open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Чавдар (Серско)

**Чавдар** (, *Псомотопи*; до 1926 г. *Τσαβδάρ*, *Цавдар*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до Втората балканска војна било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле, северозападно од градот Сер и северно од Долна Џумаја. Лежи близу до источниот брег на Бутковското Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чавдар (Tchavdar) било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак со 7 домаќинства на 25 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Чавдар чифлик* бил село во Серската каза со 210 жители, сите Македонци.

### Во Грција
За време на Втората балканска војна во 1913 г. жителите се иселиле во Бугарија за да си ги спасат животите. На пописот истата година тоа се води како напуштено, а во 1920 г. во Чавдар е попишан само 1 жител. во Во 1924 г. грчката власт тука довела грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Псомотопи. На пописот од 1928 г. Чавдар е претставен како наполно дојденско село со 165 жители (39 семејства).

## Население

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Черпишта

**Черпишта** или **Черништа** (, *Терпни*; до 1923 г. *Τσέρπιστα*, *Церписта*) — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ, Грција. Иако изворите го претставуваат населението како грчко, всушност се работи за погрчени Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле, на 1&nbsp;км северно од Нигрита, во северното подножје на Богданска Планина.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Црквата „Св. Димитриј“ е од 1740 г.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Черипишта (Tchéripischta) имало 150 домаќинства со 306 Грци и 120 муслимани.

Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Черпишта:

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) на почетокот на XX век Черпишта имало 460 жители Турци и 500 Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на *Черништа* (Tchetnichta) се состоело од 800 Грци и во селото имало грчко училиште.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 938 жители, а во 1920 г. се накачило на 1.333 лица. Во 1920-тите турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Черпишта е мешано мештанско-дојденско село со 2.044 жители, од кои 280 лица (64 семејства) биле дојденци, а останатите мештани. Во 1923 г. селото е преименувано во Терпни.

Во понатамошните години селото продолжило да расте поради новостекнатата земја добиена по пресушувањето на Тахинското Езеро.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Димитриј“ од 1740 г.
* Црква „Св. Три Јерарси“ од 1974 г.

## Наводи

Категорија:Визалтија
Арма (грофовија)

мини|Патот М1
**Арма**  (*Contae Ard Mhacha* на ирски и *County Armagh* на англиски) е грофовија во покраината Алстер во Северна Ирска. Оваа грофовија  е една од најмалите во Северна Ирска со површина од 1.254 км2 и има 141.000 жители.

Арма се граничи со езерото **Лаут** на север, Даун на исток, Тирон на северозапад во Северна Ирска и Лаут ма југ и Монахан на југозапад, во Република Ирска.

Југот на Арма е еден од најмилитаризираните региони во западна Европа. Тука ИРА ужива огромна поддршка и грофовијата го нарекуваат и уште **Бандитска област** (*Bandit Country*).

## Поврзано
* Алстер
* Северна Ирска
* Административна поделба на Ирска
* Велика Британија
* Ирци
* ИРА
## Наводи

## Надворешни врски

* Туризам
* Историја 


Категорија:Грофовии во Северна Ирска
Категорија:Алстер
Турбеш

**Турбеш** или **Торбеш** (, *Макриотиса*; до 1927 г. *Τουρπές*, *Турпес*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на источните падини на Карадаг. Лежело југозападно од Сер и на околу 3 км северозападно од Орљак.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Турбеш (Tourbèche) било село во Серската каза со 15 домаќинства сочинети од 50 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Трбеш* било село во Нигритската нахија на Серската каза со 350 жители, сите Македонци христијани.

Целото население на Турбеш било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Торбеш* (Torbech) живееле 96 Македонци патријаршисти.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото настрадало во Втората балканска војна до тој степен што во 1913 г. е заведено како напушено. Во 1920 г. населението броело 189 жители, но малку потоа сите се иселиле во Бугарија, а на нивно место доведени се грчки колонисти. На пописот од 1928 г. селото се води како чисто дојденско со 202 лица (49 семејства).

## Наводи

Категорија:Историски села во Долна Џумаја
Тумба (Зихненско)

**Тумба** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1700 г.
* Тумбенски манастир („Св. Троица“) од 1884 г.

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Довишта
Долно Христос

**Долно Христос**, **Христос** или **Ристос** (, *Като Христос*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа на 7 км северозападно од градот Сер и на 3 км северозападно од Каваклија. Лежи во Серското Поле, недалеку од југозападните падини на планината Шарлија. Низ атарот минува Европскиот пат Е79.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во минатото селото се нарекувало *Долене* и се наоѓало понасевер, на планината Шарлија. До средината на XVIII век било чифлик на манастирот „Св. Јован Претеча“, за кое имало султански ферман. Во 1770 г. чифликот е самоволно присвоен од бегот Возникоглу и неговите наследници. Негов последен стопан бил Сулејман-бег. На местото на денешното село имало друг чифлик.

Во XIX век Христос било чисто македонско село во Серската каза. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. во Христос (Christos) имало 34 домаќинства сочинети од 98 жители Македонци. В 1878 година поп Иван от Христос е затворен в Сяр, защото въвел българския език в богослужението.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 во *Христосъ* имало 240 жители Македонци христијани.

На почетокот на XX век селото било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Христос (Hristos)* имало 200 Македонци егзархисти и во него работело бугарско основно училиште со 1 учител и 13 ученици.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 137 жители, а во 1920 г. нивниот број се накачил на 171 лице. Во 1924 г. властите довеле биле сместени грчки колонисти, од кои повеќето биле сместени на 1 км западно. Таа западна населба почнала да се нарекува **Долно Христос**, а старата **Горно Христос**. Во 1928 г. се попишани двете населби заедно (како Христос) со вкупно 450 жители, од кои 285 лица (79 семејства) биле грчки дојденци.

Сè до 1940-тите Горно Христос останало македонско. До 1940 г. кмет на селото бил Тодор Печанов. Таа година броело 370 жители (54 семејства).

Во 1960-тите жителите на Горно Христос почнале да се иселуваат во Долно Христос. Во 1972 тоа веќе имало само 2 житела, а во 1981 г. се води како напуштено. Селаните си ги задржале имотите во старата населба и продолжуваат да ги обработуваат.

Според бугарски извори, со повлекувањето на бугарската војска во 1944 г. сите жители на Горно Христос се иселиле во Бугарија и денес нивните потомци живеат во Петрич, Петричко, Пловдив, Кнежа и други.

Во 1986 г. е изградена црквата „Св. Троица“.

## Население
;Горно Христос (Христос):

;Долно Христос:

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Троица“ од 1986 г.

## Наводи

Категорија:Сер (општина)
Трнка

**Трнка** или **Трнков Чифлик** (, *Дамаскино*; до 1927 г. *Τρίνκα*, *Тринка*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на 35 км северно од Сер и на 20 км северно од Валовишта. Лежи во Светиврачко-петричката Котлина, во северното подножје на Сенгелска Планина. Сместено е на границата со Бугарија, кај вливот на река Башлица во Бистрица.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Трнка било македонско село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Трнка чифлик* (Trenka tchiflik) било село со 56 домаќинства на 170 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Трнка живееле 150 Македонци.

Сите жители на селото биле под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Трнков Чифлик* (Trinkof-Tchiflik) имало 173 Македонци, сите под Егзархијата.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Трнка настрадала во војните, и затоа нејзиното население значително опаднало. Во 1913 г. населението броело 71 жител, а во 1920 г. во него се попишани 52 лица. Во 1923-1924 г. неколку семејства од селото се иселиле во Бугарија, па затоа на пописот од 1928 г. во него се забележани само 35 жители. Во 1927 г. селото е преименувано во Дамаскино.

Во 1940 г. населението пораснало на 55 жители. Во Граѓанската војна, под пристисок на власта, преостанатите жители се иселиле во Бугарија и селото повеќе не било обновено.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Тополјани

**Тополјани** () — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 10 километри источно од градот Сер и на 8 километри југозападно од Довишта, на надморска височина од 105 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 500 жители Роми

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 1080 Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 1075 Грци, и функционирало грчко училиште.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1436 жители, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 1551 жител.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1930 година, селото било преименувано во Хрисо.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 242 жители, додека во 1940 година селото броело 3075 жители. Селото според пописот од 1951 година броело 3329 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 3455 жители, во 1971 година имало 2276 жители, во 1981 година имало 1923 жители, додека во 1991 година имало 1809 жители. Денеска, населението на селото е 1571 жител според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Црква „Св. Атанасиј“ од XIX век
* Црква „Живоносен Извор“

## Наводи

## Надворешни врски
* Аероснимки на селото 
*  Тополјани 

Категорија:Довишта
Рајковци

**Рајковци** или **Рајковче** (, *Капнотопос*; до 1926 г. *Ραϊκόφτσα*, *Рајкофца*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на 33 км северно од Сер и 17 км северно од Валовишта. Лежело во Светиврачко-петричка Котлина, во северното подножје на Сенгелска Планина.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Рајковци било македонско село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Рајковца* (Raïkovtsa) било село со 65 домаќинства на 200 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Рајковци живееле 420 Македонци.

Сите жители на селото биле под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Рајковица* (Raïkovitza) имало 640 Македонци егзархисти и 18 Роми. Работело бугарско училиште со 1 учител и 21 ученик.

Сè до 1912 година селото било чифлик во сопственост на серскиот гркоман Зл. Кочев.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 512 жители. Во 1920 г. тие се намалиле на 246 лица поради Првата светска војна. Во 1920-тите грчката власт присилно го протерала речиси целото население во Бугарија, а на негово место довела грчки колонисти од Турција. На пописот од 1928 г. Рајковци е претставено како етнички мешано село со 159 жители, од кои 142 биле грчки дојденци (42 семејства). Во 1926 г. селото е преименувано во Капнотопос, во превод *зачадено место*.

Во 1940 г. во Рајковци се попишани 132 жители. По бугарската окупација за време на Втората светска војна во 1941 г. доселеничкото население го напуштило селото, па така бугарската статистика за истата година го води со само 7 жители.

Селото се распаднало за време на Граѓанската војна и повеќе не било обновено.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Равна (Кукушко)

**Равна**, **Долна Равна** или **Рамна ** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 30 километри источно од градот Кукуш. Според својата географска положба, селото припаѓа на Серскиот округ. Селото се наоѓа на надморска височина од 639 метри.

Равна опфаќа површина од 53 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Равна се состоело од 120 семејства со 140 муслимани и 200 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Равна* броела 320 Турци и 840 Македонци.

Населението во селото било разделено во поглед на влијанието на бугарската и грчката пропаганда. Во 1903-1904 година, меѓу Бугарската егзархија и Гркоманската црква имало спор околу користењето на локалната црква и училиште. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 640 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и работело егзархиско училиште, како и 384 македонски гркомани и работело грчко училиште.

Во текот на Втората балканска војна, во селото влегле бугарски војски, но селото било посетувано од грчки андарти кои им наложувале на месното население да не се потчинуваат на бугарската власт. Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Бугарија и Македонија.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1081 жител, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 359 жители. Големата разлика меѓу населението од двата пописа било поради тоа што селото настрадало во текот на Првата светска војна. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Исома.

## Демографија

Во 1928 година селото имало 115 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 748 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 389 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 501 жител, во 1971 година имало 405 жители, во 1981 година имало 323 жители, додека во 1991 година имало 317 жители. Денеска, населението на селото е 333 жители според пописот од 2001 година.

## Личности
;Родени во Равна

* Велик Иванов (1888 - ?)
* Велик Матов (1883 - ?)
* Велин Петров (1886 - ?)
* Гоце Дивлев (1907 - 1939)
* Костадин Митов (1893 - ?)
* Костадин Стојанов (1882 - ?)
* Крсто Сотиров (1889 - ?)
* Петре Капитан
* Петар Атанасов
* Стојан Атанасов (1893 - ?)
* Христо Стојанов (1886 - ?)
* Јане Димитров Мишов (1884 - ?)
* Јанис Рамналис (1885 - 1923)

;Починати во Равна
* Кимон Георгиев (1867 - 1907)

## Наводи

Категорија:Кукуш
Ловчишта

**Ловчишта** или **Ловча** () — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 46 километри северно од градот Драма, на надморска височина од 660 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ловчишта се состоело од 48 семејства и 125 жители македонски муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 390 македонски муслимани.
 
### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 513 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 410 луѓе.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Каликарпо.

## Демографија

Во 1928 година во селото биле населени 40 грчки бегалски семејства со вкупно 144 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 144 лица, додека во 1940 година селото броело 181 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 58 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 112 жители, во 1971 година имало 46 жители, во 1981 година имало 25 жители, додека во 1991 година имало 26 жители. Денеска, населението на селото е 24 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Драма (општина)
Категорија:Чеч
Орманли (Серско)

**Орманли** или **Орманлија** (, *Дасохори*; до 1927 г. *Ορμανλή*, *Орманли*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле северозападно од Сер и југозападно од Долна Џумаја. Лежи близу до источниот брег на Бутковското Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Орманли било чисто македонско село во Серската каза на Серскиот санџак.

Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. во *Орманле* (Ormanlé) имало 6 домаќинства сочинети од 26 жители Македонци.

В 1891 година Георги Стрезов пише за селото:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) на почетокот на XX век селото имало 300 жители Македонци.

Сите жители на Орманли биле под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Орманлија* (Ormanlia) живеле 144 Македонци патријаршисти и 36 Роми.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во Орманли се попишани 318 жители, а во 1920 г. населението пораснало на 345 лица. Населението им се спротивставувало на силните притисоци на власта да се иселат, па затоа во селото насила биле доведени грчки колонисти. Најпрвин власта ги привремено ги ставила дојденците да живеат во македонските домови заедно со нивните стопани, а потоа ги префрлила во нови куќи. Во 1926 г. селото е преименувано во Дасохори, но промената официјално стапила на сила следната 1927 г. На пописот од 1928 г. селото било етнички мешано со 922 жители, од кои 540 лица (134 семејства) биле грчки дојденци.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Долна Џумаја
Киспикеси

**Киспикеси**, **Ќоспекли** или **Ќопеки** (, *Скутари*; до 1927 г. *Κιοπεκή*, *Ќопеки*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле на 9 км јужно од градот Сер.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX и почетокот на XX век Киспикеси било чисто македонско село во Серската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Кис Пикеси* (Kis-pikessï) имало 38 домаќинства со 132 жители Македонци.
 Грчка статистика од 1886 г. го води *Киз Пикеси* (Κιζ Πικεσί) како село со 65 христијани.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *К’с Пикеси* брои 270 жители Македонци-христијани.

Во првото десетлетие на XX век населението на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. населението на Киз Пикеси (Kiz-Pikessi) се состоело од 240 Македонци патријаршисти и 24 Роми. Подоцна селото прешло под врховенството на Бугарската егзархија. Грчка статистика од 1908 г. го води *Кис Пикеси* (Κις Πεκεσί) како егзархиско со 250 жители.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 341 жител, а во 1920 г. населението се смалило на 270 лица. Во 1924 г. под притисок на власта 34 жители се иселиле во Бугарија, а во Киспикеси довеле грчки колонисти од селото Скутари (денес Штит) кај Свиленград, Бугарија. Во 1927 г. селото е преименувано по тоа село. На пописот од 1928 г. Киспикеси било етнички мешано село со 1.446 жители, од кои 1.125 лица (291 семејства) биле грчки доселеници.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“

## Население

## Наводи

Категорија:Сер (општина)
Билен чај

мини|десно|Билен чај во чајник и шолја
**Растителен чај** (наречен и **хербален**) —  е секаков вид на чај , направен од разни билки и суво овошје. Билен чај се прави од суви или свежи листови, цветови, плодови или корења од огромен број на билки или овошки. Делот од растението кој е наменет за правење чај најчесто се потура во зовриена вода, се остава одреден период да отстои, потоа се процедува и се засладува по желба со мед или шеќер и лимон.

Многу компании произведуваат чај во филтер ќесички, кој е лесен за приготвување, но повеќето љубители претпочитаат да консумираат чај кои самите го имаат набрано.

Билните чаеви имаат лековити дејства и се користат во народната медицина за секаков вид на заболувања.

## Список на билни чаеви
### Лековити

**Чај од:**

* Горски чај или Оригано - се прави од цветот и стеблото, се пие како народен лек против настинка.
* Жалфија - се прави од лисот, се пие за тегоби во желудникот и се користи за лечење на рани на непцето.
* Јаглика - се прави од целата билка, се пие за респираторни болиести и за несоница.
* Камилица - се прави од цветот, се користи за испирање на очите.
* Кантарион - се прави од цветот и стеблото, се пие за засилување на имунитетот и за лечење на рани во дигестивниот систем.
* Коприва - се прави од листот, се користи како добар извор на железо, се пие за слаба крвна слика.
* Липа - се прави од цветот, се пие за релаксација и добар сон.
* Мајчина душичка - се прави од цветот и стеблото, се пие против воспаленија на белите дробови.
* Нане - се прави од листот, и се пие за тегоби во дигестивниот систем.
* Планински чај - се прави од цветот, листот и стеблото, се користи како народен лек против настинка.
* Шипинка - се прави од плодот, се користи како добар извор на Витамин Ц, се пие како народен лек против настинки.
* Бел слез - се прави од плодот, се користи против влажна кашлица.
Кумлија

**Кумлија** или **Кумли** (, *Амудија*, до 1926 г. *Κουμλή*, *Кумли*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Населението е мешавина од староседелски Македонци и грчки колонисти.

## Географија
Селото се наоѓа на 24 км северозападно од градот Сер и на 9 км северозападно од Просеник.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX и почетокот на XX век Кумлија било село во Демирхисарската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Кушлиј (Kouchlii)* е село со 105 домаќинства сочинети од 50 муслимани и 270 Македонци. Во него работела грчката пропаганда.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Кумлија броела 750 жители Македонци, 150 Турци и 45 Роми.

Сите христијани во Кумлија биле под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото живееле 640 Македонци егзархисти.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Кумлија имала 871 жител, но во 1920 г. населението се намалило на 544 лица. Ова се должи на фактот што извесен дел од населението се преселило во Бугарија. Во 1924 г. муслиманските жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На местото на иселените властите довеле грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Кумлија е претставена како мешано село со 820 жители, од кои 103 лица (30 семејства) биле дојденци, а останатите мештани. Во 1926 г. селото е преименувано во Амудија, преведувајќи го изворното турско име со значење „песокливо“.

## Население

## Личности
* Апостол Митев (1881/1882 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, III чета на XIV Воденска дружина
* Димо Митев — борец во МОО, I чета на IX Велешка дружина, ранет на 7 ноември 1912 г.
* Христос Пападопулос — гркомански андарт

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Долна Камила

**Долна Камила** или **Турска Камила** (, *Като Камила*)  — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 955 жители (2021). Го носи алтернативното име „Турска“ бидејќи покрај Македонците имала и турско малцинство. Денес половината жители се Македонци, а другата половина се грчки дојденци.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Османли Камила* (Osmanli-Kamila)  е село со 82 домаќинства од 240 Македонци и 25 муслимани.

Во 1891 г. охридскиот деец Георги Стрезов го завел селото како дел од областа Овакол и напишал за него:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) *Долна Камила* брои 180 жители, сите Македонци-христијани, а *Турска Камила* - 210 Македонци и 110 Турци.

### Во Грција
Во октомври 1912 г. во Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 632 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле дури на 235 лица. Во Турците се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место, поради плодноста на земјиштето, властите довеле 481 грчки колонист од 105 семејства. Во 1928 г. селото броело 977 жители, од кои околу половина Македонци, а половина (484 лица) грчки дојденци.

Во 1940 населението нараснало 1.368 жители поради поволните услови. Во 1957 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“. Во следните десетлетија продолжило да расте, но почнало да опаѓа во 1960-тите. Најголем пад е забележан во 2000-тите, кога бројноста опаднала од 1.430 во 2001 до 1.127 во 2011 г.

## Личности
*  Петар Димитров (1868 – ?) — борец во Балканските војни од Костурската дружина, носител на орден „За храброст“, IV степен
* Тодор Димитров (1868 – ?) — борец во Балканските војни од Костурската дружина

## Население

## Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“

## Стопанство
Селото има мошне плодно земјиште кое дава по две богати реколти годишно. Се одгледуваат големи количества памук, пченка, жито, фуражни култури и друго, а застапено е и краварството.

## Поврзано
* Серско Поле

## Наводи

Категорија:Сер (општина)
Каваклија (Кукушко)

**Каваклија ** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 12 километри југоисточно од градот Кукуш и на 20 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, и на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 99 метри.

## Историја

Во 1848 година рускиот славист Виктор Григорович во своето дело „Есеј за патувањето низ Европска Турција (), селото го опишал како чисто македонско.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Каваклија се состоело од 15 семејства и 48 мусимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 50 жители Македонци

По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1928 година, селото било преименувано во Перинтос. Голем дел од муслиманското население заминало од селото кон Турција, додека македонското заминало кон Македонија или Бугарија и на негово место било населено грчко население од Понд. Во 1928 година селото броело 123 жители

Во текот на Грчката граѓанска војна, селото настрадало во голема мера.

## Демографија

По крајот на Балканските војни, бројот на населението во селото било 37 жители (1913). Селото во пописот од 1940 година броело 202 жители, 1951 година броело 181 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 157 жители, во 1971 живееле 99 жители, во 1981 живееле 25 жители и во 1991 43 жители. Денеска, населението на селото е 46 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито. Населението се занимава и со сточарство.

## Градби

Во селото има едно мало училиште, кое не работи, како и една црква која била изградена во 1939 година, и посветена на Светиот крст.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Камарето

**Камарето** или **Камаретово** (, *Камарото*; до 1926 г. *Καμαρότι*, *Камароти*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 324 жители (2021). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото е сместено во Серското Поле, на 6 км југозападно од градот Валовишта, на надморска височина од 40 м. Се наоѓа во непосредна близина на патот Сер-Валовишта (ЕО63).

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Камарето било македонско село во Демирхисарската (Валовишка) каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Камарет (Kamarète)* имало 45 домаќинства и 140 жители Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Камарето имало 200 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Камарето имало 160 Македонци под врховенство на патријаршијата и во селото работело грчко училиште.

Во Првата балканска војна, 1 лице од селото се вклучило во Македонско-одринските доброволни чети.

До 1912 г. Камарето било чифлик на Акил-бег од Сер со 40,000 декари земјиште и пасишта.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 126 жители, а во 1920 г. се зголемиле на 139 лица.

Поради плодното земјиште во атарот на селото, во 1924 г. грчките власти сместиле 109 бегалски семејства (вкупно 516 бегалци), така што селото станало мешана населба. Во 1926 година, името на селото било променето во Камарото (*Καμαρωτό*).**'

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 814 жители.

== Стопанство ==
Населението одгледува [[жито]], [[памук]] и други земјоделски производи, а внимание му посветува и на [[краварство]]то.

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Во 1924 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 10 квадратни километри. Општината Камарето била приклучена во општината Валовишта во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина [[Синтика (општина)|Синтика]].

Селото припаѓа на општинската единица Валовишта со седиште во [[Валовишта|истоимениот град]], која припаѓа на поголемата општина [[Синтика (општина)|Синтика]], во округот [[Сер (округ)|Сер]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Камарето, во кој е единствено село.

== Личности ==
**Родени во Камаретово'''

* Ангел Георгиев (1888 - ?) — борец во Македонско-одринските доброволни чети, III чета на V Одринска дружина

## Наводи

Категорија:Синтика
Кесеџи Чифлик

**Кесеџи Чифлик** или **Кесиџи Чифлик** (, *Сидирохори*; до 1923 г. *Κεσιτζή Τσιφλίκ*, *Кесиѕи Цифлик*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 64 жители (2021). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото е сместено во Серското Поле, околу 51 км северозападнно од градот Сер, на надморска височина од 70 м. Се наоѓа во непосредна близина на Бутковското Езеро и железничката линија Кукуш-Валовишта.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Кесеџи Чифлик бил македонско село во Демирхисарската (Валовишка) каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Кеседли-чифлик* (*Kessèdli-tchiflik*) имало 32 домаќинства и 100 жители Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Кесеџи Чифлик имало 180 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кесеџи Чифлик имало 400 Македонци под врховенство на егзархијата и во селото работело бугарско училиште.

Во Првата балканска војна, 4 лица од селото се вклучиле во Македонско-одринските доброволни чети.

### Во Грција
Во Првата балканска војна Кесеџи Чифлик е окупирана од Бугарија, но по Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 154 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 147.

Под притисок од грчките власти, во 1923-24 година, целото население (152 Македонци) принудно било иселено во Бугарија, а на нивно место се населиле 34 бегалски семејства (вкупно 183 бегалци), така што селото станало бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Сидирохори (*Σιδηροχώρι*).**'

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 210 жители.

== Стопанство ==
Бидејќи е сместено во котлина, селото располага со плодно земјиште од кое се добиваат високи приноси на [[жито]] и други земјоделски производи.

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Селото припаѓа на општинската единица Беласица со седиште во градот [[Валовишта]], која припаѓа на поголемата општина [[Синтика (општина)|Синтика]], во округот [[Сер (округ)|Сер]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Долно Порој, во кој влегува и [[Долно Порој|истоименото село]].

== Личности ==
**Родени во Кесеџи Чифлик'''

* Миле Георгев — борец во Македонско-одринските доброволни чети, во четата на Дончо Златков
* Стојан Гегов — борец во Македонско-одринските доброволни чети, во четата на Дончо Златков
* Танчо Гегов — деец на МРО, починал по битка на 8 ноември 1922 г. заедно со Г. К. Гајдев од Долно Порој и Тома Гоцев од Дели Хасан
* Тако — борец во Македонско-одринските доброволни чети, во четата на Илија Гегов
* Тодор Изов — борец во Македонско-одринските доброволни чети, III чета на III Солунска дружина

## Наводи

Категорија:Синтика
Елшан

**Елшан** или **Елшен** (, *Карпери*; до 1927 г. *Έλσιανη*, *Елсјани*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија
Селото се наоѓа јужно од Долна Џумаја, близу десниот брег на Струма.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX и почетокот на XX век Елшан било село во Серската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Елшан (Elschan)* било село со 165 домаќинства на 70 жители муслимани и 430 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал дека селото е дел од областа Овакол и напишал за него:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото (*Елшенъ*) брои 1.400 жители, сите Македонци христијани.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото (*Elchen*) имало 248 Македонци егзархисти и 1.512 Македонци патријаршисти. Во селото правела напори грчката пропаганда — работело грчко основно училиште со 1 учител и 30 ученици.

На 5 март 1905 г. четата на Георги Радев влегла во Елшан и ги обиколила гркоманските водачи на чело со Васил Челебиев (Василиос Целебонис). При престрелката загинал Хараламби Дијамандиев (Хараламбос Дијамандис), а ранет е Петар Андонов (Петрос Антониу) од Кумлија.

Подоцна селото го примило врховенството на Бугарската егзархија, но во февруари 1907 г. повторно станало патријаршиско со усилбите на гркоманите.

Летото 1908 г. по Хуриетот 95 лица од Елшан потпишале изјава дека селото сака да премине под врховенството на Бугарската егзархија. Ова предизвикало тревога кај грчкоиот комитет во Сер, и во селото е испратен капетанот Стерјос Влахвеис, кој стасал во Елшан во недела, 23 август, со петмина андарти и ги заплашил со убиство македонските водачи. Го барал нивниот водач Димитър Аваљов, кој успеал да избега во Сер.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Елшан е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 1.226 жители. По Првата светска војна во 1918 г. голем дел од населението се иселило во Бугарија при повлекувањето на бугарската војска, плашејќи се од грчките репресалии. Така, на пописот од 1920 г. во Елшан се заведени само 265 жители. На место на иселените Македонци властите довеле грчки колонисти. Според пописот од 1928 г. Елшан било етнички мешано село со 981 жители, од кои 249 биле дојденци.

Од 1967 до 1984 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“.

## Население

## Личности
* Георги Ил. Гегов — револуционер, деец на ВМОРО, загина пред 1918 г.
* Иван Ангелов — борец во МОО, 26-годишен, IV чета на V Одринска дружина, ранет, носител на орденот „За храброст“ IV степен
* Иван Попстоянов — борец во МОО, IV чета на V Одринска дружина
* Коста Димитров — револуционер, деец на ВМОРО, починал по 1918 г.
* Нашко Елшански (? – 1924) — револуционер, деец на ВМРО
* Ставро Цветков (1912 – 1943) — комунист

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Ениќој (Серско)

**Ениќој** или **Ново Село** (, *Проватас*; до 1928 г. *Γενή Κιόι*, *Јени Ќој*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле на 10 км западно од градот Сер.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Ениќој било село во Серската каза. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. во *Јениќој* (Yéni-Keuï) имало 115 домаќинства сочинети од 220 муслимани и 80 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов вели дека селото е дел од областа Овакол и напишал за него:

Треба да се напомене дека под „Турци“ во тоа време неретко се подразбирале сите муслимани. Во овој случај, се работи за Македонци-муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Ени Ќој има 100 жители Македонци-христијани и 220 Македонци-муслимани.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Ениќој* (Yeni-Keuy) живееле 136 Македонци егзархисти.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 520 жители, но во 1920 г. во селото е заведен само 361 жител. Во 1926 г. селото е преименувано во Проватас. Македонците-муслимани се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а под притисок на властите во Бугарија се иселиле 16 христијани. Државата во довела голем број грчки колонисти. Според пописот од 1928 г. Ениќој било етнички мешано село со вкупно 964 жители, од кои 829 лица (187 семејства) биле грчки колонисти, а останатите Македонци.

Во 1936 г. е удрен камен-темелникот на црквата „Св. Ѓорѓи“.

## Население

## Наводи

Категорија:Сер (општина)
Дреново (Серско)

**Дреново** е село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Историски села во Довишта
Долно Порој

**Долно Порој** (, *Като Пороја*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 424 жители (2011).

## Географија и местоположба
Сместено е на јужното подножје на планината Беласица, околу 3 километри западно од Горно Порој на надморска височина од 200 метри.

## Историја
Селото во минатото било мешана населба во која според К`нчов живееле 750 Македонци и 1.600 Турци, во 1913 година е евидентирано со 1.279, а во 1920 година со 1.057 жители.Селото настрадало како во Балканските така и во Првата светска војна.Поголем број на македонски семејства и поединци за време на Втората балканска војна и непосредно по Првата светска војна пребегнале во Бугарија.Во 1924 година сите преостанати Турци, како и 56 Македонци се иселени во Турција, по сила на Лозанската конвенција.На местото од иселените Турци и пребегнатите Македонци грчките власти сместиле 200 бегалски семејства со вкупно 773 жители.Така селото повторно станала мешана населба која со 1928 година е евидентирано со 986 жители, во 1940 година има 1.265, а во 1941 година според бугарската статистика има 1.074 жители.Во 1951 се попишани 1.006, во 1961 година 864 ,во 1971 година 778, во 1981 година 689, во 1991 година 787,а во 2001 година има 627 жители.Намалувањето на бројот на жители се должи на големата миграција во градските центри.

## Стопанство
Иако е ридско-планинско, селото е мошне богато , со развиено земјоделство и сточарство, за кои постојат погодни услови поради пространите пасишта во подножјето на Беласица.

## Демографија
Селото до 1924 година е мешано со Македонци и Турци, по иселувањето на Турците и дел од Македонците селото е мешано со повеќе Грци и помалку Македонци.

## Општествени установи
Во селото е сместено пошта кој го опслужува месното и околното население, поштински суд, како и полициската поткоманда со неколку истурени полициски станици во околните села.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности
* Алексо Поројлијата, македонски револуционер

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

* Велигденско патување во Долно и Горно Порој  
* Стари слики од Долно и Горно Порој
* Список на личности од Долно и Горно Порој  
* Блог за историјата на селата Долни Порој и Кесеџи Чифлик 

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Категорија:Долно Порој
Довишта

**Довишта** ( до 1933 г. *Παππάς*, *Папас*, до 1927 г. *Δοβίστα*, *Довиста* — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 17 километри источно од градот Сер на надморска височина од 280 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 212 семејства со 600 жители Грци

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 1500 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 1400 Грци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 2038 жители

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 2407 жители, додека во 1940 година селото броело 2620 жители. Селото според пописот од 1951 година броело 2077 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2049 жители, во 1971 година имало 1207 жители, во 1981 година имало 1133 жители, додека во 1991 година имало 1086 жители. Денеска, населението на селото е 601 жител според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
;Цркви
* „Црква „Св. Атанасиј“ од 1805 г. — главна црква
* „Св. Димитриј“ од 1864 г.
* „Св. Христофор“ од 1912 г.

## Наводи

Категорија:Довишта