open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Момчило Мома Антоновиќ

**Момчило Мома Антоновиќ** (Крушевац, 29 октомври 1938 - Белград, 23 јануари 2019 година) бил српски сликар и долгогодишен декан и професор на Факултетот за ликовни уметности, Универзитетот за уметности во Белград. Имал повеќе од стотина самостојни изложби со учество на бројни колективни изложби низ светот. Добитник е на бројни награди и признанија за својата работа.

## Биографија и кариера
мини|200п|Сликата на Момчило Антоновиќ ''Раѕголиќени сосед''

Роден е на 29 октомври 1938 година во семејството на Радмила и Јован Антоновиќ. Основно училиште завршил во родниот Крушевац. Уште од мали нозе се интересирал за уметност и литература, а како деветгодишник ја напишал својата прва песна. Од 1948 г. Гимназијата ја посетувал во Краљево, кога го објавил својот прв расказ „*чичко ми Младен“* а потоа и песната „*Зелено сиво“.*

Во 1957 година Антоновиќ станал илустратор на *Ибарскиот весник* и главен уредник на *Зора*. Покрај литературата и работата како илустратор, тој играл и фудбал во Слога Краљево и тренирал атлетика во клубот „*Младост“.*

Како средношколец, 1958 г. Во Краљево ја отворил првата самостојна изложба наречена *Покриви на кралевите*, за која добил позитивни критики во печатот и потоа решил да се запише на Факултетот за ликовни уметности во Белград. Негови професори на академијата биле Стојан Челиќ, Мирјана Михаќ, Младен Србиновиќ и Зоран Петровиќ . Во 1963 г. дипломирал на Академијата за ликовни уметности во класата на професорот Недељко Гвозденовиќ, кај кого завршил и постдипломски студии.

Во 1964 година станал член на Друштвото на ликовни уметници на Србија, а до 1973 година творел како слободен уметник, организирајќи изложби во Краљево во 1958, 1982 и 1966 година и во Белград во 1968 година. Бил избран за асистент на Академијата за ликовни уметности во Белград во 1973 година, а предавал сликарство и цртање. Бил и раководител на катедрата за сликарство и продекан за настава, а станал редовен професор во 1988 година. Во три мандати бил декан на Факултетот за ликовни уметности; 1988-1990, 1990-1992 и 1998-2000. Студирал во Франција, Италија, Германија, Грција, САД, Англија, Шкотска, Белгија, Холандија, Шпанија и Унгарија.

Тој исто така предавал на Факултетот за ликовни уметности во Будимпешта, на Колеџот за уметност во Единбург и многу други училишта.

Во текот на својата кариера имал повеќе од стотина самостојни изложби, а за своите дела добил голем број награди и признанија.

Починал на 23 јануари 2019  година во Белград, каде што живеел и работел. Комеморацијата по повод неговата смрт се одржала во Атриумот на Националниот музеј. Погребан е на 28. Јануари во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта во Белград.

## Награди

## Наводи
 

## Надворешни врски

* Момчило Мома Антоновиќ на сајтот *Serbiaaart.rs*
* Цртежи од Момо Антоновиќ во УЛУС („Политика“, 17 јуни 2020 година)

Категорија:Српски професори
Категорија:Српски сликари
Категорија:Луѓе од Крушевац
Категорија:Починати во 2019 година
Категорија:Родени во 1938 година
Категорија:Југословенски сликари
Категорија:Погребани во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта (Белград)
Јелена Бачиќ Алимпиќ

**Јелена Бачиќ Алимпиќ** (Нови Сад, 26 март 1969 г.) е српска новинарка, писателка и ТВ презентерка.

## Биографија
Јелена Бачиќ Алимпиќ е родена на 26 март 1969 година  во Нови Сад. Се школувала во Карловачката гимназија во Сремски Карловци и студирала на Филозофскиот факултет во Нови Сад, на катедрата за југословенска книжевност и српскохрватски јазик.

Работела како новинарка и автор на документарни телевизиски емисии за ЈРТ и ТВ Нови Сад од 1987 година до 1993 година. Девет години била новинар и уредник во телевизијата, по што преминала во телевизија Пинк. Ја напуштила телевизијата Пинк ТВ во 2013 година. Добитничка е на многу награди за телевизиско творештво и новинарство во земјата и регионот.

Автор е на бестселерот *Рингишпил* (2010), кој е преведен на македонски, турски, словачки и бугарски јазик, награден со „Златен хит либеро“ и две години по ред прогласен за најчитана книга од домашен автор. *Рингишпил* била објавена и во луксузно издание, во престижното издание „Накит на лагуната“, како еден од најпродаваните и најчитаните романи во историјата на издавачката куќа „ Лагуна “. Нејзиниот втор роман, *Писмото на госпоѓа Вилма* (2012) и третиот *Последната пролет во Париз* (2014), исто така станале бестселери, кои се преведени на македонски јазик. Наградени се со „Златен хит либеро“ и прогласени за најчитани книги од домашниот автор во 2012 година и 2014 година. Во октомври 2015 година, бил објавен нејзиниот четврти роман, *Ноќта кога дојдоа сватовите*, првата книга од *трилогијата Казна за гревот*, кој поставил нови рекорди во продажба кај читателската публика. Втората книга од трилогијата *Казна за гревот* (петти роман на авторот) - *Книга на спомените*, излегла од печат во февруари 2016 година, а третата *Молитва за прошка* (шестиот роман на авторот) во јуни истата година. Трилогијата е преведена на македонски јазик. Нејзиниот седми роман, *Куферот од Берлин*, бил објавен во март 2018 година, додека осмиот роман, *Те нема никаде*, во мај истата година. Деветтиот роман, *Неговите бели ракавици*, бил објавен во јуни 2019 година.

Таа живее во Нови Сад како слободен уметник. Јелена Бачиќ Алимпиќ е мажена за Мирослав Алимпиќ и со него има две деца, Марко и Дуња.

## Романи

* *Рингишпил* (2010)
* *Писмото на г-ѓа Вилма* (2012)
* *Последната пролет во Париз* (2014)
* *Казна за гревот: Ноќта кога дојдоа сватовите* (2015)
* *Казна за гревот: Книга на спомените* (2016)
* *Казна за гревот: Молитва за прошка* (2016)
* *Куферот од Берлин* ( 2018)
* *Те нема никаде* (2018)
* *Неговите бели ракавици* (2019)
* *Некој друг живот* (2020)
* *Јас не сум виновна* (2021) 

## Наводи

Категорија:Српски новинари
Категорија:Луѓе од Нови Сад
Категорија:Родени во 1969 година
Горан Чаушиќ

мини|273x273пкс|Горан Чаушиќ
**Горан Чаушиќ** (роден на 5 мај 1992 година) е професионален српски фудбалер кој игра на позицијата како централен играч за врска. Моментално настапува во Русија за екипата на Арсенал од Тула.

## Клупска кариера

### Почетни години
На 16 јуни 2009 година, Чаушиќ го потпишал својот прв професионален тригодишен договор со клубот на Црвена ѕвезда од Белград. Подоцна бил испратен како позајмен играч во тимот на Сопот, стекнувајќи искуство две сезони во српската лига на Белград. Во почетокот на 2012 година, Чаушиќ бил преместен да игра во екипата на Рад.

### Ескишехирспор
На 26 декември 2012 година, заедно со Андреј Мркела, Чаушиќ потпишал четиригодишен договор за турскиот клуб Ескишехирс. Својот прв гол за клубот го постигнал на 11 јануари 2013 година на натпревар од Купот на Турција против екипата на Мерсин Идмањурду.

### Осасуна
На 13 јули 2016 година, Чаушиќ потпишал двегодишен договор со шпанскиот клуб од Ла Лига Осасуна. По редовните настапи во клубот тој морал да го прекине договорот на 5 јули 2017 година поради фактот што Осасуна испаднала од првата лига на Шпанија. 

### Арсенал Тула
На 11 јули 2017 година, Чаушиќ потпишал двегодишен договор со рускиот прволигаш ФК Арсенал од Тула. Во времето на неговото пристигнување, тренер на Арсенал од Тула бил тренерот Миодраг Божовиќ. На 4 март 2018 година, Чаушиќ постигнал гол во последната минута од натпреварот на оддалеченост од 22 метри. Со овој гол Арсенал од Тула го победил клубот на Ахмат од Грозни. Тој го соблекол дресот во знак на славење и покрај снежните услови на теренот. На овој натпревар на крајот имало голема тепачка помеѓу двата тима.

### Враќање во Црвена ѕвезда од Белград
На 31 август 2018 година Чаушиќ се вратил во екипата на Црвена ѕвезда од Белград. На 15 септември 2018 година, во својот прв натпревар по враќањето во Црвена ѕвезда, тој постигнал гол во победата од 6:0 на домашен терен против екипата на Радник од Сурдулица. 

### Враќање во Арсенал од Тула
На 7 јули 2019 година, тој се вратил во ФК Арсенал од Тула, потпишувајќи договор на повеќе години.

## Репрезентација
Чаушиќ ја претставувал својата земја на Европското првенство за играчи до 19 години во 2011 година и на Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 2015 година.

## Статистика во кариерата

### Клуб

## Признанија

; Црвена ѕвезда Белград
* Освоена е Српската Суперлига: 2018–19

## Наводи


## Надворешни врски
* 
* 

Категорија:Фудбалери од Ла Лига
Категорија:Фудбалери на ФК Осасуна
Категорија:Фудбалери на ФК Ескишехирспор
Категорија:Фудбалери на ФК Црвена Ѕвезда
Категорија:Српски фудбалери
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1992 година
Ранко Деспотовиќ

**Ранко Деспотовиќ** (роден на 21 јануари 1983 година) е поранешен српски фудбалер кој играл на позицијата како напаѓач.

## Клупска кариера
Ранко Деспотовиќ е роден во Лозница, Србија, Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Тој својот прв професионален натпревар го одиграл за клубот на ФК Лозница на само 17 години. Во неговите први три години играјќи фудбал постигнал речиси 30 гола, по што бил купен од екипата на ФК Војводина.

Во одреден дел од сезоната бил позајмен на пониско рангираниот клуб на ФК Мачва од Шабац, по што се вратил во тимот на Војводина, каде имал блескава сезона 2006–07 помагајќи му на тимот да дојде до третото место во лигата и да дојде на второто место во домашниот куп. За да помогнел сето ова да се постигне, тој на крајот на сезоната се нашол на врвот од топ листата за постигнати голови. Постигнал вкупно 17 голови во таа сезона.

Во јануари 2008 година, Деспотовиќ потпишал со клубот на ФК Рапид од Букурешт во Романија. Подоцна, во претстојната летна преодна сезона, Деспотовиќ се приклучил на тимот на Реал Мурсија за времетраење од три години и за сума од 1.500.000 евра. Него во клубот го донел селекторот Хавиер Клементе, а за неговите квалитети дознал додека бил тренер на репрезентацијата на Србија.

Во сезоната 2009-10, Деспотовиќ останал во истата држава и тоа во нејзината втора лига, преселувајќи се  да игра као позајмен играч во клубот на УД Саламанка. Следната година, сè уште во втората лига, Деспотовиќ го предводел тимот на Џирона ФК со вкупно18 постигнати гола (седми најдобар резултат во втората лига). Клубот од Каталонија на крајот завршил удобно во средината на табелата.

На 1 јули 2011 година, Деспотовиќ потпишал за јапонската екипа на Урава Ред Дајмондс. Кон крајот на 2013 година, по неуспешното враќање во поранешниот клуб на Џирона, тој се преселил во Австралија во тимот на Сиднеј ФК, откако бил убеден да му се придружи на поранешниот соиграч од Војводина, Никола Петковиќ. Својот прв натпревар за новиот клуб го имал против екипата на Велингтон Феникс ФК, влегувајќи како замена и постигнувајќи го победничкиот гол за 2:1 во судиското продолжение.

Деспотовиќ се вратил во Шпанија на 7 јули 2014 година, приклучувајќи се на второлигашот Депортиво Алавес. Подоцна Деспотовиќ се натпреварувал и во пониски лиги и тоа со тимовите на Кадис ЦФ и Марбела ФК.

## Репрезентација
Деспотовиќ својот прв натпревар за селекцијата на  Србија го одиграл на квалификацискиот натпревар за 2008 УЕФА ЕВРО против тимот на Казахстан. Натпреварот се одиграл на 24 ноември 2007 година и завршил со резултат од 1:0 за репрезентацијта на Србија.

## Клупска статистика

1 Вклучува Копа дел Реј. Кралски куп.

2 Вклучува Ј. Лига куп.

3 Вклучува квалификации за Купот на УЕФА.

## Наводи

## Надворешни врски
* Статистика за рана кариера ; (на српски)
* Податоци за државната репрезентација (на српски)
* 

Категорија:Српски фудбалери
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1983 година
Петар Дивиќ

мини|Дивиќ со Вашаш во 2009 година
**Петар Дивиќ** (роден на 11 јули 1975 година) е поранешен српски професионален фудбалер кој играл на позицијата напаѓач.

## Клупска кариера
Дивиќ играл за клубот на Динамо Панчево во Втората лига на СР Југославија 1994–1995. Бидејќи клубот доживеал испаѓање, тој преминал да игра една сезона во клубот од српската лига Војводина. Веднаш потоа, во летото 1996 година направил трансфер во шпанскиот клуб Толедо. На својот прв натпревар во лигата, Дивиќ постигнал хет-трик во победата од 4:0 на домашен терен над клубот на Еција. Тој, сепак, во продолжение на сезоната успеал да постигне само уште еден гол во Сегунда дивизион 1996–97.

Во летото 1997 година, Дивиќ се вратил во својата татковина и се приклучил на клубот Рад во Првата лига на СР Југославија. Тој не успеал да има влијание во играта со популарните *Градежници* и веднаш се префрлил во 1998 година, во клубот на ЧСК Челарево во зимскиот преоден рок помагајќи им да се пласираат во Втората лига.

Во летото 1999 година, Дивиќ потпишал со екипата на ОФК Белград. Уживал во успешниот престој во клубот, постанувајќи најдобар стрелец во Првата лига на СР Југославија во сезоната 2000-01. Тој постигнал дури 27 голови. За време на неговите две години и половина со *Романтичарите од Белград*, Дивиќ постигнал вкупно 56 првенствени голови на 76 натпревари.

Во декември 2001 година, Дивиќ заминал во странство по втор пат и се приклучил на тимот на Унион од Берлин. Тој постигнал седум голови во 18 лигашки натпревари до крајот на сезоната 2001-02. Шест месеци подоцна, Дивиќ бил префрлен во Втората Бундеслига, во клубот на Ајнтрахт од Трир. Таму тој не постигнал ниту еден гол на вкупно 15 првенствени натпревари.

## Репрезентација
Петар Дивиќ одиграл два натпревари за СР Југославија, двата во Купот Кирин во 2001 година. Тој првично влегол на натпреварот одигран на 28 јуни како замена на полувремето за Миливое Ќирковиќ во поразот со 0:2 од селекцијата на Парагвај. Шест дена подоцна, на 4 јули, Дивиќ одиграл цели 90 минути за простување со државната репрезентација на Драган Стојковиќ против  Репрезентацијата на Јапонија. Тој натпревар завршил со резултатот од 0:1 за селекцијата на Јапонија.

## Кариера по играњето
Во Првата српска лига 2016–17, Дивиќ бил назначен за тренер на клубот на ОФК Белград во месец јуни 2017 година, по испаѓањето на клубот во Српската лига на Белград. Тој поднел оставка од функцијата во месец април 2018 година. Подоцна истиот месец, Дивиќ го презел водството во неговиот клуб од родниот град, екипата на Динамо 1945.

## Статистика во кариерата

## Признанија

### Клупски признанија

; ЧСК Челарево

* Освоена е Српската лига на Војводина: 1997–98

### Поединечни признанија

* Прва лига на СР Југославија: Најдобар стрелец 2000–01

## Наводи


## Надворешни врски

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1975 година
Категорија:Српски фудбалери
Категорија:Српски фудбалски тренери
Немања Зеленовиќ

**Немања Зеленовиќ** (27 февруари 1990) е српски ракометар на германскиот клуб Фриш Ауф Гепинген и на репрезентацијата на Србија.

## Клупска кариера
Откако поминал низ младинските категории на Црвена звезда, Зеленовиќ го направил своето деби за сениорскиот тим во сезоната 2007–08, кога клубот ја освоил шампионската титула. Тој се преселил во странство и потпишал со словенечки Цеље во 2011 година.

## Репрезентативна кариера
На репрезентативно ниво, Зеленовиќ ја претставувал Србија на две Светски првенства (2013 и 2019 година) и на пет европски првенства (2014, 2016, 2018, 2020 и 2022 година).

## Трофеи
; Црвена ѕвезда
* Српска ракометна супер лига : 2007–08
; Цеље
* Словенечка прва лига : 2013–14
* Куп на Словенија : 2011–12, 2012–13, 2013–14
; СЦ Магдебург
* ДХБ-Покал : 2015–16

## Наводи

Категорија:Срби во Хрватска
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1990 година
Категорија:Српски ракометари
Тибор Иванишевиќ

**Тибор Иванишевиќ** (16 август 1990) е српски ракометар на германскиот клуб ХСГ Вецлар и играч на репрезентацијата на Србија.

## Клупска кариера
Откако започнал во Вождовац, Иванишевиќ поминал три сезони во Црвена звезда, пред да се пресели во странство во унгарскиот Орошази ФКСЕ во 2013 година. Тој продолжил да игра за Борац Бања Лука во сезоната 2015-16.

Во јануари 2017 година, Иванишевиќ потпишал со данскиот клуб Скјерн. Тој одбранил седум пенали на натпревар од Лигата на шампионите против Мотор Запорожје на 4 март 2018 година, помагајќи му на својот тим да се квалификува во нокаут фазата на натпреварувањето.

## Репрезентативна кариера
Иванишевиќ освоил сребрен медал со српската репрезентација на Летната универзијада 2015 година и ја претставуваше Србија на три Европски првенства (2018, 2020 и 2022 година).

## Трофеи
; Скјерн
* Данска машка ракометна лига : 2017–18

## Наводи

Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1990 година
Категорија:Српски ракометари
Стеван Сретеновиќ

**Стеван Сретеновиќ** (25 септември 1995) е српски ракометар на РК Мешков Брест и на српската репрезентација .

## Кариера
Откако играл за Партизан, Сретеновиќ се преселил во странство во Франција и потпишал договор со УСАМ Ним Гард во август 2016 година.

Српски репрезентативец од 2014 година, Сретеновиќ учествувал на Европското првенство во ракомет за мажи во 2020 и 2022 година.

Тој ја претставувал Србија на Европското првенство во ракомет за мажи во 2020 и 2022 година.

## Наводи

 

Категорија:Луѓе од Аранѓеловац
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1995 година
Категорија:Српски ракометари
50 Филмски средби во Ниш

**50 Филмски средби** се одржале од 22 до 28 август во 2015 година, на летната сцена во Нишката тврдина.

За време на фестивалот биле прикажани 16 филма во такмичарскиот и 2 во ревијалниот дел на фестивалот на летната сцена во Нишката тврдина.

## Жири
Членови на жирито.

## Програма
**Сабота 22.8.**

* Свечено отворање
* Ќе бидеме светски шампиони
* Малиот Будо

**Недела 23.8.**

* Панама
* Небото над нас

**понеделник 24.8.**

* Ја бранев Млада Босна
* Отворен кафез
* Исцелување (Кино Капина, 18:00 часот)

**вторник 25.8.**

* Без скали
* Ин мемориам
* За кралот и татковината
* Талог (кино Капина, 18:00 часот)

**Среда 26.8.**

* Ничие дете
* Аманет
* Травелатор (Кино Капина, 18:00 часот)

**четврток 27.8.**

* Енклава
* Горчина - Дали дојде да ме видиш?
* Исти (Кино Капина18:00 часот)

**петок 28.8.**

* Свечено затворање и доделување награди
* Панта Драшкиќ - цената на честа (гостувачки филм)
* Стариот Ниш - мојот Ниш (гостувачки филм)

## Буџет
Градот Ниш издвоил 20 милиони, а Министерството за култура 2,3 милиони динари, додека спонзорите за организација на овој фестивал имаат доделено 650.000 динари.

## Наводи

Категорија:Филмски средби во Ниш
Категорија:Српска култура
Награда Дејан Медаковиќ

**Наградата Дејан Медаковиќ** за долго сеќавање е основана во 2008 година во чест на академикот Дејан Медаковиќ. Се состои од златник со ликот на Дејан Медаковиќ и свечена повелба. Наградата ја востановил неговиот издавач ИК „Прометеј“ од Нови Сад.

За наградата одлучува жирито. Жирито кое на 9 октомври 2015 година одлучувало за добитникот за 2015 година, било во состав: Драшко Реѓеп, Радован Поповиќ и Бошко Сувајџиќ. Самата награда била доделена во јануари 2016 година во Нови Сад.

## Добитници
Досегашните добитници на наградата се:
*2008 — Момо Капор
*2009 — Миодраг Б. Протиќ
*2010 — Мирко Демиќ
*2011 — Василије Крестиќ
*2012 — Радивоје Стоканов
*2013 — Александр Гаталица
*2014 — Динко Давидов
*2015 — Нада Милошевиќ-Ѓорѓевиќ за студијата „Ковчеже“ од Вук Стефановиќ Караџиќ, издавач Вукова задужбина, 2014 година
*2016 — Љубомир Симовиќ
*2017 — Милисав Савиќ за книгата „Епска Србија”
*2018 — Александар Ѓуричиќ за книгата „Чуваркуќи, вдовици на писатели”
*2019 — Жељко Марковиќ за книгата „Писмо”
*2020 — Дејан Вукићевиќ за книгата „NON IMPRIMATUR или цензура во библиотекарствоѕо и издаваштвото”
## Наводи

Категорија:Награди
Категорија:Српска култура
Дарко Бајиќ

**Дарко Бајиќ** (Белград, 14 мај 1955 година) е српски режисер, сценарист и продуцент.

## Биографија
Дарко Бајиќ дипломирал во 1982 година, со долгометражниот игран филм *Директен пренос*. Тој бил првиот студент да дипломира со долгометражен игран филм.

Ова достигнување ќе биде наградувано многупати: специјална награда од жирито за дебитантски режисер на Филмскиот фестивал во Пула, Златна порта на Пула за најдобра продукција и десетина награди на други фестивали во Југославија, додека филмот освои три официјални награди на меѓународниот филмски фестивал во Манхајм.

Бајиќ особено се прославил кога ја режирал ТВ серијата „Сив дом“ (1984 - 1985 ). Серијата станала исклучително позната низ поранешна СФРЈ, а беше „отскочна штица“ за тогашните млади глумци како Зоран Цвијановиќ, Бранислав Лечиќ, Мима Караџиќ, Дубравко Јовановиќ, Никола Којо и Мирјана Јоковиќ.

Често соработувал со Бранислав Лечиќ, Драган Бјелогрлиќ и Лазар Ристовски.

Што се однесува до работата во театарот, Бајиќ во театарот Звездара режирал четири претстави: „Мала“, „Живот Јованов“, „Брод Љубави“, „Осама-Касаба во Њујорк “.

Неговиот татко бил сликарот Милош Бајиќ.

## Филмографија
 
## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Српски филмски продуценти
Категорија:Српски сценаристи
Категорија:Српски филмски режисери
Категорија:Родени во 1955 година
Гент-Вевелгем 2020

**Гент-Вевелгем 2020** — 82. издание на велосипедската еднодневна трка Гент-Вевелгем, која се одржала на 11 октомври 2020 година како осумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.

Како еден од пролетните класици, Гент-Вевелгем првично бил закажан да се одржи на 29 март 2020 година, но бил откажан поради пандемијата на КОВИД-19 во Белгија. Трката била повторно закажана за 11 октомври 2020 година како дел од обновениот календар, и била единствена белгиска трка која се одржала во тој дел од сезоната.

## Рута

Организаторите на трката побарале гледачите да ја следат трката од дома и не ги објавиле деталите на рутата на јавноста пред самиот почеток на трката. Бидејќи делови од трката поминувале низ Франција, истите морале да бидат отстранети поради влошувањето на пандемијата во Франција. Почетните времиња биле исто така прилагодени за да се избегнат со оние на Џиро д’Италија. По првпат, машката трка започнала пред женската трка.

## Екипи

Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Иако повеќето екипи настапиле со максималните седум возачи, ,  и  настапиле со само шест, додека  настапиле со само пет. Само 95 од вкупно 170 возачи ја завршиле трката.

## Поредок
### Завршен пласман

## Список на учесници

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 
* 

Категорија:Гент-Вевелгем
Категорија:Светска турнеја на UCI 2020
Категорија:Белгија во 2020 година
Гент-Вевелгем 2021

**Гент-Вевелгем 2021** — 83. издание на велосипедската еднодневна трка Гент-Вевелгем, која се одржала на 28 март како десетти настан во сезоната на Светската турнеја.

## Екипи

Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Вечерта пред трката, екипата  на бранителот на титулата Мадс Педерсен се повлекла, по два позитивни теста за КОВИД-19. Дополнително, екипата  исто така била спречена да започне, поради препораките за КОВИД-19 во Белгија. Екипите  и , со шест возачи секоја, биле единствените екипи кои немале седум возачи. На крајот, 159 возачи ја започнале трката, а само 90 од нив ја завршиле.

## Поредок
### Завршен пласман

## Список на учесници

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 
* 

Категорија:Гент-Вевелгем
Категорија:Светска турнеја на UCI 2021
Категорија:Белгија во 2021 година
Крсто Георгиев - Новоселски

**Крсто Георгиев - Новоселски** (~ во  —  во ) — македонски револуционер и војвода, член на Месниот комитет на ТМОРО во Ново Село (Струмичко). 

## Животопис
Крсто бил револуционер ѝ соработник на Гоце Делчев. На 25 годишна возраст, станал местен војвода на чета од 20 до 30 комити. Тој е дел од Струмичката афера (1901 година), во која добил наредба да го ликвидира Георги Ѓозев, кој отворено насекаде зборувал за извршените убиства од организацијата врз 5-мина Албанци од Ново Село. Со, крајот на Аферата Мис Стон (1902 година) и зачестените борби помеѓу врховистите и централистите, Крсто заедно со Андреј Докурчев и Велко (од Ново Село), биле придружба на Гоце Делчев и Иван Манолев, кои ги пренеле преку Дабиље, Куклиш до Костурино. По крвавата битка помеѓу четите на Андон Ќосето и турскиот аскер одиграна на Митровден (8 февруари 1902 година), во селото Бориево, четата на Крсто Георгиев се споила со четата на Ќосето и заедно успеале да ги одминат сите потери кои биле пратени по нив. По овој настан сите околни села биле изложени на терор и репресалии од турскиот аскер. 

Поради учество во Илинденското востание, одлежал затвор од шест месеци. По амнестирањето се вратил во својот роден крај. Во 1905 година неговите четници и оние на Лука Иванов, пристигнале во селото Куклиш со 40 товари оружје и муниција со цел да ги пренесат во јужна и централна Македонија (Гевгелиско и планината Кожуф). Но, кај селата Куклиш, на 4 февруари, 1905 година биле пресретнати од Турците, по што била започната битка, во која настрадале мештаните, но и нивните куќи и добиток.  

Бил ранет кај село Корино (декември, 1905 година). Се засолнил во селото Моноспитово, каде бил повторно опколен ѝ немајќи излез се самоубил. 

## Наводи

## Литература
Манол Пандевски, Ѓорѓи Стоев-Трнката - Струмица и Струмичко низ историјата, Струмица, 1969.

Категорија:Дејци на ВМРО од Струмица
Божидар Антуновиќ

**Божидар Антуновиќ** (Нови Сад, 24 јули 1991) — српски спортист, специјалист во фрлање ѓуле. Член е на АК Градитељ од Инѓија. Тој студирал на Државниот универзитет во Аризона.

## Спортска биографија
Кариерата ја започнал како фрлач на диск и набрзо  преминал на ѓуле. Тој е кадетски шампион на Србија во 2008 година, а во 2009 година шампион за помлади јуниори. На Светското јуниорско првенство во 2010 година во Монктон, Канада, тој постигна голем успех поставувајќи нов личен рекорд за постари јуниори од 20,20 м (6 кг), што му го донесе второто место и сребрениот медал. Ова е прв медал за Србија во дисциплината фрлање ѓуле од светските јуниорски првенства. Учествувал на Европското првенство 2012 г. во Хелсинки, каде отпаднал во квалификациите.

## Значајни резултати

## Лични рекорди

## Наводи

## Надворешни врски

* Профил на веб-страницата на ИААФ

Категорија:Српски атлетичари
Категорија:Родени во 1991 година
Дварс дор Вландерен 2021

**Дварс дор Вландерен 2021** — 75. издание на велосипедската еднодневна трка Дварс дор Вландерен, која се одржала на 31 март како единаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.

Била освоена од Дилан ван Барле.

## Екипи

Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите деветнаесет екипи настапиле на трката. Шест професионални континентални екипи настапиле, со што главната група се состоела од 25 екипи. Од нив, само  не настапиле со максималните дозволени седум возачи. Неколку возачи биле во близок контакт со членови на екипата кои биле позитивни на КОВИД-19, поради истите причини не настапиле ни на Гент-Вевелгем три дена претходно, поради што морале да бидат во изолација една седмица. Краткиот рок ја спречила екипата да направи замена, поради што се решиле да настапат само со пет возачи. Од вкупно 171 возач, 123 ја завршиле трката.

## Поредок
### Завршен пласман

## Список на учесници

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 
* 

Категорија:Дварс дор Вландерен
Категорија:Светска турнеја на UCI 2021
Категорија:Белгија во 2021 година
Емир Бекриќ

мини|Бекриќ на Летните Олимписки игри 2012 г.
**Емир Бекриќ** (Белград, 14 март 1991) — српски атлетичар кој е специјалист во 400 метри со пречки, државен рекордер и освојувач на медали на светските и европските првенства.

## Кариера
Бекриќ е и јуниорски рекордер на Србија во дисциплината 110 метри со пречки (резултат 14,20 постигнат во 2008 година). На Европското првенство за помлади сениори во 2011 година во Острава освоил бронзен медал. На Летната универзијада во Шенџен истата година, во полуфиналната трка го собори државниот рекорд стар 23 години на 400 метри со пречки со време од 49,55 секунди. Подоцна го освои шестото место во финалето.

На Европското првенство во Хелсинки во 2012 година освои сребрен медал на 400 метри со пречки што го истрча за 49,49 секунди. На овој начин, Бекриќ постана првиот српски спортист кој освоил медал на Европското првенство на отворено. Во полуфиналето, Бекриќ го соборил државниот рекорд со 49,37 секунди.

Учествувал на Средоземни игри 2013 во Мерсин, и победил постигнувајќи рекорд на игрите и нов национален рекорд од 48,83 секунди. Набргу потоа учествуваше на Европското првенство за помлади сениори во Тампере, каде со време 48,76 го освои златото и постави нов државен рекорд.

Истата година, на Светското првенство во Москва, тој постави национални рекорди во полуфиналето и финалето, како и најдобрите времиња во сезоната за натпреварувачите од Европа, достигнувајќи го бронзениот медал. ЕАА му додели признание за Европски атлетичари на годината, како најдобар млад спортист.

Во декември 2013 година, Белградската атлетска федерација го прогласи за најдобар спортист во 2013 година, а од дневниот весник Sport доби награда „златна значка“ за најдобар спортист.

Негов тренер е Мирјана Стојановиќ.

## Резултати

## Наводи

## Надворешни врски

* Податоци за веб-страницата на ИААФ 
* Бекриќ за „Новости“: Се изгубив, но пак се смеам („Вечерње новости“, 23.01.2017)

Категорија:Српски атлетичари
Категорија:Родени во 1991 година
Замкова Гора (Киев)

**Замкова Гора** () ― рид и историска знаменитост во средиштето на Киев, Украина. Тој е дел од градскиот географски релјефен комплекс познат како Киевски Планини (или Киевски Ридови). Местото се вика „Замкова“ затоа што Витаутас Велики тука имал свој замок. Други имиња: Хоревица, Киселивска, Фроловска, Лиса Гора. Некои важни настани од украинската историја се случиле на ридот.
мини|225x225пкс| Поглед кон населбата Подил со Замкова Гора во позадина.
Според некои истражувачи, Замкова Гора има и мистична праисторија, наводно една од лисите гори („ќелави планини“) - местата на собирите на вештерки. Географски навистина е „ќелава“ (недостигаат дрвја) од повеќе страни.

Во 18 век на ридот биле основани гробишта (сега напуштени).

Сега е мал пејзажен парк во Подолски реон кој сè уште содржи интересни гробни споменици. Замкова Гора е исто така еден од двата рида што се граничат со Андријивскиот Спуст.

Враќајќи ја мистичната суштина на ридот, месните сатанистички групи ги спроведуваат своите церемонии таму од крајот на 1980-тите. Мали обредни структури биле тајно изградени на местото.

## Поврзано

* Лиса Гора (Киев)
* Флоривски манастир

## Надворешни врски

* (на украински и руски) ''Zamkovagora'' Project  (именуван според ридот, со цел да ја изучува и зачува не само неа, туку и други знаменитости на стар Киев)

Категорија:Подолски реон
Категорија:Знаменитости во Киев
Категорија:Историја на Киев
Категорија:Вештерство
Категорија:Географија на Киев
Категорија:Замоци во Украина
Пандурица

**Пандурица** (црногорски: Пандурица) ― стар замок во Црна Гора јужно од градот Никшиќ. Сместен е во истоимената ридска област на брегот на реката Зета. Таа е споменик на културата од национално значење.

## Историја
Замокот првично бил изграден во 1367 година од Страцимир Балшиќ, Господарот на Кнежевството Зета. Областа Пандурица тогаш припаѓала на областа Горна Зета на кнежевството, а во 1362 година била ставена во владение на семејството Балшиќ. Замокот Пандурица, кој го добил името по областа, почнал да се користи за контрола на планинската патека и речниот брод на Зета.

Во 1473 година Горна Зета му ја доделил владетелот Иван Црнојевиќ на својот војвода Бодган, кој бил основач и водач на племето Пјешивци. Јужниот раб на долината Никшиќ долж Зета служел како граница помеѓу земјата на племенското семејство Никцевици и Отоманската Империја, која ја окупирала земјата околу Никшиќ (тогаш наречена Оногошт). Бил воспоставен трговски пат помеѓу земјите, а замокот Пандурица потоа бил користен за контрола на оваа рута. Турците редовно го напаѓале замокот, но секој пат бил повторно изграден. Постојат предлози дека областа во близина на замокот била активно реконструирана помеѓу 1500 и 1600 година. Во 16 век, Манастирот Острог бил основан во југоисточните планини покрај патеката; па замокот Пандурица почнал да служи како безбедносен кордон за манастирот.

Во 1877 година, градот Никшиќ бил ослободен од Турците од силите на кнезот Никола Петровиќ-Његош (подоцна крал). Во 1878 година Стара Херцеговина била припоена на Црна Гора по барање на Русија. За поврзување на нови територии со копното на Црна Гора и нејзиниот главен град Подгорица, било одлучено да се изгради нов пат и да се изгради мост над Зета во околу 1 км во близина на замокот Пандурица. Реката таму била многу широка, па мостот станал многу долг. Кнезот Никола побарал помош од рускиот император Александар III: тој се согласил и доделил ресурси за изградба на патот, кој одел во близина на замокот, и за изградба на масивниот монументален мост со 18 распони, Царев Мост, кој сега се смета за една од главните знаменитости на Црна Гора.

Од 2014 година, замокот и соседните територии сè уште припаѓале на семејството Никцевици од племето Пјешивци. Денеска во замокот се водат археолошки и реставраторски работи. Во 2017 година била одбележена 650-годишнината на Пандурица.

## Наводи
 

### Книжевност (на црногорски и српски)

* 
* Александар Дероко, *„Средњовековни градови во Србији, Црној Гори и Македонији“*, Београд 1950 г.
* Михаило Диниќ: Српска земја во средината, СКЗ Београд, 1978 година.
* Група автора: Историски лекови Црне Горе, књига 5, Daly Press-Вијести, 2006.сикон Црне Горе, књига 5, Daly Press-Вијести, 2006 година.
* Михаило Диниќ „Земље херцега Св. Саве“, „Глас“ бр. 182 (1940) 151-257 и СКЗ, Београд 1978 година.

Категорија:Тврдини во Црна Гора
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Туристички атракции во Црна Гора
Немања Илиќ

**Немања Илиќ** (11 мај 1990) е српски ракометар на Феникс Тулуз и репрезентацијата на Србија.

## Клупска кариера
Откако поминал низ младинските категории на Партизан, Илиќ поминал две сезони на позајмица во Раднички Крагуевац. Тој се вратил во својот матичен клуб во 2010 година и му помогнал на тимот да освои две последователни национални првенства (2011 и 2012 година). Во 2013 година, Илиќ се преселил во странство и потпишал со францускиот тим Феникс Тулуз. Бил позајмен во Барселона на почетокот на 2019 година, на местото на повредениот Каспер Улрих Мортенсен до крајот на сезоната.

## Репрезентативна кариера
Српски интернационалец од 2012 година. Илиќ учествувал на две Светски првенства (2013 и 2019 година) и на три Европски првенства (2014, 2018 и 2020 годин).

## Приватен  живот
Илиќ е постар брат на неговиот соиграч од репрезентацијата Вања Илиќ.

## Трофеи
; Партизан
* Српска ракометна супер лига : 2010–11, 2011–12
* Српски ракометен куп : 2011–12, 2012–13
* Српски ракометен Суперкуп: 2011, 2012 година
; Барселона
* Лига АСОБАЛ : 2018–19
 
## Наводи
* рекорд на LNH 
* Nemanja Ilić

Категорија:Ракометари на РК Барселона
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1990 година
Категорија:Српски ракометари
Лазар Кукиќ

мини|Кукиќ во 2020 година
**Лазар Кукиќ** (12 декември 1995) е српски ракометар кој играл за СЛ Бенфика и за репрезентацијата на Србија.

## Кариера
Откако поминал низ младинскиот тим на Партизан, Кукиќ бил промовиран во првиот тим во сезоната 2013-2014. Тој потпишал со шпанскиот клуб БМ Логроњо Ла Риоха на почетокот на 2017 година.

Репрезентативец на Србија од 2016 година, Кукиќ учествувал на Светското првенство во ракомет за мажи во 2019 година и на Европското првенство во ракомет за мажи 2020 и 2022 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* ЕХФ рекорд

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1995 година
Категорија:Српски ракометари
Вања Илиќ

**Вања Илиќ** (25 февруари 1993) е српски ракометар на Шарт МХБ и на репрезентацијата на Србија. Тој е помлад брат на ракометарот Немања Илиќ.

## Кариера
Откако играл за ПКБ, Илиќ потпишал со Партизан во јуни 2011 година. Тој поминал четири сезони во клубот, пред да се пресели во странство во македонскиот Работнички. Една година подоцна, Илиќ повторно се приклучил на Партизан, но брзо се врати во Македонија за да игра за скопскиот Металург.

На репрезентативно ниво, Илиќ освоил сребрен медал со српскиот тим на Летната универзијада 2015 година и учествувална три Европски првенства (2018, 2020 и 2022 година ) и едно Светско првенство (2019 година).

## Трофеи
; Партизан
* Српска ракометна супер лига : 2011–12
* Српски ракометен куп : 2011–12, 2012–13
* Српски ракометен Суперкуп: 2011, 2012 година

## Наводи

## Надворешни врски
* ЕХФ рекорд
* рекорд на LNH

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1993 година
Категорија:Српски ракометари
Борл (замок)

десно|мини|333x333пкс| Замокот Борл на ридот над реката Драва (2021)
**Замок Борл** ()  — импозантен средновековен замок над бреговите на Драва североисточно од главната населба во Долане, Словенија. Веројатно датира од 12 век со додатоци од 15 и 17 век. До денешен ден опстанале некои ѕидни слики, скулптури и внатрешен мебел. Во Втората светска војна, помеѓу 1941 и 1943 година, замокот служел како затвор на Гестапо. Отпрвин, шталите на замокот, а подоцна и самиот замок биле користени за затворање, испрашување и мачење на осомничени. Во 1956 година била отворена спомен-соба и била откриена спомен-плоча во замокот. Заштитен е како споменик на културата од национално значење.

## Наводи

Категорија:Замоци во Словенија
Категорија:Културни споменици во Словенија
Нафтено поле Кикинда

**Нафтеното поле Кикинда** е нафтено поле сместено во Кикинда, Србија. Нафтата од полињата Кикинда се од ист генетски тип како онаа на нафтените полиња во Мокрин.

## Наводи

Категорија:Геологија на Србија
Трем (врв)

**Tрем** со својата висина од 1810 метри, е највисокиот врв на Сува Планина, на неговиот западен крак. Областа околу врвот е карпеста, составена од длабнатини и заливи кои се тревни на дното.

Трем, еден од највисоките врвови во Србија, важи и за најатрактивниот врв, најмногу поради тоа што северниот дел од варовничката карпа која го формира врвот има вертикален пад од 1.000 метри. Од врвот се пружа поглед на речиси на целата југоисточна Србија, вклучувајќи го масивот Стара Планина со врвот Миџор, како и на Сврљишките Планини и целото Заплање.

Трем е и целта на најмасовната планинарска републичка акција наречена *Зимско искачување на Трем*. Уште една од масовните планинарски акции која се одржува долга низа години е и *Ноќното искачување до Трем*.

Административно масивот околу врвот, како и самиот врв припаѓаат на општина Нишка Бања.

## Галерија

Trem, S.planina.jpg|Обележје на врвот.
Divna Gorica.jpg|Поглед на врвовите Трем и Соколов Камен од врвот Дивна Горица (Сува пПланина).
Vrh Trem.jpg|Врвот Трем.
Suva planina 8.jpg|Трем.
Suva planina 9.jpg|Трем.
Податотека:Suva planina 21.jpg|Карстна депресија недалеку од Трем, каде мразот останува поголем дел од годината.


## Поврзано

* Сува Планина

## Наводи
 

## Надворешни врски

* Трем
* Сува Планина, Трем 1810 година
* Највисокиот врв на Сува Планина

Категорија:Сува Планина
Категорија:Планини во Србија
Природен резерват Клисура Брњице

**Природниот резерват Клисура Брњица** е локација во режим на заштита, со површина од 702,88 го опфаќа сливот на Брњичка Река над Голубичката Клисура.

Геоморфолошки карактеристичната котлина со клисура и кањон претставува природна појава. Специфичната микроклима се рефлектирала на вегетацијата. На ова подрачје се развила сложена вегетација: од термофилни шуми и грмушки до мезофилни буково-оревови и буково-липови шуми.

Во клисурата на Брњичка Река, на стрмните изложени падини, распространета е заедница на дабови и цер со габер. Во клисурата на Брњачка Река застапени се разновидни заедници, од реликтни полидоминантни, преку реликтни осиромашени, до заедници од современ тип во кои доминираат благун, крупнолисен благун, цер, јоргован, црн јасен, маклен и грабер.

## Литература

* 

## Надворешни врски

* Министерство за животна средина и просторно планирање на Република Србија

Категорија:Природни резервати во Србија
Воена академија (4 сезона)

Четвртата сезона на телевизиската серија *[[Воена академија (ТВ серија)|Воена академија]]* била премиерно прикажана на РТС од 29 септември до 31 декември 2018 година.

## Синопсис
Се дознава во кои гранки на армијата се распоредени новите кадети, а доаѓаат и некои нови воени лица.

## Улоги

### Главни

* Бојан Периќ – Данијел Стошиќ
* Бранко Јанковиќ – Живојин Џаковиќ
* Тијана Печенчиќ – Милица Зимоњиќ Зимче
* Славен Дошло – Илија Морача Ика
* Вучиќ Перовиќ – Богољуб Јанковиќ Буги
* Ѓорѓе Стојковиќ – Груја Голијанин
* Анѓела Јовановиќ – Светлана Савиќ Цеца
* Андреа Ржаничанин – Анѓела Бањац
* Гордана Пауновиќ – Марија Гачеша Маша
* Јован Јовановиќ – Гвозден Савиќ
* Јована Беловиќ – Наџа Лалиќ
* Небојша Миловановиќ – мајор Драган Кашанин
* Иван Михаиловиќ – Мирко Клисура
* Драгана Дабовиќ – Инес Шашвари Шаша
* Тамара Драгичевиќ – Надица Арсиќ
* Радивоје Буквиќ – Проф. мајор Миодраг Марковиќ
* Гордан Кичиќ – познат глумец
* Виктор Савиќ − Капетан на корветата Здравко Бркиќ
* Тихомир Станиќ – генерал Зековиќ
* Драган Бјелогрлиќ – Полковник Мирослав Паниќ
* Младен Нелевиќ – Десимир Џаковиќ
* Олга Одановиќ – Милијарда Клисура
* Предраг Смиљковиќ – Богољуб Зимоњиќ
* Марија Вицковиќ – Рија
* Марија Бергам - Александра
* Милан Мариќ − Огнен
* Марко Гверо − Потполковник Данило Јеж
* Јелица Сретеновиќ – готвачка Бранкица Тодоровиќ Буразер
* Марија Гашиќ − Глогиња Јовановиќ
* Анка Гачеша − Виолета
* Милица Томашевиќ − Маруша Павловиќ Мара

### Епизодни

* Горан Радаковиќ – професор Чучко
* Синиша Чопиќ − Душан Павловиќ, татко на Мара
* Зинаида Дедакин – мајка на Маша
* Наташа Чулибрк − Анѓелија Џаковиќ, ќерката на Џаковиќ и Надица
* Миљан Прљета како Ратомир
* Ѓорѓе Марковиќ како мајор Жељко Тремошљика
* Верољуб Јефтиќ како офицер
* Нела Михаиловиќ како богатата Хелена
* Васа Вранеш како Милош, син на Рија
* Радослав Миленковиќ како чичко Живојин
* Љубиша Милишиќ како татко на Ика
* Марија Опсеница како мајка на Ика
* Рада Ѓуричин како Ружица, мајка на Анѓелина
* Бранка Пујиќ како Милена Савиќ, мајка на Цеца
* Драган Петровиќ како Васа Савиќ, татко на Цеца
* Милош Петровиќ како Калаш
* Милица Мајкиќ како Мија
* Ива Јовановиќ како Марија Савиќ, сестра на Цеца
* Оливера Викторовиќ како Рада Џаковиќ, мајка на Џаковиќ
* Предраг Бјелац како Зорко Савиќ, татко на Гвозден
* Харис Бурина како Марадона Клисура

## Епизоди

## Забелешка
* За време на досегашното емитување на серијата, името на самата епизода не било наведено на почетокот на секоја епизода.

## Надворешни врски
*  на сајтот IMDb  (јазик: англиски)

Категорија:Српски телевизиски серии
Јелена Костов

**Јелена Костов** (Димитровград, СФРЈ, 23 ноември 1983 година) е српска поп-фолк пејачка која се натпреварувала во Ѕвездите на Гранд, сезона 2008-2009 година.

## Биографија
Јелена Костов е родена во Димитровград во Србија, мал град во близина на Бугарија. Основно училиште завршила во родниот Димитровград, а средно музичко училиште во Ниш и Музичката академија исто така во Ниш. Таа во четвртата сезона била учесник во Ѕвездите на Гранд, стигна до самиот крај на натпреварувањето и го зазеде седмото место во финалната емисија. Како награда ја добила песната *Нисам била спремна* . Во 2016 година ја објавила песната *1005*.

## Дискографија

### Албуми

* Моје друго ја (2018)

### Синглови

* Нисам била спремна (2009)
* Због тебе (2009)
* Она не зна за мене (2010)
* Одлазите сви (2011)
* Немој да ме молиш (дует со Петар Митиќ) (2012)
* Очи пропалице (2012)
* Седам година (2012)
* Воли ме и чувај ме (дует со Ливе Банд) (2012)
* Себична (2013)
* Волим да те волим (дует со Фул Стрике) (2013)
* Ракија и дискотека (дует со Џус) (2013)
* Једина у граду (2014)
* Љубави нема (2014)
* Нагле промене (дует со Стефаном Јаковљевиќ) (2014)
* Бичу јача (2015)
* 1005 (2016)
* Луда, еуфорична (2017)
* Хеј, српски причам ти (2017)
* Понекад (дует со Амар Гиле) (2018)

#### Спотови

## Извори

Категорија:Поп-фолк пејачи
Категорија:Родени во 1983 година
Категорија:Српски пејачки
Николај С’бев

200px|мини|Николај С’бев
**Николај Јорданов С’бев** () е бугарски претприемач и политичар, пратеник во 47-то Народно собрание, министер за транспорт и врски во владата на Кирил Петков.

## Животопис
Роден на 24 септември 1960 година во Русе. Дипломирал на Вишата поморска школа во Варна со диплома за управување со флоти и пристаништа и во Универзитетот за национална и светска економија со диплома за транспортна економија и менаџмент. Има завршено и бројни постдипломски курсеви поврзани со маркетинг, финансии, комуникации, менаџмент и статистичка анализа.

Неговиот експертски профил е бизнис моделирање и стратешка анализа. Бил комерцијален директор во државното претпријатие „Бугарски речен превоз“. Неговата професионална кариера во приватниот сектор започнува во 1993 година. Основач е на логистичката групација со брендот „Еконт Експрес“. Автор е на учебникот „За капетани на блиска пловидба по Дунав“.

## Политичка кариера
На изборите во ноември 2021 година е избран за пратеник во 47 Народно собрание од листата на „Ја продолжуваме промената“. На 13 декември 2021 година е избран за министер за транспорт и врски во владата на Кирил Петков.

## Наводи

Категорија:Бугарски министри
Категорија:Родени во 1960 година
Театар Бора Станковиќ

250x250пкс|мини
**Театарот** **Бора Станковиќ** е театар во Врање. Во големиот пожар од 2 јули 2012 година театарот изгорел до темел.

## Историја
Првата театарска претстава ја одиграле Врањанци на 30 јануари 1896 година. Тоа бил „Горски венец“ на Његош во режија на Радое Домановиќ, тогашен професор во Гимназијата во Врање.
десно|мини|250x250пкс| Сцена од претставата Кривово, 2003 година
Врањанците на 5 октомври 1942 година го формирале „Театар на граѓанските касина“, кога во Врање започнува организираниот театарски живот.

Окружниот народен театар во Врање е основан на 27 април 1946 година и успешно работел до 31 јануари 1954 година. А потоа следувал период на успешно делување на аматерскиот театар, со постојан репертоар, многубројна публика и награди на републички и југословенски фестивали. Покрај бројните награди и признанија, театарот ги добил и Вуковата награда и Орденот на заслуги за народот со сребрени зраци.

### Театар Бора Станковиќ
Театарот Бора Станковиќ, 5 септември 1997 година станал професионален и повторно се приклучил на семејството на професионални театри во Србија. Најголемиот успех доживува додека го води режисерот и глумецот на Радослав Радивојевиќ (1943-2009), во периодот од 1972 година до 2009 година. Од мал паланечки ансамбл се создал угледен професионален театар, кој во 2003 година со претставата „Кривово“, по текстот на Радосав Стојановиќ (режија Југ Радивојевиќ ), е апсолутен победник на Средбите на професионалните театри на Србија „Јоаким Вујиќ“. Радивојевиќ е неизбежно име во културниот живот на Врање. Во 1979 година ги започнува „Театарските денови на Бора “ (кои продолжуваат и денес) и ги води цели 28 години. За тоа време пред врањанската публика се прикажани над 400 претстави, а учествуваат и бројни театри од Србија и од странство. Покрај тоа, тој пишува и опширна историја на театарскиот живот на градот под Пржар - „Театарскиот живот на Врање“, 1987 година.

Театарскиот живот во Врање се одвива во зграда изградена во 1892 година од врањанскиот трговец Јанча Јовановиќ. Денес салата и сцената се на исти темели, а новиот дел и адаптацијата се направени во 1993 година и 1998 година.
десно|мини|250x250пкс| Влезот во зградата на театарот по пожарот на 2 јули 2012 година.
Во пожарот што се случи на 02.07.2012 година во раните утрински часови изгоре зградата на театарот.

## Литература
* Радослав Радивојевиќ: Театарски живот на Врање, Врање, 1987 г.
* Радослав Радивојевиќ: 25 години театарска радост, Врање, 2005 г.
* Радослав Радивојевиќ: Врање Театар Временска машина 1896 - 2006, Врање, 2006,

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјален сајт на театарот
* http://www.nin.co.rs/1999-12/16/10822.html

Категорија:Театри во Србија
Категорија:Врање