Черешница (Костурско)

мини|десно|Црквата „Св. Никола“ во Черешница
мини|десно|Стари куќи во Черешница
**Черешница ** (, *Поликерасо*; до 1927&nbsp;г. *Τσερέσνιτσα*, *Цересница*) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 15 километри североисточно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Пополе во јужните делови на Нередска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 1220 метри.

## Историја

Селото според преданието било основано од страна на жителите на соседното Фотиништа, кои селото го напуштиле и се населиле во Черешница поради османлиските чести злодела врз населението. Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население било споменато дека селото има 16 глави на семејства и тоа Душко, Симко, Рајко, Стајко, Рајо, Добри, Симко, Стефан, Јанко, Кирк, Јован, Николас, Алекса, Рајо, Јанко и Ланчо, и една вдовица Тодора. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 1.066 акчиња.

Во текот на 1844 година била изградена црквата „Св. Никола“. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Черешница се состоело од 160 семејства со 550 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Черешница* имало 520 жители Македонци. Во периодот помеѓу 1896-1900 година селото паднало под влијание на Бугарската егзархија.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Черешница се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 80 куќи.

Поради активното учество на месното население во Илинденското востание, селото настрадало четири пати од страна на османлиските војски. Според писмото на водачите на востанието во Костурско, Васил Чакаларов, Лазар Поптрајков, Пандо Кљашев, Манол Розов и Михаил Розов, кое било испратено до сите странски конзулати во Битола на 30 август 1903 година, во селото биле изгорени сите 80 куќи и биле убиени Дамјан Сулов (50&nbsp;г.), Петар Попов (53, Дамјан Божков (59), Христо Божков (35), Сидо Попјармов (60), Фило Розов (63), Дине Главчев (81), Митре Бабчорлијата (73), Сија Бабчорева (50) и Риса Фјанова.. Според друг извор, биле изгорени 69 куќи, додека голем дел од населението побегнало од своите домови. Не биле опожарени црквата и училиштето. Голем дел од жените кои биле заробени биле силувани и принудени голи да играт оро крај селото. По крајот на востанието, 150 жители од селото се иселиле во Бугарија.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 640 Македонци и работело егзархиско училиште.

Според грчката статистика од 1905 година во селото живееле 400 Македонци и 200 Грци. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 120 македонски семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади.

Во текот на Втората балканска војна, селото настрадало и било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 660 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 343 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Поликерасо .
 
Во текот на Втората светска војна, селото настрадало од страна на германските окупатори, по кое во селото влегле бугарските окупатори. На 21 август 1944 година селото било нападнато од партизанските сили на чело со Илија Димовски - Гоче, во кој напад настрадале 9 души.

Во 1945 година биле регистрирани 550 Македонци. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 63 деца од селото биле протерани како деца бегалци

По крајот на војната започнала масовна емиграција од селото кон Австралија, САД и Канада. Поради ова, бројот на населението започнал да се намалува.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 328 жители., додека во 1940 година селото броело 397 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 87 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 147 жители, во 1971 година имало 57 жители, во 1981 година имало 46 жители, додека во 1991 година имало 39 жители. Денеска, населението на селото е 29 жители според пописот од 2001 година.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Никола“ од 1844 г.

## Личности

;Родени во Черешница 
* Аристид Дамјанов (1873 - 1941)
* Благој Шклифов (1935 - 2003)
* Герман Чиковски (? - 1908)
* Кирил Зеков
* Коста Пандов Бусотов (р. 1928)
* Костадин Сулев (? - 1947)
* Кузман Василев Трпчев (1873 - 1913)

;Починати во Черешница
* Васил Алексовски (1912 - 1944)
* Кузо Поп Динов (1875 - 1907)
* Кузо Розов (? - 1903)

## Наводи