open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Бистрица (Пиринско)

**Бистрица** () — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Кресна на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Историја
### Отоманско Царство
Црквата „Свети Ѓорѓи“ датира од 1861 година, а „Свети Јован“ во областа Дубово - од 1872 година.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1540 жители, од кои 1300 Македонци и 240 Власи.

На полноќ на 24-25 септември 1902 година, во присуство на Врховниот револуционерен совет, Врховниот комитет и 150 милиционери, во долната црква во Бистрица со молитва започнало Горноџумајското востание. На 19 и 20 октомври 1902 година, за време на востанието, во селото се водела големата битка при Бистрица. 

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, пет лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото Бистрица се наоѓа во планинска област, на 9 километри источно од Благоевград. Се состои од 42 села и подсела. Некои од нив се: Дренови, Арабаџии, Шоповци, Георгивци, Ризовци, Милово, Серезли, Брезово, Широканти, Бракаданци, Дабово, Чепарковци, Тренчовци, Каменарци. Низ селото минува реката Бистрица.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 171.5км².

## Население

Според пописот од 2021 година, селото имало 79 жители, со густина на населеност од 0.4606км².

Во пописот од 2011 година имало 90 жители, што значи дека во текот на една деценија има стапка на пад на население од -1.2%.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2724.
## Наводи

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Бучино

**Бучино** — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.

## Географија и местоположба
Бучино е првото село во Пиринска Македонија од десната страна на реката Струма, гледајќи го нејзиното течение. Оддалечено е 6.6км од Горна Џумаја, на надморска височина од 577 метри.

## Историја
Георги Стрезов во 1891 година напишал за селото:

„Бучино, се наоѓа на 3 часа до јужниот дел на Џумаја, во близина на самата граница, тој е опкружен со густеж од грмушки и шума, кој е добро чуван, бидејќи (велат старите) умрел секој што се осмелил да исече макар и гранка од таа шума. 

При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, двајца жители од Бучино доброволно се пријавиле во Македонско-одринската милиција.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 15.93км². Претежно преовладуваат пасишта и во одредена мера обработлива површина. 

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 58 жители, со густина на населеност од 3.641/км².

Во пописот од 2011 година имало 88 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -3.9%.

До 1900 година, според познатата статистика на Васил К'нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), населението на Бучино (Баир Кјои) броело 517 луѓе, од кои 442 биле христијани и 75 турци.

Големината на населението според пописите низ годините:

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2742.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности
мини|Документ на Михаил Бучински

* Арсо Пандурски (1915 – 1944), партизан

* Никола Чаргата,  револуционер, војвода на селскиот одред Бучино во 1904 година.

* Михаил Бучински, македонско-одирински милиционер, 30 години, кафеанџија, трговец, 3-та класа, Струмичка чета, четврта чета од 13-та чета.

* Станимир Атанасов, македонско-одрински милиционер, 3 чета од 5-от одрински полк

* Стојан Божков Бучински (18.09.1887 – ?), револуционер, деец на ВМРО (Иван Михајлов)

* Андон Георгиев Христов (20.03.1895 – ?), револуционер, деец на ВМРО (Иван Михајлов)

* Стојан Николов Миленков (11.02.1904 – ?), револуционер, член на ВМРО (Иван Михајлов)

* Спас Јотов Георгиев (5.04.1894 – ?),  револуционер, член на ВМРО (Иван Михајлов)

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Крџево

**Крџево**  (од 1934 г.: **Б’лгарчево**, ) е село во Општина Горна Џумаја, Пиринска Македонија, денес во Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото се простира на десниот брег на реката Струма, 4.5км западно од градот Горна Џумаја. Се наоѓа на надморска височина од 350м.

## Историја
Првпат се спомнува во османски дефтери од 1576 со името „*Курди јавузча*“. До 1934 година се викало Крџево, кога му е променето името.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 12.07км².

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 368 жители, со густина на населеност од 30.48км².

Во пописот од 2011 година имало 320 жители, што значи дека во текот на една деценија има стапка на раст на население од 1.3%.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2746.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Села во Бугарија
Габрово (Пиринско)

**Габрово** — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.

## Географија и местоположба
Габрово се наоѓа во источните падини на планината Влаина, во близина на границата со Македонија. Оддалечено е 21 километар југозападно од Горна Џумаја. Сместено е на надморска височина од 836 метри.

## Историја
Во 1891 година, Георги Стрезов пишува за селото:Во XIX век селото било муслиманско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци-муслимани.

## Стопанство

## Демографија
Според пописот од 2011 година, во Габрово имало 36 жители, запишани како Бугари.

На табелата и графиконот е прикажан бројот на населението во селото низ сите пописни години за периодот 1934-2011:

## Религија
Во селото има средновековна црква „Свети Ѓорѓија“, којашто се наоѓа на десниот брег на Габровска Река, во маалото Чандревица. Во Самарџиското Маало во 1905 година е изграден храмот „Свети Јован Рилски“.

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

#### Починати

* Софрониј Стојанов (Цер, Кичевско, 1871  – 1903) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи


Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Хрсово (Горноџумајско)

**Хрсово** (од 1971 г. офиц. **Горно Хрсово**) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото Хрсово се наоѓа на југозападните падини на планината Рила, на надморска височина од 560 метри. Од градот Горна Џумаја е оддалечено 6.7 километри источно.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 26.4км². Претежно преовладуваат шуми и во одредена мера пасишта.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 111 жители, со густина на населеност од 4.2/км².

Во пописот од 2011 година имало 78 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 3.4%.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2727.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Делијазмино

**Делијазмино** (од 1934 г. офиц. **Зелендол**) —  село во Горноџумајско, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во историско-географската област Пиринска Македонија, на меѓународниот пат кон Македонија. Оддалечен е само 4 километри од Горна Џумаја, 26 километри од македонско-бугарскиот граничен премин Станке Лисичково и 97 километри од главниот град Софија. Низ селото поминува мала река, а на околу 1,5 километар во правец кон Горна Џумаја тече реката Струма. Сместено е на надморска височина од 480 метри.

## Историја
Во 1891 година Георги Стрезов пишува за селото: Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители, сите Македонци.

Во ноември 1944 година во Делијазмино е создаден првиот концентрационен логор на комунистичкиот режим во Бугарија, во кои биле приведени 203 цивилни граѓани на Германија и нејзините сојузници.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 7км². Претежно преовладува обработливата површина, а на остатокот од атарот има пасишта и изграден дел, поради непосредната близина на градот Горна Џумаја.

## Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 220 жители, од кои 218 биле запишани како Бугари.

На табелата е прикажан бројот на населението низ сите пописни години за периодот 1934 - 2011:

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2745.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани
На 8 септември во црквата „Пресвета Богородица“ во селото секоја година се одржува традиционален собир.

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи


Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Лешко

**Лешко** —  село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.

## Географија и местоположба
Лешко е планинско село, сместено на надморска височина од 591 метар, во близина на македонско-бугарската граница. Оддалечено е 16 километри југозападно од Горна Џумаја.

## Историја
Според Рилската грамота на Иван Шишман од 1378 година, селото е во сопственост на Рилскиот манастир.

Во XIX век Лешко е големо македонско село во рамките на Горноџумајската каза на Серскиот санџак. Во 1816 година во селото е изградена црквата „Свети Архангел Михаил“. Според месното население, ктитор на црквата е извесен Стојан - лешковец, којшто се јавувал како ктитор на новата црква, откакот старата „Света Богородица“ била срушена.

Во 1891 година Георги Стрезов пишува за селото:Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.300 жители, сите Македонци.

Во Лешко функционира комитет на ВМОРО и селото во организацијата е познато како „Републиката на Чернопеев“. Кон крајор на 1909 година комитетот на Лешко бил обновен од Христо Чернопеев, Михаил Думбалаков, Константин Самарџиев и Кочо Хаџиманов. 

## Стопанство

## Демографија
Според последниот попис од 2011 година, во селото имало 197 жители, запишани како Бугари.

На табелата е прикажан бројот на населението во Лешко за периодот 1946-2011:

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

* Александар Китанов, познат **Санде** ( 1881 - 23 декември 1906, Русиново, Беровско) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи


Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Лисија

**Лисија** — речиси напуштено село во општината Благоевград, Благоевградската област, Бугарија. Сместено е во подножјето на планината Влахина. На 29 јануари 1944 година, тринаесет Бугарски партизани загинале во битка во близина на селото.

## Географија
Селото се наоѓа во планинска област.

## Историја
Во 1891 година Георги Стрезов напишал за селото:

...Лисија, село со 180 куќи, се наоѓа јужно од Џумаја, оддалечена 4 часа. Нема ниту црква, ниту училиште. Жителите живеат најмногу со земјоделство.

Кога избувнала Првата Балканска Војна во 1912 година, 13 луѓе од Лисија доброволно се пријавиле за Македонско-одринските доброволни чети.

## Население
До 1900 година, според познатата статистика на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), населението на селото броело 780 луѓе, сите Македонци-Христијани.

## Личности
**Родени во Лисија**
*Коле Ангелов, македонско-одрински доброволец
*Христо Михалков Јанакиев (10.03.1874 – ?), член на ВМРО (Иван Михаилов)
* Стојне Лисински (1908-1993), партизан

**Починати во Лисија**
* Арсо Пандурски (1915-1944), партизан
*  Веса Бараковска (1922-1944), партизанка
* Стефка Филипова (1922-1944), партизанка

## Наводи

Категорија:Села во Пиринска Македонија
Логодаж

**Логодаж** или **Логодаш** () —  село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја (Благоевград) на истоимената област, југозападна Бугарија. Лежи недалеку од државната граница со Р Македонија.

## Географија
Селото е сместено во планински предел, 15&nbsp;км западно од Горна Џумаја, по патот за границата со Р Македонија. Кај селото се наоѓа граничниот премин „Логодаж“ (порано „Станке Лисичково“) преку кој се преоѓа во Општина Делчево. На растојание од 1&nbsp;км е вештачкото езеро Стојковци.

## Историја
Во 1891 г. охридскиот интелектуалец Георги Стрезов напишал за селото:

Во 1955 г. Долното Маало на Логодаж е прогласено за посебно село и преименувано во **Станке Лисичково**, во чест на месниот комунистички деец Станке Лисичков. Во 1959 г. кон Станке Лисичково е присоединето и Горното Маало. Во 1993 г. е повратено изворното име на селото.

## Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 540 жители, сите Македонци-христијани.

Ова е бројноста на населението според пописите низ минатите десетлетија:

## Стопанство и општествени установи
Во селото работи претпријатието „Винпром Логодаж“. Селото се одликува со висок стопански развој, со развиена инфраструктура, зачувана природна околина и ниски стапки на престапност меѓу населението. Народното читалиште „Иван Чаушки“ важи за главен културен центар на пограничните села, меѓу кои Клисура и Лешница (Обел).

## Природозаштита
Во 2012 г. во атарот на Логодаж е прогласено заштитеното подрачје „Наоѓалиште на балканското часовниче“ со цел да се запази живеалиштето на растението балканско часовниче (*Erodium absinthoides*).

## Личности
*  Димитар Стојанов — учител во Селиште (1870) и Клисура (1871 – 1876)
* Иван Божинов — доброволец во Руско-турската војна (1877-78); починал пред 1918 г.
* Станке Лисичков (1913 – 1942) — комунистички деец

## Поврзано
* Логодашка Река

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Хасарлак

**Хасарлак** (од 1934 г. офиц. **Рилци**) е село во Општина Горна Џумаја.

## Географија и местоположба
Селото Хасарлак се наоѓа северно од градот Горна Џумаја, на надморска височина од 300 метри. Од општинскиот центар е оддалечено 3.5 километри. Тоа е претежно рамничарско.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 4.8км². Голем дел од таа површина е изградена поради непосредната близина на градот Горна Џумаја, додека пак на останатиот дел преовладува обработливата површина.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 923 жители, со густина на населеност од 190.2/км².

Во пописот од 2011 година имало 915 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 0.08%.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2710.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Ајдарово

**Ајдарово** (од 1987 г. офиц. **Изгрев**) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото Ајдарово се наоѓа во непосредна близина на градот Горна Џумаја. Од него е оддалечен 3.2 километри југоисточно, на надморска височина од 561 метар.

## Историја
Во 1963 година, населената област Ајдарово била прогласена за село. Во 1987 година селото било преименувано во Изгрев.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 6.3км². Претежно преовладува изградената површина, па потоа пасиштата и остатокот се шуми.

## Население

Според пописот од 2021 година, селото имало 745 жители, со густина на населеност од 118.1/км².

Во пописот од 2011 година имало 576 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 2.5%.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2711.

## Наводи

Категорија:Општина Горна Џумаја
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Баничан

**Баничан** — село во Општина Неврокоп.

## Географија и местоположба
Селото Баничан се наоѓа на десната страна од реката Места, на надморска височина од 508 метри. Од градот Неврокоп е оддалечен 5.3 километри северно. Селото е рамничарско.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 13.1км². На источната страна преовладуваат обработливите површини, додека пак на западната страна од атарот преовладуваат пасишта.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 517 жители, со густина на населеност од 39.4 луѓе на километар квадратен. 

Во пописот од 2011 година имало 611 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -1.6%.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2905.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Неврокоп
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Буково (Пиринско)

**Буково** — село во Општина Неврокоп, Пиринска Македонија, во југоисточниот дел на Бугарија.

## Географија и местоположба
Буково е планинско село, оддалечено 21 километар северно од Неврокоп и 33 километри југоисточно од Банско. Селото се наоѓа на левата страна од реката Места.

## Историја
Покрај селото се наоѓа доцноантичката и средновековна тврдина Момина Кула.

Во XIX век, Буково е муслиманско село во Неврокопската каза на Османлиското Царство.

В 1891 година Георги Стрезов пишува за селото:Според Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век во Буково имало машко население од 170 души, кои живеат во 50 куќи.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 255 жители, сите Македонци-муслимани во 40 куќи.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 16.5км². Пониските делови од атарот се покриени со тревна вегетација, додека на повиските делови преовладуваат шумите.

## Демографија
Според пописот од 2011 година во селото имало 917 жители.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во Буково:

На табелата е прикажан бројот на населението низ сите пописни години за периодот 1934-2011:

## Религија
Жителите на селото се Помаци - со муслиманска вероисповед. Во селото има две џамии, а поновата џамија го има највисокото минаре во Бугарија.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2915.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи


Категорија:Општина Неврокоп
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Л’жница

**Л’жница** или **Лозница** — село во Општина Неврокоп.

## Географија и местоположба
Селото Л`жница се наоѓа на источните падини на Пирин планина, на надморска височина од 692 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 7 километри северо.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 25.9км². Претежно преовладуваат шумите.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 1,603 жители, со густина на населеност од 39.4 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 1,602 жители, што значи дека во текот на една деценија имало неутрална стапка на раст на население од 0.01%, односно немало промена.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2971.

## Културни и природни знаменитости
Во рамките на самиот атар на селото, се наоѓа Природниот резерват „Орелјак“, кој се простира на 850 хектари. Како заштитено подрачје е прогласено во 1985 година, поради буковата шума и карактеристичниот пирински чај, којшто вирее на таа површина.

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Неврокоп
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Мусомишта

**Мусомишта** (службено од 2016 година: **Мосомиште**, ) ― село во Општина Неврокоп.

## Географија и местоположба
Селото Мусомишта се наоѓа на источното подножје на Пирин планина, на надморска височина од 513 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 2.8 километри јужно.

На источната страна од селото се наоѓа канал којшто оди северно од Градската река во Неврокоп, која потоа се влева во реката Места.

## Историја
Во 1889 година Стефан Верковиќ го опишал Мусомиште како село со 75 бугарски и 18 турски куќи.

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 32.9км². Целата источна страна од него е обработливо земјиште, додека повисоките предели се под пасишта и шуми.

## Демографија
Во Мусомишта во 2013 година 2 258 жители. Голем дел од жителите се Македонци, кои потекнуваат од Егејска Македонија, некои се доселиле во 1912 година, а други биле донесени тука по познатата размена на населенија меѓу Бугарија и Грција во 1925 година.

Според пописот од 2021 година, селото имало 1,962 жители, со густина на населеност од 59.7 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 2,107 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.67%.

## Општествени установи
На 800 метри над селото се наоѓа црквата Света Троица. Во центарот работи и основно училиште, именувано како ОУ„Христо Ботев“.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2920.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани
Македонците во селото го прославуваат Илинден.
## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Мусомишта
Балдево

**Балдево** — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Балдево се наоѓа на надморска висина од 598 метри, на левата страна од реката Места. Од градот Неврокоп е оддалечено 7.1 километр североисточно, додека пак од општинскиот центар Грмен, е оддалечено 4.8 километри северно.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 8.1км². Делот што е покрај реката Места се обработува, додека на остатокот од атарот преовладуваат пасиштата.

На северниот дел од селото изграден е комплексот „Боже Име“.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 163 жители, со густина на населеност од 20.3 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 188 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -1.3%.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2948.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи
Боржоза

**Боржоза** (од 1934&nbsp;г. **Драгостин**; ) — поранешно село во Неврокопско, Пиринска Македонија, во денешната Општина Неврокоп (Гоце Делчев), Благоевградска област, Бугарија.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности
Личности родени во Боржоза, односно Драгостин:

* Антон Великов - Беломорски (1913-1975) — македонски револуционер, новинар, публицист, член на Македонскиот литературен кружок и член на ВМРО (Обединета)

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски
Дебрен

**Дебрен** — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Дебрен се наоѓа на 10 километри источно од Неврокоп и на 4 километри југоисточно од општинскиот центар Грмен. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на југозападните Родопи на надморска висина од 883 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 18.023 км2.

## Историја
Историјата на селото Дебрен може да се подели во две фази: историјата на новото и старото село.
мини|250п|десно|Празнување на Денот на детето во 1930-те години.

### Антиски и средновековен период
Историјата на старото село е античка и денес сè уште можат да се забележаат остатоци од неколку епохи на подрачјето на колалитетите „Св. Ѓорѓи“, „Св. Архангел“, „Алангерица“, „Гармаде“, „Пирек“, „Селиште“ и други. На еден километар северно од денешното село, биле пронајдени траги од доцноантичката црква. Остатоци од многу стари населби и два сè уште функционални римски мостови зборуваат за богатото историско минато на селото, убавината на природата, прекрасниот поглед на Пирин планина и долината на реката Места.

### Османлиско Царство
Во списокот на населби и број на немуслимански домаќинства во вилаетот Неврокоп од 13 март 1660 година, селото Дебрен (*Дебрани-и бузјург*), се споменува како село со 4 немуслимански семејства. Во други османлиски документи, селото се среќава испишано само како *Дебрани* ().

Во текот на 19 век, селото припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Дебрен* (Débren) е село со 60 семејства и 160 Помаци. Според Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век во селото Дебрен имало 331 машки муслимани а во селото имало 100 куќи. Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители, сите сите Помаци. Во селото имало 70 куќи.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволц во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Новото село датира од 1968 година, кога жителите решиле да го преместат селото во близина на рамнината, што ќе им ја олесни работата како земјоделци. Така започнало изградбата на едно од најновите села во Бугарија. Денес новото село Дебен е едно од најубавите и најразвиените села во регионот со канализација, водоснабдување, прекрасни двокатни куќи и вредно население. Во 2004 година, се отворило новото чилиште, за кое жителите можат да се гордеат. Во 1993 година, селаните изградиле голема и убава џамија со свој труд и ресурси.

## Население

## Наводи

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Долно Дреново

**Долно Дреново** — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Долно Дреново се наоѓа на 17 километри источно од Неврокоп и на 15 километри северно од општинскиот центар Грмен, во историско-географската област Чеч. Селото е полупланинско кое се наоѓа од двете страни на патот Гоце Делчев - Сатовча - Доспат, на надморска висина од 702 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 13.497 км2.

## Историја
### Антички период
Во близина на селото била пронајдена населба која опстојувала уште од 5000 година п.н.е. и тракиско светилиште во месноста Градиште од периодот VI-II век пред нашата ера.

### Османлиско Царство

Селото било основано пред 350-400 години од спојување на три мали населби кои се наоѓале на еден до три километри од денешната местоположба на селото.

Во списокот на населби и број на немуслимански домаќинства во вилаетот Неврокоп од 16 ноември 1636 година, Долно Дреново ) е село, во кое живеле 28 немуслимански семејства.

Во текот на XIX век, селото било муслиманско и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Долно Дреново* (*Dolné-drianovo*) е село со 60 домаќинства и 150 жители Помаци. Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 337 жители Помаци. со 70 куќи. Според Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век Долно Дреново имало муслиманско машко население од 196 души, и 60 куќи.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. По крајот на Балканските војни, од 480 жители во 1910 година, во 1920 година во селото останале само 298.

## Население

## Религија
мини|Училиштето, старата и новата џамија.

Населението на Долно Дреново е муслиманско. Во селото има две џамии — едната е повеќе од 500 години стара и била обновена во 2008 година, а другата била изградена во 1998 година и е една од најголемите џамии во Чеч и регионот воопшто.

## Културни знаменитости

Античко светилиште било откриено на територијата на селото, условно датирано од V-IV век п.н.е. Светилиштето се наоѓа на околу 2 км источно од селото десно од патот до Сатовча. На територијата на светилиштето се наоѓаат три огромни карпести човечки глави, како и голем број камени скулптури на водоземци - риби, змии, желки и многу повеќе. Сите тие се добро ориентирани по една од страните на светот, исток-запад или север-југ.

## Редовни настани

Секоја година во средината на месец април во селото се празнува денот на општината. Во селото се наоѓа седиштето на здружението „Неврокоп“ со претседател Рахим Арнаудов.

## Наводи

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Марчево

**Марчево** — село во Општина Грмен.

## Географија и местоположба
Селото Марчево се наоѓа во непосредна близина на неговиот општински центар Грмен, на надморска височина од 560 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 7 километри североисточно.

На неговата западна страна поминува реката Конина.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 5.9км². Делот што е покрај реката Места се користи за полјоделство, додека на повисоките предели преовладуваат шуми.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 147 жители, со густина на населеност од 24.8 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 149 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.13%.

## Општествени установи
На источниот крај од селото се наоѓа црквата „Рождество на Пресвета Богородица“, како и селските гробишта во близина.

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости
Во центарот на селото се наоѓа споменик на Иван Марчев.

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Крушево (Пиринско)

**Крушево** — село во Општина Грмен.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на западните падини на Родопите, на надморска височина од 933 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 13.1 километар источно, додека пак од општинскиот центар Грмен е оддалечено 6 километри источно.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 12.4км². Во него преовладуваат шумите, а во помал дел се застапени и пасиштата.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 201 жител, со густина на населеност од 16 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 258 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -2.3%.

## Општествени установи
Во селото функционита една селска џамија и месна заедница.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2945.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Лештен

**Лештен** — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
мини|Црква во селото
мини|Стара куќа во селото
Селото Лештен се наоѓа на 14 километри североисточно од Неврокоп и на 7 километри североисточно од општинскиот центар Грмен. Селото е планинско кое се наоѓа на надморска висина од 1093 метри на екстремните јужни падини на Западни Родопи. Атарот на селото зафаќа површина од 16.569 км2. Поради својата местоположба, селото има возбудлив поглед кон Неврокопската долина и Пирин, прекрасна архитектура чии куќи се типични за регионот.

## Историја
### Османлиско Царство

Во текот на XIX век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Неврокопската каза.  Црквата „Света Петка“ бил изградена во 1833 година. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лештен (Leschtène) е село со 59 семејства и 200 Македонци. Во 1889 година Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) за селото запишал дека во него има 56 бугарски куќи.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Во тоа време селото било општински центар со развиена трговија. Општината постоела до 1934 година, по што нејзините архиви биле преместени во општината во селото Ковачевица. Регистрите за граѓански статус се наоѓаат во општинскиот центар на селото Грмен, а ЕСГРАОН се наоѓа во селото Горно Драаново заедно со стар регистар за месното население.

Обновени се многу од старите куќи во селото, додека нивниот автентичен архитектонски стил е зачуван и куќите се претворени во вили за одмор за туристите. Поради автентичниот изглед на селото, таму честопати се правени играни филмови и музички видеа.

## Население

## Личности
;Родени во Лештен
* Григориј Софиев, учесник во Руско-турската војна
* Илија Д. Алексов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети
* Костадин (Коста) Т. Аврамов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети
* Коста Ив. Бабаџанов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети
* Николај Кашев (р. 1941), бугарски сликар
* Симеон Апостолов, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети
* Тодоро Андреев, доброволец во Македонско-одринските доброволни чети

## Наводи

## Литература
* Ангел Даскалов – „Из миналото на Неврокопско и близките му покрайнини“, публикувано в сп. „Македонски Преглед“, книга 1-4, год. VII, София, 1931 година

## Надворешни врски
* 
* Слики од селото 
* Човек со внатрешно горење

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Ореше (Пиринско)

**Ореше ** — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Лештен се наоѓа на 23 километри североисточно од Неврокоп и на 12 километри североисточно од општинскиот центар Грмен, а најблиското населено место е Крушево. Селото е планинско кое се наоѓа на надморска висина од 1116 метри и спаѓа во историското и географското подрачје на Чеч. Атарот на селото зафаќа површина од 14.556 км2. Неговата географска локација е предуслов за одгледување на големи количини тутун, што е и главна егзистенција на населението таму.

## Историја
Остатоци од две доцноантички цркви биле пронајдени во близина на селото. Едната е трикорабна базилика, сместена на 1 км југоисточно од денешното село, и функционирала од првата половина на 5 век до крајот на 6 век. Втората црква е оддалечена 300 метри од првата црква и не е доволно проучена.

### Османлиско Царство
Во список на селата и бројот на немуслимански домаќинства во Неврокопскиот вилает од 13 март 1660 година, селото Преше е запишано како село во кое живееле 25 христијански семејства. Во османлиските документи селото често се среќава изпишано како *Ореша* ().

Во текот на XIX век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Ореше* (*Oréché*) е село со 30 семејства и 80 Помаци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 225 жители, сите Помаци со 40 куќи. Според Стефан Верковиќ, кон крајот на XIX век Ореше има машко муслиманско население од 104 души, кое живее во 30 куќи.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Денес, во селото живеат Помаци кои го практикуваат исламот. Денес нема здравствени установи или образовни институции во Ореше. Аматерскиот фудбалски клуб „Варбица“ игра во регионалната лига.

## Население

## Знаменитости

Селото Ореше е уште еден бисер на многуте непознати села на Родопите. Интересни глетки околу селото се неверојатната глетка со многу интересни карпести формации, стари дрвја и прекрасни зелени ливади. Интересни се и отворените антички гробници, подземен простор ограден со огромни тули каде човечките коски сè уште можат да се видат. Овие гробови со години чувале огромно количество злато и вредни историски предмети како што се бакарни садови, глинени садови и други, но варварските грабежи од ловците на богатство придонеле многумина од нив да исчезнат. Друго обележје во селото Ореше се римските мостови, кои со векови се во одлична состојба. Реката Варбица тече по селото. Во својата клисура формира прекрасни водопади и карпести формации. Во предградието на селото има многу куќи од целата римска населба, гробови и големи карпести формации.
## Наводи

## Редовни настани

Во селото секоја година се слави Бајрам, кој е почитуван како најголем празник. Секоја година има панаѓур каде сите луѓе излегуваат во центарот на Ореше и се забавуваат играјќи различни ора.

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Петробарок

[thumb|лево|150px|[Цареви двери во Петропавловскиот собор]]200px|thumb|Црквата Св. Симон и Ана во Санкт Петербург (1734) - типична петробарокна градба

**Петробарок** е стилот на барокна архитектура и декорација развиена во Русија времето Петар Велики и употребена за конструкција и декорација на згради во новосоздадената руска престолнина, Санкт Петербург, под овој монарх и неговите непосредни наследници.

За разлика од истовремениот Наришкински барок, кој се претпочитал во Москва, петробарокот претставувал драстичен прекин на византиските традиции, доминантни во руската архитектура речиси цел милениум. Главните архитекти на овој стил, Доменико Трецини, Андреас Шлитер и Михаил Земцов, влечеле инспирација од скромната холандска, данска и шведска архитектура во тоа време.

Постоечки примери за овој стил во Санкт Петербург се Петропавловската катедрала (Трецини), Кунсткамерата (Земцов), Кикиновиот дворец (Шлитер), Меншиковата кула и Меншиковиот дворец (Џовани Фонтана)

Петробарокните градби вон Санкт Петербург се оскудни; тие се Меншиковата кула во Москва и Кадрирошкиот дворец во Талинин.

## Поврзано
 
* Наришкински барок
* Руска архитектура
* Барокна архитектура

## Надворешна врска
* Галерија на петробарок  

Категорија:Барокна архитектура
Категорија:Руска архитектура
Категорија:Архитектонски стилови
Нијагарски Водопади

300px|thumb|right|Поглед од воздух врз Нијагарските Водопади
[thumb|300px|right|[Американските Водопади, Водопадите на невестинскиот превез и бродот *[[Мома на маглата]]*.]]
**Нијагарски Водопади** () — низа водопади кои се наоѓаат на реката Нијагара во источниот дел на Северна Америка, на границата помеѓу САД и Канада. Водопадите (француски јазик: „les Chutes du Niagara“) се состојат од три различни водопади: Потковичести Водопади (познати исто како и Канадски Водопади), Американски Водопади и помалите Водопади на невестинскиот превез. Нијагарските Водопади не се многу високи, но, се мошне широки. Низ нив просечно течат околу 110.000 м<sup>3</sup> вода секоја минута па сè до максимум од 165.000 м3 во минута. Тоа ги прави најмоќните водопади во Северна Америка и најверојатно најпознатите во светот.

Географски гледано, Нијагарските Водопади се наоѓаат на дваесет-минутно возење од американскиот град Бафало во државата Њујорк и на час и половина возење од канадскиот град Торонто.
Некои извори погрешно тврдат дека низ водопадите течат просечно 330.000 кубни метри на минута или дури и повеќе. Таа бројка е точна кога станува за просечниот тек на самата река, но, голем дел од тоа се пренасочува за хидроелектрични потреби пред да стигне до водопадите.
Нијагарските Водопади се прославени заради нивната убавина, но, исто претставуваат важен извор на хидроелектрична струја. Водопадите претставуваат популарна туристчка атракција скоро еден век и ова природно чудо го делат збратимените градови Нијагарски Водопади (Онтарио) и Нијагарски Водопади (Њујорк).

## Нијагарските водопади како мотив во уметноста
* „Вода во бокалот, Нијагара и автоиронија“ - песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич од 1993 година.

## Поврзано
* Игуасу Водопади

## Извори


Категорија:Водопади во САД
Категорија:Водопади во Канада
Категорија:Водопади во Северна Америка
Фустане

**Фустане** (или *Фустања*; од 1934 г. офиц. **Хвостјане**, ) — село во Општина Грмен.

## Географија и местоположба
Селото Фустане се наоѓа на десната страна од реката Места, на надморска височина од 506 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 10.5 километри југоисточно, додека пак од општинскиот центар Грмен, е оддалечено 6.5 километри јужно.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 7.6км². Делот што е покрај реката Места се обработува, додека на остатокот од атарот преовладуваат пасиштата.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 769 жители, со густина на населеност од 100 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 710 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на раст на население од 0.8%.

## Општествени установи
Во селото функционира основно училиште именувано како „Димитар Талев“ и селска џамија.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2942.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Грмен
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Воено одликување

мини
**Воено одликување** — одликување кое се доделува на воен персонал или единици за херојство во битка или одлична служба. Дизајнирани се да се носат на воена униформа.

Граѓанските одликувања кои им се доделуваат на воени лица не треба да се сметаат за воени одликувања, иако витешките ордени може да се делат на граѓански и воени. Одликувањата за полиција и противпожарна служба можат понекогаш да се сметаат за придружни на воените одликувања на кои тие се засноваат, иако тие строго не се воени одликувања.

Одликувањата се практикувале уште од древни времиња. Келтите и римјаните носеле гривни, дајаците носеле и сѐ уште ноаст тетоважи итн. За време на раниот среден век се давале ѓердани и белегзии, кои еволуирале во големи ѓердани богати со драги камења, често со прикачени со приврзок (најчесто медал).

Денес воените одликувања можат да бидат:

* Витешки ордени;
* Одликувања за храброст во вид на крст, ѕвезда или медал на лента;
* Одликувања за одлична служба, во вид на крст, ѕвезда или медал на лента;
* Походни медали на лента;
* Медали за служба на лента;
* Одликувања на цели единици.

По секојдневни прилики се носат само ленти.

## Поврзано
* Список на воени ордени
* Граѓанско одликување
* Државно одликување
* Орден
* Орден-околувратник
Список на латински изрази

Оваа страница ги список на непосредните македонски преводи на **секојдневни латински изрази**, како *veni vidi vici* и *et cetera*. Некои од изразите се всушност преводи на старогрчки изрази, поради тоа што старогрчката реторика и литература ги достигнала своите врвни векови пред стариот РИм.

Треба да се има на ум дека латинската буква *[[i]]* може да се користи било како самогласка или согласка. Кога се користи како согласка, често се заменува со буквата *[[j]]* според средновековна согласност, особено во судската терминологија — така изразикако *de iure* често се пишуваат *de jure*. На овој список, почестите облици на изразите ќе бидат оние под кои ќе бидат наведени: така, *de jure* се користи наместо *de iure*, и *alea iacta est* наместо *alea jacta est*.

За да ги видите сите три страници со изрази во еден и долг документ, видете „Список на латински изрази (целосен)“.

Овој список е поделена и на три страници по азбучен ред:

* Список на латински изрази (A–E)
* Список на латински изрази (F–O)
* Список на латински изрази (P–Z)

## Поврзано
* Список на латински скратеници
* Список на латински судски термини
* Список на француски изрази
* Список на старогрчки изрази

## Надворешни врски
* Латински преку пословици: 4000 пословици, мотоа и изреки за учениците по латински . Овие страници имаат пребарувач, заедно со латински аудио податотеки, игри и други материјали за учење.

* Латински изрази и скратеници Колекција на латински изрази со пребарувачка функција. 
* Викицитат на англиски: Латински пословици
* Латински изреки  Организирани по тема.
* Судски речник на Џон Бувије  (1856)
* Латински изрази и мотоа  - подредени азбучно и по тема.
* Merriam-Webster Online  
* Латински мотоа и латински цитати со англиски преводи
* Латински пословици  Познати латински пословици.
* Друг список на латински скратеници

__NOTOC__


Категорија:Списоци за лингвистика
Аврамово (Пиринско)

**Аврамово** — село во Разлошко, Пиринска Македонија, денес во општината Јакоруда на Благоевградската област, Бугарија. Населението брои 636 жители (2024).

## Географија и местоположба
Селото Аврамово се наоѓа во планинско подрачје. Се наоѓа во Аврамското седло кое ги дели планините Рила и Родопи. Од општинскиот центар - Јакоруда е на 18 километри.

## Историја
Селото е основано во 1955 година. од населбите Аврамови колиби, Планковци, Тиберова и Харлиова села и селото Бабјак.

## Демографија
На табелата е прикажан бројот на населението во Аврамово за периодот 1956-2011:

### Етнички состав
Број и удел на етничките групи според пописот од 2011 година:

Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.

## Културни и природни знаменитости
Тука се наоѓа највисоката железничка станица на Балканот, со надморска височина од 1267 метри. Железничката станица Аврамово е станица на единствената железничка линија со тесен колосек во Бугарија, со колосек од 760 мм, што ги поврзува градовите Септември, Велинград, Јакоруда, Мехомија, Банско и Добриништа. Линијата е една од најживописните во цела Европа и во исто време важна за локалното население кое во зима нема друг превоз до поголемите градови како Мехомија и Велинград.

## Галерија

Податотека:Avramovo railway station 2021 01.jpg|Железничката станица Аврамово (2021)
Податотека:Avramovo, Bulgaria 04.jpg|Зграда на градското собрание (2021)
Податотека:Avramovo Railway Station 2013 04.JPG|Железничката станица Аврамово (2013)


## Наводи


Категорија:Општина Јакоруда
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Јуруково

**Јуруково** — село во Општина Јакоруда.

## Географија и местоположба
Јуруково е село коешто се наоѓа на левата страна од реката Места, на надморска височина од 1,137 метри. Од градот Јакоруда е оддалечено 6.2 километри југозападно. Историски, селото припаѓа на разлошкиот регион.

Покрај него поминуваат главниот пат и железничката пруга од Банско до Велинград.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 16.7км². Долж реката Места преовладува тревната вегетација, додека на повиоските предели на атарот има претежно шума.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 1,156 жители, со густина на населеност од 69 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 1,187 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -0.25%.

## Општествени установи
На спротивната страна од селото се наоѓа железничката станица „Јуруково“, додека во средината на селото има џамија.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2796.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Општина Јакоруда
Категорија:Села во Пиринска Македонија