open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Царишта (Населичко)

**Царишта** (*, Агиос Теодорос*; до 1927 г. *Τσάριστα*, *Цариста*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 19 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Населица, околу 20 км западно од градот Лапчишта, во падините на планината Горуша, на надморска височина од 770 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
По името на селото се гледа дека првично било македонско. Во ХІХ век Царишта било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Царишта живееле 112 Грци, од кои 50 христијани и 72 муслимани (Валахади).

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Царишта* е претставено како чисто грчко село од мешана (муслиманска и православна) вероисповед во Населичката каза на Серфиџенскиот санџак со 24 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Царишта живееле 125 Грци муслимани.

По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Царишта (Tzarichta) има 120 Грци.

На етничката карта на Костурското братство е обележано дека во 1912 г. *Виделуш* било „грчко“ село.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 105 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 95.

Во 1923 г. муслиманското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 10 бегалски семејства (вкупно 49 бегалци), така што селото станало бегалска населба. Во 1927 г. името на селото било променето во Агиос Теодорос (*Άγιος Θεόδωρος*).**

## Стопанство
Населението одгледува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.

## Население

## Самоуправа и политика
Општината Царишта била приклучена во општината Цотил во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.

Селото припаѓа на општинската единица Цотил со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Царишта, во кој влегуваат и селата Мазган и Чавалер.

## Наводи

Категорија:Горуша
Агалуш

**Агалуш** — село во Егејска Македонија, Република Грција. Во селото според пописот од 2011 година има 47 жители.

## Географија и местоположба
Селото е со местоположба на околу 30 км југоисточно од градот Гребен.

## Историја
### Под владение на Османлиското Царство

Кон крајот на ХІХ век Агалуш заедно со соседното село Венци е центар на истоимената нахија Венци во Кожанската каза во Османлиското Царство. Во близина на селото се наоѓала кулата на агите, од којшто се управувал големиот турски чифлик, кој опфаќал уште 24 сеча.
 
Во овој период Агалуш е мешано муслиманско-христијанско гркојазично село. Според статистиката на Васил К’нчов пред 1900 година во *Агалуш* живеееле 90 валахади (гркојазични муслимани) и 91 Грк христијанин. Според записите на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Агалуш* имало 90 Грци.

Според грчкиот конзулат во Еласона пред 1904 година во *Αγαλαίοι* има 100 валахади и 40 Грци христијани. Грчката атинска статистика од 1910 година во селото има 70 муслимани и 109 православни Грци.

### Грчка окупација

За време на Првата Балканската војна во 1912 година во селото влегуваат грчките војски и за време на Втората балканска војна во 1913 година Агалуш останува во Грција.

Според сведочењата од 1920 година Агалуш било населено само од валахади од 31 семејство и 85 жители.

Во средината на 1920-те години според Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се населени Понтски грци кои пребегнале од Грција. Во 1928 година селото е претставено бегалско со 31 семејство и 81 жител.

## Стопанство

Населението во селото се занимава со земјоделство и сточарство.

## Демографија

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Чирак (село)

**Чирак** (, до 1927 година Τσιράκι, *Цираки*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 68 жители

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 20 километри  северозападно од градот Гребен.

## Историја
### За време на Османлиското Царство
Се смета дека првичното име на селото било *Мелидоништа*. Во XVII век селото било опустошено од албански наезди. Преживеаните семејства основаат, малку понајуг, ново село чие име било *Чирак*. Селаните добиле заштита од Омер-бег, албански големец, а за возврат станале негови чифлигари.

Кон крајот на XIX век Чирак е христијанско грчко село во нахијата Жупа на Населичката Каза на Османлиското Царство. Според грчката атинска статистика од 1910 година во Чирак живееле 230 Грци христијани.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.

Во 1927 година името на селото е сменето во *Агиос Космас*, во чест на светецот Козма Етолски (1714-1779) кој извесно време учителствувал во Чирак.

## Демографија
Неговото население до 1913 веројатно го сочинувале Грци муслимани. К’нчов воопшто не го спомнува. Во пописот од 1913 година евидентирани се 188 жители, а во 1920 година 199 жители. По присилното иселува на Грците муслимани во 1923 година по сила на Лозанскиот договор, во селото биле доселени 63 бегалски семејства со 182 жители колку што броело селото на пописот во 1928 година.

### Пописи
* 1913 - 265 жители 
* 1920 - 263 жители
* 1928 -  225 жители

## Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун, градинарски производи, овошје и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство. Дел од обработливата површина се наводнува од реката Бистрица.

## Знаменитости
Црквата „Св. Атанасиј“, се наоѓа на 300 метра јужно од централната црква и е изградена околу 1500 г. Истоимената голема црква „Св. Атанасиј“ во центарот на селото е подигната околу 1750 г. Освен наведените, во реонот на селото има уште четири храма - „Свети Козма Етолиски“, изградена во 1967 година во византиски стил на влезот во селото по иницијатива на владиката Августин Кандиотис; „Света Петка“, мал параклис на два километра северно од селото; параклисот „Свети Николај“ и гробишната црква „Свети Јоан“, изградена во 1972 година од браќата Лазос.
Од јули 2008 година во селото е отворен етнографски музеј.

## Наводи

## Надворешни врски
*  Мрежно место за Чирак  

Категорија:Гребен (општина)
Ашиклар

мини|десно|250п|Црквата „Св. Ѓорѓи“
мини|исправено|Статуа од Европ
**Ашклар** (**Шиклара**, **Шиклари** или **Шикларе**; (, *Европос*, до 1925 г. *Ισικλάρ*, *Исиклар* или *Ασικλάρ*, *Асиклар*) — село во Гуменџиско, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ, Грција. Населението брои 1.413 жители (2021). Сè до 1920-тите било населено со турско мнозинство и македонско малцинство.

## Географија
Селото се наоѓа на западниот крај на Солунското Поле.

## Историјаа
### Праисторија и антика
Југоисточно од селото е откриена праисториска могила, а на два рида јужно и југоисточно од селото има антички град, кој се често се поистоветува со старомакедонскиот град Европ.

### В Османската империя
На почетокот на XX век Ашиклар било село во Ениџевардарска каза. На австроунгарската военна карта селото е обележано како Ишиклар (*Išiklar*).

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Аш’клари* (Ашъклари) имало 30 жители Македонци христијани и 655 Турци. Според спомени на жителите на околните села, дел од населението на Шиклара биле катили познати по своите зулуми, вклучувајќи убиства.

Во 1910 г. во Ашиклар е создадена турска чета за спротивставување на македонските и грчките чети, возглавена од Ќорпе Ибрахим. Истата година според Халкиопулос селото (*Ισικλάρ*) имало 1.200 муслимани.

По податоци на Бугарската егзархија во 1910 г. *Шаклара* имало 211 семејства сочинети од 1.211 жители Турци.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека *Ашиклар* пред Балканските војни се состоел од 350 куќи на Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Ашиклар е припоен кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1912 г. е заведен како село со исламска религија и турски јазик. На пописот од 1913 г. *Асиклар* (Ασηκλάρ) е село со 830 жители (476 машки и 354 женски). Во 1920 г. во него живееле 896 лица.

Во септември 1924 г. по сила на Лозанскиот договор населението како муслиманско е иселено во Турција, а на негово место се доведени првите грчки дојденци — 277 семејства од селото Фулаџик и 9 семејства од Киздервент, Никомидиско, 83 семејства од Чанта, Источна Тракија, 7 семејства Понд и 2 ерменски семејства. Доселениците говореле турски, но оние од Киздервент се всушнос Македонци од Охридско присилно иселени таму на почетокот на XVIII век за да бидат дервенџии, чиј јазик и денес е смеса од македонски со турски зборови. Во 1925 г. селото е преименувано во Европос, согласно грчката политика на присвојување на древномакедонското наследство. Во 1928 г. Ашиклар е претставен како мешано домородно-дојденско село со 1.393 доселеници (388 семејства). Според други извори, таа година во него се заведени 1.338 лица.

Во 1925–1927 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“ во облик на трикорабна базилика од тули со женска црква. Во 1978–1980 на нејзино место е изградена голема трикорабна базилика со купола и женска црква, посветена на истиот светец.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Пајонија (општина)
Биралци

**Биралци** (, *Пердикас*; до 1927 г. *Ναλμπάν-Κιόι*, *Ναλμπάνκιοϊ*, *Налбан Ќој*, , *Налбантќој*) — село во Општина Еордеја во Кожанскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 42 километри северно од градот Кожани и на 6 километри од Кајлари.

Селото се наоѓа на надморска височина од 565 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во составот на Отоманското Царство. Селото било населено со мешано население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 300 семејства со 550 Турци и 450 Македонци

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 380 Македонци и 420 Турци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев *(„[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]“)* во 1905 година во селото живееле 504 Македонци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Пердикас.

## Демографија

Во 1928 година во селото биле сместени 175 грчки семејства со 710 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 1112 лица, додека во 1940 година селото броело 1256 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 1280 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1455 жители, во 1971 година имало 1439 жители, во 1981 година имало 1663 жители, додека во 1991 година имало 1867 жители.

## Наводи

Категорија:Еордеја
Мала Ваница

**Мала Ваница** или **Мала Ванча** (грчки: *Κάτω Κώμη*, *Като Коми*; до 1927 г. *Κάτω Βάνιτσα*, *Като Ваница*) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 224 жители (2021).
## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на источното подножје на планината Црвена Гора, околу 10 км од градот Кожани. Во близина на селото е Витивјанското Езеро, создадено во 1973 г. по изградбата на истоимената брана. Мала Ваница е сместенa на надморска височина од 400 метри.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Мала Ваница било грчко село во Кожанската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Мала Ваница живееле 109 Грци. 

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во *Като Ваница* (Κάτω Βάνιτσα) живееле 180 Грци христијани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Мала Ваница (*Vancha Malo*) живееле 140 Грци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 231 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 234.

Во 1927 г., името на Мала Ваница му било применувано во *Като Коми*.

## Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, Поради ограничените пасишта, сточарството е слабо развиено.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1920 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 8 квадратни километри. Општината Мала Ваница била приклучена во општината Елимија во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Кожани.

Селото припаѓа на општинската единица Елимеја со седиште во селото Гоблица, која припаѓа на поголемата општина Кожани, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Мала Ваница, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Кожани
Вариште

**Вариште** или **Варише**  — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во Република Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 35 километри источно од градот Гребен. На исток се граничи со кожанското село Сфилци (Хромио).

## Историја

### Под османлиско владение

Кон крајот на ХІХ век Вариште е грчко христијанско село во нахијата Венци во Кожанската каза на Османлсикото Царство. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во *Вариште* живеат 155 Грци. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во *Βάρεσια* има 100 Грци-христијани. Според записите на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Вариште* (Varché) има 145 Грци.

### Грчка окупација

Во текот на Првата балканска војна во 1912 година в селото грчките војски и во втората Втората балканска војна во 1913 година селото останува под окупација на Кралството Грција.

Во 1927 година името на селото е сменето на *Варис*.

## Стопанство

Населението во селото се занимава со одгледување на жито и поретко со сточарство.

## Демографија

## Културни и природни знаменитости
Годишната селска слава е на 20 мај.

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Венци

**Венци** — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година во селото живеат 102 жители.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 4 км југоисточно од градот Гребен.

## Историја
### Под владение на Османлиското Царство

Кон крајот на XIX век Венци е центар на истоимената нахија Венци во Кожанската каза на Османлиското Царство. Покрај селото се наоѓа познатиот Венцишки пазар, еден од најголемите во југозападна Македонија. Во тој период во Венци живее муслиманско гркојазично население. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во *Венци* живеат 150 валахади (гркојазични муслимани) и 207 Грци христијани. Во специјална забелешка се забележува и присуството на „одреден број на погрчени Власи“ Според записите на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) од 1905 година во *Венци* (Ventzi) има 205 Грци. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година *Βέντσια* е целосно муслиманско село со 300 валахади. Ова е потврдено и од грчката атинска статистика од 1910 година, според која *Βέντσια* има население од 170 муслимани.

### Грчка окупација

Во текот на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки војски и по Втората балканска војна во 1913 година селото влегува во составот на Кралството Грција.

Според сведоштвата од 1920 година Венци е целосно муслиманско валахадско село со 29 семејства и 260 жители.

Во средината на 1920-те години според Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се доселени Понтски грци кои пребегнале од Турција. Во 1928 година селиото е претставено како бегалско со 39 семејства и 122 жители.

Во 1927 година името на селото е сменето во *Кендро*, што во превод значи *центар*.

## Стопанство
Населението во селото се занимава со производство и делумно со сточарство

## Демографија

## Културни и природни знаменитости
* Венечки мост — стар камен мост кај селото

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Влипис

**Влипис** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Војводина (село)

**Војводина** (, *Спилија*; до 1927&nbsp;г. *Βοεβοδίνα*, *Воеводина*, , *Ојводина*) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја на областа Западна Македонија, Грција. Има 69 жители (2011), а атарот зафаќа површина од .

## Географија
Селото е сместено во областа Сариѓол, 15&nbsp;км источно од градот Кајлари, во подножјето на планината Каракамен.

## Историја
Кај Војводина е откриена древномакедонска гробница (наречена Војводинска гробница), слична на Кралските гробници во Кутлеш. Низ ова подрачје минува познатиот римски пат Вија Егнација.

### Во Отоманското Царство
Кон крајот на XIX век Војводина бил турски чифлик. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Војводино* (Voïvodino) било село во Џумалиската каза со 15 домаќинства и 30 машки жители муслимани.

Во 1889&nbsp;г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Војводина:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900&nbsp;г. Војводина имала 250 жители Турци.

Според грчка статистика од 1904&nbsp;г. во Војводина живееле 250 *Турци*.

### Потпаѓање под Грција
Во Првата балканска војна селото го зазела грчката војска, а по Втората балканска војна Војводина конечно била припоена кон Грција, кога се заведен 381 жител. Во 1924&nbsp;г. е иселено турското население, а на негово место се доведени грчки бегалци од Мала Азија согласно Лозанскиот договор. Во 1928&nbsp;г. селото е заведено како наполно грчко, со 86 доселенички семејства од вкупно 332 лица. Во 1927&nbsp;г. му е дадено новото име *Спилија*.

## Демографија
Во следниот период бројот населението останал устојчив, така што во 1940&nbsp;г. имало 394 лица, а во 1951 и 1961&nbsp;г. селото имало 347 односно 375 жители. Населението во овој период почнало да се намалува поради релативната неплодност на почвата и иселувањето во градот Кајлари, кој доживеал подем благодарение на термоцентралите и фабриката за вештачки ѓубрива. Така, во 1971&nbsp;г. селото се намалило на 188 жители, во 1981&nbsp;г. на 133, а во 1991&nbsp;г. на 114 лица.

## Стопанство
Во селото Војводина претежно се одгледуваат житото, компирите и грозјето, а делумно е развиено и сточарството поради широките тревни предели.

## Поврзано
* Војводинска гробница — древномакедонска гробница од II век п.н.е.

## Надворешни врски
* Војводина на порталот на некогашната Општина Света Петка   
* История на селото Војводина  
* Информации за поранешната општина Света Петка  

## Наводи

Категорија:Еордеја
Врбово

**Врбово** — село во Гребенско, Егејска Македонија, Република Грција. Во селото според пописот од 2011 година има 133 жители

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 20 километри источно од градот Гребен и 5 км источно од реката Бистрица.

## Историја
### Под владение на Османлиското Царство

Кон крајот на ХІХ век Врбово е грчко христијанско село во нахијата Венци во Кожанската каза на Османлиското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов во текот на 1900 година во *Врбово* живее 131 Грк. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во *Βούρμποβο* има 94 Грци христијани. Според записите од Бугарската егзархија на Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Врбово* (Virbovo) има 150 Грци.

### Грчка окупација

Во периодот на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки војски и по Втората балканска војна во 1913 година Врбово влегува во составот на Кралството Грција.

Во 1927 година името на селото е сменето во *Итеја*.

## Стопанство

Населението во селото се занимава со земјоделство и сточарство.

## Демографија

## Културни и природни знаменитости

Централната црква „Свети Илија“ е споменик на културата. Годишната селска слава се слави на Мала Богородица - 8 септември.

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Јукуз Ова

**Јукуз Ова**, **Јуќуз Ова** или **Ѓузово** (, до 1927 година )   – село во Република Грција, во општината Кожани, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 2 жители.
 
## Географија
Селото се наоѓа источно од Кожани.

## Историја
### За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Јукуз Ова е турско село во Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година, во *Јукуз Ова* живееле 200 Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Јукуз Ова станува дел на Кралството Грција.

Во 1913 година селото Јукуз Ова има 225 жители. Во 1920-тите години според Лозанскиот договор населението се иселува во Турција, а на негово место се населиле бегалци, Грци Понди,  од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 41 семејства и 166 жители бегалци.

Во 1927 година името на селото е променето во *Скафи*.

## Наводи

Категорија:Кожани
Емборе

**Емборе** (, *Емборио*; некогаш: ***Трговиште***) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја на Кожанскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 804 жители (2011), од кои огромно мнозинство се Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Сариѓол или Кајларско Поле, 14 км озападно од градот Кајлари. Сместено е во подножјето на планината Мурик, која е дел од венецот на Сињак.

## Историја
Селото се споменува во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Филорине во 1626-1627 година под името Енбориjа со 71 домаќинства.

## Население

### Родови
Како македонски родови според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:

* *Мореловци (25 к.)* доселени на почетокот на XIX век од Фурка кај Јанина во Епир.
* *Сулевци* (цело маало) исто така доселени од околината на Јанина во Епир.
* *Боковци (35 к.)* доселени се од селото Буково кај Битола.
* *Ѓиѓуровци (35 к.)* доселени се од Арнаутлукот.

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Мина“ — главна селска црква, изг. 1815 г.
* „Св. Софија“ — копија на цариградската

## Редовни настани
* Свети Мина — селски собор на 24 ноември (11 ноември по стар стил)

## Личности
* Димитар Македонски (1848 - 1898) — национален деец
* Никола Узунов (1930 - 2010) — економист, професор и академик

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Поврзано
* Кајларско
* Мурик
* Сињак

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Еордеја
Рамна (Кожанско)

**Рамна** (, *Римнио*) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 115 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 26 км југоисточно од градот Кожани и 16 км југозападно од Серфиџе, на десната страна на реката Бистрица, во близина на Витивјанското Езеро, на надморска височина од 330 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Неговото население уште од порано има грчко потекло. Според османлиски дефтер од 1528 г. во Рамна имало 62 домаќинства со 279 жители.

Во XIX век Рамна било грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Римнос* е претставено како чисто грчко село во Серфиџенската каза на Серфиџенскиот санџак со 13 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во *Римнио* (Ρύμνιο) живееле 70 Грци христијани. Во 1910 г. Атанасиос Халкиопулос напишал дека во селото Рамна има 70 Грци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година тоа броело 60 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 64 лица. Во 1924 г. по потпишувањето на Лозанскиот договор во селото се населиле 37 семејства (вкупно 136 бегалци), така што селото станало мешана населба.

## Стопанство
Селото е прилично богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини. Населението произведува жито, тутун, пченка, компири и други земјоделски производи, а делумно развиено е икраварството.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1931 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 12 квадратни километри. Општината Рамна била приклучена во општината Калјани во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Кожани.

Селото припаѓа на општинската единица Калјани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Кожани, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Рамна, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Атанасиј“ — изградена во XVI век
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“

## Наводи

Категорија:Кожани
С’лпово

**С’лпово** или **Салпово** (, *Ардаса*; до 1927 г. *Σούλποβο*, *Сулпово*) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 874 жители (2011). Се состои од грчко доселеничко мнозинство и македонско малцинство.

## Географија и местоположба
Сместено е во областа Сариѓол (Кајларско Поле) на надморска височина од 641 метар, оддалечено на 7 километри југозападно од Кајлар.

## Географија и местоположба
Сместено е на надморска височина од 700 метри, меѓу селата Дебрец и Липинци, на 10 километри југозападно од Кајлар.

## Историја
До 1924 година селото било населено со македонско и турско население, а како такво К’нчов го споменува со 810 жители од кои 650 Турци и 160 Македонци, а Милоевиќ со 180 турски и 20 куќи на роми христијани. По иселувањето на многубројното турско население во Турција во 1924 година тука се населени бегалски семејства од Мала Азија со вкупно 641 жител.

## Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а поради пространите  пасишта што се наоѓаат во околината во голема мера е развиено и сточарството.

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
;Цркви и манастири
* Црква „Св. Преображение“
* С’лповски манастир „Св. Козма Етолски“

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Еордеја
Ќучук Текелер

**Ќучук Текелер** (грчки: *Ανατολή*, *Анатоли*, до 1955 г. *Μικρόν Τεκελέρ*, *Микро Текелер*) — село во Кожанско, Егејска Македонија, денес во општината Кожани на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 26 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на источното подножје на планината Црвена Гора, околу 10 км од градот Кожани. Во близина на селото е Витивјанското Езеро, создадено во 1973 г. по изградбата на истоимената брана. Ќучук Текелер е сместен на надморска височина од 370 метри.

## Историја

### Отоманското Царство
Во XIX век Ќучук Текелер било грчко село во Кожанската каза на Серфиџенскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Ќучук Текелер живееле 162 Турци.

### Во Грција
По Балканските Војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Во истата година, населението броело 160 жители.

Во 1955 г., името на Ќучук Текелер му било применувано во *Анатоли*.

## Стопанство
Населението во селото произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.

## Население

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кожани
Требино (Кајларско)

**Требино** или **Тремњо** (, *Кардија*; до 1927&nbsp;г. *Τρέμπενο*, *Требено*) — иселено село во Кајларско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Еордеја на областа Западна Македонија, Грција. Сè до неговото напуштање во 1976&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци. Иако повеќе не е село, местото не е отпишано.

## Географија
Селото било сместено во јужниот дел на областа Сариѓол (Кајларската Котлина), 18&nbsp;км источно од градот Кајлари.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Требино е заведено било македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Тремнино* (Tremnino) било село во Џумалиската каза со 100 домаќинства и 260 жители Македонци. Во 1893 г. дипломатот Атанас Шопов го посетил Кајларско и забележал дела *Тремнино* било сосема македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Тремнико* имало 220 жители, сите Македонци.

На почетокот на XX век целото население на Требино потпаднало под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Требино имало 280 Македонци, сите под патријаршијата. Нешто подоцна Боривое Милоевиќ забележал дека Требино се состоело од 42 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 290 жители. Во 1920 г. 321 жител, кои во 1928 г. се накачиле на 421, а во 1940 г. — на 615 жители. Во документ на грчките училишни власти од 1 декември 1941 г. се посочува дека Требино се состои

Есента 1959 г. жителите на Требино биле принудени на масовна церемонија да дадат заклетва дека повеќе нема да говорат македонски.

Иако некогаш било просперитетно и богато, во 1970-тите години властите во селото откриле големи лежишта на јаглен. Рударското претпријатие го откупило земјиштето заедно со градбите и тука направило јагленокоп, а на селаните државата им изградила станови во Кајлари; помал дел од нив избрале да се преселат  во околината на с. Исламли (Кила) кај Кожани, за што е основано населбата Ново Требино (Неја Кардија) која му принадлежи. Во времето на неговото иселување, на крајот од 1976 г., Требино броело преку 1.000 жители, а во 1981 г. е заведено со 3 жители, иако се сметало за раселено. На пописите во 1991 и 2001 г. селото се води без жители, додека пак во 2011 г. во него се попишани 5 лица.

## Население

## Стопанство
Требино било богато село кое произведувало големи количества жито, тутун и анасон познат по својот квалитет.

## Личности
* Елефтерија Вамваковска (р. 1945) — историчарка

## Поврзано
* Сариѓол (област)

## Наводи

Категорија:Историски села во Еордеја
Чечилер

**Чечилер** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Бранко Мицевски

**Бранко Мицевски** (, ) — македонски зоолог и универзитетски професор.

## Животопис
Мицевски, основно и средно образование завршил во Битола. Почнувајќи од 1977 година, тој студирал на ПМФ во Скопје, група биологија, на кој дипломирал во 1981 година. Во 1982 година, тој бил примен како приправник на Зоолошкиот завод при ПМФ во Скопје. Магистерскиот труд го одбранил во 1985 година. За помлад асистент бил избран во 1987, а докторирал во 1990 година. Во звањето доцент е избран во 1991, во 1996 е избран за вонреден и во 2001 година за редовен професор.

## Библиографија
Објавил 43 научни трудови од областа на урбаната орнитологијата и синекологијата, орнитологијата, екологијата, фаунистиката и биогеографијата, енергетиката на птиците, валоризацијата и заштитата на природните и урбаните екосистеми. Најзначајни трудови на д-р Мицевски се: 
* Micevski, B., 1990. *Ptice Skopje*. Larus, 41/42:101-119, Zagreb.; 
* Micevski, B., 1990. *Sinantropizacija i klasifikacija sinantropnih prostora ptica*. Larus, 41/42:121-133; 
* Мицевски, Б., 1991. *Социјален живот на птиците во доминантните шумски заедници на планината Галичица*. Прилози, 12,1-2:39-53; 
* Micevski, B., 1992. *Faunistics, ecology, structure and energetics of the ornithocenosis in Macedonian oak ecosystem (Quercetum trojanae em. et Ht.) in the NP Galichica* (Macedonia, Yugoslavia). Ed: Teller, A. et all.:Responses of forest ecosystems to environmental changes, Elsevier applied science, London & New York; 
* Micevski, B., 1992. *O  metodi  Pojasnog  Mapiranja  u ornitologiji*. Glasnik prirodnjackog muzeja u Beogradu, B-47:101-106. Zagreb; 
* Мицевски, Б., 2005. *Нови видови птици за орнитофауната на Р Македонија*. Год. Зб., Биол., 55-56.

## Наводи

## Надворешни врски
* Доктор Мицевски Бранко  на страната на ПМФ

Категорија:Луѓе од Свето Тодори
Категорија:Македонски орнитолози
Категорија:Македонски зоолози
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Југословенски орнитолози
Категорија:Југословенски зоолози
Категорија:Професори на Природно-математичкиот факултет - Скопје
Категорија:Апсолвенти на Природно-математичкиот факултет - Скопје
Адам (село)

**Адам ** (, *Адам*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 387 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во центарот на северниот дел на полуостровот Халкидик во северните падини на планината Хортач, неколку километри северно од градот Лагадина. Селото се наоѓа на надморска височина од 385 метри.

## Историја

Крај селото се наоѓа византиска капела од 9 век посветена на Свети Панталејмон, додека црквата „Св. Петка“ била изградена во 1830 или 1836 година. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 900 жители Македонци.

Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 940 Грци и работело грчко училиште.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 650 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 747 жители.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија.

## Население

Во 1928 година селото броело 923 жители., додека во 1940 година селото броело 928 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 981 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1016 жители, во 1971 година имало 907 жители, во 1981 година имало 773 жители, додека во 1991 година имало 884 жители. Денеска, населението на селото е 781 жител според пописот од 2001 година.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Пантелејмон“ од IX век, прогласена за споменик на културата
* „Св. Петка“ до средниот век, прогласена за споменик на културата
* „Св. Троица“ од средниот век, прогласена за споменик на културата

;Општествени градби
* Адамско училиште од 1900 г., прогласено за споменик на културата

## Наводи

Категорија:Лагадина
Ајвалакдере

**Ајвалакдере** (, *Кидонија*, до 1928 г. *Αϊβαλίκ Δερέ Μαχαλάδες*, *Ајвалакдере Махаладес*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 35 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 507 метри.

## Историја

Во XIX век Ајвалакдере е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 750 жители Турци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 624 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 79 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Кидонија.

## Население

Во 1928 година селото броело 150 жители., додека во 1940 година селото броело 195 жители.

Селото во пописот од 1951 година било евидентирано како напуштена населба, на пописот од 1961 година, во селото живееле 115 жители, во 1971 година имало 5 жители, во 1981 година имало 31 жител, додека во 1991 година имало 80 жители. Денеска, населението на селото е 61 жител според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Лагадина
Аспровалта

мини|десно|Црквата „Св. Ѓорѓи“

**Аспровалта** () — гратче во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Аспровалта била дел од општината Свети Ѓорѓија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 78 километри источно од Солун и на 8 километри северно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, на западниот брег од Струмски Залив во подножјето на Богданска Планина.

Аспровалта опфаќа површина од 25 квадратни километри.

## Историја

Археолозите при археолошките ископувања утврдиле дека местото било населено уште од хеленистичкиот период и е познато дека во римско време Вија Егнација премувала низ регионот. Според еден документ од манастирот Симонопетра, населбата била изградена во почетокот на XVI век.

Во XIX век Аспровалта било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 85 жители Турци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 98 семејства и со 347 жители, додека во 1940 година селото броело 505 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 785 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 670 жители, во 1971 година имало 691 жител, во 1981 година имало 1466 жители, додека во 1991 година имало 2366 жители а во 2001 имало 2997 жители. Денеска, населението на селото е 2838 жители според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Манастир „Св. Ѓорѓи“ — поранешен манастир од ΧVI век, чија црква денес е споменик на културата
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1975 г.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Стролонгос

**Стролонгос** или **Неја Мадитос** (; до 1927 г. *Στρόλογγος*) — село во Општина Бешик од Солунски округ на Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 г. местото било дел од општината Стролонгос (Мадитос).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 76 километри источно од Солун и на 14 километри западно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, на два километри јужно од Бешичко Езеро. Во близина на селото поминува автопатот кој води од Солун кон Кавала.

Селото опфаќа површина од 35 км2..

## Историја

Во XIX век Стролонгос било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 220 жители Грци.

Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 35 Грци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 357 семејства и 1277 лица бегалци, додека во 1940 година селото броело 1432 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1361 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 1521 жител, во 1971 година имало 1501 жител, во 1981 година имало 1371 жител, додека во 1991 година имало 1820 жители. Денеска, населението на селото е 1621 жител според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Балевец

**Баловец** (наречено и **Баловец**, **Балавце**, **Балавча** или **Балавџа**; , *Колхико*) — село во подрачјето на Лагадина, Егејска Македонија (денес Грција). Населението брои 1.551 жител (2021).

## Географија и местоположба
Балевец е село на околу 7 км источно од градот Лагадина и на надморска височина од 130 м . До 1924 г. селото било населено исклучиво со Македонци.

## Историја

## Стопанство

Балевец традиционално се смета за прилично богато село, произведувајќи големи количества тутун, памук, детелина, градинарски култури и овошје. Добиточниот фонд се состоел од 4.500 овци и 1.000 глави крупен добиток.

## Население
Сè до 1924 г, Балевец било сосем македонско село. Како такво Васил К’нчов го споменува со 360, а Бранков со 588 жители, додека во пописот од 1913 г. се води со 1.000, а во 1920 г. со 749 жители. 
По 1922 г. во селото се населил извесен број на грчки (понтски) доселенички семејства од Мала Азија, но и понатаму продолжил да преовладува македонскиот елемент. Заедно со доселениците, во 1928 г. селото се води со 846, во 1940 г. со 1.268, во 1951 г. со 1.655, во 1961 со 1.676, а во 1971 г. со 1.400 жители.

Денес селото има 1.959 жители. Според Тодор Симовски, денес потомците на староседелските Македонци се побројни од потомците на грчките доселеници.

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Петка“ од 1834 г., прогласена за споменик на културата

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Поврзано
* Список на села во Лагадина

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Лагадина
Бамбакеш

**Бамбакеш** или **Вамвакија** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Вамвакија бил дел од општина Рендина.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 12 километри северозападно од Ставрос и 71 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 155 метри, северно од река Рендина, помеѓу Струмски Залив и Бешичко Езеро.

## Историја

Во XIX век Бамбакеш било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 100 жители Грци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 85 Грци и во селото работело грчко училиште.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.

Во 1927 година селото било преименувано во Вамвакија.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 30 семејства и со население од 141 луѓе, додека во 1940 година селото броело 203 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 236 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 311 жители, во 1971 година имало 268 жители, во 1981 година имало 232 жители, додека во 1991 година имало 245 жители а во 2001 имало 252 жители. Денеска, населението на селото е 171 жител според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Богородица (Лагадинско)

**Богородица** (познато и како **Ениќој** или **Јениќој**; , *Доркада*; до 1927 г. *Γιανίκιοϊ*, *Јениќој*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 330 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото е сместено во источните делови на планината Круша на околу 30 километри североисточно од Солун над преминот меѓу Богданска Планина и Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 482 метри.

Во XIX век Богородица е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 95 семејства со 110 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 240 Македонци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 56 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 99 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1927 година, селото било преименувано во Доркада.

## Население

Во 1928 година селото броело 1090 жители., додека во 1940 година селото броело 1473 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 1518 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1417 жители, во 1971 година имало 1198 жители, во 1981 година имало 1274 жители, додека во 1991 година имало 1391 жител. Денеска, населението на селото е 372 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Лагадина
Булакли

**Булакли** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Воренос

**Воренос** (**Веренос**) или **Никомидино**  (; до 1927 г. *Βορένος*) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Воренос било дел од општина Аполонија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 39 километри западно од Ставрос и 45 километри источно од Солун, во централниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 150 метри.

Атарот на селото опфаќа површина од 12 квадратни километри..

## Историја
### Отоманско Царство

Во XIX век Клисели било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Во Грчката војна за независност од селото учествувал Панајотис Кирјакос.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 Грци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 180 Грци .

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 140 жители.. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.

Во 1926 година селото било преименувано во „Никомидино“ по градот Никомедија (Измит) од кој дошле бегалците.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 308 жители бегалци и 72 семејства., додека во 1940 година селото броело 730 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 817 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 824 жители, во 1971 година имало 621 жител, во 1981 година имало 564 жители, додека во 1991 година имало 643 жители. Денеска, населението на селото е 519 жители според пописот од 2011 година.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Димитриј“ од XIX век
* „Св. Петка“ од 1974 г. — катедрала на епархијата
* „Св. Атанас“
* „Св. Недела“

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик