало грото
До крајот на 16 век, локацијата била окупирана од голем број куќи кои им припаѓале на Фрескобалди, познати по познатиот *Casa del Cortile*, или *Куќата на дворот,* поради неговата голема внатрешна градина. Угледното семејство изградило и голема палата на Пјаца Сан Јакопо. Многу од нивните претходни структури биле урнати за време на внатрешни конфликти. Под покровителство на Матео Фрескобалди, помеѓу 1621 и 1644 година, куќите биле обединети во една голема резиденција. Зад фасадата се уште постои големата затворена градина, со азалии и барокна ѕидна фонтана. Градината има и две модерни бронзени скулптури изработени од страна на Арналдо Помодоро .

## Библиографија

* Делумно преведено од записот на италијански Википедија
* Марчело Ванучи, *Splendidi palazzi di Firenze*, Le Lettere, Фиренца 1995 година.
* *Toscana Esclusiva XII Edizione*, Associazione Dimore Storiche Italiane 2007 година.

## Наводи

Категорија:Дворци во Фиренца
Бирифицио Анџело Порети

**Бирифицио Анџело Порети** е италијанска компанија за производство на пиво. Таа се наоѓа во Варезе.

Пиварницата била основана во 1877 година од страна на Анџело Порети во Индуно Олона. Во 1939 година, компанијата била купена од страна на семејството Басети, кое било сопственик на пиварницата Сплуген во Кјавена. Во 1982 година, групацијата Карлсберг купила 50 проценти од акциите од компанијата, а во 1998 година следеле дополнителни 25 проценти. Во 2002 година, данската групација ги стекнала преостанатите 25 проценти и со тоа добиле целосна сопственост на компанијата од Индуно Олона.

## Надворешни врски

*    
Категорија:Пиварници
Категорија:Економија на Италија
Марино Бизи

**Марино Бизи** (латинско име: **Marinus Bizzius**; 1570–1624) бил венецијански патрициј во Далмација и прелат на Римокатоличката црква како архиепископ од Антивари.
## Биографија
Бизи бил роден на островот Раб, дел од Република Венеција (во денешна Хрватска) , во аристократското и богатото семејство. Тој служел како епископ на островот до 1608 година кога папата Павле V го назначил за архиепископ на Антивари и администратор на епископијата Будва.

Преку Махмут Бушати, Бизи добил ферман од султанот Ахмед I, дозволувајќи му да влезе во Антивари. Откако го добил ферманот, Бизи отишол да живее во куќата на Асан Челеби во Антивари. Сепак, неговиот живот секогаш бил во опасност. Поради нерешени услови во неговата епархија, Бизи имал седиште во Будва, каде што живеел само три години.

На почетокот на 1610 година, Бизи тргнал на патување да ги посети неговите црковни области , за да се врати до крајот на годината. Следната година отпатувал за Раб, на крајот се населил во Рим, во Италија, каде што починал.

За време на неговото владеење како архиепископ, тој дал детален извештај за Архиепископијата, кој подоцна станал широко користен автентичен историски извор.

## Наводи

Категорија:Починати во 1624 година
Категорија:Родени во 1570 година
Категорија:Статии со текст на хрватски
Категорија:Луѓе од Раб
Категорија:Албански римокатолици
Заклучени во градот

**„Заклучени во градот“** е првата збирка на поезија на современиот поет и писател Никола Маџиров издадена во 1999 година, издание на издавачката куќа „Магор“.

## Содржина
Поетската книга авторот ја има поделено на три засебни дела: Заклучени во градот, Портрети и Седум. Збирката претставува поетско доживување на родната Струмица, луѓето, чувствата на дете кое израснало во поет.  За збирката Александар Прокопиев има напишано:„ Едноставни и доживеани во првичноста на бегството. На заминувачкиот чекор од детството, песните на Никола Маџиров нè среќаваат со клучалки, чевли , прозорци... И едно тело, речиси адолесцентно, со збунета насмевка на штотуку исчезнато дете. Меѓу два здива, тоа дете-човек непосредно ја чувствува сопствената преобразба низ слики, убедливи во контрастите меѓу неподвижното и движечкото, меѓу старото и она што ќе следува“ “ 
## Наводи

Категорија:Македонска поезија
Категорија:Дела на Никола Маџиров
Категорија:Книги од 1999 година
Категорија:Појавено во 1999 година во Македонија
Јавните градини Индро Монтанели

**Јавните градини Индро Монтанели** (именувани по новинарот и писател Индро Монтанели во 2002 година) - главен и историски градски парк во Милано, Италија, сместени во Областа Порта Венеција, североисточно од центарот на градот. Основани во 1784 година, тие биле најстариот градски парк во Милано. По нивното основање, градините постојано се зголемувале (до сегашната вкупна површина од 172.000 m2) и збогатени со значајни градби, особено Природонаучниот музеј (1888–1893) и Планетариумот (1930).

## Историја
лево|мини|180x180пкс|Видео од зоолошката градина во Милано снимено во седумдесеттите години.
Во втората половина на 18 век, областа на Јавните градини биле во сопственост на семејството Дуњани и тоа било претежно обработувана земја; голем број канали ја наводнувале областа кои подоцна биле затворени. Областа, исто така, вклучувала градби на два поранешни манастири. Во 1780 година, Фердинанд, војводата од Брејсгау, кој бил вицекрал на Милано во 1771-1796 година, му доделил на архитектот Џузепе Пјермарини да ја обновил областа и да воспоставил градски парк. Работите биле завршени помеѓу 1782 и 1786 година, а во голема мера биле вработени затвореници кои отслужувале доживотна затворска казна како работна сила. Дизајнот на Пјермарини бил во голема мера под влијание на француските формални градини, со геометриски цветни леи и големи патеки обложени со дрвја распоредени на таков начин да создале пријатни перспективни ефекти. На североисточниот агол, просторот бил посветен на фудбалот.

Во 1856-1862 година, пејзажниот архитект Џузепе Балзарето го дизајнирал проширувањето на западната страна на Градините врз основа на моделот на англиска градина со вештачки ридови, карпи и езера. Во 19 век бил основан Природонаучниот музеј, заедно со други „животински атракции“ како што биле птичарите и експонати со елени, мајмуни и жирафа; ова подоцна се развило во зоолошка градина во Милано (која била демонтирана во 1992 година). Некои од најпопуларните животни во зоолошката градина биле препарирани и биле изложени во Природонаучниот музеј.

## Споменици
Во паркот биле затворени неколку споменици и туристички атракции. Значајни градби го вклучувале планетариумот Улрико Хоепли (дизајниран од архитектот Пјетро Порталупи во 1929 година), Природонаучниот музеј (1892, Џовани Черути), Палацо Дуњани од 17 век и еклектичниот Падиљоне дел Кафе од архитектот Џинетиуз.

Статуата на Индро Монтанели била поставена во 2002 година, кога паркот бил преименуван по популарниот новинар и писател, за кој се знаело дека се релаксирал во паркот секое утро пред да појде на работа. Монтанели бил застрелан во нозете од терористичката група Црвени бригади на 2 јуни 1977 година. неговата статуа била поставена блиску до местото каде што се случило тоа.

## Надворешни врски

Категорија:Знаменитости во Милано
Категорија:Координати на Википодатоците