open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Историја на Чад

Првите записи од човечкото живеење на територијата на денешен Чад датираат пред околу 10.000 години, кога овие делови од Сахара биле доста плодни за нормален живот на човекот. Главно поради тој факт, земјата денеска е исклучително богата преку своите археолошки објекти. Некои откриени наоѓалишта датираат од пред 4.000 години. Освен археологијата, познато е и дека во овој регион во антиката била развиена и трговијата.

Едни од првите народи кои успеале да создадат држава на овие простори биле племето *Сао*, за чија историја и култура во денешнината се знае многу малку. Ова племе најверојатно подоцна биле асимилирани од страна на Канемската империја, една од земјите кои најдолго се задржиле на овие простори. По прифаќањето на исламот од страна на империјата, самата религија била проширена и на овие делови од денешен Чад.

Во 1900 година, Франција го создла Чад под нејзина контрола како протекторат. Како полноправна колонија земјата се нашла во 1920 година, како дел од Француската Еквадорска Африка. Во текот на оваа владеење, земјата била во голема економска криза, населението главно се користело за трговија со робови, модернизацијата на инфраструктурата била на залудно ниво. Единствено кое Франција имала корист како суровина од земјата бил памукот.

Сепак, својата независност Чад ја добил на 11 август 1960 година. Првиот претседател на земјата станал Франсоа Томбалбае, избран од доста прогресивна партија. Тој ги забранил сите опозициски партии и станал најголемиот авторитет во земјата. Во 1965 година во земјата избувната граѓанска војна. По десет години, претседателот Франсоа бил симнат од власт и убиен, но конфликтите во земјата продолжиле. Во 1979 година, бунтовниците ја зазеле престолнината Нџамена. Во тоа време, Либија испратила воени сили кон земјата но претрпила пораз и кон 1987 година се повлекла. Новиот претседател Хисен Хабре, помогнат од Франција, успеал да ја создаде режим според кој голем број на народи биле убиени или затворени. Во негово време загинале околу 40.000 души а самиот диктатор го добил прекарот *Африкански Пиноче*. Во 1990 година тој бил симнат од власт со воен преврат од страна на Идрис Деби, Идрис Деби почина на 20 април 2021 година на фронтот против бунтовничката група од северен Чад.

## Наводи
USB

мини|десно|300px|USB приклучок од тип „A“

**USB** (**УСБ**) (англ. *Universal Serial Bus* = „**универзална сериска магистрала**“) — надворешен приклучок за разни периферни уреди (печатач, глувче, тастатура, мрежна камера, модем итн.). Го карактеризира голема брзина и едноставност во приклучувањето (англ. *Plug & Play*).

USB 1.1 е стариот стандард со брзина од 1,5 или 12 Мб/сек. Новиот стандард е USB 2.0 со брзина до 480 Мб/сек.

Може да се приклучат до 127 уреди, а усогласувањето на адресите на машинската опрема е автоматско.

Скоро сите лични сметачи направени по 2000 г. имаат USB-влезови (порти) и тоа по неколку, сите вградени на матичната плоча. Може да се додадат и картички кои на себе имаат уште USB-влезови.

Категорија:Машинска опрема
Категорија:Американски пронајдоци
Категорија:Јапонски пронајдоци
Историја на Суринам

Индијанското племе Суринени, биле едно од најстарото население во регионот каде денеска се наоѓа државата Суринам. Во текот на 16 век ова племе било потиснето од страна на други јужноамерикански племиња, како што биле Араваците и Карибјаните. На 12 октомври 1492 година Кристофер Колумбо го открил Новиот Свет. Во текот на 1499 година Америго Веспучи го открил северниот брег на Јужна Америка. Во текот на 17 век имало неколку обида Холанѓаните и Англичаните да го колонизираат регионот на денешната држава Суринам.  На крајот од тој период, Холандија успеала да наметне своја контрола. Холандија целосно го искористувала трудот на робовите кои по потекло биле од Африка. Поради лошиот однос на претпоставените, голем број на робови успевале да побегнат низ џунглите. Тие робови, кои често се нарекувале како *џуки*, честопати се враќале и ги напаѓале позициите на Холанѓаните . Во текот на 1863 година било укинато ропството, со кое Холандија станала меѓу последните земји кои го сториле тоа. Но сепак робовите биле ослободени дуги во 1873 година. Во текот на 1954 година Суринам добил можност сам да управува со својата земја, но Холандија си ја зачувала својата контрола над нејзината одбрана и надворешни работи. Во 1973 година локалните власти предводени од NPK започнале преговори со холандские власти за давање и признавање на независноста на Суринам, која била овозможена на 25 ноември 1975 година.

Прв претседател на земјата бил Јохан Фериер заедно со Хенк Арон, водач на Сунирамската национална партија. Сепак околу една третина од вкупното население на земјата емигрирало во Холандија, плашејќи се главно дека новата држава нема да може самостојно да опстане. Денеска, една третина од фудбалската репрезентација на Холандија по потекло е токму од Суринам. Во текот на 1980-тите се случиле редица од воени преврати и удари кое довело до прекинување на односните со Холандија. Во текот на 1987 година биле спроведени првите избори и изгласен првиот устав. Во 1990 година повторно бил направен државен удар кој пак траел само една година зада во 1991 година повторно се спроведат избори. Денеска Холандија повторно одржува добри односи со Суринам. Главни проблеми на земјата се слабата економија.

## Наводи
Историја на Уругвај

Пред доаѓањето на шпанските и португалските колонисти, на териториите на денешен Уругвај живееле индијански племиња, главно од племето *чаруа*. Првиот град којшто бил основан опд страна на Шпанија бил Колонија дел Сакраменто во 1680 година, важна тогашна тврдина која била изградена на источниот дел од Рио Плата, која на повеќепати во текот на историјата била преземувана од страна на Португалците. Во текот на 1726 година бил основан градот Монтевидео, денешната престолнина на земјата. Територијата во периодот од 1776–1814 била во составот на Вицекралство Рио де ла Плата. Во 1798, 1806 и 1807 година Англија на повеќепати се обидувала да ги зазеде териториите на Вицекралството но безуспешно. Во 1822 година Бразил ја окупирал територијата на денешен Уругвај. По шестгодишна војна, во 1828 година Уругвај конечно успеал да издвојува своја независност и да се оформи како држава.

Кон крајот на 19 век, Уругвај го завршил процесот на демокатизација и постогнал определени успеси во поглед на зајакнување на својата економија. Земјата била една од првите во светот која дозволила развод на бракот преку закон (1907), како и право на жените да излезат на избори. Таа е втора земја во светот која со закон регламентирала задолжително и бесплатно образование (1877). Во тој период земјата е една од најразвиените во регионот, поседувајќи ја највисоката зграда на светот, најголемиот стадион на светот. Земјата станала светски шампион во фудбал во 1930 и 1950 година. Овој период земјата била позната и како *Американска Швајцарија*.

Но, кон крајот на 1950 година, Уругвај влегл во сериозна политиочка и економска криза. Кон 60-тите години на минатиот век зпочнале да се формираат левоориентирани политички сили, наспроти десните ултранационалисти. Ова придонесува за чести конфликти во земјата. Сето ова довело до државен удар. Така на 27 јуни 1973 година претседателот Хуна Марија Бордабери го распуштил парламентот и формирал т.н. *Државен совет*. Биле уапсени водачите на левите сили, како и многу граѓани кои не се согласувале со новите состојби во земјата. По уругвајските затвори умреле повеќе од 1.000 политички затвореници а на околу 140 сѐ уште не им се знае судбината. Целосното повлекување на милитаристите од власта завршила кон 1985 година. Денеска, претседател на земјата е Табаре Васкес, којшто на таа позиција дошол во 2004 година.

## Надворешни врски
* Портал на Уругвајската влада 

## Наводи
Споделување на екран

Под терминот **Споделување на екран** (англ. *Screen sharing*) генерално се подразбира технолошки овозможена способност за емитирање на содржината од еден компјутерски екран до еден или повеќе оддалечени Интернет корисници. Компјутерите можат да бидат поврзани во локална или поширока мрежа.

Со други зборови споделувањето на екран овозможува PowerPoint презентации, Word документи, слики и други содржини кои се стартувани на еден компјутер, во реално време да ги гледаат повеќе корисници, кои се наогаат на различна локација.

## Карактеризација
Споделување на екран најчесто се користи за:
* презентација
* соработување (видеоконференција и телеприсуство)
* обезбедување на техничка поддршка
* управување со компјутери
* надгледување на компјутерски-засновани испити

Клучни одлики на алатките и сервисите за споделување на екран се:

# Споделување само на специфични апликации. Ова е можност за одбирање на специфични апликации или документи за кои ќе се дозволи споделување, со што се заштитуваат другите материјали кои корисникот не сака да бидат видени од останатите корисници. 
# Споделување на определен регион од екранот. Мал број на алатки дозволуваат селекција на делови од екранот кои ќе се прикажат на другите корисници. 
# Промена на презентер. Дозволува некој друг учесник да го прикаже неговиот екран. 
# Поддржува определен максимален број на учесници по сесија. 
# Далечинско управување. Овозможува споделување на контролата врз глувче или тастатура со еден или повеќе коисници. 
# Може да се врши на било кој тип на компјутер независно од оперативниот систем (Linux, Mac, Pc). 
# Интегриран chat систем. 
# Поддршка за VoIP. 
# Интегрирана можност за телеконференција. Овозможува остварување на телефонски повици помеѓу учесниците за време на сесијата. 
# Снимање. Можност за снимање на целата сесија. 
# „Показник во живо“. Показникот на презентерот се исто така пренесува овозможувајќи им на останатите учесници делотворно да манипулираат со него. 
# Јавна адреса за приклучување кон сесија. Можност за јавно објавување на сесијата, и лесно приклучување на други корисници.

### Список на алатки за споделување на екран
Примери за најчесто користени алатки за споделување на екран се:
* Vyew 
* GoToMeeting 
* Glance 
* Persony 
* LiveLook 
* ezMeeting 
* Microsoft Shared View 
* Shareitnow 
* eBLVD 
* Netviewer 
#### Алатки со далечинско управување
* GoToAssist 
* RealVNC 
* GoToMyPC 
* Teamviewer 
* Skyfex 
* Techinline 
* LiveLook CoBrowsing

## Наводи


Категорија:Програмска опрема
Категорија:Оперативни системи
Јужнотаранакиски Залив

мини|десно|200п|Местоположба на Јужнотаранакискиот Залив
**Јужнотаранакискиот Залив** (англ. *South Taranaki Bight*) е голем залив којс е протега на југ и исток на јужното крајбрежје на регионот Таранаки, на Северниот Остров на Нов Зеланд. На север, над ‘ртот Егмонт се протега слично именуванит Севернотаранакиски Залив.

Големината на заливот во голема мера зависи од изворот што го опишува. Според построгите дефиниции, заливот се протега од устието на потокот Каупоконуи јужно од планината Таранаки (Егмонт), па сè до устието на реката Патеа. Послободните дефиниции пак, велат дека заливот го опфаќа сето западно крајбрежје на северниот дел на Северниот Остров, сè до Ваиканае на приморското подрачје Капити.

Категорија:Таранаки
Категорија:Заливи во Нов Зеланд
Полумесечев Залив

[мини|десно|250п|Поглед на Полумесечевиот Залив со гратчето [Обан (Нов Зеланд)|Обан]]
[мини|десно|250п|Местото [Обан (Нов Зеланд)|Обан во Полумесечевиот Залив, 1977 г.]]
**Полумесечевиот Залив** (англ. *Half Moon Bay*) е залив на источното крајбрежје на Стјуартовиот Остров (Ракиура) во најјужниот дел на Нов Зеланд.

Во заливот е сместено гратчето Обан, главното населено место на Стјуартовиот Остров. Од заливот сообраќа траект до Блаф, на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Главна стопанска активност е риболовот, што се одвива со неколку рибарски брода.

Категорија:Заливи во Нов Зеланд
Категорија:Стјуартов Остров
Категорија:Саутленд
Џејмс Колинсон

мини|десно|250п|„Светото семејство“ (1878) 
**Џејмс Колинсон** (англ. *James Collinson*; ( – ) — викторијански сликар, член на Предрафаелитското братство од 1848 до 1850 г.

Колиснон бил оддаден христијанин кого го привлекувал верскиот и високоцрковниот аспект на предрафаелитството. Се преобратил во католицизам, но подоцна му се вратил на високото англиканство за да може да се ожени со Кристина Росети, но совеста сепак го навела на католицизмот ја раскинал свршувачката. Кога Џон Еверет Миле бил обвинет за богохулство заради неговото дело „Христос во родителскиот дом“, Колинсон го напуштил Братството под убедување дека оваа дружина го срамоти христијанството.

Во периодот на работа како предрафаелит, Колинсон објавил своја побожна песна во предрафаелитскиот часопис „Зародок“ (*The Germ*) и насликал разни дела со верска тематика, меѓу кои најпозната е сликата „Одрекувањето на Св. Елисавета Унгарска“ (1850). По напуштањето на Братството, Колинсон се запишал во исусовска свештеничка школа, но не успеал да ја заврши.

Во 1858 се оженил со Елиза Вилер, золва на сликарот Џон Роџерс Херберт, влијателен уметник во раниот период на предрафаелитите. Враќајќи му се на сликарството насликал повеќе нералигиозни слики на битова тематика, од кои најпознати се „Се издава“ (*To Let*) и „Се продава“ (*For Sale*), на кои се прикажани убави девојки во ситуации кои наведуваат на морлано искушение.

Од 1861 до 1870 работел како секретар на Здружението на британски уметници. Во подоцнежниот дел од животот живеел во Бретања, каде го насликал делото „Светото семејство“ (1878).

## Поврзано
* Предрафаелити
* Список на предрафаелитски слики, вклучувајќи ги делата на Колинсон

* 
* Предрафаелитската дружина  — за уметниците, и техниките во текот на нивната стогодишна активност 

Категорија:Британски сликари
Категорија:Предрафаелити
Категорија:Предрафаелитски сликари
Уметничка галерија Леди Левер

мини|десно|250п|Уметничката галерија „Леди Левер“
[мини|десно|280п|„[Жртвениот јарец (слика)|Жртвениот јарец“ од Вилијам Холман Хант]]
**Уметничката галерија „Леди Левер“** (англ. *Lady Lever Art Gallery*) е галерија основана во 1922 од страна на индустрискиот магнат, виконтот Вилијам Левер, сопственик на фабриката за сапуни „Санлајт“ (*Sunlight Soap*), и е посветена во чест на неговата почината жена.

Галеријата е сместена во привлечното село Порт Санлајт во Мерсисајд, Англија, кое го изградил самиот лордот Левер. Позната е по тоа што содржи многубројни претставителни дела од британското сликарство од XVIII и XIX век, збирка од мебел од XVIII век, како и извонредна збирка порцелани од прочуениот изработувач „Веџвуд“.

Галеријата е прогласена за национална знаменитост од II класа, и претставува дел од здружената установа Национални музеи Ливерпул.

## Збирка
Ликовната збирка на галеријата ги содржи, меѓу другото, и следниве дела:

* „Меурчиња“ (*Bubbles*)
* „Жртвениот јарец“ (*The Scapegoat*)
* „Кромвел на неговата фарма“ (*Cromwell on his Farm*)
* „Сон за минатото: Сер Изумбрас во бродот“ (*A Dream of the Past: Sir Isumbras at the Ford*)
* „Црниот брауншвајгер“ (*The Black Brunswicker*)

## Наводи


## Поврзано
* Уметничка галерија „Вокер“

## Надворешни врски

* Страница на галеријата „Леди Левер“ 
* Актуелности во галеријата „Леди Левер“ 
* Личен осврт со фотографии 
* 

Категорија:Ликовни музеи и галерии во Англија
Категорија:Знаменитости од II класа во Обединетото Кралство
Историја на Мали

Денешната држава Мали порано било во склоп на три африкански држави: Империјата Гана, Империјата Мали (по која и државата е именувана) и Сонгајска Империја. Овие империи во текот на своето постоење целосно ги контролирале териториите на транс-сахарската територија со злато, сол и други скапоцени артикли, и притоа биле во директен допир со Средоземјето и Блискиот Исток, место каде постоеле големи цивилизации. Во околу 600 година, сонгајските трговци создале сопствени пазари во Кукаја и Гао, со кое го ставиле почетокот на Сонгајската Империја. Првите позначајни земји на територијата на денешната држава Мали главно се наоѓале во нејзините планински предели, главно на запад.

Така, во околу 790 година била формирана Империја Гана чија престолнина била Кумби Салех. Империјата Гана станала една од најсилните во регионот во периодот од 700-1075 година. Територијата на империјата ги опфаќала териториите на денешните земји Мавританија, голем дел од Мали и делови од Сенегал. Исламот како религија бил одбиен во земјата, и покрај тоа што соработката со муслиманските земји била на големо ниво. Во 1078 година, Гана се распаднала, главно поради меѓудинастички пресврти и голема промена на политичката структура. Алморавидската династија дополнително придонела за распаѓање на Гана.

Империјата Мали била формирана во текот на 13 век. Таа била муслиманска земја. Центарот на империјата се наоѓал во горниот дел по текот на реката Нигер. Моќта на империјата се гледала главно во трговијата со злато со арапскиот свет. Најголеми градови биле Гао и Тимбукту. Во текот на 14 век, империјата го достигнала своето најголемо проширување, дури до Атлантскиот Океан, за да во следниот 15 век започне полека да се распаѓа. Во 17 век империјата се распаднала. Била формирана друга империја позната како Бамбарска империја. Бамбарската империја постоела како централизирана држава во периодот од 1712-1861 година, главно во централниот и јужниот дел на Мали. До крајот на 19 век на овие простори постоеле уште Масинска империја, Toucouleur империја и Wassoulou империја.

Во 1960 година, Француски Судан и Сенегал станале независни држави под името Федерација Мали. По една година, Сенегал се повлекол од сојузот, по кое Суданската република го преименувала своето име во Мали. Прв претседател на земјата станал Модибо Кеита. Во 1968 година се случил државен удар, а од 1974 година бил изгласен нов устав со кое бил создаден еднопартиски систем. По две години сепак била формирана првата демократска партија. На изборите од 1979 година партијата освоила најголем број на гласови. Политичката состојба во земјата се стабилизирала во 1981 година. Во 1985 година, поради граничен спор избувнал конфликт помеѓу Мали и Буркина Фасо. Во септември 2021 година, беше потпишан договор помеѓу државата Мали и приватна руска воена компанија поврзана со руската воена група Вагнер. Документот предвидува распоредување платеници во земјата, во врска со армијата на Мали, и заштита на високи личности.
Друштво Србо-Македонци

**Друштвото Србо - Македонци** од Цариград е асоцијација на македонски интелектуалци . Целата на друштвото е афирмација на македонскиот национален индивидуалитет и борба против бугарската црковно - просветната пропаганада во Македонија . Асоцијацијата била под влијание на некои од пропагандите, првенстевено српската пропаганда, поради нејзиниот дотогаш отворен македонистички настап.

## Програмата на Друштвото Србо - Македонци

*1. Во Цариград да се печати еден Македонски весник на чист македонски јазик***

''2. Откажување на Македонците од Бугарскиот егзарх''

''3. Обнова на Охридската архиепископија која ќе зависи Цариградската патријашија***

*4. На Македонскиот народ да му се докажува дека не се Бугари*

*5. Протерување на бугарските владици и учители од Македонија и нивна замена со Македонци*

== Барањето до Великиот везир ==

Во 1887 година во Цариград, [[Коста Групче]] и [[Наум Евро]] со посредство на српскиот дипломатски претставник [[Стојан Новаковиќ]], од Великиот везир побарале издавање на *Македонски лист*. Весникот требало да се издава на *чист македонски дијалект'' и би пропагирал дека: 
 

 
Меѓу другото на Великиот везир му било истакнато:
 

Барањето не било прифатено од страна на Великата порта и тие биле одбиени.

## Обраќањето до претставниците на Големите сили

Откако биле одбиени од Високата порта, тие се обратиле до диоломатските претставници на Големите сили во Цариград и до нив истакнале:
 

## Влијание на српската пропаганда

Српското влијание првенстевено се гледа во јазикот. Се предлага да се пишува на чист македонски јазик, но бидејќи македонскиот јазик не бил книжевно обработен, требало бугарските изрази да се заменат со српски

## Членови

* Коста Групче
* Наум Евро
* Темко Попов
* Васил Карајовов

## Извори


## Надворешни врски

* http://www.macedonium.org/Macedonium.aspx?jazik=2&kid=7&pid=26&ppid=237&tid=1812
* http://www.vreme.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=0&tabid=1&EditionID=1758&ArticleID=117912

Категорија:Македонски организации во дијаспората
Категорија:Македонско-српски односи
Категорија:Српска пропаганда во Македонија
Истокот е црвен

**„Истокот е црвен“** (кин. 东方红, пинјин: *Dōngfāng hóng*, мактр. „Дунгфанг хунг“) — комунистичка песна, *[[де факто]]* химна на Народна Република Кина за време на Културната револуција во 1960-тите години. Зборовите на песната му се припишуваат на извесен Ли Јоујуен, земјоделец од северот на провинцијата Шенси, кој ја презел мелодијата од некоја локална народна песна. Тој наводно се инспирирал гледајќи го изгрејсонцето во утрината на еден сончев ден.

Песната се пуштала по разглас во секој град и село во мугри и на зајдисонце. Програмата почнувала со „Истокот е црвен“, а завршувала со Интернационалата. Секој ден учениците морале да ја пејат песната во хор на првиот час, пред да почне наставата. Во овој период Тјен Хан, авторот на официјалната химна „Марш на доброволците“ бил затворен, и затоа таа не била во употреба.

Подоцна во 1969 мелодијата на песната е вметната во славниот „Концерт за Жолтата Река“ од Јин Ченгцунг, кој пак се заснова на композицијата „Кантата за Жолтата Река“ од Сјен Сингхај.

Заради тесноповрзаноста со Културната револуција, по доаѓањето на Денг Сјаопинг во доцните 1970-ти години песната насекаде престанала да се изведува и пушта. Денес во Кина таа се смета за неубав спомен од времињата на култот за Мао и речиси насекаде е заменета со „Марш на доброволците“, чијшто текст никаде не ја споменува ниту партијата, ниту Мао. Во скекојдневен контекст „Истокот е црвен“ денес може да се чуе на електронски запалки со ликот на Мао, кои се популарни туристички сувенири.

Мелодијата на песната сè уште се одѕвонува на секој час дневна светлина од кулата на зградата на управата во Шангај, како и на тапанаријата во Сиан. Истата може да се чуе и на часовни интервали во Пекиншката железничка станица.

## Текст

## Надворешни врски
* Утринско Сонце - Филмска страница за Културната револуција 

## Поврзано
* „Нема нова Кина без Комунистичката партија“

## Наводи

## Надворешни врски
* „Истокот е црвен“ - mp3 снимка
* „Истокот е црвен“, кинеска кореографска претстава од 1965 г. на YouTube.

Категорија:Поранешни национални химни
Категорија:Културна револуција
Категорија:Кинески песни
Аграрна реформа

**Аграрна реформа** е промена во земјишните имотни односи и на имотната структура со интервенција на државата. Аграрната реформа е една од најзначајните мерки на аграрната политика, затоа што ги решава клучните прашања на аграрната структура. Се јавува во услови на стопанска неразвиеност и аграрна пренаселеност.

Светската банка ја евалуира аграрната реформа според пет димензии: 
* (1) цена и либерализација на пазарот, 
* (2) имотна реформа, 
* (3) агро-преработка и снабдување на доводни канали, 
* (4) рурални финансии и 
* (5) пазарни институции.

## Аграрната реформа во РМ
Со Законот за аграрна реформа и колонизација (1945) се извршило ликвидирање и експропријација на капиталистичките стопанства при што имотот бил ограничен на 35 ха вкупна површина кај земјоделците и на 3 ха кај неземјоделците. Со Законот за земјоделскиот земјиштен фонд (1953) бил ограничен аграрниот максимум на 10 ха кај земјоделците и на 3 ха кај неземјоделците. Земјишниот максимум бил укинат во 1988.

## Извор

Категорија:Земјоделство
VІІІ македонски конгрес

**Осмиот македонски конгрес** на македонските друштва во Бугарија започнал со својата работа на 4 април 1901 година во Софија.

## Заседание, делегати и работа

На овој конгрес присуствувале 123 делегати , а меѓу нив бил и Гоце Делчев .

Конгресот ги разгледал односите помеѓу ТМОРО и *Врховниот Комитет* (Врховен македонско-одрински комитет) и била осудена дејноста на Борис Сарафов.

Било разгледано прашањето за востание во Македонија , притоа Димитар Ризов истакнал дека треба да се избегнува предвремено кревање на востание и во таа смисла го осудил Иван Цончев.

Димитар Ризов за претседател на *ВК* го предложил Гоце Делчев.

Во името на ТМОРО се обратил Н. Габровски кои истакнал дека организацијата треба да го подготвува востанието, а Врховниот комитет да ги помогне материјално и морално. И. Цончев и Стојан Михајловски од тактички причини ги прифатиле барањата
.

Гоце Делчев на 7.04.1901 година се обратил пред конгресот и притоа истакнал:
 

 
## Решенија

На конгресот било избрано ново раководство за Врховниот Комитет и во него влегле: претседател Стојан Михајловски, потпреседател Владимир Димитров, секретар Иван Кепов, советници - д-р Димитар Владов и Георги Минков.

За уредник на Реформи бил избран Никола Харлаков.

На овие избори за новото раководство учествувал и Гоце Делчев и тој добил 46 гласа, односно 2 гласа помалку од С. Михајловски, зад кој стоел кнезот Фердинанд I. Задачата на Стојан Михајловски била да го подготви теренот за вклучување на Иван Цончев во *Врховниот Комитет*.

## Извори


8
IX македонски конгрес

**Деветтиот македонски конгрес** на македонските друштва во Бугарија се одржал кон крајот на јули и почетокот на август 1901 година во Софија .

## Заседание и решенија

На овој конгрес за претседател бил избран Стојан Михајловски, а во останатиот комитет влегле: потпретседател Иван Цончев, секретар Иван Стојчев, касиер Герги Белев, советници - членови Стојан Николов и Антон Бозуков.

На овој начин *Врховниот Комитет* го презел Иван Цончев и тој требало да го подготви идното востание кое му требало на Фердинанд I  и дејствувал во согласност на воениот министер на Бугарија.

## Извори


9
Х македонски конгрес

**Десеттиот македонски конгрес** на македонските друштва во Бугарија со својата работа започнал на 28 јули 1902 година во Софија.

## Заседание

Со посебно окружно бил објавен списокот на друштвата кои можеле да учествуваат и да испратат делегати.

Како приврзаници на ТМОРО присуствувале: Никола Наумов, Тома Карајовов, Борис Сарафов, Пејо Јаворов и други.

Од друга страна пак *Софиското друштво* добило задача да ги организира непоканетите друштва.

Врховниот комитет за да се осигура дека нема да присуствуваат непожелните друштва, внимателно ги проверувал полномоштвата кои ги испаратил и тоа одзело неколку дена.

Истовремено непризнаените друштва се организирале за да го усогласат ставот кон Иван Цончев. Притоа Борис Сарафов сакал да се пробијата со кама и револвер, што било одбиено од Ѓорче Петров, притоа опозициските делегати решиле да учествуваат на конгресот.

## Работа

Конгресот ги разгледал односите помеѓу ТМОРО и *Врховниот комитет* Врховен македонско-одрински комитет, притоа било истакнато дека ТМОРО не е во состојба да го снабди населението во Македонија со оружје и да крене револуција и било осудено Задграничното претставништво на организацијата .

Гоце Делчев одбил да зборува на конгресот, бидејќи не им било допуштено на сите делегати да присуствуваат. Конгресот го повикал да даде образложение за неговото држење, на што Делчев одговорил писмено, притоа до конгресот се обратил како:

мини|лево|150п|<small>''Гоце Делчев''</small>

 
На тој начин сакал конгресот да го сведе на ниво на собрание и да го доведе во прашање неговиот легитимитет, и притоа истакнал:
 

 
Писмото на Делчев на конгресот требало да биде прочитано од страна на Никола Наумов, но тој во тоа бил спречен .

Објаснувањата дополнително ги дал задграничниот претставник Димитар Стефанов . Од своја страна тој обвинил дека Врховниот Комитет има завојувачка тенденција кон ТМОРО. Во истиот контекст се изјасниле и Никола Наумов, Пејо Јаворов, Тома Карајовов и Борис Сарафов.

## Епилог

Бидејќи опозицијата била слаба, таа решила да го напушти конгресот, а на него останале 41 делегат.

Тие за претседател го избарале повторно Стојан Михајловски и Иван Цончев за потпретседател. По конгресот Врховниот комитет продолжил со своите провокации во Македонија 

## Извори


10
Косфелд

**Косфелд** () — административен центар на округот Косфелд во Северна Рајна-Вестфалија, СР Германија.

## Географија

Косфелд се протега по ридскиот венец Баумберге во регионот Минстер (*Минстерланд*).

мини|лево|200п|Ламбертовата црква во Косфелд

### Соседни општини
* Дилмен
* Хавиксбек
* Билербек
* Нотулн
* Зенден

### Административна поделба
Косфелд се дели на 2 целини:

* Косфелд
* Лете

## Историја

Градот е основан во раниот IX век од страна на Св. Лудгер.

## Образование

Местото има три поважни средни училишта: Непомукенум, Гимназија Херибург и Гимназија Свети Пиј.

## Истакнати личности
* Херман Ведекинд († 1998), уметнички директор
* Ана Катерина Емерих, католичка калуѓерка, визионер и стигматик
* Рудолф Волтерс (1903-1983), архитект, соработник на Алберт Шпер.

## Наводи

## Надворешни врски

* Службена страница  

Категорија:Косфелд (округ)
Категорија:Градови во Северна Рајна-Вестфалија
Категорија:Ханза
Категорија:Вестфалија (покраина)
Димко Сарванов

**Димко Сарванов** меѓу народот попознат како **Димче Могилче**, **Димко Могилчетo** или **Димче Могилчето** (некаде познат и како Димче; 1879, Могила — Ношпал, 4 јануари 1908) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација. Погребен бил на битолските гробишта при „Света Недела“, а во октомври 2013 година неговите мошти се пренесени во црквата „Св. Архангел Михаил“ во селото Могила.

## Живот

Роден е во 1879 година во селото Могила (Битолско), од каде го добива и својот прекар Могилчето со кој ќе стане познат и популарен помеѓу народот. По завршувањето на основното училиште Димко Сарванов, станува член на ВМОРО и активно се вклучува во борбата за ослободување на Македонија и македонскиот народ од неподносливата положба во Отоманското Царство. Набрзо влегува во четата на Ѓорѓи Сугарев со која дејствува во битолскиот крај и Мариово. За време на Илинденското востание дејствува во реоните на Пелистер и Преспа. Во 1904 година станува војвода на самостојна чета. На 4 јануари 1908 година, со својата чета паѓа во заседа на турскиот аскер во селото Ношпал (Битолско), каде што се самоубива за да не падне жив во рацете на турскиот аскер. По потекло Димко бил од селото Ношпал, Битолско.

## Народно творештво

Особено се истакнува по својата храброст и јунаштво во борбата со турските даночници - арачлии како Селим и Шефкија, поради што Димче Могилче станува омилен херој на народот опеан во повеќе народни песни со комитска тематика од битолскиот крај. Меѓу народните песни за Димче Могилче од кои има повеќе разни верзии најпозната е песната *Абер ми иди од Могила*.

### Абер ми иди од Могила

*Абер ми иди од Могила* е македонска народна песна во која се пее за подвигот на Димче Могилче по убиството на турскиот арачлија Шефкија, за што дознал и битолскиот валија Селим ефенди, кој се решил да се пресмета со Димче Могилче и комитите од Могила. Постојат неколку различни верзии на песната, чија разлика се состои единствено во некој од зборовите.

:Абер ми иди од Могила,
:низ поле Пелагониско,
:право ми оди Битола
:Битола кај валијата. x2

:Валијо бре Селим-ефенди x2
:Могила е полна кумити
:таму е Димче Могилче. x2

:Налутил се Селим-ефенди, x2
:спрегнал си коња дорија
:одбрал си аскер најсилен
:утре ќе оди Могила
:одбрал си аскер најсилен
:низ прстен јајце да протни.

:Излези бре Димче Могилче х2
:жената ќе ти ја украдам
:далеку ќе ја однесам x2
:во сарај ќе ја потурчам.

:Ај од тука Селим-ефенди
:ај од тука куче касапско,
:кожата ќе ти ја одерам
:на плевна ќе ја обесам. x2

## Извори


## Надворешни врски
* „Димко Илија Сарванов - Могилчето“, Илустрација Илинден, година 3, книга 7 (27), Софија, септември 1930 година, стр, 12-13
* Песната „Абер ми иде од Могила“ исполнета од разни изведувачи, Pesna.org

Категорија:Македонски војводи
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Родени во 1879 година
Категорија:Починати во 1908 година
Категорија:Борци против грчката вооружена пропаганда во Македонија
Категорија:Учесници во Илинденското востание
3 март (празници)

}}|background-color:}|background-color:transparent}};"
 |valign="top" align="right"|*&nbsp;
 |Национален празник на Република Бугарија
 |-
 |valign="top" align="right"|*&nbsp;
 |Ден на Општина Тетово
|}

3 март
Македонско студенско друштво

**Македонското студенско друштво - Дружба** е асоцијација на македонските студенти и интелектуалци во Софија, Бугарија. Друштвото било формирано кон крајот на 1890 година од страна на македонските студенти во Софија. Негови по истакнати членови биле: Дамјан Груев, Петар Поп Арсов, Христо Поп Коцев, Димитар Мирчев, Никола Дејков и Никола Наумов. Посебна улога при формирањето на друштвото имал Коста Шахов. Асоцијацијата била конспиративна а нејзината дејност требало да се легализира преку издавање на едно списаније.

## Цел на Друштвото

# *Ослободување на Македонија од турското ропство*
# *Формирање на револуционерна организација во Македонија* 
# *Врбување на истомисленици и нивно препраќање во Македонија* 
# *Издавање на едно списание што ќе се спротивстави не само на турскиот терор, туку и на туѓите пропаганди што го цепат македонскиот народ на Бугари, Грци и Срби* 

## Распуштање

Во март 1891 година по убиството на бугарскиот министер за финансии Белчев, бугарските власти ги уапсиле Дамајан Груев и Никола Наумов и поради тоа друштвото решило да се самораспушти за да бидат избегнати предвремени жртви. Неколку месеци подоцна од оваа друштво ќе призлезе Лозарското движење

## Извори

Категорија:Македонски организации во дијаспората
Категорија:Историја на македонскиот народ
Категорија:Петар Поп Арсов
Категорија:Македонски емигрантски организации во Бугарија
Историја на Ангола

Ангола е држава во југозападниот дел на Африка. Португалија го истражувала регионот и основала населби и градски подрачја. Во 1482 година португалската експедиција на морепловецот Диогу Кана ги открила бреговите на денешна Ангола. Денешната престолнина Луанда била основана од Пауло Диас се Ноаис во 1576 година. Територија била колонија од 1655 година и Ангола била позната како покраина на Португалија до 1951 година. До средината на 19 век, главната политика на португалците во Ангола главно била насочена кон трговијата со робови. Според некои проценки, во период од 300 години, од земјата биле изнесени повеќе од 5.000.000 робови, главно за намените на Бразил. Кон крајот на 19 век започнале преговори околу оцртувањето на денешните територии на земјата. Овие преговори главно биле водени помеѓу Португалија, Белгија, Германија и Англија. Во текот на 1950 година, во земјата избувнале првите востанија. Како едно од најголемите антипортугалски востанија било онаа од 1961 година, на чие чело застанал Холденом Роберто. Така бил означен почетокот на војната за независност. По војната за независност на Ангола (1961-1974), кој завршил со воен удар во Лисабон, Ангола станала независна од Португалија, и на 11 ноември 1975 година бил склучен договор.

## Наводи
Ивановка

мини|десно|250п|Предната фасада на куќата
[мини|десно|200п|Рахманинов во дворот на Ивановка врши коректура на неговиот [Пијано концерт Бр. 3 (Рахманинов)|Пијано концерт Бр. 3]]
**Ивановка** е куќа и имот близу Тамбов, Русија, летниковец на композиторот Сергеј Рахманинов во периодот помеѓу 1890 и 1917 г. (сè додека не се иселил од земјата). Куќата била дом на неговите аристократски роднини, семејството Сатини. Во оваа идилична атмосфера Рахманинов создал многу ремек-дела од раниот период на своето творештво. 

Од 1982 г. домот е музеј посветен на животот и делото на композиторот.

## Надворешни врски
* За Рахманинов и Ивановка 

Категорија:Куќи во Русија
Категорија:Тамбовска област
Христијански анархизам

**Христијански анархизам** — вид на анархизам во кој авторитетот на Господ се задржува како неопходен и задолжителен во сите сфери на влијание. Авторитетот на Господ над другите е постојан и сеприсутен. Всушност и се задржуваат учењата на Христијанството бидејќи тие сметаат дека самите учења на Исус се анархистички во основа. Овој тип на анархизам е цврсто поврзан со анархо - пацифизмот поради учењето на невоено постигнување на анархистичко општество и слични тематики.

Анархистите кои го практикуваат овој тип на анархија се нарекуваат христијански анархисти. Прв и главен претставник на Христијанскиот анархизам е Лав Николаевич Толстој.

## Надворешни врски
* Jesus Radicals
* Jesus Manifesto: Christian Anarchism and New Monasticism
* CatholicAnarchy.org 
* Psalters 
* The Apostles Creed 
* "Jesus Is an Anarchist", James Redford, *[[Social Science Research Network]]* (*SSRN*), October 17, 2009; mirror link here.  Or in HTML format here. 
* The Kingdom of God Is Within You by Leo Tolstoy  Free e-text English translation
* Tolstoy's Legacy for Mankind: A Manifesto for Nonviolence, Part 1 
* Tolstoy's Legacy for Mankind: A Manifesto for Nonviolence, Part 2 
* Totalitarian Daydreams and Christian Humanism
* Kenneth Rexroth, Communalism: From Its Origins to the Twentieth Century
* Student Christian Movement
* "Life and Morals of Jesus of Nazareth" University of Virginia Library
* prayer-i58  Christian-based anti-capitalist network
* "''Paul, anarchiste éclairé''", by Dr Yves MARIS 
* When the State is Ultimate
* Vine and Fig Tree Christian Anarchist Homepage
* group of anarcho christians in google groops
* Articles on Christian Anarchism


Анархизам
Анархизам
Анархизам
Историја на Бенин

Дахомејското кралство било формирано од различни етнички групуи на абомејското плато. Историчарите тврдат дека несигурноста произлезена од тргувањето со робови придолено до масивно иселување на народот во модерниот град Абомеј, вклучувајќи и луѓе од етничките групи Аџа и Гбе за кои се верува дека го основале градот. Аџаците и Фоните создале нова етничка група именувана како Дахомејци. И покрај тоа што основачите на земјата биле во почетокот против ропството, сепак трговијата со робови била активна во регионот на Дахомеј во продолжение на триста години.

Кон средината на 19 век, земјата започнала да ја губи својата регионална надмоќ, кое и дозволило на Франција да завладеат со територијата во 1892 година. Во 1899 година земјата станала дел од колонијата Француска Западна Африка. Во текот на 1958 година земјата добила автономија под името Република Дахомеј, а по само две години, на 1 август 1960 година земјата ја прогласила и својата независност. Во текот на следните дванаесет години, земјата била опфатена со етнички конфликти, проследена со неколку државни удари и преврати, при кое доминирале трите основни фигури: Суру Арити, Јубер Мага и Жастен Ахомадегбе. Трите страни се согласиле да формираат претседателски совет по 1970 година. Но во 1972 година се случил воен реврат кој бил воден од страна на Матео Кереку. Така милитаристите го ставиле почетокот на комунистичката ера на земјата. По зазимањето на власта земјата била преименувана во Народна Република Бенин (1975 година). Сепак, кон крајот на 80-тите од минатиот век, Кереку решил да ги изостави комунистичките идеи по големата економска криза на земјата, враќајќи го парламентарниот капиталистички систем во 1990 година. Но на изборите во 1991 година тој бил победен од Никефор Согло, со кое станал првиот африкански претседател којшто својата функција ја напуштил преку избори. Тој повторно се вратил на власт во 1996 година по изборите, а истото го забележил и во 2001 година. На изборите во 2006 година не учествувале ниту Кереку ниту Согло, бидејќи според уставот на земјата немале право заради својата возраст.

## Наводи


Категорија:Француска Западна Африка
Историја на Брегот на Слоновата Коска

Главно поради густите тропски шуми, Брегот на Слоновата Коска во минатото бил минимално населен. Пред доаѓањето на колонизаторите, за историјата на земјата не се знае многу. Сепак, постојат индикации дека на просторот на денешната држава имало живот во Горниот Палеолит  (15.000 до 10.000 п.н.е.), или пак во текот на Неолитот Првата пишана историја се добива од хрониките на трговците од Северна Африка, кои навлегувале кон внатрешноста на Африканскиот континент продавајќи сол, злато и робови. Во времето кога Суданската империја го прифатила исламот како официјална религија, познато е дека ширењето на верата започнало да се практикува и во Брегот на Слоновата Коска.

Народот *Кру* мигрирал од Либија во околу 1600 година, *Сеноуфо* и *Лоби* мигрирале кон Буркина Фасо и Мали. Во текот на 14 век се појавиле можеби првите трговски центри, главно во северниот и североисточниот дел на земјата. Првите европски граѓани кои се појавиле на бреговите на денешната земја биле португалските трговци. Сепак тие подоцна биле отстранети од страна на Французите, кои во текот на 1843 година изградиле на бреговите воена база, а во 1893 година територијата била објавена за француска колонија под името Брег на Слоновата Коска. Во 1895 година, територијата станала дел од Француска Западна Африка. Во текот на XVIII век и XIX век, народот *Акан* мигрирал од Гана, населувајќи се на источните делови од земјата, а пак народот *Малинка* мигрирал од Гвинеја во северозападниот дел на земјата.

Земјата својата неависност ја добила на 7 август 1960 година. Во 1986 година парламентот на земјата изгласил решение според кое бил забранет превод на земјата при меѓународна употреба. Затоа, денеска во меѓународен план се користи името *Кот д`Ивоар*.

## Наводи


Брегот на Слоновата Коска
Свети Кристофер (појаснување)

**Свети Кристофер** може да се однесува на:

* Свети Кристофер, христијански светец.
* Свети Кристофер, остров во Карибите.
Ѓорѓи Ицоски

**Ѓорѓи Ицоски** (р.  во Крушево) — македонски биатлонец и крос-кантри скијач.

Ицоски ја започнал својата кариера во клубот од својот роден град, „Мусица“, а од 2007 година по неколкугодишната кариера во нордиско трчање се појавил на Европското првенство по биатлон (Банско, Р. Бугарија) каде бил рангиран на 19 место во дисциплината спринт. Истата година настапил на Светскиот куп во биатлон каде се пласирал на 65. место. Во 2007/08 сезона Ицоски дебитира на Светско првенство. Тој настапи на првата биатлон трка воопшто во историјата на македонскиот биатлон во Оберхов каде што заврши на 97. место. Малку подоцна тој бил 90. на спринтот во Антхолц, Швајцарија, досега неговиот најдобар резултат во Светскиот куп. Во Естерсунд, Шведска, Ицоски завршил на 107. позиција, во спринт беше 111-ти. На  Светското првенство 2008 година во Нове Место тој е рангиран на 72. во сингл и 77. во спринт.

Ицоски е активен и како крос-кантри скијач од 2002 година, каде истата 2002 учествуваше на Светското јуниорско првенство во Шонах, Германија но без значајни резултати. Подоцна тој учествува на FIS трки  и на Балканскиот  Куп со добри резултати. Во 2003 година настапи на Светското првенство во Вал ди Фиеме постигнувајќи го својот најдобар резултат -71. место во спринт. 2005 во Минхен беше 85 на спринтот. По третпат, тој учествуваше на Светски куп, овојпат одржан во Либерец, но не ја заврши трката. Во 2008 година на Македонското републичко првенство (Крушево, Р Македонија) го освоил првото место и покрај тоа што на половина од трката бил петти. 
Во 2009 година на Светското првенство во биатлон (Пјонгчанг, Ј. Кореја), завршува на  112 место во спринтот. 
За жал Ицоски и покрај обезбедената норма за настап на Олимписките игри во Ванкувер, тој не учествувал

Категорија:Македонски скијачи
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Луѓе од Крушево
Историја на Буркина Фасо

Последните археолошки октритија од 1973 година, во северозападните делови на денешната земја Буркина Фасо, покажале дека земјата била населена уште пред 14.000 години. Пред околу 3.600-2.800 години во земјата се појавиле првите земјоделци и населени места. Во текот на 15 век и 16 век, Буркина Фасо била вклучена во составот на Кралство Сонгхај. Во текот на тој период, во регионите започнал да се распространува исламот. Во следните години, поголемиот дел од земјата била дел од кралството на мосите, народ кој денеска го претставува мнозинството во земјата и за кој се претпоставува дека потекнува од Северна Гана.

Во текот на 1896 година, кралството Моси било преземано од страна на Французите. До 1904 година целата денешна земја била под власта на Франција и била вклучена во составот на Француска Западна Африка под името Горна Волта, заедно со Мавританија, Сенегал, Француски Судан (денеска Мали), Француска Гвинеја (денеска Гвинеја), Брегот на Слоновата Коска, Нигер и Дахомеј (денеска Бенин).

Во времето на Првата светска војна, жителите на денешната земја војувале на страната на Французите. Во 1919 година Горна Волта се одделила како самостојна колонија, до 1932 година, кога била соединета со Мали, Брегот на Слоновата Коска и Нигер. Во 1958 година земјата била прогласена за република во рамките на француската управа. Својата независност Горна Волта ја добила на 5 август 1960 година. Од истата година земјата станала член на ООН.

Првиот претседател бил Морис Јамеого, претседател на Демократскиот сојуз. На таа функција Јамеого останал до јануари 1966 година кога главно поради политичката и економската криза му бил зададен воен удар. Милитаристичката власт, на чело со Сангуле Ламизана, го распуштил собранието и политичките партии. Но, подоцна сепак повеќепартискиот систем бил воведен и така во 1970 година бил изгласен новиот устав. По ова биле спроведени демократски избори на кои победиле демократите. Претседател на земјата останал Ламизана, а во периодот од 1971-1974 година премиер станал водачот на демократскиот сојуз. Во 1974 година парламентот повтрно бил распуштен, за да во 1978 година биде изгласен повторно нов устав. По само две години се случил нов воед удар од страна на Сеј Зербо. Во следните години земјата била зафатена од постојани конфликти и воени преврати.

Во 1984 година земјата била преименувана во Буркина Фасо.

## Наводи
Историја на Габон

Најраното население кое живеело на територијата на денешен Габон се Пигмејците. Но, тие многу бргу биле потчинети од страна на племето Банту, во времето на нивните миграции. Така, неколку групи од племето Банту се населиле во Габон. Португалските трговци на бреговите од земјата пристигнале некаде околу 15 век. Брегот потоа станал центар за трговија со робови, главно наменети за потребите на Франција, Холандија и Англија. Во 1885 година Габон бил заземен од страна на Франција. Во 1910 година земјата станала дел од Француската Екваторска Африка, која постоела до 1959 година. Својата независност земјата ја добила на 17 август 1960 година.

По добивањето на независност, во земјата биле формирани две политички партии: демократи и социјалисти. Во првите слободни избори, што се одржале под парламентарен систем, ниту една страна не била во состојба да освои мнозинство; водачите потоа се согласиле да формираат заедничка влада.

На 11 мај 2021 година, делегација на Комонвелтот отпатувала во Габон, додека Али Бонго го посетил Лондон за да се состане со генералниот секретар на организацијата, која обединува 54 земји од англиското говорно подрачје.

## Наводи


Категорија:Француска Екваторска Африка