open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Хабеша кемис

мини|Хабеша кемис
**Хабеша хемис** (  „Кошула“ или „Фустан“) е традиционална облека на жените Хабеша.

Фустанот долг до глужд обично го носат етиопските и еритрејските жени на формални настани, празници и покани, и се нуди во многу регионални варијанти. Има сложен вез по должината на рабовите. Материјалот е памучен и најчесто е достапен во бои како, бела, сива или беж.  Многу жени, исто така, завиткуваат шал наречен *нетела* околу свечената облека.

Хабеша хемис влијаела на дизајнот на *[[дашики]]* од 20 век. Дашики е роден од восочен дезен од холандскиот дизајнер Тон ван де Манакер за холандската Вилско. Моделот за печатење на Ван де Манакер бил инспириран од свилените извезени туники што ги носеле христијанските етиопски благороднички во 19 век.

## Поврзано
* Бернос
* Церемонија на кафе
* Култура на Етиопија
* Култура на Еритреја
* Дашики

## Наводи

## Надворешни врски

* Етиопска облека  Archived   во средното училиште Монтгомери Блер
* Статија за луѓето од Етиопија Амбасада на Етиопија во Јапонија  

Категорија:Народни носии
Категорија:Етиопска облека
Категорија:Еритрејска облека
Турски шалвари

мини|Мажи облечени во шалвари фотографија направена во студио од 1873 година во Истанбул
**Турски шалвари,** **турски панталони** или **димии** ― традиционални широки панталони цврсто собрани кај глуждот. Тие се дел од турската народна носија.

Карактеристично е што мажите носат и традиционален лабав капут, наречен *џуба*, преку шалварите. 

Мустафа Кемал Ататурк го модернизирал начинот на облекување во Турција во 1920-ти години како дел од неговите реформи. Меѓутоа сепак, мажите и жените сè уште носат шалвари во многу области на Турција. 

Слични панталони во различни култури вклучуваат форми како шалвари камиз, патиала шалвари, шинтиџан, шалвари, балон панталони, панталони со спуштено меѓуножје, и други.

## Потекло
Етимологијата потекнува од грчкиот збор *саравара* (), што води потекло  од скитскиот **šarabāra*, и двата значат „скитски панталони“, ова укажува дека облеката била воведена преку номадската култура на турските народи, втемелени во сложениот турко- скитски синкретизам.  

## Во женската носија
Традиционалната женска носија во Турција ги вклучува шалварите, кои се комбинираат со горна облека од различни стилови и должини. Овој тип носија доминира уште од времето на отоманскиот период. Шалварите се карактеризираат со различен степен на вреќест изглед, и се собираат кај глуждот. Светлите бои и цветните дезени се омилени кај руралните жени. Комплетната традиционална женска носија обично се состои од ѓомлек (кошула), шалвари и ентар (наметка).

Податотека:Constan.jpg|алт=Studio portrait of models wearing traditional clothing from Istanbul, Ottoman Empire| Студиски портрет на модели облечени во традиционална носија од Истанбул, во периодот на Отоманската Империја.
Податотека:Cyprus_19th_cent_costumes.png|алт=Greek Christian Ottomans of Cyprus, 19th century| Грчки христијански Османлии од Кипар, 19 век
Податотека:Selcuk_woman_edit.JPG|алт=Traditional Turkish dress in Selçuk, pre-2007| Традиционална турска носија во Селчук, фотографирана пред 2007 година
Податотека:Kiselovo-turkish.jpg|алт=Traditional Turkish dress worn in General Kiselvo, Bulgaria| Традиционална турска носија од Генерал Киселово, Бугарија


## Во машката носија
Традиционалната машка носија во Турција опфаќа шалвари, *елек* и *џебкен* ( јакна ). Машкиот шалвар е особено распостранет во источна Турција и често го носат курдските мажи, особено во областите Мерсин, Адана, Урфа и Дијарбекир.

Податотека:Turkish_Trousers.jpg|алт=Turkish trousers with over the calf socks| Турски панталони со чорапи 
Податотека:Samovar_bearer_in_Istambul.jpg|алт=Samovar bearer in Istanbul| Носач на самовар во Истанбул
Податотека:Turkish_Jews._Late-Ottoman_era.jpg|алт=Jewish Ottomans, end of the 19th century| Еврејски Османлии, крај на 19 век
Податотека:Salwar_pajama_pants.jpg|алт=One cut of salwar| Едно парче шалвари


Категорија:Отоманска облека
Категорија:Турска облека
Ракотворби од трева сики

**Ракотворбите од трева сики** ― разни ракотворби направени од посебен вид трева позната како сики, која расте во Митиланчал во Индија и Непал. Уметноста на изработка на предмети од сики трева е древна.

## Историја
Жените Тару во јужните рамнини на Непал со векови ткаеле традиционални кошници од тревата сики. Денес, многу жени Тару се занимаваат со производство на ракотворби од сики преку мрежи за соработка. Дакиите, кои се познати и како Мауни, Далија, во зависност од местото, кошниците направени од трева сики или мунџ играат важна улога во секојдневните домашни активности на заедницата Тару. Дакијата се користела во сите ритуали на заедницата Тару од раѓањето до смрта.

## Постапка
Сики се суши, а цветот се сече. Добиените фини златни влакна се користат во ткаењето за изработка на играчки, кукли и кошници (*долчи*). Предметите понекогаш се бојадисуваат.

Кутии направени од сики, познати како *паути,* им се даваат на ќерките од родителите на нивната свадба. Кутиите се користат за чување *синдор*, украси и накит.

## Познати уметници
Мира Такур во Индија практикувала и предавала ракотворби со сики трева. Таа е добитник на „Знак за извонредност“ за ракотворби од УНЕСКО и од Нари Шакти Пураскар.

## Наводи

Категорија:Непал
Категорија:Индиски ракотворби
Ебонист

**Ебонист** — изработувач на мебел, особено оној кој работи со абонос. Терминот е заемка од францускиот јазик.

## Историја
Ебонистите изработувале фурниран или обоен мебел. За време на Француската револуција, еснафите во Париз и на други места биле укинати (1791 година), а со нив исчезнале и сите нивни прописи. Како резултат на ова, париските производители на столчиња можеле да произведуваат фурнирани столчиња, исто како што лондонските производители на мебел, со помалку строги правила.     

Поради ова спојување на занаети, производителите на столови и друг мебел почнале да користат техники на фурнирирање, порано заштитена привилегија на *ебонистите*. Оваа привилегија станала помалку јасна по олабавувањето на правилата на еснафите од *[[Стар поредок|Стариот поредок]]* и по укинувањето на еснафите за време на Француската револуција во 1791 година. Мебелот за седење во ампир стил често бил фурниран со махагони, а подоцна и со бледо дрво.

Од средината на 19 век па наваму, двата француски занаети, *ебoнист* и *менјузиер*, честопати се здружувале под еден покрив на „мебелар“, а занаетот почнал да отстапува место за индустријата. 

## Литература
* Pierre Verlet, 1963. *Les Ébénistes Du XVIII Siècle Français*
* Пјер Верле и Пенелопе Хантер-Стибел, 1991. *Француски мебел од осумнаесеттиот век*
* G. Janneau, 1975. *Les ateliers parisiens d'ébénistes et de menuisiers aux XVIIe et XVIIIe siècles*
* Александар Прадер, 1990. *Француски изработувачи на мебел: Уметноста на ебонистите од Луј XIV до Револуцијата.* Стандарден современ текст.

## Надворешни врски
* Француски ебонисти од 18 век, антикварница
Категорија:Дрводелство
Категорија:Занаети
Лапти

мини|Лапти
мини|Во употреба, одоздола
**Лапти** се чевли направени главно од влакна земени од кората на дрвјата, како што е липата. Тие се еден вид кошница, ткаена и прилагодена во облик на стапало. Лапти се традиционална обувка од шумските области на Балтичкиот Регион, порано носена од посиромашните членови на финските народи, Балтите, Русите и Белорусите. Тие биле лесни за производство, но не биле издржливи. Слични чевли се изработувале и од ленти од кора од бреза во посеверните области каде што липата не е толку достапна.

Лапти се носеле уште од праисторијата. Дрвени блокови (трасти) во облик на стапала за нивно обликување се пронајдени во неолитските ископувања, на пр. стари 4900 години. Лаптите сè уште се носеле во руските провинциии на почетокот на дваесеттиот век. Денес, лаптите се продаваат како сувенири, а понекогаш ги носат етнографски музички или танцови трупи како дел од нивната носија.

На руски, тие се нарекуваат **лапти** (*лапти*, пее. **', **лапот*'); овој збор се користи како навредлив термин за евтина и краткотрајна [[обувка]] и, во формата *лапотник,* за необразована личност, поточно некој што е премногу сиромашен за да си дозволи добри чевли и наместо тоа ги носи лаптите. 

Лаптите играле важна улога во основачкиот мит на династијата Премислид, која владеела во [[Чешка (историска област)|Бохемија]] и [[Моравија]] до 1306 година од н.е. Премисл Орачот, нејзиниот легендарен предок, бил селанец од скромно потекло. Неговите чевли од пустината и торбата од пустината биле чувани како реликвии во Вишеград, а чешките кралеви ги носеле за време на нивните крунисувања. Реликвиите веројатно биле уништени кога Вишеград паднал од [[Хусити|Хуситите]] во 1420 година.<gallery widths="200" heights="200">
Податотека:MuzhikLapti.jpg|алт=Lubok depicting a peasant making lapti (Russian bast shoes).| Лубок прикажува селанец како прави лапти.
Податотека:Lob_Lapti-4.JPG|алт=Close-up of a modern lapti-maker, using a wooden shoe last and cotton round braid. Most shoes of stiffer bast are woven on the bias, with strips running diagonally, but she is weaving on the grain, with braids running along the sole (see example, and both in one shoe)| Крупен план на модерна изработувачка на лапти, користејќи дрвена штица за чевли и памучна тркалезна плетенка. Повеќето чевли од поцврста корпа се ткаат по наклонот, со ленти што се протегаат дијагонално, но таа ткае по влакната, со плетенки што се протегаат по ѓонот
</gallery>

== Поврзано ==

* *Еспадрила*, слична обувка во ибериската култура со идентично етимолошко потекло (од растителни влакна од еспарто што се користат во нивното производство)
* *Џипсин*, слични корејски чевли
* *Вараџи'', слична јапонска обувка

## Наводи

## Литература
* „Лапти бизнис во Бакшеево, Малаја Полјана, Румстиха и Березники“ (    ), статија од 1880-тите (И. И. Звездин, «Лапотный промысел в Бакшееве, Малой Поляне, Румстихе и Березниках» «Нижегородский сборник» под редакцией А. С. Гациского, Том 7.) 
Категорија:Чевли
Категорија:Модата во 20 век
Категорија:Руски ракотворби
Аранмула канади

мини|Нов Аранмула Канади
мини|
мини| во својата сурова, неполирана форма
мини|Аранмула канади во разни гравирани месингани рамки на екранот
**Аранмула Канади**, што значи **Огледало Аранмула**, е рачно изработено прво површинско огледало од легура на метал, произведено во Аранмула кој е мал град во Патанамтита во државата Керала, Индија.

## Опис
За разлика од нормалните „сребрени“ стаклени огледала, ова е огледало од легура на метал, огледало со прва површина или огледало со рефлектирање на предната површина, кое ги елиминира секундарните рефлексии типични за огледалата на задната површина. Тие се произведуваат од едно проширено семејство во Аранмула. Точните метали што се користат во легурата се чуваат како семејни тајни; металурзите сугерираат дека легурата е мешавина од бакар и калај, што значи еден вид метал, кој се смета за бронзено огледало. Се полира неколку дена за да се постигне рефлектирачката површина на огледалото. Полирањето се врши со употреба на абразивна паста направена со мешање на оризови трици со масло добиено од семе од растението *Hydnocarpus pentandrus*.

## Културно значење
Потеклото на  е поврзано со храмот Аранмула Партасарати. Според легендата, пред повеќе векови кралскиот поглавар донел осум семејства храмски занаетчии, и од округот Тирунелвели во Тамил Наду во Аранмула за да ги создадат огледалата во храмот.

Овие уникатни огледала се резултат на богатите културни и металуршки традиции на тогашната Керала. Тие имале голема историска и културна вредност и се сметало дека носат среќа. Огледалата се сметале за еден од осумте поволни предмети или „аштамангалјам“ и се користело при влегувањето на невестата на свадбената сала. Главниот министер на Керала, Пинараји Виџајан, му подарил огледало Аранмула на кралот Хамад од Бахреин за време на неговата посета во 2017 година.

Британскиот музеј во Лондон има огледало Аранмула високо 45 сантиметри во својата колекција. Огледалата добиле географска ознака (ГИ) во 2004-05 година.

## Поврзано

* Бронзено огледало
* Спекулум метал

## Наводи

## Надворешни врски

* Aranmulakannadi.org

Категорија:Индиски ракотворби
Индио пикаро

мини|Индио пикаро
мини|Индио пикаро кога ќе се подигне
**Индио пикаро** — традиционална дрвена чилеанска статуетка што се однесува на Мапуче, индијанец со широка насмевка која, кога телото е подигнато покажува еректиран пенис или влакна во тој дел од телото. Индио пикаро се наоѓа во традиционалните занаетчиски продавници во јужно-централниот дел на Чиле. Обично е направен од дрво и генерално се смета за подарок или шега, а понекогаш и како декорација.

Некои извори наведуваат дека статуетката индио пикаро била создадена во 1980 година од Хорхе Медина Рамирез, самоук занаетчија кој заедно со своите пријатели, и како предизвик за својот шеф, морал да направи прилагодена копија од кукла на Апачи така што би ги криела нивните „атрибути“ под прекривка, со цел да ја испрати како шега на својот пријател во Сантијаго. Со текот на времето стекнала слава, Медина добил голем број нарачки и решил да произведе серија од овие статуетки.

Во 1990 година, потпретседателот на Соединетите Американски Држави, Ден Квејл, купил неколку од овие статуи во Казабланка, што било забележано од чилеанскиот и странскиот печат. На крајот, статуетката станала позната на меѓународно ниво, па дури и се појавила во Белата куќа.

Овие статуетки, кои генерално не надминуваат 15 сантиметри во висина, почнале да се продаваат во Сантјаго во раните 1990-ти години, и брзо станале популарни. Општинскиот пазар Темуко продавал големи количества на овие фигури поради нивниот идентитет со народот Мапуче; на овој пазар може да се најдат резбани фигури кои надминуваат 1,5 метри во височина. Хуморот на статуетката делумно лежи во фактот дека она што на прв поглед изгледа како рачна изработка на домородни луѓе од пред времето на Колумбо, рачно изрезбана, кога се крева (за подобар поглед на делото) го „изненадува“ гледачот откривајќи ги гениталиите на статуата - и причината за палавата насмевка на Индијанецот.

## Наводи

Категорија:Чилеанска култура
Категорија:Ракотворби
Караку

мини|Алжирски караку
**Караку** ― кадифена јакна со долги ракави, везена со златни и сребрени конци, традиционална облека со потекло од Алжир.

Караку е развиено во 19 век и е еволуција на алжирската локална носија.

Овој елек се прави од вез наречен „ел маџбуд“, кој бил запишиен во УНЕСКО заедно со алжирскиот кафтан.

## Поврзано
•  Кафтан

## Наводи

Категорија:Ракотворби
Категорија:Алжирска култура
Димковски играчки

мини|Димковска играчка
**Димковски играчки**, исто така познати како **играчки Вјатка** или **играчки Киров** ( на руски) се обликувани фигури со глина на луѓе и животни (понекогаш во форма на свирче). Тоа е еден од старите руски народни уметнички занаети, кој сè уште постои во селото Димково во близина на Киров (поранешна Вјатка). Традиционално, играчките од Димково ги изработувале жени.

Традицијата на правење свирчиња во форма на коњ, јавач на коњ и птица од античките магични ритуални слики,  и има врска со земјоделските календарски празници. Подоцна, малите фигури го изгубиле своето магично значење и се претвориле во играчки за деца, чија изработка станала уметничка ракотворба. До 20 век, ова производство на играчки било темпирано со пролетниот панаѓур наречен *свистунья*, или свиркач. Првото пишано споменување на овој настан се случило во 1811 година, но се верувало дека постоел околу 400 години, со што историјата на играчките од Димково датира барем од 17 век.

Кон крајот на 19 век, занаетчиството почнало да пропаѓа  бидејќи играчките од Димково биле исфрлени од пазарот поради фабрички изработените статуетки од гипс, кои имитирале порцелански предмети. Меѓутоа, во советско време, занаетчиството од Димково било обновено. Во 1933 година, тие  се организирале во артел кој потоа се претворил во работилница на Уметничкиот фонд на РСФСР (). Денес, Димковските играчки се познати како популарен руски сувенир.
лево|мини|280x280пкс|Димковски играчки
Играчките од Димково се обликувале од мешавина од локална грнчарска глина и речен песок. Деловите потоа се прицврстуваат со водена глина. Откако играчките ќе се исушеле и ќе се калат во печка, тие се вареле со креда разредена во млеко, потоа се бојадисуваат со темпера (пред 1953 година, уметниците користеле анилински бои мелени со јајца) во 4 до 10 (или повеќе) бои и се украсувале со златни листови.

Современите играчки од Димково вклучуваат антички мотиви, како и мотиви од втората половина на 19 век, како што се *барыни* (барини, или домаќинки), *нянки* (нијанки, или дадилки), *водоноски* (водоноски, или женски носители на вода) и други. Во 1930-тите, играчките од Димково почнале да прикажуваат бајки и современ начин на живот. Исто така, имало композиции со повеќе ликови на постаменти и фигури на луѓе повисоки од 30 цм.

Масивните, апстрактни и донекаде гротескни форми на играчките од Димково се нагласени со набори, надуени јаки и други карактеристики. Импровизираното светло сликање на играчките претставувало геометриски украс од кругови, карирани линии и точки во различни бои и големини.

## Поврзано

* Филимоновска играчка

## Литература
* Энциклопедия земли Вятской . Том 10, Ремёсла. ГИПП «Вятка», 2000 г.  / Енциклопедија на Вјатската земја. Том 10, Ракотворби. Вјатка, 2000.  . 
* Играчка Димково: сè за историјата и најдобрите производители    

Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Руска култура
Категорија:Руски ракотворби
Џелаба

мини|Џелаба
**Џелаба** или **џилаба** (), исто така напишано **како галабеа**, е долга, широка унисекс надворешна облека или фустан со полни ракави што се носи во регионот Магреб во Северна Африка. Во централен и источен Алжир се нарекува *кешаба* или *кешабија*.

## Етимологија
Зборот djellaba е француски изведен од арапскиот збор *jallāba*, варијанта на *jallābīya* (првично значи „облека што ја носат трговци“); од *jallāb*, трговец или увозник; во крајна линија од *jalaba*, да се донесе, привлече или увезе.

Теоријата на Рајнхарт Дози дека џелабата првично била „облека на џелабот“, односно на трговецот со робови, е отфрлена од Вилијам Марсе, кој предложил да се види во џелабата измена на џилбаб, што на древниот арапски јазик значело драпирана облека, иако џелабата била зашиена, а не драпирана. Тој истакнал дека во Оман формата *гилаб* го означувал женскиот превез. Исчезнувањето на првото *б* се случило идентично во Магреб и Оман. Што се однесувал до кешабија, Жорж Серафин Колин во ова име гледало деформација на латинскиот *гаусапа*, термин кој би бил зачуван во формата *госаба* во Адрар каде што ја означувала кошулата.

## Преглед
лево|мини|Мароканец облечен во џелаба
Традиционално, џелабите биле изработени од волна во различни форми и бои, но лесните памучни џелаби сега станале популарни. Меѓу Берберите, или Имазигените, како што се Имилчилите во планините Атлас, бојата на џелабата традиционално го означувала брачниот статус (неженет или оженет) на носителот: темно кафеава џелаба означува неженетост.

Традиционално, џелабите се спуштале до земјата, но лесните џелаби се малку потенки и пократки. Мажите често носат светла џелаба понекогаш заедно со традиционална арапска црвена фес шапка и меки жолти влечки бабуш (*балга* на арапски) за религиозни прослави и свадби.

Речиси сите џелаби од двата стила (машки или женски) вклучуваат вреќаста качулка наречена *коб* (арапски: قب) на задниот дел. Качулката е важна за двата пола, бидејќи ги штити од сонцето, а во минатото се користела како одбрана од песок што го дувале силните пустински ветрови во лицето. Во постудените поднебја, како во планините на Мароко, таа ја извршувала истата функција како зимска капа, спречувајќи го губењето на топлина низ главата и заштитувајќи го лицето од снег и дожд. Вообичаено е пространата качулка да се користи како џеб во време на топло време; може да собере векни леб или кеси со намирници.

Традиционалните џелаби генерално се изработувале од два вида материјал, памук за летна облека и груба волна за зима. Волната обично се добива од овци во околните планини. Копчињата за џелаби се изработуваат во градот Бхалил**.**

## Симболизам
мини|Мароканска жена облечена во џелаба
Мароканските жени почнале да го носат џелаба наместо хаик под францускиот протекторат како симбол на мароканскиот национализам.

## Поврзано

* Бурнус
* Абаја
* Кафтан
* Дашики
* Талит

## Наводи

Категорија:Арапска култура

Категорија:Народни носии
Музеј на фолклор (Мајсор)

**Музеј на фолклор** ― музеј кој изложува експонати од народна уметност и занаети од целата држава Карнатака, во Мајсор, Индија.

## Опис
Музејот е основан во 1968 година. Лоциран е во Универзитетот во Мајсор, и од своето основање придонесува за проучување на фолклорот,. Како фолклорен музеј, тој не само што изложува предмети, туку и елементи од музика, танц и драма.

## Експонати
Музејот има спектакуларна колекција со повеќе од 6.500 уникатни фолклорни експонати. Музејските експонати биле организирани по систематски редослед според формите од народната уметност. Галеријата е поделена на крила за фолклор, големи кукли, народен живот, литература и уметност.

Има изложени костими од  Јакшагана. Има реквизити и додатоци од  двете Тенка Титу и од Бадгу Титу, северните и јужните форми на Јакшагана. Од другите експонати: ретка и вредна круна Хануман од селото Кугала Бали во Северна Карнатака; костими на Катакали од Керала; костими од народни драматурзи од Андра Прадеш; маски, кукли, кожни кукли, кукли од пилевина од различни делови на Карнатака, во кои можат да се согледаат регионални и историски влијанија; предмети што ја претставуваат заедницата Солига, потоа Мантапа, украсен дрвен олтар, користен од добитникот на наградата Џнанапита, Кувемпу; народни музички инструменти меѓу кои гудачки, удирачки и дувачки инструменти. 

Музејот има колекција на фигури кои претставуваат богови, кралеви, кралици, пустиници и војници; народни божества, церемонијални глави, верски предмети, селски божества како Сома и Бут

Големото крило на кукли има статуи и големи кукли кои се користат во танци.

Крилото на народниот живот има инструменти што ги користат земјоделците, ковачите, златарите, бродарите, рибарите, грнчарите, чевларите и други занаетчии. Исто така, вклучува предмети за домаќинството како ламби, оружје, земјоделски алатки, прибор за готвење, мерила, макалки, алатки за ткаење, садови, мониста, кошници, предмети од народни игри и облека.

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Индиски ракотворби
Павловопосадски шал

**Павловопосадски шал** (), **Павловски шал** или **шал од Повловски Посад** е традиционална руска облека и ракотворба.
алт=|мини|Павловопосадски шал
На почетокот на 19 век, во Русија станало модерно да се носат волнени шалови. Првите шалови биле произведени во малото гратче Павловски Посад во Московската област во средината на 19 век. Основниот тон на волнените шалови е обично црн, додека композицијата на мотивите е мешавина од големи и мали цветни орнаменти. Мотивите на шаловите се најчесто рози.

Доминантна боја на шаловите отсекогаш била црвената, бидејќи оваа боја означува нешто убаво во руската култура. Понатаму, ориенталните и турските орнаменти на шаловите исто така биле популарни. Шаловите сè уште имаат голема популарност во Русија и околните земји.

## Наводи

Категорија:Руски ракотворби
Категорија:Облека
Шатаранџи

**Шатаранџи** () е техника на ткаење што традиционално се користи во регионот Рангпур во Бангладеш. Во 2021 година, била прогласена за производ со географска ознака на Бангладеш. Се користи за производство на теписи кои се модерни, уметнички и практични, особено кога се користи како ќебе. Поради трошоците за нејзино производство, Шатаранџи историски се смета за симбол на аристократијата.

## Историја
Од страна на локалното население, се верува дека шатаранџи датира од времето на Моголската империја, меѓутоа, точното потекло на шатаранџи е непознато. Техниките на ткаење се пренесуваат од генерација на генерација меѓу истите семејства ткајачи. Во 1830-тите, г-ѓа Нисбет, британски државен службеник, а потоа и колекционер на Рангпур, го посетила селото Пирпур, во близина на Рангпур. Ова довело до откривање на локалните села каде што локалното население ткаело користејќи шатаранџи. Импресиониран од производот, Нисбет го искористил своето влијание врз владата за да го промовира; регионот бил наречен Нисбетганџ во негова чест. За време на британското владеење, теписите шатаранџи станале вообичаени низ целиот индиски потконтинент, извезувајќи се на разни локации во Шри Ланка, Бурма, Индонезија, Тајланд и Малезија. По поделбата на Индија, Шатаранџи почнало да ја губи популарноста и речиси изумрело. Во последните неколку децении доживеалo повторно оживување поради зголемената побарувачка, ценењето на процесот на рачна изработка и зголемениот маркетинг.

## Стил на ткаење
Шатаранџи е процес на рачна изработка; не користи модерна технологија. Најчестите материјали што се користат за ткаење на Шатаранџи се памучна преѓа, јутена преѓа, волна и друго. Јажињата направени од влакна се ткаат во геометриски шари, обично мерени рачно. За време на овој процес, се користат специјализирани техники и различни бои за да се создадат уникатни геометриски шари и дизајни. Дизајните ја претставуваат сопствената експертиза, техники и стил на ткајачот и обично се потпираат на локалните традиции од северна Индија.

Типично, Шатаранџи има димензии од најмалку 76 x 50 цм, а најголемата е 914.4 x 609.6 цм. За тепих од 182.88 + 22.86 цм се потребни двајца работници да работат два цели дена, додека за тепих од 45.72 cm x 91.44 cm е потребен еден ткајач да работи 3 часа.
Категорија:Бангладешка култура
Категорија:Уметност
Категорија:Под
Категорија:Бангладеш
Категорија:Уметност во Бангладеш
Категорија:Азиска култура
Категорија:Ракотворби од Бангладеш
Занаети на народот Мизо

[мини|Изложба [Разбој|на рачен разбој и ракотворби во Ајзавл, Мизорам, на 23 септември 2010 година]]
**Мизо занаетот**, познат и како **ракотворби од народот Мизо**, е традиционална уметност и техники на жителите на државата Мизорам, позната како „Песнопојни птици на североистокот“. Нејзините луѓе се колективно познати како Мизо. Мизо занаетчиството постои уште од античкиот период. Нејзините занаетчии користат едноставни алатки дизајнирани за производство на традиционални производи. Ткаењето со рачен разбој, трска и бамбус се основните елементи на нејзиниот занаетчиски идентитет.

## Позадина
Занаетите на народот Мизо опфаќаат изработка на различни производи од бамбус и трска, како што се вазни за цвеќе, корпи и прибор за јадење. Покрај тоа, во државата се изработуваат и традиционален мебел и капи, кои користат разновидни занаетчиски материјали. Занаетчиите Мизо – било како групи или како поединци – работат независно и создаваат рачно изработени предмети, користејќи техники на ткаење и традиционални занаетчиски методи. Занаетчиите користат суровина од бамбус за да создадат традиционални орнаменти што најчесто ги користат жените Мизо во посебни пригоди како што се венчавки или фестивали. Освен производството на бамбусови корпи, индискиот економски попис покажал дека занаетчиите Мизо создаваат столчиња од трска, занаети од тиква и грнчарија во нејзините области и подрачја.

## Наводи

Категорија:Индиски ракотворби
Бурки (чизми)

мини|Бурки, 1960-ти

**Бурки** () — високи зимски чизми кај кои ногавицата е направена од филц. Тие по својата форма и крој личат на руските чизми наречени *сапоги*. 

Биле измислени кон крајот на 19 век во градот Шклов, во периодот на Руската Империја (сега во Белорусија), а особено биле популарни во Советскиот Сојуз. За време на Втората светска војна биле дел од зимската униформа на врховната команда на Советската армија.

## Поврзано
* Валенки

## Наводи

Категорија:Руски ракотворби
Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Обувки
Изработка на железни предмети во Бастар

**Изработка на железни предмети во Бастар** (познато и како „кованите железни изработки од Бастер“) ― традиционален индиски железен занает кој произведува во округот Бастар во државата Чатисгар, Индија. Занаетот на произведување од железо е заштитен од географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведен е во точка 82 како „Железениот занает Бастар“ од Законот за ГИ од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патентирани дизајни и трговски марки.

Вештината за изработка од железо се пренесува од генерација на генерација во регионот Бастар. Некои племенски заедници се експерти во изработката на железни предмети и многу од нив стануваат ковачи на железо. Меѓу многуте заедници, Гонди и Марија се познати по традиционалниот занает за изработка на предмети од железо.

## Наводи

## Литература

* 
* 

## Надворешни врски
* Дизајн галерија: Занает од ковано железо на Бастар

Категорија:Уметнички техники
Категорија:Индиски ракотворби
Намаксин

десно|мини|Пар ''намаксин''
***Намаксин*** се традиционални корејски дрвени чевли направени за носење во калливи и дождливи услови.

Постоела заблуда дека овие традиционални дрвени чевли не потекнувале од Азија, туку од Холандија, но всушност најстарите наоѓалишта на вакви чевли потекнуваат од периодот на Трите кралства во Кореја. Тие биле слични на ''гета'', јапонски дрвени чевли. Тие *намаксин* се нарекувале „пјонгкук (平屐)“. Се претпоставува дека дрвените чевли од Пекче биле однесени во Јапонија и таму станале основа за јапонската *гета*.

Дрвените чевли во Пекче имале три отвори слично како *гета*, но дрвените чевли во Сила имале пет отвори. Не е познато како тогаш луѓето ги врзувале ремените. Во периодот на Трите кралства, имало два вида дрвени  чевли: чевли со отворени прсти и чевли со тесни прсти. Со текот на времето, вторите станале примарни како *намаксин*. Овие чевли ги носеле Корејци од сите возрасти и општествени позиции, обично во дождливите сезони.

*

## Наводи

## Литература
* Илустриран водич за корејската култура - 233 традиционални клучни зборови. Сеул: Издавачка куќа „Хакгоџае“ 2002. стр.&nbsp;138–139. ISBN&nbsp;
* „Култура“. EPIK. Np, nd Web. 20 септември 2013 година.
* „Холандски кломпи“. Енциклопедија Хачинсон. Абингтон: Хеликон, 2013. Credo Reference. Веб. 29 септември 2013.
* ДеМело, Марго. Стапала и обувки: Културна енциклопедија. Санта Барбара, Калифорнија: Гринвуд/ABC-CLIO, 2009. Печатено издание.

Категорија:Чевли
Категорија:Корејска облека
Паила

мини|329x329пкс|Подготовка на ''хеладо де паила'', во Ибара, Еквадор .
**Паила** е вид сад за готвење што се користи во неколку земји во Јужна Америка и се однесува на голема плитка метална тава или земјена чинија која честопати се користи и како чинија за сервирање на храната подготвена во неа. Јадењата што се служат во глинени паила често се подготвуваат во самата паила со печење во рерна.

Понатаму, зборот *паила* се користи и за јадењата што се јадат од него, како што се паила марина и паила де хуево. Предност на глинената паила е тоа што глината добро ја задржува топлината и ја одржува храната топла. Нејзин валенсиски еквивалент е паељата, која локалното население ја нарекува едноставно *ароз* (ориз).

## Етимологија
*Паила* потекнува од старофранцускиот збор *paele*, а од латинскиот збор *patĕlla*. Првпат е потврден во Шпанија во 16 век, а во тоа време се појавиле и деминутив (pailita) и аугментатив (pailón). Неговите сродни зборови вклучувале современ француски *poêle* и каталонска *[[Паеља|paella]]*. Денес, употребата на терминот е широко распространета во Јужна Америка, но релативно ретка во Шпанија, каде што дублетната *падила* преживува како *паила* во Андалузија.

## Регионални сорти
Освен што се користела за подготовка на традиционалната фритата со свинско месо, големата плитка и тешка бакарна паила од Еквадор се користела и низ целата земја и во департманот Нарињо во Колумбија како „кофа со мраз“. Ова се прави со ставање на чинијата на мраз и додавање состојки како овошје, кое се мешало за да се формираат различни сладоледи и сорбети.

Во Чиле и Перу, глинените тави се користеле за готвење пченкарен леб и други специјалитети како што биле леб или „тава марина“.

Во Боливија, особено во регионот Кочабамба, паилата се користела за готвење чичарон.
## Наводи

Категорија:Кујнски прибор

Категорија:Перуански ракотворби
Бојарска шапка

**Бојарска капа** () или **капа горлатнаја** била крзнена шапка што ја носело руското благородништво помеѓу 15 и 17 век, особено бојарите, за кои таа била знак за нивниот општествен статус. Повисоката шапка означувала повисок статус.

Во просек, била висока еден лакт, имала форма на цилиндар со поширок горен дел, кадифена или брокатна горна страна и главното тело направено од крзно од лисица, куна или самур.

Кога била извадена, шапката често се држела над подлактицата, помеѓу раката и лактот, или се носела како прекривка. Кога биле дома, шапките биле чувани на дрвени држачи украсени со насликани дизајни. 

## Литература

* Киреева Е. В. «История костюма. Европейский костюм от античности до XX века.» Москва. Просвещение. 1976 / Kireeva E. V. *The history of costume. European costume from Antiquity into the 20th century.* Moscow, Prosvescheniye, 1976.

## Наводи
Категорија:Крзно
Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Модата во 20 век
Категорија:Руски ракотворби
Категорија:Капи
Габех

десно|мини|227x227пкс|Тепих од габе
**Габех** или **габа** теписите се традиционална варијанта на персиски теписи. Габех е познат како **гава** на курдски и луриски јазик, а се нарекува и **керсак** на бахтијарски јазик, буквално значи „мечкино младенче“. Традиционално, килим за спиење, Габех е рачно ткаен килим со влакна од груб квалитет и средна големина и се карактеризира со апстрактен дизајн кој се потпира на отворени полиња од бои и разиграност со геометрија. Овој вид тепих е популарен меѓу населението на Загрос во Иран, вклучувајќи ги и народите Курди, Лури и Кашкаи. Габехот обично го изработуваат жени.

Теписите Габех се многу подебели и погруби од другите персиски теписи; понекогаш можат да бидат дебели и до 2,5 сантиметри. Всушност, тие се повеќе вид килим отколку тепих. Зборот „габех“ потекнува од персискиот збор گبه, што значи суров, природен, необработен. Ова е груб и примитивен тепих.

Моделите на Габех се од многу обични, со само ограничен број декоративни, претежно правоаголни предмети кои личат главно на животни. Во габехот обично се користат светли бои, како што се жолта и црвена. Иако во дизајните на Габехот се користат големи еднобојни полиња, дизајнот е шарен.

Габехот се изработуваат од природна, рачно предена волнена преѓа, а сите бои се создадени со природна растителна боја. Поради релативната леснотија на производство (помалку прецизна шара, мал број јазли на квадратен сантиметар и така натаму), Габехот е една од поевтините варијанти на персиски тепих.

Во 1980-тите, откако иранскиот уметник Парвиз Танаволи експериментирал со Габех обоени со зеленчук ,Голамреза Золанвари почнал да произведува теписи во поголеми количини, вработувајќи ткајачи од племињата Кашгај и Лури. Зголеменото производство од страна на семејството Золанвари, вклучително и нивното воведување на нови шари, извршило значително влијание врз европските пазари на теписи.

## Белешки

## Надворешни врски

* Теписи Габех: Персискиот тепих Габех од блогот на Емет Еилант
Категорија:Персиски ракотворби
Категорија:Теписи
Крој (носија)

мини|Кроје од регионот Хорачко
**Крој** е народна носија што ја носат Чесите и Словаците. Готското влијание се гледа со врзувањето шалови и марамчиња на главата. Ситни набори и набраните чипкани јаки ја карактеризираат ренесансната ера. Од барокни здолништа во облик на ѕвонче до нежни словенски шари, овие народни носии го покажуваат сложениот раст на чешките и словачките традиции.

## Видови
Кроје имал многу различни регионални варијанти со типични декорации и/или бои. Постојат три основни видови на крој и тоа се:

# едноставен, што се користи во секојдневниот живот и изгледа многу слично во сите региони.
# празничен, кој се користи за неделни миси, гозби итн.
# свадбен - ја користеле само невестата или младоженецот, бидејќи не било разумно да се има облека за еднократна употреба, таа честопати била свечена облека збогатена со типични свадбени додатоци.

Кроје повеќе не се носат често во Чешка и Словачка, обично се користат за гозби и прослави.

Кројето почнало да се заменува со модерна облека во текот на 19 век: започнало во поголемите градови, а потоа на ред биле градовите и селата. Започнало во поиндустриските места во Бохемија, особено кај мажите, па така на старите фотографии е можно да се види некој татко во одело, но и мајка (и можеби деца) во крој. Последните региони каде што кројето се носело секојдневно или речиси секојдневно биле регионите во близина на границата помеѓу Моравија и Словачка - Моравска Словачка, Хорњачко, Моравска Влашка - каде што стари жени можеле да се видат како носат кроје дури и во втората половина на 20 век.

## Галерија

Податотека:Praha_-_X._Národopisná_slavnost_v_Kinského_zahradě_017.jpg|алт=A couple wearing traditional Bohemian kroj from Prácheňsko area| Пар облечен во традиционален чешки крој од областа Праченско
Податотека:Moravian_Slovak_Costumes_during_Jizda_Kralu.jpg|алт=The folk costume of kroj seen in Vlčnov in Moravian Slovakia| Народната носија на Крој видена во Влчнов во Моравска Словачка
Податотека:Svět_knihy_2010_-_Dětský_folklórní_soubor_1.JPG|алт=Kroje from Moravian Wallachia| Кроје од Моравска Влашка
Податотека:Spomienka_na_155.výročie_úmrtia_Ľudovíta_Štúra.jpg|алт=Folk costumes of Slovakia| Народни носии на Словачка
Податотека:Hontianska_parada_2003-DSC01169.JPG|алт=Slovak kroj from the Hont region| Словачки крој од регионот Хонт
Податотека:Texas_Tourist_Development_Agency_-_Attractions,_Activities,_and_Events_1991077_002_(18097084333).jpg|алт=Czech Americanized kroj from Ennis, Texas, 1976| Чешки американизиран крој од Енис, Тексас, 1976 година


## Извори

* Промотивна брошура од Националниот чешки и словачки музеј и библиотека
Категорија:Чешка култура
Категорија:Фолклор
Категорија:Облека
Категорија:Словенска култура
Категорија:Култура
Липико

***Липико*** (множина: ***мапико***) е вид дрвена маска која што потекнува од источна Африка и се користи за церемонијални танци на народот Маконде во Мозамбик и Танзанија.
мини|Липико маска од Мозамбик

## Опис
*Мапико* е церемонијален танц кој што потекнува од африканскиот народот Маконде од покраината на Кабо Делгадо во северен Мозамбик. Маските *Мапико* се носат за време на обредите на преминување на обрежани момчиња.   Овие дрвени маски се изрезбани најчесто од страна на некои мајстори или занаетчии,  направени се од меко дрво и понекогаш содржат и човечка коса. Тие претставуваат човечки глави и може да содржат различни лузни. 

## Галерија

Податотека:British_Museum_Room_25_Mask_Makonde_people_17022019_5022.jpg|алт=Lipico with scarifications, British Museum| Липико маска со лузни, Британски музеј
Податотека:Makonde_Mask_(UBC).JPG|алт=Lipico mask, UBC Museum of Anthropology ( Vancouver / Canada )| Липико маска, Музеј на антропологија на UBC (Ванкувер/Канада)
Податотека:3866_3_Helmet_mask,_Makonde_Tanzania_(2884444464).jpg|алт=Lipico from the Makonde of Tanzania| Липико од Маконде од Танзанија
Податотека:A_dance_dos_Mapicos.jpg|алт=Mapico dancing| Мапико танцување


## Наводи


Категорија:Мозамбичка култура
Категорија:Традиционални маски
Бирке топи

мини|Непалскиот писател Банубакта Ачарја облечен во топчето Бирке
**Бирке топи** (), **бирке топи** или **топи во стилот на Бханубхакта** била традиционална капа што се носела во западниот ридест регион на Непал. Ја популаризирал поетот Адикави Бханубхакта Ачарја.

## Структура
Наликувала на капакот од традиционалните саксии со својата цилиндрична форма и топче на врвот. Обично била достапна во црна боја без печатење или вез, но можело да биде и во други бои со шари и дизајни. Исто така, дели сличност со капата Химачали, но Бирке топи има топче на врвот.

## Современа употреба
Употребата на оваа капа е доста ретка во современото непалско општество. Луѓето претпочитат Дака топи и Бхадгауле топи пред Бирке топи. Ова топи сега обично се носи во посебни пригоди како што е годишнината од Банубакта Ачарја. Во чест на поетот, службениците на општината Бану во округот Танахун (родниот град на Ачарја) одлучиле да ја носат оваа капа на работа.

## Галерија

Податотека:Motiram_Bhatta.jpg|алт=Portrait of Motiram Bhatta in a birke topi| Портрет на Мотирам Бхата во Бирке топи
Податотека:Nepali_Poet_Bhanubhakta_Acharya_statue.jpg|алт=Statue of Bhanubhakta Acharya wearing Daura-suruwal and Birke topi| Статуа на Банубакта Ачарја во Дарџилинг, Индија, облечена во Даура-сурувал и Бирке топи
Податотека:Bhanu_Bhakta_Acharya_(1814-1869)_author.jpg|алт=A commemorative stamp of Bhanubhakta Acharya wearing Birkhe topi| Комеморативна марка на Банубакта Ачарја носејќи Бирке топи


## Поврзано

* Бхадгаунле Топи
* Дака топи
* Капа на Ганди
* Список на стилови на капи

## Наводи

Категорија:Непалска култура
Категорија:Непалско општество
Бакја

мини|Бакја на продажба
мини|205x205пкс|Тагалог кој носи ''бакја'' во 19 век. Од ''Авантурите на еден џентлмен Бретон од Филипините'' од Пол де ла Жироние, објавена во 1855 година.
**Бакja** се дрвени кломпи кои некогаш биле најчесто користена обувка на Филипините пред воведувањето на гумените сандали. Оваа обувка е изработена од локално светло дрво како сантол и ланити. Се сече на посакуваната големина на стапалото пред да се избричи додека не стане мазна. Страната на *бакjата* е доволно дебела за да се резба со цветни, геометриски или пејзажни дизајни, уникатен метод во Југоисточна Азија за уметниковото вложување на себе кон кломпата. Потоа, бакјата може да се обои или лакира, традиционално, според спецификацијата на лицето кое ќе ја носи. Горниот дел од традиционален ратан или тесна ткаенина (или модерна пластика или гума) потоа ќе се прицврсти со мали шајки. Готовиот производ е симбол на масите уште од неговата популарност. Сепак, од почетокот на 21 век, употребата на *бакјата* оживеала од горните класи на општеството, ефикасно менувајќи ја симболиката на обувките од масовно претставување во холистичко општествено претставување. Со Закон од 2014 година во Филипинскиот конгрес се барало *бакјата* да биде прогласена за „национална папуча“ и „национална обувка“ и се навело дека тоа има „референца на скромните почетоци на Филипинците“.

## Употреба
Бакјата се користи со векови на Филипините, минимално во претколонијалната ера, а пошироко во шпанската ера од 16 век до 18 век. Дополнителни дизајни и мотиви биле додадени за време на колонијалната ера. Нејзината врвна популарност била во 1950-ти години за време на американската колонијална ера и била вообичаен сувенир за Американците што ја посетувале земјата. Сепак, индустријата за бакјата се намалила со воведувањето на гумени влечки. До 1990-тите ретко се користела иако била вообичаена обувка што се користеше за време на културни презентации и во начинот на живот на Анито. До 2010-ти години, нејзината употреба била оживеана од повисоките слоеви на општеството и традиционалистите. Во одредени области на Филипините, обувките се користат и како подароци за свадби и како форма на трофеј за победниците на натпревари.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Филипинска култура
Категорија:Обувки
Окимоно

[мини| на лежечка свиња, [Hirado ware|порцелан Хирадо Микавачи со чиста глазура, период Едо, 19 век]]
[мини|Фигура на змеј направена од железо, од [Myochin Muneaki|Миочин Мунеаки во 1713 година]]
**Окимоно** (置物) е јапонски термин што значи „украс за изложување, уметнички предмет, декоративен предмет“,обично изложен во ниша од токонома или олтар буцудан.

## Етимологија
Јапонскиот збор  е составен од  и .*Оксфордскиот англиски речник* го дефинира позајмениот збор окимоно како „стоечки украс или фигура, особено онаа што се става во гостинската соба во куќата“, а првата употреба ја забележал Вилијам Андерсон во 1886 г.
[десно|мини| од риба во вода,  во [Khalili Collection of Japanese Art|колекцијата на јапонска уметност „Калили“]]

## Опис
Окимоно може да биде мала јапонска резба, слична на нетсуке, но поголема. За разлика од нетсуке, кои имаат специфична намена, окимоно се чисто декоративни и се прикажуваат во токонома. Сепак, ова гледиште понекогаш е доведено во прашање, при што некои сугерираат дека окимоно честопати имало и утилитарни и декоративни цели, особено пред западното влијание.Окимоно може да се направи од дрво, слонова коска, керамика или метал.
мини|Окимоно од слонова коска што прикажува Ракан, околу 1860–1900 година, период Меиџи, висина 8,7 см.
**Окимоно од слонова коска што прикажува Ракан ( околу 1860 – 1900 год )**

Ова мало окимоно од слонова коска претставува Ракан, иконска фигура во будизмот што отелотворува мудрост и сочувство. Раканот симболизира просветлување и служи како модел за будистичките монаси. 

Датирано помеѓу 1860 и 1900 г. ова окимоно ја илустрира изработката на занаетчиите за време на периодот Меиџи во создавањето декоративни предмети од слонова коска, комбинирајќи фини детали и духовно значење. Изрезбан е од 1 парче слонова коска, покажувајќи исклучителна финеса. 

Окимоните обично не се поголеми од неколку сантиметри. Тие прикажуваат секакви животни, митолошки ѕверови, луѓе, богови, овошје, зеленчук и предмети, понекогаш комбинирани едни со други, во секакви положби. Понекогаш се прикажува и некоја сцена, или дневна сцена или од приказна. 

Сè што може да се изрезба или да се претвори во мал предмет може да се користи во окимоно. Некои окимоно биле инспирирани од група предмети и требало да бидат прикажани заедно како ансамбл. 

За време на периодот Меиџи, многу окимоно биле изработувани за извоз на Запад. Еден од најпознатите уметници во областа на металопреработувањето бил Јамада Соби (1871 - 1916), кој изработувал парчиња од лим метал. 

## Наводи

## Надворешни врски

* Нетсуке: ремек-дела од Метрополитен музејот на уметност, каталог на изложби од Метрополитен музејот на уметност (целосно достапен онлајн како PDF), кој содржи многу примери 
* Дефиниција за англиски онлајн речник, поврзани информации и разни визуелни примери

Категорија:Јапонски поими
Категорија:Јапонско вајарство
Категорија:Статии со текст на јапонски
Категорија:Јапонски ракотворби
Ахенема

мини|Папучи Ахенема
**Ахенема** се традиционални, кралски влечки што ја носеле кралевите, кралиците и децата од етничките групи Акан, Га и Еве во Гана. Оваие традиционални влечки почнале да ја носат сите на настани како што се фестивали, погреби, свадбени церемонии и цркви.

## Историја
Ахенема датираат од 18 век за време на владеењето на Асантехене Осеи Квадво и Асантехемаа Конаду Јадом. Во минатото, Ахенемата ја носеле луѓе од кралско потекло и честопати била именувана по кралот. Методот на именување подоцна бил променет и Ахемемата била именувана по децата на кралот. Ова било затоа што името на кралот не требало да се споменува залудно, па оттука и името Ахенема, што се преведува како кралски деца.

## Видови
Постоеле два вида на Ахенема. Првиот е „Асансан туо“, со закривена форма, а другиот е „Атине“, со права форма и го носат поглаварите.

## Наводи

Категорија:Африканска облека
Вилијанурски предмети од теракота

**Теракотните предмети од Вилијанур** се ракотворби изработени од фина зелена глина, фин песок и *тенал*, кои ги изработуваат селаните од Вилијанур, на сојузната територија Пондичери, Индија. Има историја од повеќе од 20 генерации.

Предметите се регистрирани под заштита според географската ознака на договорот за правата за интелектуална сопственост поврзани со трговијата (TRIPS). Во 2011 година, биле наведени како „Вилијанур Теракотани Дела“ според Законот за географска ознака од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговските марки под класата 21 како земјен прибор пријавата број 201.

Контролата на квалитетот ја врши комисија составена од 2 мајстори-занаетчии од Вилијанур Теракота Фармс, претставникот од Фондацијата за занаети Пондичери и вонредни професори од Националниот институт за модна технологија (NIFT), Ченај.

Мајстор-занаетчија на Вилијанур Теракотни Урокс е В.К. Мунусами, кој потекнувал од селото Вилијанур. Тој држи практични часови по оваа уметничка форма на кои учествуваат домашни и меѓународни студенти. Добитник бил на 68 награди од многу земји, а во 2005 година е добитник и на наградата на УНЕСКО за неговата изработка на теракота.

Низ Пондичери имал многу теракота единици каде што се создаваат убави минијатурни слики исто така, освен богато изработените поголеми фигури на животни и религиозни икони.

## Наводи

Категорија:Индиски ракотворби