open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Знаме на Мичиген

**Знамето на државата Мичиген** е грб поставен на темно сино поле, како што е утврдено со државниот закон на Мичиген. Гувернерот има варијанта на знамето со бело поле наместо сино. Државата има официјален месец на знамето од 14 јуни до 14 јули.

## Дизајн
Државниот грб прикажува син штит, врз кој сонцето изгрева над езеро и полуостров, и човек со крената рака, кој го претставува мирот и држи долг пиштол, претставувајќи ја борбата за државата и нацијата како погранична држава.

Како штитодржачи, лосот и лосот потекнуваат од грбот на компанијата Хадсон Беј и прикажуваат големи животни од Мичиген. Ќелавиот орел ги претставува Соединетите Држави, кои ја формираа државата Мичиген од северозападната територија.

Дизајнот содржи три латински мото. Од врвот до дното тие се:

# На црвената лента: „ E Pluribus Unum “, значи „Од многуте, еден“, мотото на Соединетите Држави.
# На светло синиот штит: „  ", значи "Ќе бранам".
# На белата лента: „  ", значи "Ако бараш пријатен полуостров, погледни за тебе.", и е официјалното државно мото.

Тоа е едно од десетте американски државни знамиња на кои има орел, заедно со оние на Илиноис, Ајова, Мисури, Њујорк, Северна Дакота, Орегон, Пенсилванија, Јута и Вајоминг .

## Историја
Денешното знаме, усвоено во 1911 година, е третото државно знаме. На првото знаме бил прикажан портретот на првиот гувернер на Мичиген, Стивенс Т. Мејсон, на едната страна и државниот грб од другата страна. Првото знаме е целосно изгубено и нема слики од него, колку што се знае. Второто знаме, усвоено во 1865 година, го прикажувал државниот грб на едната страна и грбот на Соединетите Држави од другата страна.

Северноамериканското вексилолошко здружение, во своето истражување од 2001 година за знамињата на сојузните држави, американските територијални и канадски провинциски знамиња, го оцени тековното знаме на Мичиген на 59-то место од 72 оценети знамиња. Испитаниците во истражувањето дадоа просечна оценка од само 3,46 од можни 10 поени.

Во ноември 2016 година, во законодавниот дом на државата Мичиген бил воведен предлог-закон од страна на сенаторот Стивен Биеда, кој предвидувал комисија за знаме да раководи со јавен конкурс за дизајн за промена на сегашното државно знаме, Формирањето комисија за знаме било предложено повторно во 2021 година, од страна на претставникот Андреа Шредер. Мерката е упатена до комисија, каде по неа не било преземено ништо.

## Залог
Заклетвата за верност на државното знаме на Мичиген напишана од Харолд Г. Кобурн и официјално усвоена во 1972 година.

## Поврзано

* Знамиња на гувернерите на американските држави
* Државата Мичиген
** Список на државни симболи на Мичиген
*** Голем печат на државата Мичиген

## Наводи

## Надворешни врски

* Државата Мичиген
** „Детали за знамето на државата Мичиген и како да се купи знаме“

Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Провадија

**Провадија** () — град во северна Бугарија, административен центар на општината Провадија во Варненската Област. Има население од околу 12.419 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот е сместен на Провадиската Река, покрај Провадиската Клисура, опкружен со високи карпи од исток и запад. Градот се наоѓа на 47 километри западно од регионалниот центар Варна, на 53 километри југоисточно од Шумен и на 410 километри североисточно од Софија.

## Историја
Провадија е населба со над 25 вековна историја. Најраните откриени траги од човечка активност во областа датираат од 5 век п.н.е., кога овие земји биле населени со Тракијци. Материјално наследство на нивната култура се зачуваните околу 30 карпести гробници сместени во областа „Табиите“.

Прифатена е тезата дека денешниот град е наследник на византиската тврдина која настанала во V век, која била дел од изградениот фортификациски систем против воинствените племиња кои напаѓале од север. Византијците го нарекле „Проватон“ (Πρόβατον). Постојат различни претпоставки за потеклото на ова име: едната го поврзува со премин или проход, додека другата верзија е врзана за преводот од старогрчкиот јазик на името „Проват“ (Προβάτ), што значи „овца“. Веројатно поради добро развиеното овчарство во овој регион.

Словените што се населиле овде (6-7 век) ја нарекле тврдината „Овеч“ - буквален превод на византиското име. Подоцна дошле прабугарите на Аспарух исто така го прифатиле ова име, кое останало и во следниот среден век. Веќе во границите на бугарската држава, утврдувањето брзо прераснало во населба, па дури станало и воено-административен центар. За тоа придонесло нејзината стратешка локација - близината до престолнините Плиска, Преслав и Варна.

За време на Второто бугарско царство (12-14 век), градот бил чуен занаетчиски и трговски центар, тука доаѓале трговци од Дубровник, Ерменија и други далечни земји. Овеч се издигнува како еден од најважните градски центри на Бугарија, заедно со Велико Трново, Велики Преслав, Червен, Дрстр и Софија.

Според Константин Иречек, за време на отоманскиот период, Провадија била главен источен балкански центар на дубровничката трговија, а локалната дубровничка колонија ја користела нејзината засводена црква. За време на Руско-турската војна (1828-1829), градот бил целосно уништен и со години бил повторно граден.  Бројот на бугарското население значително се намалило како резултат на неколкуте емиграциски бранови во Русија и Романија.

Ослободувањето на Бугарија од османлиската власт го нашол градот со околу 3500 жители. Градот брзо растел и се развивал, се зголемил бројот на жители, се отвориле мелници, маслени, фабрики за лакови, сапуни и текстил.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на Општината Провадија

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Знаме на Јужна Дакота

**Знаме на Јужна Дакота** — еден од симболите на сојузната американска држава Јужна Дакота. Се состои од небесно сино поле со верзија (морско сино на бело) на државниот грб во центарот, опкружен со златни триаголници што ги претставуваат сончевите зраци, опкружено пак со натписи со златни сан-серифни букви на „Јужна Дакота“ на врвот и „Државата на планината Рашмор“ (државниот прекар) на дното. Сонцето го претставува вообичаеното време во Јужна Дакота. Натписот на дното гласел „Државата на сонцето“ пред да биде сменет во 1992 година.

## Историски знамиња

Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Знаме на Јужна Каролина

**Знаме на Јужна Каролина** — еден од симболите на сојузната американска држава Јужна Каролина. Корените на ова знаме постоеле во некоја форма од 1775 година, засновани на едно од првите знамиња на американската револуционерна војна. Иако го задржал најголемиот дел од неговиот дизајн недопрен од неговото усвојување, знамето варира со текот на годините. 

## Историски знамиња

Категорија:Знамиња на сојузните држави на САД
Фарисеи

[мини| Расправата на [Исус Христос|Исус со фарисеите]]
**Фарисеи** (едн. **фарисеј**, од , *пeрушим*, букв. „одвоени“) — припадници на религиозно-политичка секта во Древна Јудеја што се истакнувала со строго одржување на сите обреди, со надворешна, лицемерна побожност. Била претходник на рабинскиот јудаизам.

Фарисеите се придржувале до правилата на левитската чистота и ексклузивното дружба на трпеза, а сепак не се издвоиле од општеството. Нивните дружбени врски се зацврстувале во братства наречени хавуроти. Јосиф Флавиј им припишува некои специфични религиозни верувања, меѓу другото прифаќање на усното предание како дополнување на Тората и верувањето во вечноста на душата.

Во текот на I век, фарисеите биле познати по нивното строго почитување на Мојсеевиот закон. Јосиф Флавиј, исто така, ја забележува нивната посветеност на учењето, олицетворена во Хилел и Јоханан бен Закаи. Мишната, Талмудот и главните танаитски извори ја претставуваат главната ризница на нивната мисла и сведоштвото за оживувањето на еврејскиот живот во првите векови од нашата ера, кога фарисејскиот јудаизам го добил својот последен облик.

Според евангелските кажувања, Исус често се судирал со фарисеите (погл. „*[[Осуда на фарисеите|Тешко вам лицемери]]*“). Меѓутоа, евангелијата во ова се сосема еднострани, бидејќи тие укажуваат само на оние аспекти од преданието за Исус кои биле корисни во споровите меѓу Црквата и Синагогата. Не им било во интерес на евангелистите да пренесат што точно Исус имал заедничко со фарисеите, со кои веројатно бил поблизок од она што е прикажано во споменатите текстови.

## Поврзано
* Осуда на фарисеите

## Наводи

Категорија:Личности од Новиот завет
Категорија:Историја на јудаизмот
Категорија:Правци во јудаизмот
Категорија:Рабински јудаизам
Категорија:Грцизми
Борба со бикови

[мини|[Тореадор среде подвиг]]
**Борба со бикови** или **бикоборство** — натпревар помеѓу човек и бик (понекогаш поимов вклучува и борба помеѓу два бика или гонење бикови). Борбата со бикови се практикува само во неколку земји, а најпозната е нејзината шпанска варијанта — корида. Овој обичај е подложен на остри критики, особено од страна на заштитниците на правата на животните, како и од страна на црковни лица (поради тоа што е опасна претстава за човекот). Од 2012 г., борбите со бикови се забранети на територијата на Каталонија.

Борбата со бикови се сметала за едно од делата на Митра (богот спасител во митраизмот).

## Видови бикоборство

* Шпанска пешачка корида, исто така и новиљада (борба со млади бикови) и комична корида.
* Коњска корида.
* Португалска торада.
* Енсиеро (трчање со бикови низ улици).
* „Рекорте“ (шпански: *recorte*) — демонстрација на вештини, понекогаш и акробатски, од страна на непрофесионалци без оружје (далечно потсетува на древните натпревари со бикови на Крит, но се разликува по клучните зафати поради разликата во големината на критските и шпанските бикови).
* „Огнени бикови“ (*toros de fuego*) — на бик (денес обично макета) се прицврстуваат огномет и петарди, по што тој ги брка учесниците на празникот.
* Во Камарг (Франција), по трката со бикови (енсиеро), се одржуваат натпревари на т.н. расетери (*raseteurs*, слично на шпанските „рекорте“), во кои тие, без да му нанесат повреди на животното, се обидуваат да ги симнат кокардите и лентите од неговите рогови со помош на посебен инструмент. Колку подолго тие стојат на роговите на бикот, толку е поголема нивната вредност.
* Course landaise — друга варијанта на француската тавромахија со крави, каде што едни учесници ја држат кравата, а други ја прескокнуваат (правилата се разликуваат во зависност од местото).
* Во Ел Фуџајра (ОАЕ) се практикуваат борби помеѓу самите бикови.
* Во Тамил Наду (Индија) постои џаликату, скротување на бик со раце без негово убивање.

## Поврзано

* Корида
* Енсиеро

## Наводи

## Надворешни врски

* *[http://www.thelastarena.com/ The Last Arena: In Search of the Spanish Bullfight]*

Категорија:Права на животните
Категорија:Злоставување на животните
Категорија:Спортот во Шпанија
Категорија:Спортот во Португалија
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
DIDWW

**DIDWW** е глобална телекомуникациска компанија специјализирана за Voice over IP (VoIP) и Session Initiation Protocol (SIP) .

Основана е во 2004 година и е со седиште во Даблин, Лејнстер, Ирска. Лина Заборас ја извршува функцијата извршен директор на компанијата . 

## Историја
DIDWW е основан во 2004 година во Даблин, Ирска. Во декември 2019 година, компанијата започна да обезбедува двонасочни СМС услуги во САД и Канада . 

Во летото 2021 година, DIDWW соработуваше со PCCW Globa за да ги прошири услугите на SIP trunking во Европа и Азија . 

Во 2022 година, Sunrise UPC GmbH, швајцарската телекомуникациска компанија, соработуваше со DIDWW за да го лансира Business Voice International . 

Компанијата ја продолжи својата експанзија со партнерство со Telesmart.io во мај 2022 година . Од март 2023 година, решението за SIP trunking на DIDWW стана достапно на Genesys AppFoundry . 

DIDWW е специјализиран за обезбедување меѓународно покривање на локални, национални, мобилни, бесплатни гласовни и СМС-овозможени виртуелни телефонски броеви, двонасочни локални и глобални SIP багажници, пристап до локални служби за итни случаи, преносливост на броеви и алатки за избор на броеви .  Овозможува пристап до меѓународни телефонски броеви во 81 земја , како што се Ирска , Франција , Германија , Португалија , Велика Британија , Чешка , Литванија , Латвија , Словенија , Хрватска  и други. DIDWW е член на голем број организации и здруженија, вклучително и Здружението за контрола на измами во комуникациите (CFCA) , RIPE NCC , Global Message Services AG (GSMA)  и Меѓународната телекомуникациска унија (ITU) .

## Извори


Категорија:Телекомуникациски претпријатија
Петар Кунчев

**Петар Иванов Кунчев** познат и како **Петар-Левски** (1844 Карлово, Отоманското Царство ― Кнежество Бугарија, Карлово 1881) — истакнат русофилски револуционер во Бугарија, бил брат на Васил Левски.
## Биографија
Петар Кунчев бил најмладиот син во семејството на Иван и Гина Кунчеви. Кунчев бил учесник во русофилското движење во Бугарија. Петар го напуштил Карлово, со помош на рускиот вицеконзул Најден Геров заминува во Цариград. Оттаму со руски пасош бил префрлен во Влашка. Револуционерот учествува во борбите на ослободување на Бугарија, како еден од првите доброволци во војската на библиотеката на Христо Ботев. По разбивањето на војската, заедно со другарот Костадин Димитров од Сливен, бега и се крие во Софија. Петар бил прогонуван од турските власти. Од 1877 година учествува во Ополченциет. Кунчев учествувал во борбите кај Казанлак, Стара Загора и Нова Загора. За неговите заслуги за татковината, Петар Кунчев е назначен за виш гард во Карлово. На оваа позиција, во 1881 година, тој починал од туберкулоза.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Карлово
Категорија:Починати во 1881 година
Категорија:Родени во 1844 година
Категорија:Бугарски револуционери
Категорија:Русофили
Кантен Алис

**Кaнтeн Aлис** (); (роден на 26 октомври 1996 година) — француски професионален тенисер. Највисок пласман на АТП списокот во сингл имал на 16 јануари 2023 година - 61. место, а во двојки на 3 октомври 2023 бил на 129. место. Има освоено шест титули во сингл на АТП челинџер турнеите и седум во двојки.

## АТП финалиња во кариерата
### Поединечно: 1 (1 финалист)
{|
|-valign=top
|

## Надворешни врски
* 
* Quentin Halys at the International Tennis Federation

Категорија:Французи од 21 век
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1996 година
Категорија:Француски тенисери
Ополченци

**Ополченци** () — русофилска доброволна армија составена од жители од Бугарија кои учествувале во Руско-турската војна од 1877–1878 година. Луѓето во овие единици биле именувани како *ополченец-поборник*.

Доброволните армиски единици за Руско-турската војна беа собрани по манифестот на Александар II, кој ја почнал војната. Место на средба на доброволците во Русија беше градот Самара. На Ополченци им беше дадено знамето на Самара со ликови на Света Богородица и Свети Кирил и Методиј (знамето се чува во Националниот музеј за воена историја во Софија). Ополченците земале активно учество во Втората и четвртата битка кај превојот Шипка и по завршувањето на војната ја формирале армијата на Бугаријамини|Реенакторите облечени како Ополченците на официјалната комеморација на 133-годишнината од ослободувањето на Бугарија
## Структура
Генерал-мајор Николај Столетов бил назначен за началник на милицијата, а началник на неговиот штаб бил полковник Ефим Ринкиевич. Беа назначени и други штабни офицери - полковник Енгелхарт, потполковник Фјодор Де Прерадовиќ и други. Командниот штаб се состоеше од 136 офицери, меѓу кои беа офицери и подофицери во руската армија:

* Потполковник Константин Кесјаков 
* Капетан Рајчо Николов 
* Поручници Петар Алексиев, Делев, Петко Стојанов, Константин Шиваров, Атанас Узунов, Димитар Филов, Данаил Николаев, Стефан Љубомски
* Потпоручници Стефан Кисов, Аврам Гуџев, Олимпиј Панов и Коста Паница

Беа поставени лекари пријателски, меѓу кои биле Константин Бонев, Сава Мирков, Константин Весенков, Андреј Богданов, Иван Панов, Јаков Петкович .

Милициите беа обучени од руски офицери. Тие биле вооружени со пушката Шасепот, која ја купиле Министерството за одбрана и Московскиот словенски комитет. Во однос на бројот и структурата, милицијата беше споредлива со засилена воена пешадиска дивизија. Се состоеше од 3 милициски бригади, секоја составена од 2 милиција „дружина“ (слично на батаљон) од по 5 чети. Подоцна се вклучени уште 6 самостојни чети формирани подоцна.

Единиците на милицијата беа командувани од:

* 1-ва милиција бригада, командувана од полковник Корсаков,
* Втората милиција бригада, командувана од полковникот Леонид Вјаземски ,
* Трета милиција бригада, командувана од полковникот Михаил Толстој .

## Почести
На Ополченците им е посветена една од песните во *[[Еп на заборавените|Епот на заборавените]]* на Иван Вазов, имено „Ополченците на Шипка“. Врвот Ополчение во масивот Винсон, Антарктик е именуван по  доброволните сили во Руско-турската војна од 1877-1878 година и Македонско-адрианополитскиот доброволен корпус во Балканските војни 1912-1913 година.

## Извори


* С. Кисьов. *„Българското опълчение во Освободителната руско-турска војна 1877–1878 г.* *“*

Категорија:Воена историја на Бугарија
Категорија:Руско-турска војна (1877-1878)
Категорија:Русофили
Конрад II (гроф на Виртемберг)

мини|Дворецот Виртемберг (околу 1600)
**Конрад II** (германски: *Konrad*; ? – 1143) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1122 до 1143 година. Служел како маршал на Швабија и застапник на градот Улм, а поседувал голем имот во долините на Некар и Ремс.

Таткото на Конрад е непознат, но се верува дека тој припаѓал на семејството на грофовите на Веринген (Верингенштад), поради сличноста на семејниот грб на грофовите од Веринген со грофовите на Виртемберг. Така, генерално се претпоставува дека и двете благороднички семејства се поврзани едни со други. Мајката на Конрад, Луитгард од Беутелсбах, била сестра на неговиот претходник Конрад I.

По смртта на Конрад I, тој ја превзел власта како наследник на замокот Виртемберг. Конрад II првпат се споменува на 12 мај 1110 година заедно со неговата сопруга Хаделвиг како донатор на имот во близина на Гепинген на манастирот Блауберен и на 28 декември 1122 година како сведок на императорот Хајнрих V во Шпајер (првиот пат како гроф, вториот пат без титула, но споменат меѓу други грофови). Починал во 1143 година.

Категорија:Родени во 11 век
Категорија:Починати во 1143 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Конрад I (гроф на Виртемберг)

мини|Дворецот Виртемберг (околу 1600)
**Конрад I** (германски: *Konrad von Beutelsbach*; ? – 1122) — првиот владетел на замокот Виртемберг од 1099 до 1122 година, а првпат се споменува во 1081 година. Се смета дека е основач на династијата Виртемберг.

Конрад бил син на благородникот, фон Бојтелсбах, а веројатно и потомок на Саличкиот војвода Конрад од Корушка. Неговиот брат бил Бруно фон Беутелсбах. Неговата сопруга се викала Вернтруд.

Околу 1083 година Конрад изградил замок на Виртемберг во близина на денешен Штутгарт. Тој го наменил замокот како свое живеалиште и ја именувал својата династија по него. На 5 мај 1092 година во Улм бил сведок на преносот на имотот во опатијата Алерхајлиген во близина на Шафхаузен. Ова е првпат неговото име да се споменува во целосен документ, но овој документ не е оригинал. Во двете ситуации Конрад I се чини дека е тесно поврзан со луѓе кои се противници на Хајнрих IV, светиот римски цар. Овој политички став е во согласност со фактот дека тој побарал од епископот од Вормс, противник на царот, да ја освети неговата капела на замокот, наместо епископот од Констанца на чија територија всушност се наоѓал замокот.

Помеѓу 1080 и 1087 година, Конрад и помогнал на опатијата Хирсау со донации како што е документирано во  *Хирсауер Шенкунгсбух* („Регистар на подароци од опатијата Хирсау“). Во овој документ тој е окарактеризиран како „моќен човек меѓу Швабите“.

Категорија:Родени во 11 век
Категорија:Починати во 1112 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Вија Лабикана

[мини|333x333пкс| Сводот на [Галиен ]]
мини|250x250пкс| Вија Лабикана (прикажано со црвено)
**Вија Лабикана** бил древен пат на Италија, кој водел исток-југоисток од Рим. Се чини дека е можно патот најпрво да водел до Тускулум, потоа да се проширил до Лабици, а подоцна сепак да станал пат за низ сообраќај; можеби дури и ја заменил Вија Латина како рута кон југоисток, бидејќи, додека растојанието од Рим до нивната главна раскрсница кај Ад Бивиум (или до друга раскрсница) е практично идентично. По нивниот спој, веројатно е дека патот го носел името Вија Латина, а не Вија Лабикана. Текот на патот по првите десет километри од Рим не е идентичен со оној на кој било модерен пат, но може јасно да се следи со остатоци од тротоарите и зградите долж неговиот тек. Веројатно како патека постоела уште од праисторијата.

Вија Лабикана влегла во Рим преку Аурелијските ѕидини преку античката монументална порта на Порта Пренестина и стигнала, по внатрешниот дел, до Сервиевиот ѕид, влегувајќи низ Порта Есквилина, украсена со сводот на Галиен. Делот од патот во близина на Рим сега е познат како Вија Казилина. По овој пат можело да се најдат остатоци од гробот на Хатериите. Статуата на Август како понтифекс максимус пронајдена во вилата на Ливија Друсила на овој пат е позната како „тип Вија Лабикана“ и се чувале во Националниот римски музеј. Римскиот император Дидиј Јулијан бил погребан до петтата раскрсница на Вија Лабикана, откако бил погубен во 193 година. Античката црква Санти Марчелино е Пјетро ал Латерано била изградена на раскрсницата со Вија Мерулана во близина на катакомбите каде биле пронајдени посмртните останки на Свети Марчелино и Свети Петар.

Денес древниот пат е запаметен во Рим по урбаниот пат преку Лабикана помеѓу Вија Манцони и Колосеумот. Вија Лабикана е пат создаден како алтернативен пат до античката Вија Латина.

## Римски мостови
По должината на патот има остатоци од најмалку еден римски мост, кој го преминува Фосо дел Џардинето 11 км источно од Рим.

## Поврзано

* Римски патишта
* Римски мостови
* Римско инженерство

## Надворешни врски

* Omnes Viae: Via Labicana на картата на Peutinger
* culturalheritageonline.com
Категорија:Римски патишта
Вија Касија

мини|Римски патишта на западна Италија: Вија Касија е означена со црвено.
мини|Вија Касија (во зелено).
***Вија Касија*** („патот на Касиј“) бил важен римски пат што излегувал од *Вија Фламинија* во близина на Милвискиот мост во непосредна близина на Рим и, минувајќи недалеку од Веи, ја минувал Етрурија.

*Вија Касија* се вкрстувала со други важни патишта. По 17 километри *[[Вија Клодија]]* се оддалечила север-север-запад. Во Сет Вене, друг пат, веројатно *[[Вија Анија]]*, се разгрануваше до Фалери . Во Сутриум, *[[Вија Циминија]]* се разделила и подоцна се придружила.

Датумот на неговата изградба е неизвесен: не може да биде порано од 187 г. п.н.е., кога конзулот Гај Фламиниус изградил пат од Боноња до Аретиум, кој мора да се совпаднал со дел од подоцнежната Вија Касија. Не е споменат патот од ниту една античка власт пред времето на Цицерон, кој во 45 г. п.н.е. зборувал за постоење на три патишта од Рим до Мутина: Фламинија, Аурелија и Касија. Пресвртница од 124 г. н.е. спомнува поправки на патот направен од Адријан од границата на територијата на Клузиум до Фиренца, на растојание од 138 км.  Вија Касија не е само од историско значење, туку нуди и фантастични пејзажи за уживање додека патувате. За возачите на велосипед, Вија Касија е задолжителен пат: со своите чемпреси и поморски борови, тој е еден од поживописните патишта во земјата и лесно можете да возите 90 километри на час.

## Вија Америна
***Вија Америна*** бил пат што се откинувал од Вија Касија во близина на Бакана и се држел на север преку Фалери, Тудер и Перуџа, враќајќи се на Вија Касија кај Клузиум. Како нова воена и стратешка рута, Вија Америна „станала комуникациското јадро на империјална Италија и главна поддршка на тврдењето дека империјална Италија сè уште постои“.

## Мостови
По должината на патот има остатоци од неколку римски мостови, вклучувајќи ги *Понте Сан Лоренцо* и *Понте Сан Николао*.

## Спорт
Патот се користел како дел од поединечната велосипедска патека за друмски трки за Летните олимписки игри 1960 година во Рим.

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјален извештај за Летните олимписки игри 1960 година.  Том 1. стр.&nbsp;84.
* Официјален извештај за Летните олимписки игри 1960 година.  Том 2. Дел 2. стр.&nbsp;319.
* Лакус Куртиус - „Вијае“ (Смитовиот ''речник за грчки и римски антиквитети'' 1875)
* https://lifeinitaly.com/via-cassia-part-i/

Категорија:Римски патишта
Вија Клодија

мини|Старите римски патишта на северозапад. Во сина боја оригиналната трага на Вија Аврелија, во црвена боја на Вија Касија, во розева боја на Вија Клодија.
мини|Вија Клодија кај Сатурнија во близина на Порта Романа
десно|мини|300x300пкс| Појтингерова табла: Дел IV.
**Вија Клодија** бил древен римски пат во Италија. Сместен помеѓу Вија Касија и Вија Аврелија, се разликува од нив, особено по тоа што последниот е дизајниран првенствено за воени долги дестинации, без оглед на населбите што се среќаваат на патот, но Вија Клодија бил пат со краток домет, наменет за комерцијален сообраќај со колониите во етрурските земји.

Неговото потекло е неизвесно, но повеќето научници се согласуваат дека го изградиле Римјаните на постоечка етрурска рута (помеѓу Питиљано, Сорано и Сована) на патеката на постојната етрурска „Вија Кава“). Сепак, можеме да зборуваме за Вија Клодија од крајот на 3 век п.н.е., и дека од 225 г. п.н.е. патот бил поплочен. Постојниот пат веројатно се користел како начин за пробивање и освојување на Етрурија од страна на римската војска започната во 310 г. п.н.е. Се чини дека патот никогаш немал густ сообраќај, а го поврзувал Рим со внатрешните северозападни градови на Етрурија. 

Некои базалтни делови од патот се појавуваат на територијата на Тосканија, Ориоло Романо, Вејано и Блера. 

Патот во првите 17 километри бил ист како Вија Касија, а потоа се оддалечил во северозападен правец и се протега на западната страна на Лакус Сабатинус, покрај Форум Клодии и Блера. Според некои тоа завршило во Сатурнија. 

Се чини дека името, во старите времиња, до одреден степен го избркало името на Вија Касија, и двата патишта биле управувани, со други помали патишта, од истиот кустос. Сепак, Вија Клодија бил комерцијален пат и бил дизајниран специјално да одговори на трговските потреби на колониите во Етрурија.

## Вија Клодија Нова
Продолжението Вија Клодија Нова е изградено во 183 г. п.н.е. од конзулот Марк Клаудиј Марцел. 

## Фази
Според Појтингеровата табла, фазите на Вија Клодија се:

* *Секстум* (во сегашната област на Рим наречена Реторт и каде што се одвојува Вија Касија)
* *Карејас* (во сегашната област на Рим наречена Санта Марија ди Галерија)
* *ад Нонас* (во близина на Брачано)
* *Форум Клоди* (во близина на Сан Либерато ди Брачано)
* *Олера* (Блера)
* *Тоскана* 
* *Марта* (на езерото Болсена)
* *Сатурнија*

## Римски мостови
По должината на патот има остатоци од неколку римски мостови, вклучувајќи ги Понте Пиро и Понте дела Рока.

## Поврзано

* Римски патишта

## Наводи

## Надворешни врски
* via-clodia
Категорија:Римски патишта
Вија Трајана Нова

десно|мини|300x300пкс| Вија Марис (виолетова), Кралскиот автопат (црвено) и други древни левантински трговски патишта, в. 1300 п.н.е.
**Вија Трајана Нова** (Новиот пат на Трајан), претходно познат како Вија Регија или автопат на кралот, бил древен римски пат изграден од императорот Трајан во провинцијата Арабија Петреа, од Акаба на Црвеното Море до Бостра. Беше посебно познат како Вија Трајана Нова за да се разликувала од Вија Трајана во Италија. Повремено се нарекувал и едноставно како „Вија Нова“ или „Вија Нова Трајана“. Неговата изградба започнала кратко по анексијата на Арабија, надгледувана од гувернерот Гај Клаудиј Северус и била завршена под Адријан.

Вија Трајана Нова (претходно позната како Вија Реџиа) бил древен римски пат изграден од императорот Трајан во провинцијата Арабија Петреа, од Акаба на Црвеното Море до Бостра. Бил посебно познат како Вија Трајана Нова за да се разликува од Вија Трајана во Италија. Повремено се нарекува и едноставно како „Вија Нова“ или „Вија Нова Трајана“ Нејзината изградба започнала кратко по анексијата на Арабија, надгледувана од гувернерот Гај Клаудиус Северус и завршена под Адријан.

## Наводи

## Надворешни врски
Вија Трајана Нова

Категорија:Римски патишта
Вија Валерија

мини|350x350пкс| Вија Валерија во розова боја
мини|350x350пкс| Вија Валерија
**Вија Валерија** бил антички римски пат во Италија, кој е продолжение североисточно од Вија Тибуртина од Тибур. Своето потекло веројатно му го должи на Марк Валериј Месала, цензор во 154 г. п.н.е.

Од 2000 година, Понте Скутонико, најважниот мост и добро сочуван споменик на Вија Валерија во долината Аниен, кој бил затрупан по поплави и лизгање на земјиштето, бил среден, како и бил подобрен делот од патот што му припаѓа, што довело до значителен напредок. 

## Други патишта
Втората Вија Валерија, **Вија Валерија на Сицилија**, ги поврзувала Месина и Сиракуза. Едвај проширен или подобрен до деветнаесеттиот век, тој останал столб на јонскиот дренажен басен на Сицилија, фаворизирајќи го развојот на градовите долж него: Месина, Таормина, Џардини-Наксос, Џаре, Ациреале, Катанија, Аугуста, Сиракуза. 

## Римски мостови
мини|250x250пкс| Мостот Скутонико
По должината на патот имало остатоци од најмалку два римски моста, кои се Понте Сан Џорџо и Понте Скутонико.

## Поврзано

* Римски патишта

## Наводи

## Надворешни врски
* via-valeria

Категорија:Римски патишта
Вија Пранестина

[мини|300x300пкс| Патека на Вија Пранестина од [Рим на карта на антички Латиум .]]
мини|250x250пкс| Роман Понте ди Нона
мини|250x250пкс| Понте амато
мини|Вија Пранестина во близина на Понте Амато
**Вија Пранестина** (италијански: **Via Prenestina**) бил антички римски пат во централна Италија.

Првично наречен **Вија Габијана**, од Габи, античкиот град на Стариот Латиум до кој се наоѓал, добил ново име што било проширено до Праенесте (денешна Палестрина). Еднаш покрај Пранесте, патот продолжил кон Апенините и изворот на реката Анио.

Патот поминува низ провалија покрај добро сочуваниот и висок мост Понте ди Нона, со седум сводови, најдобриот антички мост во соседството на Рим. 

Категорија:Римски патишта
Вија Попилија

мини|Дел од патот кај Реџо Калабрија .
мини|264x264пкс| Карта на Вија Попилија
**Виа Попилија** е името на двe различни антички римски патишта започнати во конзулството на Публиус Пополиус Лаенас. Едниот бил во јужна Италија, а другиот во североисточна Италија.

## Пат во јужна Италија
Патот во јужна Италија минувал од Вија Апија кај Капуа до Реџо Калабрија на Месинскиот Проток. Според едно археолошко откритие, патот се протегал 517 км низ јужна Кампанија и Калабрија, низ внатрешноста на земјата.

По должината на патот имало остатоци од најмалку еден римски мост, Понте сул Савуто.

## Пат во североисточна Италија
Патот во североисточна Италија го поврзувал *Ариминум* (денешен Римини) со Атрија (денешна Адрија). Во Атрија патот се приклучил на Вија Анија. 

Се чини дека во доцната антика по Хадријан, крајбрежниот пат следел поинаков тек од оној на Попилија, кој свртел кон Атрија, но не бил наведен во Табула Пеутингеријана. Патот веројатно прерано се расипал, што го објаснува губењето на името на патот и влошувањето на патниот систем.

## Поврзано

* Римски патишта

## Наводи

## Библиографија

* Bosio L., La via Popilia-Annia, во Aquileia e l'arco adriatico, Udine 1990, pp.&nbsp;43–60
* Dall'Aglio PL, Di Cocco I., La linea e la rete. Formazione storica del sistema stradale во Емилија-Ромања, Милано 2006 година, стр.&nbsp;202-212, 333-335
* Donati A., Verso il Nordest, во I Miliari. Lungo le strade dell'impero, Atti del Convegno (Isola della Scala, 28 ноември 2010), Cierre Edizioni, 2011, стр.&nbsp;29-33;
* Ф. Ленци Ф., (а кура ди), Регио VIII. Luoghi, uomini, percorsi dell'età romana во Емилија-Ромања, Болоња 2006, стр.&nbsp;576–584
* Patitucci Uggeri S., Il sistema fluvio-lagunare, l'insediamento e le difese del territorio ravennate settentrionale (V-VIII secolo), во Равена da capitale imperiale a capitale esarcale, Atti del XVII конгрес на меѓународното студио во сул'алто медионае, 6-12 giugno 2004), Fondazione CISAM, 2005, pp.&nbsp;280–295, 340–341, 346–347;

## Надворешни врски

* Таблетот Пола
* Omnes Viae: Via Popilia на картата на Пеутингер 
* Реторика на земјата и моќта во натписот Пола
* http://www.camministorici.it/en/user/12/itinerari/2778/popilia-route
Категорија:Патишта во Италија
Категорија:Патишта во Европа
Категорија:Римски патишта
Превеза (округ)

**Превеза** ( — округ во областа Епир, Грција. Административен центар е градот Превеза.

## Географија
Округот Превеза се граничи со окрузите Арта на исток, Јанина на североисток и Теспротија на север.

Подрачјето на денешниот округ е припоено кон Грција во 1913 г. по Првата балканска војна, остварувајќи ги намерите на „Големата идеја“ (Мегали-идеја).

## Општини
Округот Превеза се дели на 3 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):

* Зирос (2)
* Парга (3)
* Превеза (1)

## Сообраќај
Низ округот минуваат следниве патни сообраќајници:

* безрамка|30x30пкс Државен пат EO5 (Антирио - Месолонги - Агринио - Амфилохија - ...)
* безрамка|30x30пкс Државен пат EO18 (Превеза - Игуменица)
* безрамка|30x30пкс Државен пат EO21 (Превеза - EO5)

## Наводи


Категорија:Превеза (округ)
Категорија:Окрузи во Грција
Категорија:Епир (област)
Хартман (гроф на Виртемберг)

**Хартман** (германски: *Hartmann*; 1160 – 1240) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1181 до 1240 година.

Хартман и неговиот брат Лудвиг III и двајцата се нарекувале себеси „Гроф на Виртемберг“ во тоа време, па се претпоставува дека заедно управувале со грофовијата. И двајцата биле синови на грофот Лудвиг II. Хартман го придружувал Отон IV во Рим за неговото крунисување како цар на Светото Римско Царство и постојано служел како сведок во документите на царот во Италија. По изборот на Фридрих II од Швабија за крал и цар, Хартман и неговиот брат ја префрлиле својата поддршка на Фридрих и подоцна го поддржале неговиот наследник Хенри VII.

Околу 1200 година, Хартман се оженил со наследничката на грофовијата Веринген во Горна Швабија, на тој начин стекнувајќи нови територии, вклучувајќи ги Алтшаузен, Бург Алт-Веринген и грофовијата источен Апагаус.

Категорија:Родени во 1160 година
Категорија:Починати во 1240 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Лудвиг III (гроф на Виртемберг)

**Лудвиг III** (германски: *Ludwig*; 1166 – 1241) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1194 до 1241 година.

Тој веројатно бил оженет со ќерката на грофот Адалберт III фон Диленбург, чие име е непознато. Лудвиг III и неговиот брат Хартман и двајцата се нарекувале себеси „Гроф на Виртемберг“ во документите на кралот Отон IV во неговите Рајнски, Швапски и Франкониски палати, па се претпоставува дека тие заедно управувале со грофовијата, при што едниот владеел дома, а другиот го придружувал царот на неговите патувања во Германија и Италија. Во 1194 година, Лудвиг учествувал во освојувањето на Сицилија од страна на императорот Хенри VI, а Хартман го придружувал Отно IV на неговото крунисување во Рим на 4 октомври 1209.

Категорија:Родени во 1166 година
Категорија:Починати во 1241 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Лудвиг I (гроф на Виртемберг)

**Лудвиг I** (германски: *Ludwig I*; 1098 – 1158) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1143 до 1158 година како трет владетел на Виртемберг. Служел како како член на судот на царот Конрад III и царот Фридрих I Барбароса. Се претпоставува дека Лудвиг I бил син на Конрад II и неговата сопруга Хаделвиг. Се претпоставува дека бил застапник на манастирот Денкендорф.

Категорија:Родени во 1098 година
Категорија:Починати во 1158 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Лудвиг II (гроф на Виртемберг)

**Лудвиг II** (германски: *Ludwig*; 1137 – 1181) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1158 до 1181 година. Бил оженет со Вилибирг (1142–1179), ќерка на Хартман III, гроф од Кирхберг и имал 2 сина:

* Хартман, гроф на Виртемберг
* Лудвиг III, гроф на Виртемберг

Категорија:Родени во 1137 година
Категорија:Починати во 1181 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Вија Постумија

мини|380x380пкс| Вија Постумија е означен со ''светло сина боја.''
**Вија Постумија** бил антички римски пат во северна Италија, изграден во 148 п.н.е од *конзулот* Спуриус Постумиус Албинус Магнус. Римското освојување на Лигурија зависело од овој пат, а неколку од поважните градови во голема мера му го должеле своето потекло. Кремона била нејзината централна точка, растојанието се сметало од него и кон исток и кон запад. 

Вија Јулија Августа е името дадено на римскиот пат од напорите на Октавијан Август, кои започнале во 13 г. п.н.е. да ја спои Вија Емилија Скаури со Вија Постумија, која се протегала од Плацентија (модерна Пјаченца) до триумфалната порта во Ла Турби, Франција.
[мини|200x200пкс| Дел од Вија Постумија реконструиран под Арко деи Гави во [Верона .]]
## Надворешни врски
* Italy’s Via Postumia: Hiking Across an Ancient Road
Категорија:Патишта во Европа
Категорија:Патишта во Италија
Категорија:Римски патишта
Вија Саларија

десно|мини|300x300пкс| Вија Саларија (во сива боја).
**Вија Саларија** бил антички римски пат во Италија, кој се протегал од Рим (од Порта Саларија на Аурелијските ѕидини) до Порто д'Асколи на јадранскиот брег, на растојание од 242 км. Патот исто така минувал низ Реате (Риети) и Аскулум (Асколи Пичено). Вија Саларија бил извонреден пат во смисла на олеснување на трговијата, миграција на луѓе, војници, робови, итн.

Денес постои современ државен автопат (SS4) кој го одржува името на стариот пат, и се протега по истата патека од Рим до Јадранското Море.

## Историја
Вија Саларија го должи своето име од латинскиот збор за „сол“, бидејќи тоа била рутата по која Сабините кои живееле поблиску до Тиренското Море доаѓале да донесат сол од мочуриштата на устието на реката Тибар, кампусот Салинарум (близу Портус). Народите поблиску до Јадранското Море го користеле за да го земат од тамошните производствени локации. Тоа било еден од многуте древни солени патишта во Европа, и некои историчари сметаат дека Саларија и трговијата со сол ја создале населбата Рим. Сè уште постојат некои остатоци од патот.

## Римски мостови
мини|Остатоци од римскиот мост над реката Велино во Риети
По должината на патот имало остатоци од неколку римски мостови, вклучувајќи ги Понте дел Гран Касо, Понте дела Скутела, Понте д'Арли, Понте ди Квинтодецимо, Понте Романо (Аквасанта), Понте Саларио и Понте Самбуко.

## Наводи


## Надворешни врски

* Вија Саларија (Платнер и Ешби ''Топографски речник на антички Рим'', Лондон: Оксфорд Универзитетот Прес, 1929)
* https://lifeinitaly.com/salaria/
Категорија:Патишта во Италија
Категорија:Патишта во Европа
Категорија:Римски патишта
Улрих I (гроф на Виртемберг)

**Улрих I** познат како **Улрих I Основачот** (германски: *Ulrich der Stifter*; 1226 – 25 февруари 1265) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1241 до 1265 година.

Историчарот Хансмартин Декер Хауф го означил Улрих како син на Херман од Виртемберг и Ирменгард од Ултен. Херман, за кој многу малку се знае, веројатно е син на Хартман, грофот на Виртемберг.

Бил двапати женет. Од бракот со Мехтилд од Баден, ќерка на Херман V, имал две ќерки и еден син, кој го наследил како Улрих II. Од неговиот втор брак со Агнеса од Шлезиен-Лигниц, тој имал уште еден син, Еберхард I, а можеби и уште една ќерка.

Категорија:Родени во 1226 година
Категорија:Починати во 1265 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Улрих II (гроф на Виртемберг)

**Улрих II** (германски: *Ulrich*; 1254 – 18 септември 1279) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1265 до 1279 година.

Улрих бил син на Улрих I и Мехтилд од Баден. Тој ѝ пристапил на власта во 1265 година, на 11-годишна возраст и, според тоа, најверојатно бил под туторство на грофот Хартман II од Грининген. Тој првпат се споменува во документите околу 1270 година. Не е познато дали Улрих бил оженет. Бил наследен од неговиот полубрат Еберхард I.

Категорија:Родени во 1254 година
Категорија:Починати во 1279 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Еберхард I (гроф на Виртемберг)

**Еберхард I** (германски: *Eberhard*; 13 март 1265, во Штутгарт – 5 јуни 1325, во Штутгарт) — гроф на Виртемберг од 1279 година до неговата смрт. Го добил прекарот „*der Erlauchte*“ или *Славниот*.

Категорија:Родени во 1265 година
Категорија:Починати во 1325 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Улрих III (гроф на Виртемберг)

**Улрих III** (германски: *Ulrich*; 1286 – 11 јули 1344) — гроф на Виртемберг од 1325 до 1344 година.

Улрих веќе бил силно вклучен во политиката за време на владеењето на неговиот татко Еберхард I. Во 1319 година склучил договор со кралот Фридрих Убавиот. Тој го обновил овој договор по преземањето на владеењето со грофовијата во 1325 година, кога Виртемберг привремено се приклучил на страната на Лудвиг IV. Покрај неколкуте добивки во Алзас, забележителни се и купувањето на Маркгронинген 1336 и Тибинген 1342 година. Починал во Алзас.

Улрих бил оженет со Софија од Пфирт. Синови од овој брак биле Еберхард II и Улрих IV, кои владееле заедно до 1361 година.

Категорија:Родени во 1286 година
Категорија:Починати во 1344 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Еберхард II (гроф на Виртемберг)

**Еберхард II** (германски: *Eberhard*; 1315 – 15 март 1392 во Штутгарт) — гроф на Виртемберг, кој владеел од 1344 до 1392 година. Еберхард II бил син на грофот Улрих III и Софија од Пфирт. Се оженил со грофицата Елизабет фон Хенеберг-Шлејзинген на 17 септември 1342 година.

Еберхард владеел заеднички со својот брат Улрих IV. Улрих обично бил во сенка на неговиот постар брат Еберхард. Поради тоа, тој привремено се стремел кон поделба на грофовијата, што го мотивирало Еберхард да го принуди својот брат да потпише договор со кој се утврдила неделивоста на грофовијата на 3 декември 1361 година. На 1 мај 1362 година, Улрих се откажал од своето учество во власта на грофовијата.

Категорија:Родени во 1315 година
Категорија:Починати во 1392 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Еберхард IV (гроф на Виртемберг)

**Еберхард IV** (германски: *Eberhard*; 23 август 1388, во Штутгарт – 2 јули 1419, во Вајблинген) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1417 до 1419 година. Тој бил постар син на грофот Еберхард III и Антонија Висконти. На 13 ноември 1397 година се свршил со Хенриета од Мемпелгард.

Категорија:Родени во 1388 година
Категорија:Починати во 1419 година
Категорија:Грофови на Виртемберг
Моруна

**Моруна** () — слатководна риба која, според традиционалната систематика, спаѓа во инфракласата на 'рскавичнокоскени риби ( лат. ) и семејството.

## Опис
мини|лево|Споредба на возрасна (горе) и млада (долу) ''Huso huso''.
Како и сите рскавични риби, имаат рскавичен скелет, но нивното тело е покриено со пет реда коскени плочки. Посебно е заштитен горниот дел на черепот. Овие коски на телото се од кожно потекло. Затоа нивните лушпи (инаку ганоидни) се намалени, освен во пределот на опашката. Нивното тело е вретенесто, но сепак е понабиено во споредба со есетрата и кечигата и не е толку изразено петстрано. Перката на опашката е хетероцерозна (асиметрична). Главата е остро извлечена нанапред (но не толку како кај другите рскавични риби), така што устата е на долната страна на главата и во неа нема заби. Под устата има израстоци во вид на мустаќи, кои поради слабо развиеното сетило за вид се главните сетилни органи кои им помагаат да бараат храна, главно риби, поретко школки и други мекотели, како и ракови. Таа е голема грабливка и постои податок дека изела младенче на фока. Во желудникот на моруната биле пронајдени поголеми риби, па дури и птици. Моруната е најголемата слатководна риба (а со тоа и најголемата рскавична риба). Постојат податоци за уловени моруни кои тежеле 1.400-1.500 и биле долги 9 метри. Може да живее повеќе од 100 години.

## Живеалиште и распространетост
Моруната ги населува водите на Каспиското Езеро, Црното Море и Азовското Море. Го има и во источниот дел на Средоземното Море и неговите басени. В море, се оддалечува од устието повеќе од есетрата.

До изградбата на браната Ѓердап стигнувала до Србија во горниот тек на Дунав. Денес тоа е невозможно и може да се најде во долниот тек под Ѓердапската Клисура. Поради изградбата на браната, мелиорацијата и загадувањето на водата таа риба денес е загрозена, па се пристапува кон вештачко одгледување и порибување.

## Размножување
[мини|десно|250px|Моруна тешка 1000 kg, долга 4,17 m од реката [Волга (Национален музеј на Татарстан, Казан, Русија)]]
Живее претежно на дното на морето, но за време на размножувањето мигрира во слатки води (анадромни видови). Мрестењето се одвива од пролет до есен. Патот од морето до слатките води често е многу долг и се движи од неколку стотици до илјада километри. Оваа појава укажува дека реките се примарното живеалиште на овие риби, од каде подоцна навлегле во морињата. Женките полагаат милиони сивкавоцрни јајца кои се лепат за камења на местото на мрестење, каде што и се оплодуваат (надворешно оплодување). По излегувањето од јајцата, младите единки мигрираат низводно кон морето.

## Значење
Месото од моруна е многу вкусно. Од неговата икра се прави кавијар. Од икрата се прави и познатиот астрахански кавијар. Од оваа риба се користи и рибниот меур за правење лепило. Не може да се одгледува во слатководни рибници, бидејќи дел од својот живот го поминува во морето.

## Наводи

Категорија:Критично загрозени видови според МСЗП
Категорија:CS1-грешки: датуми
Категорија:Есетри
Вија Аквитанија

мини|Вија Аквитанија во црвено.
***Вија Аквитанија*** - римски пат кој бил создаден во 118 п.н.е. во римската провинција Галија. Патот започнал во Нарбона, каде што се поврзувал со *[[Вија Домиција]]*. Потоа одел кон Атлантскиот Океан, преку Тулуза и Бордо, покривајќи приближно 400 километри.

## Основање
Гнеј Домитиј Ахенобарбус, заедно со Квинт Фабиј Максим Алоброгик, успешно ги поразиле племињата Алоброге и Арверни во Галија во 121 година п.н.е. Ова го елиминирало речиси целото противење на Римјаните во јужна Галија. Некои делови од брегот сè уште биле контролирани од локалните племиња, но тоа не ја попречувало трговијата. Рим добивал почит од Галите сè до Тулуза. Гнеус подоцна служел како проконзул во Галија. Во 118 п.н.е., тој го основал градот Нарбо Мартиус, денешна Нарбона, и ја изградил *[[Вија Домиција]]* за да го олесни патувањето во Шпанија. *Виjа Аквитанија* е дел на *Виjа Домиција* што поминува низ југозападна Галија во провинцијата Аквитанија. Не е познато кој ја нарачал *Виjа Аквитанија*, но веројатно е дека Домитиј Ахенобарбус ја изградил со цел лесно да се плаќа данок од новоосвоените племиња.

## Рута
*Вија Аквитанија* бил главниот римски пат во провинцијата Аквитанија. Провинцијата Аквитанија се наоѓа во југозападна Галија. Се граничи на југ и исток со Пиринеите, на запад со Атлантскиот Океан и на север со реката Лоара. *Вија Аквитанија* започнува во Нарбона, каде што се поврзува со Вија Домиција. Нарбона била првата римска колонија во Галија. Неговата цел била да биде земјоделска колонија. Нарбона подоцна станал важен трговски центар во времето на Август. За време на Pax Romana, патувањето станало побезбедно. Ова довело до зголемување на трговијата.

Покрај Нарбона, два други важни града, Тулуза и Бордо, биле сместени долж *Вија Аквитанија* . *Вија Аквитанија* била главната трговска рута што ги поврзувала морските патишта на Атлантикот со Тулуза и Нарбона. Во Тулуза, Вија Аквитанија се вкрстувала со патишта што воделе на север до Лион, кој бил главен пресек на галските патишта. Тулуза подоцна станал главен град на Визиготите. Вија Аквитанија завршувала во Burdigala, денешен Бордо. Бордо бил важен меѓународен трговски град, поради неговата близина до Атлантскиот Океан. Откако Галија била поделена на три провинции Аквитанија, Белгија и Лугдуненсис, Бордо станал главен град на Аквитанија. Вија Аквитанија ги поврза овие важни градови во јужна Галија.

## Наводи

Категорија:Римски патишта