Симфонија бр. 3 (Бетовен)

**Симфонија бр. 3** во Е-мол, Oп. 55, (исто така италијански ***Sinfonia Eroica***, *Heroic Symphony*; , ) — симфонија во четири ставови од Лудвиг ван Бетовен.

Создадена е во текот на 1803 и 1804 година. Премиерно била изведена во Виена на 7 април 1805 година, во организација на истакнатиот виенски виолинист и концерт-мајстор Франц Клемент.

Тоа бил вистински бум на симфониската музика од тоа време. Имала најдолго времетраење до тоа време и значително проширено, но многу уникатно движење на соната. Просечното времетраење на симфонијата е околу 49 минути.

Приказната за неговото потекло е многу добро позната. Првично била замислена како ода на Наполеон, за кој до неговиот самокрунисан император се верувало дека ги носи идеите на Француската револуција низ Европа. По тој кобен 31 март 1804 година, како император, Наполеон тргнал по патот на освојувањето и тиранијата, што го принудило слободољубивиот и длабоко демократски Бетовен да го преработи делото во голема симфонија, давајќи му го мотото „Во спомен на голем херој“.

## Облик и содржина
Единството и широчината на класичното движење на соната се особено видливи во првиот став, Allegro con brio. Започнува со два силни отчукувања во целиот оркестар, а потоа силно се развиваат првата и втората тема на движењето на соната, евоцирајќи го идеалниот херој и неговата борба. Тоа е многу сеопфатен развоен дел кој, со ефективни форте-пијано контрасти, ги разработува темите на изложбата. Репризата, за која Бетовен се двоумел поради должината на развојниот дел, мајсторски ги повторува темите и води во првата патетична и конечно ефективна кода.

Вториот став, Adagio assai, е најмонументалниот (пред Густав Малер) и единствениот марш на смртта во музичката литература. Тој е спомен на голем херој. Во него, низ обликот на три странични дела и две триа, музиката во ритамот на поворката и маршот постепено зоврива, достигнува многу болна кулминација, јаде и признава и на крајот стивнува, како последен знак од животот на еден голем херој.

Третиот став, Allegro vivace, е воспоставено шерцо во симфониската музика. Наместо претходниот минует, кој Бетовен го заменува (во неговата претходна, Втора симфонија), со шерцо. Тоа е всушност забрзан минует. Во Ероика, третиот став е гротескна игра во сенка, која во својата пауза, трио, има карактеристична помпа од три, понекогаш и пет рога.

Конечното движење, Allegro molto, носи резолуција. Преку почетната тема и единаесет варијации (ова е обликот што Бетовен со задоволство го користел во своето дело), ​​ни е прикажана конечната победа на големиот херој, победата на доброто над злото. Својата конечна потврда ја добива во последната кода, во темпото на Престо, со ликот на дитирамб.

И како што била судбината на многу други големи дела, така и оваа симфонија не била разбрана на почетокот. Сепак, тоа е скапоцена партитура и учебник за оркестарски звук, два века редовно присутен на концертните програми на сите симфониски ансамбли во светот.

## Наводи

## Надворешни врски
* Reviews and further information:
** A site about the ''Eroica'' 
** Program notes for the Philadelphia Orchestra
** 
**
**, article about the debate between the two men on fugal theory and practice during the symphony's gestation
* Sheet music:
** Full score
** 
* Media:
**Eroica website from SF Symphony's 'Keeping Score' with Analysis, Background and Commentary by Michael Tilson Thomas (needs Flash).
**Discovering Music, BBC Radio 3. Videos of an analysis and complete performance of the symphony. The analysis is by Stephen Johnson and the symphony is performed by the BBC National Orchestra of Wales, under Christophe Mangou. Listening notes for the symphony are also available here.

Категорија:Дела на Лудвиг ван Бетовен
Категорија:Композиции од 1803 година
Категорија:Музика со посвета
03
Категорија:Композиции во ес-дур