open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Хеме транспортер

**Хеме транспортер** е протеин кој доставува хем до различните делови на биолошката клетка за кои њ потребен.

Хемот е главен извор на железо во исхраната кај луѓето и другите цицачи, а неговата синтеза во телото е добро разбрана, но патеките на хем не се толку добро разбрани. Веројатно е дека хемот е цврсто регулиран поради две причини: токсичната природа на железото во клетките и недостатокот на регулиран екскреторен систем за вишокот железо. Затоа, разбирањето на хемските патишта е важно за разбирање на болестите како што се хемохроматоза и анемија.

## Транспорт на хем
Членовите на семејството носители на растворени супстанци SLC48 и SLC49 учествуваат во транспортот на хем низ клеточните мембрани (АТПаза што пренесува хем).

SLC48A1-исто така познат како Хеме-одговорен ген 1 (HRG1)-и неговите ортолози првпат се идентификувани како семејство транспортер на хем преку генетски екран во C.elegans. Протеинот играл улога во мобилизирање на хем од лизозомот до цитоплазмата. Бришењето на генот кај глувците довело до акумулација на хем кристали наречени хемозоин во лизозомите на коскената срцевина, црниот дроб и спленичните макрофаги, но не е познато дека генот е поврзан со човечка болест.

FLVCR1 првично е идентификуван како рецептор за вирусот на леукемија кај мачките, чие генетско нарушување довело до анемија и нарушување на транспортот на хем. Се чинело дека ги штити клетките во фазата CFU-E со извоз на хем за да се спречи токсичност на хем. Ретки хомозиготни мутации резултираат со автосомно рецесивна атаксија на задната колона со ретинитис пигментоза.

FLVCR2 е тесно поврзан со FLCVR1, а експериментите со генетска трансфекција покажаат дека тој транспортирал хем. Мутациите во генот се поврзани со пролиферативна васкулопатија и хидраненцефали-хидроцефаатн синдром (PVHH, исто така познат како Фаулер синдром).

Поврзани гени SLC49A3 и SLC49A4 се помалку добро карактеризирани функционално, иако SLC49A4 исто така е познат како нарушен во бубрежниот канцер протеин 2 или RCC4 поради поврзаноста со рак на бубрежни клетки.

## Наводи

Категорија:Гени
Категорија:Генетика
Цитотаксономија

[мини|Клетката во [анафаза хромозомите се делеле и кинетохора микротубулите се намалувале.]]
**Цитотаксономијата** е класификација на организми користејќи компаративни студии на хромозомите за време на митоза.

## Опис
Цитотаксономијата е гранка на таксономијата која ги користи карактеристиките на клеточните структури за да ги класифицира организмите. Во цитотаксономијата, хромозомската конфигурација на организмот е најшироко користен параметар за да се заклучи врската помеѓу два организми. Заклучокот за врските на видовите се заснова на претпоставката дека тесно сродните видови споделуваат слични карактеристики во нивната хромозомска поставеност (наведени како кариотип). Со анализа на сличностите и разликите во хромозомите, еволуцијата на кариотипот и еволуцијата на видовите може да се реконструираат.

Бројот, структурата и однесувањето на хромозомитесе од голема вредност во таксономијата, при што бројот на хромозомите е најшироко користен и најцитиран карактер. Броевите на хромозомите обично се одредуваат во фазата на метафаза за време на митозата. Вообичаено, се референцира диплоидниот хромозомски број (2n), освен ако се работи за полиплоидна серија во кој случај се цитира основниот број или бројот на хромозоми во геномот на оригиналниот хаплоид. Друг корисен таксономски карактер е положбата на центромерот. Мејотичкото однесување може да ја покаже хетерозиготноста на инверзиите. Ова може да биде константно за таксон, нудејќи дополнителни таксономски докази.

Често, цитолошките докази се придружени и зајакнати со други анализи, вклучително и геномика и филогении базирани на ДНК.

Цитологијата придонесува за следење на еволутивната историја на многу организми, особено примати и цветни растенија. Како пример, споредбите на кариотипот во голема мера ја разјасниле еволуцијата на *Arabidopsis thaliana* и на шафранскиот качунка, иако имало многу повеќе студии кои заслужувале да се истакнат.

## Наводи

Категорија:Генетика
Преосетлива локација

мини|500x500пкс| DNase I хиперсензитивно место во хроматин
Во генетиката**, хиперсензитивното место** е краток регион на хроматин и се открива со неговата супер чувствителност на расцепување со DNase I и други различни нуклеази (DNase II и микрококни нуклеази). Во преосетливите места, нуклеозомалната структура е помалку набиена, зголемувајќи ја достапноста на ДНК за врзување со протеини, како што се факторите на транскрипција и ДНаза I. Овие места се одговорни за многу наследни тенденции.

## Локација
Преосетливите места се наоѓаат на секој активен ген, а многу од овие гени често имаат повеќе од една преосетлива локација. Најчесто, хиперсензитивните места се наоѓаат само во хроматинот на клетките во кои се изразува поврзаниот ген, а не се јавуваат кога генот е неактивен.

Во ДНК што се транскрибира, 5'хиперсензитивни места се појавуваат пред да започне транскрипцијата, а секвенците на ДНК во преосетливите места се потребни за генска експресија. Забелешка: преосетливите места претходат на активните промотери.

Преосетливите места се генерирале како резултат на врзувањето на факторите на транскрипција кои ги поместувале хистонските октамери.

Тие исто така може да се лоцираат со индиректно означување на крајот. Фрагмент од ДНК се сече еднаш на преосетливото место со DNase и на друго место со рестриктционен ензим. Потоа се мери растојанието од познатото место за ограничување до пресекот на DNase за да се даде локацијата.

## Наводи

Категорија:Молекуларна биологија
Категорија:Генетика
Хилпда

**Поврзани со капки липиди кои се индуцирале од хипоксија** (**Hilpda**, исто така познат како **C7orf68** и **HIG-2**) бил протеин кој кај луѓето бил кодиран од генот HILPDA.

## Откритие
HILPDA првично бил откриен на екран за да се идентификувале новите гени кои се активирале со низок притисок на кислород (хипоксија) во човечки клетки на рак на грлото на матката. Протеинот се состоел од 63 аминокиселини кај луѓето и 64 аминокиселини кај глувците.

## Изразување
HILPDA се произведувал од бројни клетки и ткива, вклучувајќи ги и клетките на ракот, имунолошките клетки, масните клетки и клетките на црниот дроб. Нискиот притисок на кислород (хипоксија), масните киселини и бета-адренергичните агонисти ја стимулирале експресијата на HILPDA.

## Функција
Скоро сите клетки имале способност да складираат вишок енергија како маснотии во посебни структури во клетката наречени капки липиди. Формирањето и разградувањето на капките липиди било контролирано од различни ензими и протеини поврзани со капки липиди. Еден од протеините поврзани со капки липиди бил HILPDA. HILPDA делувал како регулаторен сигнал кој го блокирало распаѓањето на резервите на маснотии во клетките кога надворешното снабдување со маснотии било големо или достапноста на кислород била мала. Во клетките, HILPDA се наоѓал во ендоплазматскиот ретикулум и околу капките на липидите. Студиите за стекнување и губење на функцијата покажале дека HILPDA промовирала складирање на маснотии во клетките на ракот, макрофагите и клетките на црниот дроб. Овој ефект барем делумно се постигнувал со потиснување на распаѓањето на триглицеридите преку инхибиција на ензимот масна триглицерид липаза. Врзувањето на HILPDA за масната триглицеридна липаза се случувала преку конзервираниот N-терминален дел на HILPDA, кој бил сличен на регион во протеинот G0S2.

## Клиничко значење
Недостатокот на HILPDA кај глувците кои се склони кон развој на атеросклероза довел до намалување на атеросклеротичните плаки, што сугерирало дека HILPDA можел да биде потенцијална терапевтска цел за атеросклероза. Дополнително, HILPDA можел да биде наменет за третман на безалкохолни масни заболувања на црниот дроб.

## Наводи

Категорија:Генетика
Категорија:Белковини
Крајни Камен

**Крајни Камен** — планински врв на планината Караџица, на планинскиот масив Мокра во средишниот дел на Република Македонија. 

## Местоположба и одлики
Крајни Камен е врв кој се наоѓа на северозападниот дел на сртот на планината Караџица кој се издигнува високо над долината на Оча во Порече на запад и големата карстна Велешка Рупа на исток, додека во неговата најнепосредна близина на север е познатиот врв Миленков Камен (2.217 м.н.в), а веднаш на југ од него се распостила прекрасната и многу малку познатата висорамнина Боро Поле во најстрого заштитеното подрачје на природниот резерват Јасен. . Соодветно според своето име врвот Крајни Камен, кој што е висок 2.093 метри, го претставува крајниот и последен карпест и каменест гребен почнувајќи на север од Уши и Мирска Вода преку Миленков Камен, после кој на југ започнува да се протега пространото карстно Боро Поле кое е исполнето со бројни борови, смреки и изобилство на планински чај. Пристапот до врвот Крајни Камен е многу тежок како поради фактот што нема патека, ниту извори со вода во непосредната околина така и поради тоа што тој припаѓа и е на самата граница на најстрого заштитената зона на природниот резерват „Јасен“ во која што долги години пристапот бил најстрого забранет, што делумно е случај и денес. До Крајни Камен може да се пристапи од селото Патишка Река во Скопско скршнувајќи и продолжувајќи кон југ од обележаната патека која води до врвовите Миленков Камен и Мирска Вода, а од таму преку Боро Поле и месноста Сугаре Пештера кон запад низ густи шумовити предели може да се продолжи кон напуштените села Тажево и (Боровска) Брезница во недопрената дивина на Порече. При ведри и сончеви услови од врвот Крајни Камен се пружа прекрасна глетка во која може да се видат голем број на високи планини во западна Македонија започнувајќи од Пелистер, Галичица, Јабланица, Стогово, Бистра, Кораб, цела Шар Планина, Челоица со Добра Вода, Сува Гора и долината на Треска во Порече како на дланка.

## Искачување
Патека на движење: с. Патишка Река (950 м.) – чешма – Млада Бука – Вртигол – бачила (соѕидан извор на вода во долот под патеката) – Велешка Рупа (голема вртача) – Краен Камен (2093 м.) 

*Должина: 22,6 км (18,5 км)  
*Времетраење: 8 часа  
*Вкупна висинска разлика: 1938 м.  
*Вода: на 2 места.

## Наводи


Крајни Камен
Категорија:Караџица
Категорија:Мокра
Камео

[мини|255x255пкс|Психолошката драма од 1945 г. „[Маѓепсан (филм од 1945)|Маѓепсан“ содржи камео на режисерот Алфред Хичкок во кој тој излегува од лифт. ]]
**Камео** — ненадејно кратко појавување на позната личност (режисер, политичар, музичар итн.) во филмска или театарска претстава. Најчесто дадената личност се игра себеси и не е спомната во списокот на глумци во воведот на филмот. Многу од овие улоги се мали, без дијалог и се должат на придонесот на личноста кон предметната творба. Зборот доаѓа од камеја — ситна резба (барелјеф) на скапоцен камен. 

Понекогаш кинорежисерот игра помала улога во сопствениот филм. Примери за такви режисери се: Алфред Хичкок, Стен Ли, Питер Џексон, Квентин Тарантино, Џорџ Лукас, Уве Бол, Мајкл Беј, Леонид Гајдај, Такеши Китано, Тинто Брас, Серџо Леоне, Кевин Смит, Никита Михалков, М. Најт Шјамалан, Оливер Стоун, Стивен Кинг, Чарли Чаплин и други.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Сценска уметност
Категорија:Филмски и видео поими
Категорија:Филм
Категорија:Телевизија
Синдром на прстенест хромозом 14

**Синдромот на прстенест хромозом 14** е многу ретка абнормалност на човечкиот хромозом. Се случува кога еден или двата теломери кои ги означуваат краевите на хромозомот 14 се изгубени, дозволувајќи им на новите непокриените краеви да се спојат и да формираат прстенест хромозом. Може да предизвика голем број на сериозни здравствени проблеми.

## Симптоми и знаци
Најчестите симптоми се интелектуална попреченост и повторливи епилептични напади кои се развиваат во детството или раното детство. Типично, нападите се отпорни на третман со антиепилептични лекови. Други симптоми може да вклучуваат:

* Микроцефалија
* Лимфедем
* Абнормалности на лицето
* Имунолошки недостатоци
* Абнормалности на мрежницата
* Бавен раст
* Низок раст

## Причина
мини|140x140пкс| Теломер-структура
лево|мини|100x100пкс| Хр 14
Синдромот е предизвикан од губење на генетскиот материјал во близина на крајот на долгиот крак (q) на хромозомот 14. Прекинот што предизвикува губење на теломерите се случува блиску до крајот на хромозомот и се нарекува *конституционален прстен*. Овие прстени се појавуваат спонтано (ретко се наследуваат).

Генетската абнормалност се јавува случајно во сперматозоидите или во јајце клетките,но може исто така да се појави и во раниот ембрионски раст, доколку се појави за време на ембрионалниот раст, прстенестиот хромозом може да биде присутен само во некои клетки на една личност.

## Дијагноза
Дијагнозата се постигнува со испитување на структурата на хромозомите преку кариотипизација; додека после раѓањето, може да се направи следново за да се утврди дијагнозата на состојбата:

* МНР
* ЕЕГ

## Менаџирање
мини|130x130пкс|  Тип на антиконвулзиви (карбамазепин)
Кога се работи за управувањето со синдром на прстенестиот хромозом 14, антиконвулзивни лекови за напади, како и соодветна терапија за спречување на респираторни инфекции кај засегнатата единка се *мерки* за управување кои што може да се преземат.

## Епидемиологија
Синдромот на прстенестиот хромозом 14 е исклучително редок, вистинската стапка на појава е непозната (бидејќи е *помала од* 1 на 1.000.000), но има најмалку 50 документирани случаи во литературата.

## Поврзано

* Синдром на прстенест хромозом 18
* Синдром на прстенест хромозом 20

## Наводи

## Дополнителна литература

* 
* 

## Надворешни врски

Категорија:Синдроми
Категорија:Ретки болести
Категорија:Вродени пореметувања
Зулица

**Зулица** — историско село во Прилепско, денес во крајниот јужен атар на селото Лопатица, Општина Битола.

## Географија
Селото се наоѓало северозападно од Битола, на десниот брег на Шемница. Лежело меѓу Лопатица на север и Габалавци на југозапад.

## Историја
Селото се среќава во османлиските дефтери како *Зулуса* со 60 домаќинства.

На австроунгарската воена карта е означено како *Зулица* (Zulica).

Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) ја завел *Зулица* како село со 3 куќи во кои живееле 6 македонски семејства со 31 лице (17 машки и 14 женски).

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Зулица* живееле 254 Македонци христијани и 200 Арнаути муслимани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Жулица* е претставена како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскииот санџак со 4 куќи.

На почетокот на XX век целото село било под е врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Зулинца* (Zoulintza) имало 16 Македонци, сите под егзархијата.

По отпишувањето на Зулица, нејзиниот атар влегол во атарот на Лопатица.

## Наводи

†
†
Категорија:Историски села во Македонија
Категорија:Лопатица (Битолско)
Буково (Ресенско)

**Буково** — историско село во Ресенско, денес во крајниот јужен атар на селото Свиништа, Општина Охрид.

## Географија
Селото се наоѓало во густа букова шума на планински превој меѓу Галичица од југ и Плакенска Планина на север, на надморска височина од околу 1.200&nbsp;м. Лежело кај изворите на Крива Река, под врвот Бандера. Денес местото е на самата граница со Општина Ресен (крајниот источен агол на атарот на Горно Крушје).

## Историја
Буково било старо македонско село кое порано било православно. Во турските дефтери од 1519 г. селото се спомнува со 44 православни семејства, а во 1583 г. се води со 40 православни семејства.

Во втората половина на XVIII век населението овде живееле Македонци-муслимани, а потоа се населиле и Албанци-муслимани. Во турските документи се спомнува дека селото било дервенџиско (биче чувари на превојот).

На австроунгарска воена карта е означено како *Буково* (Bukovo).

Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) го звел *Буково* како село во Ресенската каза со 17 куќи на Македонци-муслимани, чие машко население се состоело од 70 лица.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека 1873 г. во *Буково* (Boukovo) е село во Ресенската каза со 15 домаќинства во кои живеат 32 жители муслимани. 

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Буково*, Ресенска нахија на Битолската каза, жвееле 120 Македонци христијани. 

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Буково* е претставеноа како чисто албанско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 91 куќа. Лев Огненов во 1902 г. го води Буково со 41 куќа сочинета од 199 жители.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Буково (*Bukovo*) имало 210 Албанци. Според Георги Трајчев во 1912 г. селото имало 25 куќи во кои живееле 163 Албанци.

Селото е засекогаш напуштено за време на Балканските војни кога неговото население се иселило во Охрид и Ресен. По отпишувањето на Буково, неговиот атар влегол во атарот на Свиништа.

## Наводи

†
†
Категорија:Историски села во Македонија
Категорија:Свиништа
Ак Бунар (Солунско)

**Ак Бунар** или **Акбунар** (, *Аспровриси*; до 1926 г. *Ακ Μπουνάρ*, *Ак Бунар*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес на територијата на Општина Даутбал на Солунскиот Округ во Централна Македонија, Грција. Денес е населба на градот Даутбал. Порано било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Акбунар е северна населба на Даутбал, сместена во поножјето на планината Балџа. Тука се наоѓаат Првата и Втората гимназија на Даутбал.

## Историја
мини|десно|Археолошки наоди од Ак Бунар
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Ак Бунар било мало македонско селце во Вардарската нахија на Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ак Бунар (Ac Bounar) има 8 домаќинства сочинети од 35 жители Македонци. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Ак Бунар живееле 70 Македонци христијани.

Населението било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ак Бунар (Ak Bounar) имало 80 Македонци, сите под патријаршијата. Според Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“), пред Балканските војни Ак Бунар се состоел од 3 македонски куќи.

### Во Грција
Во текот на Втората балканска војна во 1913 г. селото настрадало од грчката војска, поради што во 1913 г. тоа се води како напуштено. Истата година селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Нешто подоцна селото е обновено кога во него се доведени грчки колонисти, така што во 1920 г. во него се попишани 40 лица. Потоа тука дошле уште грчки колонисти, за во 1928 г. да порасне на 61 жител. Во 1926 г. Ак Буунар (*бел бунар* на турски) е преименуван во Аспровриси, што е буквален превод.

Во 1940 г. селото не се води како одделно бидејќи е вбројано во жителите на Балџа, но на следните пописи тоа се брои за одделно. Некаде 1980-тите Ак Бунар припоен кон Даутбал како негов северен дел.

## Население

## Наводи

Категорија:Историски села во Даутбал
Трите Ана

**Трите Ана** (, *Строфи*; порано *Τρία Χάνια*, *Трија Ханија*; , *Уч Ханлар*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес на територијата на Општина Даутбал на Солунскиот Округ во Централна Македонија, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, во областа Вардарија. Лежело на 2 км северозападно од Додулари, од северната страна на денешната магистрала „Егнатија“, близу местото каде патот ја пресекува реката Галик.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Трите Ана прво било самостојно село, а потоа станало чифлик. Ановите продолжиле да работат. Жителите се занимавале со опслужување на патниците како самарџии, потковувачи, готвачи. На крајот од XIX век Трите Ана било мало македонско село во Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Притле Хана* (*Pritlé-Hana*) е село со 10 домаќинства сочинети од 50 жители Македонци.

Меѓу 1896 и 1900 г. селото прешло под врховенството на Бугарската егзархија.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Трикала* имало 215 жители Македонци. Целото население на селото било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Трите хана* (Trité-hana) имало 40 Македонци, сите под егзархијата.

Селото било подложено на напади од андартските чети на Гоно Јотов и Апостолис Матопулос.

Во 1905 г. Триете Ана е речиси напуштено. Во него се попишани 9 жители, кои веројатно стопанисувале со последата куќа на тоа подрачје, закупена од еврејскиот претприемач Саул Модијано.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. На пописот од истата 1913 г. во селото се заведени 50 жители, а исто толку биле избројани и во 1920 г. Малку подоцна Трите Ана се распандало неговите жители се преселиле во соседното Ново Село.

## Наводи

Категорија:Историски села во Даутбал
Прнар (поранешно село)

**Прнар** или **Прнар Маала** ( или *Πουρνάρ Μαχαλέ*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес на територијата на Општина Даутбал на Солунскиот Округ во Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се во областа Вардарија во Солунското Поле. Лежело во североисточното подножје на планината Балџа, јужно од источно од Џумаја и јужно од Даутли.

## Историја

На крајот на XIX век Прнар било чисто турско село во Солунска каза.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 150 жители, сите Турци.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 450 жители кои во 1920 г. се свеле на само 48 жители бидејќи селото настрадало во Првата светска војна.

Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор преостанатото население е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци. Така, во 1928 г. во Прнар имало 43 дојденски семејства сочинети од 184 лица. Според други извори, истата година селото имало 200 жители од 39 грчки доселенички семејства, и тоа 37 од Источна Тракија, 1 од Понд и 1 од Мала Азија.

Во 1940 г. во Прнар се попишани 294 лица, а на пописот од 1951 г. во него се водат 289 жители. Во понатамошните пописи селото веќе го нема бидејќи се споило со Даутли.

Северно од местото се наоѓа црквата „Успение на пресв. Богородица“, која е единствената здрава градба останата од селото.

## Наводи

Категорија:Историски села во Даутбал
Трамадол

**Трамадол е** опиоиден аналгетик и инхибитор на репреземањето на серотонин–норепинефрин (SNRI) кој се користи во третманот на умерено силна болка. Кога се зема преку уста во вид на формулација со брзо ослободување, дејството започнува во текот на првиот час. Достапен е и во инјектибилна форма. Исто така достапен е и во комбинација со парацетамол (ацетаминофен).

Во 2024, е шеесет и осми најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 61.000 рецепти.

## Наводи

Категорија:Аналгетици
Категорија:Фенолни етри
Камара

**Камара** () — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес на територијата на Општина Даутбал на Солунскиот Округ во Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало северно од Балџа и јужно од Воловод.

## Историја
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Камара* (Camara) било село со 15 домаќинства сочинети од 73 жители Грци.

На почетокот на XX век селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Камара (Kamara) имала 88 Македонци и 5 Грци.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. во селото се заведени 10 лица, кои во 1920 г. нараснале на 49.

Во меѓувреме изгледа дека селото се распаднало. Тоа не се спомнува на пописот од 1928 г., а во 1940 г. се води со само 7 жители, што, според Тодор Симовски, ова укажува на фактот дека тогаш веќе било приватен имот. Камара подоцна не се спомнува, што значи дека е отпишана.

## Наводи

Категорија:Историски села во Даутбал
HLA-DR2

**HLA-DR2** (DR2) од системот на серотип HLA - DR, е широк антигенски серотип кој сега е преференцијално покриен со HLA-DR15 и HLA-DR16 серотипната група. Овој серотип првенствено ги препознава генските производи на алелските групи HLA-DRB1*15 и HLA-DRB1*16.

## Серологија

## Асоцијации на болести
**DR2** серотиповите се поврзани со Гудпастеров синдром, системски лупус еритематозус, мултиплекс склероза, и нарколепсија, туберкулоидна лепра ( мулти-резистентна туберкулоза или лепра), улцеративен колитис (јапонски), примарен билијарна цироза и автоимун хепатит. DR2 се наоѓа и кај сите пациенти кои се позитивни на анти-анти-Асн-РНК-синтетаза и хронична интерстицијална белодробна болест.

## Генетска поврзаност
**DR2** е поврзан со HLA-DR51 .

## Наводи

Категорија:Генетика
Категорија:HLA-DR хаплотипови
Џон Тод (британски биолог)

**Џон Ендру Тод** FMedSci FRS (роден на 23 јуни 1958 година) е професор по прецизна медицина на Универзитетот во Оксфорд, директор на Центарот за хумана генетика Добредојдовте и Лабораторијата за дијабетес и воспаление на JDRF / Wellcome Trust, покрај Џефри Чеа соработник по медицина на колеџот Брасеносе. Тој работи и во соработува и со Дејвид Клејтон и Линда Викер за да ја испита молекуларната основа на дијабетес тип 1. 

## Ран живот и образование
Тод е роден на 23 јуни 1958 година. Тој добил диплома за наука (BSc) во биолошките науки од Универзитетот во Единбург во 1980 година. Тој продолжил да студирал биохимија на Универзитетот во Кембриџ, каде што бил надгледуван од Дејвид Еллар, завршувајќи го докторскиот степен по филозофија (PhD) во 1983 година со теза под насловот "Пеницилин-врзувачки протеини за време на растењето и диференцирањето на бацили".

## Награди и почести

## Наводи

## Надворешни врски

* JDRF/WT Лабораторија за дијабетес и воспаление
* Биоресурс на Кембриџ 
* Профил на Институтот за медицински истражувања во Кембриџ
Категорија:Родени во 1958 година
Категорија:Членови на Кралското друштво
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Генетика
Маргарет М. Пери

**Маргарет М. Пери** (1930-2009) била англиски молекуларен генетичар и истражувач на ембриологија на Универзитетот во Единбург, чие истражување го произвело првото топлокрвно животно развиено целосно ин витро.

## Ран живот
Маргарет Мери Пери е родена во Стоктон-Он-Тис и се школувала на Католичкиот колеџ Сент Џозеф во Бредфорд, каде што една директорка основала научна лабораторија. Таткото на Пери бил градежен инженер, а нејзината мајка дипломирала на Универзитетот во Манчестер во 1923 година.

## Кариера во Единбург
Пери дипломирала со диплома по чиста наука (генетика) на Универзитетот во Единбург во 1952 година. Таа продолжила да работи како истражувачки асистент во Институтот за животинска генетика на Универзитетот и објавила истражување за ембриологијата на водоземците со директорот на Институтот C.H. Вадингтон. Во 1975-1976 година таа се приклучи на Истражувачкиот центар за живина на Советот за земјоделски истражувања во Единбург, кој подоцна станал дел од Институтот Рослин.

Во 1988 година, Пери вметнал туѓ генетски материјал во едноклеточни ембриони на пилешко и ги одгледувал до шрафирање „за да се произведе пиле без сопствена лушпа од јајце“, со што го создал првото топлокрвно животно развиено целосно ин витро.   Во 1993 година Пери и Хелен Санг соработувале за да го создадат првиот генетски конструиран петел во светот со генска инјекција. 

Пери зборувал на голем број меѓународни конференции, вклучително и во Полска и Јапонија. Работела и во Франција на техники со електронски микроскоп.

## Личен живот
По нејзиното пензионирање, таа ги посетила Непал, Австралија, Египет и островите Галапагос и често шетала по Висорамнините и Островите.

Маргарет Пери била посветена католик и редовно давала религиозни услуги на пациентите во болницата во Кралската Единбург и болницата Астли Ајнсли. Била член на друштвото Сент Винсент де Пол.

## Наводи

Категорија:Починати во 2009 година
Категорија:Родени во 1930 година
Категорија:Генетика
Чувари на галаксијата (филм)

***Чувари на галаксијата*** () — суперхеројски филм од 2014 г., во режија на Џејмс Ган. Сценариото е напишано од Ган и Никол Перлман врз основа на стриповите на Marvel за суперхеројската екипа од 2008 г. Тој е 10-тиот филм во Кинематографската вселена на Marvel (КВМ), четвртиот во втората фаза. Главните улоги ги толкуваат Крис Прат, Зои Салдања, Дејв Батиста, Вин Дизел и Бредли Купер. Заплетот се сосредоточува на Питер Квил и група вонземски злосторници што бегаат откако ќе украдат моќен артефакт.

## Содржина
Група меѓугалактички злосторници мораат да се обединат за да спречат фанатичен воин со планови да ја исчисти вселената.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Филмови од 2014 година
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски суперхеројски филмови
Категорија:Американски акциони филмови
Категорија:Американски научнофантастични филмови
Т7 РНК полимераза

**Т7 РНК полимераза** е РНК полимераза од бактериофагот Т7 кој го катализира образувањето на РНК од ДНК во насока 5'→ 3'.

## Активност
Т7 полимеразата е екстремно специфична за промоторот и транскрибира само ДНК низводно од промоторот Т7. T7 полимеразата, исто така, бара двоверижна ДНК шаблон и Mg 2+ јон како кофактор за синтеза на РНК. Има многу ниска стапка на грешка. Т7 полимеразата има молекуларна тежина од 99 kDa.

### Промотор
Промоторот е препознаен за врзување и иницирање на транскрипцијата. Консензусот во Т7 и сродните фаги е:
 5' * 3'
 T7 TAATACGACTCACTATAGGGAGA
 T3 AATTAACCCTCTCACTAAAGGGAGA
 K11 AATTAGGGCAACACTATAGGGAGA
 SP6 ATTTACGACACACACTATAGAAGAA
  врзи-------------
          -----------во тоа
Транскрипцијата започнува на гуанинот означен со ѕвездичка.

## Структура
Т7 полимеразата е кристализирана во неколку форми и структурите се сместени во ПДБ. Тие објаснуваат како Т7 полимеразата се врзува за ДНК и ја транскрибира. N-терминалниот домен се движи наоколу додека се формира комплексот на издолжување. ssRNAP има ДНК-РНК хибрид од 8 bp. Јамка за специфичност на бета-фиба (остатоци 739-770 во Т7) го препознава промоторот; заменувајќи го со оној што се наоѓа во T3 RNAP прави полимеразата наместо тоа да ги препознава промоторите на T3.

Слично на другите полимерази на вирусна нуклеинска киселина, вклучително и Т7 ДНК полимераза од истиот фаг, конзервираниот Ц-терминал на T7 ssRNAP користи набор чија организација е споредена со обликот на десната рака со три поддомени наречени прсти, дланка и палец. N-терминалот е помалку зачуван. Формира промотор-врзувачки домен (PBD) со спирални снопови во фагите ssRNAPs, карактеристика што не се наоѓа во митохондријалните ssRNAPs.

## Поврзани протеини
Т7 полимеразата е репрезентативен член на фамилијата **RNAP (ssRNAP) зависна од ДНК со една подединица**. Други членови вклучуваат РНК полимерази на фагот T3 и SP6, митохондријалната РНК полимераза (POLRMT) и хлоропластичната ssRNAP. Семејството ssRNAP е структурно и еволутивно различно од семејството на повеќе подединици на РНК полимерази (вклучувајќи бактериски и еукариотски под-фамилии). За разлика од бактериските РНК полимерази, Т7 полимеразата не е инхибирана од антибиотикот рифампицин. Ова семејство е поврзано со реверзна транскриптаза со една подединица и со ДНК полимераза.

## Нанесување
Во биотехнолошките апликации, T7 RNA полимеразата вообичаено се користи за транскрипција на ДНК што е клонирана во вектори кои имаат два (различни) фагни промотори (на пр., T7 и T3, или T7 и SP6) во спротивна ориентација. РНК може селективно да се синтетизира од која било нишка на вметната ДНК со различни полимерази. Ензимот е стимулиран од спермидин и *ин витро* активноста се зголемува со присуството на протеински носители (како што е BSA).

Со овој систем може да се генерира хомогено означена едноверижна РНК. Транскриптите можат да бидат нерадиоактивно обележани со висока специфична активност и со одредени означени нуклеотиди.

Т7 РНК полимеразата се користи во синтезата на mRNA и sgRNA.

## Поврзано

* Т7 изразен систем

## Наводи
 

## Надворешни врски

* Ензимологија на Т7 РНК полимераза
* OpenWetWare
Категорија:РНК
Левотироксин

**Левотироксин**, исто така познат како **-тироксин**, е синтетска форма на тироидниот хормин тироксин (T4). Се користи во третманот на хипотироидизам, вклучително и на потешка форма позната како микседематозна кома. Може да се користи и во третманот на одредени типови на тироидни тумори. Не е индициран за намалување на телесната тежина. Левотироксинот се зема преку уста или интравенски. Левотироксинот има полуживот од 7.5 денови кога се зема секојдневно, што значи дека се потребни околу шест недели за да се постигне рамнотежна концентрација во крвта.

Несаканите ефекти од прекумерна доза вклучуваат намалување на телесната тежина, проблеми со толерирање на топлина, потење, анксиозност, проблеми со спиењето, тремор и тахикардија. Не се препорачува кај луѓе кои имале скорешен миокарден инфаркт. Употребата за време на бременоста е безбедна. Дозирањето се определува преку редовно мерење на нивото на тиреостимулирачкиот хормин (TSH) и T4 во крвта. Повеќето од ефектите на левотироксинот се јавуваат после неговата конверзија на тријодотиронин (T3).

Левотироксинот за прв пат бил синтетизиран во 1927 година. Се наоѓа на Списокот на есенцијални лекови на СЗО. Левотироксинот е достапен како генерички лек. Во 2024, е дваесет и први најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 379.000 рецепти.

## Наводи

Категорија:Лекови
Категорија:Неопходни лекови според Светската здравствена организација
Без сонце

**„Без сонце“** (француски: *Sans Soleil*) — француски документарен филм од 1983 година, во режија на Крис Маркер (Chris Marker), кој е автор и на сценариото. Иако станува збор за документарен филм, тој е многу повеќе од тоа: истовремено е визуелна медитација, тек на свеста и филмски-есеј. Маркер го структуирал филмот користејќи документаристички снимен материјал, инсерти од јапонски филмови, ТВ емисии и цитати од други филмови. Филмот е директен производ на естетиката карактеристична за крајот на 20 век, но со својот некласичен приод, иновативноста и лиричноста подеднакво е актуелен и денес. Во 2014 година, списанието „Sight and Sound“ го прогласило ова уникатно остварување за трет најдобар документарец на сите времиња, весникот „Daily Telegraph“ во 2019 година го ставил филмот на списокот на стоте најдобри филмови., а во 2023 година, пак, списанието „Time“ го прогласило за еден од најважните филмови во 20 век. 

## Наводи

Категорија: Филмови на Крис Маркер
Категорија: Филмови на француски јазик
Категорија: Филмови од 1983 година
Категорија: Документарни филмови
Категорија: Француски филмови
Хелена Слижинска

**Хелен Слижинска** (родено **Гворек** ) (полски правопис Хелена Шлижињска) (1908-1977) била која спровела значајна и важна работа за истражување на мушичката *Дрософила*.

## Ран живот и кариера
Хелена Гворек е родена во 1908 година во Краков, Полска. Студирала земјоделство на Јагелонскиот универзитет каде д-р Бронислав Марчели Шлижињски бил предавач по генетика. Раководител на одделот во тоа време бил професорот Теодор Марчлевски, кој претходно работел како истражувач на Институтот за генетика на животните во Единбург. Хелен дипломирала со теза за селекција за мушичката *Дрософила*. Во 1936 година се омажила за Слижински и парот добил грант од Фондацијата Рокфелер кој им овозможил да одат на пристаништето Колд Спринг на една година. Слижинска работела заедно со Милислав Демерец, користејќи го новиот метод за лоцирање на гени од преклопувачките недостатоци во хромозомите на плунковните жлезди.

## Кариера во Единбург
Во август 1939 година, семејството Слижински дошле во Единбург за да присуствуваат на Седмиот меѓународен конгрес за генетика, чиј домаќин бил Институтот за генетика на животните под раководство на Френсис Алберт Ели Кру. Сепак, избувнувањето на војната за време на Конгресот го спречило брачниот пар да се врати во Полска и тие останале трајно во Единбург. За време на војната Хелен работела како постар асистент на Катедрата за биологија и генетика на полскиот медицински факултет во Единбург. Кога завршила војната, таа се приклучила на Институтот за генетика на животните како истражувач.

Херман Џеј .

Најпрво во соработка со нејзиниот сопруг, а потоа и самата Хелен ги анализирала плунковните жлезди на потомството на озрачени и хемиски третирани мажјаци, развивајќи техника што ги направила резултатите што е можно посигурни. 

Најзабележителен придонес на Слижинска била нејзината анализа на разликата помеѓу спектрите на хромозомските промени произведени од Х-зраците од една страна и хемикалиите од друга страна.

## Личен живот и смрт
Двојката одржувала контакт со многу други Полјаци кои дошле во Шкотска за време на војната. Слижинска до нејзината смрт била вклучена во општествениот живот на полската заедница.

Хелен се пензионирала рано за да се совпадне со пензионирањето на нејзиниот сопруг, иако и било тешко да се откаже од своето научно истражување. Двојката купила куќа во Тросах и токму тука Слижинска починала од срцев удар откако преживеала неколку тешки напади во болница.

## Наводи

Категорија:Починати во 1977 година
Категорија:Родени во 1908 година
Категорија:Генетика
Категорија:Жени генетичари
Категорија:Полски генетичари
Теорија за хромозоми на Бовери-Сатон

десно|мини| Волтер Сатон (лево) и Теодор Бовери (десно) независно развиле различни делови од теоријата на наследување на хромозомите во 1902 година.
**Теоријата за хромозоми на Бовери-Сатон** (исто така позната како **теорија на наследување на хромозомот** или **теорија Сатон-Бовери**) е фундаментална обединувачка теорија на генетиката која ги идентификува хромозомите како носители на генетскиот материјал. Правилно го објаснува механизмот кој лежи во основата на законите на Менделово наследство преку идентификување на хромозомите со спарените алели (честички) што се бараат со законите на Мендел. Исто така, се наведува дека хромозомите се линеарни структури со гени сместени на одредени места наречени локуси долж нив.

Едноставно се наведува дека хромозомите, кои можат да се видат во сите клетки кои се делат и преминуваат од една генерација на друга, се основа за целото генетско наследство. Во одреден временски период, случајната мутација создава промени во секвенцата на ДНК на генот. Гените се сместени на хромозомите.

## Заднина
 Теоријата за наследување на хромозомите им се припишува на трудовите на Волтер Сатон во 1902 година и 1903 година, како и на независната работа на Теодор Бовери во приближно истиот период. Бовери ги проучувал морските ежови, при што открил дека сите хромозоми мора да бидат присутни за да се одржи правилен ембрионски развој. Работата на Сатон со скакулците покажала дека хромозомите се појавуваат во исти парови на мајчини и татковски хромозоми кои се одвојуваат за време на мејозата и „може да ја сочинуваат физичката основа на менделовиот закон за наследност“.

Оваа револуционерна работа го навела Е.Б. Вилсон во неговиот класичен текст да ја именува теоријата на наследување на хромозомите „Теорија Сатон-Бовери“. Вилсон бил близок со двајцата бидејќи младиот Сатон бил негов ученик, а истакнатиот Бовери бил негов пријател (всушност, Вилсон гореспоменатата книга му ја посветил на Бовери). Иако предноста на именување сега често се менува на „Бовери-Сатон“, има некои кои тврдат дека Бовери всушност не ја артикулирал теоријата до 1904 година.

## Верификација
Предлогот дека хромозомите ги носат факторите на менделовото наследство бил првично контроверзен, но во 1905 година добил силна поддршка кога Нети Стивенс покажал дека „додатниот хромозом“ на сперматозоидите на обичните е одлучувачки за сексуалниот идентитет на потомството, откритие поддржано од нејзиниот ментор Е.Б. Вилсон. Подоцна, Елинор Каротерс документирала дефинитивен доказ за независен асортиман на хромозоми кај еден вид скакулец. Дебатата продолжила, сепак, до 1915 година кога работата на Томас Хант Морган за наследување и генетско поврзување кај мушичката *Дрософилија меланогастер* дала несоборливи докази за предлогот. Обединувачката теорија навела дека шемите на наследување може генерално да се објаснат со претпоставка дека гените се наоѓаат на специфични места на хромозомите.

## Наводи

## Надворешни врски

* Карактеристиките на секој организам се наследуваат од родител преку пренос на ДНК SciTable преку образование за природата.

Категорија:Историја на генетиката
Категорија:Клеточна биологија
Амбелокипи (Солунско)

**Амбелокипи** () — населба северозападниот дел на Солун, Егејска Македонија и седиште на општината Амбелокипи-Менемени. Населението брои 35.846 жители (2021).

## Историја
Населбата е основана во 1922 г. кога тука биле доведени 102 грчки семејства, и тоа 43 од Мала Азија, 32 од Источна Тракија, 20 од Источна Румелија (Бугарија) и 7 од Понд. Во 1928 г. населението пораснало на 216 семејства со вкупно 860 жители, а според други извори на 634 жители.

Во центарот на населбата во 1926 г. е подигната црквата „Св. Ефимија“, но потоа на истото место (почнувајќи од 1931 г.) е изградена црквата „Живоносен Извор“ во која се чува византиската икона на Богородица Патеводителка донесена од доселениците како реликвија.

На почетокот на 1934 г. кон Амбелокипи се присоединети помалите доселенички населби Епталофос, Каистри, Педи и Маргарити кои дотогаш се воделе како одделни. Поради близината до Солун, населбата продолжила да расте. Во 1954 г. Амбелокипи добил статус на градска населба.

## Знаменитости
;Цркви
* „Живоносен Извор“
* „Св. Пантелејмон“
* „Воскресение Христово“

;Друго
* Зејтинлик — големи воени гробишта на Антантата од Првата светска војна

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

* Историја на Амбелокипи 

Категорија:Амбелокипи-Менемени
Благоја Дончев

мини|Благоја Дончев

**Благоја Дончев** ( во  —  во ) — македонски градежен инженер и стопанственик.

Бил долгогодишен претседател на Управниот одбор и генерален директор на Адинг АД Скопје.

## Живопис

Дипломирал на Градежниот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Професионалниот пат го започнал во 1980 година, минувајќи низ сите скалила на компанијата Адинг. Најпрво работел како инженер во лабораторијата, потоа на неколку одговорни раководни позиции, а од 1990 година е избран за директор за техничка примена и инженеринг работи со комерција, односно до 2006 година паралелно ги извршувал и заменичките функции во Управниот одбор на компанијата.

Во 2006 година станал претседател на Управниот одбор и генерален директор на Адинг АД Скопје. Оваа функција ја извршувал 15 години во континуитет, а новиот мандат го започнал во јули 2021 година.

Добитник е на низа награди и признанија за општествено одговорни практики, но и од областите на бизнисот и менаџментот во земјава и странство. Негово последно позначајно признание е добиената награда „Креатори на столетието“ во 2019 година на Средна и Југоисточна Европа за животно дело во развојот на претприемништвото во Македонија.

Во 2004 година бил главен иницијатор за создавање на списанието за градежништво, архитектура и екологија „Порта 3“.

Благоја Дончев зел активно учество и давал постојана поддршка на Стопанската комора на Македонија, како и на поновите мешовити комори како македонско-руската, македонско-бугарската и слични коморски здруженија.

Благоја Дончев починал на 70-годишна возраст, оставајќи зад себе семејство со сопруга, две ќерки и нивните фамилии.

## Наводи

Категорија:Македонски градежни инженери
Категорија:Македонски стопанственици
Разбеснетост (филм)

**„Разбеснетост“** или **„Безумност“** или **„Споулавеност**“ (англиски: *Frenzy*) — американски филм од 1972 година во режија на Алфред Хичкок. Сценариото го напишал Ентони Шафер (Anthony Shaffer) според романот на Артур Ла Берн (Arthur La Bern). Главните улоги ги играат: Џон Финч (John Finch), Бери Фостер (Barry Foster), Алек Мекоуен (Alec McCowen), Ана Меси (Anna Massey), Барбара Леј-Хант (Barbara Leigh-Hunt), Џин Марш (Jean Marsh), Бернард Крибенс (Bernard Cribbens), Вивиен Мерчант (Vivien Merchant) и Клајв Свифт (Clive Swift). Овој интригантен, возудлив и бизарен трилер е првиот филм на Хичкок снимен по неговото враќање во Британија. Филмот е мајсторски режиран и се одликува со прецизен ритам и со живописни ликови. Обработувајќи ја својата омилена тема (невиниот поединец кој мора да ја докажува својата невиност), во позадината Хичкок нуди песимистичка слика на отуѓеното и хаотично британско општество. 

## Содржина
Поради несогласувањата, келнерот Ричард (го игра Финч) дава отказ во пабот, наспроти негодувањето на колешката Барбара (ја игра Меси). Додека полицијата пронаоѓа убиена девојка во Темза, жртва на серискиот убиец наречен „Убиецот со кравата“, Ричард најпрвин го посетува стариот пријател Роберт, сопственик на продавница, а потоа ја посетува својата поранешна сопруга, привлечната Бренда (ја игра Леј-Хант). Изутрината, тој дознава дека Бренда е новата жртва на убиецот. Врз основа на сведочењето на секретарката на Бренда (ја игра Марш), полицискиот инспектор Тим Оксфорд (го игра Мекоуен) заклучува дека Ричард е серискиот убиец. Така, Ричард е принуден да бега, а во тоа му помага Барбара...

## Наводи

Категорија:Британски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1972 година
Категорија:Филмови на Алфред Хичкок
Категорија:Филмови со Џон Финч
Категорија:Филмови со Бери Фостер
Категорија:Филмови со Алек Мекоуен
Категорија:Филмови со Ана Меси
Категорија:Филмови со Барбара Леј-Хант
Категорија:Филмови со Џин Марш
Категорија:Филмови со Бернард Крибенс
Категорија:Филмови со Клајв Свифт
Категорија:Филмови со Вивиен Мерчант
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Лондон
Категорија:Филмови снимени во Лондон
Категорија:Трилери
Подводно заварување

мини|Подводно заварување
**Подводното заварување** и другите подводни задачи се од важно значење за одржување на различни морски структури како што се бродови, подморници, морски платформи и цевководи. Меѓутоа, овие дејности се полни со сложеност и скапа цена поради неизбежните ризици поврзани со човечките нуркачи што работат под вода. Извршувањето на таквите работни места бара значителна работна сила што се состои од висококвалификувани поединци и распоредување на обемна опрема.

Природата на подводната работа бара точно планирање и подготовка за да се ублажат поврзаните опасности. Техниките на неуништливо испитување играат клучна улога во проценката на целокупноста на подводните структури, обезбедувајќи безбедност и доверливост. Дополнително, мокрото подводно заварување е специјализиран процес што се користи за брза и успешна поправка на оштетените структурни компоненти на лице место. Со правилна организација и подготовка, дури е изводливо да се изведуваат сложени заварени споеви под вода, што го олеснува беспрекорното склопување и операциите за одржување.

И покрај предизвиците и ризиците вклучени, подводното заварување и сродните задачи се неопходни за одржување и  на морската инфраструктура. Со користење на напредни техники и придржување до строги безбедносни протоколи, нуркачите и подводните техничари можат да ги надминат пречките и да обезбедат непрекината функционалност и издржливост на важните подводни структури.

## Наводи

## Надворешни врски

* Health and Safety Executive

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Заварување
Категорија:Подводна работа
Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Советски пронајдоци