open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Китка

**
 
**Китка''' — планина во Македонија, која се наоѓа југоисточно од градот Скопје. Таа е дел од најголемиот македонски планински масив Мокра Планина и претставува негова североисточна гранка. На запад се поврзува со планината Караџица, а на југ со Голешница. Највисок е истоимениот врв Китка со надморска височина од 1.588 метри, а на билото се истакнува и врвот Краста (1.445 м) и препознатливи карпести облици. Билото на планината Китка претставува вододелница на долините на Маркова и Кадина Река. Изобилува со богат шумски фонд, претежно од листопадни дрвја (бука, даб, јасика) како и нискостеблести и грмушести зимзелени растенија, поради што е многу раширена дивата сеча на дрва која немилосрдно ја пустоши шумата. На планината се обележани повеќе планинарски патеки кои се дел од трансферзалата „Македон“ која оди кон Солунска Глава, а постојат и возобновениот планинарски дом „Китка“ како и туристичката викенд населба „Мала Река“. На нејзината северозападна падина е расположена областа Торбешија.

## Галерија

File:Grebenot na Kitka.JPG|Поглед кон гребенот и Скопската Котлина од врвот на планината
File:Китка (од Лисец на Голешница) 03.jpg|Поглед на југозападната падина на Китка од врвот Лисец на Голешница
File:Planinarski-dom-Kitka.JPG|Планинарскиот дом „Китка“
File:Od vrv na Kitka kon Karadzica.JPG|Поглед од врвот на планината кон планинарскиот дом и Караџица
File:Pogled-od-vrvot-na-Kitka.JPG|Поглед од врвот кон северозападната падина на планината и пошироката област во Скопско


Категорија:Китка
Миропомазание

[thumb|Миропомазанието на [Луј XV како крал на Франција.]]
[thumb|Миропомазанието на [Николај II во катедралата на Успението, 1896 (Третјаковска галерија, Москва).]]
**Миропомазание** (грчки: *χρισμα*) е Света тајна во која преку помачкување со свето миро на одредени делови од телото, во името на Светиот Дух во христијанската религија, му се даваат да крстениот посебни дарови на Светиот Дух, кои го крепат, просветлуваат и усовршуваат во духовниот живот.

## Библиски извори

Всушност, според христијанската традиција, со светото миропомазание верникот го добива Светиот Дух и Неговата благодат. За ова самиот апостол Јован им вели на христијаните:

Во светата тајна миропомазание, според верувањата, верникот се исполнува со силата на Светиот Дух и се запечатува во новиот духовен живот. Ова следува од зборовите на апостол Павле:

## Начин

Обредот односно начинот на миропомазание е следниот: се помазува челото – за осветување и просветување на умот; градите – за осветување и просветување на срцето; очите, ушите, устата – за осветување и просветување на надворешните сетила; рацете и нозете – за осветување и просветување на севкупната дејност и однесување на верникот. Помазувањето се врши со свето миро. Тоа е густа течност, составена од чист елеј, вино и многу други миризливи состојки, и осветена од епископите. Правото за осветување миро им припаѓа само на епископите, а правото за вршење на светата тајна миропомазание им припаѓа на епископите и на свештениците.

Помазувањето се врши веднаш по Крштевањето, или во случај, кога некој, кој бил крстен во црквата, ќе отпадне од верата, и ако сака пак да се врати во светата црква, бива приман назад во црквата преку миропомазание, за да се утврди во верата преку печатот на дарот на Светиот Дух.

## Наводи

Категорија:Христијанска литургија, обреди и богослужба
Категорија:Еврејско право
Категорија:Православна богослужба
Категорија:Католички литургиски денови
Категорија:Свети тајни
Словенска Европа

**Словенска Европа** или **словенски држави** е регион во Европа каде живеат словенски народи и се зборуваат словенски јазици. Овој регион зазема територии од Средна Европа, Источна Европа и Југоисточна Европа. Словенската Европа ги вклучува државите: Белорусија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Македонија, Полска, Русија, Словачка, Словенија, Србија, Украина, Хрватска, Црна Гора и Чешка.

Балтичките држави Естонија, Латвија и Литванија имаат значително словенско население, во Естонија околу 28% од населението се Словени, во Латвија 34%, а во Литванија 14%. Покрај нив, словенско население живее и во Австрија, Азербејџан, Албанија, Германија (Лужица),  Грција, Ерменија, Италија, Косово, Молдавија, Романија, Турција, Унгарија, Финска, и ширум Северна и Средна Азија.

## Религија и култура
Словенските народи и држави воглавни се поделени на два христијански правци, православие и католицизам. Оваа религиска поделба е јасно видлива меѓу Источните и Западните Словени, иако западна Украина била под силно влијание на католицизмот. Јужните Словени се поделени меѓу два христијански правци и исламот, па така Бугарија, Македонија, Србија и Црна Гора се доминантно православни, Словенија и Хрватска се католички, а Босна и Херцеговина е мнозински муслиманска ако се сметаат католицизмот и православието одделно, во спротивно државата нема доминантна религија.

Од културна гледна точка, Западните Словени политички и социјално се поблиску до западноевропските филозофски, уметнички, книжевни и архитектонски вредности. Источните Словени биле под влијание на Византија, половина од Јужните Словени под влијание на Византија, а подоцна поголемиот дел од нив бил под влијание на Отоманското Царство. Ова може да се види и според писмата кои се користат во државите, каде западнословенските држави (заедно со Словенија и Хрватска) користат латиница, додека останатите држави како Босна и Херцеговина, Србија и Црна Гора користат и латиница и кирилица, а Белорусија, Бугарија, Македонија, Русија и Украина користат само кирилица.

## Држави

## Словенски симболи

## Галерија

Податотека:Slavs in Europe.svg|Присуство на Словените во Европа.
File:Slavic Europe mk.svg|Словенски држави во Европа.


## Наводи

# Michael Fleischer: *Niemcy, Europa, USA i Rosja w polskim systemie kultury*, Wrocław 2004 (in Polish)

## Поврзано
* Словени
* Словенски јазици
* Панславизам

*
Категорија:Панславизам
Категорија:Словенска култура
Мајна

**Мајна** — река во Германија, 524 километри долга (вклучувајќи ја Бела Мајна, 574 километри) и таа е една од позначајните притоки на Рајна. Мајна тече низ германските покраини Баварија, Баден-Виртемберг (формирајќи ја границата со Баварија на одредено растојание) и Хесен. Нејзиниот слив се натпреварува со Дунав за вода; како резултат на тоа, многу од нејзините граници се идентични со оние од Европскиот слив. Мајна започнува во близина на Кулмбах со спојување на двата водотека, Црвена Мајна (*Roter Main*) и Бела Мајна (*Weißer Main*). Црвена Мајна започнува Франкиш Алб, 50 километри долга, и тече низ Кројсен и Бајројт. Бела Мајна тече низ Фихтелските Планини; таа е долга 41 километар. Во горниот и средниот тек тече низ долините на германските висорамнини. Во долниот дел поминува низ низините на Долна Мајна (сливот Ханау-Зелигенштат и северната Горна Рајна рамнина), каде што истекува во Рајна. Главни притоки на Мајна се Регниц, Френкише Зале, Таубер и Нида.

Името потекнува од латинските *Moenus* или *Menus* и не е поврзано со името на градот Мајнц (латински *Moguntiacum*).

## Навигација

Мајна е пловна за бродови од устието со Рајна близу Мајнц до Бамберг (396 километри). Од 1992 година, Мајна е поврзана со Дунав преку Каналот Рајна-Мајна-Дунав и високи регулиран со реката Алтмил. Реката е канализирана со 34 брани (300 × 12 m) да им овозможат на ЦЕМТ класата 5 (110 × 11.45 m) бродови да пловат по целата должина на реката. 16 брани во соседниот Канал Рајна-Мајна-Дунав и самиот Дунав се со исти димензии.

## Притоки

Притоки од изворите до устието се:

Леви
* Регниц
* Таубер
* Мимлинг

Десни
* Иц
* Франконска Зале
* Ашаф
* Кал
* Кинцих
* Нида


File:Main-durch-frankfurt-ffm001.jpg|Мајна во Франкфурт
Image:Mainspitze fg01.JPG|Вливот во Рајна.


## Пристаништа и општини

Околу Франкфурт се неколку големи внатрешни пристаништа. Бидејќи реката е доста тесна во горните делови, движењето на големи бродови и одредени конвои бара голема вештина.

Најголемите градови по должината на Мајна се Франкфурт на Мајна и Вирцбург. Мајна, исто така, поминува низ следниве градови Бургкунштат, Лихтенфелс, Бад Штафелштајн, Елтман, Хасфурт, Швајнфурт, Фолках, Кицинген, Марктбрајт, Оксенфурт, Карлштат, Геминден, Лор, Марктхајденфелд, Вертхајм, Милтенберг, Обернбург, Ерленбах/Мајна, Ашафенбург, Зелигенштат, Хајнбург, Ханау, Офенбах, Хатерсхајм, Флерсхајм и Риселсхајм.

Реката има стекнато огромна важност како витален дел од европскиот „Коридор 7“, внатрешен пловен пат поврзувајќи го Северното Море со Црното Море.

## Наводи

## Надворешни врски
* ''Main River''  Website on the River Main by the Tourist Board of Franconia. 


Категорија:Реки во Хесен
Категорија:Реки во Баварија
Категорија:Реки во Баден-Виртемберг
Категорија:Франкфурт
Црква „Св. Илија“ - Карабуниште

**Манастирот Свети Илија** — манастирски комплекс составен од 3 цркви кој се наоѓа во близината на велешкото село Карабуњиште, од десната страна на реката Вардар во Таорската Клисура. Сместен е во долот на потокот кој извира и протекува низ Карабуниште и е опкружен со листопадна дабова и јаворова шума. Во него нема монашки живот, но има машки и женски конаци за преспивање и останати помошни простории и трпезарии во кои престојуваат посетителите за поголемите празници. Во рамките на манастирот постојат 3 цркви, од кои две се посветени на пророкот Свети Илија, а една на Пресвета Богородица. Манастирот бил изграден во 1965 година. Манастирската црква нема фрескоживопис, а е осветена од тогашниот Митрополит Повардарски г. Гаврил. На патрониот празник, Илинден, се одржува голем собор кој е посетен покрај од луѓето со потекло од Карабуњиште и од верници од Велес, Скопје и околните села. Манастирот е оддалечен 10 минути пеш од железничкото стојалиште „Пчиња“ и 20 минути пеш од селото Карабуњиште. На средината во дворот постои чешма со студена вода.

## Галерија

File:Crkvi vo Karabuniste.jpg|Двете цркви посветени на Свети Илија со камбанаријата
File:Kambanarijata na manastirot vo Karabuniste.jpg|Камбанаријата на манастирот
File:Vleznata porta na manastirot Sv.Ilija-Karabuniste.jpg|Влезната порта на манастирот
File:Crkva Sv.Ilija (zadna strana).jpg|Поглед од запад на поновата црква посветена на св. Илија

## Наводи
Сочиско леко метро

**Сочиското леко метро** (рус. Сочинское лёгкое метро) — систем за јавен транспорт во изградба во градот Сочи, Русија. Се предвидува изградбата да заврши во 2013, навреме за Зимските олимписки игри 2014 кои ќе се одржат во градот.

Според извештајот за печат за олимпијадата, првичната намера била да се изгради лек железнички систем со должина од 36&nbsp;км, но подоцна е решено да се оди на руската варијанта на леко метро. Ова трето леко метро во Русија (по Бутовскаја линија во Москва и Надземни Експрес во Санкт Петербург), од вкупно 11 метро-системи во земјата.

Проценетиот буџет за изградба изнесува 758,8 милиони долари.
Системот ќе се состои од три меѓусебно поврзани линии, со вкупна должина на пругите од 86,4&nbsp;км и 24 станици. Линиите ќе се движат по мешан терен: под земја, планински тунели, на издигнати коловози и по површината. Еве ги трите линии:
* Олимписко село — Аеродром — Краснаја Полјана — Грушоваја Полјана (49,9&nbsp;км, 6 станици)
* Олимписко село — Аеродром — Адлерова жел. станица — Хоста — Сочиска жел. станица — Мамајка (36,3&nbsp;км, 20 станици)
* Сочиска жел. станица — Хоста — Адлерова жел. станица — Аеродром — Краснаја Полјана — Грушоваја Полјана (69,9&nbsp;км, 17 станици)

Тендерот распишан од Руски железници во февруари 2009 го добил производителот Bombardier со возот „Spacium“. Нарачани се вкупно 54, секој со 9 вагони  и капацитет од 1007-1036 патници. Максималната возна брзина изнесува 160&nbsp;км/ч.

## Поврзано
* Меѓународен аеродром Сочи
* Зимски олимписки игри 2014

## Наводи

## Надворешни врски
* Нов план за сочиското леко метро  - flickr.com 

Леко метро
Категорија:Подземни железници во Русија
Категорија:Железнички сообраќај во Русија
Категорија:Зимски олимписки игри 2014
Копривштица

**Копривштица** () — историски град во Софиска Област, Бугарија. Покрај градот тече реката Тополница, а во близина се наоѓа планината Средна Гора. Познат е по тоа што е еден од центрите на Априлското востание од 1876, автентичната бугарска преродбеничка архитектура и фестивалот за народна музика. Копривштица се наоѓа на 111 км источно од главниот град Софија.

## Забележителности
* Ослекова куќа (1853-1856), денес Етнографски музеј
* Бенковска куќа (1831) - куќата на револуционерот Георги Бенковски
* Каравелова куќа (1810-1835) - куќата на револуционерот Љубен Каравелов
* Каблешкова куќа (1810-1835) - куќата на револуционерот Тодор Каблешков
* Дебељанова куќа (1830) - куќата на поетот Димчо Дебељанов
* Љутова куќа (1854) - куќата на трговецот Петко Љутов
* Герова куќа (1810-1835) - куќата на преродбеникот Најден Геров
* Црква „Успение Богородично“ (1817)
* Црква „Свети Никола“ (1839)
* Мемориал „20 април“ (1926)
* Калачев мост (1813) - познат и како „Мост Прва Пушка“ за тоа што овде е објавено Априлското востание
* Читалиште „Хаџи Ненчо Палавеев“ (1869)
* Училиште „Свети Кирил и Методи“ (1837) - првото класно училиште во бугарските земји
* Улица на занаетите

## Личности
* Георги Бенковски, револуционер
* Љубен Каравелов, револуционер и писател
* Димчо Дебељанов, поет
* Тодор Каблешков, револуционер
* Најден Геров, преродбеник
* Неофит Рилски, преродбеник

## Галерија

Податотека:Karavelov House-4.JPG|Каравелова куќа
Податотека:Kableshkov House-1.JPG|Каблешкова куќа
Податотека:Debelyanov House-1.JPG|Дебељанова куќа
Податотека:Church-Koprivshtitsa-4.JPG|Црква „Успение на Богородица“
Податотека:KoprivshtitsaChitalishte.jpg|Читалиште „Хаџи Ненчо Палавеев“


## Надворешни врски
* Мрежно место на Копривштица (англ.) 
* Галерија на Копривштица


Категорија:Отоманска архитектура во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Варна
Категорија:Населени места во областа Софија
Ослекова куќа

**Ослековата куќа** е куќа музеј во бугарскиот град Копривштица.

Градбата била изградена во периодот од 1853 до 1856 година за трговецот Ненчо Ослеков од самоковците Уста Минчо и Коста Зограф. Карактеристична е со своите внатрешни и надворешни декорации. Ослековата куќа е претставник на Бугарската преродбена архитектура.

Денес овде се наоѓа Етнографски музеј.

Категорија:Копривштица
Каравелова куќа

300п|мини|Каравеловата куќа
**Каравеловата куќа** е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.

Каравеловата куќа претставува архитектонски ансамбл од 3 куќи, најстарата е изградена во 1810 година, и е позната као „Зимната куќа“. Втората зграда, изградена во 1820 година е склад за чување на колбаси како суџук и луканка (карактеристички за Бугарија). Третата зграда, позната како „Летната куќа“, е завршена во 1835 година.

Во овие куќи живееле писателот и револуционер Љубен Каравелов и политичарот Петко Каравелов.

Категорија:Копривштица
Каблешкова куќа

300п|мини|Каблешковата куќа
**Каблешковата куќа** е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.

Каблешковата куќа е изградена во 1845 година од неимарот Генчо Младенов. Карактеристична е со својот симетричен дизајн, елегантната форма и големиот салон на вториот кат со високи прозорци. Нејзините тавани, врати и кабинети се одлично резбани.

Во ова куќа е роден бугарскиот револуционер Тодор Каблешков кој во 1876 година го дигнал Априлското востание со првата пушка на Калачевиот мост во центарот на Копривштица.

## Поврзано
*Тодор Каблешков

Категорија:Копривштица
Дебељанова куќа

300п|мини|Дебелјановата куќа
**Дебелјановата куќа** — музеј-дом во Копривштица, Бугарија, родно место на поетот Димчо Дебељанов.

Првиот кат на куќата е обоен во сино, а вториот е дрвен. Напред се наоѓа двор со голема цветна градина. Во неа има насади на борови и вишнови дрва.

Категорија:Копривштица
Елеоосветување

**Елеоосветување**, **елеосвештение** или **елеопомазание** — во христијанската црква претставува Света тајна, во која на христијанинот со осветен му се помазуваат одредени делови од телото и, невидливо му се дава благодат Божја, која ги исцелува не само духовните туку и телесните болки (Јак.5.14-15). И оваа Света Тајна била востановена од Исус Христос. Се извршува над тешко болни верници за излекување од нивните болести.

## Наводи

Категорија:Свети тајни
Категорија:Православна богослужба
Категорија:Католички литургиски денови
Категорија:Зборови и изрази од Новиот завет
Категорија:Христијански поими
Категорија:Богослужба
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Љутова куќа

300п|мини|Љутовата куќа
**Љутовата куќа** () е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.

Градбата импресионира со својата архитектура. Изградена е во 1854 година од пловдивски мајстори за чорбаџијата Стефан Топалов и има богато цртани стени и резбани тавани. Во 1906 година куќата е продадена на трговецот Петко Љутов со чије име е позната денес.

Во приземниот кат е поставена постојана изложба на неткани шарени постели од волна, познати како *плст* (бугарски: „плъст“). Тие биле користени за постилање на подови и како удобни постели за спиење. Се создаваат во домашни услови со специфични методи како валање и притискање. Се красат со природно обоена волна.

## Галерија

Податотека:Lyutov House-2.JPG|Кладенец
Податотека:Lyutov House-7.JPG|Резбан таван
Податотека:Wool-carpets-Bulgaria.JPG|Волнени постели (*плст*)


## Надворешни врски
* Мрежно место за музеите во Копривштица

Категорија:Копривштица
Бенковска куќа

300п|мини|Бенковската куќа
**Бенковската куќа** е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.

Во оваа зграда е роден бугарскиот револуционер Георги Бенковски (родно име: *Гаврил Хл'тев*) кој е познат со својата Хвркова чета што учествувала во Априлското востание. 

Градбата е дрвена и се наоѓа на еден од ридовите на Копривштица. Во близина е изграден споменик на Георги Бенковски на коњ, со натпис „Станувајте робови, јас не сакам јарем!“. Споменикот е дело на архитектот П. Тататов и вајарот Х. Танев.

## Поврзано
*Георги Бенковски

Категорија:Копривштица
Црква „Успение Богородично“ (Копривштица)

**Црквата „[[Успение Богородично]]“** е црква во градот Копривштица, Бугарија.

Изградена е во 1817 година на местото каде претходно постоел храм, но бил изгорен од крџалиите. Се смета дека градбата била издигната за само 11 дена. Претставува ниска зграда, слабо осветлена, вкопана во земја, екстериорно обоена, налик на обична куќа.

Интересен е иконостасот, кој е дело на еден од големите бугарски мајстори-резбари - Хаџи Георги од Видин, претсавник на Тетевенската школа. Завршен е 4 години по изградбата на црквата и е уккрасен со библиски мотиви, растенија и животни. Иконите исто така се правени од одлични мајстори - Захари Зограф, Иван Николов Образописов, Иван Спасковски и Христо Енчев.

## Надворешни врски
* Туризам во Копривштица (буг.)

Категорија:Копривштица
Копривштица
Категорија:Дела на Дебарската школа
Калачев мост

**Калачевиот мост** е мост во центарот на градот Копривштица, Бугарија над реката Тополница.

Калачевиот мост е изграден во 1813 година со средства на чорбаџијата Хаџи Најден Калачев. Тој е познат и како „Мост Прва пушка“ за тоа што на 20 април 1876 година овде Георги Тиханек го убил турскиот мудир Кара Хусеин, со чија кров револуционерот Тодор Каблешков го напишал прочуеното Крваво писмо до револуциониот комитет во Панаѓуриште. Овој акт се смета за почетокот на Априлското востание.

Денес во близина се наоѓа „Споменикот Прва пушка“, посветен на овој подвиг.

## Надворешни врски
* Калачевиот мост 

Категорија:Копривштица

Категорија:Мостови во Бугарија
Ѓерова куќа

**Геровата куќа** е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.

Во оваа куќа учителот Геро Мушек создава ќелијно училиште. Во 1823 година е роден неговиот син Најден Геров, виден бугарски преродбеник, автор на првата бугарска поема „Стојан и Рада“ и на многутомниот „Речник на блъгарский язик“.

Геровата куќа е опишана во творбата на Љубен Каравелов — „Бугари од старо време“, каде Геро Мушек е прототип на Хаџи Генчо.

## Надворешни врски
* Туризам во Копривштица (буг.)

Категорија:Копривштица
Ангелковци (гарски род)

**Ангелковци** семеен род со потекло од с. Гари, кои се занимавале со зографство кон крајот на XVIII и почетокот на XIX век.
Најстариот од родот бил Ангелко и имал син Петар, чии пак двајца синови Спас и Доне (Андон) Петрови оставиле потомци кои се занимавале со овој занает во Македонија до 1938 г. Работеле икони во околината на Струмица, Прилеп, Кавадарци и во Мариово. Во групата се познати синовите на Доне (Андон): Димитар Андонов (1856–1934), Ѓорѓи Андонов (1862–1933) и Нестор Андонов (1866–
1926). Од нивните потомци се сликани некои цркви во Кичевско.

## Родословие

## Наводи

Категорија:Македонски зографи
Евангелие според Марија

185px|десно
**Евангелието на Марија** се смета дека датира од истиот период кога било пишувано и она на Филип. Евангелието било откриено во 1896 година. Од него, недостасуваат шест страници од почетокот и четири од средината на евангелието.

Оригинално било напишано на грчки, веројатно 2 век. Сочуван е во две фрагментарни верзии. Веројатно се состои од два дела кои првично биле различни документи. Во првиот дел се опишува дијалогот на вознесениот Христос и апостолите, се претставува во природата на материјата и гревот (што е космолошки, а не морален). Се објавува потвраток на се на своите корени. Марија Магдалена ги храбри учениците и им го открива тајното учење, врз основа на нејзиното видување и разговор со Исус. Визијата е поврзана со менталната визија на душата со која таа (душата) се воздига над четирите моќи (четирите природни стихии). Апостол Петар и Апостол Андреј, како претставници на главната струја на христијанството, го негираат учењето на Марија. Овој конфликт Марија – Петар (Андреј) е познат мотив на гностичките евангелија.

Името „Марија“ се појавува како „главен лик“ во Евангелието, но спорно е која е всушност Марија. Сепак, општо прифатливо е дека тоа припаѓа на Марија Магдалена. Во евангелието, Марија е претставена како еден од учениците на Исус, која го видела воскресението и го опишува пред останатите ученици. 
	
Петар ѝ рече на Марија, „Сестро, ние знаеме дека Спасителот ве сакаше вас повеќе од останатите жени. Кажи ни ги зборовите на Спасителот кои ти ги зборуваше тебе, а ние не ги знаевме и не ги слушнавме од него“. Марија одговори и рече: „Што било скриено од тебе, јас ќе го прокламирам пред тебе“. И почна да им зборува со овие зборови: „Јас, таа рече, го видов Господ во визија и му реков, Господе те видов тебе денес во визија.“

За жал, понатамошната визија на Марија околу ова во Евангелието не е докажана бидејќи недостасуваат страници од истото. Марија потоа се соочува со Андреј и Петар, кои не ја поддржуваат во тоа што таа им го зборува, бидејќи таа била жена. Марија сепак била одбранета од Матеј со зборовите:

„Но, ако Спасителот ја направила подостојна, кој си ти да ја отфрлаш неа? Навистина Спасителот ја познаваше Марија најдобро. Од таа причина тој ја сакаше повеќе од нас“

## Наводи

Категорија:Марија Магдалена
Марија
Категорија:Христијански текстови од 2 век
Санта Фе (Ново Мексико)

**Санта Фе** (Изговарање на англиски јазик: /ˌsæntəˈfeɪ/) е главен и четврт по големина град во американската сојузна држава Ново Мексико како и е седиште на округот Ново Мексико. Санта Фе (што значи 'света верба') има 75.764 жители според пописот извршен во 2010 година. Кога градот се основал, неговото цело име било: "La Villa Real de la Santa Fé de San Francisco de Asís" ("Ројалниот град на светата верба во Свети Францис на Асиси").

## Надворешни врски
* Официјален портал на градот 
* 

Категорија:Градови во Ново Мексико
Категорија:Главни градови на САД
Категорија:Населени места основани во 1610 година
Евангелие според Маркион

мини|Евангелие според Маркион
**Маркионовото евангелие според Лука**, познато и само како **Евангелие според Маркион** претставува верзија на Евангелието според Лука и истото датира од 2 век.

Што се однесува до самиот текст, почетокот од евангелеито недостасува до 4:31, како и Исусовото раѓање и детство, влегувањето на Исус во Ерусалим, распнувањето и воскресението.

Авторот на ова евангелие е Маркион Синопски, кој го создал првиот новозаветен канон, заедно со текстот Апостол. Ова евангелие било напишано на основата на онаа на апостол Лука, како единствен ученик на апостол Павле, односно единствениот апостол кој Маркион го познавал. Се смета дека самиот Маркион намерно ги отфрлил страниците од евангелието според Лука каде се опишуваат младите години на Исус.

Категорија:Апокрифни евангелија
Маркион
Категорија:Евангелие според Лука
Категорија:Христијански текстови од 2 век
Зуица Лазова

**Зуица Лазова** (р.  во ) — македонска фолк пејачка.

## Животопис
Лазова е родена во Штип. Нејзините родители, Донка и Ристо починале за време на нејзината младост. Таа работи како професор по хармоника во музичкото училиште „Илија Николовски-Луј“ во Скопје.
Мажена е за познатиот македонски фолк пејач Наум Петрески со кого живеат во Скопје и со кого имаат две деца — Македонка и Стефан. Покрај музиката, таа е позната и како водителка на телевизиската емисија „Зајди зајди“, која се прикажуваше на телевизијата „Алфа“ до 2016 год.

## Музичка кариера
Единствениот албум со авторски песни го има објавено во 1999 година во издание на МРТ, а притоа, Зуица Лазова има учествувано на речиси сите фестивали во Македонија, како на пример, „Валандово“, „Цветници“, „Охрид фест“, „Низа“, „Прилеп фест“ и „Роса“, а  учествувала на фестивали и во Бугарија. Заедно со други македонски исполнители, Лазова е наградувана на фестивалот „Пирин фест“. Најпозната нејзина песна е „Утринска коба“ со која има победено и била избрана за песна на годината на фестивалот Цветници во 2001 година, а на истиот има добиено дури 5 награди. Повторно освојува прва награда на фестивалот Цветници во 2016 год, делејќи ист број гласови со Сузана Спасовска.

Во 2015 година, заедно со Наум Петрески, Лазова го издала албумот со староградски песни „Незаборав“. Истата година учествува и на проектот со народни ревулуционерни песни „Непокор“, со композицијата „Абер си Јане получил“.

Во 2022 година, заедно со Наум Петрески, учествува како специјален гостин на Пирин фолк Сандански во Бугари, изведувајќи ги нејзините најголеми хитови во ревијален дел.

### Спотови

## Наводи

## Надворешни врски
*Утринска коба - изведба со Џорлев
*Тиквешка елегија - дует со Наум Петрески
* Податоци за изданија  евидентирани од ВБУ Музички Регистар.
*  Zuica Lazova & Grupa Cardak - Utrinska koba

Категорија:Македонски пејачи
Категорија:Луѓе од Штип
Категорија:Македонски поп-фолк пејачи
Категорија:Македонски музичари
Категорија:Македонски фолк пејачи
Категорија:Живи луѓе
Манастир „Св. Климент и Наум Охридски“ - Хамзали

**Манастирот Свети Климент и Наум Охридски** — православен манастир кој се наоѓа во Хамзали, Општина Босилово, во подножјето на планината Огражден, на далечина од Струмица 17&nbsp;км. Почеток на неговото подигање е изградбата на манастирската црква во 2000 година. Посветена е на најчествуваните духовни светила на македонските простори, Светите Климент и Наум Охридски.

На растојание на околу 500 m од оваа камена црква во византиски стил чиј иконостас ја следи традицијата на ранохристијанските базилики, во 2003 година бил подигнат монашкиот конак со внатрешен параклис посветен на големиот учител и покров на монасите исихасти, Григориј Палама.

Овде во 2004 година во неделата на Св. Григориј Палама започнало изградбата на новата монашка заедница, денес петчлено братство чиј старешина е свештеномонахот Георгиј. Во непосредна близина на конакот има манастирско трло во кое братството одгледува стадо од педесетина овци и кози. Монасите во Хамзали се занимаваат и со земјоделство, со изработка на икони и монашки ракоделија.

## Галерија


Податотека:St. Clement of Ohrid Church (Hamzali) (1).jpg|Поглед кон црквата 
Податотека:St. Clement of Ohrid Church (Hamzali) (2).jpg|Поглед кон црквата 
Податотека:St. Clement of Ohrid Church (Hamzali) (4).jpg|Поглед кон црквата 
Податотека:St. Clement of Ohrid Church (Hamzali) (5).jpg|Поглед кон црквата 
Податотека:St. Clement of Ohrid Church (Hamzali) (7).jpg|Поглед кон црквата 
Податотека:St. Clement of Ohrid Church (Hamzali) (8).jpg|Поглед кон црквата 


## Надворешни врски

Хамзали
Хамзали
Категорија:Хамзали
Категорија:Македонската архитектура во 2003 година
Категорија:Манастири во Струмичката епархија
Сузана Гавазова

**Сузана Гавазова** (, ) — македонска популарна турбофолк-пејачка. Има издадено повеќе од пет албуми и има снимено повеќе спотови.

## Кариера
Гавазова е родена на 21 декември 1979 година. Потекнува од струмичкото село Сушица. Таа почетоците ги имала со групата **Пицикато** и првиот професионален настап бил на најстариот фолк фестивал во земјава „Фолк Фест Валандово“,  во 1998 година со песната „*Ако ако, Нека нека*“, со која не освојуваат награда. 
Соработката со истата група продолжила неколку години, каде учествувале скоро на сите фестивали во земјата со песни на најпознатите автори на фолк музиката и истовремено освојувала голем број награди. Во соработка со групата Пицикато имаат издадено два албума за издавачката куќа Сенатор – Битола.
Во 2004 година на Валандовската сцена го прави својот прв соло-настап со композицијата „*Немирка*“ на авторот Димитров, по што следат низа настапи на сите фестивали во Македонија и пошироко, голем број награди и гостувања, како во Европските држави така и неколку гостувања во прекуокеанските земји Австралија и Америка.
Како солист има издадено три албуми за издавачката куќа Мистер Компани. Првиот соло албум е насловен „Удри Дајре“, после него следува албумот „Пеј животе“, третиот со македонски староградски песни, и четвртиот албум "Бум Бум". Во 2017 година на Фолк Фест Роса излегува со песната "Опасна за око", која во 2018 снима спот за истата, во спотот главниот машки модел е: Стефан Лазаров. Во 2020 година ја промовира нејзината нова песна "Бум Бум" која за брзо време станува гомем хит. Во 2021 година следуваат нејзините нови песни "Прстен несуден", и "Аманет" која ја пее заедно со Јовица Наумчевски. Таа настапува со различни бендови со: "Балкан Бенд", "Група Академци", Ристе Гавровски и "Легато Бенд", Група Дрим Тим, Група Молика и други.

### Спотови

### Тв верзии

;Фолклорни спотови

## Наводи

## Надворешни врски
*Видео галерија на YouTube
*Дискографија на Сузана Гавазова  евидентирана од ВБУ Музички Регистар

Категорија:Пејачи од Струмица
Категорија:Сушица (Струмичко)
Категорија:Македонски поп-фолк пејачи
Карсон Сити

**Карсон Сити** () е главен град на американската сојузна држава Невада. Според пописот извршен во 2000 година, во градот живееле 52,547 жители.

## Надворешни врски

* Официјален портал на градот 
* Шината Вирџинија и Траки: Информации за оваа историска шина. 

Категорија:Градови во Невада
Категорија:Главни градови на САД
Категорија:Населени места основани во 1858 година
Крваво писмо

300п|мини|Тодор Каблешков
**Крвавото писмо** е емблематско писмо, напишано од бугарскиот револуционер Тодор Каблешков. Според книгата „Белешки по бугарските востанија“ (*Записки по българските въстания*) на Захари Стојанов тоа е потпишано со крвта на мудирот Кара Хусеин кој е убиен од Георги Тиханек на Калачевиот мост во Копривштица на 20 април 1876 година. 

Писмото е испратено на војводата Георги Бенковски во Панаѓуриште. Овој акт се смета за почетокот на Априлското востание, које индиректно ја постигнува слободата на Бугарија.

Според Захари Стојанов Крвавото писмо е со следната содржина:

„*Браќа!*

*Вчера во село пристигна Неџеб ага од [[Пловдив]] кој сака да апси неколку души заедно со мене. Кога бев известен за вашето решение на Оборишткото собрание, повикав неколку души јунаци кај мене и кога се вооруживме, тргнавме кон [[конак]]от каде го нападнавме и го убивме [[мудир]]от, со неколку [[заптије|заптии]]... Сега, кога ви го пишувам ова писмо, знамето се вее пред конакот, пушките грмат заедно со екот на црковните ѕвона, и јунаците се бакнуваат еден со друг по улиците!... Ако вие, браќа, сте биле вистински патриоти и апостоли на слободата, следете го нашиот пример и во Панаѓуриште...*

*Копривштица, 20 април 1876 г.*

*Т. Каблешков.*

*Бев очевидец кога се изврши сè што е кажано горе во писмото на Тодора. Тргнувам за [[Клисура]] за да го направам истото.*

*Н. Караџов.*“

Категорија:Копривштица
Категорија:Априлско востание
Тополница (река)

**Тополница** е река во јужна Бугарија. Реката извира од Средна Гора, во близина на сливот на реките Ширинеј и Крива Река, кај градот Копривштица.

Реката е долга 95 километри и се влева во Марица во близина на Автопатот Тракија и градот Пазарџик. На неа е изградена браната Тополница, која се користи за наводнување на целото Пазарџиско поле.

## Поврзано
* Бугарија
* Географија на Бугарија
## Наводи

Категорија:Реки во Бугарија
Категорија:Копривштица
Категорија:Притоки на Марица
Евангелие според Филип

**Евангелието според Филип** кое датира од крајот на 2 век или почетокот на 3 век, е неканонизирано евангелие кое било пронајдено во 1945 година во Наг Хамади, односно во неговата библиотека.

Овој текст одразува гностичко влијание, првенствено на валентиновото училиште. Содржи неколку наводи за Исус кои наликуваат на ранохристијански апокрифи. Препознатлив е интересот за тајните и нивната вистинска смисла. Во текстот не се опишуваа поредокот на тајните, но се укажува на крштевањето, миропомазувањето и евхаристијата (лебот и виното помешани со вода). Светотаинскиот интерес придонел за овој документ да се разбере како извадок од христијанската катихеза. Во текстот се забележливи силни елитистички белешки и истакнување на етички дуализам, со силен антисексуален акцент (постои силен антагонизам кон сексуалното општење и бракот), а егзистенцијалната болест на човештвото се определувал како резултат на диференцијацијата на половите. Одредени податоци укажуваат на сириско потекло.

Иако ова евангелие на прв поглед изгледа слично на Евангелието според Тома, тоа не содржи евангелски изреки, туку колекција од гностички учења или тајни, како на пример тајната на бракот, како една од главните теми на текстот. Текстот е најпознат по тоа што цитира дека Исус бил наводно оженет со Марија Магдалена. Иако тоа не е наведено во самиот документ, сепак таа е опишана како љубовница на Исус. На многу сличен начин како според Јован 19:25-26, Евангелието по Филип ја претставува Марија Магдалена како негов придружник: 
Имаше три жени кои секогаш одеа со Господарот: Марија, неговата мајка, нејзината сестра и Марија Магдалена која ја сметаше како негов придружник. Сите три се викаа со исто име - Марија.
Друга „иритација“ и наклонетост на љубов била укажана од страна на Исус кон Марија Магдалена (текстот е лошо фрагментиран, се смета дека текстовите во голема заграда биле додадени):
И придружникот на [спасителот беше Мар]ија Ма[гда]лена. [Христа ја сакаше] М[арија] повеќе од [сите] други уче[ници], и [често] ја бакнуваше на [устата]. Останатиот дел од [учениците беа навредени од тоа и тоа не го одобруваа]. Тие му рекоа на него: „Зошто ја сакаш повеќе од сите нас?“ Спасителот одговори и им рече: „Зошто, јас не ве сакам како неа?“

## Наводи

Филип
Категорија:Новозаветни апокрифи
Категорија:Христијански текстови од 3 век
Горна Франконија

thumb|right|Грбот на Горна Франконија
**Горна Франконија** () — управен округ во сојузната покраина Баварија, јужна Германија. Таа е дел од историски важниот регион Франконија (*погл. и [[Средна Франконија]] и [[Долна Франконија]]*), сите денес се дел од сојузната покраина Баварија.

Со повеќе од 200 независни пиварници, кои произведуваат околу 1.000 различни видови на пиво, Горна Франконија ја има светски највисоката густина на пиварници по глава на жител. Посебниот франконски пивски пат (*Fränkische Brauereistraße*) води низ познатите пиварници.

## Географија

Административното подрачје се гранили со Тирингија на север, Долна Франконија на запад, Средна Франконија на југозапад и Горен Пфалц на југоисток и Саксонија и Чешка на исток.

## Грб

## Административни поделби

Горна Франконија е поделена на голем број на рурални окрузи (*Landkreise*) и слободни градови (*Kreisfreie Städte*).

*Окрузи*:

* Бамберг
* Бајројт
* Кобург
* Форххајм
* Хоф
* Кронах
* Кулмбах
* Лихтенфелс
* Вунзидел

*Слободни градови*:

* Бамберг
* Бајројт
* Кобург
* Хоф

## Историско население на Горна Франконија

## Поврзано
* Средна Франконија (*Mittelfranken*)
* Долна Франконија (*Unterfranken*)

## Наводи

## Надворешни врски
* Службена страница  


Категорија:Управни области во Германија
Категорија:Вински региони во Германија
Гисен (административен округ)

**Гисен** е еден од трите административни округа на Хесен, Германија, кој се наоѓа во централниот дел на покраината.

## Наводи

## Надворешни врски
*Службена страница 

Категорија:Управни области во Германија
Категорија:Региони во Хесен
Дијамандија Мишајков

**Дијамандија Трпков Мишајков** (*Дијамандије, Диаманд) Трпков (Трпковиќ*) (,  – ,
) бил еден од првите дејци коишто ја протежираат идејата за национална посебност на Македонците и концепцијата за сопствена држава. Бил член-основач на Македонскиот клуб со читалиште во Белград во 1902 година и уредник на неговиот орган весникот „Балкански гласник“, член-основач и прв привремен претседател на МНЛД во Санкт Петербург (1902) и соавтор на првата комплетна македонска националноослободителна програма.

## Животопис

Мишајков е роден во Битола на 15 март 1872 година. Бил иницијатор за основање на културно-просветното друштво „Проглед“. Во Белград се поврзал со групата македонски „сепаратисти“, од каде одржувал врска со своите истомисленици во Битола и во Охрид. Заедно со Стефан Ј. Дедов го основале Македонскиот клуб во Белград и весникот „Балкански гласник“, чија задача била да ги воспитува своите сонародници умствено, морално, нацио нално и политички и да го инфор мирајавното мислење за состојбата на своите поробени браќа. Првата јавна промоција на македонската национална програма била изнесена токму од Македонскиот клуб во Белград (в. „Балкан скигласник“, 1903). тој заедно заедно со Стефан Ј. Дедов и Крсте П. Мисирков во октомври 1902 година во Санкт Петербург формираа македонска колонија и Македонско научно литературно другарство. Оваа организација, од 1902 до 1917 година станала главен носител на македонската национална идеологија, но главно надвор од границите на Македонија. Следствено на таквата активност на МК во Белград, наскоро тој ќе биде забранет, а кон крајот на 1902 година тој како еден од главните организатори заминува за Санкт Петербург. Во Санкт Петербург се придружил на работата на Македонското научно-литературно другарство и на 12 декември 1902 година го објавува Меморан умот, кој меѓу другото бил доставен и до Руската влада и Советот на Санк-Петербуршкото словенско благот ворно друштво. Во Меморандумот јасно се гледа дека кај Мишајков и кај другите негови соработници, македонски интелектуалци, недвосмислено прецизно е изразена идејата за национална самостојност и воведување на едно од македонските наречја за литературен македонски јазик. Во 1903 година охрабрен се вратил во Македонија со намера да ја организира просветата и да го шири македонскиот национален дух, но се сретнал со силни отпори и разочаран заминал за Бугарија. Во текот на Втората светска војна семејството Мишајкови било евакуирано во гратчето Своѓе, крај Софија, од каде Мишајков го помагал движењето на отпорот како адвокат на осудени илегалци. Починал на 6 април 1953 година во Софија.
## Наводи

Категорија:Луѓе од Битола
Категорија:Македонски дејци
Категорија:Македонски македонисти
Евангелие според Евреите

**Евангелието според Евреите** (грчки: *τὸ καθ' Ἑβραίους εὐαγγέλιον*, латински: *Evangelium Hebraeorum*) е изгубено евангелие кое е познато од текстовите на Црковните Отци. Според некои, станува збор за еврејското евангелие според Матеј. Јероним пишува дека голем број на еврејски хртистијани сметале дека оваа евангелие претставувало главен извор за создавањето на евангелието според Матеј.

Во времето кога живеел Јероним Стридонски (348-420) дадениот текст бил изгубен во библиотеката Цезарија Палестинска. Тој исто така пишува дека ова евангелие кои го користеле еврејските христијани, било преведено на грчки и латински. По однос на Евангелијата, евионититет го признавале само Евангелието според Матеј и тоа само еврејската верзија и истото било именувано како Евангелие според Евреите и сметано за додаток на еврејската Библија.

Според Никефор, делото се состоело од 2.200 редови, односно 300 помалку од канонското според Матеј кое денеска го познаваме. Епифантиј докажува дека евионитската верзија не го содржи полниот текст на Матеј. 
Денеска, оваа евангелие е познато само во фрагменти.

Оваа евангелие го содржи и проповедот на Исус околу богатите луѓе, кои треба да ја разделат својата храна и богатство со оние кои се бедни. Епифаниј Саламински кажува дека ебионитите го користат ова евангелие напишано на хебрејски јазик, и истото го нарекуваат Евангелие според Евреите. Епифаниј ги цитира зборовите на Исусоколу жртвувањето:

Дојдов за да го отфрлам жртвувањето, и доколку не престанете, гневот Божји никогаш нема да ве напушти

## Наводи

Категорија:Еврејско-христијански теми
Категорија:Христијански списи
Евреи
Категорија:Христијански текстови од 2 век
Евангелие според Јуда

**Евангелието според Јуда** е апокрифно евангелие од гностичко потекло, кое било преведено на коптски јазик најверојатно кон средината на 2 век од грчки оригинал. Како автор на текстот е наведен Јуда Искариотски.

Текстот ја претставува историјата на начин според кој Исус наводно го замолил на Јуда да го предаде. По ова во текстот е претставена гностичката космологија која ја поседувал Јуда, претставувајќи го како дисциплиниран ученик, кој го исполнил барањето на учителот да биде предаден. Документот е поделен во три главни делови. Секој од нив има три потцелини. Главниот проблем е во достигнување восостојба на изгубено спознание. Христос е претставен како учител и просветител оној кој ја открива Божествената мистерија). Последицата на Христовото дело е реинтеграција со примордијален извор, т.е. враќање на Отецот преку таинско познание.

Единствената позната копија на евангелието според Јуда, ракопис од папирус, (познат и како „кодекс“), вели дека за разлика од Библијата, Исус лично побарал од Јуда да им го предаде на римските војници, што длабоко го повредило верниот ученик. Клучниот пасус во евангелието е кога Исус му вели на ЈУда:

 „... Ти ќе ги надминеш сите други. Зашто ќе го жртвуваш човекот што ме облекува“.

Текстот упатува на тоа дека Јуда, помагајќи му на Исус да се ослободи од своето физичко постоење, помогнал да се ослободи неговата духовна божественост.

Изгубен во продолжение на 1700 години, текстот бил пронајден во Ел Миља, во Египет во текот на 1978 година. Текстот содржи над 60 страни во кои покрај „Евангелие по Јуда“ се и „Апокалипсата на Јаков“, „Писмото на апостолот Петар до апостолот Филип“ и фрагмент од текст кој научниците го нарекле „Книга на туѓината“.

Првите најави за постоење текст на „Евангелието по Јуда“ биле пронајдени во студијата од Свети Иринеј, епископ од Лион, во 180 година од нашата ера. Студијата го нарекува Евангелието - еретичко. За авторот на текстот денеска не постојат податоци. Според Андреј Курајев, професор на Московската духовна академија, тој документ не можел да биде дело на Јуда Искариотски, затоа што тој се обесил дента кога бил распнат Христос.

## Наводи

Јуда
Категорија:Гностички апокрифи
Евангелие
Категорија:Христијански текстови од 2 век
Евангелие според Петар

**Евангелието според Петар** е неканонско евангелие кои Црковните Отци го прогласиле како апокриф. Ова евангелие било едно од првите кое било пронајдено на територијата на Египет. Во 1886 година, во Горен Египет, во една монашка гробница кај селото Акмимин, еден француски археолог открил дел од оваа евангелие, како препис од 8 век, заедно со делови од Откровение на Петар.
 
Главната теза во евангелието според Петар е одговорноста на Ирод Антипа, наместо на Понтиј Пилат, околу распнувањето на Исус. Евангелието го опишува страдањето на Исус, неговиот погреб и неговото воскресение и тврди дека одлуката за погубување на Исус не била донесена од страна на Понтиј Пилат, туку од еврејскиот крал Ирод. Според евангелието, и самите еврејски свештеници и старешини разбрале какво зло сториле, па ударајќи се по своите гради изговарале: *Судот и пропаста на Ерусалим се приближува*. И овде, како и кај канонските евангелија, гробот каде било положено телото на Исус припаѓало на Јосиф од Ариматеја. На крај, и самиот Пилат, под притисок на видените чуда, признал дека Исус е Божји Син.

Евангелието го споменува Ориген во своето толкување околу евангелието на Матеј. Јустин филозоф во својата Прва апологија дава извор дека го познава ова евангелие. Евангелието се сметало дека датира од времето кога апостол Петар починал. Научниците генерално се согласуваат дека евангелието било пишувано во втората половина на 2 век. Самиот Серапион го осудил овој текст во околу 190 година.

Категорија:Гностички евангелија
Еван
Категорија:Христијански текстови од 2 век
Трентон (Њу Џерси)

**Трентон** () е главен град на американската сојузна држава Њу Џерси. Според пописот извршен во 2010 година во градот живееле 84,913 жители. Градот е дел од надворешниот дел на градот Њујорк

#### Надворешни врски
* Официјален портал на градот

Категорија:Градови во Њу Џерси
Категорија:Главни градови на САД
Категорија:Населени места основани во 1719 година
Боро Поцков

**Боро (Боривој) Поцков** познат и како **Мирко Шпанецот** (,  - , ) бил учесник во Шпанската граѓанска војна, учесник во НОВ и генерал-мајор на ЈНА. Носител е на Партизанска споменица 1941.

## Животопис

Боро Поцков е роден во Струмица на 18 април 1916 година. Завршил три класа гимназија по што во Белград го учи печатарскиот занает. Станал член на Синдикатот на графичките работници, во 1937 година е примен за член на СКОЈ, а во 1938 година, пред тргнувањето за Шпанија, станал и член на КПЈ.

Во пролетта 1938 година заминал за Шпанија каде од април 1938 бил борец на баталјонот „Дивизионарио“ во составот на 45-та дивизија на Интернационалните бригади. Бил ранет во јули 1938 година во битката на Ебро.

По повлекувањето од Шпанија бил во концентрационите логори во Франција. По капитулацијата на Франција, со група од 50-тина југословенски логораши заминува на работа во Германија, каде е одреден да работи во градот Хале во близина на Лајпциг. Во мај 1941 година, заедно со неколку други југословенски логораши, успева да избега и се враќа во Југославија.

Во септември 1941 година се префрла во Сараево и се вклучува во НОБ на Босна и Херцеговина. Во октомври 1942 година бил заробен и предаден на Германците. Откако поминал два месеци во затвор во Сараево, бил испратен во работните логори во Германија, каде останал девет месеци. Откако добил бугарски пасош, успеал да се врати во Југославија.

Во есента 1943 година се вклучува во НОВ на Македонија и станува командант на Петтата оперативна зона на НОВ и ПОМ. Бил командант на Кумановскиот и на Струмичкиот партизански одред (30 август 1944), командант на баталјон, началник на штаб и командант на дивизија на НОВЈ. Бил делегат на Првото заседание на АСНОМ.

По ослободувањето, работи во УДБА, а потоа во декември 1947 година е испратен на школување во СССР, на Фрунзеовата академија. По донесувањето на Резолуцијата на Информбирото, во јуни 1948 година, заедно со останатите југословенски академци, се вратил во Југославија. Го продолжува школувањето на Вишата воена академија во Белград, која ја завршил во 1955 година. Потоа се наоѓал на разни командни должности во ЈНА. На 1 мај 1965 година е пензиониран со чин генерал-мајор. По пензионирањето бил сојузен пратеник во два мандати и пратеник во Собранието на СРМ. Починал во Струмица на 19 јуни 1981 година.

## Наводи

## Литература
* Boro Pockov – Mirko “Izrada pečata, štembila i pasoša za španske dobrovoljce” во Čedo Kapor (ur.) "Španija 1936-1939", "Vojnoizdavački zavod", Beograd, 1971, tom 1, 454-457 str.
* Boro Pockov – Mirko “Borbe na reci Ebru”, во Čedo Kapor (ur.) "Španija 1936-1939", "Vojnoizdavački zavod", Beograd, 1971, tom 3, 477-484 str.
* Ацо Манински „Боро Поцков-Мирко“, Струмица, 2011.

Категорија:Учесници во Шпанската граѓанска војна
Категорија:Учесници во НОБ
Категорија:Партизани од Струмица
Категорија:Делегати на Првото заседание на АСНОМ
Категорија:Носители на Партизанска споменица од 1941
Категорија:Македонски генерали
Категорија:Луѓе од Струмица
Категорија:Членови на уставотворното собрание на Народна Република Македонија
Категорија:Починати во Белград