open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Хипнагогија

мини|232x232пкс|Хипнагогична илузија
**Хипнагогија** — збор за чудните чувства што можете да ги почувствувате додека заспивате. Тоа е вратата помеѓу будноста и спиењето. Кога сте во оваа состојба, можете да искусите работи како што се гледање шари, слушање звуци или чувство како да лебдите. Некои луѓе дури имаат живописни соништа или халуцинации за време на хипнагогија. Оваа состојба се случува за време на преминот од будност во сон. Мозокот почнува да произведува различни мозочни бранови, што може да доведе до овие необични доживувања. 

Хипнагогијата не е иста за сите. Некои луѓе можат да ја искусат често, додека други воопшто не ја забележуваат. Почеста е во одредени ситуации, кога сте навистина уморни или ако сте имале нарушен распоред на спиење. Научниците сè уште ја проучуваат хипнагогијата за да разберат точно зошто се случува и што може да ни каже за тоа како работи мозокот за време на спиењето.

## Наводи

## Надворешни врски

* Hypnagogic and hypnopompic hallucinations: pathological phenomena?
* Hypnagogia" by Gary Lachman
* Nickell, Joe. "The Pascagoula Abduction: A Case of Hypnagogia?" in Ballester-Olmos, V.J. and Heiden, Richard W. (Eds.), *[https://www.academia.edu/101922617/The_Reliability_of_UFO_Witness_Testimony The Reliability of UFO Witness Testimony]*. UPIAR, Turin, Italy (2023), pp. 137-140.

Категорија:Сон
Категорија:Нарушувања на сонот
Категорија:Сонување
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Директно повторување

**Директните повторувања** се вид на генетска секвенца која се состои од две или повеќе повторувања на одредена секвенца. Со други зборови, директните повторувања се нуклеотидни секвенци присутни во повеќе копии во геномот. Општо земено, директно повторување се случува кога низата се повторува со истата шема низводно. Нема инверзија и нема обратно дополнување поврзано со директно повторување. Може или не мора да има интервентни нуклеотиди. Нуклеотидната низа напишана со задебелени знаци ја означува повторената низа.

::: 
::: 

Лингвистички, типичното директно повторување е споредливо со кажувањето „чао-чао“.

## Видови
Постојат неколку видови на повторени секвенци:

* Прошарани (или дисперзирани) повторувања на ДНК (прошарани повторувачки секвенци) се копии на транспонирани елементи прошарани низ геномот.
* Крајните (или терминални) повторувања (терминални повторувачки секвенци) се секвенци кои се повторувале на двата краја на низата, на пример, долгите терминални повторувања (LTRs) на ретровирусите. Директните терминални повторувања се во иста насока, а превртените терминални повторувања се спротивни едни на други во насока.
* Тандем повторувања (тандем повторувачки секвенци) се повторени копии кои лежеле една до друга. Овие можеле да бидат и директни или превртени повторувања. Рибозомните РНК и транспортните РНК гени припаѓале на класата на средно повторувачка ДНК.

### Микросателитска ДНК
Тракт на повторлива ДНК во кој мотив од неколку базни парови се повторува многу пати (на пр. 5 до 50 пати) се нарекува микросателитска ДНК. Така директно повторувачките тандем секвенци се форма на микросателитска ДНК. Процесот на поправка на неусогласеноста на ДНК игра значајна улога во формирањето на директни тринуклеотидни повторувачки експанзии. Ваквите повторливи проширувања се во основата на неколку невролошки и развојни нарушувања кај луѓето.

## Хомологна рекомбинација
Во директно повторени секвенци на геномот на растението тутун, прекините на ДНК со двојни жици може ефикасно да се поправат со хомологна рекомбинација помеѓу повторените секвенци.

## Поврзано
* Превртено повторување

## Наводи

Категорија:Генетика
Котрансформација

**Котрансформација** e истовремена трансформација на два или повеќе гени.

Можат да се трансформираат само гени во иста хромозомска близина; колку поблиску лежат гените, толку почесто тие ќе се котрансформирале. Спротивно на тоа, гените доволно оддалечени еден од друг што не можат да се појават заедно на фрагмент од туѓа ДНК речиси никогаш нема да се котрансформираат, бидејќи трансформацијата e толку неефикасна што клетките приматели обично заземаат само една ДНК.

## Пример
Во една студија за природна трансформација, истражувачите изолирале бактерии *B. субтилис* со две мутации - *trpC2* и *hisB2* - кои ги направиле Трп-, Хисауксотрофи. Овие двојни аксотрофи служат како примач во студијата, а клетките од див тип (Trp+, His+) биле донатори. Во оваа студија, бројот на трансформанти Трп+ и Хис+ биле еднакви. Понатамошните тестови покажале дека 40 од секои 100 пренесени колонии Трп+ биле исто така Негови+. Слично на тоа, тестовите на трансформаторите Хис+ покажале дека приближно 40% исто така биле Трп+. Така, во 40% од анализираните колонии, гените трпЦ*+* и хисБ*+* биле котрансформирани.

### Објаснување

Бидејќи за време на трансформацијата, донаторската ДНК заменува само мал процент од хромозомот на примачот, зошто двата гени на Б.Субтилис биле котрансформирани со толку висока фреквенција? Бидејќи гените трпЦ и хисБ лежат многу блиску еден до друг на хромозомот и на тој начин биле генетски поврзани. Иако донорскиот хромозом бил фрагментиран на мали парчиња од околу 20 кб за време на неговото екстракција за процесот на трансформација, алелите од дивиот тип трпЦ+ и хисБ+ се толку блиски што често се појавуваат во истата молекула на донатор на ДНК. Анализата на секвенцата покажала дека трпЦ и хисБ гените биле оддалечени само околу 7 кб.

Категорија:Генетика
HLA-DR12

**HLA-DR12** (DR12) е HLA - DR серотип кој ги препознава DRB1*1201 до *1203, *1206. Серотипот DR12 е поделен антиген од постарата група на серотип HLA-DR5, кој исто така содржи слични HLA-DR11 антигени.

## Серологија

Табелата погоре ја опишува ефикасноста на серолошката типизација на DR12 и DR5. Серотиповите се непознати за следните алели: DRB1*1204,*1205 до *1207 до *1215

## Алели
Има само 2 вообичаени алели за DRB1*12, *1201 и *1202. *1202 е почеста на Западниот Тихи Океан и особено Индокина и Јужниот Тихи Океан.

## Ацоцијации на болести
DR12 е поврзан со склерозус на вулвални лишаи, и недиференциран спондилоартритис.

**DRB1*1201** е поврзан со иритис кај јувенилен артритис, примарен антифосфолипиден синдром, нетолеранција на тиопронин кај ревматоиден артритис, хронична артикуларна Стил-ова болест кај возрасни.

Утврдено е дека **DRB1*1202** е зголемен кај синдромот на ненадејна смрт поврзан со нарколепсија кај тајландската популација, и нарколепсија кај јапонската популација.

### Проширена врска
DRB1*12:DQA1*0505:DQBA1*0301 хаплотип: DR12-DQ7.5/DR7-DQ2.2 е трансхаплотипски ризик за целијачна болест.

**DRB1*1201:DRB3*** 01/03: колоректален карцином 

## Генетска поврзаност

HLA-DR12 е генетски поврзан со серотиповите DR52 и HLA-DQ7.

## Наводи

Категорија:HLA-DR хаплотипови
Категорија:Генетика
Г-н Џонс

**„Г-н Џонс“** (англиски: *Mr. Jones*) — филм на режисерката Агнишка Холанд (Agnieszka Holland) од 2019 година, снимен по сценариото на Андреа Халупа (Andrea Chalupa). Главните улоги ги играат: Џејмс Нортон (James Norton), Ванеса Кирби (Vanessa Kirby), Питер Сарсгард (Peter Sarsgaard), Џозеф Мол (Joseph Mawle), Фенела Вулгар (Fenella Woolgar) и Кенет Кренам (Kenneth Cranham). На Берлинскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за наградата „Златна мечка“.

## Синопсис
Во 1933 година, Герет Џонс, кој се прославил како првиот странски новинар кој летал заедно со Хитлер, работи како советник на Лојд Џорџ и ја бара својата нова голема приказна. Него го интересира како Сталин ја финансира брзата модернизација на Советскиот Сојуз. Џонс успева да ги измами надлежните советски органи и тајно патува во Украина, каде е сведок на страшни глетки: милиони луѓе гладуваат зашто државата го продава житото во странство за да се финансира индустријализацијата на земјата...

## Наводи

Категорија:Полски филмови
Категорија:Британски филмови
Категорија:Украински филмови
Категорија:Филмови од 2019 година
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Украина
Категорија:Филмови на Џејмс Нортон
Категорија:Филмови со Џозеф Мол
Категорија:Филмови со Питер Сарсгард
Категорија:Филмови со Ванеса Кирби
Категорија:Филмови со Фенела Вулгар
Категорија:Филмови со Кенет Кренам
Људмила Трут

мини|Људмила Трут
**Људмила Николаевна Трут**  (;  - ) — руски генетичар, етолог и еволуционист. Таа е позната по развојот на припитомени сребрени лисици од диви лисици со Дмитриј Бељаев на Институтот за цитологија и генетика во Новосибирск, Русија. Експериментот, кој започнал во 1952 година, продолжува до ден-денес опфаќајќи речиси 60 генерации сребрени лисици избрани за „скротливост“. Таа била на позициите на виш истражувач за еволутивна генетика, Институт за цитологија и генетика СБ АС СССР, од 1969 до 1985 година; Раководител на лабораторија за еволутивна генетика, Институт за цитологија и генетика, СССР, 1985-1990; Главен научен вработен во Лабораторијата за еволутивна генетика, Институт за цитологија и генетика СБ АС СССР, 1990 година до денес; и професор по генетика, 2003 година до денес на Институтот за цитологија и генетика. Денес таа ги координира едукативните активности на експерименталната фарма за лисици на Институтот за цитологија и генетика на Руската академија на науките во Новосибирск, Русија. Трут била избрана во Американската академија за уметности и науки во 2020 година.

## Образование
Трут е родена во Јурјев Полски, Ивановска област. Пораснала во градот Киржах во Владимирска област, Русија. Дипломирала со почести на Московскиот државен универзитет во 1958 година, отсек биологија. Во 1966 година, таа се здобила со диплома за кандидат на науки на Институтот за цитологија и генетика во Новосибирск. Нејзината теза била насловена: „За корелација на карактеристиките на однесувањето со репродуктивната функција кај крзнените животни од фамилијата Canidae“. Во 1981 година, таа добила диплома за доктор на науки од истата институција, пишувајќи ја својата теза за однесувањето на припитомени сребрени лисици.

## Истражување
лево|мини| Трут и домашна лисица-1974
Сребрената лисица е меланистичка форма на црвената лисица.  Домашните сребрени лисици се резултат на експеримент кој бил дизајниран да ја покаже моќта на селективното размножување за трансформирање на видовите, како што е опишано од Чарлс Дарвин во *[[За потеклото на видовите]]*.  Експериментот истражувал дали изборот за питомо однесување создава кучиња од волци. Само на најискривите членови од секоја генерација им било дозволено да се размножуваат, а биле забележани и промени во популацијата. Многу од потомците лисици станале и поскротливи и повеќе налик на куче во морфологијата, вклучително и прикажување на шарено или дамкаво крзно.

Денес експериментот е под надзор на Трут.

## Наводи

Категорија:Руски генетичари
Категорија:Руски етнолози
Борис Астауров

**Борис Лвович Астауров** (27 октомври 1904 – 21 јуни 1974 година) бил советски и руски биолог и генетичар кој работел на експерименти за одгледување, вклучително и на пионерска работа на свилени буби, во кои покажал индукција на партеногенеза, полиплоидија и клонирање. Тој произвел плодни тетраплоидни хибриди од видовите на свилена буба *[[Свилена буба]]* и   Астауров бил меѓу ретките менделски генетичари кои ја преживеале чистката на Сталин.

## Живот и работа
Астауров е роден во Москва од татко кој бил очен хирург Лев М. Астауров и мајка гинеколог Олга А. Тихенко. Неговиот татко работел во Казан, додека неговата мајка студирала во Сорбона и Лион, а семејството имало приватна медицинска ординација. Астауров отишол во гимназијата Флеров, каде што неговите современици биле Б.В. Кедровски, Николај Тимофеев-Ресовски, Александар Гурвич и Г.К. Хрушчов. Астауров бил многу добар во цртање и учел пијано кај Борис Шалиапин кај професорот Феодор Конеман . По дипломирањето во 1921 година се приклучил на Московскиот универзитет и по дипломирањето во 1927 година заминал да студира зоологија кај Н.К. Колцов. Во 1926 година отишол да работи во лабораторијата на Сергеј Четвериков, да ја проучува генетиката на популациите на *Дрософила* . Неговите студии биле насочени  на мутантната *тетраптера* со четири крила. Заминал да ја проучува генетиката и одгледувањето на арапските и бактриските камили во Казахстан и Туркменистан од 1928 до 1929 година. Неговиот докторат не можел да го заврши поради апсењето и депортацијата на Четвериков врз основа на тврдењата на Трофим Лисенко дека менделските генетичари биле фашисти под власта на Сталин. Астауров се преселил во Ташкент и се приклучил на тамошниот институт за истражување на серикултурата и свилата. Тој покажал вештачки индуцирана партеногенеза во јајца од свилена буба. Во 1936 година се вратил во Москва и можел да го заврши својот докторат. Во 1942 година, по смртта на Дмитриј Филатов, Астауров продолжил да работи во Лабораторијата за развојна механика во Москва и бил началник на одделот од 1947 година. По 1948 година, иако не бил директно цел на Лисенко, тој добил декрет да не работи повеќе на свилената буба. По смртта на Сталин, тој се вратил да учи на свилената буба. Десеттиот конгрес за генетика во Монтреал вклучувал и советска делегација составена од Лисенко  со исклучок на Астауров кој одбил да се приклучи на делегацијата.

Во 1974 година, истражувач кој работел со Астауров отишол да присуствува на состанок во Италија и таму пребегнал. Астауров бил повикан на состанок на Советската академија каде бил испрашуван за „непатриотскиот чин“ на неговиот соработник. Тој се вратил дома од состанокот и починал од срцева слабост.

## Наводи

Категорија:Погребани на Новодевичките гробишта
Категорија:Руски генетичари
Категорија:Руски биолози
Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме на трудот
Категорија:Апсолвенти на Московскиот државен универзитет
Категорија:Редовни членови на Академијата на науките на Советскиот Сојуз
Категорија:Починати во 1974 година
Категорија:Родени во 1904 година
Категорија:Генетика
Категорија:Починати во Москва
Сергеј Четвериков

**Сергеј Сергеевич Четвериков** роден на  6 мај 1880 – 2 јули 1959 година) бил руски биолог и еден од првите соработници во развојот на полето на генетиката. Неговото истражување покажало како раните генетски теории се применуваат на природните популации и затоа придонеле кон модерната синтеза на еволутивната теорија. 

Помеѓу двете светски војни, советските биолошки истражувања успеале да ја поврзат генетиката со теренското истражување на природните популации. Четвериков водел тим во Институтот за експериментална биологија Николај Колцов во Москва и во 1926 година го изработил она што требало да биде еден од значајните трудови на  синтетичка теорија на еволуцијата. Сепак, била објавена само на руски јазик, во англиското говорно подрачје била во голема мера игнорирана (иако JBS Haldane поседувал превод).

Четвериков влијаел на неколку руски генетичари кои подоцна заминале да работат на Запад, како што се Теодосиј Добжански и Николај Тимофеев-Ресовски, и двајцата продолжиле да работат во сличен стил. Значењето на работата на Четвериков излегла на виделина многу подоцна, дотогаш еволутивната синтеза била практично завршена. 

Тој бил уапсен од ОГПУ во 1929 година и испратен во егзил во Екатеринбург на пет години. Подоцна се преселил во Нижни Новгород и ја организирал Катедрата за генетика на Универзитетот Горки. Тој бил разрешен од функцијата по налог на Лисенко во 1948 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* Синтеза на СС Четвериков
* Статија за него (руски) 
* Неговата биографија (руски)
Категорија:Руски научници
Категорија:Починати во 1959 година
Категорија:Родени во 1880 година
Категорија:Руски генетичари
Категорија:Генетика
Категорија:Руски ентомолози
Труди Мекеј

**Труди Френсис Шарлин Мекеј**  (роден на 10 септември 1952 година) е директор на Центарот за човечка генетика на Универзитетот Клемсон сместен во кампусот на Генетскиот центар Гринвуд . Таа е препознаена како една од водечките светски авторитети за генетиката на сложените особини. Мекеј е, исто така, и претседавач со само-семејство за човечка генетика и професор по генетика и биохемија на Универзитетот Клемсон.

Мекеј е член на Националната академија на науките (2010).

Мекеј порано била Вилијам Нил Рејнолдс и угледен универзитетски професор на Државниот универзитет во Северна Каролина, каде што специјализирала за квантитативна генетика. Таа е одговорна за формирање на генетскиот референтен панел за Дрософила.

## Образование
Мекеј се здобила со  диплома за наука во 1974 година и магистер на науки во 1976 година по биологија од Универзитетот Далхози. Таа завршила постдипломски студии на Универзитетот во Единбург со докторат по генетика доделена во 1979 година за истражување под надзор на Алан Робертсон.

## Кариера и истражување
Истражувањето на Мекеј ги истражува еколошките и генетските фактори кои влијаат на квантитативните особини. Овие фенотипски особини вклучуваат висина или тежина и се претставени со континуирани, а не со дискретни вредности. Нејзината работа е преземена со проучување на влијанието на природните варијанти и мутации врз многу бихејвиорални, морфолошки, физиолошки и животна историја на особини кај овошните мушички, кои таа ги користи како моделен организам.

Широката важност на таквите особини и дава на работната потенцијална примена на Мекеј во многу области - од подобрување на одгледувањето растенија и одгледувањето животни до лекување на болести кај луѓето. Мекеј е коавтор со Даглас Скот Фалконер на четвртото издание на широко користениот и високо цитиран учебник, *Вовед во квантитативна генетика*, објавен во 1996 година.

### Награди и почести
Мекеј била избран за член на Кралското друштво (FRS) во 2006 година. Таа била наградена со медал на здружението за генетика на Америка во 2004 година и наградата Волф за земјоделство во 2016 година Таа била избрана во Американското филозофско друштво во 2021 година Таа е добитник на Досон наградата на Колеџот Тринити за генетика во 2018 година Таа била избрана и за член на Американската асоцијација за унапредување на науката во 2003 година. Таа станала и член на Американската академија за уметности и науки во 2005 година.

## Личен живот
Мекеј се омажила со Роберт Р.Х. Анхолт во 1990 година.

## Наводи

Категорија:Членови на Американското здружение за унапредување на науката
Категорија:Членови на Националната академија на науките на САД
Категорија:Членови на Кралското друштво
Категорија:Добитници на Волфовата награда за земјоделство
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1952 година
Категорија:CS1-одржување: бот: непознат статус на изворната URL
Категорија:Генетика
Категорија:Жени генетичари
Ени Маала (Солунско)

**Ени Маала** (; до 1926 г. *Γενή Μαχαλά*, *Ени Махала*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа во областа Вардарија во Солунското Поле. Лежи на левиот брег на реката Галик, во северното подножје на планината Балџа.

## Историја
Над селото е сместена тврдината Кале, која била утврдена населба во средниот век.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Ени махала*, Лагадинска каза, живееле 120 Турци.

По Блаканските војни во 1913 г. Ени Маала влегло во состав на Грција со гласно Букурешкиот договор. Таа година имало 85 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 53. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор населението е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Понд. Според пописот од 1928 г. Ени Маала било дојденско село со 21 семејства сочинети од 83 лица. Во 1926 г. селото е преименувано во *Петрото*.

## Население

## Наводи

Категорија:Даутбал
Пантопразол

**Пантопразолот** е инхибитор на протонската пумпа кој се користи во третманот на гастричен улцер, краткотраен третман на ерозивен езофагитис поради гастроезофагеална рефлуксна болест (ГЕРБ), одржување на заздравувањето на ерозивен  езофагитис, и патолошки хиперсекреторни состојби, како Золингер–Елисонов синдром. Може да се користи во комбинација со други лекови во елиминација на *[[Helicobacter pylori]]*. Ефикасноста е слична со другите инхибитори на протонската пумпа (ИПП). Се зема преку уста или како интравенска инјекција.

Вообичаените несакани ефекти вклучуваат главоболка, дијареа, повраќање, абдоминална болка, и болка во зглобовите. Посериозните несакани ефекти може да вклучуваат тешки алергиски реакции, тип на хронично воспаление познато како атрофичен гастритис, ''Clostridium difficile'' колитис, хипомагнеземија, и дефициенција на витамин B12. Се смета дека употребата во текот на бременоста е безбедна. Пантопразолот е инхибитор на протонската пумпа кој ја намалува секрецијата на желудочна киселина. Дејствува преку инактивација на (H+/K+)-ATPаза.

Студиите на пантопразолот започнале во 1985, а станал достапен за медицинска употреба во Германија во 1994. Достапен е како генерички лек. Во 2024, е четврти најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 1,3 милиони рецепти.

## Наводи

Категорија:Инхибитори на протонската пумпа
Категорија:Фенолни етри
Марџери Алингем

**Марџери Луиз Алингeм** (20 мај 1904 – 30 јуни 1966) ― англиска писателка од „Златното доба на детективските романи“. Таа, заедно со Агата Кристи, Дороти Ли Сејерс и Најо Марш, се сметала за една од четирите „кралици на криминалот“.

Алингем е најпозната по јунакот од нејзините романи, детективот Алберт Кемпион.

## Живот и кариера
Марџери Алингам е родена на 20 мај 1904 година во лондонската населба Илинг во Англија. По раѓањето, нејзиното семејство се преселило во село во близина на Колчестер.

Во 1923 година го објавила нејзиниот прв роман, *Белкерчиф Дик.* Нејзино прво дело со детективска тематика била серија раскази објавени од Дејли експрес во 1927 година. Популарност кај читателската публика стекнала во 1929 година по објавувањето на романот *Злосторството кај Блек Дадли*. Ова било прво дело во кое се појавува Алберт Кемпион, иако прво како спореден лик. Алберт Кемпион повторно се појавува во *Мистериозната милја*, делумно благодарение на притисокот од нејзините американски издавачи. Кемпион се покажал многу успешен лик, а Алингем го направила централен лик во уште 17 романи и преку 20 раскази.

Алингам боледувала од рак на дојка и починала на 30 јуни 1966 година, на 62-годишна возраст. Нејзиниот последен роман, *Товарот на орлите*, по нејзино барање го довршил нејзиниот сопруг и бил објавен во 1968 година.

## Наводи

Категорија:Починати во 1966 година
Категорија:Родени во 1904 година
Категорија:Англиски романописци
Категорија:Починати од рак
Категорија:Луѓе од Лондон
Категорија:Писателки
Карипци

**Карипци** (, *Хлорономи*; до 1927 г. *Καρίπτσια*, *Карипција*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес на територијата на Општина Даутбал на Солунскиот Округ во Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа во северозападниот дел на Лагадинското Поле, северозападно од Лагадина. Местото се наоѓа крај денешнит автопат Солун — Драготин (А25). Најблиски населени места се Ракли на југоисток и Ајватово на југозапад.

## Историја
Во 1797 г. се спомнува потурчувањето на Македонецот Јане Митрев (Јано Митре) од селото Карипци, Лагадинско.

Оваа населба порано била турски чифлик, за првпат попишан во 1920 г. со 354 жители.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. На ова место дошле грчки доселеници што основале нова населба. Во 1927 г. местото е преименувано во Хлорономи. Во 1928 г. во селото се попишани 212 жители.

Поради неповолните услови за живот населбата почнала постепено да се распаѓа. Карипци за последен пат е попишано во 1940 г. со 48 жители. Селото е наполно напуштено некаде во 1940-тите бидејќи отсуствува од повоените пописи.

## Наводи

Категорија:Историски села во Даутбал
Росувастатин

**Росувастатин** е лек од групата на статини кој се користи во превенција на кардиоваскуларни заболувања кај оние со висок ризик и зголемено ниво на липиди. Се препорачува во комбинација со промени во исхраната, вежбање и намалување на телесната тежина. Се зема преку уста.

Вообичаени несакани ефекти вклучуваат абдоминална болка, гадење, главоболка и мускулна болка. Сериозни несакани ефекти вклучуваат рабдомиолиза, оштетување на црниот дроб и дијабетес. Употребата за време на бременоста може да влијае штетно врз плодот. Како и сите статини, росувастатинот дејствува преку инхибиција на HMG-CoA редуктаза, ензим во црниот дроб кој игра клучна улога во синтезата на холестеролот.

Росувастатинот бил патентиран во 1991 година, и одобрен за медицинска употреба во САД во 2003. Достапен е како генерички лек. Во 2024, е шести најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 1,1 милиони рецепти.

## Наводи

Категорија:Статини
Категорија:Карбоксилни киселини
Холивудски крај

**„Холивудски крај“** (англиски: *Hollywood Ending*) — филм на режисерот Вуди Ален од 20002 година. Ален е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Вуди Ален, Теа Леони, Џорџ Хамилтон и Дебра Месинг. 

## Содржина
На угледниот филмски режисер Вал Ваксман (го игра Ален) веќе одамна никој не му понудил работа. Нему му помага поранешната сопруга Ели (ја игра Леони) која живее со сопственикот на голема холивудска продуцентска куќа и така Вал добива нова можност. Во текот на подготовките за снимањето на филмот, тој има страда од хистерично слепило, така што снимањето започнува во целосен мрак. Неговата тајна ја знаат само неколкумина, но по проекцијата на снимениот материјал тајната повеќе не може да се крие и ниту најголемите напори на продуцентот не можат да ја спречат катастрофата. За среќа, Франција го почитува неговиот неконвенционален пристап во режирањето...

## Наводи

Категорија:Филмови со Вуди Ален
Категорија:Филмови со Теа Леони
Категорија:Филмови со Џорџ Хамилтон
Категорија:Филмови со Дебра Месинг
Категорија:Филмови на Вуди Ален
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 2002 година
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови за режисери
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Холивуд
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Њујорк
Министерство за финансии (Холандија)

**Министерство за финансии** (холандски: Ministerie van Financiën) — министерство одговорно за буџетот, даночната политика, даночната служба и царината на Холандија.

Од 12 јануари 2024 година министервото го предводи Стевен ван Вејенберг.

## Организација
лево|мини| Седиштето на министерството.
Министерот за финансии Стевен ван Вејенберг го предводи министерството и присуствува на седниците на владата. Член е на Демократите 66 (Д66).

Нејзе и помагаат двајца државни секретари:

* Марникс ван Рај (ЦДА), одговорен за даноците;
* Аукје де Врис (ВВД), одговорна за царината;

## Список на министри
Канцеларијата на министерот за финансии, основана во 1798 година под името Агенција за финансии, ја заменила канцеларијата на генералниот благајник на Обединетите провинции. Прв носител на должноста бил Александар Гогел. Привремените вршители се означени со курзив.

## Наводи

### Надворешни врски
* 

Категорија:Министерства за финансии
Категорија:Холандски министерства
Ливади (Лариско)

**Ливади** или **Влахоливада** (; ) — село во Лариско, Тесалија, во општината Еласона од Ларискиот округ, Грција. Населението брои 2.244 жители (2011), сочинето од Власи.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа високо во пазувите на планината Шапка, дел од поголемиот венец Камбуница, на надморска височина од 1.160 м. Сместено е во непосредна близина на границата со Егејска Македонија, јужно од селото Фтери и југозападно од Свети Димитрија, обете во Катеринско.

Атарот зафаќа простор од 140,9 км2.

## Историја
Во отомански пописен дефтер од 1521 година, селото се споменува како *Ливади*. Денешното село било основано во XVII век од влашки сточари.

Во XIX век Ливада бил влашки град во Еласонската каза на Серфиџенскиот Санџак. Жителите на селото земале активно учество во поддршката на грчката вооружена пропаганда во Македонија (1904 - 1908).

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Ливадија* се води како чисто влашко гратче во Еласонската каза на Серфиџенскиот санџак со 543 куќи.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 2.723 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 2.383.

## Стопанство
Населението традиционално се занмиава со сточарството.

## Самоуправа и политика
Општината Ливади била приклучена во 2011 година и станала дел од поголемата општина Еласона.

Селото припаѓа на општинската единица Ливади со седиште во селото, која припаѓа на поголемата општина Еласона, во округот Лариса. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ливади, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
[мини|Камбанаријата на манастирот „[Манастир „Св. Троица“ - Ливади|Св. Троица“]]
**Цркви**

* Црква „Св. Атанасиј“

* Црква „Св. Бессребреници“ — изградена во 1760 г., прогласена за споменик на културата
* Црква „Св. Константин и Елена“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — обновена во 1886 г., прогласена за споменик на културата

**Манастири**

* Манастир „Св. Троица“ — подигнат во XVIII век, прогласен за споменик на културата

## Личности
**Родени во Ливади**

* Агатангел Папагригориадис (1805 - 1887) — духовник, воденски и струмички митрополит на Цариградската патријаршија
* Георгакис Олимпиос (1772 - 1821) — учесник во Грчката војна за независност
* Димитриос Занас (1850 - 1915) — лекар, политичар и деец на вооружената пропаганда
* Димитриос Кивернидис (? - 1898) — лекар
* Дионисиј II Серфиџанско-кожански (? - 1815) — епископ на Серфиџанско-кожанска епархија

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјанлна страница на општина Еласона

Категорија:Населени места во Лариса (округ)
Категорија:Еласона
HLA-B8

**HLA-B8** (B8) е HLA-B серотип. Серотипот ги идентификува производите на генот HLA-B*08. HLA-B8, претходно бил познат како HL-A8, тој бил еден од првите идентификувани HLA антигени. Го измислил хаплотипот „Супер Б8“, наречен и предок европски хаплотип поради неговата вообичаена појава во Европа, особено на островите и Скандинавија. Б8 е компонентен ген-алел на хаплотипот AH8.1 кај северните и западноевропејците. Гените помеѓу B8 и DR3 на овој хаплотип често се поврзуваат со автоимуна болест.

## Серотип

## Наводи

Категорија:Алели
Категорија:HLA-B алели
Ендемиксит

**Ендемиксит** е проект кој ги проучувал ефектите од намалената големина на популацијата кај пет италијански ендемични видови кои биле изложени на ризик од исчезнување. Конечната цел била да се проценел ризикот од исчезнување од геномските податоци и да се придонел за зачувување на овие видови. Проектот бил финансиран од MUR (италијанското Министерство за истражување) и координиран од Одделот за животни науки и биотехнологија на Универзитетот во Ферара со вклучување на уште пет италијански универзитети: Анкона, Фиренца, Падова, Рим Тор Вергата и Трст.

## Вид што се проучувал
Разгледаните видови биле класифицирани во опасност или во критична опасност од исчезнување во Црвената листа на МСЗП:

* *Podarcis raffonei* (еолски ѕиден гуштер), гуштер со опсег на струја ограничен на три Липарски острови и поделен на изолирани и релативно далечни популации.
* *Hipparchia sbordonii* (Ponza grayling), моментално се наоѓал само на некои Понтинцијански острови.
* *Acipenser naccarii* (јадранска есетра), некогаш широко распространета во Северното Јадранско Море и во многу реки во Северна Италија, но денес речиси исчезнат по природа.
* *Bombina pachypus* (апенинска жолтопододена крастава жаба), ендемичен и загрозен вид на Апенински полуостров тесно поврзан со најчестата европска жолтостомакна жаба (*[[Огнена жаба]]*).
* *[[Апенинска кафеава мечка]]* (марсиканска или апенинска, кафеава мечка), подвид на кафеава мечка (*[[Кафеава мечка|U. arctos]]*), присутна исклучиво во мал регион на централните Апенини.

## Апликации и иновативни аспекти
Ендемиксит бил геномски проект кој се применувал за зачувување на биоразновидноста. Ќе се произвеле пет референтни геноми (по еден за секој ендемски вид/подвид) и ќе се ресеквенционирале 20 до 30 единки по вид (цели геноми со средно опфат). Популациските геномски анализи ќе се користеле за реконструкција на минатите демографски процеси и за проценка на генетското оптоварување што евентуално се акумулирало поради генетското поместување. Резултатите ќе биле теоретски важни за да се разберела динамиката на генетското оптоварување. Практично, тие ќе дале насоки и приоритети за зачувување на овие ендемии.

Ендемиксит бил партнер на Европскиот референтен геном атлас (ERGA), паневропски конзорциум кој имал за цел да произведел референтни геноми со висок квалитет за целата европска биоразновидност за да придонесе за заштита на истата. Ендемиксит бил исто така поврзан со Проект за биогеном на Земјата  (EBP), меѓународен проект кој имал за цел да го секвенционирал целосниот геном на сите еукариотски живи суштества за 10 години.

## Наводи

Категорија:Генетика
Категорија:Биоинформатика
Огнени мравки

мини|Огнени мравки
**Огнени мравки** — род мравки со над 200 вида пронајдени во различни делови на светот, вклучително и група опасни инвазивни огнени мравки (Solenopsidini). Наречени се „огнени мравки“ затоа што нивниот убод се чувствува како да ве гори. Овие мравки се мали и црвеникаво-кафеави на боја и живеат во големи заедници под земја. Вообичаени се во топла клима, особено на места како јужниот дел на САД. Огнените мравки се многу агресивни и жестоко ќе ја бранат својата заедница ако се чувствуваат загрозени. Ги користат острите долни вилици за да го гризаат и да го држат пленот, а потоа вбризгуваат отров преку осилото што се наоѓа на крајот од нивниот стомак. Овој отров може да предизвика болна, јадежна, а понекогаш и алергиска реакција кај луѓето.

## Изглед
Тие се мали мравки, нивната големина на телото е од 1 до 5 мм. Бојата на различни видови разнообразува од бледожолта до црвено-кафеава и кафеаво-црна. Телото има три дела: глава, гради и стомак, три пара екстремитети и пар антени. Задградата е заоблена без проподеални боцки.

## Поведение
Типична колонија на огнени мравки најчесто гради мравјалници на отворени простори и се храни првенствено со млади растителни ластари, семиња и, во ретки случаи, штурци. Огнените мравки често напаѓаат мали животни и можат да предизвикаат нивна смрт. За разлика од многу други мравки, кои гризаат, а потоа вбризгуваат киселина во раната, огнените мравки касаат само за да се закачат за телото, а потоа, користејќи осило сместено во стомакот, го воведуваат токсичниот алкалоиден отров соленопсин, соединение од класата пиперидин. За луѓето, таквото каснување е болно и се чувствува слично на изгореници од оган — така го добиле името овие мравки — а за луѓето со преосетливост, последиците од каснувањето можат да бидат смртоносни. Отровот има како инсектицидно, така и антибиотско дејство. Истражувачите веруваат дека работничките мравки го прскаат потомството со него за да го заштитат од микроорганизми. Социјалниот паразит Solenopsis phoretica е пронајден закачен на дршката на кралицата мравка Pheidole dentata.

## Генетика
Диплоиден хромозомски збир 2n = 22, 32, 38.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Инсекти
Категорија:Мравки
Замка за засилувач

**Замката за засилување** е метод во молекуларната биологија. Конструкцијата на замката на засилувачот содржи транспонирачки елемент и известувачки ген. Првиот е неопходен за (случајно) вметнување во геномот, вториот е неопходен за идентификација на просторната регулација од засилувачот. Згора на ова, конструкцијата обично вклучува генетски маркер, на пример, белиот ген кој произведува црвени очи кај *Drosophila* или отпорност на ампицилин кај *[[Escherichia coli|E. coli]]*.

Најчести и основни стапици за засилување се: P lacZ од бактеријата *[[Escherichia coli|E. coli]]* и P GAL4 од квасецот. Постои голем број на залихи на муви кои содржат вметнувања на GAL4 и подеднакво голем број на резерви на мушички кои содржат секвенца на ДНК на UAS проследена со ген од интерес, што дозволувала изразување на голем број гени со различни GAL4 „двигатели“. Наместо да се генерирале трансгенски муви со засилувачот поврзан директно со генот од интерес (што траел околу една година кога се започнувало без соодветната ДНК конструкција), една трансгенска мува едноставно се спојувала (вкрстувала) со друга трансгенска мува.

## Поврзано
* Заробување на гени

## Наводи

Категорија:Генетика
Емергенеза

Во психологијата, особина (или фенотип) се нарекува **ургентна** ако е резултат на специфична комбинација на неколку гени кои биле во интеракција (наместо од едноставна сума од неколку независни гени). Емергентните особини нема да се појават во семејствата, но идентичните близнаци ќе ги делат. Карактеристиките како што се „лидерство“, „генијалност“ или одредени ментални болести можат да бидат емергентни. Иако може да се очекува епигенетиката да игра значајна улога во фенотипската манифестација на близнаците кои се одгледуваат одделно, усогласеноста прикажана меѓу нив може да се припише на појавата.

## Наводи

Категорија:Генетика
Имитација на SWI

**ISWI** (**I** mitation **SWI** tch) е еден од петте главни комплексни типови или подфамилии за ремоделирање на ДНК хроматин, пронајдени во повеќето еукариотски организми. Комплексите за ремоделирање на ISWI ги поставуваат нуклеозомите долж сегментите на ДНК во редовни интервали. Поставувањето на нуклеозомите од протеинските комплекси ISWI обично резултира со замолчување на ДНК бидејќи поставувањето на нуклеозомите спречувало транскрипција на ДНК. ISWI, како и тесно поврзаната подфамилија SWI/SNF, е ремоделатор на хроматин зависен од АТП. Сепак, активностите за ремоделирање на хроматин на ISWI и SWI/SNF се различни и посредуваат во врзувањето на непреклопувачките групи на фактори за транскрипција на ДНК.

Протеинот ISW1 е првата подединица на ATP- аза која е изолирана во фамилијата за ремоделирање на хроматин ISWI во мушичката *Drosophila*. Овој протеин претставува високо ниво на сличност со семејството за ремоделирање на хроматин SWI/SNF во доменот на ATP-аза. Надвор од доменот ATPase ISWI ја губи сличноста со членот на семејството SWI/SNF, поседувајќи SANT домен наместо бромодоменот. Протеинот ISWI може да комуницира со неколку протеини давајќи три различни комплекси за ремоделирање на хроматин во *Drosophila melanogaster*: NURF (фактор за ремоделирање на нуклеозомите), CHRAC (комплекс за ремоделирање и склопување на хроматин) и ACF (фактор за ремоделирање и склопување на хроматин што користи ATP).

*[[Ин витро]]*, протеинот ISWI сам може да собере нуклеозоми на линеарната ДНК и може да ги движи нуклеозомите на линеарната ДНК од центарот до екстремитетите. Внатре во комплексот CHRAC, ISWI ја катализира инверзната реакција, придвижувајќи ги нуклеозомите од екстремитетите кон центарот.

## Генерирање на јамки во dsDNA
Студија со единечна молекула користејќи микроскопија со атомска сила (AFM) и движење на врзани честички (TPM) забележала дека ISWI можела да врзе гола ДНК во отсуство на АТП, обвиткувајќи ја ДНК околу протеинот. Во присуство на АТП, протеинот генерирал ДНК јамки додека истовремено генерирал негативни супернамотки во шаблонот. Првата слика во овој труд покажала три AFM слики од каде една ДНК во интеракција со ISWI е депонирана на површините на мика. Во центарот, еден ISWI бил врзан до крајот на шаблонот dsDNA. Десната слика покажала две ДНК јамки генерирани од ISWI. Овие јамки содржеле супернамотки. Студијата TPM наместо тоа покажала дека времетраењето на јамката формирана од ISWI е зависна од ATP.

## Наводи

Категорија:Генетика
Дијалелен крст

**Диалелниот крст** бил шема за парење што ја користеле одгледувачите на растенија и животни, како и генетичарите, за да ги истражувале генетските основи на квантитативните особини.

Во целосен дијалел, сите родители биле вкрстени за да се направеле хибриди во сите можни комбинации. Варијациите вклучувале полудијалели со и без родители, испуштајќи ги реципрочните крстови. Целосните дијалели барале двојно повеќе вкрстувања и записи во експериментите, но овозможувале тестирање за мајчински и татковски ефекти. Ако се претпоставело дека таквите „реципрочни“ ефекти биле занемарливи, тогаш половина дијалел без реципроци можел да биде ефективен.

Вообичаените методи на анализа користеле општи линеарни модели за да се идентификувале хетеротични групи, проценувале општа или специфична способност за комбинирање, интеракции со средини и години за тестирање, или проценки на адитивни, доминантни и епистатички генетски ефекти и генетски корелации.

## Дизајни за парење
Постоеле четири главни типови на дизајн на дијалелно парење:

# Целосно дијалелно со родители и реципрочни Ф1 крстови
# Целосно дијалелно како погоре, но со исклучок на родителите
# Полудијалелен со родители, но без реципрочни крстови
# Полудијалелен без родители или реципрочни крстови

## Наводи

Категорија:Генетика
Интегративен и конјугативен елемент

**Интегративните и конјугативните елементи** (**ICEs**) биле мобилни генетски елементи присутни и во грам-позитивни и грам-негативни бактерии. Во донаторската клетка, ICE се наоѓале првенствено на хромозомот, но имале способност да се отсечеле од геномот и да се префрлат во клетките приматели преку бактериска конјугација.

Поради нивната физичка поврзаност со хромозомите, идентификувањето на интегративните и конјугативните елементи се покажало како предизвик, но во силико анализата на бактериските геноми укажувале дека овие елементи биле широко распространети меѓу многу микроорганизми.

ICEs биле откриени кај Псеудомонадота(на пр. *Pseudomonas* spp., *Aeromonas* spp., *E. coli*, *Haemophilus* spp), Ацетиномикотета (Actinomycetota) и Бацилота (Bacillota). Помеѓу многу други детерминанти на вирулентност, ICEs можеле да шират гени за отпорност на антибиотици и метални јони низ прокариотската фила. Дополнително, ICE елементите исто така можеле да ја олеснат мобилизацијата на други ДНК модули како што биле геномските острови.

## Карактеристики
Иако ICE-ите покажувале различни механизми кои ја промовирале нивната интеграција, пренос и регулација, тие споделувале многу заеднички карактеристики. ICE ги сочинувале сите мобилни генетски елементи со способности за саморепликација, интеграција и конјугација, вклучувајќи ги и конјугативните транспозони, без оглед на конкретниот механизам за конјугација и интеграција со кој тие дејствувале. Се верувало дека некои неподвижни острови на геномска патогеност биле неисправни ICE кои ја изгубиле својата способност да се конјугирале.

ICE комбинирале одредени карактеристики на следните мобилни генетски елементи:

* Бактериофагите кои имале способност да се вметнувале во бактериските хромозоми и да се акцизирале од нив.
* Транспозоните кои, покрај нивната инхерентна транспонирана активност, можеле дополнително да биле предмет на хоризонтален пренос на гени преку конјугација.
* Коњугативни плазмиди кои се пренесувале од бактерии донори до приматели преку конјугација.

За разлика од плазмидите и фагите, интегративните и конјугативните елементи не можеле да останат во екстрахромозомска форма во цитоплазмата на бактериските клетки и да се реплицирале само со хромозомот во кој престојувале.

ICE ја поседувале структурата организирана во три генски модули кои биле одговорни за нивната интеграција со хромозомот, ексцизија од геномот и конјугација, како и регулаторни гени. Сите интегративни и конјугативни елементи ги кодирале интегразите кои биле од суштинско значење за контролирање на ексцизијата, трансферот и интеграцијата на ICE. Репрезентативен пример на ICE интегрази била интегразата кодирана од ламбда фаг. На трансферот на интегриран ICE елемент од донаторот до бактеријата примател морало да му претходи нејзино отсекување од хромозомот што бил ко-промовиран од малите протеини за врзување на ДНК, таканаречените фактори на насоченост на рекомбинација. Динамиката на процесите на интеграција и ексцизија била специфична за секој интегративен и конјугативен елемент.

## Наводи

Категорија:Генетика
Категорија:Бактериологија
Хаплоидизација

**Хаплоидизацијата** е процес на преполовување на хромозомската содржина на клетката, со што се произведува хаплоидна клетка. Во рамките на нормалниот репродуктивен циклус, хаплоидизацијата е една од главните функционални последици на мејозата, а другата е процес на хромозомски вкрстување што ја меша генетската содржина на родителските хромозоми. Обично, хаплоидизацијата создава моноплоидна клетка од диплоиден прогенитор, или може да вклучи преполовување на полиплоидна клетка, на пример да се направи диплоидно растение компир од тетраплоидна лоза на растенија од компир.

Ако хаплоидизацијата не е проследена со оплодување, резултатот е хаплоидна лоза на клетки. На пример, експерименталната хаплоидизација може да се користи за враќање на сој на хаплоиден *Dictyostelium* од диплоиден вид. Понекогаш се јавува природно кај растенијата кога мејотски редуцираните клетки (обично јајце клетки) се развивале со партеногенеза.

Хаплоидизацијата е една од постапките што ја користеле јапонските истражувачи за да создале Кагуја, глушец кој имал истополови родители; два хаплоиди потоа биле комбинирани за да се направи диплоидниот глушец.

Обврската за хаплоидизација е контролен пункт во мејозата што следи по успешното завршување на премеиотската репликација на ДНК и посветеноста на рекомбинацијата.

## Поврзано

* Полиплоидија
* Плоиди

## Наводи

Категорија:Генетика
Хаплотип-релативен-ризик

Методот **на хаплотип-релативен ризик** (**HRR**) е метод заснован на семејството за одредување на асоцијација на генски алели со болест во присуство на вистинска генетска поврзаност. Јадрените семејства со едно засегнато дете се земаат со користење на родителските хаплотипови кои не се пренесуваат како контрола. Иако е сличен на релативниот ризик на генотипот (RR), HRR обезбедува решение за проблемот на раслојување на населението само со земање примероци во рамките на семејното трио. Методот HRR првпат е предложен од Рубинштајн во 1981 година, потоа детален во 1987 година од Рубинштајн и Фалк и е важна алатка во студиите за генетска асоцијација.

Оригиналниот метод предложен од Фалк и Рубинстиен паднал под лупа во 1989 година, кога От ја покажал еквивалентноста на HRR со класичниот RR метод демонстрирајќи дека HRR важел само кога постоела нула шанса за рекомбинација помеѓу локусот на болеста и неговите маркери. Сепак, дури и кога факторот на рекомбинација за локус и неговите генетски маркери е >0, проценките за HRR се уште се поконзервативни од проценките на RR.

Додека методот HRR се покажал како ефикасно средство за избегнување на предрасуди на раслојување на популацијата, почесто се користел друг тест за асоцијација базиран на семејство познат како тест за нерамнотежа на преносот, или TDT. Некои истражувања ги користеле и HRR и TDT за нивната способност да се надополнувале еден со друг бидејќи едниот резултат можел да не даде никаква поврзаност додека другиот ќе дал. Позитивна асоцијација резултат и од TDT и од HRR значело дека имало силни докази дека постоела врска и обратно. На пример, и методите HRR и TDT се користени во студија која барала полиморфизам во D2 и D3 допаминските рецептори во врска со шизофренија и ниту еден не нашол докази за поврзаност, правејќи ја вистинската улога на тие гени во етиологијата на ментално растројството уште поневеројатна.

## Пресметка
Овој модел претставува случај во кој постои единствен локус каде што сите генотипови може да доведат до изразување на алелот во неговата најпоедноставена дефиниција. Под овие параметри , нерамнотежа на поврзаноста од повеќе од 50% значи дека постои можна врска со генскиот алел и наследството.

 HRR = \frac{P_1}{1-P_1} * \frac{1-P_2}{P_2}

Дава HHR што може да се процени со

 HRR = \frac{a^'}{b^'} * \frac{d^'}{c^'}

a ' ја означува набљудуваната фреквенција на деца кои се позитивни на генот алел H.

b ' ја означува набљудуваната фреквенција на деца кои се негативни за генот алел H.

c ' е набљудуваната фреквенција на семејства со најмалку еден пренесен родителски маркер алел H.

d ' е набљудуваната фреквенција на семејства без пренесен родителски маркер алел H.

P 1 е веројатноста дека ова дете е позитивно за алелот од интерес H.

P 2 е веројатноста дека барем еден од непреносните родителски маркерски алели е еднаков на алелот од интерес H.

H е алел од интерес.

## Наводи


Категорија:Генетика
Дистален промотор

**Дисталните промоторни** елементи се регулаторни секвенци на ДНК кои може да бидат многу килобази оддалечени од генот што тие го регулираат.

Тие можат да бидат или засилувачи (зголемен израз) или пригушувачи (се намалува изразот). Дејствуваат со врзување на активаторските или репресорските протеини (фактори на транскрипција) и интервентната ДНК се свиткува така што врзаните протеини контактираат со јадрото на промоторот и РНК полимеразата.

## Наводи

Категорија:Генетика