Поглавје IV од Повелбата на Обединетите нации

**Поглавјето IV од [[Повелба на Обединетите Нации|Повелбата]] на [[Повелба на Обединетите Нации|Обединетите нации ги]]** содржи одредбите на Повелбата кои се однесуваат на Генералното собрание на ООН, особено неговиот состав, функции, овластувања, гласање и процедури.

## Приматот на Генералното собрание
Поглавјето за Генералното собрание на ООН се појавува во Повелбата пред поглавјата за другите пет главни органи ( Совет за безбедност на ООН, Економски и социјален совет на ООН, Совет за старателство, Меѓународен суд на правдата и Секретаријат на ООН ). Ова го одразува гледиштето на основачите на ООН за Генералното собрание како „*прва*“ гранка на ООН, на ист начин како и поставувањето на одредбите поврзани со Конгресот на Соединетите Американски Држави во членот 1 од Уставот на Соединетите држави пред оние што се занимаваат со американскиот претседател и Врховниот суд на САД го одразувајќи го гледиштето на Конвенцијата од Филаделфија за Конгресот како „*прва гранка*“ на американската влада. И Конгресот на САД и Генералното собрание на ООН ја имаат својата „*финансиска моќ*“ во однос на нивните соодветни организации. Без сомнение, Генералното собрание исто така се појавува прво затоа што повеќето одлуки (освен оние што се занимаваат со безбедносни прашања) споменати подоцна во Повелбата бараат согласност на Генералното собрание, а Генералното собрание назначува:

* 10 од 15-те членови на Советот за безбедност;
* Сите членови на ECOSOC;
* Дури половина од членовите на Советот за старателство;
* Сите судии на Меѓународниот суд на правдата (со согласност на Советот за безбедност); и
* Генералниот секретар (по номинација на Советот за безбедност).

Членот 9 им гарантира на секоја земја-членка место во Генералното собрание, што го прави единственото тело на ООН со универзално членство.

## Членови 10, 11, 12, 13, 14, 15 и 16
Членот 10 му дава на Генералното собрание (UNGA) моќ да „*дискутира за какви било прашања или прашања во рамките на опсегот на оваа Повелба или кои се однесуваат на овластувањата и функциите на сите органи предвидени во оваа Повелба*“ и да дава препораки за овие теми. Ова, заедно со одредбата од член 15, со која се бара Советот за безбедност (UNSC) и другите органи да издаваат извештаи за нивните активности до Генералното собрание, во суштина го става Генералното собрание во улога на надзор над другите тела на ООН (не постои реципрочна одредба со кои Советот за безбедност или други тела даваат препораки за овластувањата и функциите на Генералното собрание). Член 11 ја задолжува УНГА да ги разгледа „*принципите за регулирање на разоружувањето и регулирањето на вооружувањето*“ и да даде препораки за истото на UNSC, кој според Поглавје V има одговорност да изработи подетални планови во врска со разоружувањето. Со членот 12 на УНГА е забрането да дава препораки за работи што во моментов се решаваат од страна на UNSC, освен ако тоа не го побара Советот. Сепак, ова не секогаш го спречувало Генералното собрание да се обиде да се справи со заканите за меѓународниот мир и безбедност, во случаи кога UNSC се наоѓал во ќор-сокак, со користење на рамката на резолуцијата Обединување за мир (A / RES / 377 A).

Членот 13 го задолжува Генералното собрание да започне студии и да дава препораки за „*унапредување на меѓународната соработка на политичко поле и поттикнување на прогресивниот развој на [[Меѓународно право|меѓународното право]] и неговата кодификација*“. Ова дава поим за надежите на основачите дека ООН, како што е формулирано со првичната Повелба, ќе биде првиот чекор кон многу посеопфатна рамка на меѓународното право, чиј развој ќе го координира Генералното собрание. Член 16 и доделува ограничена моќ на UNGA врз системот на старателство.

## Член 17
Член 17 предвидува дека „*Генералното собрание го разгледува и одобрува буџетот на Организацијата*“. Интерпретацијата на делот 2 е контроверзна. Гласи:

: 2 Трошоците на Организацијата паѓаат на товар на членовите, распределени од Генералното собрание.

Кога Соединетите Американски Држави заостанале во плаќањето на своите давачки кон ООН, некои членки сметале дека САД ги кршат своите обврски од договорот за да ги сносат трошоците на Организацијата. Во 1995 година, Малезија изјавила дека секоја еднострана одлука за намалување на проценките на ООН е „*незаконска и тотално неприфатлива*“, а Австралија изјавила дека „*нема да прифати ситуација кога најголемиот соработник, поради тоа што не ја почитува Повелбата, ќе ја дестабилизира операцијата. на ООН* “. Друго толкување од институтот Като, е дека „*намерата е да се осигура дека светското тело е финансирано од земји, а не од посебни интереси надвор од организацијата*“.

## Член 18
Членот 18 дава на секоја држава по еден глас во Генералното собрание на ООН. Толкувањето на деловите 2 и 3 е контроверзно. Тие велат:

: 2 Одлуките на Генералното собрание за важни прашања се донесуваат со двотретинско мнозинство од присутните членови и кои гласаат. Овие прашања вклучуваат: препораки во врска со одржување на меѓународниот мир и безбедност, избор на непостојани членки на Советот за безбедност, избор на членови на Економскиот и социјален совет, избор на членови на Советот за старателство во согласност со став 1 (в) од член 86, прием на нови членки во Обединетите нации, суспензија на правата и привилегиите на членството, протерување на членовите, прашања во врска со работењето на системот на старателство и буџетски прашања .
: 3 Одлуките за други прашања, вклучително и определувањето на дополнителни категории прашања за кои треба да се одлучува со двотретинско мнозинство, се донесуваат со мнозинство од присутните членови и кои гласаат.

Прашањето за тоа што претставува „*важно прашање*“ се појавило за време на дискусијата за Резолуцијата 2758 на Генералното собрание, со која била протерана тајванската делегација од ООН и била заменета со Народна Република Кина. Генералното собрание изгласило, со 59 гласа „за“ и 55 „против“ и 15 воздржани, дека ова е неважно прашање за кое не е потребна согласност од две третини од членовите. Делегатите на Република Кина протестирале дека оваа одлука е незаконска, и потоа ја напуштиле собраниската сала.

Членот 18 бил дизајниран да обезбеди поприменлив систем од оној утврден со членот 5 од Пактот на Друштвото на народите, кој предвидувал систем заснован на консензус во кој „*одлуките на кој било состанок на Собранието или на Советот бараат договор на сите членови на Лигата претставени на состанокот* “.

## Член 19
Членот 19 предвидува дека секоја земја што заостанува две години по своите такси ќе го изгуби својот глас во Генералното собрание. САД, кога во знак на протест ги задржувале таксите поради бавното темпо на реформите во ООН, на крајот на секоја година платиле доволно за да избегнат губење на својот глас според оваа одредба.

Правилото 161 од деловникот на Генералното собрание вели дека Комитетот за придонеси „*го советува Генералното собрание ... за дејствијата што треба да се преземат во врска со примената на членот 19 од Повелбата*“.

Според *„[[The New York Times|Њујорк Тајмс]]“*, „*Фактот дека некој член има заостанат долг и на тој начин нема право на глас, според воспоставената пракса, го утврдува генералниот секретар преку пресметка и го пријавува на Собранието од него или од Комитетот за придонеси.* *Споредливи ситуации во специјализираните агенции на Обединетите нации покажаа дека губењето на правото на глас на членот е задолжително и автоматско и дека фактот на неговиот долг е „министерска, математичка пресметка“ отколку политичка одлука*. “ 

Откако со одлука на Светскиот суд за случајот „Одредени трошоци“ станало јасно дека земјите од Советскиот блок, Франција и земјите од Латинска Америка не ги исплатиле мировните долгови, за време на 19-та седница (1964-1965), воопшто не биле донесени гласови за Генералното собрание. На крајот било одлучено да се игнорира тоа неисполнување, наместо да се одземе гласот на тие земји на Генералното собрание. Американскиот амбасадор Артур Голдберг изјавил дека „*не е од светски интерес работата на Генералното собрание да биде имобилизирана во овие проблематични денови*“.

Во 1963 година, соопштението за заостанатите долгови на Хаити од страна на претседателот на Генералното собрание на пленарниот состанок се сметало за непотребно, бидејќи не се случило официјално пребројување на гласовите во присуство на претставник на Хаити.

Во 1969 година, владата на Хаити тврдела дека не е во можност да ги плати своите давачки поради циклоните Бети, Флора и Инес, кои во период од седум години уништиле половина од земјоделството, сточарството и лесната индустрија . Хаити ги цитирал и негативните ефекти врз туризмот.

Од крајот на април 1998 година, 29 земји-членки на ООН имале заостанат долг повеќе од проценките од претходните две години и затоа немале право на глас во Генералното собрание. Во 1999 година, соочен со можност од санкции за членот 19, претседателот Бил Клинтон се согласил да задржи финансирање од организации кои го поддржувале абортусот во замена за договорот на Конгресот за враќање на заостанатите долгови на САД во Обединетите нации.

## Член 22
Членот 22 им овозможува на ООН да формираат помошни тела. Ова било основа за предлози за формирање Парламентарно собрание на Обединетите нации без формално изменување и дополнување на Повелбата на ООН.

## Надворешни врски

* Ставот на СФМ за приматот на Генералното собрание на ООН, Светско федералистичко движење .

## Наводи

4