open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Бинго Бонго

***Бинго Бонго*** е италијанска семејна комедија од 1982 година во режија на Пасквале Феста Кампаниле и во која глуми Адријано Челентано како италијански лик Тарзан кој бега низ Милано.

## Заплет
Филмот започнува со приказната кога Бинго Бонго останал заглавен во африканската џунгла како бебе кога неговиот авион се урнал (на пародичен начин какоТарзан). Тој бил исфрлен со падобран во последен момент и посвоен од шимпанзо.

Години подоцна, како возрасен човек со животинско однесување кој сè уште ја носи својата стара цуцла и падобранскиот ремен, Бинго Бонго е заробен од експедиција, донесен во антрополошка институција во Милано на студии и затворен во кафез. Бинго Бонго докажува дека не само што е исклучително силен и високо интелигентен и перцептивен (со некои непријатни резултати за истражувачите), исто така, развива љубов кон Лора, една од истражувачите, и се поврзува со нејзиното милениче шимпанзо Ренато. Лора, од друга страна, се труди максимално да го интегрира Бинго Бонго во човечкото општество.

Конечно, Бинго Бонго бега и на крајот се крие кај Лора, која продолжува со нејзините напори. На почетокот таа напредува само бавно, но постигнува изненадувачки резултат кога една вечер директорот на институтот паѓа: Бинго Бонго не само што убедливо успева да се покаже како човек, туку има и целосно развиена артикулација на човечкиот јазик, и го бутка режисерот надвор од колосек со тоа што се претставува како љубовник на Лора.

Меѓутоа, Лора продолжува да ги одбива неговите романтични достигнувања, па Бинго одлучува да се врати во Африка, со Ренато во друштво, но неговите напори се безуспешни. Со текот на времето, се открива дека животните ширум светот го гледаат како нивен амбасадор во човештвото кој ќе гарантира похуман третман на животните, благодарение на неговата способност да зборува на животинските јазик, но и на човечки јазик. Се враќа во институтот, каде ја пренесува својата порака на колоквиум на кој присуствува и Лора. Таму таа признава (на мајмунски јазик) дека сепак го сака.

Филмот завршува со тоа што Бинго Бонго ја презема својата работа како амбасадор на животни, особено со смирување на Кинг Конг, кој подоцна присуствува на неговата свадба.

## Улоги

* Адријано Челентано како Бинго Бонго
* Керол Букет како Лора
* Феличе Андреаси како професор Фортис
* Енцо Робути како доктор Мулер
* Сал Борхезе како доктор
* Танга како Ренато

## Наводи


## Надворешни врски

* ''Bingo Bongo'' at Variety Distribution
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Милано
Категорија:Филмови од 1983 година
Категорија:Филмови од 1982 година
Јазли со лук

мини|351x351пкс| Лук јазли во сад за фрлање
**Јазлите со  лук** се еден вид на леб со лук кој се наоѓа првенствено во пицериите кои се низ Њујорк и низ околните региони. Тие беа развиени во 1940-тите во Бруклин. Многу пицерии тврдат дека се родоначалници на печивото.

Бидејќи тие се начин да се искористат остатоците, јазлите од лук имаат тенденција и да бидат најевтината ставка која е на менито во пицеријата, често пати обезбедени како комплементарни со поголеми нарачки.

## Изработка на јазли од лук
Јазлите од лук обично се прават и од тесто за леб. Тестото се рола, а потоа се влече на мали, тесни јазли,а претходно се пече во рерна за пица. Јазлите потоа се потопуваат или изобилно се четкаат со мешавина од масло, пармезан и сечкан лук; варијациите може да вклучуваат ситно сечкан магдонос, сушено оригано или црн пипер . Пред сервирање, јазлите од лук се печат и по втор пат, а може и да бидат придружени со сос од маринара.

## Наводи

Категорија:Италијанска кујна
Куцидати

мини|Куцидати
**Куцидати**, исто така познат како **Буцелати**, *[[Италија|италијански]] колачиња од смокви* или *[[Сицилија|сицилијански]] колачиња со смокви*, се колачиња полнети со смокви кои традиционално се служат за време на Божиќ.

Надворешното колаче е печиво, покриено со глазура и обично прелиено со разнобојни трошки. Филот генерално се состои од некоја комбинација од ореви, урми, смокви, мед, зачини и џем од портокал или кајсија. Пецивото се тркала околу филот, а кифличките се сечат на кратки тубички.

Модерниот рецепт за колачињата потекнува од времето на муслиманското владеење на Сицилија. Сепак, една постара верзија на рецептот за колачиња била снимена уште во времето на римската окупација на Сицилија.

## Варијации
Кога се во облик на прстен, тие можат да бидат познати како Буцелати, што значи „мали нараквици“ и се помала форма на Буцелато, поголема торта со прстени исполнета со смокви. Состојките се различни како и имињата со кои се нарекуваат колачињата, очигледно во функција на градот или регионот во кој се направени. 

Категорија:Божиќна кујна
Категорија:Италијанска кујна
Фрител

мини|Фрител
**Фрител** или **фритол** се венецијански крофни кои се служат само за време на карневалот. Слично на бомболони, тие се тркалезни, пржени колачи со квасец. Фрител се сервира во повеќе различни форми, како што се *Фрителе Венециане,* кои се непополнети и имаат ореви и суво грозје измешани во тестото; како и неколку полнети сорти. Филот вклучува крем за пециво, забаионе и повремено поретки филови како што се крем со крем од јаболка или чоколада.

Во градот Молфета сместен во провинцијата Бари во регионот Апулија, фритела се користи како друго име за панцероти.

Категорија:Италијанска кујна
Мичета

мини|Мичета
**Мичета** или **Розета,** е италијански леб, познат по неговата испакната форма.

## Историја
Мичета е варијација на австрискиот *кајзерсемел* кој бил донесен во Милано во 19 век за време на Австриското владеење. Функционерите на Австриската империја вовеле голем број прехранбени производи, вклучувајќи го и *Кајзерсемел.*

'Кифличките мичета се многу киснети со квасец, повеќе од Виенскиот *Кајзеремел*, така што внатрешноста е речиси шуплива, што дава многу лесен ролат со тврда кора, но тие не се долготрајни и најдобро се јадат кога се свежо печени.

## Надворешни врски

* Страна за мичета и други ломбардски лебови 

Категорија:Италијанска кујна
Мида сос

мини| Шипки и тестенини во сос од мида
**Мида сос** (италијански „alle vongole“) е прелив за тестенини, кој е обично лингвини. Двете најпопуларни сорти се **бели  о**бично со мелени школки, маслиново масло, лук, сок од лимон или бело вино исто така и магдонос, или **црвен**, обично тенок сос од домати со мелени школки. Други варијанти се на цели школки, снегулки од лута пиперка и други состојки. Сокот од мида може и да се користи и за подготовка на сосот од мида.

## Наводи

Категорија:Италијанска кујна
Венецијана

мини
**Венецијана** е слатко од ломбардската кујна покриена со шеќерни зрна или пак шлаг од бадем. Се служи во две верзии: поголемата многу се консумира за време на Божиќ, како панетоне; помалиот се јаде и како појадок, заедно и со капучино, а како кроасани. Венецијана е на база на путер и брашно и користи кисело тесто како квасец; помалата верзија е обично обична, понекогаш е исполнета со крем, додека поголемата содржи многу захаросан портокал.

Историјата на Венецијана е многу слична со историјата на панетоне, која била создадена околу XV век. Ова слатко некогаш се јадело и за време на прослави како што се свадби или Божиќ, додека од крајот на Втората светска војна се смета и за храна за појадок. Buondì, популарната закуска во Италија, е индустриската верзија на veneziana.

## Наводи

Категорија:Божиќна кујна
Категорија:Италијанска кујна
Кродино

мини|Шише Кродино
мини|Круна плута на Кродино

**Кродино** е безалкохолен горчлив аперитив, произведен е од 1964 година Од 1995 година е дел од Групо Кампари. Станува збор за пијалак кој е со портокалова боја направен од билни екстракти и шеќер и се продава во 10 центилитри шишиња. Примарно се консумира и во Италија и во многу други европски земји.

## Име
Името *Кродино* потекнува од комуна во провинцијата Вербано-Кузио-Осола, Кродо, Италија, каде што се флашираат од 1964 година.

## Коктели
Се користи и за правење  рум, коктел од Пиемонт.

## Наводи


## Надворешни врски

Категорија:Безалкохолни пијалаци
Парозо

мини|Парозо

**Парозо** или панрозо е традиционална торта од регионот Абруцо во Италија. Традиционално се служи како Божиќен десерт, но може да се јаде и во текот на целата година.

Парозо е официјална препознаена како традиционален пренхранбен производ на Абруцо.

## Потекло
Парозо била измислена во 1920 година од Лујци Д'Амико,сопственик на пекара во Пескара.Д'Амико сакал да создаде торта што ќе потсеќа на традиционалниот груб леб којшто го правеле локалните фармери со пченкарно брашно.Parrozzo има иста тркалезна форма како лебот, содржи јајца за да ја имитира жолтата боја на пченката и е покриен со слој на темно чоколадо што потсеќа на изгорената површина на лебот.

Првата личност што ја пробала Парозо бил поетот Габриеле Д'Анузио.Подоцна напишал мадригала наречена "La Canzone del Parrozzo" (Песната на Парозо),напишана на Абруциски дијалект.

## Состојки и подготовка
Тестото од парозо се прави од гриз (алтернативно жолто или бело брашно со пченкарен скроб), шеќер, јајца, мелени бадеми, екстракт од бадем и кора од портокал или лимон. Сите состојки се мешаат и се печат во кружен алуминиумски плех. Кога колачот ќе се излади, се вади од плехот и се покрива со растопено темно чоколадо.

Категорија:Абруцо
Категорија:Италијанска кујна
Пепато

**Пепато** е полутврдо сирење од овчо млеко со зрна бибер.   Пепато има главно потекло од Сицилија каде што е дел и од регионалното готвење. Обично се користи и како сирење старо 2-4 месеци, но благата помлада верзија (10 дена) лесно може и да се најде во италијанските продавници. За време на одземањето на сурутката се додаваат зрна бибер.

## Наводи

Категорија:Овчи сирења
Категорија:Италијанска кујна
Суго Маринети

**Маринетов сос** или **Суго Маринети** (италијански: Sugo Marinetti) е сос во италијанската кујна кој е направен од домат, аншоа, пржени артишок, шунка и сецкани ф'стаци, и е именуван по футуристичкиот поборник за готвење Филипо Томазо Маринети.     Создаден е од Амедео Петини, поранешен кралски готвач и уредник на *La Cucina Italiana*, за натпреварот за готвење спонзориран од италијанската компанија за тестенини.

## Наводи

Категорија:Италијанска кујна
Бомбет

мини|Бомбет
**Бомбет** се ролни од свежо свинско месо и полнети со сирење, сол и бибер, традиционално распространети низ целата Апулија.  

## Потекло на името
Вистинскиот превод на *бомбата* е „бомбици“.

Името се однесува на заоблената форма и малата големина на овие ролни, како и на нивното полнење што создава убав вкус.

## Подготовка
Бомбетите се подготвуваат со одбрани парчиња свинско капоколо парчињата месо се ставаат на даска за сечење и обично се полнат со пулиско канестрато сирење, сол и бибер, потоа се тркалаат и се затвораат рачно за да не се создаде вистински „сноп“, понекогаш се додава и магдонос. Вака добиените кифлички може и да се готват на скара или во рерна. 

## Варијанти
Постојат многу варијанти на овој специјалитет, чии рецепти се често љубоморно и тајно чувани од поединечните месари. Меѓу најчестите има и некои без фил, некои зачинети со сол и бибер, или некои пак други завиткани со парче сланина, некои содржат и шунка наместо мелено месо или други со зачинет фил кој најчесто се нарекува „мексиканска бомбета“.

## Наводи


Категорија:Италијанска кујна
Оф-лејбл употреба

**Оф-лејбл употреба** на лек (од англиски: off-label-use, „употреба надвор од етикетата“) претставува препишување на одреден лек надвор од официјално одобрената употреба. Употребата може да отстапува од одобрението за лекот во областа на примена или од типот на апликација на лекот. Се работи за употреба на лекот надвор од официјално одобрените индикации и пропишаните упатства за употреба.

Барањата за издавање одобренија за нови лекови често се многу тесно формулирани поради различни причини. Дополнително, барањата од фармацевтските компании за проширување на одобрението на лекови до соодветните органи за одобрување се ретки. Причината за ова е често високата цена на потребните клинички студии. Законодавците во Европа се обидуваат да се спротивстават на овој развој - на пр. преку поедноставени прописи за одобрување на лекови или економски стимулации како што е продолжен заштитен период.

Медицинските здруженија препорачуваат оф-лејбл рецептите да се вршат само врз основа на валидни упатства (анг. guidelines), препораки или призната научна литература.

## Области на примена
Во многу медицински области, поголемиот дел од лековите се користат *оф-лејбл*, особено во педијатријата и онкологијата. Добро познат пример од гинекологијата е индукцијата на породување со мизопростол, кој до 2021 година беше одобрен само за третман на гастричен и дуоденален улкус. За многу ретки болести не се достапни одобрени лекови.
Палацо Беста

мини|250x250пкс| Фрескиран суд во Палацо Беста.
**Палацо Беста** е ренесансна зграда е во Теглио, во провинцијата Сондрио, Ломбардија, во северната страна Италија.

Изградена е од семејството Беста околу 1433 година, можеби над претходно постоечко средновековно здание. Подоцна бил и во сопственост на семејствата Гикиарди, Квадрио и Паравичини. Сега е во сопственост на владата во Ломбардија.

Внатрешноста има правоаголен двор со двоен чардак, фрески ѕидови (околу 1540-1630) и октагонален бунар. На првиот кат, сите соби се фрески со митолошки теми, повеќето се од *Енеидата*, *[[Бесниот Орландо|Орландо Фуриозо]]* и Библијата. Едниот, од Џузепе Прина, ја прикажуваат кралицата на Шеба која што ја примил кралот Соломон.

Во долниот дел е сместен и музејот „Антиквариум Телинум“, во кој се сместени многу праисториски плочи.

## Наводи

* 

## Надворешни врски
* Palazzo Besta, Polo museale della Lombardia  
* Палацо Беста, Ломбардија Бени Културали 
* Palazzo Besta Виртуелна посета на палатата

Категорија:Национални музеи на Италија
Категорија:Археолошки музеи во Италија
Лиу Џо

**Лиу Џо** ( **LIU•JO**) е италијанска компанија за висока мода основана од браќата Марчи во 1995 година во Карпи, Италија. Од 2022 година компанијата има 160 продавници во Италија и уште 200 сместени првенствено во Европа.

## Историја
Лиу Џо започнал како мала текстилна индустрија, а во средината на 1990-тите се развил во голем италијански бренд на модата. Името Лиу Џо потекнува од прекарите кои ги користеле Марко Марчи (Џо) и еден од неговите помлади придружници (Лиу). Првото пуштање на колекциите Лиу Џо и Лиу Џинс на италијанскиот пазар прво биле дистрибуирани преку каналот со повеќе брендови, а подоцна и на каналот со еден бренд и на домашниот пазар и во странство.

Во следните пет години, Лиу Џо ги проширил своите производи пуштајќи колекција на накит и часовници со додатоци, колекција за бебиња за мали девојчиња, колекција долна облека и плажа, како и домашна облека. Од 2008 година, Лиу Џо има своја колекција на чевли.

Рекламната кампања за колекцијата пролет-лето 2011 година е со манекенката Кејт Мос.

Во 2012 година, Лиуџо отворил водечка продавница од 350 квадратни метри во Милано. Продавницата е отворена од италијанската договорна компанија L&S group.

Во 2013 година, Лиу Џо потпишал договор за лиценцирање со Очила Марсон за производство на очила.

Рекламната кампања за колекцијата есен-зима 2014 ја прикажува моделот Дри Хемингвеј.

Лиу Џо соработувал во 2016 година со Карли Клос и Џордан Дан, а во 2017 година Марта Хант и Јасмин Таукс од сезоната пролет-лето, а Џоан Смолс и Ана Мила Гујенз за сезоната есен-зима.

Лиу Џо започнал да го спонзорира фудбалскиот тим на Болоња во 2016 година, при што домашните хостеси носеле облека на компанијата за натпреварите во домашната лига. Во сезоните 2018-19 и 2019-20 на италијанското првенство во Серија А, Лиу Џо бил главен спонзор на Болоња.

Во март 2017 година била извршена корпоративна реорганизација на компанијата, при што братот Ванис го напуштил одборот и останал акционер со околу 10%, додека братот Марко останал контролниот акционер.

На 5 ноември 2019 година, основачот и креативен директор на Лиу Џо, Марко Марчи, влегол преку зголемување на капиталот во синџирот стоковни куќи Коин со 15%. Исто така, во ноември 2019 година, Лиу Џо ја стекнал Блуфин, модната куќа основана во Карпи од Ана Молинари и Џанпаоло Тарабини со брендовите Блу Грл и Мисс Блумарине. Ана Молинари останува во улога на амбасадор.

## Наводи


## Надворешни врски

* 

Категорија:Производители на часовници од Италија
Категорија:Производители на обувки во Италија
Категорија:Производители од Италија
Категорија:Луксузни марки
Категорија:Модни куќи
Категорија:Производители на облека од Италија
Категорија:Италијански марки
Кармине Паријанте

**Кармин Марија Паријанте** (роден во март 1966 година) е професор по биолошка психијатрија на Институтот за психијатрија на Кралскиот колеџ, Лондон, и консултант перинатален психијатар во Јужен Лондон и Маудсли NHS Trust . Тој работи како водечки за темата „Афективни нарушувања и интерфејс со медицината“ во Националниот институт за истражување на здравјето и грижата (NIHR) Биомедицински истражувачки центар Модсли (BRC).

Докторирал на Универзитетот во Лондон исто така и докторирал на Универзитетот Гемели, во Рим.

Работата на Паријанте е специјализирана за улогата на стресот во патогенезата на менталните нарушувања и во одговорот на психотропните лекови . Тој многу се фокусирал на депресија и замор, особено во односите на перинаталниот период и кај оние кои страдаат и од медицински нарушувања.

Во 2012 година, тој бил прогласен за академски психијатар на годината од Кралскиот колеџ за психијатри .

## Наводи


## Надворешни врски

* https://www.researchgate.net/profile/Carmine_Pariante
* Што предизвикува депресија? од проф Кармин Паријанте.

Категорија:Апсолвенти на Лондонскиот универзитет
Категорија:Родени во 1966 година
Категорија:Живи луѓе
Торта дела нона

мини|Торта дела нона
***Торта дела нона*** (од италијански: бабина торта) е десерт типичен за регионот Тоскана во Италија. Тортата станала класика, понудувана на огромен број ресторани, особено во 80-тите и 90-тите години на 20 век.

## Опис
*Торта дела нона* потекнува од Арецо, комуна во Тоскана. Тоа е слатка торта од пециво исполнета со крем, со вкус на ванила и покриена со борови ореви и слаткарски шеќер. Кремастиот фил е тониран со свежа кора од лимон. За печење на колачот може да се користи рамна тава за пита или повисока тава со пружина. *Торта ди нона* е достапна низ Италија и е многу популарна во Сардинија. Тортата обично се служи како последно јадење од класичниот италијански неделен оброк.

## Историја
Поради неговата популарност во рестораните, се дебатира за потеклото на овој десерт. Според некои, вистинското потекло на овој десерт може да датира од регионот Арецо, додека други укажуваат на поново фирентинско потекло. Некои извори велат дека тортата е родена како облог на Гвидо Саморини, готвач и ресторан од Фиренца. Според највообичаената верзија, некои клиенти, уморни од неколкуте десерти што ги понудила кујната во ресторанот, му побарале изненадување за наредната недела. Саморини им презентирал *Торта де ла нона* „која беше толку пријатна по својот вкус и новитет“. Сепак, дел од Пелегрино Артуси фрла сомнеж во вистинитоста на приказната и навестува дека колачот веќе постоел многу години порано; писателите ја опишуваат тортата велејќи: „Десертот со борови ореви и крем сметам дека е убаво пециво, просечно печиво"

Една варијанта на овој десерт е *торта дел ноно*, со какао и бадеми наместо борови ореви. Други варијанти вклучуваат додавање цреши во внатрешноста на полнењето со крем.

## Наводи

Категорија:Тоскана
Категорија:Италијанска кујна
Театро Адријано

мини|290x290пкс| Театро Адријано
**Театро Адријано** познат и како **Политеама Адријано** и **Кино Адријано**, е кино и поранешен театар сместен во Пјаца Кавур, Рим, Италија.

Изграден е од Пио Галас и Ромео Бисини на проектот на архитектот Лујџи Ролан (таткото на Лујџи Морети ) и отворен е на 1 јуни 1898 година со претставата на операта Џоконда на Амилкаре Понкиели под диригентството на Едоардо Машерони.

Битлси имале четири настапи овде во јуни 1965 година за време на нивната европска турнеја.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Рим
Бранкачо

мини|290x290пкс| Театро Бранкачо
**Театро Бранкачо** е познат и како **Политеама Бранкачо**, е театар и кино со 1.300 седишта сместени во Есквилино, Рим, Италија.

Свечено е отворен во 1916 година со името **Театро Моргана**, а од 1937 година исто така се користи и како кино. По неколку години опаѓање, театарот, е во сопственост на градот Рим, бил обновен и потоа повторно отворен во 1978 година.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Рим
Палата Џинори

**Палатата Џинори** е палата во стилот на ренесансата во Виа де Џинори 11 во Квартиери Сан Џовани во градот Фиренца, Италија.
мини| Ренесансна фасада

## Историја
мини| Грб Џинори
Палатата била изградена околу 1516-1520 од Карло Џинори, со дизајни припишани на Бачо д'Агноло. Задната фасада на палатата, на Виа Стуфа, била обновена во 1690-1701 година под водство на архитектот Лоренцо Мерлини и Антонио Марија Фери, кои помогнале во обновувањето на ентериерот.
лево|мини| ''Ковачот на Вулкан'', таванска фреска од Герардини
Првично, ренесансната фасада имала монохроматски слики од *Историјата на Сампсон,* фрески од Маријано да Пеша. Обновата од крајот на 17 век се совпаднала со бракот на Лоренцо Џинори со Ана Марија Минербети. Внатрешните простории биле фрескоживописани во 1729 година од Алесандро Герардини, Карло Марселини, Џовани Доменико Ферети, Винченцо Меучи, Пјетро Дандини и Матео Бонечи. Делото на последните двајца во галеријата било преуредено од Пасквал Савиоти во 1847 година. Понатамошната реконструкција во тоа време се совпаднала со бракот на Лоренцо Џинори Лиси со Отавија Строци, а под инженерот Феличе Франколини, било изградени ново монументално скалило.

Семејството Џинори живеело на ова место од 15 век. Бачо Бандинели живеел и умрел во оваа куќа во непосредна близина на Џинори, која сега е вклучена во палатата. Џинори потекнувале од нотар кој дошол во Фиренца од Каленцано, во Вал ди Марино, во 1304 година, и живеел во непосредна близина. Неговиот син Џино Бенвенуто бил првиот од 26-те приори од Фиренца, роден во ова семејство и од него го добиле своето име. Пјеро, неговиот внук, во 1423 година бил првиот Гонфалониер од пет такви функционери родени во ова семејство.

Од ова семејство потекнува и сенаторот Карло Џинори (починал во 1757 година) кој основал фабрика за порцелан во Дочиа во близина на Фиренца во 1740 година.

## Наводи

Категорија:Дворци во Фиренца
Рошфорт

мини|Аигуили де Рошфорт
**Аигуили де Рошфорт** (4.001 м) е планина во масивот Мон Блан во Франција и Италија. Врвот лежи на областа Рошфор помеѓу Дент ду Жеант и Грандес Жорас и обично се искачуваат за време на траверс по гребенот.

Првото искачување е на врвот го направи Џејмс Еклс и водичите Алфонс и Мишел Пајо на 14 август 1873 година.
## Наводи

## Надворешни врски
* Егил де Рошфор на SummitPost

Категорија:Планини на Алпите
Категорија:Меѓународни планини во Европа
Панкото

**Панкото** е супа приготвена со парчиња бајат леб сварен во супа или вода и зачинет.

Тоа е јадење од кујната на закрепнување што потсетува на штедливиот и скромен менталитет на селската култура која никогаш не би потрошила трошка леб, присутна во сите региони на Италија со бесконечни варијации поради видот на лебот, употребената течност и процесот на готвење. Како последица на тоа се нарекува на различни начини, како што се: ломбардна панада, лигуриско панчеуто, сардинско пане коту.

Во минатото, особено во Ломбардија и во Тоскана, се користела за промовирање на лактацијата и се служела на реконвалесценти.

## Панкото низ Италија
Тосканскиот панкото вклучува софрито од основни билки и зеленчук, како што се доматите, потоа намачкани со течност, вода или супа и варено 10 минути, на кое се додава леб.

Панкото од Латиум и Калабрија ги употребува сите состојки, основниот зеленчук (домати) и билки (босилек, лук, пекорино сирење, зачини), леб, супа или вода се готват заедно од самиот почеток околу триесет минути; панкотото од Калабрија, исто така, вклучува и лути пиперки.

Панкото од Апулија бара основниот зеленчук (домати, компири, тиквички, врвови од репка) да се сварат во течноста во која потоа се додава лебот, додека тревките се пржат посебно и се додаваат на остатокот само за време на сервирањето.

Ломбардното панкото бара лебот да се натопи во супа и штом ќе се натопи се готви со маснотии и ароматични зеленчуци додека не зоврие.

Панкото од Торемаџоре (град во областа Алто Таволиере во провинцијата Фоџа) се подготвува според локалната традиција; зеленчуците како: блитва, репа, зелка, компири и тиквички се варат со додавање на чешниња лук, а по варењето се додава бајат леб. На крајот од готвењето се исцеди и се служи со сурово масло. Ова е типичен рецепт од Торемагиоресе.

Пане кото, типичен рецепт за луканската кујна

## Наводи


## Библиографија

* 

## Надворешни врски

* 
Категорија:Италијанска кујна
Мартина Амати

**Мартина Амати** (родена на 14 мај 1969 година) е италијанска режисерка и уметничка добитничка на БАФТА. Нејзината работа е позната по подводните сцени и сцените кои ѝ пркосат на гравитацијата.

## Раните години
Амати студирала наакадемијата Брера во Милано. По дипломирањето, нејзината работа била избрана за првиот Салон Примо ди Брера. Во тоа време, по понуда од МТВ Јуроп, таа се преселила во Лондон.

## Работа
Откако направила многу секвенци и промоции за наслови на MTV и работела во тим кој го дизајнирал MТВ Италија, Амати се вратила за да создаде сопствено дело, со *Височина*, документарец за патување кој го следи актерот Џозеф Фајнс низ Тибет, претставен на Фестивалот за литература и уметност во Хеј, Велс. Последователно, таа снимила два кратки документарни филмови нарачани од Дискавери, прикажани на канадскиот меѓународен документарен фестивал Хот Докс и *Тејпмен*.

Во 2008 година, Амати се преминала во драмата со три кратки филмови кои премиерно биле прикажани во конкуренција на филмскиот фестивал Санденс, Филмскиот фестивал BFI Лондон и филмските фестивали Берлинале. Со своите кратки драми Амати освоила БАФТА сертификат за извонредност во Лос Анџелес и добила уште една номинација за БАФТА во 2012 година за *Креда*. Нејзината драматична работа вклучува непрофесионални глумци и вклучува процес на работилница за развој на сценаријата.

## Личен живот
Амати пораснала во Италија. Таа има страст за слободно нуркање.

## Документарни филмови

* 2005 *Височина* (режисер, сценарист, кинематографер)
* 2013 *Ликвидмен* (режисер, сценарист)
* 2015 *Тејпмен* (режисер, сценарист, кинематографер)

## Кратки драми

* 2008 *А'Маре* (режисер, сценарист)
* 2009 *Правам воздух* (режисер, сценарист)
* 2011 *Креда* (режисер, сценарист)

## Уметнички видеа

* 1993 *Ќе се вратам за еден час* (Изведувач, режисер, сценарист)
* 1996 *Мала пливачка* (цртежи, режисер)
* *Поднесување* за 2011 година (режисер, сценарист)

## Награди и номинации

## Наводи


## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Добитници на БАФТА награди
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1969 година
Категорија:Италијански новинари
Емилио Кавалини

**Емилио Кавалини** (роден 1945 година во Сан Минијато, покраина Пиза) е италијански моден дизајнер, особено познат по своите колекции на трикотажа.

## Биографија
Од 1964 до 1966 година го посетувал колеџот во Фиренца. Го напуштил колеџот поради фасцинацијата со светот на модата и отишол во „Свиминг Лондон“. Ја запознал Мери Квант, и започнала неговата страст за трикотажа и почнал да ги облекува женските нозе со шара. Развил гаќички со црно/бели шари, точки, стартови и черепи, пруги, животински и различни јариња од мрежички. Ги сакал флуоресцентните бои.

Во 1970 година во Сан Минијато ја отворил сопствената компанија Стилново Спа. Покрај Мери Квант, тој започнал да произведува и за најважните брендови како Диор, Селин, Роберта ди Камерино, Баленсијага, Гучи, Александар Меквин и други.

Во 1980 година лансирал сопствен бренд на чорапи Емилио Кавалини. Тоа бил непосреден успех, почнал да дизајнира чевли, кожни додатоци, костими за капење и целосна авангардна линија облека за млади мажи и жени. Продавниците за малопродажба на имателите на лиценцата почнале да се отвораат во Фиренца, Милано, Рим, Париз, Диселдорф, Лондон, Хонгконг и Токио. Тој имал ревија на модните писти во Париз со неговата линија за мажи и во Милано за жени. Станал член на Модната комора на Милано. Во 1980-тите верувал дека времето за барање нови облици на облека е завршено и почнал да развива облека без шевови на специјални машини без шевови со големи цилиндри кои биле наменети за трикотажа. Ја лансирал колекцијата во Њујорк и продолжил да развива голем хулахоп кој го покрива целото тело.

Во 2009 година Стилново Сп A. произведувал по 4 милиони модни хулахопки годишно и ги продавал низ целиот свет. Во моментов работи на зграда и архива со шаблони и техники кои ги развил во 40 години дизајн. 

## Извори

* Официјална италијанска веб-страница на национални признанија
* Некои биографски информации
* Статија од 1988 година за отворањето на продавницата Емилио Кавалини во Њујорк

## Надворешни врски

* Официјална страница
* Стилново Сп 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1945 година
Категорија:Италијански дизајнери
Хоепли

**Хоепли Едиторе** е италијанска издавачка куќа и книжарница со седиште во Милано, основана во 1870 година од швајцарскиот книжар Улрико Хоепли. Роден во 1847 година во селото Тутвил (сега дел од Ванги, кантон Тургау), на 23-годишна возраст Хоепли се преселил во Милано за да ја преземе семејната книжарница во Галерија Де Кристофорис, трговски центар изграден во 1832 година помеѓу Корсо Виторио Емануеле и Виа и Монте Наполеоне во центарот на градот. По план за урбан развој, галеријата била урната во 1931 година и заменета со нови згради каде книжарницата Хоепли добила место во истата област каде што првично била сместена. Со текот на годините, Хоепли значително ги проширил своите простории. Со преку 500.000 наслови на книги распоредени на шест ката, Хоепли се воспоставува како една од најголемите европски книжарници. И продавницата и издавачката куќа сè уште се во сопственост на семејството Хоепли.

Првата книга што била објавена била француската граматика од Меми Бевилакуа во 1871 година. Компанијата потоа се специјализирала за технички и научни публикации, речници, прирачници и наставни книги.

Во 1960-тите, Улрико Карло Хоепли, внукот на Карло, ја презел функцијата. Во 1970-тите го развил училишното издаваштво. Во 1980-тите и 1990-тите, каталогот на книжарницата содржел околу 175.000 наслови. Доаѓањето на претседателската функција на Џовани Хоепли, син на Улрико Карло, го насочил каталогот сè повеќе кон технологијата, учебниците, училишното и универзитетското издаваштво.

## Наводи


## Надворешни врски

* 

Категорија:Милано
Марафон

**Марафон**, **Марафа** или **Бекачино** е игра со карти со трикови за четворица играчи од италијанската провинција Ромања, која е слична на Тресет, но има адути.

## Правила
Играта се игра со шпил од 40 карти прилагодени на Италија, рангирани на 3 2 AKCJ 7 6 5 4 кога се одредува победникот на трикот. Во однос на поени, асовите вредат цел поен, додека двојките, тројките и дворските карти вредат третина поен; сите други карти не вредат поени. Секоја рака е составена од 10 трикови, на крајот од една рака освоените поени се заокружуваат на цел број и на победникот од последниот трик му се доделува 1 поен. Натпреварот продолжува додека еден тим не достигне 41 бод.

Играчите се поделени во два тима, а соиграчите седат на спротивните страни на табелата. Дилерот го меша шпилот и играчот од лево пресекува. Потоа се делат десет карти на секој играч, во серии од пет.

Во првата рака на натпреварот, играчот кој ги држи 4-те монети (или дијаманти, ако игра со шпил со француски карти) *го крсти* адутот, наречен *трионфа* и го води првиот трик. Во сите следни раце, играчот што седи десно од дилерот ќе ја крсти трионфата.

Ако играчот држи *крика* (кец, двојка, тројка) од трионфата, тој може да го пријави за награда од 3 бонус поени.

Играчите мора да го следат примерот ако можат и затоа можат да играат само адут само ако не поседуваат карта од водечкиот костум. Финтата се доделува на играчот со најсилната карта во водечкиот костим ако не се игра адут, или на играчот со најсилниот адут во спротивно. Победникот на трикот мора да го води следниот трик.

На крајот од секоја рака, поените се бројат и играчот кој го предводел првиот трик станува нов дилер.

Не е дозволено да се зборува за време на играта.

## Варијанти
**Трионфо** или **Трионфино** е варијанта со пет играчи каде двајца играат против тројца и нема понуди за *марафона* или *крика*. Во други варијанти:

* Само крстителот може да прогласи крика.
* Крика може да се прогласи дури и ако не е во адут.

## Наводи


## Библиографија

* 
* 

## Надворешни врски

* Марафон - страница Бекачино на страницата за игри со карти Pagat
* Трионфо, о Марафон (вар. Тресет) страница на страницата за игри со карти Cavallore
Категорија:Игри со карти
Универзитетска библиотека (Неаполски универзитет Федерико II)

мини| Надворешноста на библиотеката
**Универзитетската библиотека** на Неаполскиот универзитет Федерико II била основана во 2009 година, а неаполската барокна зграда во која е сместена библиотеката датира од 1564 година, кога била дизајнирана од Паола Капелани. Се наоѓа на Пјаца Белини во историскиот центар на Неапол, Италија.

## Историја
Зградата ја основала сестрата Паола Капелани како манастир во 1564 година. Манастирот бил проширен со припојување на соседната палата.

Сегашната фасада од 18 век била изградена во исто време како и големите скалила со две рампи на зградата. По последната реставрација, зградата ја купил Неаполскиот универзитет Федерико II. Од 26 јануари 2009 година, таа станала локација за БРАУ, библиотека за хуманитарни науки на универзитетот.

## Внатрешна архитектура и декорација
мини| Градини
Архитектурата и внатрешната декорација на библиотеката го следат неаполскиот барок стил, особено благодарение на штуко-делата завршени од Арканџело Гуглиелмели за да ја обнови црквата во 1684 година. Олтарот е мермер, со вметнат бисер. Извесно време, главната слика на олтарот била Санта Сесилија во естази на Бернардо Кавалино, но, по неколку контроверзии, делото било преместено во Музејот на Каподимонте.

На страничните олтари има повеќе слики на платно како Сан Џузепе од Антонио Сарнели  и Сан Филипо Бенизи на Фердинандо Кастиља. На таванот е прикажана слика на Свети Антониј, завршена во 1700-тите од непознат манирист. Има и дрвена статуа на Свети Михаил Архангел од 18 век.

## Библиографија
* 

## Надворешни врски
* Официјална веб страна 

Категорија:Италијанска култура
Категорија:Библиотеки
Категорија:неапол
Универзитет Унителма Сапиенца - Рим

**Универзитетот во Рим Унителма Сапиенца**, порано познат како **Универзитетот Унителма Сапиенца**, често едноставно скратено како „Унителма Сапиенца“, е приватен универзитет основан во 2004 година во Рим, Италија. Унителма - Сапиенца е единствениот семрежен италијански универзитет што го одржува конзорциум составен од јавни универзитети и претпријатија. Од 2010 година е поврзан и во сопственост на еден од врвните италијански јавни универзитети. Универзитетот Сапиенца во Рим, еден од најголемите универзитети во Европа по упис, има над 130.000 студенти и персонал од 4.000 наставници и истражувачи. Сапиенца и Унителма Сапиенца, кои се заеднички сместени во Рим, нудат повеќе заеднички дипломи со факултет кој често предава на двата универзитета.

## Начин на учење
Универзитетот обезбедува курсеви за онлајн учење, за студенти ширум светот и во оддалечени центри низ Италија. Тој на студентите им нуди неколку курсеви на англиски, италијански или шпански јазик. Универзитетот генерално бара испитите да се завршат во кампусот во Рим, додека стажирањето може да се заврши на било која меѓународна истражувачка локација.

## Мисија и историја
Унителма Сапиенца, преку употреба на напредна информатичка технологија и методологии во учењето на далечина, го промовира пристапот до високото образование на студентите кои не се во можност да посетуваат редовни образовни активности. Универзитетот посветува особено внимание на развојот на истражувањето, особено во научните и економските сектори, како и во управувањето со информатичката технологија.

Посебен фокус е посветен кон туторството. Универзитетот нуди тутори кои се занимаваат со академски активности, студентска мотивација и постигнување на целите на студентската кариера. Универзитетот има цел да ги комбинира фокусите за да ја зголеми интерактивноста со студентите за покооперативна средина за учење.

## Академици
Универзитетот има неколку факултети кои се фокусираат на специјализирани курсеви и на до-дипломски и на пост-дипломски нивоа и настава на повеќе јазици.

## Организација

### Канцелар
Проф. Антонело Фолко Бјаџини (италијанска Википедија)

### Ректор
Проф. Франческо Авалоне

## Надворешни врски

* Веб-страница на Универзитетот „Унителма Сапиенца“ (почетна страница) (*на италијански*)
* Веб-страница на англиски јазик на Универзитетот Unitelma Sapienza (Почетна страница) ( *на англиски јазик* )
* Сапиенца Универзитетот во Рим за соработка (*на англиски*)

Категорија:Образованието во Рим
Категорија:Универзитети во Италија
Tariccoia

***Тарикоја*** е род на членконоги нектаспиди кои припаѓаат на фамилијата Liwiidae, познат по фосилите пронајдени во ордовициските слоеви во Сардинија и Мароко. Тоа е помеѓу 2.5 - 6 цм долго. Има штитник за глава поширок од задниот штит, а меѓу нив три торакални сегменти на телото.

## Етимологија
Името на родот се однесува на палеонтологот од Сардинија М. Тарико. Видот го добил името по членот на Риу ис Арус.

## Опис
алт=|лево|мини| Цртеж на ''Tariccoia arusensis''
*Tariccoia arrusensis* е помеѓу 2,5 и 6 цм по должината на оската, речиси половина од ширината. Грбниот егзоскелет се состои од цефалон, пигидиум и два или три торакални сомити со артикулирани полу-прстени, сите некалцифицирани. Цефалонот е потполукружен, најширок во близина на заоблените генитални агли. Цефалонот е поширок од пигидиумот. Очите се отсутни. Телото е стегнато на два или три торакални сомити, па животното остава впечаток дека има половина. Пигидиумот е најширок пред средната должина.

### Разлики со другите Liwiidae

* *Tariccoia arrusensis* се разликува од *Liwia* со тоа што има 3 јасно видливи торакални сомити (можеби четвртиот е заматен од цефалонот) наместо 4. *T. arrusensis* има гребен со средна должина на пигидиумот, кој не е познат од *Ливија*. *Тарикоја* има и овален пигидиум со цела маргина, додека *Ливија* има пет пара скромни маргинални боцки, права предна граница и конкавна задна граница.
* *T. arrusensis* се разликува од *Buenaspis forteyi*, кој има цефалон и пигидиум кои не се пошироки од неговите 6 торакални сомити. Пигидиумот на *B. forteyi* е поширок од долг, со права предна граница. *Buenaspis* и *Tariccoia* имаат заедничка цела маргина и среден гребен на пигидиумот.
* *T. arrusensis* се разликува од *Soomaspis splendida*, кој има овален цефалон и нема видлива сегментација на пигидиумот. *Tariccoia* и *Soomaspis* и двете имаат широко двојно замаглување и немаат подолжен среден гребен на цефалонот. Кај двата вида пигидиумот е долг приближно исто толку широк, но во *Соомаспис* најшироката точка е околу средната должина, додека *Тарикоја* е најширока во фронталната половина. Видот дели 3 торакални сомити, цела маргина и среден гребен на пигидиумот.

## Распространетост
*T. arrusensis* е собран од членот на Горниот Ордовицијан Риу ис Арус, Формација Монте Аргенту, Сардинија, Италија. T. tazagurtensis е собран од Формацијата Фезуата во Мароко, која датира од раниот ордовикски.

## Живеалиште
Се смета дека *Tariccoia arrusensis* живеел во ограничена морска средина со намален кислород, блиску до брегот, како што е лагуна или залив во тогашниот ладен раб на висока географска ширина на јужна Гондвана, каде што бил локално изобилен заедно со макроскопските алги. *Tariccoia tazagurtensis* исто така живеел во студени води во јужна Гондвана на висока географска ширина, но бил исклучително редок член на фауната и живеел во отворени плитки морски услови.
Категорија:Жив свет
Категорија:Членконоги
Мацаела (конодонт)

**Мацаела** е изумрен род на доцнотријаски озаркодинид конодонти од фамилијата Gondolellidae. Тие се наоѓаат во среднојулијанските седименти на океанот Тетис, вклучувајќи ги слоевите во Европа и Турција.

Видот на *Мацаела*, првично бил означен како *Epigondolella carnica* Krystyn. Се користел како индексен фосил, дефинирајќи ја средината на трите биозони на Јулијан конодонт според ажурирањето на биостратиграфијата на Тетијан конодонт од 2018 година. Родот вклучува и поредок вид, *Мацаела балоги*.

Изгледа дека *Мацаела* е потомок на *Metapolygnathus* *ауриформис*. Во однос на *Метаполѕгнатус*, *Мацаела* има умерено издолжено слободно сечило и силни јазли на платформата. Платформата е поширока и слободното сечило е пропорционално подолго кај *Мацаела балоги*, во однос на *Мацаела Царница* . Иако нејзината целокупна форма е слична на *Carnepigondolella*, платформата на *Мацаела* е помала и не е странично ограничена и се чини дека нема директна врска помеѓу двата рода.

Името е дадено во чест на италијанскиот палеонтолог Микеле Маца.

Категорија:Фосили
Албарето (метеорит)

**Албарето** е метеорит кој во јули 1766 година паднал во близина на фразионот Албарето, во Модена, Емилија-Ромања, Италија.

## Состав и класификација
Албарето е обичен хондрит помеѓу Л и ЛЛ групата. Тој припаѓа на петеролошкиот тип 4.

thumb|upright 1.2|Метероитот Алберто

## Историја
Падот на метеоритот Албарето е документиранод страна на филозофот Доменико Троили, кој не го сфатил вонземското потекло на објектот, и со својот трактат доставил една од првите хроники за падот на метеорит.

Покрај опишувањето на феноменот, Троили внимателно ги испитал и забележал зрната од метеорит на минерал сличен на месинг, кој го нарекол „марчезита“ и за кој долго време се мислело дека е пирит. Во 1862 година германскиот минералог Густав Роуз го анализирал составот на овој минерал и утврдил различна хемиска формула: FeS.

## Поврзано

* Метеорит
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Метеорити по име
Л’Аквила

**Л’Аквила** () — град во средна Италија, главен град на регионот Абруцо и главен град на истоимената област. Сепак, тоа не е најголемиот град и економски најзначајниот бидејќи тука е крајбрежниот Пескара.

Аквила е познат како највисокиот голем град во централна Италија.

## Потекло на името
*Л’Аквила* на италијански значи „орел“.

## Географија
десно|мини|270x270пкс| Историското јадро на Л’Аквила
десно|мини|270x270пкс| Плоштадот на катедралата
десно|мини|270x270пкс| Централна улица во Л'Аквил
Л’Аквила се наоѓа во централна Италија. Градот е 120 километри североисточно од главниот град Рим и 200 километри западно од Пескара.

**Релјеф**: Л’Аквила се развила на многу високо земјиште во централните Апенини . Висината на градот е околу 710–720 м надморска височина. Градот е опкружен со највисоките врвови на Апенините, а на околу 15 километри источно од градот се наоѓа Гран Сасо (2.912 м надморска височина), највисокиот врв на Апенинскиот полуостров.

**Клима**: Климата во Л’Аквила е умерено континентална поради значителната надморска височина. Соодветно на тоа, климата е многу поостра отколку во околните градови, кои се блиску до морето и на помала надморска височина. Снегот во градот е редовен зимски феномен, кој е многу редок во централна Италија.

**Води** : Л’Аквила поради високата надморска височина градот нема големи водотеци, но низ градот течат неколку мали потоци.

## Историја
Населба на ова место првпат се појавила во 13 век. Владетелите на Кралството на двете Сицилии изградиле населба опкружена со масивни ѕидини во обид да обезбедат власт во овие краишта на своето кралство. Градот, како утврдено и безбедно место, набрзо станал важен политички центар на Кралството Двете Сицилии.

Л’Аквила била припоена во 1860 година кон новооснованата Италија. Веднаш станала главен град на провинцијата Абруцо и Молизе, подоцна само на Абруцо.

Низ историјата, градот често бил потресен од земјотреси. Па во 2009 година бил тешко уништен од земјотрес со јачина од 6,3 степени според Рихтеровата скала.

## Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2013 година, во општината живееле 70 967 жители.

Во 2008 година Л’Аквила имала околу 73.000 жители, 1,5 пати повеќе отколку на почетокот на 20 век.

Денес, во градот има и голем број доселеници.

## Градови партнери

*  Баалбек
*  Бистрица
*  Берналда
*  Сиена
*  Фоџа
*  Сант Анџело д'Алифе
*  Куенка
*  Хобарт
*  Ротвајл
*  Зјелона гора
*  Јорк

## Галерија

Податотека:L'Aquila -Cathedral- 2007 by-RaBoe 06.jpg|Катедралата во Л’Аквила
Податотека:SMariaCollemaggio.jpg|Црква св. Марија ди Колемаџо
Податотека:L'Aquila, Forte Spagnolo 2007 by-RaBoe-5.jpg|Градскиот замок , денес народен музеј
Податотека:L'Aquila 2007 -Teatro comunale- by-RaBoe 047.jpg|Градскиот театар


## Наводи

Категорија:Л’Аквила (покраина)
Категорија:Градови во Абруцо
Категорија:Населени места основани во 13 век
Е. Маринела

**Е. Маринела** е италијанска компанија за вратоврски основана од Еугенио Маринела во 1914 година во Неапол и е позната по тоа што ја има една од најдобрите вратоврски во светот. Тоа е мала продавница од само 20 квадратни метри, шармантен салон кој нуди вистински богатства на префинетост и вкус, отворена во Неапол во 1914 година на еден од најубавите брегови во Италија, шеталиште за наполитанското високо општество.

Има самостојни продавници во Неапол, Милано, Рим и Токио. Марката се продава и во Њујорк во стоковната куќа Бергдорф Гудман.

Секоја вратоврска е рачно изработена и уникатна.

## Историја
Во 1914 година, Еугенио Маринела одлучил да отвори продавница на Пјаца Виторија на Ривиера ди Киаја, во Неапол. Постепено, бутикот станал референтна точка за елеганција. Во 1980-тите, името Маринела почнало да се појавува надвор од италијанските граници благодарение на претседателот на Републиката Франческо Косига, кој имал навика да им носи кутија со пет вратоврски Маринела како подарок на шефовите на држави на неговите официјални посети. Еугенио, а потоа и Лујџи Маринела лично отишле во Англија за да ги изберат ткаенините за нивните вратоврски и кошули. Целиот бутик во Неапол е изработен од Еугенио Маринела со англиски материјали, вклучувајќи ги и бравите на вратите.

Денес, компанијата ја водат внукот на Еугенио, Маурицио Маринела и неговиот син Алесандро Маринела.

## Клиенти
Политичарите како Барак Обама, Џон Ф. Кенеди, Бил Клинтон, Никола Саркози, Борис Јелцин, Силвио Берлускони, Жак Шира и Хосни Мубарак носеле Маринела вратоврски исто како и, кралот Хуан Карлос, Принцот Чарлс, Џани Агнели, Принцот Алберт од Монако, Аристотел Оназис. Со текот на времето, важни личности на глобално ниво, амбасадори и министри за надворешни работи ги избрале врските на Е.Маринела.

**Е. Маринела стана кројач на американски претседатели.**

## MoMA од Њујорк.
„СТАВКИ: Дали модата е модерна?“ бил насловот на изложбата посветена на модата, одржана во МоМА во Њујорк, каде биле изложени 111 култни парчиња облека од 20-от и 21-от век. Меѓу нив, како гордост на Made in Italy, биле вратоврските на Е. Маринела.

## Производи
Покрај вратоврски, Е. Маринела продава и чанти, часовници, колонска вода, додатоци и манжетни за мажи. Нивната линија на женски производи вклучува чанти, шалови, парфеми и додатоци.

 
## Наводи


## Надворешни врски

* 

Категорија:Луксузни марки
Категорија:Модни куќи
Категорија:Италијански марки