open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ксиан гујуе

**Сиан гујуе**, исто така **Шанкси гјуе** (), - регионален кинески ритуален музички жанр кој содржел тип на дувачки и ударни ансамбл именуван според местото на неговото потекло, Сиан, во провинцијата Шенси. Исто така, донекаде погрешно се нарекувал **Сиан музика на тапани**. Фолк жанр, одржан од аматерски групи пред 1960-тите, бил ставен на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2009 година.

Музиката била поделена во две категории засновани на изведба, седење и одење, и на три репертоари засновани на пренос.

Иако бил поврзан со династијата Танг (поради неговиот престиж и историја), жанрот повеќе споделувал со доцните династии Минг и Ќинг. Ансамблите порано вклучувале и други инструменти, како што се *пипа* и *дачин* (најверојатно *женг*), како што се гледало во ракописите *на гонгче*. Познати музичари го вклучувале Ан Лаиксу, даоистички мајстор на храмот Ченгхуангмиао во Сиан. Ракописите собрани во текот на педесеттите датирале од далечната 1689 година, но знаењето за тоа како да се изведат старите дела било изгубено. Жанрот процветал во триесеттите и четириесеттите години, со ансамбли кои оделе од храм во храм, „но премолчено и тој бил третиран како натпревар“. Бројот на музички ансамбли и храмови од сите видови бил значително намален за време на културната револуција во шеесеттите и седумдесеттите, почнувајќи да се враќа повеќе како историско зачувување, академско истражување или туризам, а потоа како религиозна практика во осумдесеттите.

## Наводи

Категорија:Кинеска музика
Козачки песни

мини| Запорошки козак (Константин Маковски, уље на картону, 1884) од Константин Маковскиј (1884)

**Козачките песни** се народни песни создадени од Козаците.

## Регионот Днепропетровск, Украина

мини|300x300пкс| Група „Миклухо Маклај”
Днепропетровските козачки песни, односно запорошките козачки песни од Днепропетровска Област, се наведени како нематеријално културно наследство на кое му е потребна итна заштита. Козачките песни традиционално вклучуваат машко пеење. Козачките песни во денешно време често се изведуваат и од жени, но ретко во мешани групи. Списокот на УНЕСКО споменува хорски групи.

### Нематеријално културно наследство
Во 2014 година во регионот Днепропетровск започнал иницијативната група за номинација за вклучување на козачки песни во списокот на нематеријално наследство на УНЕСКО. На 28 ноември 2016 година, Комитетот за заштита на списокот на нематеријално културно наследство вклучил козачки песни од регионот Днепропетровск на списокот на нематеријално културно наследство на кои им е потребна итна заштита. Според комитетот, овие дела, испеани од козачките заедници во регионот, зборуваат за трагедијата на војната и личните искуства на војниците. Текстовите одржуваат духовни врски со минатото, но се и забавни.

### Истражување
Првиот транскрибиран комплекс на козачки песни бил објавен во 1997 година од играчот на бандура, Виктор Кириленко. Во раните 2000-ти, експедиции во регионот на Днепропетровск за транскрипција на повеќе од овие народни песни биле спроведени од персоналот на Националниот универзитет во Днепропетровск.

## Наводи

## Надворешни врски
* Козачки песни од регионот Днепропетровск
Категорија:Руска музика
Категорија:Украинска музика
Категорија:Нематеријално културно наследство
Нокен

мини|260x260пкс| Жените од Папуа со нокен, околу 1899 година
**Нокен** (од Биак: ) е традиционална индонезиска мултифункционална плетена торба која потекнува од регионот на Западна Нова Гвинеја, Индонезија. Традиционално се користи за носење разни стоки, а исто така и за деца.

Во 2012 година, *нокен* бил наведен во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО како културно наследство на Индонезија. Жените кои носат нокен сè уште се вообичаена глетка во Вамена.

Во неколку области на Централна Папуа и Хајленд Папуа, *нокен* - наместо вообичаената гласачка кутија - се претпочита како начин за поставување гласачки ливчиња, каде што е препознаен како алатка и систем за гласање. Противниците на системот ја оспориле употребата на *нокен* како потенцијал за злоупотреба, и ја оспориле пред Уставниот суд на Индонезија, иако судот ја бранел ограничената употреба на *нокен* за избегнување меѓуплеменска војна.

На 4 декември 2020 година, Google го прославил нокен со Google Doodle. 

## Галерија

File:Membuat_noken.jpg
File:Merajut_dan_menjual_Noken.jpg
File:Noken.jpg
File:Merajut_Noken.jpg
File:Noken_Indonesia.jpg


## Наводи

Категорија:Култура на Папуа Нова Гвинеја
Категорија:Торби
Категорија:Индонезиска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Анастенарија (Ксенакис)

***Анастенарија*** е тројен циклус на композиции за машки хор и оркестар од грчкиот композитор Јанис Ксенакис.  Тоа е една од неговите најуспешни рани композиции. Трите движења од овој циклус беа составени помеѓу 1952 и 1954 година.

## Композиции
Откако ја освои првата награда на музичкиот фестивал во Букурешт во 1953 година, Ксенакис реши да ги заврши и напише првиот и вториот став од неговата трилогија *Анастенарија*, под силно влијание на неговите грчки корени. Тој тогаш студирал со Артур Хонегер, Дариус Милхауд и особено, со Оливие Месијан, кој дури направил неколку промени во првобитната концепција на ова дело.

## Започнување
Ксенакис тврдел дека делото е засновано на обредот нестинарство (грч. *анастенарија*) кој, по Константин Велики, повторно е протолкуван како христијански обред. Во овој ритуал, Ксенакис одвоил три различни фази:

* Прва фаза: поворка на свештениците, „нестинарите“ и толпата од неколку села, со што се изведува ритуал во кој церемонијата е насочена кон инструментална и хорска музика. Свештеникот кажува молитви додека нестинарите пуштаат света вода за луѓето да пијат или да се измијат.
* Втора фаза: Вечерта пред 21 мај, од полињата во црквата се носи свето кормило. На плоштадот во црквата се пали огромен оган, а нестинарите со боси нозе танцуваат избувливо на загреан јаглен, како дел од ритуалот.

Ксенакис одлучил да не ја составува третата фаза, во која на 21 мај се жртвува кормиларот благословен од православниот свештеник.

## Анализа
Ова дело се состои од три движења, кои често се изведуваат поединечно. 

Првото движење е главно тонски, за разлика од остатокот од делото. Според Ханс Рудолф Зелер, поделбата во хорските делови создава музички феномени на маса кои произлегуваат од индивидуализацијата на водечкиот глас. Се заснова и на принципот на преклопување, што го тера секој глас да произлегува од сопствената мелодична, хармонична или ритмичка личност.

Второто движење, кое ја третира вечерта пред жртвувањето, е замислено чисто инструментално; ова движење е значително поблиску до стилот на неговите современици. Сепак, од ова движење па натаму, Ксенакис повеќе нема да биде ограничен со сериски техники и ќе ги истражува неговите музички гледишта и перспективи со користење на глисандос и непродолжени тонови.

Третиот став беше резултат на оваа промена, иако сè уште нема да се смета за стохастичка музика, која Ксенакис понатаму ќе ја истражува во *Питопракта*. Сепак, Ксенакис целосно ја отстранил секоја трага од сериска музика и почнал да работи за да ги доведе своите вокални композиции на исто ниво како онаа на неговите инструментални и електроакустични композиции. Според самиот композитор, третиот став бил одвоен од останатите бидејки бил „голем чекор напред“.

## Наводи

Категорија:Музиката во 1954 година
Кајљонг

десно|мини|300x300пкс| Кајљонг пејачка
мини|Популарен уметник во водечка улога
**Кајљонг** е форма на модерна народна опера во Виетнам. Ги спојува јужните виетнамски народни песни, класичната музика, *хат тунг* (класична театарска форма базирана на кинеска опера) и модерната говорна драма.

## Историја и опис

мини|Сцена од опера
Кајљонг од Јужен Виетнам се појавил на почетокот на 20 век и процветал во 1930-тите како театар на средната класа за време на францускиот колонијален период на земјата. *Кајљонг* сега се промовира како национална театарска форма. За разлика од другите народни форми, тој продолжил да се покажува популарен кај масите дури во 1970-тите и 1980-тите, иако сега е во опаѓање.

Кајљонг може да се спореди со еден вид игра со додадениот аспект. Овој термин буквално значи „носталгија за минатото“, тоа е посебен вид на пеење со музика во позадина честопати цитер или виетнамизирана гитара. Во типична драма, глумиците и глумците би користеле комбинација од редовни говорни дијалози  за да ги изразат своите мисли и емоции.
мини|Промотивен постер за претстава
Кајљонг вообичаено ги истакнува/пофалува виетнамските морални вредности. Постојат главно два жанра на *Кајљонг*: антички приказни  и општествени.
мини|Инструмент кој се користи за Кајљонг
Општествениот жанр  се состои од приказни за модерното виетнамско општество. Заплетот се занимава со романтична љубовна приказна помешана со семејни или општествени односи. Приказните ги истражуваат и културните норми, социјалните норми и другите аспекти на виетнамското општество. Овој жанр некако може да се опише како трагедија, но со среќен крај. Сепак, неколку општествени драми се комични и лесни.

Во античките приказни, актерот/глумицата се облекува во старомоден костим. Заплетот е заснован на приказна, легенда или историска приказна за феудалниот систем, каде што сè уште постоеле кралеви и воини.  Многу заговори потекнуваат од кинески историски или антички легенди. Оттука, некои антички приказни може да се наречат  повеќе како мјузикл. Покрај редовниот говор,  во претставата се вградени и неколку мелодии. Овие мелодии повторно се користат преку различни драми, но зборовите се менуваат за да одговараат на контекстот на драмите. Античките приказни може да се карактеризираат со прекрасни, разработени костими кои се состојат од прекрасни и шарени парчиња фустани; големи, прекрасни светкави фризури; елабориран воин оклоп; и елаборирани парчиња глава на воин.

## Наводи

## Надворешни врски

* Енциклопедија на виетнамска музика (вики)
* архива.е
* Каи Луонг Виетнам 
* Ден Ка Виет
* Видео каи луонг
* Најдобро реформираните театарски песни | Các bài tân cổ cải lương hay nhất

Категорија:Виетнамска музика
Категорија:Виетнамска култура
Турски хикаје

[десно|мини|300x300пкс| [Саз]]
**Турски хикаје** (, ) - наративен жанр, кој бил мешавина од проза и поезија. Проза, доминантниот дел бил раскажан од ашик и бил прошаран со песни испеани од истиот уметник во придружба на саз.

Хикаје бил арапски збор што значел „приказна“. На современиот турски овој збор се однесува на приказните за ашиците и може да се преведе како „народна романса“. Хикаје се врти околу љубовните подвизи на ашик. Одвојувањето на ашикот од неговиот љубовен интерес во текот на главниот наратив не бил резултат на плашливоста или суровата волја на неговата сакана, туку повеќе од надворешни околности како што биле мешаните родители и ривали. Хикаје бил сличен на поопштиот жанр познат во Средна Азија како дастан. Навистина, во азербејџанскиот јазик зборот „дастан“ бил буквално еквивалентен на хикаје.

## Морфологија на хикаје
Амелија Галагер, заснована на делата на Илхан Башгоз ја резимирала морфологијата на хикаје како следново: Хикаје започнува со раѓањето на ашикот и завршува со неговиот брак. За да се утврди почетната ситуација на ашикот, неговото семејство било опишано во дадено време и место. Последователно, се манифестирала криза, обично недостаток на дете, што се решава кога ќе се роди детето. Ашикот се соочил со клучна криза во наративот за време на адолесценцијата. Кога се заљубил, ашикот добил божествен дар - способноста да ја изрази својата љубов во поетска песна. Во контекст на изведбата, сазот цело време го придружувал ашикот. Централната криза во наративот произлегла од одвојувањето на ашикот од неговата сакана. Низа пречки и авантури го опфаќале остатокот од хикаје, додека ашикот се обидувал повторно да се соединил со својата сакана. За време на искушенија и бујни времиња, ашикот се вртел кон поетска песна за да ја изрази својата воодушевеност, очај и вознемиреност.

## Познати хикаје
Бидејќи уметноста на ашик се засновала на усната традиција, бројот на хикаје можело да биде колку и самите ашики. Илхан Башгоз, известувајќи за раскажувањето хикаје во кафулињата во градовите во Азербејџан, забележал дека ашик генерално го менува даденото хикаје во зависност од околностите. Затоа, хикаје еволуирале со текот на времето, а рафинирана верзија на најпознатите преживеала до нашево време. Илхан Башгоз наведувала 26 хикаи кои биле популарни во Табриз кон крајот на 1960-тите.

## Наводи

Категорија:Арапски зборови
Категорија:Турска музика
Категорија:Азербејџанска музика
Ксоан пеење

**''Ксоан'' пеење** или хат ксоан (виетнамски за пролетно пеење, Chữ Nôm:) бил жанр на виетнамска народна музика изведен напролет во текот на првите два месеци. Жанрот вклучувал глума, церемонија, пеење, танцување, со теми кои вклучуваат романса, загатки и работа. Традиционално се појавувале во храмови, светилишта и заеднички домови, песните се изведувале од група, составена од машки инструменталисти и пејачки, вкупно десет до петнаесет изведувачи. 

Постоеле три типа на ксоан пеење: во чест на кралевите Хунг и Тан хоанг (боговите чувари на селото); песни за добри приноси, здравје и среќа; и празнични песни за додворување наизменични машки и женски гласови. Текстурата била „резервна“; совршени четвртини биле истакнати; а инструментите вклучувале тапани и треперки.

## Наводи

## Надворешни врски

* Виетнам: Ксоан пеење на провинцијата Фу Тх “, *UNESCO.org* .
* Ксоан пеење 
* Ксоан пее во провинцијата Пу То “, *VietnamTourism.com* .
* Ксоанското пеење е наследство кое треба да се зачува: УНЕСКО  “, *ThanhNienNews.com* .

Категорија:Виетнамска музика
Клапа

**Клапа** - музичка форма на традиционално а капела пеење со потекло од Далмација, Хрватска. Зборот *клапа* се преведувал како „група пријатели“ и ги следел своите корени до црковното пеење на приморскиот брег. Мотивите општо ја славеле љубовта, виното (грозјето), земјата (татковината) и морето. Главни елементи на музиката биле хармонијата и мелодијата, при што ритамот многу ретко бил многу важен. Во 2012 година клапа била впишана во нематеријалното културно наследство на човештвото на УНЕСКО.

## Опис
Групата клапа се состоела од прв тенор, втор тенор, баритон и бас. Можно било да се удвојат сите гласови освен првиот тенор. Обично бил составен од десетина машки пејачи. Во последно време, женските вокални групи биле доста популарни, но генерално машките и женските групи не се мешале.

Иако клапа била музика капела, понекогаш било можно да се додадат нежна гитара и мандолина (инструмент сличен по изглед и звук на тамбурците). Клапа можела да биде придружена и со клавијатури со синтисајзер, кои обично симулирале ударни инструменти.

## Современо
[мини| Клапа с Мора изведувајќи ја нивната песна „ Мижерја “ на [Евровизија 2013 во Малме]]
Традицијата на клапа била сè уште многу жива, со компонирани нови песни и одржани фестивали. Фестивалот на далмацискиот Клапас во Омиш бил најпознат музички фестивал и имал долга традиција во клапа музиката. Една од најуспешните групи таму во последно време е Клапа Шуфит, која победила на фестивалот три години по ред 2006-2008 година. Многу млади луѓе од Далмација ја ценеле клапата и редовно ја пееле кога излегувале на јадење или пиење. Не било невообичаено да се слушнело аматерска клапа како пеела по улиците во вечерните часови над храна и вино.

Во 2013 година, Хрватска избрала група клапа да ја претставувала земјата на Изборот за песна на Евровизија 2013 година. Групата клапа се викала Клапа с Мора, од шест изведувачи избрани од маестро Мојмир Чачија од пет постоечки клапа групи, поточно двајца од Кампанел и по еден од Сињ, Цриквеница, Шибеник и Грделин.

## Поврзано

* А капела

## Наводи

Категорија:Хрватска музика
Категорија:Нематеријално културно наследство
Фестивал Гионг

мини| Танцување на знамето на Фестивалот Гионг
мини| Тан Гионг паланечка поворка на фестивалот Гион
**Фестивал во Гионг** () — традиционален фестивал кој се слави секоја година во многу делови на Ханој во чест на митскиот херој, Тан Гионг, кој е заслужен за одбраната на земјата од странски непријатели.Со доваѓањето овде ,туристите можат многу да научат за културата и историјата на Виетнам. Фестивалот беше наведен на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО. 

## Наводи

Категорија:Виетнамска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Категорија:Фестивали во Виетнам
Храм Сада

**Сада Џинџа** (佐太神社) — шинтоистички храм во Мацуе, префектура Шимане, Јапонија. Северните, средните и јужните сали градени во стилот на Тајша-ѕукури од 1807 година биле важни културни знаменитости.

Сада Шин Но, ритуалните танци за прочистување што се изведувале секоја година на 24 и 25 септември, биле прогласени за важна нематеријална народна културна сопственост. Во 2011 година Сада Шин Но бил впишан на Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.

## Поврзано

* Изумо-тајша

## Наводи


## Надворешни врски

*  Sada Jinja homepage

Категорија:Шинтоизам
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Нематеријално културно наследство
Карневал во Бенш

мини|299x299пкс
**Карневалот во Бенш** () е годишен фестивал кој се одржува во Бенш, Ено, Белгија, во недела, понеделник и вторник пред пепелната среда.

Историјата на карневалот датира приближно од 14 век, и денес е еден од најпознатите од неколкуте што се одржуваат истовремено во Валонија, Белгија. Изведувачите носат костими во националните бои, црвена, црна и жолта. За време на парадата фрлаат портокали кон толпата.

Од 2003 година, настанот е признат како ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото од страна на УНЕСКО, и исто така е наведено како нематеријално наследство на француската заедница во Белгија.
десно|мини| Градот Бенш
Првите пишани записи за карневалот во Бенш датираат од 1394 година, а тогашните свечености одговараат на почетокот на Великиот пост (40-те дена помеѓу среда и Велигден).

Носењето маска било забрането за време на режимот на Наполеон, па некои од најважните учесници на карневалот денес, се појавиле за првпат во текстовите во 1795 година како маскирани ликови кои се бунтувале.

## Прослави
Настаните поврзани со карневалот започнуваат до седум недели пред примарните прослави. Уличните изведби и јавните прикази традиционално се случувале во неделите што се приближуваат до средата пред Велигден, кои се состојат од пропишани музички дела, танцување и марширање. Голем број жители на Бенш ја поминувале неделата во костими.

### Жил
Централниот дел на постапките на карневалот се изведувачи слични на кловнови познати како Жил. Појавувајќи се, во најголем дел, на Велики вторник (или Марди Гра), Жиловите се карактеризираат со нивниот живописен фустан, восочни маски и дрвени обувки. Имаат бројка до 1.000 во секое време, се на возраст од 3 до 60 години и вообичаено се мажи. Честа да се биде Жил на карневалот е нешто кон што се стремат локалните луѓе.

Од зори на утрото на последниот ден на карневалот, Жил се појавувал во центарот на Бенш, за да танцува на звукот на тапаните и да ги избрка злите духови со стапови. Подоцна во текот на денот, тие носеле големи капи украсени со пердуви од ној, чие изнајмување може да чини повеќе од 300 американски долари, и маршираат низ градот со корпи со портокали. Овие портокали се фрлаат на, а понекогаш и на  членовите на толпата собрани да ја гледаат поворката. Енергичноста и долговечноста на настанот со фрлање портокали во минатото предизвикаа штета на имотот - некои жители избирале да ги запечатат прозорците за да го спречат тоа. Портокалите се сметаат за среќа бидејќи се подарок од Жил и навреда е да се фрлат назад.
File:0_Binche_-_Les_Gilles_le_jour_du_mardi_gras_(1).JPG|Капа со пердуви од ној на Велики вторник
File:Le_Carnaval_de_Binche_dans_la_rue_de_Robiano_à_Binche.jpg|Учесниците со маски одат кон главниот плоштад
File:Carnaval_de_Binche_-_Binche_Carnaval_in_Belgium.jpg|Млад учесник носи корпа со портокали


## Наводи

### Библиографија

* 
* 
* 
* 
* 

## Надворешни врски

* BrusselsLife: Карневалот Бенш
* Официјална страница на карневалот во Бенш  

Категорија:Нематеријално културно наследство
Категорија:Белгиска култура
Тетис Блекер

мини|Катедрала Винчестер со транспаренти од Тетис Блекер
**Ен Тетис Блекер** (13 декември 1927 – 18 декември 2006 година) била англиска сликарка и пејачка. Таа била забележана по нејзините богато обоени слики, особено користејќи го процесот на боење ткаенина отпорен на Батик восок.

Блекер била родена во Холмбери Сент Мери, Сари, Англија. Блекер имала намера да биде пејачка и студирала со германската мецосопранска пејачка Елена Герхард во Лондон. Таа се појавила во хорот во операта во Глиндебурн во 1950-тите и ја пеела улогата на „Мајка гуска“ во дело на Игор Стравински. Кога нејзината пејачка кариера била скратена поради проблеми со гласот во средината на 1950-тите, Блекер го насочила својот фокус кон сликарството. Студирала на Уметничката школа на Челзи во Лондон, а ја подучувала сопругата на уметникот Леонард Кембел Тејлор, Бренда Мур.

Во 1970 година, Блекер станала соработник на Черчил и ги посетила Индија, Индонезија, Иран, Малезија, Сингапур и Тајланд. Работела во Институтот за истражување Батик во Јогјакарта, Индонезија. Таа продолжила да ги посетува Бали и Перу, влијаејќи на нејзиниот стил на симболични слики со светли бои користејќи ткаенина обоена со батик. Голем број катедрали и цркви во Обединетото Кралство, остатокот од Европа и САД ја нарачале нејзината работа, вклучувајќи серија од пет главни дела засновани на митски теми.

Блекер добила нарачки за уметнички дела на:

* Капелата Свети Ѓорѓи, Виндзор (1997), со изложба таму во 2000 година;
* Опатија Сент Албанс;
* Три дела во капелата на колеџот Греј на Универзитетот во Дарем (*Создавањето на темнината и светлината*, *Аквариумот Имаго* и *Имаго Лусис*);
* Феникс во трпезаријата на колеџот Греј, Дарем (2000);
* Прапорци на Свети Кутберт и Свети Освалд во Даремската катедрала (2001).

Делото на Блекер било изложено во Глиндбурн во 2005 година. Нејзин дилер бил Хенри Дајсон и таа починала во Брамли, Сари во 2006 година.

## Наводи

Категорија:Починати во 2006 година
Категорија:Родени во 1927 година
Категорија:Англиски сликари
Аму Новруз

мини| Актерот Џавад Енсафи во улогата на Аму Новруз
**Аму Новруз** ( , „Вујко Новруз“), познат и како **Баба Новруз** (بابا نوروز),   ирански Дедо Мраз или легендарен лик кој потекнува од иранскиот фолклор. Според фолклорот, тој се појавува секоја година на почетокот на пролетта, заедно со неговиот придружник Хаџи Фируз, за да го одбележи почетокот на Новруз, иранската Нова година. Според некои историчари тој го симболизира Зал, таткото на Ростам, херојот на Шахнаме. 

Во пресрет на пролетната рамноденица, кога се слави иранската Нова година на иранскиот културен континент од Албанија на Запад до Западна Кина на исток, Аму Новруз им носи подароци на децата, слични на западнохристијанскиот народен лик Дедо Мраз.  Тој е сопруг на Нане Сарма, која со него споделува традиционална љубовна приказна во која можат да се сретнат само еднаш годишно. 

Аму Новруз е окарактеризиран како постар маж со сребрена коса кој носи шешир од филц и има стап за одење, долга наметка од сино платно, појас, пар гаџе со тенок ѓон и пар ленени панталони.  Тој е мудро историско присуство кое на младите им ја пренесува старата приказна за Новруз. Хаџи Фируз свири тамбура, танцува и бара подароци, додека Аму Новруз е оној што дава.

## Аму Новруз и Нане Сарма
Приказната за Аму Новруз и Нане Сарма е една од симболичните легенди за преминот од старата во новата година:

Според легендата, една старица по име Нане Сарма („Баба Фрост“) е сопруга на Аму Новруз, но може да го види само оваа ноќ во годината, по што таа го остава и оди на пат до следната година.

Друга верзија на оваа приказна вели дека на првиот ден од пролетта секоја година Нане Сарма очекувала чичко Новруз да дојде и да ја посети, но пред да дошол тој заспивал од исцрпеност и кога ќе се разбудел сфаќа дека вујко Новруз дошол и отишол. Исто така, било кажано дека ако двајцата се видат, светот ќе биде уништен.

Во друго прераскажување, Аму Новруз патува низ целиот свет, давајќи им подароци на децата (слично како Дедо Мраз) на пат да ја запознае Нане Сарма, која многу го сакал. Нане Сарма ќе се разбудел рано на пролетната рамноденица за да си ја исчисти куќата и да си ја подготви трпезата. Меѓутоа, секоја година таа заспивала непосредно пред тој да пристигне. Љубезната Аму Новруз не би ја разбудил; наместо тоа, тој јадел дел од храната и ставал цвет во нејзината нова облека. Потоа, тој заминувал да го продолжи своето долго патување. Кога зората ќе го допрел лицето на Нане Сарма, таа се будела за да сфати дека пропуштила повторно да го види Аму Новруз. Секоја година циклусот се повторува, а таа го чека секоја пролет.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Иранска култура
Алансонска чипка

[десно|мини|[Марија Антоанета и нејзините деца (1787) Кралицата е прикажана облечена во фустан украсен со чипка од Алансон.]]
**Алансонска чипка** е иглена чипка која потекнува од Алансон, Франција. Понекогаш се нарекува „Кралица на чипката“. Изработката на чипка започнала во Алансон во текот на 16 век, а локалната индустрија брзо се проширила за време на владеењето на Луј XIV од Жан-Батист Колбер, кој основал кралска работилница во градот за производство на чипка во венецијански стил во 1665 година. Целта на формирањето на оваа работилница била да се намали зависноста на францускиот двор од скапиот странски увоз. Март Ла Периер ја модифицирала венецијанската техника, и Алансон се појавил како единствен стил околу 1675 година по завршувањето на монополот на Колбер. Тантелата што се користи вклучува мотиви со шари со подигнати контури на тесно набиени шевови со копчиња, надворешен раб украсен со пикоти и отворени површини со украсни додатоци.

## Историја
Иако побарувачката за чипка опаднала по Француската револуција, таа вратила дел од својата популарност за време на Второ Француско Царство. Света Мари-Азели Герин Мартин, мајката на Света Тереза од Лизие била познат чипкач во Алансон. Бамба Милер, сопругата на Махараџа Дулип Синг, носела наметка од Алансонска чипка на нејзината венчавка во Александрија, Египет во 1864 година. Производството на чипката од Алансон опаднало кон крајот на 19 век со промените во модата и развојот на поевтина, машинска чипка.
мини| Алансонска чипка (1760-1775), МоМу-колекција, Антверпен
Рачната изработка на чипката преживеалa во мал обем и техниката била зачувана од кармелитските калуѓерки во Алансон. Во 1976 година во градот била основана Национална работилница за чипка за да се осигура дека оваа техника за правење чипка ќе опстои. Има постојана изложба на чипка и изложба каде се прикажува како се изработува во Музејот на убави уметности, кој се наоѓа во центарот на градот веднаш до работилницата. Самите работилници се отворени за јавноста, но само во одредени денови од годината.

УНЕСКО ја препознал необичната изработка на оваа чипка и ја додал на својот Репрезентативен список на нематеријално културно наследство на човештвото во ноември 2010 година.

## Поврзано
* Венецијанска чипка 
* Бриселска чипка

## Библиографија

* 
* 

## Наводи

## Надворешни врски

* Алансонска чипка - Историја
* Алансонска чипка - илустриран опис на техниката
* Музеј за ликовни уметности и чипка Алансон
* Туристичка канцеларија Алансон
* Светилиштето на Алансон - Зели Мартин, познат чипкач 

Категорија:Француска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Патум од Берга

**Патум од Берга** или едноставно **Ла Патум** е традиционален фестивал кој се слави секоја година во каталонскиот град Берга за време на празникот на Пресветото Тело и Крв Христова. Фестивалот се состои од театарски претстави и паради на различни ликови кои ги анимираат улиците на овој каталонски град северно од Барселона. Прославата се одржува секоја година помеѓу крајот на мај и крајот на јуни.

Генералитатот на Каталонија во 1983 година го прогласи за традиционален фестивал од национален интерес. Во 2005 година УНЕСКО го прогласи за ремек дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото, а во 2008 година го запиша на својот репрезентативен список.

## За фестивалот
Вонредниот состанок на општинскиот совет, појавувањето на Табал (тапан) и четири камшици ја најавуваат свеченоста. Табал е предвесник на фестивалот. Звукот на неговиот такт (па-тум, па-тум) на овој фестивал му го дале името од доцниот 18 век. Во следните денови се одржуваат бројни прослави од кои најзначајни се парадите, Церемонијалниот патум, Детскиот патум и Пуни патум. Сите ликови се здружуваат за да го изведат последниот танц, Тирабол.

## Потекло и значење
„Ла патум“ потекнува од претхристијанските прослави на летната долгодневица, со кои Католичката црква им дала нова симболика во рамки на своите прослави на Корпус Кристи. Во Берга, најрано сочувано споменување на оваа прослава е 20 мај 1454 година. Фестивалот еволуирал и вклучувал повеќе елементи од популарниот и религиозниот театар во средниот век, што довело до единствена комбинација на џинови, ѓаволи, ангели и други ликови со бизарен изглед.

И покрај неговото религиозно значење и Патумовото потекло од „евхаристиските претстави“, во својата сегашна форма тоа е пра претстава на популарниот театар. За Патум се заинтересирани и антрополози и експерти за фолклорни.

## Галерија

File:Ball_de_Nans_Vells.jpg|
File:Nans_Nous.jpg|
File:Salt_de_Plens.jpg|
File:Ball_de_Gegants.jpg|
File:Patum1.jpg|
File:Patum5.jpg|


## Наводи

## Надворешни врски

* https://www.spain.info/en/calendar/fiesta-patum-berga/
* https://www.catalunya.com/la-patum-1-3-77?language=en
* https://www.catalunya.com/festivities-of-the-patum-in-berga-8-1-91?language=en
* https://www.femturisme.cat/en/routes/patum-in-berga

Категорија:Фестивали
Категорија:Нематеријално културно наследство на Шпанија
Њањак

[мини| Њањак во [Хуе]]
**Њањак** ( , , „елегантна музика“) е традиционална музика на државата Виетнам. Виетнамската дворска музика е многу разновидна, но терминот *Њањак* е конкретно на виетнамската дворска музика изведена од династијата Тран од 13 век до династијата Нгујан кон крајот на 20 век. 

## Историја
Виетнамската дворска музика се изведувала на годишни церемонии, вклучувајќи годишнини и верски празници, како и специјални настани како што се крунисувања, погреби или официјални приеми, од високо обучени и вешти дворски музичари. Заедно со музичарите, постојат и голем број сложени дворски танци. И музичарите и танчерите носеле детално дизајнирани костими за време на нивните настапи.

Додека најголемото странско влијание врз Њањак дошло од дворот на династијата Минг во Кина, подоцна биле адаптирани и неколку елементи од музиката на Шампа, кои виетнамскиот суд ги сметал за интригантни.

### Инструменти
Инструментите кои вообичаено се користат за *Њањак* вклучуваат конусна обоа, лаута со четири жици во облик на круша, лаута во облик на месечина со две жици, лаута со три жици без вертакин, вертикална виолина со две жици, бамбусова попречна флејта, тапан свирен со стапови, и други ударни инструменти.

## Развој за време на династијата Нгујан
Се верува дека *Њањак* навистина не го достигнал врвот на својот развој сè до династијата Нгујан, кога станала стандард. Императорите Нгујан ја прогласиле за официјална дворска музика и станала суштински и важен дел од обемните ритуали на кралската палата.

## УНЕСКО
*Њањак* сè уште се изведува во Хуа. „Њањак“ бил признат во 2003 година од УНЕСКО како ремек дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото. Во тек се големи напори од страна на УНЕСКО за да се зачува оваа навистина уникатна и високо развиена традиционална уметност.

## Поврзано

* Култура на Виетнам
* Историја на Виетнам

## Наводи


## Надворешни врски

* Веб-страница на УНЕСКО во Ханој
* Страница на УНЕСКО
* ''Њањак'' снимен во Хуе

### Видео

* Thập thủ liên hoàn, кралско парче
* ''Њањак'' изведба
* Изведба на танц на лавови со придружба ''Њањак''
Категорија:Виетнамски традиционален театар
Категорија:Нематеријално културно наследство
Категорија:Виетнамска култура
Велигденски обичаи - осветување на пасха

**Велигденски обичаи - осветување на пасха** (русински *пошвецаня паски*) / (украински *посвячення паски*; *посвячення великоднього кошика*), е традиционален обичај на Русините и Украинците во Војводина и претставува синтеза на традиционалната семејна прослава на празникот Велигден. Велигденски обичаи - празнувањето на Велигден е на списокот на нематеријално културно наследство на Србија од 2021 година под инвентар број 52.

## Празнување на Велигден
Верниците од русинската и украинската грчко-католичка црква во Војводина Велигден го празнуваат според јулијанскиот календар („стар календар“), освен на неколку места каде што се почитува грегоријанскиот („нов календар“).

## Специфичност на обичајот
Специфичноста на обичајот се состои во посебен обред на осветување на храната во црквата на Велигден, како и самата подготовка на храна во домаќинството. Боење и украсување на јајца се изведува на Велики петок. Во Шид и околните места е сочувана е батик техниката на боење на јајца. Со таа техника јајцата прво се шараат со восок, а потоа се бојадисуваат.

### Трпеза
Покрај обоени и шарени јајца, се подготвува и „сирец“ - обредно јадење од јајца и млеко, односно домашно бело сирење. Тука се и „паска“ - обреден велигденскаи колач, шунка, колбаси, млад кромид, сол и друго. Храната се става во плетена корпа и се покрива со украсена салфетка која се користи само за оваа пригода.

### Обред
Обредот на осветување на храната се врши во црквата или во портата на црквата, по што се пристапува кон дарувањето и размената на јајца, а верниците се поздравуваат со „Христос воскресе“. После тоа, осветената храна се јаде на празнична трпеза во куќите.

## Наводи

## Надворешни врски

* Осветување на Паска на Националната листа на НКН
* Најубавите велигденски обичаи и верувања
* Велигденскиот обичај на осветување на Пасхата е заведен во Националниот регистар

Категорија:Велигденски обичаи
Категорија:Култура на Војводина
Категорија:Нематеријално културно наследство на Србија
Список на нематеријално културно наследство на УНЕСКО

мини|400x400пкс| Распространетост според земја
**Список на нематеријално културно наследство на УНЕСКО**  - список на УНЕСКО направен со цел да обезбеди подобрена заштита на важните нематеријални културни наследства ширум светот и свесност за нивното значење. Овој список е објавен од Меѓувладиниот комитет за заштита на нематеријалното културно наследство, чии членови се избираат од државите членки кои се состануваат на Генералното собрание. Преку компендиум на различните усни и нематеријални богатства на човештвото ширум светот, програмата има за цел да го привлече вниманието на важноста на заштитата на нематеријалното наследство, кое УНЕСКО го идентификуваше како суштинска компонента и како складиште на културната различност и креативно изразување.

Списокот е направен во 2008 година кога стапи на сила Конвенцијата за заштита на нематеријалното културно наследство од 2003 година.

Во 2013 година биле запишани четири елементи на Списокот на нематеријално културно наследство на кое му треба итна заштита, што им помага на државите членки да остварат меѓународна соработка и помош за да обезбедат пренос на ова наследство со учество на засегнатите заедници. Списокот за итна заштита сега има 35 елементи. Меѓувладиниот комитет, исто така, запиша 25 елементи на репрезентативниот список на нематеријалното културно наследство на човештвото, што служи за подигање на свеста и совеста за нематеријалното наследство и обезбедува признавање на традициите и знаењето на заедниците што ја прикажуваат нивната културна различност и разновидност. Списокот не пропишува ниту признава никаков стандард на извонредност или ексклузивност. Сите списоци заедно сочинуваат вкупно 676 елементи, што одговара на 140 земји, заклучно со април 2023 година.

Работите запишани во списоците се сметаат за важни манифестации на нематеријалното наследство на човештвото, највисоката чест за нематеријалното наследство на глобално ниво.

## Поврзано
* Нематеријално културно наследство
* Светско наследство на УНЕСКО
## Надворешни врски

* 

## Наводи

Категорија:Нематеријално културно наследство
Категорија:УНЕСКО
Радиф (музика)

**Радиф** (, што значи *ред*) - збирка на многу стари мелодични фигури зачувани низ многу генерации со усна традиција. Ги организира мелодиите во повеќе различни тонски простори. Традиционалната музика на Иран се заснова на радифот. Со текот на времето, сопствената интерпретација на секој мајстор обликувала и додавала нови мелодии во оваа збирка, која можела да го носи името на мајсторот.

Зачувувањето на овие мелодии во голема мера зависела од меморијата и мајсторството на секоја наредна генерација, бидејќи интерпретативното потекло на оваа музика било изразено само преку усната традиција.

За да се научил и апсорбирал суштината на радифот, биле потребни многу години повторување и вежбање. Мајсторот на радифот морал да го внедри толку целосно за да можел да изведе кој било дел од него во кое било дадено време.

Радифот содржил неколку различни дастгази кои се разликувале едни од други по односот на нотни интервали и формата на движење на мелодиите во нив. Дастга прикажувал специфичен звучен простор. Дастга можел да содржи приближно 10 до 30  мелодии. Ритамот во овие мелодии имал три различни форми: симетрична, асиметрична и слободна форма.

Радифите за азербејџански тар биле едни од најпознатите радифи. Поради тоа што радиф бил пренесуван преку усната традиција (не во нотација) не можеме да кажеме дали мелодиите се смениле, бидејќи не можеме да споредуваме нотации или аудио, но поради мутациите во музиката преку орален пренос тоа е очигледно.

Радифот на Мирза Абдолах бил објавен во нотација од Жан Дејринг во 1970-тите, врз основа на Нур Али Боруман, кој го снимил радифот напамет. Од друга страна, радифот на Мирза Хосеин-Ќоли првпат бил објавен во нотација од Дариуш Пирнијакан во 2001 година. Иако радифот не бил популарен кај многу млади студенти, сепак била основата и основата на персиската музика. Можело да се поврзе со класичната музика на западната музика која не била многу популарна, но ја формирала основата на западната музика.

## Надворешни врски

* Радиф

Категорија:Мелодија
Категорија:Персиска музика
Еремија (библиска книга)

**„Книгата на пророкот Еремија“** — книга од Стариот завет во која се опишани пророштвата на пророкот Еремија, синот на Хелкија, за судбината на Јудеја и на Ерусалим.

## Содржина
Уште пред да се роди Еремија, Бог го предодредува за свој пророк и му наложува да ги извести Јудејците за казната којашто ќе ги снајде поради напуштањето на божјиот завет и идолопоклонството. Според пророштвото, од север ќе дојде силна војска која ќе ја опустоши Јудеја, а народот ќе биде поробен. Покрај тоа, Еремија пророкува и за сушата и гладот што ќе ја зафати Јудеја како казна за безбожништвото, како и за опустошувањето на Ерусалим при што Израилците и нивните цареви ќе бидат одведени како робови во Вавилон, но подоцна Бог ќе се смилува на нив и подобриот дел од нив повторно ќе го врати во татковината. Исто така, тој ги пренесува и божјите пораки за почитување на саботата како свет ден и против лажните пророци. Поради своите пророштва, Еремија е омразен и прогонуван од сонародниците кои му веруваат на лажниот пророк Ананија кој, сепак, умира истата година. Еремија пророкува дека Бог повторно ќе ги восдигне Јудеја и Израилот и дека ќе склучи нов завет со нив. За време на опсадата на Ерусалим, Еремија е затворен поради своите мрачни пророштва. Тогаш, тој ги запишува своите зборови, но царот Јоаким ги пали, по што Еремија повторно ги запишува пророштвата. Еремија е затворен и за време на владеењето на царот Седекија при што кнезовите бараат смрт за него и го фрлаат во јама, но царот се смилува и го извлекува од јамата, а Еремија го советува царот да им се предаде на Вавилонците. Најпосле, во согласност со неговите пророштва, вавилонската војска го зазема Ерусалим, царот Седекија е ослепен и во окови одведен во Вавилон заедно со дел од народот, другите јудејски великодостојници се убиени, градот е запален, а неговите ѕидови се урнати. По налог на вавилонскиот цар Навуходоносор, Еремија е ослободен и тој останува кај царскиот намесник Годолија, кој набргу е убиен. Дел од Јудејците, предводен од Јоанан, бара засолниште во Египет, наспроти предупредувањето на Еремија. Таму, тие продолжуваат со почитувањето на туѓите богови и Еремија ги предупредува дека Бог ќе го истреби сите неверни Јудејци. Исто така, Еремија пророкува дека Навуходоносор ќе го порази египетскиот цар и Египет ќе пропадне, а истата судбина ги чека и Тир, Сидон, Филистејците, Моав и Амон. Најпосле, Еремија кажува пророштво за пропаста на Вавилон, кој ќе биде уништен како казна за поробувањето на Израилците и Јудејците, кои потоа ќе се вратат во татковината.

## Наводи

Категорија:Големи пророци
Манаведа

**Манаведа** (малајаламски മാനവേദൻ (1585–1658 н.е.), Заморин Раја од Каликут во северна Керала е познат како автор на Кришнанатам. Тоа е танцова драма и ја прикажува приказната за Кришна во серија од осум претстави.
мини|Споменик на Манаведа во Гурувајур
Втората Манаведа (период на владеење 1658-1662 н.е.) Асвати Тирунал Манаведа е тој што ја уништи моќта на Португалците со помош на Холанѓаните. Тој го врати принцот Мута Тавали на престолот на Кочин.

Бидејќи бил покровител на писмата, Мелпатур Нарајана Бхататири веројатно бил негов пријател.

## Биографија
Роден е во кралското семејство на Заморин Раџа од Каликут во 1585 година. Иако многу не се знае за родителите и детството, се велeло дека тој имал образование од Анајат Кришна пишароди и Дезамангалат вариер. Тој израснал во поетски гениј и далекувиден владетел.

## Придонеси
Сега се достапни само две негови книги - *Кришнанатам* (текстот се нарекувал и Кришнагети) и *Пурва бхарата чамбу*, и двете напишани на санскрит. Подоцна била завршена во 1643 година од н.е, 10 години пред Кришнанатам. Неговите други книги се верува дека се уништени во пожарот што ја уништи палатата Заморин кога Хидерали од Мајсор го нападна во 1766 година.

## Кришнагети
Санскритскиот текст врз основа на кој бил создаден Кришнанатам бил напишан во 1653 година од нашата ера, на возраст од 68 години. Се состоел од осум претстави: Аватарам, Калијамарданам, Расакрида, Камсавадам, Свејамварам, Банајудам, Вивидавадам и Сваргароханам. Се заснова на 10. и 11. сканда на Багаватам пурана кои се занимавале само со приказната за Кришна. Исто така, добил инспирација од Гита Говинда од Јајадева, Махакавија и Нарајанијам од Мелпатур Нарајана Бхататири.
мини|Кришнан
мини|Кришнанатам калари во Гурувајур во близина на храмот „Канцеларија Ганапатија“ каде што се учило уметноста.
Освен таквите слоки, го краселе и многу падијагетами како онаа на Гита Говинда од Јајадева. Тоа било ремек дело на санскрит од кералит.

### Приказни
мини|Изведена во аудиториумот Мелпатур за време на уцавам
Осумте претстави се: Аватарам, Калијамарданам, Расакрида, Камсавадам, Свејамварам, Банајудам, Вивидавадам и Сваргароханам. лесно се меморирало со мнемоник. На деветтиот ден се повторувало Аватарам.

Различните придобивки од Кришнанатам како понуда се:

* Аватарам за раѓање на дете.
* Калијамарданам за отстранување на ефектот на отровот.
* Расакреда благосостојбата на немажените девојки, за да се стави крај на споровите меѓу .
* Камсавадам да ги отстрани непријателите.
* Свејамварам за среќен брак.
* Бана јудам да го отстрани осиромашувањето, за добро земјоделско производство.
* Вивида Видам за елиминирање на сиромаштијата и зголемување на приносот од фармите.
* Сваргароханам за мир на починатата душа.

мини|Кришнанатам

## Наводи

## Надворешни врски

* Кришнатам
* „Кришнанатам“
* Добредојдовте во индиските класици.  Ком - Кришнанаттам 
* guruvayur.com - Оваа веб-страница е на продажба! - Гурувајурски ресурси и информации.
* кришнанатам

Категорија:Индиски танци
Момоерија

**Момоерија** (грчки : *Μωμο'ερων* или **момогерои** (Μωμογεροι), или **момоерои** (Μωμοεροι)) е новогодишна прослава во осум села во Кожани, периферијата на западна Македонија во Грција. Танчерите на момоерија се група од 30 млади мажи кои ги претставуваат свештениците на Момо (богот на смеата и сатирата) или заповедниците на Александар Македонски со шлемови, оклопни здолништа, традиционални обувки и украсени стапови. Од 25 декември до 5 јануари танцуваат по селските улици и ги посетуваат домовите на луѓето со музика, обично гајди. Во танцот ги слушаат наредбите на командантот за да им угодат на силите на природата против опасностите за добитокот и селаните. Глумците околу танчерите ја изведуваат добро познатата сатирична претстава (како „Старецот и ѓаволот“) која публиката ја повикува да ја задева, создавајќи забавно окружување. Прославата кулминира на плоштадот каде што сите се собираат и пеат и танцуваат околу огнот до утрото.

Овој обичај датира од претхристијанската ера, а подоцна и од „покрстените“ понтски Грци, кои живееле на бреговите на Црното Море и во понтските планини во североисточна Мала Азија..

Момоерија во 2016 година е впишана на списокот на УНЕСКОО за нематеријално светско наследство во Европа..

## Наводи

## Надворешни врски
* Информативно видео на youtube.com (грчки)
* Фото колекција  (грчки)

Категорија:Нова година
Категорија:Празници
Категорија:Нематеријално културно наследство на Грција
Беќарец

**Беќарец** претставува хумористична форма на народна песна, која потекнува од руралниот дел на  Славонија, Хрватска при што  на крајот се проширила во јужна Унгарија и регионот Војводина во Србија . Коренот на зборот потекнува од *беќар* (  ), што значи „ерген“, „весел“ или „алкохоличар“. Беќарците секогаш се задеваат, потсмеваат или пак се однесуваат несоодветно. Обично ваквиот тип на песни се пеат на селските забави  во машко друштво („сијело“ или „кирвај“). Сепак, тие исто така се пеат рамноправно и од страна на жените, особено во танцот Коло.

## Опис
Беќарец како форма на песна ја  користи строгата форма на двостил во декасилог. Песната  секогаш е испеана на иста музика, и е свирена од страна на  тамбурашки оркестар, додека  гајдите или самица, поретко се користат. Некогаш се случува песната да е изведена само од хор. Првиот стих го пее водачот на хорот и формира логична теза; стихот се повторува од страна на хорот  кој е сочинет од мажи. Вториот стих е хумористична антитеза, исто така повторувана од хорот (но често пати со хумористичен одзив). Беќарците како песни  обично се изведуваат на почетокот на забавата и претставуваат песни за започнување на пиење алкохол откако толпата е доволно рсположена за вино и музика. Серијата на  беќарци може да трае бесконечно. Текстовите често се измислуваат на самото место или се импровизираат, а најдобрите продолжуваат да постојат и повторно се користат за подоцнежните забави.

## Историја
Се верува дека беќарец како форма на песна потекнува со укинувањето на хрватската воена граница.

Беќарец како форма на песна ја проучувал Фридрих Саломон Краус, роден во Пожега, кој собрал околу две илјади беќарски песни.

### Заштита на УНЕСКО
Во 2009 година, Хрватска го поднесе барањето беќарец да биде вклучен во Списоците на нематеријално културно наследство на УНЕСКО. Во 2010 година, обидот повторно беше неуспешен, а беа направени преводи на англиски за подобра референца. Во 2011 година беќарец беше вклучена во листата.

### Музеј на Беќарец
Во 2017 година беше објавено дека музеј посветен на беќарец ќе биде отворен во градот Плетерница, Хрватска. Директорот на музејот го опиша концептот  како современ музеј, кој ќе го раскаже традиционалното наследство на беќарец, но во модерен амбиент. Поради тоа што беќарец е витален дел од нематеријалното културно наследство на Хрватска, 85% од музејскиот проект беше финансиран од Европската Унија, со очекувања тој да има позитивно влијание врз благосостојбата на градот и на целиот регион.

## Наводи

Категорија:Славонија
Категорија:Нематеријално културно наследство