Иго (остров)

**Иго** (или **Виктор Иго** — изолиран остров покриен со мраз   долг, со неколку карпести островчиња и врвови од неговата источна страна, сместен од западната страна на Антарктичкиот Полуостров , околу  југозападно од Кејп Монако, Островот Анверс.

Најверојатно бил откриен од C.J. Евенсен, капетан на „Полуостровот“ во 1893 година, бидејќи неименуван остров со слична големина и локација првпат се појавил на топ листите во тоа време.

Островот бил изготвен од Француска антарктичка експедиција, 1903–05, под водство на д-р Џ.Б. Шарко, кој го именувал по францускиот поет и романописец Виктор Иго, дедо на првата сопруга на Шарко, чие моминско презиме било Жана Иго.

Реконструкцијата на напредувањето и повлекувањето на минатите ледени плочи обезбедува важен долгорочен контекст за неодамнешните промени(и) и ни овозможува подобро да ги разбереме одговорите на ледената покривка на механизмите за принудување и надворешните гранични услови кои го регулираат повлекувањето на линијата за заземјување.

Оваа студија применува различни техники за датирање со радио јаглерод, водени од детални седиментолошки анализи, за да се реконструира глацијалната историја на Анверс-Иго Корит (AHT), едно од најголемите батиметриски корита на западниот полуостров на Антарктикот (WAP). Постоечките записи од AHT покажуваат дека проширената ледена покривка на Антарктичкиот Полуостров (APIS) напреднала до, или блиску до работ на континенталниот праг за време на последниот глацијален максимум (LGM; 23-19 cal kyr BP [= калибрирани килограми пред сегашноста]), со деглацијација на надворешната полица по ~ 16,3 cal kyr БП. Нашите нови хронолошки податоци покажуваат дека APIS се повлекол на средната полица за ~ 15,7 cal kyr BP. Во текот на овој 600-годишен интервал, два големи клинови на заземјувачката зона (GZW) беа депонирани низ средината (GZW2) и внатрешната полица (GZW3), што сугерира дека нивното формирање се случило на стогодишни, а не на милениумски временски скали.

Проширени секвенци на седименти на под-ледената полица се појавуваат кон морето на внатрешниот GZW3, што сугерира дека линијата за заземјување останала стационарна подолг период над средната полица. Стапките на повлекување од заземјувањето укажуваат на побрзо повлекување низ надворешната до средната полица во споредба со повлекувањето преку средната до внатрешната полица. 
Повлекување се однесуваат на морфологијата на коритото од широк размер, која се одликува со релативно мазно, ретроградно морско дно на надворешната до средната полица и груба морфологија со локално плитко корито кон копното и длабок слив на внатрешната полица. Забавување на стапката на повлекување, исто така, би можело да биде промовирано со конвергентен проток на мраз преку внатрешната полица и достапноста на точките за прицврстување поврзани со батиметриските издигнувања околу островот Анверс и островот Иго.

Историја на коритото Анверс-Иго, полица на западниот полуостров на Антарктикот, од последниот глацијален максимум.

Ледената покривка на Антарктичкиот Полуостров (APIS) моментално ја губи масата со забрзана стапка (Паоло и сор., 2015; Кук и сор., 2016; Рињот и сор., 2019 година). Губењето на масата во голема мера е одговор на океанското топење на ледниците и ледените полици што завршуваат со морето, што резултира со нивно повлекување и забрзување на протокот и намалување на APIS (Кук и сор., 2016; Рињот и сор., 2019). Дополнително, разредувањето и повлекувањето на полиците на мразот се случија во тандем со атмосферското затоплување од почетокот на дваесеттиот век, што доведе до зголемено топење на површината и пропагираше колапс преку хидрофрактура (Scambos et al., 2004). Иако овие клучни процеси сега се добро разбрани, останува неизвесноста за идната еволуција на АПИС и особено неговиот последователен придонес во порастот на нивото на морето. Процесите како што се нестабилноста на морските ледени плочи и нестабилноста на ледените карпи (MISI и MICI, соодветно) се претпоставуваа како главни двигатели на брзото повлекување на ледената покривка, но не се забележани на Антарктикот (MICI) или биле предмет на ограничено набљудување (MISI ) (Schoof, 2007; Joughin et al., 2014; Favier et al., 2014; Rignot et al., 2014; Pollard et al., 2015; DeConto и Pollard, 2016). Во овој контекст, податоците за напредокот и повлекувањето на APIS за време на претходните глацијално-меѓуглацијални циклуси можат да обезбедат витален увид во одговорот на заземјениот мраз на низа двигатели, вклучително и минатите епизоди на атмосферско и океанско затоплување и влијанието на ретроградното кревет за олеснување на брзото повлекување. Понатаму, деталните палео-глациолошки реконструкции даваат информации за клучните субглацијални процеси, на пример, улогата на субглацијалната топена вода и деформацијата на седиментот во олеснувањето на брзиот проток, што помага да се подобри нашето разбирање за динамиката на ледниците (на пр., Ó Cofaigh et al., 2005; Kirkham et al., 2019; Larter et al., 2019; Greenwood et al., 2021). На крајот на краиштата, овој доказ може да се искористи за да се потврдат моделите на ледените плочи, а со тоа да се подобри нивната способност за прецизно предвидување на идните промени (на пр., King et al., 2012; Whitehouse et al., 2012a, 2012b; Briggs and Tarasov, 2013; Bracegirdle et. al., 2019; Siegert et al., 2020).

Неколку фактори моментално ја ограничуваат нашата способност прецизно да ја реконструираме динамиката на минатите ледници. Главното меѓу нив е веродостојното датирање на минатите промени, бидејќи без ова е тешко да се проценат стапките и двигателите на промените. Акцелераторската масена спектрометрија (AMS) 14C датирањето на варовнички (микро-)фосили се смета дека обезбедува најсигурни возрасти од седиментите на антарктичката полица во последните 40 кирс (на пр. Andrews et al., 1999; Heroy and Anderson, 2005, Hillenandbr. 2007; et al., 2010a; Ó Cofaigh et al., 2014), иако недостигот на варовнички (микро-)фосили во седиментите на антарктикот значи дека често се применуваат алтернативни методи за датирање, на пр., датирање на органска материја нерастворлива во киселина (AIO) дел од (обемни) седименти (Licht et al., 1998; Andrews et al., 1999; Heroy and Anderson, 2007; Hillenbrand et al., 2010a, 2010b; Smith et al., 2011). Фракцијата AIO може да биде „загадена“ со преработен фосилен органски јаглерод кој е еродиран и транспортиран на оф-шор со ледени потоци и излезни ледници (Andrews et al., 1999; Hillenbrand et al., 2010a). Овој проблем е особено акутен во преодните средини, помеѓу повлекувањето на линијата за заземјување и почетокот на сезонски отворени морски услови, каде што внесот на свеж органски јаглерод (од примарната продуктивност во водениот столб) е низок, додека снабдувањето со остатоци еродирано и транспортирано од страна на ледникот, кој може да вклучува фосилна органска материја, е висока (Домак, 1992). За да се надминат овие ограничувања, неколку студии примениле специфични соединенија 14C датира (Ohkouchi et al., 2003; Yokoyama et al., 2016). Дополнително, датирањето со засилена пиролиза (RPO) 14C ја „разделува“ седиментната органска материја на помлади, поиспарливи компоненти и постари, дијагенетски постабилни компоненти користејќи согорување со скалести температури (Rosenheim et al., 2008). Се претпоставува дека помладите, испарливи компоненти се состојат од автохтона органска материја добиена од алги, произведена во отворени води и тоа се рефлектира во староста на радиојаглеродот што се споредливи со оние добиени од варовнички (микро-)фосили во истиот хоризонт на седименти (Розенхајм и сор. , 2008; Subt et al., 2017). Методот RPO нуди големо ветување за воспоставување робусни палео-реконструкции - и во комбинација со други пристапи за датирање - ни овозможува да ги поставиме неодамнешните промени на ледената покривка во долгорочен контекст и, на крајот, да обезбедиме валидација за предвидливи модели на ледени плочи.
## Поврзано
* Список на острови на Антарктикот и суб-Антарктикот
* Фелпс Рок

## Наводи

Категорија:Острови на земјата Греам
Категорија:Форми на земјата на Греам