open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ариел (Бура)

**Ариел** е дух кој се појавува во драмата на Вилијам Шекспир *[[Бура]]*.

Ариел е обврзана да му служи на волшебникот Просперо, кој го спасил од дрвото во кое бил затворен од Сикоракс, вештерката која претходно го населувала островот. Просперо ја поздравува непослушноста со потсетување дека ја спасил Ариел од магијата на Сикоракс и со ветувања дека ќе му ја даде слободата на Ариел. Ариел е очите и ушите на Просперо во текот на драмата, користејќи ги неговите магични способности за да предизвика бура во Првиот чин, кој и го дава името на драмата и да ги спречи заговорите на другите ликови да го урнат нивниот господар.

Ариел значи „Божји лав“ на хебрејски јазик. Ариел може да биде и едноставна игра со зборови „воздушна“. Научниците го споредија Ариел со духови прикажани во други елизабетански драми и успеаја да најдат неколку сличности меѓу нив, но една работа што ја прави Ариел уникатна е човечката предност и личност дадена на Ариел од Шекспир. Името е исто така фонетски слично на зборот „ареал“, што значи „се однесува на област“.

Бидејќи сценските насоки во „Бура“ се толку прецизни, критичарите и историчарите се во можност подобро отколку со другите драми на Шекспир да видат како оваа претстава можеби првично била изведена. Неколку од сцените кои вклучуваат магија имаат јасни инструкции за тоа како да се создаде потребната илузија, што ги натера критичарите да воспостават врски и да нагаѓаат за тоа каков вид на технологија би се користела во трупата на Шекспир за да се постави претставата на Ариел. улога во претставата. Исто така, една реплика од Ариел во чинот IV им дозволува на научниците да се запрашаат дали, поради недостиг од момчиња глумци, оригиналниот глумец што ја игра Ариел ја играл и улогата на Церес.

Ариел нашироко се смета за машки лик, иако за ова имало дилеми, со текот на годините, особено во Реставрација кога, во најголем дел, жените ја играа улогата..

Ариел, „воздушниот дух“ во Бура (напишана околу 1611 г.) од Вилијам Шекспир. Вештерката Сикоракс, која порано владеела со островот на кој се одвива претставата, ја затворила непослушната Ариел во бор. Протераниот војвода Просперо, кој сега е на чело, го ослободува магично и ги ангажира неговите услуги во спречување на непријателите на Просперо, негување романса со неговата ќерка Миранда и враќање на неговото војводство. По завршувањето на овие задачи, Ариел е пуштена на слобода. Името Ариел, што ја означува креативната имагинација, се појавува во насловите на делата на голем број последователни поети, меѓу кои и Т.С. Елиот и Силвија Плат.

## Наводи

Категорија:Бура
Категорија:Шекспирови ликови
Леонтес

мини| Цртеж со мастило од чин II, сцена III од ''Зимска приказна'' : Паулина го моли Леонтес да се смилува на неговата ќерка Пердита. Илустрацијата била дизајнирана за издание на Лембовите приказни, заштитено со авторски права во 1918 година.
**Кралот Леонтес** ― измислен лик во драмата на Шекспир, *Зимска приказна*. Тој е татко на Мамилиј и сопруг на кралицата Хермиона. Тој станува опседнат со верувањето дека неговата сопруга имала афера со Поликсен, неговиот пријател од детството и крал на Бохемија. Поради тоа, тој се обидува да го отруе својот пријател, ја затвора неговата сопруга и наредува да ја исфрлат неговата ќерка. Ќерката Пердита сепак преживува кога во нејзината корпа на брегот на Бохемија ја откријат овчари кои ја посвојуваат и воспитуваат. Неговиот млад син умира од тага поради маката на неговата мајка, а Хермиона се онесвестила кога ја слушнала веста и е пријавена за мртва. Леонтес ги разбира неговите грешки и е исполнет со каење за неговото лошо постапување со неговата кралица. На крајот од претставата, тој повторно се спојува со ќерката и неговата сопруга, која се враќа од смртта во мистериозното финале на претставата.

Книжевниот критичар Харолд Блум го нарекол Леонтес, Шекспировата најдобра претстава за љубомората на машкото срце. Приказот на Шекспир е дискутабилен, бидејќи тој се смета за љубоморен тиранин, на многу начини како вистински негативец, иако постои и општоприфатено мислење дека Шекспир намерно сакал да претстави детски, неспособен човек.

Глумците кои дале забележителни изведби како Леонтес се Џонстон Форбс-Робертсон, Хенри Ајнли, Џон Гилгад, Џереми Ајронс, Патрик Стјуарт и Антони Шер.

## Наводи

Категорија:Измислени кралеви
Категорија:Книжевни ликови воведени во 1611 година
Категорија:Машки Шекспирови ликови
Категорија:Измислени Сицилијанци
Џејмс Одли

Категорија:Статии со hCards

мини|200x200пкс| Грбот на Сер Џејмс Одли, ВП.
**Сер Џејмс Одли** ВП (околу 1318–1369) ― еден од првобитните витези или основачи на Редот на подвезицата. Тој бил најстариот син на Сер Џејмс Одли од Стратон Одли во Оксфордшир.

## Животопис
Кога бил основан Редот на подвезиците, тој бил вклучен како еден од неговите први членови, а неговиот штанд во капелата „Св. Џорџ“, Виндзор бил единаесеттиот од страната на Едвард Црниот Принц. Служел во Франција во 1346 година, каде што, во Креси, се борел во заднината под водство на Ричард Фицалан, Ерл Арунделски. Во август 1350 година учествувал во поморската Битка кај Винчелзи. Кога биле обновени непријателствата меѓу Англија и Франција во 1354 година, Сер Џејмс постојано бил во присуство на Црниот Принц и заработил голема углед за храброст.

Во Битката кај Поатје на 19 септември 1356 година тој застанал пред англиската војска и по долготрајна борба бил тешко ранет и изнесен од борбата. По победата, принцот се распрашал по Сер Џејмс, кој бил донесен во кралскиот шатор, каде што Едвард му рекол дека бил најхрабриот витез од негова страна, и му дал ануитет од петстотини марки. Сер Џејмс им го дал овој подарок на четворицата стражари кои го придружувале него за време на битката и добиле од принцот дополнителна пензија од шестотини марки. Во една варијација на оваа приказна се вели дека, откако високо ги пофалил неговите четири барања, и припишувајќи го неговиот успех главно на нивниот претприемнички дух, им доделил донација од петстотини марки. Овој чин на великодушност дојде до увото на принцот Едвард и, одобрувајќи го она што тој го направи, го потврди грантот за стражарите, доделувајќи му на сер Џејмс годишна кирија од шестотини марки.

Во 1359 година тој бил еден од водачите на експедицијата во Франција. Во 1360 година ја зазел тврдината Шавен во Бретања, како и замокот Ферте-со-Жуар, и бил присутен на Кале кога бил склучен мир меѓу Англија и Франција во октомври 1360 година. Потоа бил гувернер на Аквитанија и голем сенешал на Поату и учествувал во заземањето на градот Ла Рош-сур-Јон од страна на Едмунд, грофот од Кембриџ. Починал во 1369 година во Фонтене ле Конт, каде што отишол да живее и бил погребан во Поатје.

Грбот „Gules fretty or“ Хенри де Алдитли (или Одли), прв во лозата на лордот Одли кој починал во 1246 година, имал печат со брановиден штит, а неговите потомци носеле штит опишан како „gules fretty or“. Тоа е црвен штит со златна решетка. Информации од; Complete Peerage Vol 1 страница 337 од Џ.Е. Кокејн.

## Наводи

## Припишување

*  Endnotes
** Jean Froissart, *Chroniques*, translated by Thomas Johnes (Hafod, 1810);
** George Frederick Beltz, *Memorials of the Most Noble Order of the Garter* (London, 1841).

Категорија:Родени во непозната година
Категорија:Личности од Стогодишната војна
Категорија:Починати во 1369 година
Категорија:Семејство Стенли
Категорија:Машки Шекспирови ликови
Категорија:Витези од Редот на подвезицата назначени од Едвард III
Естервеген

**Естервеген** () — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

Општината претставува административно седиште на општинската заедница Нордхимлинг.

## Географија
### Местоположба

Естервеген се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Ленинген во пошумена област наречена Естервегер Буш. Местото се наоѓа во северниот дел на Химлинг.

### Соседни општини

Естервеген се граничи на североисток со општината Затерланд, на исток со градот Фризојте, обете во округот Клопенбург, понатаму на исток се граничи со општината Хилкенброк, на југоисток со општината Лоруп во општинската заедница Верлте, на југ со општината Бреденберг, на запад со општината Зурволд и на северозапад со општината Бокхорст.

## Историја

Во 1933 година бил основан истоимен концентрациски камп во Естервеген. Во 1936 година, кампот бил распуштен и до 1945 година бил користен како затворенички камп, наменет за политички затвореници и за затвореници од декретот „Ноќ и магла“.

## Галерија


Податотека:Esterwegen - Hauptstraße 02 ies.jpg|Главната улица
Податотека:Esterwegen - Hinterm Busch - Gedenkstätte 052 ies.jpg|Музеј за жртвите на нацизмот
Податотека:Esterwegen - Bockhorster Straße Ost - Esterweger Hafen 06 ies.jpg|Малото пристаниште


## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Емсланд
Категорија:Општини во Долна Саксонија
Зурволд

**Зурволд** () — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

## Географија
### Местоположба

Местата во Зурволд се наоѓаат во крајниот источен дел на Емсланд, на северниот раб од Химлинг.

### Соседни општини

Зурволд се граничи на северозапад со градот Папенбург, на север со општината Раудерфен во округот Лер, на исток со општините Бокхорст, Естервеген и Бреденберг, на југ со општината Бергер во општинската заедница Зегел и на запад со општините Нојбергер, Дерпен и Нојлее во општинската заедница Дерпен.

### Општински единици

Општината Зурволд се состои од следниве места:

* Бергервалд
* Бергермор

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Емсланд
Категорија:Општини во Долна Саксонија
Апемант

мини| ''Тимон и Апемант'' (1873).
**Апемант** ― лик во драмата *Тимон Атински* од Вилијам Шекспир. Тој е циничен и мизантропски филозоф.

## Улога во претставата
На почетокот на претставата, кога Тимон е богат, Апемант присуствува на банкетот на Тимон со цел да го навреди него и неговите гости. Тој е единствениот лик во тоа време кој се однесува лошо со Тимон. Остатокот од градот многу го почитува поради неговото богатство и дарежливост. Апемант има неколку духовити размени со Тимон, во кои тој тврди дека човештвото не е доверливо и дека тие се само пријатели на Тимон поради неговите пари. Тимон на крајот ги губи сите пари и е напуштен од неговите пријатели. Тој ѝ врти грб на Атина да живее во пештера и ги зема истите мислења за човештвото што ги имал Апемант. Апемант го посетува за да го обвини Тимон дека ги копира неговите идеали. Тие двајца потоа продолжуваат детално да се навредуваат еден со друг.

Најпознатиот неодамнешен Апемант бил претставен од ирскиот глумец Норман Родвеј, кој ја играл улогата и за телевизијата BBC и за аудиокнигата . Неговата изведба во овие дела значително се разликува, бидејќи ниту остатокот од глумечкиот состав, ниту интерпретацијата не се исти.

## Надворешни врски

* Репликите на Апемант во Тимон Атински
Категорија:Ликови од книжевноста
Категорија:Измислени филозофи
Категорија:Машки Шекспирови ликови
Беатриче (Многу врева за ништо)

**Беатриче** е измислен лик во драмата на Вилијам Шекспир *[[Многу врева за ништо]]*. Во претставата, таа е внука на Леонато и братучетка на Херој. Атипично за романтичните хероини од шеснаесеттиот век, таа е жестока и остроумна; овие одлики наведоа некои научници да ја означат Беатриче како протофеминистички лик. За време на претставата, таа е измамена да се заљуби во Бенедик, војник со кој има „весела војна“.

Беатриче, внуката на Леонато, кој е гувернер на Месина, и братучетка на херојот во Шекспировата „Многу врева за ништо“. Беатриче е жестока, духовита поткрепа за нејзиниот послушен, нежен братучед и совршено одговара за Бенедик, кој исто така избегнува брак.

## Наводи

Категорија:Многу врева за ништо
Категорија:Шекспирови ликови
Црква „Св. Антониј Нов“ - Бер

**Свети Антониј Нов** () — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
мини|лево|180п|Црквата на разгледница од 1916 – 1917&nbsp;г.
Во 1860 г. храмот „Пресв. Богородица Камарска“ изгорел  во пожар. Во јули истата година митрополитот Теоклит Берско-негушки почнал иградба на храм, посветен на Свети Антониј Нов, покровител на Бер. На 4 февруари 1898 г. и оваа црква изгорела во пожар. Храмот е обновен со ктиторството на Евдоксија Малакусти. Дело е на истакнатиот архитект Ксенофон Пеонидис. Осветен е на 12 септември 1904 г. од митрополитот Константиј Берско-негушки. Претставува трикорабна базилика со припрата и трем. Подоцна од запад се доградени две големи кули.

Во црквата има резби (вон иконостасот) на дебарските мајстори Нестор и Лазар Мирчевски.

## Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија

## Наводи

Антониј Нов
Антониј Нов, Бер
Категорија:Појавено во 1904 година
Антониј Нов, Бер
Trifolium medium

Категорија:Статии со микроформати за вид
***Trifolium medium***  — вид скриеносеменици од фамилијата на Бобови. По изглед е сличен на црвената детелина *(Trifolium pratense)*, но ливчињата се потесни и немаат бели ознаки, а тесните штипки не се зашилени со влакна.  Видот е распространет во Европа од Велика Британија до Кавказ.

## Наводи

Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Флора на Европа
Категорија:Детелина
Категорија:Флора
Категорија:Фуражни култури
Категорија:Приземни растенија
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Флора на Норвешка
Самрак (филм)

**„Самрак“** (српски: *Сутон*) — југословенски филм од 1982 година. Режисер на филмот е Горан Паскаљевиќ, а главните улоги ги играат: Карл Малден, Павле Вуисиќ, Столе Аранѓеловиќ итн.

## Синопсис
Марко Секуловиќ (го игра Малден) живеел и работел во САД дваесет години. По пензионирањето, тој се враќа во родната Истра, каде живее како вдовец, грижејќи се за двете внучиња Иван и Ана. Тие зрело и одговорно му помагаат на дедото во управувањето со имотот, додека нивните родители се на работа во Германија. Меѓутоа, пристигаат гласови дека родителите во меѓувреме се развеле при што таткото нема намера да се врати. Дедото настојува таа вест да ја скрие од децата...

## Наводи

Категорија:Филмови на Горан Паскаљевиќ
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1982 година
Категорија:Филмови со Карл Малден
Категорија:Филмови со Павле Вуисиќ
Категорија:Филмови со Столе Аранѓеловиќ
Категорија:Филмови со Милан Срдоч
Категорија:Филмови со Петар Божовиќ
Категорија:Филмови со Драган Максимовиќ
Категорија:Филмови со Бора Тодоровиќ
Категорија:Филмови со Давор Антолиќ
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Истра
Категорија:Филмови за семејства
Бреденберг

**Бреденберг** () — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

## Географија
### Местоположба

Бреденберг се наоѓа на северниот раб од ридската област Химлинг помеѓу градовите Папенбург и Ленинген. Низ местото рече реката Ое.

### Соседни општини

Бреденберг се граничи на североисток со општината Естервеген, на југоисток со општината Лоруп во општинската заедница Верлте, на југозапад со општината Бергер во општинската заедница Зегел и на северозапад со општината Зурволд.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Емсланд
Категорија:Општини во Долна Саксонија
Хилкенброк

**Хилкенброк** () — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

## Географија
### Местоположба

Хилкенброк се наоѓа помеѓу градовите Папенбург и Фризојте.

### Соседни општини

Хилкенброк се граничи на северозапад со општината Естервеген, на исток со градот Фризојте во округот Клопенбург, на југ со општината Растдорф во општинската заедница Верлте и на југозапад со општината Лоруп (општинска заедница Верлте).

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Емсланд
Категорија:Општини во Долна Саксонија
Бокхорст (Долна Саксонија)

**Бокхорст** () — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

## Географија
### Местоположба

Бокхорст се наоѓа во близина на огромна мочурлива површина до каналот Кистен.

### Соседни општини

Бокхорст се граничи на север со општините Раудерфен и Остраудерфен во округот Лер, на југоисток со општината Естервеген и на југозапад со општината Зурволд, како и на исток со Затерланд во округот Клопенбург.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Емсланд
Категорија:Општини во Долна Саксонија
Џоана Волш

**Џоана Волш** (англиски: *Joanna Walsh*) — британска писателка и илустраторка.

## Творештво
Волш работи како писателка и илустраторка. Покрај тоа, таа е уредничка на списанието „3:АМ“ и го води хаштагот #readwomen кој „Њујорк тајмс“ го опишал како „митингшки повик за еднаков третмант на жените-писателки“. Таа пишува и критички текстови за списанијата: „Гардијан“, „Њу Стејтсмен“ и „Д Нешенел“. Нејзини поважни дела се: „„Фрактали“ (2013), Хотел“ (2015), „Вертиго“ (2015), „Набави си муда: 9 и 1 / 2 бајки за секс“ (2015) итн. Исто така, нејзините раскази се застапени во збирките „Најдобрата европска проза“ (2015), „Најдобрите британски раскази 2014 и 2015“ и други.

## Наводи

Категорија:Британски писатели
Категорија:Родени во 1970 година
Набави си муда: 9 и 1 / 2 бајки за секс

**„Набави си муда: 9 и 1 / 2 бајки за секс“** (англиски: *Grow a pair: 9 1/2 fairy tales about sex*) — збирка раскази на британската писателка Џоана Волш од 2015 година.

## Содржина
Книгата ги содржи следниве раскази:
* Девојката и грмушката со пениси
* Трите големи курови
* Вештерката
* Келнерот и перачката
* Принцезата и пенисот
* Во друг дел од шумата
* Едноставниот Ханс
* Најголемиот љубовник во светот
* Записник од состанокот меѓу госпоѓата Дарси Хурлбат, Хортенсија Шејкли, Рејмонд Матс и доктор Максмен, вклучувајќи го и повикот по Скајп до госпоѓата Густи Словак
* Набави си муда
* Поговор: ... Во лисица

## За делото
Модерните бајки на Волш се сличуваат во светот на чудесните еротски можности, каде желбата е водечка енергија, а срамот е непозната емоција. Во неверојатно смешните, апсурдни и понекогаш мрачни бајки, сè е исполнето со магијата на сексот. Сепак, под надреалната површина на книгата, во нејзиното пулсирачко срце, лежи остроумно истражување на бројните пермутации и комплексности на желбата. Збирката добила бројни позитивни критики. Така, писателката Дубравка Угрешиќ ја оценила со зборовите: „Оваа исклучителна, лесна, смешна книгичка е одлично четиво!“; а Марина Ворнер во „Гардијан“ ја оценила како „надреална, непристојна и безобразно инвентивна“.

## Изданија на македонски јазик
Збирката е објавена на македонски јазик во 2019 година како 134. книга во едицијата „Магма“ на издавачката куќа „Темплум“. Преводот го извршила Ивана Галапчева, а авторка на илустрациите е Симона Манчева. Книгата, со обем од 67 страници и со димензии од 17 сантиметри, била испечатена во печатницата „Алма“ во тираж од 100 примероци. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-487118-7.

## Наводи

Категорија:Дела на Џоана Волш
Категорија:Британски раскази
Категорија:Книги од 2015 година
Категорија:Изданија на Темплум
Категорија:Појавено во 2019 година во Македонија
Козачки напад на Цариград (1620)

**Козачкиот напад на Цариград во 1620 година** — поморска операција на Запорошките Козаци, предводени од хетман Јаков Варт-Нерода, на главниот град на Отоманското Царство.

## Напад
Во 1620 година, односите меѓу Отоманското Царство и Полско-литванската Заедница брзо се влошиле поради честите напади од Козаците. Османлиите изјавиле дека ќе го прекршат нивниот мировен договор и ќе објават војна против Полска доколку не ги запрат козачките напади.

Османлиите ветиле дека ќе ги напуштат овие планови доколку во рок од четири месеци Комонвелтот ги уништи Козаците. Иако полскиот амбасадор во Истанбул се согласил, преговорите се заладиле бидејќи кон отоманскиот амбасадор бил третиран со непочитување. Така, Османлиите одлучиле сами да ги прекинат нападите на Козаците и продолжиле да градат низа тврдини во јужна Украина како подготовка. Меѓутоа, Козаците веќе биле решени да ја нападнат Турција. Откако дознал за ова, полскиот амбасадор веднаш побегнал од Истанбул. Резултатот од нападот бил победа на Козаците.

Козаците потоа извршиле напад во Варна на бугарскиот брег, кој бил под контрола на Османлиите. Градот бил целосно ограбен.

## Последици
Нападот довел до Битката кај Цецора (1620).

* Козачки напад на Цариград (1615)
* Козачки напади на Истанбул (1624)

## Извори

: 1. М. Грушевський. Историја України-Руси. Том VII. Розділ VII. Стор. 7.
: 2. Cepandant les Cosaques aves les 150 barques ravagent toute la mer Noire — lcc 412.
: 3. Les Cosaques sont á toute heure pros d'ici sur la mer Noire, ou ils font des prises incroiables veu leur faiblesse et sont en telle репутацијата, qu' il faut des coups de baston pour faire resoudre les soldats turcs à eux sur quelques galères qne le Grand-Seigr y enovoie avec lagrande peine- Депеші д-Сезі с. 412.

Категорија:Воена историја на Украина
Категорија:Воена историја на Турција
Категорија:Опсади на Цариград
Категорија:Опсади на Отоманското Царство
Категорија:Козачки напади на Цариград
Категорија:Судири во 1620 година
Козачки напад на Цариград (1615)

**Козачкиот напад на Цариград од 1615 година** — напад врз Цариград од страна на Запорошките Козаци, предводени од Хетман Петро Конашевич-Сагајдачни. Козаците го нападнале пристаништето на градот и го запалиле пред да се вратат во Украина. Успехот на овој напад довел до Хотинската кампања од 1621 година.

## Заднина
Козачките заедници се појавиле во 14 век во украинската степа покрај реката Днепар. Козаците развиле високо милитаристички заедници кои во голема мера биле одговорни за нападите врз Татарите. Соседните држави, вклучително и Кралството Полска, ги користеле во време на судири. Во 1500-тите, Козаците често ги напаѓале кримските Татари и Османлиите со намера да ограбат богатство и да ги ослободат христијанските робови. До 16 и 17 век, Козаците почнале да напаѓаат заедници во Црното Море, вклучувајќи ги градовите Варна, Перекоп, Билхород, Измаил и Требизонд.

## Напад
Во мај 1615 година, група Козаци заминале кон Отоманското Царство со осумдесет мали чамци, од кои секој имал приближно 50 луѓе. До средината на јуни тие го преминале Црното Море и пристигнале во околината на Цариград . Козаците ја освоиле и запалиле истанбулската населба Скутари (денес Усќудар), како и пристаништата Мизевна и Архиока. По нападот на градот, Козаците се вратиле во Украина.

Султанот Ахмед I, забележувајќи чад од неговите прозорци предизвикан од пожарот, испратил флота од галии во потера. Османлиите ги пристигнале Козаците на устието на Дунав. Сепак, Козаците ги поразиле и адмиралот на флотата бил заробен.

## Последици
Нападот го зацврстил моралот на Козаците, кои успешно продолжиле да ги напаѓаат упориштата кои ниту Светото Римско Царство ниту Полско-литванската Заедница не се осмелувале да ги нападнат. Европските дипломати ја донеле веста за нападот на Козаците на Запад. Францускиот историчар Мишел Баудие напишал: „*Единственото спомнување на Козаците носи страв и ужас во Цариград*“.

Како одмазда, Ахмед I испратил флота под команда на адмирал Али-паша следната година со намера да изврши напад врз Козаците во Днепар. Овие сили биле пречекани од чајки под команда на Конашевич-Сагајдачни. Козаците повторно ги поразиле Османлиите, заземајќи десетина галии и речиси стотина чамци. Али-паша успеал да побегне.

Козаците потоа го блокирале Кримскиот Полуостров и започнале напад врз Кафа, кој во тоа време бил едно од најважните турски пристаништа на Црното Море и центар на нивната трговија со робови.

## Поврзано

* Козачки напад на Цариград (1620)
* Козачки напади на Цариград (1624)

## Извори

: 1. Крип'якевич І., Гнатевич Б. и во. Историја українського війська. – Львів, 1992. – С.193-194
: 2. „Козачка морнарица 16-ти - 17 век“. geocities. Архивирано од оригиналот на 26 октомври 2009 година.

Категорија:Воена историја на Украина
Категорија:Воена историја на Турција
Категорија:Опсади на Цариград
Категорија:Опсади на Отоманското Царство
Категорија:Судири во 1615 година
Категорија:Козачки напади на Цариград
Црква „Св. Димитриј“ - Валовишта

**Свети Димитриј** (), попозната како **Чесен Појас**  (*Αγίας Ζώνης*, букв. „*Св. Зона*“) — црква во градот Валовишта, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

## Местоположба
Црквата се наоѓа во североисточното подножје на ридот Хисар, на чиј врв се издига средновековната тврдина Хисар.

## Историја
[мини|лево|200п|Чудотворната икона „Чесен Појас“ од [Мелник (XVIII век), дело на светогорски автор.]]
Светилиштето на храмот е древномакедонска гробница издлабена во гранитна карпа, која раните христијани ја претвориле во место за поклоление. Фасадата на гробницата имитира антички храм со столбови, метопи и фронтон, изделкани во карпата. Средишниот влез на гробницата денес е преправен во царски двери. Слична издлабена гробница, која не е завршена, има и лево од црквата, каде денес стои мала камбанарија.

Во ранохристијанско време гробницата е преправена во црква, што било вообичаено. Во средниот век карпата е насликана со живопис, кој делумно е зачуван и денес.

За време на османлиското владеење црквата е напуштена. Пролетта 1915 г. е црквата е повторно откриена од Теопемпти Пазони, доселеничка во Валовишта. Митрополитот Партениј Валовишки наредил тука да се изгради храм. Во 1916 г. грчките дојденци од Мелник во црквата ја поставиле чудотворната икона на Чесниот Појас. Во 1939 г. по иницијатива на митрополитот Василиј Валовишки црквата е проширена надвор од карпата, добивајќи го денешниот облик. Во 2002 г. митрополитот Макариј Валовишки наполно го обновил храмот.

## Поврзано
* Валовишка епархија
* Манастир „Пресв. Богородица Пештерна“ во Мелник, Пиринска Македонија, од каде е донесена чудотворната икона во „Св. Димитриј“

## Наводи

## Надворешни врски

Димитриј
Димитриј, Валовишта
Категорија:Древномакедонски гробници
Манастир „Св. Кирик и Јулита“ - Валовишта

**Свети Кирик и Јулита** () — женски манастир кај градот Валовишта, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Манастирот се наоѓа на рид североисточно од градот. Основан е во 1968 г. од митрополитот Јован Валовишки. Пред да стане валовишки митрополит, Јован служел на островот Самос, каде култот мачениците Кирик и Јулита е мошне присутен, па затоа решил да го воведе и во доверената епархија. Самата манастирска црква е во рамките на манастирот, а однадвор има голема црква, до која стои гробот на митрополитот Јован.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Кирик и Јулита, Валовишта
Кирик и Јулита, Валовишта
Кирик и Јулита
Кирик и Јулита
Категорија:Појавено во 1968 година
Хисар (Валовишта)

**Хисар** или **Валовишка тврдина** () — средновековна тврдина на ридот Хисар над градот Валовишта, Егејска Македонија.

## Историја
Тврдината е изградена во 527 г. за време на царот Јустинијан I (527 - 565). Обновена е во XI век од Василиј II (976 - 1025) и подоцна од Андроник III Палеолог (1328 – 1341).

## Наводи

## Надворешни врски
* Страница за тврдината Хисар 

Категорија:Валовишта
Категорија:Тврдини во Егејска Македонија
Категорија:Појавено во 527 година
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Валовишта

**Свети Ѓорѓи** () — црква во градот Валовишта, Егејска Македонија. Претставува главна катедрала на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1888 г. кога населението било под врховенството на Бугарската егзархија. Се наоѓа на ул. „Агиос Георгиос“ бр. 26. При изградбата, традиционалните облици се збогатени со сложени архитектонски елементи. Внатрешноста е богато украсена..

Во 2000 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Ѓорѓи
Ѓорѓи, Валовишта
Ѓорѓи, Валовишта
Категорија:Споменици на културата во Синтика
Категорија:Појавено во 1888 година
Манастир „Св. Варвара“ - Пулево

**Света Варвара** () — женски манастир кај селото Пулево, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Манастирот се наоѓа на 2-3&nbsp;км северозападно од Пулево и 7&nbsp;км северно од градот Валовишта. Во него има топол извор.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Варвара, Пулево
Варвара, Пулево
Варвара, Пулево
Варвара, Пулево
Манастир „Св. Јован Претеча“ - Дервент

**Свети Јован Претеча** () — женски манастир кај селото Дервент, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Манастирот се наоѓа на околу 1&nbsp;км северозападно од Дервент и 24&nbsp;км од Валовишта. Нуди убава глетка на Бутковското Езеро и планината Беласица. Изграден е во 1981 г. и претставува еден од најважните женски манастири во државата, под духовно раководство на светогорскиот манастир Ксенофонт.

Во манастирот се чуваат мошти на Свети Јован Претеча, Апостол Јаков Праведниот (Братот Христов) и Света Ана. Во 2012 г. новата манастирска црква е осветена од патријархот Вартоломеј I. Храмот зафаќа површина од 500&nbsp;м2 претставува точна копија на старата црква на манастирот Ксенофонт — светогорски крстокуполен храм од X век. Изграден е наполно од традиционални материјали — камен, мермер и тули. Сестринството се занимава со иконопис и минијатура, како и со земјоделство.

Западната фасада на црквата е изградена за да изгледа истоветно на катедралата „Св. Софија“ во Охрид.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на манастирот

Јован Претеча, Дервент
Јован Претеча, Дервент
Јован Претеча, Дервент
Јован Претеча, Дервент
Категорија:Појавено во 1981 година
Категорија:Беласица
Манастир „Св. Ѓорѓи“ - Ќулахли (Серско)

**Свети Ѓорѓи** — женски манастир кај селото Ќулахли, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

## Местоположба
Манастирот се наоѓа на 1&nbsp;км југоисточно над Ќулахли, над западниот брег на Бутковското Езеро.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Ќулахли
Ѓорѓи, Ќулахли
Ѓорѓи, Ќулахли
Ѓорѓи, Ќулахли
Лактулоза

**Лактулоза** е  не-апсорбилен шеќер кој се користи во третманот на констипација и хепатална енцефалопатија. Се администрира перорално во третманот на констипација и перорално или ректално во третманот на хепатална енцефалопатија. Дејството вообичаено му започнува по 8–12 часа, но може да бидат потребни до 2 дена до подобрување на состојбата.

Вообичаени несакани ефекти вклучуваат надуеност и грчеви. Постои можност за промени во електролитниот статус како резултат на причинетата дијареа. Не се пронајдени докази за штетност врз бебето кога се користи за време на бременоста. Генерално се смета за безбеден за време на доењето. Класифициран е како осмотски лаксатив.

## Наводи

Категорија:Лаксативи
Категорија:Јаглехидрати
Категорија:Дисахариди
Категорија:Неопходни лекови според Светската здравствена организација
Деонтологија

Во моралната филозофија, **деонтолошката етика** или **деонтологијата** (од  'должност, обврска + λόγος, 'учење') е нормативно етичка теорија според која моралната исправност на едно дело треба да се заснова врз тоа дали самото дело е правилно или погрешно следејќи одредени правила, наместо врз основа на последиците на истото. Понекогаш може да се опише и како должност или обврска. Деонтолошката етика вообичаено им се спротивставува на консеквенцијализмот, доблесната етика и прагматичната етика. При овој термин, самото дело е позначајно од неговите последици.

Терминот *деонтолошки* првпат бил искористен во неговиот денешен, специјлизиран контекст од страна на Ц.Д. Брод во својата книга напишана во 1930 - *Петте вида на етичка теорија*. Пред тоа бил употребен од страна на Џереми Бентам, кој го измислил пред 1816 година како синоним за *дикастичка* или *цензурална етика* (т.е. етика заснована врз расудување).  Поопштата смисла на зборот е задржана во францускиот јазик, особено во терминот *code de déontologie* (етички код), во контекст на професионалната етика.

Во зависност од системот на деонтолошка етика, *морална обврска* може да произлезе од надворешен или внатрешен извор, како на пример: збир правила својствени за универзумот (етички натурализам), религиозно право, или збир на лични или културни вредности (било кој од кои може да биде во конфликт со личните желби).

## Наводи

Категорија:Морал
Категорија:Етички теории
Категорија:Моралност
Категорија:Деонтолошка етика
Бокхорст

**Бокхорст** може да се однесува на следниве места во Германија:

* Бокхорст (Долна Саксонија) — општина во округот Емсланд, Долна Саксонија
* Бокхорст (Шлезвиг-Холштајн) — општина во округот Штајнбург, Шлезвиг-Холштајн
Манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ - Матница

**Рождество на Пресвета Богородица** ) или **Богородица Гумера** (*Παναγία Γουμερά*) — женски манастир кај селото Матница, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

## Местоположба
Манастирот се наоѓа на 1&nbsp;км северно над селото, во јужните пазуви на Беласица.

## Историја
Основан е на Педесетница, 6 јуни 1971 г. од доселеничкиот понтски собор во Атина и митрополитот Јован Валовишки. Наречен е по истоимениот историски манастир „Пресв. Богородица Гумера“ (X век) во понтското место Халдија. Во него се пренесени вредните предмети од тој манастир — евангелие, пренослива икона на Богородица и мошти. Манастирската црква е еднокорабна куполна базилика.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Богородица, Матница
Богородица, Матница
Богородица, Матница
Богородица, Матница
Категорија:Беласица
Категорија:Појавено во 1971 година
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дели Хасан

**Свети Ѓорѓи** ( или *Μπουτκόβου*) — црква во селото Дели Хасан, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е се наоѓа на рид кај селото. Изградена е во 1834 г. Претставува единствената преостаната градба од поранешниот **Бутковски манастир**. Градбата е трикорабна куполна базилика со полукружна апсида на исток и отворен трем од југ и запад. Прозорците се украсени со гранит, а двете врати имаат фино изработени мермерни довратници. На иконостасот има икони од XIX век. Внатрешноста е живописана во 1858 г. Манастирот бил база на андартите за време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија на почетокот на XX век.

Во 1992 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Дели Хасан
Ѓорѓи, Дели Хасан
Ѓорѓи, Дели Хасан
Ѓорѓи, Дели Хасан
Категорија:Споменици на културата во Синтика
Категорија:Појавено во 1834 година
Категорија:Грчка вооружена пропаганда во Македонија
Црква „Св. Спас“ - Крушево (Валовишко)

**Свети Спас** или **Вознесение Христово** () — средновековна пештерна црква кај селото Крушево, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

[мини|лево|Фреската „[Христово распнување|Распетие Христово“]]
Црквата е сместена во пештерата Капе, засолната во јужните пазуви на планината Алиботуш (Славјанка). Има зачуван живопис од доцновизантискиот период.
Според преданието пренесено од Јордан Н. Иванов, изградена од некојси Трајче, кој тука се спасил во прогонот на христијаните. Месниот управник наредил да ја изгорат, но таа останала недопрена во пештерата. Храмот „Св. Спас“ е сликовито опишан од поетот Пејо Јаворов во делото „Ајдучки копнежи“. Во 1916 г. пиринскиот историчар и фолклорист Антон Попстоилов напишал:

Во 1992 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

## Надворешни врски
* Цркви и параклиси на селото Крушево, Валовишко 

Спас, Крушево
Спас, Крушево
Спас, Крушево
Категорија:Споменици на културата во Синтика
Црква „Св. Илија“ - Крушево (Валовишко)

**Свети Илија** () — главна црква во селото Крушево, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е изграден во 1870 г. и претставува еден од највпечатливите примери на црковната архитектура од XIX век во Серско и е најголемиот поствизантиски храм во регионот. Изграден е од црковната општина на селото, тогаш под врховенството на Бугарската егзархија. Осветена е на 14 септември од владиката Неофит Серски.

По заземањето на Егејска Македонија од грчката држава, храмот бил осквернавен од окупаторот. Грците ја премачкале фасадата со сино-бело боја и на неа насликале византиски грб. Словенските натписи на иконите ги замениле со грчки, фреските на македонски светци биле избришани. Натписите на иконите на Свети Кирил и Методиј биле избришани и заменети со имињата на светците Јован и Јаков на грчки јазик. Пред женскиот оддел биле испишани имињата на сите стационирани грчки единици со нивните офицери од 17. пешадиски полк.

Градбата претставува трикорабна куполна базилика со кат и три петаголни конхи на исток. Надворешниот изглед е разновиден. Ѕидовите на тремот се структурирани во последователни тројни лакови со отстап кон столбовите, кои се обликувани како пиластри со каласични капители. По засекот на корнизот следува покривот на храмот, кој е брановиден, а рабовите на градбата се истакнати со пиластри. Западниот влез има богато насликан надвратник.

Во 1995 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Илија, Крушево
Илија, Крушево
Категорија:Споменици на културата во Синтика
Категорија:Појавено во 1870 година
Црква „Св. Архангели“ - Крушево (Серско)

**Свети Архангели** () — црква во селото Крушево, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата претставува трикорабна псевдобазилика длабоко вкопана во земја со пространа женска црква и отворен трем на запад. Според натписот над западниот влез, изградена е во 1812 г. Внатре има икони од 1816 г. и други периоди на XIX век. Била глвен храм на селото сè до изградбата на „Св. Илија“ во 1870 г.

Во 1995 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Архангели, Крушево
Архангели, Крушево
Категорија:Споменици на културата во Синтика
Категорија:Појавено во 1812 година
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Савек

**Свети Ѓорѓи** () — црква во селото Савек, Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа во североисточниот дел на селото. Според едни податоци, изградена е во XVI век, а според други во XVIII век. Храмот изгорел во 1918 г. за време на Првата светска војна и подоцна е обновен според првобитниот изглед.

Градбата претставува трикорабна базилика со полукружна апсида на исток. Внатре има три колонади што ја делат на три кораба, од кои средниот е поширок. Внатрешноста е речиси наполно живописана, што е извршено во 1930 г. На северниот ѕид доминира фреската на Страшниот суд. Некои од иконите се дело на сликарско-вајарскиот уметник Ѓорѓи Златанов (Јоргос Златанис) од Савек, а истиот извршил и реставрација на постарите. Негови се и фреските над двата надворешни влеза на црковниот двор.

Од северната страна на храмот и близу него во 1882 г. е изградена камбанаријата. На нејзиниот северозападен ѕид има камена плоча на која стои датумот 21 мај 1882. Камбанаријата е дело на мајстори оД серското село Горно Броди. Има убави керамопластични украси.

Според месната легенда, на местото каде подоцна е подигнат храмот заспал еден бег, на кого му се сонило дека некој го мачи. Ужаснатиот бег се разбудил и им го раскажал сонот на селаните, кои му кажале дека тоа сигурно бил некој светец. Го однеле во црквата „Св. Никола“ и му го покажале Свети Ѓорѓи. Бегот станал христијанин, го примил инето Никола и ја изградил црквата.

На почетокот на XX век црквата била предмет на спор и физичко насилство помеѓу оние кои ја признавале Бугарската егзархија и нивните соселани на страната на Цариградската патријаршија. Патријаршистите успеале да наложат во црквата да се служи само на грчки, но егзархистите не се задоволиле со малата црква „Св. Никола“ над селото, туку изградиле друга црква во Савек.

## Поврзано
* Валовишка епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Савек
Ѓорѓи, Савек
Знак за деца на патот

**Знакот за деца на патот** ― еден од сообраќајните знаци за известување. Означува место на патот на кое се движат деца.

## Поврзанo
* Знак за обележан пешачки премин
* Знак за обележан велосипедски премин
* Знак за комбиниран обележан пешачко велосипедски премин
* Знак за подземен пешачки премин
* Знак за надземен пешачки премин

## Наводи

Категорија:Сообраќајни знаци
Валовишка епархија

**Валовишка епархија** () — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Валовишта, Егејска Македонија. Создадена е во 1913 г. Од 2001 г. епархијата ја возглавува митрополитот Макариј.

## Митрополити

## Парохии
Епархијата има три архијерејски намесништва со следниве парохиски цркви:
[мини|250п|„[Црква „Св. Илија“ - Крушево (Валовишко)|Св. Илија“ во Крушево]]

## Манастири
[мини|250п|„[Манастир „Св. Јован Претеча“ - Дервент|Св. Јован Претеча“ во Дервент]]

## Поклоннички храмови
[мини|250п|„[Црква „Св. Димитриј“ - Валовишта|Чесен Појас“ во Валовишта]]

## Наводи
Црква „Св. Архангели“ - Сер

**Свети Архангели** () — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Претставува катедрала на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.

## Историја
[мини|лево|180п|Икона на Архангел Михаил од храмот (XVII век), денес во [Серски црковен музеј|Серскиот црковен музеј.]]
Времето на изградба на првобитниот храм не е познато. Се знае дека црквата постоела во византиско време на истото место, на околу 100&nbsp;м од портата на тврдината. Летописецот на Сер, попот Синодин Попсидеров раскажува како на 23 февруари 1631-1632 г. Турците ја срушиле црквата на Архангелите со сите икони и опрема, и набргу ја претвориле во џамија. По 10 години храмот е возобновен. Црквата наполно изгорела во големиот серски пожар на 28 јуни 1849 г. Обновена е во 1850 г. за време на митрополитот Јаков Серски. Храмот повторно е изгорен на 28 јуни 1913 г. за време на Втората балканска војна, овојпат од Бугарската армија. Откако градот потпаднал под грчка власт, во 1914 г. „Св. Архангели“ била прва обновена, со намера да стане катедрален храм. Подоцна е срушена за да се подгине нова катедрала.

На 21 јануари 1950 г. камен-темелникот на црквата е осветен од митрополитот Константин Серски. Мермерниот иконостас, владичкиот престол и амвонот се богато украсени со крстови, растителни и животински мотиви и се дело на браќата вајари А. и Н. Скарис. Забележителни се и мернерните проскинитари, дело на вајарот Н. Милонас. Жртвеникот е живописан во 1979 г. К. Котикостас и Димитриос Јанакудис. Оваа работа прекинала, па продолжила во 1984 г. од браќата Јоанис и Димитриос Јанакудис.

Во северозападниот дел на црквата се наоѓа параклисот „Пресв. Богородица“, во кој има копија на иконата Богородица Ерусалимска. Параклисот е осветен на 2 февруари 2005 г. од митрополитот Теолог Серско-нигритски.

## Поврзано
* Серско-нигритска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Архангели
Архангели, Сер
Архангели, Сер
Категорија:Појавено во 1950 година
Битка кај Дарданелите (1657)

**Четвртата битка кај Дарданелите** — поморска битка на Отоманската морнарица под команда на адмирал Топал Мехмед-паша со морнарицата на Република Венеција на 17–19 јули 1657 година пред теснецот Дарданели, како дел од Отоманско-венецијанската војна (1645–1669).

Отоманската морнарица под команда на адмиралот Топал Мехмед-паша, со поддршка на големиот везир Ќопрулу Мехмед-паша, победила во поморската битка со венецијанската флота пред Дарданелите на 17-19 јули 1657 година.

## Заднина
Лазаро Мочениго ја презел командата со венецијанската флота во февруари 1657 година. На 19 март 1657 година, слетувањето на турската флота составена од 40 мали бродови од Дарданелите во Тенедос не било успешно. Од друга страна, венецијанската морнарица се собрала околу островот Делос, најпрво напредувала кон Лезбос, а потоа и кон Хиос, но не можела да ја фати турската флота што одела кон Родос. На 3 мај, таа се судрила со алжирската флота, која дошла да и помогне на Отоманската морнарица, околу Хиос, и, свртувајќи се кон север, се закотвила уште еднаш пред теснецот Дарданели на 24 јуни.

## Битка
Сакајќи конечно да ја пробие блокадата на Дарданелите од страна на Венецијанците, отоманската морнарица се појавила во Босфор на 3 јули со 48 воени бродови и голем број транспортери (за планираното пристигнување на Бозџа-ада). Отоманската морнарица, која ја започнала пробивната операција на 17 јули, изгубила 9 бродови на почетокот.

## Поврзано
* Критска војна (1645-1669)
* Битка кај Дарданелите (1654)
* Битка кај Дарданелите (1655)
* Битка кај Дарданелите (1656)

## Наводи

Категорија:Судири во 1657 година
Категорија:Поморски битки во Османлиско-венецијанските војни
Категорија:Дарданели
Категорија:Поморски битки на Венецијанската Република
Категорија:Поморски битки на Отоманското Царство
Категорија:Критска војна (1645–1669)
Категорија:Поморски битки на Малтешкиот ред
Црква „Св. Никола“ - Дутлија

**Свети Никола** ( — средновековна црква во селото Дутлија, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е парохиски храм.

## Описание
мини|лево|220п|Надвлезна фреска на Свети Никола
[мини|лево|220п|Царски двери (XIX век), денес во [Серски црковен музеј|Серскиот црковен музеј.]]
Ова е парохиска црква изградена во XII век, и се наоѓа на сретселото. Има скромни димензии од 5,70 × 5,80&nbsp;м без конхата. Претстаува крстокуполна црква со четири столба. Овие столбови и арките се потпора за средишната купола, која покрива доста голем дел од црквата. Апсидата е придодадена непосредно кон источниот дел на крстот. Храмот е изграден камен со редови од украсни тули. Куполата е осумстрана и направена од тули, а апсидата е тристрана. Додавањето на грда припрата од западната страна во 1851 г. и современата бетонска покривна конструкција значително го измениле изворниот изглед на градбата.

Поголемиот дел од внатрешноста покриен со поствизантиски и понови фрески. Нешто пред 1971 г. е откриен дел од првичниот фрескопис од 1171 г. на источниот ѕид, во делот лево од нишата на ѓаконикот под дебел слој од малтер Фреската на Свети Дамјан не е во многу добра состојба. Светецот е претставен од напред и во полн раст. Во левата рака држи послужавник со медицински инструменти и изработен е од провинциска работилница. Покажува сличности со карпестата фреска на Богородица во Дервешен (1382). Подоцна, со остранување на поновите фрески, разоткриени се уште четири фигури од првобитниот живопис — тројца светци во полн раст на јужниот ѕид од наосот и Свети Јован Крстител во нишата на ѓаконикот. Иконостасните икони се од XIX век.

Архитектонскиот стил на црквата и поедините морфолошки црти се врзани со градителската традиција на Цариград и ја датират во XII век.

Во парохијата на оваа црква припаѓаат и храмовите „Св. Пантелејмон“ и „Св. Константин и Елена“ и „Св. Илија“.

Во 1962 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Серско-нигритска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Никола, Дутлија
Никола, Дутлија
Категорија:Споменици на културата во Сер (општина)