open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Камен на красноречието

мини|239x239пкс|Човек го бакнува Каменот на красноречието
**Камен на красноречието** (, ) — камен вграден во ѕидот на замокот Бларни (грофовија Корк во Ирска). Според легендата, тој е дел од Скунскиот камен, кој на оној што ќе го бакне му го дава дарот на красноречието.

Во 1314 г., предокот на Дермот Макарти, Кормак — градителот на замокот Бларни — испратил неколку стотици свои поданици од Манстер како помош за Роберт Брус во Битката кај Банокберн, каде што се борел против англискиот крал Едвард II. Брус извојувал победа и, како знак на благодарност, наводно му подарил на Кормак половина од Скунскиот камен, на кој во минатото биле крунисувани кралевите на Шкотска. Всушност, до тоа време, Скунскиот камен веќе се наоѓал во Англија, во Вестминстерската опатија.

Според ритуалот, за да се бакне каменот, потребно е на конкретен начин, со помош на помошник, да се се висне од парапетот. На тој начин, бакнежот се претвора во реален ризик по животот и здравјето. Сепак, многу луѓе го изведуваат овој ритуал.

Во 1888 г., Вилијам Хенри Херлберт напишал дека традицијата изгледала релативно нова, стара помалку од еден век, и дека потекнува некаде од крајот на XVIII век. Легендата за каменот била опишана во делото „Класичен речник на вулгарниот јазик“ (англ. *A classical dictionary of the vulgar tongue*), отпечатено во 1785 г.

Во 2009 г., порталот Tripadvisor го прогласил Каменот на красноречието за најнехигиенска туристичка знаменитост во светот.

Според традициите на Тексашкиот технолошки универзитет, од 1939 г. еден од камењата што се чуваат кај нив се претставува како исчезнатиот фрагмент од Каменот на красноречието; како дошло до тоа — останува непознато.

## Ритуал
Според сопствениците на замокот, ритуалот на бакнување на Каменот на красноречието го извршиле „милиони луѓе“, вклучувајќи „светски државници, книжевни великани и легенди на филмското платно“. Меѓутоа, до бакнежот не се доаѓа едноставно. За да го допре каменот со усните, посетителот мора да се искачи до самиот врв на замокот, а потоа да се наведне наназад преку работ на парапетот. Ова традиционално се изведува со помош на помошник. Иако парапетот денес е обезбеден со заштитни шипки од ковано железо и сигурносни пречки, ритуалот сѐ уште може да предизвика напади на акрофобија (страв од висина). Пред да бидат поставени заштитните мерки, бакнувањето се изведувало со вистински ризик по животот и телото, бидејќи учесниците биле држени само за глуждовите додека со целото тело виселе од големата висина.

Вилијам Хенри Херлберт во 1888 г. напишал дека легендата за каменот во тоа време изгледала стара помалку од сто години, сугерирајќи дека традицијата започнала кон крајот на XVIII век. Легендата за Каменот на красноречието била опишана во „Класичен речник на вулгарниот јазик“ од Френсис Гроуз, отпечатен во 1785 г.

## Наводи

## Надворешни врски

* Blarney Castle & Gardens: The Home of the Blarney Stone
* Photos and Description

Категорија:Корк (грофовија)
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Варовник
Категорија:Камења
Мечка (филм)

**„Мечка“** (француски: *L'Ours*) – филм на режисерот Жан-Жак Ано (Jean-Jacques Annaud) од 1988 година, снимен по сценариото на Жерар Брах (Gerard Brach), засновано врз романот „Кралот Гризли“ (The Grizzly King) на Џејмс Оливер Крвуд (Jamesa Oliver Curwood). Главните улоги ги играат: Чеки Карјо (Tcheky Karyo), мечката Барт и мечето Јук. Со малку дијалози и со мечки во главните улоги, овој славен филм настанал така што, по добиениот „Оскар“, Ано посакал да сними филм за комуникацијата што се одвива низ однесувањето, а не низ дијалогот и така се родила идејата за „психолошка драма во која главната улога ја има некое животно“. Првобитно, него најмногу го привлекувала идејата да сними филм за тигрите, но се решил за мечките, откако продуцентот му го дал романот „Кралот Гризли“ од 1916 година. Иако делува како вистински документарен филм, снимањето на филмот траело само неколку месеци во текот на 1987 година во италијанските и австриските Доломити, при што во сите сцени учествуваат вистински животни, додека моделите на мечките се користени само во неколку сцени на борби. Филмот постигнал голем успех, а покрај номинацијата за „Оскар“ за монтажа, освоил неколку награди, како: највисоката француска награда „Сезар“ (César), наградата за режија на Француската филмска академија, наградата „Генесис“ за најдобар странски филм итн.

## Синопсис
Мечката и нејзиното мече откриваат мед на една карпа. И додека слатко се гостат, карпата се урива и мајката погинува. Мечето останува само во шумата и дење бара храна, им се чуди на жабите и брка пеперуги, а ноќе има кошмари поради смртта на мајка му. Во шумата се наоѓаат и ловците, кои го пронаоѓаат телото на мечката, а ги следат трагите и на една голема мечка. Кога ја пронаоѓаат, едне ловец пука во неа, но само ја ранува мечката. Тогаш, мечето доаѓа до големата ранета мечка и се обидува да ѝ се придружи...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Филмови од 1988 година
Категорија:Филмови за животни
Категорија:Филмови на Жан-Жак Ано
Категорија:Филмови снимени во Италија
Категорија:Филмови снимени во Австрија
Масакр во Малкоец

"Историјата забележала многу злосторства на окупаторот во Македонија"

Го запишала и стрелањето на членовите на Реонскиот комитет во селото Карбуница во ноември 1943 година, палежите и убиствата во селото Кленоец, но меѓу најголемите злосторства во Кичевијата.

Во мај 1944 година кога балистите по грабежот во селата Иванчишта и Кленоец го запалија селото Попоец; ги собраа селаните пред црквата, ги тепаа, а потоа запалија голем оган иживи фрлија во огнот пoвeќe мажи. Истиот ден балистите го запалија селото Малкоец и убија и изгореа повеќе селани.
Сердик од Весекс

**Сердик од Весекс** () е полулегендарна фигура во англиската историја, познат како основач и прв крал на кралството Весекс, кое подоцна станало основа за кралството Англија. Неговата биографија е базирана главно на ''Англо-саксонската хроника'', која е составена во доцниот 9 век, околу 400 години по неговата смрт, па затоа содржи мешавина од историски факти, легенди и можни преувеличувања. Не постојат современи извори за неговиот живот, а неговата историчност е предмет на дебати меѓу историчарите. Според традиционалните извори, тој владеел од околу 519 до 534 година н.е.

## Наводи

Категорија:Родени во 5 век
Кинрик

**Кинрик** бил втор крал на Весекс, едно од англо-саксонски кралства во Британија, владеел од 534 до 560 година. Тој е фигура од полу-легендарната рана англо-саксонска историја, за кој речиси сè што знаеме доаѓа од ''Англосаксонската хроника'', составена околу 350 години по неговата смрт, во 9 век. Хрониката го прикажува како син на Сердик, основачот на Весекс, но постојат дебати за неговото потекло и родословие.

Категорија:Европски монарси од 6 век
Вештер

[мини|Фан-арт што го прикажува [Гералт од Ривија во „Вештерот“ од Анджеј Сапковски]]
Во словенската митологија, **Вештер** или **Ведмак** — волшебник или машка вештерка, при што женскиот еквивалент (вештерка) се нарекува и *ведма*. Оваа улога во голема мера се фокусира на шаманските аспекти на словенскиот паганизам.

На пример, тие третираат луѓе и животни. Од друга страна, се смета дека се луѓе поврзани со ѓаволот и се способни да нанесат штета со испраќање болести, убивање добиток, расипување жетва итн. Зборот се користел и како навреда. Ведмакот можел да се претвори во кое било животно или кој било предмет.

## Етимологија
Ведмак потекнува од прасловенскиот *vědět („да знае“) и староисточнословенскиот вѣдь („знаење; вештерство“).

## ''Вештерот''
Под влијание на фантастичната сага „Вештерот“ од Анджеј Сапковски, терминот *ведмак* понекогаш се преведува и како *witcher* на англиски јазик во одредени контексти. Зборот што се користи за *witcher* во оригиналната полска верзија на романите, *wiedźmin*, го измислил самиот Сапковски како неологизам, а зборот *wiedźmak* (сроден на *ведмак*) се користи во книгите само како навредлив термин за вештери. *Ведьмак* е исто така зборот што се користи за превод на *wiedźmin* во рускиот превод на книгите.

## Наводи


## Литература

* Верховод, О. В. Демономенот „Вештерка“ во украинскиот Источен Слободжански речници // Лингвистика. — 2011. — Бр. 3 (24), Дел 1. — Стр. 53–54.
* Зеленин, Д. К. Источнословенска етнографија. — Москва: Наука, 1991. — Стр. 421–423.
* Королев, К. Вештерот // Енциклопедија на натприродни суштества. — Ексмо, 2006. — 720 стр. — 5.000 примероци. — .
* Максимов, С. В. Вештерката // Нечиста, непозната и света моќ. — Санкт Петербург: Партнерство на Р. Голике и А. Вилворг, 1903. — Стр. 133–146.
* Никифоровски, Н. Ја. Вештерки и вештерки // Нечистики: Збирка народни приказни за зли духови во Витебск, Белорусија. — Вилна: Н. Матс и Ко, 1907. — стр. 90–96.
* Вештерот // Речник на руски народни дијалекти. — Ленинград: Наука, 1969. — Број 4. — стр. 94.
* Вештерот / В. В. Слашчев // Словенска митологија: Енциклопедиски речник / Уреднички одбор: С. М. Толстаја (главен уредник), Т. А. Агапкина, О. В. Белова, Л. Н. Виноградова, В. Ја. Петрухин; Институт за славистички студии, Руска академија на науките. — 2-ро издание — Москва: Меѓународни односи, 2002. — стр. 73–74. — .
* Вештерот / Ф. С. Капица // Словенски традиционални верувања, празници и ритуали: Прирачник. — Москва: Флинта: Наука, 2000. — стр. 19–20.

Категорија:Словенска митологија
Переплут

**Переплут** — словенско божество или демон со нејасна функција. Се појавува во списокот на богови и демони од рутенската интерполација на Словото на Свети Георги од 12 век (самиот ракопис датира од 15 век), како и во Словото на Свети Јован. Според изворниот извештај, паганските Словени се поклонувале на:Вила, Мокош, Ѕива, Перун, Хорс, Род и наречници, духови и банки, и Переплут, и свртувајќи се да пијат кон него во аглите

— Словото на Свети ЈованИмето на Переплут можеби било искривено при копирањето на ракописот. Споменатите предења и пиења веројатно се траги од магиски ритуали со елементи на танц и лиење. Алексеј Соболевски ги коригирал зборовите *во роговите* (*v rožech*) *на порохач* (*porožech*), сметајќи го Переплут за демон кој обезбедува просперитет при преминување на речните прагови, па оттука и неговата можна идентификација како водно божество. Оваа етимологија ја усвоил Станислав Урбанчик, кој го реконструирал теонимот во форма на Перепут. Борис Рибаков го сметал за нова варијација на името на архаичното божество Симаргл.

## Наводи

Категорија:Словенска митологија
Волхв

[мини|260x260пкс|Олег се среќава со волшебникот. Слика од [Виктор Васнецов.]]
**Волхв** (руски: *Волхвы*; полски: *Wołchw*, што се преведува како мудрец, волшебник, маг, т.е. шаман, гот или маѓепсник) — свештеник во древните словенски религии и современата словенска домородна вера.

## Меѓу Русите
[мини|260x260пкс|Глеб Свјатославич доаѓа кај волхв. [Велики Новгород|Новгород, 1071, Раѕивилски летопис]]
мини|370x370пкс|Руски волшебник Родновер
Волхвите се посведочени кај раниот руски народ. Се верувало дека Волхвите поседуваат мистични моќи, особено способност да ја предвидат иднината. Првото литературно споменување на волхот се јавува во ''Повест за минатите години'' околу 912 година; таму, волхот ја предвидува смртта на принцот Олег. Со усвојувањето на христијанството, паганските свештеници биле прогонувани и понекогаш се обидувале да го насочат социјалното незадоволство против христијанската црква. Името на книгата за гатање „Волховник“ доаѓа од терминот „волхв“.

## Во современото словенско свештенство
Во современата словенска домородна вера, волхвите се оние кои се одговорни за одржување обреди за обожавање на боговите и водење на заедниците и религиозните фестивали. Волхвите се повисокиот ранг во свештеничката хиерархија, а понискиот ред се жретите. Вторите не се нужно шамани, а нивната функција е само да држат жртви (зборот жретс буквално значи „жртвувач“, од прасловенскиот *žьrti, и е сроден на словенските зборови за „принесување“). Иако мнозинството свештеници се мажи, повеќето групи не ги исклучуваат жените од свештенството, така што паралелното женско свештенство е составено од двата чина жрица и ведуња („видувачка“). Престижот не е ограничен само на машки свештеници; свештеничка, Халина Лозко од Украина, е признат авторитет во рамките на движењето на словенската домородна вера.

Во 2012 година, три руски организации на Родновери, Сојузот на словенските родновериски заедници, Кругот на паганската традиција и Кругот на Велес, потпишаа „Договор за меѓусебно признавање на свештениците“, воспоставувајќи заедничко свештенство и критериуми за ракополагање на оние кои сакаат да станат словенски свештеници.

## Наводи


## Литература

* Ајтамурто, Каарина (2008). „Егалитарни утопии и конзервативна политика: Вече како општествен идеал во рамките на движењето Родновери“. Axis Mundi: Словачки журнал за проучување на религиите. 3:2–11.
* Пилкингтон, Хилари; Попов, Антон (2009). „Разбирање на неопаганизмот во Русија: Религија? Идеологија? Филозофија? Фантазија?“. Во Џорџ Мекеј (ур.). Субкултури и нови религиозни движења во Русија и Источно-централна Европа. Питер Ланг. стр. 253–304. .
* Скрилников, Павел (20 јули 2016). „Црквата против неопаганизмот“. Пресек. Архивирано од оригиналот на 7 јули 2017 година.

Категорија:Словенска митологија
Бањиште (Варош)

**Бањиште** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува праисториска населба и античка бања.

## Местоположба

Наоѓалиштето се наоѓа на околу 300 метри северно од познатите Маркови Кули.

## Поврзано
* Бревчина — населба од римското време;
* Заград — населба од железното време;
* Кабања — населба од римското време;
* Калдрма — некропола од железното и хеленистичкото време;
* Куќата на Ѓошеви — депо од бронзеното и железното време;
* Куќата на Мантови — некропола од бронзеното време;
* Манастир Св. Архангел Михаил — осамен наод од римското време;
* Маркови Кули — средновековна тврдина;
* Мечкина Дупка — некропола од хеленистичкото време;
* Падарница — некропола од римското време;
* Под Кули — некропола од хеленистичкото време;
* Попадин Дол — некропола од железното време;
* Св. Атанас — осамен наод од римското време и средновековна населба и некропола;
* Св. Варвара — средновековна црква;
* Св. Врач — средновековна црква;
* Св. Димитрија — осамен наод од римското време;
* Св. Ѓорѓија — средновековна црква;
* Св. Јован — осамен наод од римското време и средновековна црква со некропола;
* Св. Никола — осамени наоди од римското време и средновековна црква со некропола;
* Св. Петар — осамен наод од римското време;
* Св. Харалампија — осамен наод од римското време и средновековна црква;
* Светец — некропола од бронзеното време;
* Сивастоец — средновековна некропола;
* Слон — населба од бронзеното време;
* Ташачица — населба и некропола од доцноантичкото време и средновековна населба;
* Црква 13 — осамен наод од римското време и средновековна црква со некропола;
* Црква 14 — средновековна црква;
* Црква 15 — средновековна црква;
* Црква 16 — средновековна црква и некропола;
* Бегова Нива — некропола од железното време;
* Куќа на Цилкоски — гроб од железното време;
* Маркови Кули-Градина — некропола од доцноантичко време и средниот век;
* Маркови Кули-Карпесто Живеалиште — праисториско карпесто живеалиште;
* Песјобрдце — доцноантичка населба;
* Роклејца — доцноантичка населба;
* Варош; и
* Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско.

## Наводи

Категорија:Варош
Неготинска Околија

**Неготинска Околија** ― поранешна околија во Македонија, која постоела во периодот 1945-1947.

## Историја
Неготинската Околија била основана во 1945 година. Таа била дел од Велешкиот Округ и седиште на околијата било во Неготино. Нејзини составни месни народни одбори (општини) биле Бесвица, Вешје, Војшанци, Горна Драчевица, Горни Дисан, Демир Капија, Долни Дисан, Дрен, Клисура, Корешница, Криволак, Курија, Неготино, Паликура, Пепелиште, Прждево, Росоман, Тимјаник, Тремник, Челевец и Џидимирци. Во 1947 година, според новата административна поделба, Неготинската Околија била укината на сметка на соседната и проширена Кавадаречка Околија.

## Наводи
Кошница

[десно|мини|На левата страна се наоѓаат кошници за живина. Веднаш десно се наоѓаат рамни кошници што се користат за продажба на ракчиња и мали риби во градот Хаикоу, покраината [Хајнан, Кина.]]
**Кошницата** — сад кој традиционално се изработува од цврсти влакна и може да се изработи од различни материјали, вклучувајќи дрвени штички, ленти и трска. Додека повеќето кошници се направени од растителни материјали, може да се користат и други материјали како што се коњски влакна, китова коска или метална жица. Кошниците генерално се ткаат рачно. Некои кошници се опремени со капак, додека други се оставени отворени на врвот.

## Употреба
Кошниците се корисни предмети, а може да бидат и украс. Некои кошници се церемонијални, односно за религиозни активности. Додека кошниците обично се користат за берба, складирање и транспорт на овошје или зеленчук, специјализираните кошници се користат како сита за различни намени, вклучувајќи готвење, преработка на семиња или житарки, фрлање парчиња за коцкање, ѕвечкалки, вентилатори, стапици за риби и перење алишта.

## Историја
мини|Млад човек прави кошница од палми.
Луѓето користеле кора од дрвја за да изработуваат едноставни садови. Овие садови можеле да се користат за транспорт на собрана храна и други предмети, но се распаѓале по само неколку употреби. Следниот чекор бил изработка на кошница со ленти од кора или друг растителен материјал. 

## Материјали
Производителите на кошници користат широк спектар на материјали, вклучувајќи:
* Бамбус
* Метал
* Палма
* Пластика

## Поврзано
* Кошничарски занает 

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* Baskets, The Women's Committee of the Philadelphia Museum of Art
* Baskets at the University of Michigan Museum of Art 
* Baskets at the Metropolitan Museum of Art
* Exhibition: "A Measure of the Earth: The Cole-Ware Collection of American Baskets" at the Smithsonian American Art Museum
* Study Lab: "Entwined with Life: Native American Basketry" at the Burke Museum of Natural History and Culture
*  Mad Honey Hunting Tools and Equipments

Категорија:Покуќнина
Категорија:Садови
Сламите (Вепрчани)

**Сламите** — археолошко наоѓалиште во прилепското село Вепрчани. Претставува тумул од железното време и доцноантичка населба и некропола.

## Местоположба

Наоѓалиштето се наоѓа на околу еден километар западно од селото Вепрчани и на околу 6 километри североисточно од селото Дуње.

## Поврзано
* Вирои — средновековна населба;
* Градиште — некропола од железното време;
* Завир – Среден Брег — населба од римското време;
* Селска црква — осамен наод од римското време;
* Солишта - Пазалка — некропола од хеленистичкото и римското време;
* Св. Димитрија — црква од средниот век;
* Чукарките — неопределено од непознат период;
* Вепрчани;
* Список на археолошки наоѓалишта во Прилепско;

## Наводи

Категорија:Вепрчани
Розмерта (божица)

[мини|[Релјеф (вајарство)|Релјеф од Отун кој ги прикажува Розмерта и Меркур]]
**Розмерта** — божица на плодноста и изобилството во галско-римската религија, а нејзините атрибути биле оние на изобилството (како рогот на изобилието). Улогата на Розмерта е потврдена од статуи и од натписи. Во Галија таа често била прикажувана со римскиот бог Меркур како нејзин сопруг, но понекогаш се среќава и самостојно.

## Етимологија
Името *Розмерта* е галско и се анализира како *ro-smert-a*. *Smert* значи „снабдувач“ или „негувател“ и се среќава и во други галски имиња како Ad-smerio, Smertu-litani, Smerius (Σμερο), Smertae, Smertus и други. *Ro-* е модификатор што значи „многу“, „голем“ или „најмногу“ како што се среќава во Ro-bili („најдобар“) или Ro-cabalus („голем коњ“). Завршокот *-a* е типичен галски номинатив во женски род еднина. Значи, значењето на името е „Големиот снабдувач“.
[десно|мини|Релјеф на Меркур и Розмерта од Ајзенберг, денес во [Рајнска област-Пфалц.]]
## Иконографија
Релјеф од Отун (древен *Аугустодунум*, главниот град на келтските Аедуи), ги прикажува Розмерта и Меркур седнати заедно како божествена двојка. Таа држи рог на изобилство, а Меркур држи патера од левата страна.

Барелеф од Ајзенберг ја прикажува двојката во слична положба, при што Розмерта е со сигурност идентификувана од натписот. Розмерта држи чанта во десната рака и патера во левата.

На две статуи од Париз што ја прикажуваат двојката, Розмерта држи рог на изобилство и корпа со овошје.

Розмерта е прикажана сама на бронзена статуа од Финс д'Аненси (Горна Савоја), каде што седи на карпа држејќи чанта и, невообичаено, ги носи и крилјата на Меркур на главата. Камен барелеф од Есколив-Сент-Камил ја прикажува како држи и патера и рог на изобилство.

## Натписи
десно|мини|220x220пкс|Карта што ја прикажува локацијата на натписите посветени на Розмерта (со црвена боја), како и на Кантисмерта (зелена) и Атесмерта (сина).
Јуфер и Лугинбил наведуваат дваесет и седум натписи за Розмерта, дистрибуирани во Франција, Германија и Луксембург, што главно одговара на римските провинции Галија Белгија и Горна Германија. Познати се уште два натписи, еден од римска Дакија.

Еден натпис од Мец бил посвета *(вотум)* на Меркур и Розмерта заедно. Друг од Ајзенберг бил направен како декурион во исполнување на завет кон двојката.

Во два натписа обата од Галија Белгија, на Розмерта ѝ бил даден епитетот *sacra*, што значи света. Подолг натпис од Васербиллиг во Галија го поврзувал божествениот пар со посветувањето на светилиште *(aedes)*, и со „гостољубиви“ обреди што требало да се слават.

## Наводи

## Извори

* *Année Epigraphique* volumes 1967, 1987, 1998
* *[[Corpus Inscriptionum Latinarum]]* (CIL), volume 13, *Tres Galliae* ("The Three Gauls")
* 
* 
* 

Категорија:Божици на плодноста
Категорија:Келтска митологија
Аскафроа

**Аскафроа** () — познат и како дански **Аскефру** и германски **Ешенфрау** (  ), е еден вид легендарно суштество во скандинавските и веројатно  Германски фолклор, сличен на грчките Хамадријади. Аскафроа е чувар (божество-заштитник) на јасенот.  Се сметало дека аскафроа е злобно суштество кое нанесува голема штета, и за да се смири, било потребно да ѝ се направи жртва на Чиста среда.

Шведскиот научник Хилтен-Кавалиус во своето етнографско дело *„Wärend och Wirdarne“* запишал верување за женско суштество кое живее во јасенот, во Јунит Хендред. Старешините принесувале жртва на Аскафроа наутро на Чиста среда. Пред да изгрее сонцето, тие истурале вода врз корените на јасенот. Додека го правеле тоа, тие велеле: „*Nu offrar jag, så gör du oss ingen skada*“, што значи „Сега жртвувам [за тебе], за да не ни наштетиш“. Хилтен-Кавалиус пишува дека тие верувале дека ако некој скрши гранки или гранчиња од јасенот, ќе се разболи.

## Популарна култура

* Онлајн ролпплеј играта *Dark Age of Camelot* ги прикажува непријателите во форма на Askefruer/Askafroa

## Наводи

## Библиографија
* 
* 
* 
Категорија:Јасен
Азиза (митологија)

**Азиза** (Африкански) — вид на добротворна натприродна раса во западноафриканската (поточно, Дахомејската) митологија. Живеејќи во шумата, тие им обезбедувале добра магија и добар лов на ловците. Познато е дека им дале практично и духовно знаење на луѓето (вклучувајќи знаење за употребата на оган ). Азизите се опишани како мали луѓе и се вели дека живеат во мравјалници и свилено-памучни дрвја. Родот на растенијата *Азиза* е именуван во нивна чест.

Иако Азизите обично се опишуваат како народ, некои традиции се однесуваат и на една индивидуа по име „Азиза“, со слични особини. На пример, усната традиција на Џеџе има божество наречено „Азиза“ (опишана како мал човек со една нога кој пуши луле).

Азиза е исто така бог на народот Урхобо од Западната делта на Нигер во Нигерија.

Сепак, постои само еден оригинален извор за крилестата азиза и таа е забележана дури по контактот со Европејците за време на атлантската трговија со робови, сите други извори тврдат дека тие биле мали луѓе, а со оглед на речиси идентичниот изглед со европската самовила, не е познато колку тие влијаеле врз крилестата азиза или азизата влијаела врз европската самовила.

## Наводи

Категорија:Дахомејска митологија
Киџимуна

**Киџимуна** (Окинава:, *киџимунаа*, исто така *киџимун*木の精) познато и како **Бунагаја** — суштества од митологијата кои потекнуваат од островот Окинава. Се вели дека изгледаат како деца на околу три или четири години и имаат црвена коса.

## Опис
Киџимуните биле мали шумски духови според митологијата на Окинава. Се вели дека киџимуните живееле на дрвја, но најчестиот е „гаџумару“ или дрвото банјан. Нивното име, изведено од јазикот на Окинава, се преведува како „дете на дрвото“ или „дух на дрвото“. Тие често се опишувани како деца со големина на риба, со црвена коса што им ги покривало телата и големи глави. Биле познати и како одлични рибари со способни да ловат многу риби, но потоа јаделе само едно од очите на рибата пред да го остават остатокот. Фестивалот Киџимуна во Окинава е именуван по нив. Друго име за киџимуната е „бунагаја“, што приближно значи „Големоглав“. Киџимуните се познати по тоа што се многу палави, прават шеги и ги лажат луѓето. Еден од нивните најпознати трикови е да легнат на градите на човекот, правејќи го да не може да се движи или да дише. Ова е познато како „канашибари“. Иако Киџимуните се измамници, познати се по тоа што се спријателуваат со луѓето. Сепак, овие односи честопати се расипуваат. Киџимуната може да понуди да носи човек на грб додека скока низ планините и над морињата. Сепак, на Киџимуните не им се допаѓа кога луѓето испуштаат гас на грб и веднаш ќе го фрлат човекот, без разлика каде се наоѓа во моментот. Киџимуните исто така ги мразат октоподи.

## Приказни
Киџимуните се честа тема во народните приказни на Окинава. Многу од нивните приказни започнуваат со тоа што киџимуната станува пријател на човекот, а потоа завршуваат со лош крај каде му наштетуваат на човекот. Една приказна раскажува за пријателот на еден киџимуна кој му го запалил дрвото, па киџимуната избегала во планините.

## Во популарната култура
Киџимуна по име „Киџимуна“ се појавува како лик што се појавува во првите две сезони од аниме серијата *„Лило и Стич“* на Дизни. Неговата посебна моќ е кивањето бидејќи неговиот нос е доволно моќен да го оддува секого. Епизодата од втората сезона, „Синот на никулецот“, исто така открива дека Киџимуна има сестра по име „Киџимаги“, која е розова.

Сместено во Окинава, анимето *„Акватоп на бел песок“* прикажува Киџимуна која често се појавува во претходните епизоди. Се имплицира дека е извор на визиите што ги доживуваат посетителите на аквариумот Гама Гама.

## Наводи

Категорија:Јапонска митологија
Анона (божица)

[мини|На задната страна од овој [сестерциј на Нерон, Анона (стои десно) држи рог на изобилство, свртена кон Церера (седи лево) која држи житни уши и факел, со модиј на олтарот со венци меѓу нив и крмата на бродот зад нив.]]
**Анона** (латински  „пченка, жито; средство за егзистенција“, од  „година“) — божествена персонификација на снабдувањето со жито во античката римска религија. Таа била тесно поврзана со божицата Церера, со која често е прикажана во уметноста.

Анона, честопати именувана како Анона Августа, била творба на империјалната религиозна пропаганда, манифестирана во иконографијата и култната практика. Таа била претставена како теофанија на моќта на царот да се грижи за својот народ преку обезбедувањето на жито. Така, на Анона ѝ недостасувала наративна митологија или традиција на побожност во Римската Република, но откако се воспоставила како дел од империјалниот култ, таа била примател на посветувања и заветни приноси од приватни лица мотивирани од благодарност или барање на наклонетост.

## Империјален култ
Во пропагандата на Клавдиј, култот на *Церера Августа* ја експлицитно ја истакнувал божествената моќ што лежела во царското обезбедување на *аноната*, т.е. снабдувањето со жито на градот.  Анона Августа се појавува на монетите кон крајот на владеењето на Нерон, кога Култот на доблестите станал истакнат по Писонскиот заговор. Таа отелотворувала две од материјалните придобивки од царското владеење, заедно со Securitas Augusti, „Августонска безбедност“, и често се појавувала како дел од пар со Церера. На неронските монети, Церера, Анона и Абунданција („Изобилство“) биле тесно поврзани.

Анона била претставена и на монетите издадени под Веспазијан, каде што заедно со други доблести таа го претставувала враќањето на довербата во принципатот, како и на монетите на Тит, Домицијан, Трајан, Хадријан, Антонин Пиј и Септимиј Север. Таа била особено омилена во пропагандата на Трајан, кој се обидувал да го прикаже неговото владеење како обнова и просперитетна нова ера за човештвото; оттука, Анона често се појавувала со симболично дете. Во контекст на трајанската политика, Анона ја претставувала независноста на житото на Рим од неговиот традиционален снабдувач Египет . 

## Иконографија
Анона обично била прикажана со рог на изобилство во раката и бродски нос во позадина, алудирајќи на транспортот на жито во римското пристаниште. На монетите, таа често стоела помеѓу модиус (мерка за жито) и нос на галија, со класови жито во едната рака и рог на изобилството во другата; понекогаш држела кормило или котва.

## Имењак
Кратерот Анона на јужната хемисфера на џуџестата планета Церера бил именуван по оваа божица.

## Наводи

Категорија:Римски божици
Категорија:Римска религија
Етернитас (божица)

[мини|400x400пкс|[Сестерциј од Фаустина Голема ја прикажува Етернитас седнат држејќи феникс на глобус и жезол]]**Етернитас** — божествена персонификација на вечноста во античката римска религија. Таа била особено поврзана со императорскиот култ како доблеста на обожениот император *(divus).* Религиозното одржување на апстрактни божества како Етернитас било карактеристично за официјалниот римски култ од времето на Јулио-Клавдијанците до владеењето на Северанците.

Како и попознатите антропоморфни божества, Етернитас и други апстракции биле негувани со жртви и храмови, и во Рим и во провинциите. Храмот на *Етернитас [[Август (титула)|Августа]]* во Тарако во Хиспанија бил прикажан на монета.

Божеството понекогаш се појавува како *Aeternitas Imperii* („Вечноста на римското владеење“), каде што латинскиот збор *[[Империум|imperium]]* („команда, моќ“) укажува на значењето „империја“, англискиот збор изведен од него. *Aeternitas Imperii* била меѓу божествата кои примале жртви од браќата Арвал во знак на благодарност кога Нерон преживеал заговор и обид за атентат. Во тоа време биле издадени нови бронзени монети, на кои биле претставени разни доблести. Етернитас била меѓу многуте доблести прикажани на монетите издадени под Веспазијан, Тит, Трајан, Адријан, Антонин Пиј и Септимиј Север.

Монетите издадени од 75–79 година од н.е. под Веспазијан ја прикажувале Етернитас како држи глава во секоја рака, претставувајќи ги Сонцето и Месечината. На монетите на Тит (80–81 година од н.е.), Етернитас држи рог на изобилство, се потпира на жезол и има една нога поставена на топка, слика што ги поврзува концептите на вечноста, просперитетот и светската доминација. Од 2-ри до средината на 3-тиот век, иконографијата на Етернитас вклучува топка, небесни тела (ѕвезди, или сонце и месечина) и феникс, симбол на цикличното време, бидејќи фениксот се преродувал на секои 500 години. Етернитас понекогаш ја држела топката на која седи фениксот. 

Во *„Свадбата на филологијата и Меркур“*, Марцијан Капела изјавил дека Етернитас е меѓу попочитуваните ќерки на Јупитер. Тој ја споменал нејзината дијадема, чија кружна форма претставува вечност. 

Машкиот еквивалент на Етернитас бил Еон, богот на неограниченото време, небесните сфери и Зодијакот.

## Наводи

Категорија:Римски божици
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Вепрчани

**Успение на Пресвета Богородица** (позната и како **Света Богородица**) — главна манастирска црква на Вепрчанскиот манастир во мариовското село Вепрчани, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа источно од селото, а до нејзе води земјен пат.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Вепрчани 2.jpg|Припратата и влезот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Вепрчани 3.jpg|Влезот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Вепрчани 4.jpg|Ниша над влезот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Вепрчани 5.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Вепрчани 6.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Вепрчани 7.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Прилепечко-витолишка парохија
* Вепрчани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Пресвета Богородица во Македонија
Категорија:Вепрчански манастир
Вепрчански манастир

**Вепрчански манастир** — манастир во прилепското село Вепрчани.

## Местоположба

Манастирот се наоѓа во непосредна близина на селото Вепрчани, до кој води земјен пат од селото.

## Градби во манастирот

Манастирскиот комплекс е составен од: главната манастирска црква, конакот, трпезаријата, како и други помошни објекти.

### Црква „Успение на Пресвета Богородица“

Главната манастирска црква е посветена на Успение на Пресвета Богородица, по која е и наречен целиот манастир.

## Галерија


Податотека:Вепрчански манастир.jpg|Конакот
Податотека:Вепрчански манастир 3.jpg|Трпезаријата
Податотека:Вепрчански манастир 4.jpg|Летниковец


## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Вепрчани
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Преспанско-пелагониската епархија
Категорија:Манастири во Прилепското архијерејско намесништво
Рудник „Вепрчани“

мини|300п|десно|Воздушен поглед на рудникот

**Рудник „Вепрчани“** — рудник за мермер, кој се наоѓа северно од мариовското село Вепрчани.

## Местоположба

Рудникот се наоѓа северно од селото Вепрчани, до кој води макадамски пат од селото Дуње.

## Историја

Рудникот е прилично нов, откако била одобрена површина од 3,56 километри квадратни за ископување со склучен договор за концесија во 2013 година. Важноста на договорот истекува во јуни 2026 година.

Фирмата и нејзиниот управител биле обвинети за затајување на данок во август 2025 година.

## Галерија


Податотека:Рудник „Вепрчани“ 2.jpg|Воздушен поглед на рудникот


## Поврзано
* Мермер
* Вепрчани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Рудници во Македонија
Категорија:Вепрчани
Фонтан

[мини|Декоративен извор (путеал) ''(1 век од н.е.)'' на кој е прикажан пијан [Херкул|Херкулес како дел од бахиска веселба.]]
мини|Вотивен олтар посветен на Божествените извори.
**Фонтан** или **Фонс** (мн.: *Fontes*, „Фонт“ или „Извор“) — бог на бунарите и изворите во античката римска религија. Религиозен фестивал наречен **Фонтиналии** се одржувал на 13 октомври во негова чест. Низ целиот град, фонтаните и изворите биле украсени со венци. 

Фонт бил син на Јутурна и Јанус. Се претпоставува дека Нума Помпилиј, вториот крал на Рим, бил погребан во близина на олтарот на Фонтан *(ara Fontis)* на Јаникулумот. Вилијам Вард Фаулер забележал дека помеѓу 259 и 241 година п.н.е., биле основани култови за Јутурна, Фонс и Темпестатите, сите поврзани со извори на вода. Како бог на чистата вода, Фонс може да се постави спротивно на Либер како бог на виното идентификуван со Дионис.

Еден натпис го вклучува Фонс помеѓу низа божества кои примиле жртви за искупување од браќата Арвал во 224 година од н.е., кога неколку дрвја во светата шума на Деја Дија, нивното главно божество, биле погодени од гром и изгорени. Фонс не бил помеѓу божествата прикажани на монетите на Римската Република. 

Родот Фонтеја тврделе дека биле потомци на Фонт.

Во космолошката шема на Мартијан Капела, Фонс се наоѓал во вториот од 16 небесни региони, со Јупитер, Квирин, Марс, воениот Лари, Јунона, Лимфа и Новенсилите. 

## Фонс Перенис
Водата како извор на регенерација играла улога во митрајските мистерии, а натписи за *Fons Perennis* („Вечен извор“ или „Никогаш непрестајлив поток“) биле пронајдени во митраја. Во една од сцените од митрајскиот циклус, богот удира во карпа, која потоа испушта вода. Митрајскиот текст објаснува дека потокот бил извор на животворна вода и бесмртно освежување. Посветите на „неживи суштества“ од митрајските наративни ритуали, како што се *Fons Perennis* и *Petra Genetrix* („Регенеративна карпа“), ги третирале како божествени и како способни да слушаат, како нимфите и лековитите сили на кои тие почесто им се упатувале.

## Почести
Езерото Фонтус на Антарктикот било именувано по божеството.

## Наводи

## За понатамошно читање

* Височник, Јулијана. "Čaščenje Nimf in Fontana v vzhodnoalpskem prostoru" [Обожување на нимфите и Фонтан во источните Алпи] Во: *Studia Historica Slovenica* : Časopis za humanistične in družboslovne študije [Хуманисти и општествени студии 20,20] 1, стр. 11-40. DOI: 10.32874/SHS.2020-01

## Надворешни врски

* 

Категорија:Римска религија
Арчура

**Арчура** (старотурски : **𐰀𐰺𐰲𐰆𐰺𐰀**; ) — шумски дух што ги менува формите во туркиската митологија кој ги заштитува дивите животни и шумите.

## Опис
Арчура обично се појавува како човек, но е способен да ја промени својата големина од тревна дршка во многу високо дрво. Има коса и брада направени од жива трева, а понекогаш е прикажан со опашка, копита и рогови. Арчура има блиска врска со сивиот волк. Легендата го опишува како да има црвен шал, а левата чевла ја носи на десната нога. Тој исто така немал сенка.

Арчура ги штител животните и птиците во шумата и им кажува кога да мигрираат. Тој може да се менува во многу различни форми. Како човек, изгледа како селанец со светкави очи.

Архурите се ужасно палави суштества: тие имаат ужасни крици и можат да имитираат гласови на луѓе познати на скитниците и да ги намамат назад во нивните пештери, каде што Архурите ќе ги скокоткаат до смрт; тие исто така отстрануваат знаци од своите столбови. Тие не се зли: иако уживаат да ги заведуваат луѓето и да киднапираат млади жени, тие се познати и по тоа што го спречуваат добитокот што пасеше да талка премногу далеку во шумите и да се изгуби. Понекогаш повеќе од еден Архура живее во шума, а потоа тие ќе се борат за својата територија, соборувајќи дрвја и плашејќи животни.

## Чор / Чура
Постојат два различни вида Чура. Другиот е Бичура, домашен дух и партнерка на Ев иеси.

## Надворешни врски

*  Türk Mitoloji Sözlüğü, Pınar Karaca
*  Türk Mitolojisinde Ruhlar, Sadettin Buluç
*  «Арзюри» М. Фёдорова
*  Чуаш халык мифлары.

## Библиографија

*  Мифологический словарь/Гл. ред. Мелетинский Е.М. - М.: Советская энциклопедия, 1990 г.- 672 с.
*  Мифы народов мира/под ред. Токарева С. А. - М., Советская энциклопедия, 1992 г. - т.2 - 719 с.

Категорија:Туркиска митологија
Лаверна

**Лаверна** — божица на добивката и подземјето во римската митологија, која се поврзувала со заштитата на пониските класи, бегалците и плановите на крадците. Таа била смирувана со наливки налеани со левата рака. Поетот Хорациј и драматургот Плавт ја нарекувале божица на крадците. Во Рим, нејзиното светилиште било во близина на Порта Лаверналис, која била на северниот врв на Авентинскиот рид.

## Етимологија
Дадени се неколку објаснувања за потеклото на нејзиното име:

# од реконструкцијата на  праиндоевропскиот , што значи „профит, добивка“, што го прави името сродно со попознатиот збор . Ова во моментов се наведува како најверојатна етимологија;
# од антички римски списи  (Според Хорациј, кој го дава зборот  како друга форма на , крадец);
# од  (Акрон на Хорациј, според кого крадците биле наречени , „перачи“, веројатно се однесувало на крадци на кади).

## Историја
Лаверна била етрурско божество во древна Италија, првично една од духовите на подземјето. Чаша пронајдена во етрурска гробница го носи натписот „" (сп. ); а во фрагмент од Септимиј Серен, Лаверна била експлицитно спомната во врска со , подземјето. Етрурците ја обожавале на многу места.

Со лесен премин во античката римска митологија откако етрурската култура била заменета со римската, Лаверна почнала да се смета за заштитничка на крадците, чии операции биле поврзани со темнината. Таа имала олтар на Авентинскиот рид, во близина на портата именувана по неа, Лаверналис, на северниот врв на најјужниот од седумте ридови на Рим. Таа имала и света шума на Вија Саларија, патот низ Италија што го поврзувал Рим со Јадранското Море.

Римските извори наведуваат дека крадците ја повикувале нејзината помош за да можат успешно да ги спроведат своите планови без да го изгубат угледот за побожност и чесност.

Светата планина во Тоскана, позната како Ла Верна, била местото на античко светилиште на божицата. Ова оддалечено „Светилиште на Ла Верна“ му било дадено на Свети Франциск од грофот Орландо од Киузи на 8 мај 1213 година и станало местото каде што тој избрал да го воспостави својот религиозен ред. Во 1218 година, на местото била изградена капелата Санта Марија дели Анџели.

## Популарна култура
Главниот антагонист во CGI анимираната филмска серија *Барби: Fairytopia* бил именуван по неа. Лаверна е зла самовила која е сестра близначка на кралицата на самовилите во земјата, Волшебничката.

Во „Убиствата во улицата Морг“ од Едгар Алан По, Дупен го опишува неефикасниот префект на полицијата како „премногу лукав за да биде длабок. Во неговата мудрост нема прашник. Сè е глава, а нема тело, како сликите на божицата Лаверна“.

„Лаверна“ е неофицијален прекар за видра 841.

Во *„Дворот на мртвите“*, антагонистот бил фиктивна верзија на Лаверна.

## Наводи

## Извори
*

## За понатамошно читање
*

Категорија:Римски божици
Сеавлин

**Сеавлин** бил крал на Весекс во втората половина на VI век и една од најважните фигури во раната англосаксонска историја. Според Беда Преподобни тој бил вториот владетел кој имал *imperium*, односно врховна власт над другите англосаксонски кралеви. Најверојатно бил син на Кинрик и внук на Сердик, митскиот основач на Весекс. Владеел приближно од 560 до 591/592/593 година, а починал околу 593 година, најверојатно убиен или загинал во борба откако бил протеран од престолот.

За време на неговото владеење Весекс значително се проширил и станал едно од најмоќните англосаксонски кралства. Во 556 година заедно со татко му Кинрик победил Бритите кај Баранбург. Во 568 година заедно со роднината Кута тешко го поразил кралот Етелберт I од Кент кај Вибандун, во првата позната битка меѓу различни англосаксонски групи. Во 577 година постигнал голема победа кај Деорам со која освоил Глостер, Сиренчестер и Бат, со што Весекс ги разделил Бритите во југозападот (Думнонија/Корнуол) од оние во Велс. Подоцна следеле битки против Бритите кај Фетанлеаг во 584 година. Неговото владеење завршило трагично: во 592 година бил поразен од својот синовац Сеол кај Водесбеорг и протеран, а следната година најверојатно бил убиен.

Категорија:Англиски монарси
Сеолвулф

**Сеолвулф** бил англосаксонски крал на Весекс, кој владеел од околу 597 до 611 година, период од 14 години според *Англо-саксонската хроника* и *Аналите од Св. Неотс*, или 17 години според *Западно-саксонската генеалогска листа на владетели*. Тој е познат како моќен владетел кој постојано војувал против англиските народи (други саксонски племиња), Бритонците, а според некои извори и Пиктите или Шкотите (иако битките со нив се сметаат за малку веројатни).

По Сеолвулф, Кинегилс станал крал (611–643), но дали бил негов син или внук (син на брат му Сеол) е нејасно – изворите се разликуваат.

Категорија:Англиски монарси
Општина Бесвица

**Општина Бесвица**, именувана и како **Месен народен одбор Бесвица** ― поранешна општина во Македонија, која постоела во периодот 1913-1930 и 1945-1950 година.

## Историја
### 1913-1915
Општина Бесвица за прв пат била основана во 1913 година, за време на Кралството Србија. Населени места во општината биле Бесвица, Горна Драчевица, и Чифлик. Општината била дел од Неготинскиот Срез, Тиквешки Округ.

### 1915-1918
Општина Бесвица продолжила да постои за време на Царството Бугарија, односно окупацијата во Првата светска војна. Општината територијално останала иста и била дел од Неготинската Околија, Штипски Округ.

### Кралство СХС/Југославија
За време на новата држава Кралство СХС (подоцна под името Кралство Југославија), Општина Бесвица продолжила да постои во рамки на Неготинскиот Срез, и почнувајќи од 1929 година, во Вардарската Бановина. Таа се состоела од населените места: Бесвица, Горна Драчевица, и Чифлик. Во 1930 година, општината била укината, на сметка на соседната и проширена Општина Демир Капија.

### 1945-1950
Месниот народен одбор Бесвица бил основан во 1945 година. Тој бил дел од Неготинската Околија, Велешки Округ, и негово составно населено место било селото Бесвица. Во 1947 година, според новата административна поделба, Месниот народен одбор Бесвица останал територијално непроменет. МНО Бесвица тогаш припаднал во Кавадаречката Околија. Во 1950 година, според новата административна поделба, Месниот народен одбор Бесвица бил укинат на сметка на соседниот и проширен МНО Прждево.

## Население
Според пописот од 1913 година, Општина Бесвица имала 1,311 жител, односно вкупното население на Бесвица, Горна Драчевица, и Чифлик.

Според пописот од 1948 година, Месен народен одбор Бесвица имал 639 жители, односно вкупното население на Бесвица. Од таа бројка, 623 биле Македонци, додека 16 биле Турци.

## Поврзано
*Список на населени места во Вардарска Македонија по општина (1913-1915)
*Список на општини во Македонија по население (1948)

## Наводи

Бесвица
Бесвица
Бесвица
Бесвица
Бесвица
Категорија:Неготинска Околија
Категорија:Кавадаречка Околија
Слуга 2 (филм)

**„Слуга 2“** () е руски филм (од жанрот комедија) од 2024 година. Режисер на филмот е Клим Шипенко. Главните улоги ги толкуваат: Милош Биковиќ Павел Деревјанко и Аглаја Тарасова. 
## Заплет
Некогашниот разгален Гриша, по неговата работа како слуга, веќе е зрел човек, чувствителен на сите неправди. Поради тоа, тој не може да се помири со однесувањето на непристојната Катја. Наскоро, разгалената девојка, исти како и Гриша претходно, ќе замине на „патување во минатото“...

## Наводи

Категорија:Филмови од 2024 година
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Руски филмови
Категорија:Филмови на руски јазик
Категорија:Филмови со Милош Биковиќ
Категорија:Филмови на Клим Шипченко
Категорија:Филмови со Павел Деревјанко
Категорија:Филмови со Аглаја Тарасова
12 Подароци за Божиќ

***„12 Подароци за Божиќ“*** ― американска божиќна романтична комедија од 2015 година, напишана и режирана од Питер Саливан, Лин Грант Бек и Џенифер Нотас Шапиро. Во филмот глумат Катрина Ло, Арон О'Конел и Дона Милс. Премиерно била прикажана на каналот Халмарк, на 26 ноември 2015 година, а подоцна се реемитувала секоја сезона за време на *„Одбројувањето до Божиќ*".

## Основна замисла
Асистент од Њујорк е ангажиран од маркетинг директор, да купува подароци за неговите пријатели и семејство.

## Екипа

* Катрина Ло како Ана Париси
* Арон О'Конел како Марк Ренквист
* Дона Милс како Џојс Ренквист
* Мелани Нелсон како Мари Паризи
* Али Дарам како Ивон
* Џил Адлер како Сенди
* Мајкл Бурчард како Едвард Максвел
* Алекс Нибли како Ендру Ренквист
* Лаја Вајт како Бела
* Алиса Бакнер како Софија

## Продукција
Филмот бил сниман во Солт Лејк Сити, Јута. Катрина Ло и Арон О'Конел биле избрани за главни улоги, додека Дона Милс, за улогата на мајката на О'Конел.

## Гледаност
Ја гледале 3,14 милиони гледачи по објавувањето на 26 ноември 2015 година, повеќе од која било друга серија со сценарио тој ден. 

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Американски романтични комедии
Сеол

**Сеол** бил крал на Весекс (Кралството на Западните Саксонци) во раниот период на англосаксонска Англија. Тој владеел околу 592–597 година (според *Англосаксонската хроника*) или малку порано, 588–594 година (според *Западносаксонската генеалошка листа*).

Сеол бил син на Кута, кој пак бил син на Кинрик, еден од легендарните основачи на Весекс. Тој бил близок роднина (веројатно внук) на претходниот крал Сеавлин. Сеол го презел престолот откако во 592 година го победил или го исфрлил својот роднина Сеавлин во битката кај Воднесбеорг. Оваа битка била клучна и му овозможила на Сеол да ја преземе власта, спречувајќи го синот на Сеавлин, Кутвајн, да го наследи тронот.

По неговата смрт во 597 година, бидејќи неговиот син Кинеѓилс бил уште премногу млад, престолот го наследил неговиот брат Сеолвулф, што било вообичаено според обичаите на Саксонците.

Категорија:Англиски монарси