Реилси

***„Реилси“*** (англиски: *Railsea*) — роман за млади напишан и илустриран од англиската писателка Чајна Миевил, а објавен во мај 2012 година. Миевил го опишала романот како „чудна фикција“, *io9* ја означил неговата мешавина од фантастика и стимпанк елементи како „салваџпанк“ , а приказната се смета за „љубезна пародија“ на класичниот роман на Херман Мелвил од 1851 година *[[Моби Дик|„Моби Дик“]]*, исто така црпејќи инспирација од авантуристичките романи на Роберт Луис Стивенсон „*[[Островот на богатството|Островот на богатството“]]* и *[[Киднапиран|„Киднапирани]]*“.

## Поставување
*„Реилси“* се одвива во свет чии земјишта се покриени со бесконечни меѓусебно поврзани пруги од шини, познати како „реилси“. Земјата е колонизирана од гладни џиновски голи кртови-стаорци и други месојадни џиновски форми на животни, како бубачки и мравки, како и од чудни неидентификувани суштества што живеат на загаденото небо. Овие закани значат дека човештвото е ограничено на „острови“ од поцврста карпа низ кои животните не можат да се закопуваат, а просторите меѓу нив можат безбедно да се поминат само со употреба на возови.

## Заплет
Шам ап Сурап е млад помошник доктор на крт-воз, предводен од Абакат Нафи, кој лови џиновски кртови за нивното месо на сличен начин како ловот на китови. Нафи е особено опседната со еден крт по име Мокер-Џек и по една средба, тие откриваат напуштен воз. Шам влегува во него, откривајќи труп и камера закопана во земјата. Шам и Нафи ги гледаат сликите и се шокирани кога гледаат слика од една шина што води во далечината, очигледна невозможност бидејќи се верува дека железничкото море е бесконечно.

Како што се шират гласини за откритието на Шам, неговите истраги го водат до Калдера и Деро Шроук. Тие се син и ќерка на двајца истражувачи кои се осмелиле да стигнат до најоддалечените делови на железничкото море пред да исчезнат. Шам им кажува за содржината на камерата и тие решаваат да ги следат стапките на своите родители на нивниот воз. Шам се враќа во крт-возот. Пред да тргне, тој е заробен од пирати кои бараат да им даде упатства како да стигнат до Шроуките, бидејќи веруваат дека има богатство што може да се најде надвор од железничкото море.

Откако добива порака од Шам, Нафи неволно ја напушта потерата по Мокер-Џек и тргнува да го пронајде. Шам ги убедува своите поранешни соборци да им помогнат на Шроуките, кои ги бараат и пирати и морнарицата. Тие ги спасуваат од нивниот сега речиси неспособен воз и со морнарички воен воз во блиска потрага, се осмелуваат да излезат на осамената шина оставајќи го морето зад нив. По тројна конфронтација помеѓу морнарицата, Мокер-Џек и роботскиот воз-стражар што го чува излезот од железничкото море, возот кртови бега и Мокер-Џек паѓа во бездна.

Екипажот на молтрејн одлучува да се врати со својата вредна спасена торба во познатиот свет, додека Шам и Шроуковите продолжуваат пеш за да видат што лежи подалеку. Им се придружува Нафи, која сега е без насока по смртта на Мокер-Џек. Тие стигнуваат до крајот на пругата и ги наоѓаат древните потомци на железничките контролори, потврдувајќи една древна гласина; дека навидум бесконечната сложеност на железницата не е ништо повеќе од резултат на неконтролираниот развој на железницата од страна на бескрупулозните инвеститори во далечното минато. Откако ќе стигнат до океанот, тие земаат брод, оставен од родителите на Шроуковите, и пловат во непознатото.

## Рецензија
*„Реилси“* генерално бил добро прифатен од критичарите. Рецензентот *„[[USA Today|Ју-Ес-Еј Тудеј]]*“ ја ценел мешавината на Миевил од „емоционална драма, масакр на чудовишта во стилот на Годзила“ и голема авантура што би ги задоволила тинејџерите, како и возрасните обожаватели на Миевил. Стефани Берт го забележал инвентивниот јазик и градењето на светот на Миевил и забележал дека крајно левичарската политика на авторот се рефлектира во бавно растечката историја на напуштениот свет *„Реилси“*, што претставува „смешно, далекусежно обвинение против модерниот капитализам“.

Неколку рецензенти ја истакнале метафикциската природа на романот. Пишувајќи за *io9*, Крис Хсијанг забележал дека изобилува со „палливи литературни игри“ и го пофалил избегнувањето на „дистописки романтични тропи“ или политичко проповедање во корист на предизвикувачки, чуден, но сепак пристапен јазик и структура. Други биле покритични настроени кон метафикцискиот пристап *„Реилси“*. Џејсон Хелер од *АВ Клуб* напишал дека иако брзата и апсорбирачка (иако густа) проза и едвај заплетканиот заплет на Миевил дале „паметен и возбудлив“ резултат, тој би бил подобар „само ако тој помалку застанувал да коментира за сопствената досетливост по патот“.

## Наводи

Категорија:Дистописки романи