open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Фаруски Океан

** Фаруски Океан ** е древен океан кој постоел од пред 800 до 635 милиони години, помеѓу распадот на Родинија суперконтинент и почетокот на формирањето на Гондвана суперконтинентот.

## Отворање и затворање

Фарускиот океан се отворил пред околу 800 милиони години во ерата Неопротерозоик откако се разделил по источната граница на Западноафриканскиот Кратон за време на распадот на Родинија.
Океанот почна да се затвора пред околу 730 милиони години со подвлекување на исток на лакот Тилемси, кој беше насобрана наспроти регионот Хогар на Сахарски Метакратон.

Западниот дел од масивот Хоггар е направен од материјал од Фарускиот Океан, вклучувајќи океански базалти, лачни вулкански и седиментни карпи и седименти кои биле излеани во Фарускиот Океан од западноафриканскиот кратон и источниот Хогар.
Затворањето беше завршено кога западноафриканските и сахарските кратони се судрија пред околу 635 милиони години на почетокот на Пан-африканската орогенеза.

## Јужна екстензија
Океанот Гојас, кој се наоѓал на југозапад помеѓу Амазонскиот кратон и Кратонот Конго, се протегал во Фарускиот Океан.

Океанот Гојаш се затворил за време на последните фази на формирање на Западна Гондвана. Јужниот дел на Трансбразилската линија (TBL) ја означува зоната на шиење на ова затворање, додека северниот дел Борборема од TBL и Транс-Сахарскиот појас, кој тече од Алжир до Бенин, означете ја зоната на шиење на затворањето на Фарускиот Океан.

Овие затворања на океаните и последователните тектонски настани не беа симултани, туку се случија во подолг временски период.

Во југозападна централна Африка возраста на ладење на гранулитот се движи помеѓу 587 и 576 Ma, додека во североисточен Бразил тие се движат од 568 до 500 Ma.

Сепак, податоците од аеромагнетните и гравитациите даваат доказ за континуитет помеѓу TBL lineament, Собралниот расед во североисточен Бразил, раседната зона Канди во Бенин и Транс-сахарскиот појас формирана со затворање на Фарускиот Океан.

## Биографија

* Kent C. |nom1=Condie |titre=Proterozoic crustal evolution |lieu=Amsterdam/New York/Tokyo |éditeur=Elsevier
* Robert D. |nom1=Hatcher |titre=4-D framework of continental crust |éditeur=Geological Society of America |

## Наводи

Категорија:Древни океани
Посејдонов Океан

** Посејдонов Океан ** бил океан што постоел за време на периодот Мезопротерозоик (од 1,6 до 1,0 милијарди години) од геолошка временска скала.

Почнал да се формира кога жешка точка (геологија) се судрила со литосфера која веќе беше во режим на проширување што дозволи да се случи расцепување на почетокот на жариштето вулканизам што го создаде Голема магматска провинција Мекензи.

Ова жариште, познато како жариште на Мекензи, произведе пасивно раздвојување за да формира тројна спојка. Како што продолжија да растат два од расцепените краци, тие го создадоа басенот на океанот Посејдон .

Третиот дел од пукнатината не можешл целосно да се отвори, формирајќи аулакоген, длабок и тесен дел од Земјината кора, спуштен во однос на околината по стрмен или вертикален расед, во основата на древна платформа, покриена со капак на платформата..

## Наводи

Категорија:Древни океани
Категорија:Протерозоик
Категорија:Древни океани
Михаило Миловановиќ

**Михаило Миловановиќ** (Гостиница, 24. фебруар 1879 — Ужице, 28. новембар 1941) бил српски, вајар и пистел.

## Биографија
мини|лево|Мртовечки мир
Бил еден од основачите на *Здружението на ликовни уметници на Србија*, воен сликар на Врховната команда на српската војска во Првата светска војна, автор на портрети на српските војводи Радомир Путник, Живојин Мишиќ, Степа Степановиќ и Петар Бојовиќ, генералот Павле Јуришиќ Штурм, кралот Петар I Караѓорѓевиќ и регентот Александар Караѓорѓевиќ.

После каменорезачкиот занает од кој се откажал и година дена помината на усовршување во школата на Антон Ажбе во Минхен, во 1905 година Миловановиќ во Минхен бил студент на Академијата за убави (ликовни) уметности, прво кај професорот Лудвиг Хертерих, а потоа во класата на неговиот наследник Хуго фон Хаберман.

Миловановиќ дипломирал во 1909 година на ликовната Академија во Минхен, а во Србија се вратил на почетокот на Балканските војни во 1912 година како доброволец. Почетокот на I светска војна го дочекал на усовршување во Прага, бил уапсен и после бегството од прашкиот затвор, пеку Германија, Полска, Украина, Црно Море и Романија, стигнал да се приклучи на боиштето на својата Дринска дивизија и со српската војска ја преживеал нејзината голгота.

Го напишал романот ***Лендина воденица***, печатен повеќе од половина век после неговата насилна смрт.

Категорија:Српски сликари
Категорија:Родени во 1879 година
Категорија:Починати во 1941 година
Реички Океан

** Реичкиот океан ** бил океан кој разделувал два главни палеоконтиненти, Гондвана и Лаурусија (Лауренција-Балтика-Авалонија). Еден од главните океани на Палеозоикот, неговите шиење денес се протегаат  од Мексико до Турција и неговото затворање резултираше со склопување на суперконтинентот Пангеја и формирањето на Варискан–Алегенска-Уачита орогении.

## Етимологија
Океанот сместен помеѓу Гондвана и Лауренција во раниот камбријан бил именуван по Јапетус, во грчката митологија таткото на Атлас (од кој извор Атлантскиот Океан на крајот го добива своето име).

## Геодинамичка еволуција

На почетокот на палеозојската ера, пред околу 540 милиони години, поголемиот дел од континенталната маса на Земјата беше групиран околу јужниот пол како палеоконтинент Гондвана. Исклучок беше формиран од голем број помали континенти, како што се Лауренција и Балтика. Палеозојскиот океан помеѓу Гондвана, Лауренција и Балтика се нарекува Океан Јапетус. На северниот раб на Гондвана доминирала Кадомската орогенеза за време на периодот Едијакаран. Оваа орогенеза формираше вулкански лак од типот cordillera каде што океанската кора се спушти под Гондвана. Кога средноокеански гребен подвлечен под кос агол, екстензивни басени се разви долж северната маргина на Гондвана. Во текот на доцниот Кембриски до Рано ордовициско овие екстензивни басени еволуирале расцеп што се протега по северниот раб на Гондвана. Расцепот, пак, еволуираше во средноокеански гребен кој одвои мали континентални фрагменти како што се Авалонија и Каролина од главната копнена маса Гондвана.

Како што Авалонија-Каролина се оддалечила на север од Гондвана, океанот Реик растел и ја достигнал својата максимална ширина во Силурија. Во овој процес, океанот Јапетус се затворил кога Авалонија-Каролина се судрила со Лауренција и се формирала Апалашката орогенеза.

Затворањето на Реик започнала во раниот Девон и беше завршено во Мисисипи кога Гондвана и Лауренција се судрија и формираа Пангеја. Ова затворање резултираше со најголемиот судир на орогенот на Палеозоикот: Варискан и Алегхански орогени помеѓу западноафриканската маргина на Гондвана и јужниот дел на Балтика и источна Лауренција и [орогени] Оуачи. помеѓу амазонската граница на Гондвана и јужна Лауренција.

## Биографија

* 
* 
* 
* 

## Надворешни врски
* Website of the PALEOMAP Project
* Middle Silurian paleoglobe showing the expanding Rheic Ocean
** Early Carboniferous paleoglobe showing the almost disappeared Rheic Ocean

Категорија:Древни океани
Категорија:Камбриска палеогеографија
Категорија:Ордовичанска палеогеографија
Категорија:Водни тела на силурија
Категорија:Девонска палеогеографија
Категорија:Палеогеографија на јаглерод
Јужноанујски Океан

**Јужноанујски Океан**  е хипотезиран антички океан, интерпретиран од зоната на шиење Јужна Ануји во источен Сибир..

## Развој на концептот
Мапирањето на североисточниот континентален праг на Русија во текот на раните 1980-ти кулминираше со извештај за „Геолошката структура на СССР: Морињата на Советскиот Арктик“. Повеќето истражувачи ја толкуваа целата полица како плоча со една континентална маргина.

Во 1988 година, алтернативна хипотеза ги толкуваше карпите на јужниот шев Ануј како остатоци од антички океански слив. Според овој модел, Врангел, Де Лонг и Новите Сибирски Острови и деловите на микроконтинентот Чукчи биле дел од малиот континент Арктика. Тие потоа се прекинаа и се приближија до Сибир за време на албанскиот.

Сега Шефард и сор. пронајдоа докази за овој изумрен океански слив далеку под Гренланд. Користејќи независни томографски модели и податоци добиени од Гравитациското поле на Европската вселенска агенција и сателитот за стабилна состојба на океанската циркулација (GOCE), авторите идентификувале сеизмичка и гравитациска аномалија во средната обвивка помеѓу 1000 и 1600 километри длабочина, што тие го толкуваат како остатоци од антички океански плочи подвлечени за време на мезозоикот.

Присуството на антички материјал од плочи на оваа длабочина и на оваа локација, тврдат авторите, е во согласност со присуството на јужниот океан Ануји-Ангајучам за време на мезозоикот. Користејќи метод за пресметување на стапките на тонење на плочи - за кои открија дека се согласуваат со глобалните студии од 1,2 -0,3 сантиметри годишно - и локацијата на аномалијата на обвивката, авторите ја следеа аномалијата до затворањето на овој слив. Оваа пресметка го стеснува времето на подвлекување до доцниот јура до раниот креда - период на екстензивни реорганизации на арктичките плочи, како и екстензивен магматизам.

## Исто  така
* Врангелија
* Список на антички океани

## Наводи


Категорија:Древни океани
Антички океани
Категорија:Креда Русија
Категорија:Геологија на Русија
Исландско Море

** Исландско Море ** е мала водна површина  ограничено со Јан Мајен зона на фрактура на север, Гренланд на запад, Данскиот теснец на југ и Гребенот Јан Мајен на исток.

Длабочините обично се движат од 500 до 2.000 метри, но може да бидат поплитки на Континенталниот праг на Источен Гренланд. Колбеинсеј Риџ го минува Исландското Море, делејќи го на источен и западен дел.

Според Меѓународната хидрографска организација, во нејзиното издание од 1953 година на стандардот „Граници на океаните и морињата“, кој од 2021 година сè уште е во сила, Гренландското Море ја опфаќа областа на Исланд Море.

## Морски живот
Многу видови фоки и китови живеат во студените води на северниот брег на Исланд.Овој регион е богат со морски свет и носи долга културна историја со силна поврзаност со морето.

SeaIceland има за цел да ви ги отвори очите за опсегот на можности за лично искуство со овој природен свет на Арктикот и културата што беше клучна за опстанокот на Исланд во последните 1100 години.

Се трудиме да претставиме информативен, концизен текст за да ги опишеме прекрасните фотографии, повеќето направени под површината, од различните морски животни и растенија со кои можете да комуницирате.

Полн со живот, Море Исланд ги претставува морските чуда на северниот брег на Исланд. Ве молиме истражете!

Оваа локација е во изградба и секогаш ќе биде. Нема да се фосилизира, туку редовно ќе се ажурира.

## Наводи

Категорија:Мориња на Северноледениот Океан
Категорија:Географија на Исланд
Уралски Океан

** Уралски Океан ** (исто така наречен „„Уралскик океан“) бил мал, древен океан кој се наоѓал помеѓу Сибир и Балтика. 
Океанот се формирал во епохата Доцен Ордовик, кога големи острови од Сибир се судриле со Балтика, која тогаш била дел од копното Еврамерика.

Островите, исто така, предизвикаа затворање на претходникот на Уралскиот Океан, Канти Океан. Меѓутоа, до Девонскиот период, Уралскиот океан почнува да се намалува бидејќи сибирскиот континент и микроконтинентот Казахстанија се приближувале кон Балтика.

Во последните периоди од Девон до Мисисипија, Уралскиот Океан станал поморски пат. Сè додека трите не се судрија во Јаглерод, таа ги создаде Планините Урал, целосно затворајќи го океанот и формирајќи го Пангеја суперконтинентот.

Уралско-монголскиот појас (UMB), помеѓу Сибир, Балтика и Тарим, беше местото на растот на Азија за време на палеозоикот, но неговата еволуција останува многу контроверзна како што е потврдено од различните палиспастични модели. Мобилниот појас на Урал е западниот дел на UMB. Се граничи со Балтика на запад и со сибирскиот басен и со Казахстан на исток. Сите истражувачи се согласуваат дека океанот постоел на Урал во поголемиот дел од палеозојското време, но остро не се согласуваат за првичните позиции и последователната кинематика на граничните тектонски единици. Во западните и јужните делови на Казахстан се препознаваат неколку блокови со преткамбриска подина. Во доцниот Ордовичанец, овие блокови се соединија за да формираат соседен, иако не нужно крут домен, доменот Кочетау-Север Тиен Шан (KNTD). Палеомагнетното истражување на густиот куп базалт-андезит на горниот девон (француски) во Северен Тиен Шан открила карактеристична компонента со двоен поларитет (D = 280 °, I = 55 °, k = 20, a95 = 9 °, N = 14 сајтови). Неговото примарно потекло е потврдено со позитивен конгломерат тест на интраформациски конгломерат. Го комбинираме овој резултат со други палеозојски податоци од KNTD и го зацртуваме палеолатитудиналното движење на оваа единица од доцниот ордовициан до крајот на палеозојкот. Утврдено е дека набљудуваните палеолатини на KTND добро се согласуваат со референтните вредности за Балтика за целиот интервал; оттука заедничкото движење на KNTD и Baltica како дел од една плоча е силно индицирано за поголемиот дел од палеозоикот. Ова откритие е во спротивност со повеќето објавени модели, кои ги поставуваат KNTD и Baltica на спротивните страни на Уралскиот Океан. Исклучок е моделот на Sengor и Natal'in [1996] во кој се очекува кохерентно палеолатитудинално движење на овие две единици. Предлагаме друг модел на Уралскиот океан кој се потпира на помал број на претпоставки и е подобро поддржан од геолошки и палеомагнетни податоци; за време на средниот палеозоик, овој океан постоел главно помеѓу комбинираната тектонска единица KTND-Балтика и Сибир.

## Наводи

## Надворешни врски
* Уральский океан.

Категорија:Древни океани
Категорија:Ордовичанска палеогеографија
Категорија:Водни тела на силурија
Категорија:Девонска палеогеографија
Категорија:Палеогеографија на јаглерод
Категорија:Природна историја на Европа
Категорија:Природна историја на Азија
Тихи Океан (картографија)

** Тихиот Океан (картографија)**, попрецизно наречена *Descriptio Maris Pacifici* („Опис на Тихиот Океан“), беше првата посветена карта на Тихиот Океан што беше испечатена. Се смета за важен напредок во картографија.

Оваа карта е нацртана од Абрахам Ортелиус во 1589 година, врз основа на карта на Америка од истата година што ја нацртал Франс Хогенберг]. Некои детали од картата можеби биле под влијание на описот на Јапонија од 1568 година во ракопис на Фернао Ваз Дурадо Ваз Дурадо, наместо карта, па оттука и нејзината чудна форма.

Копнената маса илустрирана на југ од целиот Тихи Океан и Јужна Америка е претстава на Terra Australis.

Во потрага по овој остров, холандската источноиндиска компанија ќе испрати во 1639 и 1643 година. две експедиции, како резултат на кои ќе бидат откриени бреговите на земјиштето во морето северно од Јапонија, карта на овие откритија ќе биде објавена од Јохан Јансон во Амстердам во 1650 година. На оваа карта, пронајдените земји, на кои имало дури ни знак од сребро, носеа холандски имиња: t' Landt van Eso, Staten Eylant и Kompagnies Land - сега ги носат имињата на околу. Хокаидо, ох Итуруп и околу. Уруп.
Дури и еден век по откривањето на овие земји, европските географи правеле различни претпоставки за овие земји, понекогаш сметајќи ги како дел од Азија и Америка, понекогаш дел од Камчатка. Во исто време, Втората експедиција на Камчатка на капетанот Беринг, која беше прекината во 1743 година, исто така не можеше да даде јасен одговор за овие земји.

## Литература
* Marsel P.R. van den Broecke. Ortelius Atlas Maps. HES Publishers BV, 1996. № 12. P. 52.
* Хенниг, Рихард. Неведомые земли. Предисл. и ред. И. П. Магидовича. Т. IV. — М.: Изд. иностр. лит., 1963. — Глава 177. Мнимое открытие Америки португальцами и проблема «золотых» и «серебряных» островов. С. 134—144.

## Поврзано

*Карта на светот
*Раните светски мапи

## Наводи

Категорија:Карти на океаните
Категорија:Историски карти на Америка
Категорија:Тихи Океан
Категорија:Карти и глобуси од 16 век
Категорија:Раномодерна холандска картографија
Барбара Харди (еколог)

Категорија:Статии со hCards
мини|Барбара Харди 2009
**Барбара Харди** или **Барбара Розмари Харди** (родена на 31 март 1927 година) е австралиски екологист и научник. Таа е покровител на институтот Барбара Харди, поврзан со Универзитетот во СА. Институтот Барбара Харди истражува нискојаглеродно живеење и одржлива енергија. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат и обновлива енергија, зачувување на биолошката разновидност и еколошки одржлив развој.

## Биографија
Харди била родена во заливот Ларгс, Јужна Австралија. Таа го завршила своето средно образование во женското училиште Вудлендс на 16-годишна возраст и се запишала на факултет за наука на Универзитетот во Аделаида. Подоцна студирала на Универзитетот Флиндерс. Харди волонтирала во областа на животната средина од 1970-тите. 

Харди волонтирала во Советот за заштита на природата, почнувајќи од 1972 година, а потоа се запишала на дипломски по науки за земјата на Универзитетот Флиндерс, во 1972 година. Харди работела со министерот за животна средина, Дејвид Вотон, во 1970-тите и 1980-тите. Таа има работено за Австралиската комисија за наследство, Лендкер, Фондацијата за национални паркови и Центарот за наука и технологија. Харди е исто така покровител на Фондацијата за природа во Јужна Австралија.

Нејзиниот фокус е еколошки одржлив развој, производство на обновлива енергија и биолошка разновидност. На Универзитетот во Јужна Австралија, Харди била основачки член на одборот на Састејнабл Системс енд Технолоџи. Таа потоа станала покровител на Институтот Барбара Харди, на Универзитетот во Јужна Австралија. Застапник е и на граѓанската наука, каде научните проекти имаат учество од членови на заедницата, во соработка помеѓу членовите на јавноста и научниците. Таа верува дека кога на членовите на заедницата им се слуша гласот, тоа може да влијае на нивното однесување и ставови. Таа е соработник на Австралискиот институт за енергија.

Харди била еден од првите 50 највлијателни екологисти на СА и исто така се вклучила во  натпревар за етикети за вино Барбара Харди, за дизајнирање етикета за шишиња шираз.

## Награди

* 2011 - Фестивалот на идеи во Аделаида бил посветен на Харди
* 2011 година - Државната библиотека на СА содржел приказ на работата на Харди
* 2010 – Почесен степен на Универзитетот во Аделаида 
* 1993 – Почесен степен на Универзитетот Флиндерс
* 1992 – Медал на Институција на инженери
* 1994 – Награда Еурека за унапредување на науката
* 1996 – СА Сениор Австралиец на годината
* 1987 – Службеник на Орденот на Австралија за „услуга за зачувување и заедницата“

## Наводи
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1927 година

Категорија:Климатолози
Страхиња Гавриловиќ

**Страхиња Гавриловиќ** (5 април 1993) е српски професионален кошаркар на Младост Земун од Јадранската лига и Кошаркарската лига на Србија (КЛС).

## Професионална кариера
Откако останал недрафтуван на НБА драфтот во 2016 година, Гавриловиќ потпишал договор со српскиот клуб Динамик Белград. Тој поминал една сезона со нив и имал просек од 9,9 поени по натпревар во кошаркарската лига на Србија.

На 15 август 2017 година, Гавриловиќ потпишал договор со Партизан. Во сезоната 2017-18, тој играл 18 натпревари во АБА лигата и имаше просек од 5,7 поени и 2,6 скока, додека шутираше 58,2% од полето.

На 25 декември 2018 година се разделил со Партизан.  Два дена подоцна потпишал договор со Борац Чачак.

Гавриловиќ ја испрати сезоната 2020-21 со Реал Мурсија од шпанскиот ЛЕБ Оро. Тој имал просек од 9,0 поени и 3,6 скока по натпревар. На 30 август 2021 година, Гавриловиќ потпишал со Младост Земун од Јадранската лига и Кошаркарската лига на Србија.

## Достигнувања и награди во кариерата

* Победник на Купот на Србија : **1** (со Партизан НИС : 2017–18 )

## Наводи

## Надворешни врски
* Страхиња Гавриловиќ Профил на тројанци на USC 
* Страхиња Гавриловиќ на aba-liga.com
* Страхиња Гавриловиќ на eurobasket.com
* Страхиња Гавриловиќ на espn.com

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1993 година
Категорија:Српски кошаркари
Светозар Милетиќ (село)

мини|Католичка црква во селото
**Светозар Милетиќ** е село сместено во општина Сомбор во Западна Бачка област Војводина, Србија. Се наоѓа во бачката географска област. Селото е етнички мешано и неговото население брои 2.746 жители.

## Име
Селото го добило името по Светозар Милетиќ, политички водач на Србите во Војводина од втората половина на 19 век.

На српски, селото е познато како *Светозар Милетиќ* (Светозар Милетић), на хрватски како *Лемеш* (од 2009) или *Светозар Милетиќ* (пред 2009), во Буњевац како *Светозар Милетиќ* или *Лемеш*, на германски како *Милитиќ* и на унгарски како *Немес*. Пред 1925 година, на српски, хрватски и буњевац, за селото се користело името *Лемеш* (Лемеш).

Потеклото на името на селото на унгарски потекнува од унгарскиот збор  (*[[Благородништво|благородник]]*), додека за зборот  се верува дека потекнува од латинскиот  (*војник*). Локалните буњевци го скратија и го преобразија името *Немешмилитици* во *Лемеш*. За време на управата на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците името на селото било сменето во *[[Светозар Милетиќ]]* (во 1925 година).

## Демографија
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, селото Светозар Милетиќ има 2.746 жители.

### Етнички групи
Според пописот од 2002 година, етничките групи во селото вклучувале:

* Унгарци = 1.455 (45,91%)
* Хрвати = 581 (18,33%) (*)
* Срби = 549 (17,32%) (*)
* Буњевци = 217 (6,85%) (*)
* Југословени = 149 (4,70%) (*)
* други.

(*) Вкупниот број на Јужни Словени (Хрвати, Срби, Буњевци, Југословени) кои живеат во селото е 1.496 (47,21%).

## Познати личности

* Гаја Алага (1924–1988), теоретски физичар
* Стеван Хорват (1932), борач во грчко-римски стил, сребрен медал на Олимпијадата во 1968 година
* Ѓуро Кањурски (1853–1920), професор по арамејски и арапски јазик на Кралскиот универзитет во Будимпешта
* Грго Кнези (1892–1944), свештеник, биолог
* Петар Кнези (1859–1929), свештеник и писател
* Тереза Кочиш (1932), гимнастичарка која учествувала на повеќе Олимписки игри
* Мирко Видаковиќ (1924–2002), ботаничар
* д-р Пајо Видаковиќ (1879–1942), свештеник, етнолог, автор на учебници, писател

## Наводи

* Слободан Ќурчиќ, Број становика Војводине, Нови Сад, 1996 г.
* Антонија Чота: „ *Лемеш - у осиму племенитог равничарског драча* “

Категорија:Сомбор
Категорија:Населени места во Војводина
ФК Јавор Ивањица

**ФК Јавор Ивањица** е професионален фудбалски клуб со седиште во Ивањица, Србија. Тие се натпреваруваат во српската прва лига, второто ниво на системот на националната лига.

## Историја
Во 1912 година, студент по име Милан Радојевиќ ја донесе првата фудбалска топка на Ивањица, што доведе до формирање на клубот. Тимот најмногу играше пријателски натпревари пред завршувањето на Втората светска војна поради недостаток на организирани фудбалски натпревари. Помеѓу 1958 и 1962 година, тие беа блиску до промоција во Втората југословенска лига. Сепак, клубот никогаш не стигнал повисоко од третото ниво до 1990-тите.

Во 1994 година, предводен од менаџерот Славенко Кузељевиќ, клубот заработи промоција во Втората лига на СР Југославија откако ги елиминира Звездара и Топличанин во плеј-офот. Тие ги поминаа следните осум години во второто ниво, имајќи ја својата најдобра сезона во 1997-98, кога се пласираа на четвртото место во групата Запад.

Во 2002 година, клубот ја освои Втората лига (Група Запад) и се промовираше во Првата лига на СР Југославија за прв пат во историјата. Тие останаа само една сезона во елитната дивизија, завршувајќи на дното на табелата. Во тоа време, клубот стана препознатлив по тоа што играше голем број млади африкански фудбалери, главно од Нигерија и Зимбабве. Тие заработија уште една промоција во првата лига во 2005 година, но повторно претрпеа испаѓање во истата сезона.

По слабите перформанси во инаугуративната сезона на српската Прва лига, второто ниво на реструктуираниот систем на национална лига, клубот успеа убедливо да го освои првото место во 2007-08. Покрај тоа, менаџерот Радован Ќурчиќ го предводеше својот тим до непобедлив рекорд и промоција во српската Суперлига. Тие потоа се пласираа на четвртото место во највисоката лига, нивната највисока позиција во лигата досега. Во 2012 година, клубот ја прослави својата 100-годишнина.

По вкупно шест последователни сезони во Суперлигата, клубот доживеа испаѓање во 2014 година. Сепак, тие веднаш добија промоција во следната сезона. Клубот подоцна го постигна својот најголем успех стигнувајќи до финалето на Купот на Србија 2015-16, губејќи со 2-0 од Партизан на стадионот Металац.

## Трофеи
**Втора лига на СР Југославија** / **Српска прва лига** (Ниво 2)

* 2001–02 (Група Запад) / 2007–08

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Клупска страна во Србијаспорт

Категорија:Фудбалски клубови од Србија
Мирчо Андреев

**Мирчо Андреев** (1966-2020) пастор и долгогодишен претседател на Евангелска црква во Република Македонија.

## Животопис
Мирчо Андреев е роден во 1966 година во с. Мокрино, Струмичко. Студирал воена академија во Белград, каде бил приморан да ги прекине студиите поради здравствени причини. По кратко време решава да се посвети на Божја служба и во 1988 година со неговата сопруга Наде Андреева се приклучуваат во Евангелска црква во Република Македонија која таа година била основана. По завршувањето на теолошкото образование на Евангелско-теолошкиот факултет во Осиек, Хрватска, каде се стекнал со титулата магистер по теологија, во 1994 година бил ракоположен за пастор на Евангелска црква во РМ. По две години бил избран и за претседател на Евангелска црква во РМ. Под негово водство Евангелска црква во Македонија забрзано растела, особено преку хуманитарните активности. До неговата смрт биле основани 40 цркви во Република Македонија и една високо образовна институција (Евангелско-теолошки институт во Куманово).

По кратко боледување починал на 26 декември 2020 година.

## Наводи
Милорад Бата Михаиловиќ

**Милорад Бата Михаиловиќ** (8 февруари 1923 – 23 април 2011 година) бил српски сликар.

## Биографија
Михаиловиќ е роден во Панчево, белградска област. Од 1946 година студирал во класата на професорот Иван Табаковиќ на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот за уметности во Белград. Една година подоцна, Михаловиќ отишол во Задар и бил еден од младите српски сликари кои ја основале уметничката комуна *Задарска група*. Групата ја сочинуваа и млади и надарени сликари како Миќа Поповиќ, Љубинка Јовановиќ, Петар Омчикус, Коса Бокшан и Вера Божичковиќ. Работел и живеел во Задар од март до август 1947 година. Во 1951 година, тој е еден од основачите на уметничката група *Единаесет* (Jedanaestorica grupa) во Белград. Михаиловиќ ја напушти Југославија и замина во Париз со сопругата Љубинка Јовановиќ во мај 1952 година. Следните децении живеел и работел наизменично во Париз и Белград. Во 1985 година, Михаиловиќ беше избран за член на Српската академија на науките и уметностите. Починал во Париз.

## Работни и самостојни изложби (избор)
Михаиловиќ бил еден од првите претставници на српската постмодерна уметност. Сликал пејзажи, мртви природи, портрети, автопортрети и ентериери. Неговото сликарство било под влијание на експресионизмот и апстрактната уметност. Од 1947 година, кога првпат изложувал во Белград, Михаиловиќ имал околу сто групни изложби на сите континенти. Во 1951 година, неговата прва самостојна изложба била организирана во Белград и ретроспектива на уметничкиот павилјонот Цвијета Зузориќ во 1981 година.

* Galerie Rive Gauche Paris во 1957, 1958, 1959 и 1968 година 
* Галеријата Jeanne Bucher Париз во 1958 година.
* Галеријата Ариел Париз во 1961, 1966, 1970, 1974, 1980 и 1985 година 
* Галерија Нова Спектра Хаг во 1962 година.
* Galerie Le Zodiaque Брисел во 1963 година.
* Galerie Birch Копенхаген во 1964 година.
* Салон Музеј Савремене Уметности Белград во 1965 година.
* Galerie Nord Лил во 1967 и 1970 година.
* Галери Хакен Осло во 1969 година.
* Galleri Eklund Умео (Шведска) во 1975 година.
* Galerie Médicis Остенде (Белгија), Kunsthandel ML de Boer Амстердам и Galleri Galax Гетеборг во 1976 година.
* Галеријата Надар Казабланка во 1978 и 1983 година.
* Galerija likovnih umetnosti poklon zbirka Rajka Mamuzića Нови Сад во 1979 година 

## Наводи


## Литература
* Стојан Ќелиќ, *Сликарство Милорода Бате Михаиловиќ: памќење земја, величе*, САНУ, Белград 1989 г.
* Динко Давидов, *Милорад Бата Михаиловиќ*, Галерија Српске Академија Науке и Уметности, Белград 2005 г. .

Категорија:Српски сликари
Категорија:Починати во 2011 година
Категорија:Родени во 1923 година
Категорија:Погребани во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта (Белград)
Миќа Поповиќ

мини|200п|Табла на зграда во која е живел Миќа Поповиќ

**Миодраг „Миќа“ Поповиќ** (23 јуни 1923 &ndash; 23 декември 1996) бил српски сликар, експериментален режисер и една од главните фигури на југословенскиот црн бран.

## Животот и работата
**Миќа Поповиќ** е роден на 12 јуни 1923 година во Лозница. Завршил гимназија во Белград. По Втората светска војна, од која поголемиот дел ја поминал во Белград работејќи на чудни работи, се запишува на Академијата за ликовни уметности во Белград во 1946 година. Студирал кај Иван Табаковиќ.  Заедно со Бата Михајловиќ, Петар Омчикус, Милета Андрејевиќ, Љубинка Јовановиќ, Косара Бокшан и Вера Божичковиќ, во 1947 година отишол во Задар и ја формирал познатата „ Задарска група“.  По враќањето во Белград, им беше забрането да се вратат на универзитетските студии, бидејќи властите ја сметаа работата на задарската група како субверзивна, но подоцна, на сите им беше дозволено да се вратат, освен на Поповиќ, кој продолжи да студира на својата. 

Како сликар, Поповиќ е најпознат по неговиот *неформален* период (1958–1968) и неговото „Сликарство со сцени“ (од 1968 година).  Меѓу сликите од сцените, една од позабележителните беше „1 мај 1985 година“,  која ги спомена настаните околу наводниот напад на фармер во Косово по име Ѓорѓе Мартиновиќ.

Тој, исто така, снимил неколку филмови во 1960-тите, од кои два („Човек и право шуме“ и „Делије“) беа забранети од владата поради нивната антисоцијалистичка содржина. 

Миќа Поповиќ бил избран за редовен член на Српската академија на науките и уметностите во 1986 година. 

## Пишани дела

* *Судари и хармонија,* (1954)
* *Во атеље пред ноќта,* (1962)
* *Исходиште,* (1983)
* *Велика Љубав Анис Хубер,* (1999)
* *Путописни дневници* (2006)

## Филмови

* „Човек и правошуме“, филм Авала, 1963 г
* „Рој“, филм Авала, 1966 г
* „Камени деспот“, Филмска Радна Заедница, 1967 г
* „Делии“, Кино клуб, Белград, 1969 г
* „Бурдуш“, филм Авала, 1970 г

## Наводи

## Книги
* 

Категорија:Луѓе од Лозница
Категорија:Починати во 1996 година
Категорија:Родени во 1923 година
Категорија:Српски сликари
Повеќе од игра

**„Повеќе од игра“** (српски: *Више од игре*) – југословенски филм од 1976 година, во режија на Здравко Шотра, снимен по истоимената ТВ-серија.. Главните улоги ги толкуваат: Петар Божовиќ, Никола Симиќ, Љиљана Драгутиновиќ и Павле Вуисиќ.

## Синопсис
Дејствието се одвива во Градина, измислено место во Србија во периодот од 1931. до 1941. година при што е прикажано влијанието на неколку значајни настани: економската криза од 1931 година, препородот и судирот со фашизмот во 11937 година и почетокот на народноослободителната војна во 1941 година. За сето тоа време се одвива ривалството меѓу двата фудбалски клуба — „Граѓански“ и „Раднички“ во кое фудбалската игра е само повод за другите работи.

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1976 година
Категорија:Филмови на Здравко Шотра
Категорија:Филмови со Петар Божовиќ
Категорија:Филмови со Павле Вуисиќ
Категорија:Филмови со Никола Симиќ
Категорија:Филмови со Љиљана Драгутиновиќ
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Србија
НК Алуминиј

**Фудбалски клуб Алуминиј** (словенечки: *Nogometni klub Aluminij*), вообичаено познат како **НК Алуминиј** или едноставно **Алуминиј** — словенечки фудбалски клуб од Кидричево, кој игра во словенечката Прва лига. Клубот е основан во 1946 година.
Категорија:НК Алуминиј
Категорија:Фудбалски клубови од Словенија
Категорија:Фудбалски клубови од Југославија
НК Радомље

**Фудбалски клуб Радомље** (словенечки: *Nogometni klub Radomlje*), вообичаено познат како **НК Радомље** или едноставно **Радомље** — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Радомље, Словенија, кој моментално се натпреварува во словенечката Прва лига.

Категорија:НК Радомље
Категорија:Фудбалски клубови од Словенија
Категорија:Фудбалски клубови од Југославија
Алеутска струја

** Алеутска струја ** се нарекува и „Субарктичка струја“. Океанска струја што тече кон исток која лежи северно од Северна Тихоокеанска струја; тоа е северната гранка на Курошио струја која се движи североисточно, па на исток помеѓу 40° север и 50° северно. тече кон југ Калифорниска струја .

## Поврзано
* Океанска струја
* Океански вртежи
* Физичка океанографија

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Клима на Алјаска
Категорија:Струи во Тихиот Океан
Категорија:Вода во Алјаска
Александар Катаи

**Александар Катаи** (Србобран, 6 февруари 1991) е српски фудбалер, кој моментално игра за екипата на Црвена ѕвезда.

## Кариера
Александар Катаи започнал да игра фудбал во екипата на Војводина. Во текот на 2009 година бил испратен како позајмен играч во составот на Палиќ за период од шест месеци, а пред почетокот на сезоната 2009/10 тој бил промовиран во првиот тим на екипата од Нови Сад. Во Супер лигата за прв пат настапил на 10 март 2010 година кога влегол како замена на натпреварот против составот на Чукарички, а првиот гол го постигнал седум дена подоцна на дуелот против екипата на Млади Радник. По само две сезони во првиот тим на Војводина, во летото 2011 година, Катаи потпишал четиригодишен договор со екипата на Олимпијакос. Веднаш бил испратен како позајмен играч во клубот на ОФИ од Крит, каде одиграл само два натпревара. Во месец јануари 2012 година се вратил и тоа како позајмен играч во екипата на Војводина. Во сезоната 2013/14 повторно бил ангажиран како позајмен играч, но овој пат во тимот на Платанијас.

На крајот на месец август 2014 година Александар Катаи дошол како позајмен играч за период од една година во составот на Црвена ѕвезда. Наредното лето, тој го раскинал договорот со екипата на Олимпијакос и потпишал двегодишен договор со составот на Црвена ѕвезда. Во сезоната 2015/16 ја освоил титулата со црвено-белите и бил најдобар стрелец во лигата со вкупно 21 постигнат гол на 33 одиграни натпревари. На последениот ден од летниот преоден рок во 2016 година тој ја напуштил екипата на Црвена ѕвезда и потпишал за шпанскиот прволигаш Алавес.

На 31 декември 2019 година, Александар Катаи потпишал договор со екипата на Лос Анџелес Галакси. За овој клуб одиграл само два натпревари во МЛС лигата, по што првенството било прекинато поради пандемијата на корона вирусот. Катаи бил играч на Лос Анџелес Галакси до 5 јуни 2020 година, кога договорот бил раскинат поради наводни расистички пораки што неговата сопруга ги поставила на социјалната мрежа Инстаграм.

На 10 јули 2020 година, Александар Катаи се вратил во екипата на Црвена ѕвезда, по речиси четири години играње во странство. Тој потпишал двегодишен договор вреден 480.000 евра, што го направил најплатениот играч на екипата за таа сезона. Александар Катаи го земал дресот со бројот 10 кој го носел и првиот пат кога пристигнал во составот на Црвена ѕвезда.

## Статистика

### Клупска стстистика

### Репрезентација

## Трофеи

### Црвена ѕвезда

* Освоена е Српската Суперлига: 2015/16.

## Наводи

## Надворешни врски
*   
* Александар Катаи  на веб-страницата на Фудбалскиот сојуз на Србија
* Александар Катаи на сајтот на српската репрезентација

Категорија:Фудбалери од Ла Лига
Категорија:Фудбалери на ФК Црвена Ѕвезда
Категорија:Српски фудбалери
Категорија:Родени во 1991 година
Баток (Мрзен Ораовец)

**Баток** — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мрзен Ораовец, Општина Росоман. Претставува населба од  римско време.

На 3,5 км западно од селото, на мала површина се среќаваат фрагменти од керамички садови и грамади од градежен камен. Најдени се монети од бронза.

## Поврзано

* Список на археолошки наоѓалишта во Кавадаречко

## Наводи
Истурање вода за среќа (обичај)

**Истурање вода за среќа** е народен обичај во Бугарија, Македонија, Србија, Турција и други околни земји. Според народното верување, истурањето вода зад тој што оди на пат, или да заврши некоја работа, ќе донесе среќа и се прави така што патувањето или работата ќе заврши среќно. Се практикува и при одење на училиште, на испит, на интервју за работа, одење во војска и слично. 

Во етнологијата на земјите од Балканскиот Полуостров се сметало дека истурената или проточната вода симболизира подвижност и леснотија на движење, бидејќи не застанувала или заглавувала, па истурањето вода се прави така што работата што некој ја започнал би оди глатко како истурената вода.  На самиот чин на истурање вода во некои области се вели: „Нека оди чист и чист како вода“.

## Наводи

Категорија:Народни обичаи
Марков Стап (Мрзен Ораовец)

**Марков Стап** — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мрзен Ораовец, Општина Росоман. Претставува рудник за мермер од римско и доцноантичко време.

На 2 км северно од селото, на еден висок рид, на повеќе места има траги од експлоатација и обработка на мермер. Најдени се повеќе фрагменти од мермерни столбови, делумно обработени. Се смета дека оттука се вадени и подготвувани архитектонски елементи кои биле носени и дообработувани во Стоби.

## Поврзано

* Список на археолошки наоѓалишта во Кавадаречко

## Наводи
Св. Илија (Мрзен Ораовец)

**Св. Илија** — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мрзен Ораовец, Општина Росоман. Претставува населба и некропола од доцноантичко време.

Во дворот на селската црква, како и во самата црква има повеќе примероци од мермерна архитектонска пластика, фрагменти од керамички садови, питоси и друг градежен материјал. Голем е и бројот на најдените надгробни стели со грчки и латински натписи.

## Поврзано

* Список на археолошки наоѓалишта во Кавадаречко

## Наводи
Стериино позорје

**Стеријино позорје** е годишен театарски фестивал кој се одржува од 1956 година во Српскиот народен театар во Нови Сад, на кој настапуваат националните театри на Србија и претходно Југославија. Тоа е најпрестижниот театарски фестивал во земјата.
мини|Српски народен театар во Нови Сад, 58. Стериино позорје
Фестивалот го добил името на драматургот Јован Стерија Поповиќ. Обично се одржува кон крајот на мај и трае 3-5 дена, со десетина претстави во натпреварувачката програма и неколку претстави во помошната програма *Кругови* („Кругови“). *Наградите на Стерија* се доделуваат за најдобра претстава; оригинален текст; главни и споредни улоги во женска и машка категорија; режија; сценографија; костим; музика; како и специјална награда.

## Наводи

## Надворешни врски

* www.pozorje.org.rs (Официјална страница)
* Слики и информации за фестивалот и Јован Стерија Поповиќ (на српски)

Категорија:Српска култура
Курилово (Дебриште)

**Курилово** — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дебриште, Општина Росоман. Претставува рудник за мермер од римско време.

На 2 км западно од селото, на еден висок рид има траги од долгогодишна експлоатација на мермер. На површината се среќаваат делови од колони и капители, незавршени и искршени. Изгледа дека од ова место биле вадени големи блокови кои биле грубо обработувани, а потоа пренесувани во Стоби каде се вршела дефинитивна обработка.

## Поврзано

* Список на археолошки наоѓалишта во Кавадаречко

## Наводи
Народен театар во Ниш

мини|Народен театар Ниш
**Народниот театар во Ниш** е театар сместен на плоштадот Синѓелиќ, Ниш, Србија. Основан бил во 1887 година како театар „Синѓелиќ“, а реорганизиран во 1906 година како Народен театар, по завршувањето на новата театарска зграда.

## Надворешни врски

* 



Категорија:Национални театри
Категорија:Српска култура
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Извор (Дебриште)

**Извор** — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дебриште, Општина Росоман. Претставува рудник за мермер од римско и доцноантичко време.

На западниот раб на селото, од левата страна на долот се констатирани траги од стара експлоатација на мермер, и тоа на неколку места. На локалитетот има фрагменти од питоси. Рударски алатки не се најдени. Се претпоставува дека мермерот бил употребуван за изградба на објекти во Стоби.

## Поврзано

* Список на археолошки наоѓалишта во Кавадаречко

## Наводи
Под Селото (Дебриште)

**Под Селото** — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дебриште, Општина Росоман. Претставува рударска населба од римското време.

Јужно од селото се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и остатоци од експлоатација на мермер. Тука е најден и еден натпис посветен на богот Зевс.

## Поврзано

* Список на археолошки наоѓалишта во Кавадаречко

## Наводи
Ломоносова струја

**Ломоносова струја** (исто така и  **Ломоносова подземна струја** или **Екваторска потструја**) е длабока струја во Атлантскиот Океан.

Ломоносовата струјата била откриена во 1959 година за време на 5-тото крстарење на истражувачкиот брод *Михаил Ломоносов* од страна на експедиција на Морскиот хидрофизички институт на Академијата на науките Украинска ССР, со седиште во Севастопол. 
Истражувачите на бродот поставија четири станици со плови кои содржат струја снимач на графикони на 30°W. Еден од нив, кој беше поставен на пресекот на овој меридијан со екваторот под тенкиот слој на Јужна екваторска струја ја забележа силната струја кон исток. Неговата просечна брзина на проток беше 96&nbsp;cm во секунда, а максималната брзина — 119&nbsp;cm во секунда. Името го носи по Михаил Ломоносов.
Струјата Ломоносов е широка 200 километри, дебела 150 метри и тече на исток. Започнува во близина на брегот на Бразил на околу 5°С, го преминува екваторот и завршува на околу 5°С во Гвинејанскиот Залив. Неговата брзина се движи од 60 до 130&nbsp;cm во секунда, а максималната брзина се постигнува на длабочини помеѓу 50 и 125 метри.

Ломоносовата струјата е широка 200&nbsp;км, дебела 150 метри и тече на исток. Започнува во близина на брегот на Бразил на околу 5°СИ, го преминува екваторот и завршува на некои 5°С во Гвинејскиот Залив. Неговата брзина се движи од 60 до 130&nbsp;cm во секунда, максималната брзина се постигнува на длабочини помеѓу 50 m и 125 m. Транспортот на струјата Ломоносов се движи од 22,5 до 28,3.

## Литература
* 
* *[[Колесников, Аркадий Георгиевич|Колесников А. Г.]], Пономаренко Г. П., Ханайченко Н. К., Шапкина В. Ф.* Подповерхностное течение Ломоносова // Течение Ломоносова». — Киев: Наукова думка, 1966.
* *Колесников А. Г., Пономаренко Г. П., Богуславский С. Г.* Глубинные течения в Атлантике. — Океанология, 1964, № 1, вып. 2.
* *Колесников А. Г., Богуславский С. Г., Григорьев Г. Н. и др.* Открытие, экспериментальное исследование и разработка теории течения Ломоносова / Отв. ред. акад. А. Г. Колесников. — Севастополь: МГИ АН УССР, 1968.
* *Reid, J.L.*, JR., 1964: Evidence of a South Equatortal Counter Current in the Atlantic Ocean in July l963, Nature, **203**, 182.
* *Пономаренко Г. П.* Глубинное противотечение Ломоносова на экваторе в Атлантическом океане // Доклады Академии наук СССР. 1963. Т. 149. № 5. С. 1178—1181.
* *Пономаренко Г. П.* История открытия на экваторе Атлантического океана мощного подповерхностного течения, названного именем великого русского ученого М. В. Ломоносова // Труды Морского гидрофизического института. Вопросы физики моря. Т. 37. Киев: Наукова думка, 1966. С. 134—140.
* *Дерюгин К. К.* Советские океанографические экспедиции / Под ред. В. В. Шулейкина. Л.: Гидрометеоиздат, 1968.

## Поврзано
* Струја на Кромвел, длабока струја во Тихиот Океан
* Океанска струја
* Океански жици
* Физичка океанографија

## Наводи

Категорија:Струи во Атлантскиот Океан
Португалска струја

** Португалска струја ** е слаба океанска струја која тече на југ долж брегот на Португалија и на Пиринејскиот Полуостров.

Системот за струја на Португалија се снабдува главно од зоната меѓу во Атлантикот, регион со слаба циркулација помеѓу Северноатлантската струја на север и Азорската струја до југ. Се проценува, во просек, да се протега на околу 300 километри подалеку од полицата.

Таа е, исто така, под влијание на подоминантните соседни струи Канарски и Азорски струи, што го означуваат северниот дел на канарската струја. Други значајни влијанија вклучуваат сезонски ветрови, слатководно истекување од Пиринејскиот Полуостров, долната топографија пронајдена долж прекинот и наклонот на континенталниот праг и трите главни основни водни маси кои се наоѓаат под сезонски променливиот површински слој.

Општите температури на водата се помеѓу , во зависност од тоа дали доминира upwelling (поладна вода) или downwelling (потопли води), иако температурите на морската површина на Забележано е дека полицата достигнува до  во лето и останува помеѓу  во зима.

Медиумите (eddies составени од Средоземна вода) се исто така присутни, особено во регионот на Абисалната рамнина Тагус (околу 11-13°W; 37-39°N) и по должината на паузата на полицата и исто така се појавуваат во некои португалски ртови: Кањонот Портимао, Кејп Сент Винсент, Естремадура и Кејп Финистер, иако некои се чини дека доаѓаат од падината Еспињо.

Условите за надополнување се поволни од почетокот на април до крајот на септември (со максимум во јули и во просек 188 дена) и опаѓање од почетокот на октомври до крајот на март (во просек 177 дена), особено јануари и февруари, поради доминантниот ветер. напрегање по должината на ибериската маргина, иако повремено може да се појави нагорна линија во месеци поволни за надолнини и обратно, главно поради варијабилноста на ветерот.

## Загриженост за климатските промени
Од 1941 година па наваму, забележано е дека температурата на површината на морето на морето крај брегот на Португалија расте >  годишно. Овој тренд доведе до некои видови алги, како што е *[[Laminaria hyperborea]]*, алги со афинитет за поладна вода, со нејзината дистрибуција поместена на север. Ја имаше својата јужна граница на дистрибуција на Peniche во 1970-тите Izquierdo et al. (1993) но сега е ограничена само на водите крај северна Португалија, обезбедувајќи дополнителна поддршка на идејата за намалување на шумата од алги долж Пиринејскиот Полуостров. Ова зголемување на температурата е во корелација со намалувањето на интензитетот на настаните од 1941 година наваму, намалувајќи го внесувањето на водите збогатени со хранливи материи во брегот. Видовите со топла вода колонизираат нови области кон север, додека видовите со ладна вода се поместуваат на половите, како рустикалниот ливче (*[[Patella rustica]]*).

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Струи во Атлантскиот Океан