open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Црква „Св. Петар и Павле“ - Тушилово

**Свети Петар и Павле** () — црква во селото Тушилово, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, изграден во втората половина на XIX век. Претставува трикорабна базилика типична за македонските цркви од своето време. Има затворен трем и галерија на западната страна. Има внатрешни димензии од 13,70 × 9,85&nbsp;м. Апсидата на исток е полукружна, а во северозападниот дел има камбанарија. Има влезови од запад и југ со сводести камени рамки и фрески на покровителите Петар и Павле над нив. Внатрешноста на црквата е битно променета со подноцнежни интервензии. Од дрвените украси останале само иконостасот и амвонот. Таваните се дрвени. Во храмот има икони од зоградот Димитар Вангелов од Петрово.

Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Петар и Павле, Тушилово
Петар и Павле, Тушилово
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Категорија:Тушилово
Црква „Св. Архангели“ - Геракарци

**Свети Архангели** () — црква во селото Геракарци, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во првата половина на XIX век. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 8,75 × 18,30&nbsp;м. На запад и југ има реставриран трем со колонада. Првобитно на запад имало припрата со галерија, но тие не се зачувани. Храмот има единечен мансарден покрив со засеци. Надолжната оска е истакната со ритмиката на колонадите, кои ја делат црквата на три кораба. Секоја колонада има по седум столбови, а последниот пар е зад иконостасот и е неоформен. Нишите на жртвеникот и ѓаконикот не излегуваат од исток, а олтарната апсида е полукружна одвнатре и однадвор. Над јужниот влез, оформен со камен околувратник, има фреска на светците покровители.

Од внатрешноста на црквата за зачуани оригиналниот амвон, балдахин на олтарот, два проскинитара и иконостасот. Фризот над столбовите е насликан со цвеќиња и вазни во силни бои. Со такви бои и геометриски форми се насликани и таваните на црквата. Во наосот и куполата е претставен Христос Седржител. Во храмот има икони од зографите Маргарит Ламбу и Димитриос Хаѕистаматис од погрченото солунско село Кулакија, како и од Христо Сакелариев од ениџевардарското село Петрово.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Архангели, Геракарци
Архангели, Геракарци
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Архангели, Геракарци
Црква „Св. Атанасиј“ - Тумба

**Свети Атанасиј** () — црква во селото Тумба, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1802 г. или во 1805 - 1806 г.

Храмот претставува трикорабна базилика со димензии 15,5 × 10&nbsp;м и трем од западната и јужната страна. Галеријата и припратата кои се наоѓале на запад денес не се зачувани. Карактеристична е полукржната апсида која ја опфаќа целата висина на храмот, сè до покривот.

Внатрешноста на црквата е зачувана во првобитна состојба. Живописана е во 1864 г. од истакнатиот тресонечки мајстор Дичо Зограф. Владичкиот престол, амвонот, нишата на жртвеникот се насликани со цвеќиња и вазни. На иконостасот се претставени сцени од Старииот завет со Адам и Ева. Иконите се изработени во 1805 - 1806 г. Нишите на жртвеникот, како и фронтоните над аркадите во наосот се насликани со сцени од житието на Исус Христос. Во храмот има икони од зографот Христо Сакелариев од Петрово, Ениџевардарско.

Во црквата има реликвии и икони донесени во 1920-тите од грчките доселеници од Источна Тракија.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Атанасиј, Тумба
Атанасиј, Тумба
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Атанасиј, Тумба
Категорија:Појавено во 1802 година
Црква „Св. Атанасиј“ - Црна Река

**Свети Атанасиј** () — црква во селото Црна Река, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1802 г. или во средината на XIX век и има улога на гробишен и парохиски храм. Сместена е во јужниот дел на селото и претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од размери 8,2 × 15,7&nbsp;м. На исток се издава само нишата на апсидата. Трите кораба на црквата се поделени со пет пара столбови, од кои последниот пар е ад иконостасот. Нартексот, кој првобитно постоел на запад, денес не е зачуван, а тремот со колонади на запад и југ не е дел од првичната градба. Иконостасот е дрвен и резбан. Резбани и насликани се и владичкиот престол и амвонот. Во храмот има икони од зографот Димитар Вангелов од Петрово.

По Младотурската револуција во 1909 г. жителите на селото ја испратиле следнава телеграма до Отоманскиот парламент:

Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Атанасиј, Црна Река
Атанасиј, Црна Река
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Валгаци

**Свети Ѓорѓи** () — црква во селото Валгаци, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена околу 1850 г. Првично била трикорабна базилика со припрата и галерија на запад, како и трем на запад и јг. Мястото до каде достигал нартексот се познава по камените полочи на подот, а во северозападниот агол има траги од скалиштето. Тремот обновен со оригинални материјали. Црквата има едноводен покрив со засеци на малите страни. Има две врати — една на запад и една на југ, при што само западната е оригинална, со камен околувратник мали димензии. Од оригиналните внатрешни украси останале единствено иконостасот и еден проскинитар. Во храмот има икони од зографот Николаос Константину од погрченото солунско село Кулакија.

Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Валгаци
Ѓорѓи, Валгаци
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Ѓорѓи, Валгаци
Категорија:Појавено во 1850 година
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Цигарево

**Свети Ѓорѓи** () — црква кај поранешното село Цигарево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата била храм на Цигарево, сместено во југоисточните пазуви на планината Пајак над Гуменџе. Во 1947 г. Цигарево е напуштено. Во 1990 г. покрај црквата е основан манастирот „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“. Сè до изградбата на „Пресв. Богородица Утешение“ јужно од неа, „Св. Ѓорѓи“ имал улога на негова манастирска црква.

Според истражувачот Николаос Муцопулос, црквата веројатно е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида и мошне тесни кораби, поделени со по шест малтерисани дрвени столбови. Внатрешнсота има димензии од 5,6 × 15,2&nbsp;м. На запад и југ црквата има трем со понизок покрив од главниот. Дрвените столбови на едноводниот покрив не одат до подот, туку се потпираат на низок парапет. Црквата има два влеза. Од запад има правоаголна дрвена која води до високиот нартекс кој се користи како женска црква. На јужниот ѕид има два, а на северниот еден мал правоаголен прозорец. Покривот на средишниот кораб е повисок од другите два.

Таваните на корабите се дрвени, резбани со ромбоидни мотиви, и во средината има табла со Христос Седржител. Оригиналниот иконостас е украден. По описот на Ахилејас Јоанидис, тој бил бил дрвен и насликан со прости цветни мотиви. Украдени се и повеќето оригинални икони. Од царските икони спасени се „Свети Јован Крстител“, „Свети Атанас“, „Свети Никола“ (датирана 1854 г.) и „Св. Петар и Павле“. самиот храм, на левата страна е зачувана фреска на Архангел Михаил од 3 април 1853 г. Фризот над царските икони има цветни украси, а над него се Дванаесетте празници и врз нив има распетие. Според Муцопулос, во храмот се застапени три ликовни стила. Првиот, наречен „народен“, покажува последни проблесоци на поствизантиското сликарство во османлиско време (насликаното во 1854 и 1855 г.); вторият покажува силни западни влијание (Дванаесетте празника, живописот во барабаните); третиот е наполно примитивен, дело на месните провинцијални работилници.

Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Литература
* 
* 

## Наводи

Ѓорѓи, Цигарево
Ѓорѓи, Цигарево
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Купа

**Успение на Пресвета Богородица** или **Света Богородица** (, ) — црква во селото Купа, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е гробишен и парохиски храм, сметен на северниот крај на селото.

## Историја
Храмот е изграден во првата половина на XIX век. Во 1920-тите настрадала во пожар.

Во 1991 г. црквата е прогласена а споменик културата.

## Архитектура
Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив и галерија. Има едномансарден покрив со засеци на малите страни. Првично покривот имал камени плочи. На запад и на југ има трем. На запад е заграден, а на југ е овновен неговиот првобитен изглед. Влезот е од југ, а западната врата, поради висинската разлика, води право во галеријата во западниот дел на црквата. Над парапетот е поставена дрвена одрина. До галеријата се стасува по скалиште во северозападниот агол. Од оригиналните внатрешни украси опостоиле амвонот и еден проскинитар. Првобитниот дрвен иконостас е заменет со понов. Забележителни се и дрвените тавани, особено оној во средишниот кораб, кој има дрвени панели. Иконите на иконостасот се дело на попот Христо Сакелариев од Петрово. Има и икони и од неговиот соселанец Димитар Вангелов.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Богородица, Купа
Богородица, Купа
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Древено (Гуменџиско)

**Свети Бессребреници Кузман и Дамјан** или **Свети Врач** () — црква во некогашното село Древено, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во XIX век и е единствената преживеана градба од поранешното Древено, напуштено во 1950-тите. Претставува трикорабна базилика типична за македонските цркви од тоа време. Тремот, нартексот и галеријата веќе не постојат. Дрвените столбови кои ги двојат корабите на црквата се заменети со понови. Камениот плочник е пропаднат. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот се внесени во источниот ѕид. Апсидата е полукружна и одвнатре и однадвор. Храмот има два влеза — еден од југ и еден од запад, со оформена ниша над горниот праг, каде биле насликани покровителите Кузман и Дамјан. Ѕидаријата е изработена од речни камења, а аголните камења се блокови изделкани од варовник. Од дрвените елементи на црквата преживеал само иконостасот, кој е во лоша состојба. Сета структура е во силни бои, а на дното има насликани вазни и цвеќиња. Во апсидата има траги од живопис. Црквата е отворена само за покровителската слава.

Во 1984 г. храмот прогласен за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Кузман и Дамјан, Древено
Кузман и Дамјан, Древено
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Долно Топчиево

**Свети Ѓорѓи** () — црква во долното маало на селото Топчиево, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена околу 1854 г. од лерински мајстори како црква за маалото Долно Топлиево. Претставува трикорабна базилика со женска црква и димензии од 13,9 × 9,1&nbsp;м. На запад и југ има трем, реставриран во 1970-тите, а западниот дел е целосно затворен. На исток храмот завршува со петстрана апсида со сопствен покрив. Над апсидата има високо окно. Останатиот дел има четириводен покрив со засеци на малите страни. На западната фасада има две округли окна и релјефни крстови. Храмот има две врати, оформени од делкани камења. Над јужната има ниша со фреска на покровителот Свети Ѓорѓи. Ѕидаријата е изработена од речни камења, а аглите се правоаголно изделкани камени блокови.

Внатрешноста претрпела бројни подоцнежни интервенции. Од дрвените украси на храмот останал само иконостасот, кој исто така е изменет и не личи на оние од тој период. Оригинални се единствено иконите — дело на зограф од погрченото солунско село Кулакија. Дрвените тавани се оригинални, но се во лоша состојба. Храмот има вкупно 39 вредни икони, едни царски двери, едно распетие и една хоругва (црковно знаме) за поворки.

На 19 јули 1985 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Топчиево
Ѓорѓи, Топчиево
Категорија:Споменици на културата во Илиџиево (општина)
Ѓорѓи, Топчиево
Категорија:Појавено во 1854 година
Црква „Св. Димитриј“ - Кушиново

**Свети Димитриј** () — црква во селото Кушиново, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Во црквата има творби на Ставракис Маргаритис од погрченото солунско село Кулакија и Димитар Вангелов од Петрово, Енџевардарско.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Димитриј, Кушиново
Димитриј, Кушиново
Димитриј, Кушиново
Манастир „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“ - Цигарево

**Свети Ѓорѓи и Пресвета Богородица Утешение** () — женски манастир кај поранешното село Цигарево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

## Географија
Манастирот се наоѓа во југоисточните пазуви на планината Пајак над Гуменџе, на неколку километри јужно од селото Рамна, на местото на некогашно Цигарево. Кон манастирот водат три пата — еден од Гуменџе преку Рамна, друг од Дамјан, а трет од Пилорик. Јужно од манастирот се гледаат урнатините од куќите на Цигарево.

## Историја
Манастирот е основан во 1990 г. од монахињата Јована Хаѕика кај постоечката цигаревска црква „Св. Ѓорѓи“. Осветен е на 28 август 1991 г. од митрополитот Амвросиј Полјанско-кукушки. Во септември истата година прешла во новосоздадената Гуменџиско-бојмичко-ругуновска митрополија.

## Мошти
Во манастирот има мошти од Свети Рафаил, Света Олимпија, Апостол Филип, Света Петка, Петте Маченици (Евгениј, Евстратиј, Мардариј, Орест и Авксентиј), кожата на Свети Кирик, мошти на Света Катерина, Свети Јоаким Ватопедски, светци од манастирот Хозева, Витлеемските младенци, Свети Игнатик Метимниски, Свети Јован Колибар, Свети Методиј и Свети Ѓорѓи.

## Цркви и параклиси
Манастирската црква „Пресв. Богородица Утешение“ е храм со куполи од светогорски тип. Има резбан иконостас. Црквата е живописана од Христос Карапалис, а преносливите икони се дело на монахињите.

Северно од главната црква е малата македонска црква „Св. Ѓорѓи“, веројатно изградена во XIX век, која во прво време имала улога на главна црква на овој манастир.

На север од влезот е параклисот „Св. Архангели и св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“. Десно од плоштатчето е параклисот „Св. Никола и св. Пантелејмон“, а лево е параклисот „Св. Мироносци и св. Кипријан и Јустин“. Југоисточно од манастирската црква е малката црквичка „Св. Онуфриј“, а југозападно е параклисот „Св. Сава“. Десно надвор од главната манастирска порта е параклисот „Воскресение Христово и св. Харалампиј“, а лево е „Св. Лука Кримски“.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Ѓорѓи Богородица, Цигарево
Ѓорѓи Богородица, Цигарево
Ѓорѓи Богородица, Цигарево
Ѓорѓи Богородица, Цигарево
Категорија:Појавено во 1990 година
Персиска детелина

***Персиска детелина*** ( латински:Trifolium resupinatum) *T. resupinatum* L. var. *majus* Boss., *T. suaveolens* Willd.) е годишна детелина која се користи како сточна храна и сено, Класифицирана е во централна и јужна Европа, Медитеранот и југозападна Азија дури на југ до Пенџаб.

## Опис
Цветовите, розови, црвени или виолетови, долги 4,5-8 мм, групирани во мали глави, прилично ѕвездести и со кратки педуни, чашката станува забележливо зглемена при оплодувањето, понекогаш е малку влакнеста.Таа достигнува висина и до  60 см  се одгледува за пасење на добиток или за косење на сено.  Таа е важна култура за производство на  сено во студените региони на Иран, Авганистан и други азиски области со студени зими.

## Распространетост  и живеалиште
Во Европа и низ Медитеранот. Населува тревни и влажни места, ровови, брегови на потоци и долови. Цвета во пролет и лето.

## Подвидови

* *[[Trifolium resupinatum]]* var. *majus* Boss (syn. *T.* *suaveolens* Willd. )
* *[[Trifolium resupinatum]]* var. *resupinatum* Gib & Belli.
* *[[Trifolium resupinatum]]* var. *microcephalum* Zoh.

## Наводи

Категорија:Статии со микроформати за вид
Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Детелина
Категорија:Флора
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Приземни растенија
Категорија:Фуражни култури
Категорија:Растенија опишани во 1753 година
Категорија:Флора на Европа
Ѓозлеме

**Ѓозлеме** () — јадење од турската кујна. Традиционално се прави од тесто, а рачно сучените кори се полнат со фил, кој најчесто е сирење или урда.

Корите се виткаат во квадрат и се печат на голем плех додека не се појават мали црно-кафени дамки на нив. Точките изгледаат како мали очи (на турски: ), па оттука и неговото име.

По печењето од двете страни корите се полеваат со раствор од путер или масло, павлака и потсолена топла вода, некаде се користи млеко наместо вода. Корите ја впиваат течноста и омекнуваат, па се вадат од плехот.

Во модерната кујна, филот е разновиден, со користење на различни производи како зеленчук, месо и различни видови џем.

## Слики

Yufka-opening the dough.jpg||
Mantar Gozleme.jpg||


## Наводи

Категорија:Балканска кујна
Категорија:Турска кујна
Категорија:Турцизми
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Милко Бојковски

**Милко Бојковски** (Куманово, 1985) — македонски писател.

## Животопис
Бојковски е роден во Куманово, во 1985 година. Дипломирал општа и компаративна книжевност на Филилошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.

## Творештво
Бојковски пишува поезија и кратки раскази. Неговите творби повремено се објавувани во е-списанието „Електролит“, на српската интернет-страница за поезија „Поезин“, како и во Балканскиот книжевен гласник. Автор е на поетските книги „Загубениот Париз“ (2012) и „Хиени во градот“ (2019), а во 2017 година ја објавил збирката раскази „Фотографии од пеколот“. Во прозните дела најчесто обработува проблеми од животот на младите луѓе во градските средини, а често пишува и за неговото отуѓување од материјалниот свет. Неговиот книжевен јазик и стилот се блиски до постмодернизмот. 

Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Луѓе од Куманово
Категорија:Родени во 1985 година
Водоводна мрежа

[десно|мини|376x376пкс|Водоводната мрежа главно опфаќа подземни [цевководи.]]
**Водоводна мрежа** — систем што опфаќа цевки и придружни наменски делови кои ја дистрибуираат водата од водоскладот до крајните потрошувачи. Тлоцртниот распоред на цевководот во однос на насоката на водоснабдување зависи од големината на населбата, урбанистичкито решение и топографските услови. Цевките се кружни по пресек, изработени од леано железо, челик, бетон, армиран бетон или полимерни материјали. Изборот на типот материјал за цевки зависи од максималниот работен притисок и од економските услови и здравствените барања. Потребниот притисок во дистрибутивниот цевковод се одредува од повеќе фактори, на пример, висината на зградите, барањата на противпожарните уреди, а за делотворна работа мора да биде најмалку 2,7 до 4 бари. Покрај цевките, водоводната мрежа вклучува вентили (затворачки вентили) за исклучување на одредени делови од мрежата за замена или поправка, воздушни вентили за ослободување на воздухот од највисоките делови на мрежата, хидранти за снабдување со поголеми количини вода за време на гаснење пожар, разни уреди за намалување (намалување) на притисокот, мерачи на притисок или манометри, означување на водостојот и потрошувачката во водоскладовите, приклучни гарнитури и регистратори на потрошувачка (водомери за домаќинства); за да се обезбеди потребното количество и притисок на вода во висококатниците и во населените места каде што нема висок притисок во водоводниот систем, се градат водоскладови на врвовите на куќите или автоматски пумпни станици - се поставуваат хидрофори.

Во зависност од областа која се снабдува со вода, водоводната мрежа може да биде урбана, индустриска, домашна или противпожарна. Градската водоводна мрежа ги снабдува станбените групи во градот или населбата и ги опслужува потребите на жителите. Индустриската водоводна мрежа е специјална водоводна (независна) мрежа за големи индустриски комплекси (железарница, постројки за хемиска индустрија итн.). Куќна водоводна мрежа е водовод во станбени и јавни згради со хоризонтална и вертикална распределба. Се состои од дистрибутивна мрежа за ладна вода и дистрибутивна мрежа за топла вода. Противпожарна водоводна мрежа е посебна водоводна мрежа за заштита од пожари. Противпожарните цевководи во населените места можат целосно да се одвојат од водоводните инсталации, така што тие формираат специјални водоводи (обично за индустриски и големи воени комплекси, рафинерии за нафта и сл.). Исто така, во големите станбени и јавни згради противпожарните цевководи се издвоени. Според обликот, водоводната мрежа може да биде прстенеста и разгранета. Прстенестата водоводна мрежа овозможува водата да циркулира низ системот. Разгранетата водоводна мрежа се состои од еден главен доводен крак, од кој поединечните цевководи се издвојуваат како краци кон краевите.

## Наводи

Категорија:Вода
Категорија:Хидротехника
БТЦ Сити (Љубљана)

мини|БТЦ Сити означен (горе десно) на картата на Љубљана.
**БТЦ Сити** (словенечки: *Družba BTC*) — трговски центар, спортски, забавен и деловен простор во Љубљана, Словенија, со повеќе од 500 продавници. Тој е еден од најголемите трговски и забавни комплекси во Европа.

## Објекти
БТЦ Сити има вкупна површина од повеќе од 250.000 m2 .Вклучува главен трговски центар наречен *CityPark*, 16 помали трговски центри, кино со дванаесет сали, неодамна отворениот Хотел Редисон Блу Плаза Љубљана, маркет и пазар, терен за мини голф, воден парк со спа-центар, забавен центар со казино, куглана како и две високи деловни згради. Една од нив, Кристал Палас, е највисоката зграда во Словенија.
центар|мини|800x800пкс|Панорамска слика на БТЦ Сити од север.

### ''CityPark''
Тој е главниот трговски центар со повеќе од 150 продавници и 15 барови и ресторани (вклучувајќи го и единствениот Бургер Кинг во Словенија). Изграден е во три фази од 2002 до 2010 година.

### Колосеј
Станува збор за кино кое било отворено во 2001 година. Има дванаесет кино сали со капацитет од 140 до 600 гледачи. Внатре во долниот дел на киното има и забавен дел со билијард и други игри, два ресторани и Мекдоналдс, три барови, книжарница и две модни продавници.

## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на БТЦ Сити

Категорија:Згради и градби во Љубљана
Куп на Македонија во ракомет 2022 (жени)

**Куп на Македонија 2022** — 29. издание на ракометниот куп на Македонија во женска конкуренција. Завршниот турнир се одржал од 14 до 15 мај 2022 година во Спортската сала Јасмин во Кавадарци во организација на Ракометната федерација на Македонија. 

Во финалето Металург бил подобар од Ѓорче Петров, освојувајќи ја својата петта титула, прва по 2013 година.

## Четвртфинале
Извлекувањето на групите било извршено на 1 март 2022 година. 

### Група А

**Полуфиналe**

**Финалe**

### Група Б

**Полуфиналe**

**Финалe**

### Група В

**Полуфиналe**

**Финалe**

### Група Г

**Полуфиналe**

Екипата на Деспина била слободна и директно пласирана во финалето од четвртфиналната група Г.

**Финалe**

## Завршен турнир
Извлекување на двојките било одржано на 27 април 2022 година.

### Полуфинале

### Финале



## Наводи

Категорија:Куп на Македонија во ракомет
Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

**Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија** () — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Гуменџе, Егејска Македонија. Создадена е во 1991 г. со одвојување на територија од Полјанско-кукушката епархија. Од 1991 г. епархијата ја возглавува митрополитот Димитриј.

Епархијата има три архијерејски намесништва: Гуменџиско, Бојмичко и Ругуновско.

## Парохиски цркви
Епархијата има 49 парохии со нивни храмови:

## Манастири

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Градобор

**Успение на Пресвета Богородица** () — црква во селото Градобор, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е гробишен храм, изграден во периодот од 1965 до 1972 г. на местото на стара трикорабна базилика од ΧVIII – XIX век. Храмот претставува голема крстокуполна камена базилика со женска црква. Осветена е од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски на 16 мај 1976 г. Внатре се чува една од најголемите големите збирки на поствизантиски икони од Солунско, дела на различни работилници во регионот.

## Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија

## Наводи

Богородица, Градобор
Богородица, Градобор
Категорија:Појавено во 1972 година
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пејзаново

**Свети Ѓорѓи** () — црква во селото Пејзаново, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е најверојатно изградена во 1800 г. Според други податоци, храмот е од 1867 г. Нема зачуван натпис за изградбата, но архитектурата и иконостасните икони се од првата деценија на XIX век, и датирањето се води по нив. Во 1885 г. е подигната величествена камбанарија. Во 1867 г. црквата е проширена на запад, како што се гледа од внатрешната колонада и натписот на внатрешниот влез. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква. Иконостасот е насликан во 1812 г. и важи за одличен пример за копаничарската уметност. Иконите и полилејот се од истиот период.

Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Пејзаново
Ѓорѓи, Пејзаново
Категорија:Споменици на културата во Капуџилар-Хортач
Категорија:Појавено во 1800 година
Финале на ФА Купот во 2022 година

**Финалето на ФА Купот во 2022 година** бил фудбалски натпревар, со кој се одредил победникот на ФА Купот за сезоната 2021-2022. Ова било 141-вото финале на ФА Купот, англискиот фудбалски куп организиран од страна на ФА. Финалето било одиграно на Вембли на 14 мај 2021 година, а во него се сретнале екипите на  и . Ова било прв пат истиот пар на екипи да се сретнат во финалето на Лига Купот и во финалето на ФА Купот во истата сезона по Арсенал и Шефилд Венздеј во 1993 година.

Финалето завршило без голови (0-0) по 90 и 120 минути игра, па победникот бил решен по изведување на пенали. Иако Ливерпул имал предност по раното промашување на Сесар Аспиликуета, во последната серија Садио Мане не успеал да им го донесе трофејот на *црвените* откако неговиот пенал бил одбранет од неговиот сонародник на голот на Челси, Едуар Менди, по што драмата продолжила; сепак, две серии подоцна Алисон Бекер го одбранил пеналот на Мејсон Маунт, a Костас Цимикас бил прецизен за победа на Ливерпул.

Ливерпул го освоил трофејот за прв пат од 2006 година, а нивниот менаџер, Јирген Клоп, станал првиот германски тренер кој го освоил ФА Купот. На спротивната страна, Челси поставил непосакуван рекорд, губејќи го своето трето последователно финале во натпреварувањето, по поразите од Арсенал и Лестер Сити во финалињата играни во 2020 и 2021 година.

## Патот до финалето









## Натпреварот
### Детали

## Наводи

2022
Сераљо (харем)

[мини| Соба со плочки во Харемот, [Топкапи-сарај|палата Топкапи, Истанбул]]
мини|Илустрација на женските конаци во сераљо, од Џон Фредерик Луис
мини|Сала во сераљо
[мини| Султанот [Селим III пред Портата на среќата, палата Топкапи, Истанбул]]
**Сераљо** или **сераил** — заробениот стан што го користат сопругите и конкубините во отоманскиот двор. Терминот *[[харем]]* е генерички термин за домашни простори резервирани за жени во муслиманско семејство, што може да се однесува и на самите жени. Отоманскиот царски харем бил познат на отомански турски како *Харем-и Хумајун*.

## Етимологија
Терминот *seraglio* се користи во англискиот јазик од 1581 година  Италијанскиот речник Трекани дава два изводи за потекло на зборот: едниот од турскиот *[[Сарај (турцизам)|сарај]]*, од персискиот *sara i* (  ), што значи *палата*, или затворените дворови за сопругите и наложниците на харемот на куќа или палата, другиот (во смисла на заграден простор за диви животни) потекнува од доцниот латински: ** , изведен од *serare*, за затворање, што доаѓа од *sera*, врата.

## Во отоманската култура
Во контекст на модата *туркира*, сераљото станал предмет на уметнички дела, а најпознат е можеби Моцартовиот Зингшпил, *[[Грабнување од сарајот]]*. Во *[[Персиски писма|Персиските писма]]* на Монтескје, еден од главните ликови, Персиец од градот Исфахан, е опишан како станар на сераљо.

„Сераљо“ може да се однесува конкретно на палатата Топкапи, резиденцијата на поранешните отомански султани во Истанбул (познат како „ Цариград). Терминот може да се однесува и на други традиционални турски палати - секој царски принц имал свој - и други големи куќи изградени околу дворовите.

## Во Италија
На современ италијански, зборот се пишува *serraglio*. Тоа може да се однесува на ѕид или конструкција за задржување, на пример на диви животни во кафез; или за одбрана, како што е Сераљо на Вилафранка ди Верона, одбранбен ѕид изграден од Скалигери. Гетата основани во многу италијански градови по објавувањето од страна на папата Павле IV во 1555 година со папската була *Cum nimis absurdum* првично биле наречени *serraglio degli ebrei*, „заграда на Евреите“.

Сераљо е и вештачки остров на кој се наоѓа Мантова.

## Наводи

## Надворешни врски
* Allaboutturkey.com

Категорија:Згради и градби во Отоманското Царство
Категорија:Харем
Категорија:Отоманска култура
Категорија:Отомански конкубини
Љубовниот живот на Будимир Трајковиќ

**„Љубовниот живот на Будимир Трајковиќ“** (српски: *Љубавни живот Будимира Трајковића*) — југословенски филм од 1977 година, во режија на Дејан Караклајиќ. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Милена Дравиќ, Предраг Болпачиќ, Марина Немет, Андреја Маричиќ, Миќа Томиќ, Слободан Алигрудиќ, Бранко Цвејиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Неда Арнериќ итн.

## Синопсис
Машките членови на семејството Трајковиќ, синот и таткото (ги играат Самарџиќ и Томиќ), се градители на мостови. Затоа, сите очекуваат дека по таа патека ќе продолжи и внукот Будимир, кој е средношколец. Но, тој ги мрази мостовите, бидејќи поради нив, неговото семејство повеќепати се селело од едно во друго место, поради што тој не може да започне љубовна врска. Поттикнат од својто најдобар другар, Будимир по секоја цена се труди да освои некоја девојка. Најпосле, тој се вљубува во девојка која живее во неговата зграда. Кога семејството треба да замине во Багдад, Будимир во последен миг бега од авионот со цел да остане со својата сакана.

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмови од 1977 година
Категорија:Филмови на Дејан Караклајиќ
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Белград
Категорија:Филмови со Љубиша Самарџиќ
Категорија:Филмови со Милена Дравиќ
Категорија:Филмови со Бата Живоиновиќ
Категорија:Филмови со Неда Арнериќ
Категорија:Филмови со Предраг Болпачиќ
Категорија:Филмови со Марина Немет
Категорија:Филмови со Андреја Маричиќ
Категорија:Филмови со Миќа Томиќ
Категорија:Филмови со Слободан Алигрудиќ
Категорија:Филмови со Бранко Цвејиќ
Одалиска

мини|300x300пкс| Марија Фортуни - ''Одалиска''
мини| Франсоа Буше, Руендес Медхен (1751, музеј Валраф-Ричарц)
**Одалиска** (, ) — собарка или придружничка во отоманскиот сераљо, особено дворските дами во домаќинството на отоманскиот султан. Во западната употреба, терминот означува наложница од харемот и се однесува на еротизираниот уметнички жанр во кој жената е претставена главно или целосно гола во лежечка положба, често во амбиентот на харемот.
[алт=|мини| [Жан Огист Доминик Енгр, Гранде Одалиска]]

## Етимологија
мини|300x300пкс| ''Одалиска'' насликана од Жил Џозеф Лефевр (1874)
Зборот „одалиска“ е француски по форма и потекнува од турскиот *odalık*, што значи „ собарка“, од *ода*, „комора“ или „соба“. Може да се транслитерира и како *одаличен*, *одалиск* и *одлик*.

Џоан ДелПлато ја опишал промената на значењето на терминот од турски на англиски и француски:Англискиот и францускиот термин *odalisque* потекнува од турскиот „*oda*“, што значи „комора“; така што одалиска првично значеше девојка или придружник. Во западната употреба, терминот се однесува конкретно на наложницата на харемот. До 18 век, терминот се однесува на еротизираниот уметнички жанр во кој жена лежи на страна на екранот за гледачот. 

## Потекло
*Одалиска* била слугинка која се грижела за харемот, но на крајот можела да стане наложница или конкубина. Таа била рангирана на дното на социјалната стратификација на харемот, служејќи не на мажот од домаќинството, туку на неговите наложници и сопруги како нивна лична собарка. Одалиските обично биле робови кои му ги давале на султанот богати Турци. Општо земено, *одлиската* никогаш не била видена од султанот, туку останувала под директен надзор на неговата мајка, Валиде.

Ако една *одалиска* била со извонредна убавина или имала исклучителни таленти во танцување или пеење, таа би била обучена како можна наложница. Ако биде избрана, една *одалиска* обучена како дворска дама ќе му служи на султанот сексуално и само по таков сексуален контакт таа би го променила статусот, па потоа ќе стане една од сопружниците на султанот.
## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Отомански харем
Категорија:Турцизми
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Мице (поема)

**„Мице“** — поема за деца на македонскиот писател Ванчо Николески.

## Сиже
Во далечното минато, крај една планинска река си живеел сиромашен стар брачен пар кој немал деца. Старецот и старицата живееле во слога и љубов, но тагувале поради немањето пород. Еден ден, додека старецот сечел тиква, од неа излегло глувче. Старците се пуштиле по него да го отепаат, а тоа им прозборело, молејќи ги за милост. Тие се сожалиле на глувчето и оттогаш го негувале како свое дете, а го нарекле Мице. Старците многу го cакале глувчето, а тоа им помагало во работата. Еднаш, кога старицата отишла на нивата за да му однесе ручек на сопругот, Мице паднал во грнето со грав и се удавил, а по неговата смрт, старците долго време го жалеле.

## Изданија
Во 1998 година, поемата била објавена од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Мице, Волшебното самарче“. Книгата, со обем од 152 страници и со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница. Автор на илустрациите, на дизајнот и на ликовно-графичкото уредување е Димче Исаиловски, а лектурата и коректурата ги направила Кате Ноневска. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-419-Х.

## Наводи

Категорија:Дела на Ванчо Николески
Категорија:Македонски поеми
Категорија:Стихозбирки за деца
Категорија:Изданија на Детска радост
Волшебното самарче

[мини|[Податотека:Корица од првото издание на „Волшебното самарче“ 1962 година.jpg|алт=Корица од првото издание на „Волшебното самарче“ 1962 година|миниКорица од првото издание на „Волшебното самарче“ 1962 година]]
**„Волшебното самарче“** — роман за деца на македонскиот писател Ванчо Николески.

## Содржина
Романот се состои од 25 глави:
* Селото Мацково
* Необично познанство
* На студеното горско изворче
* Малото дрварче
* Волшебното самарче
* Крај родното огниште
* Неочекувано познанство
* Господска вечера
* Првата акција
* Стариот познајник
* Несакана средба на мостот
* Зелените шатори
* Подземна скривница
* Непожелни гости во Мацково
* Двајца чудни овчари
* Камбаната бие...
* Една ноќ во скршената воденица
* Солзи над родното огниште
* Партизанско оро
* Малото млекарче
* На друмот кај селското анче
* Ноќните огнови и невидливите птици
* Шарената горска полјанка
* Смртоносната тројка
* Проштевање

## Изданија
Во 1998 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Мице, Волшебното самарче“. Книгата, со обем од 152 страници и со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница. Автор на илустрациите, на дизајнот и на ликовно-графичкото уредување е Димче Исаиловски, а лектурата и коректурата ги направила Кате Ноневска. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-419-Х.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Гаскарка

**Свети Ѓорѓи** () — црква во селото Градобор, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е осветен во 1935 г. од солунскиот митрополит Генадиј. Претставува трикорабна базилика. Ремонтирана е во 1941 и 1947 г. Со порастот на христијанската заедница во 1950-те започнала изградба на поголема црква — денешниот храм „Св. Ѓорѓи“. Изградбата траела сè до 1982 г. Отворен е на 8 октомври 1989 г. од митополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски.

## Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија

## Наводи

Богородица, Градобор
Богородица, Градобор
Категорија:Појавено во 1982 година
Црква „Св. Атанасиј“ - Даутбал

**Свети Атанасиј** () — црква во градот Даутбал, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.

Нема сознанија кога точно е изградена црквата. Според натписот над западниот влез, обновена е во 1864 г. Според усните преданија, обновата е направена поради пожар. Претставува трикорабна базилика без нартекс, ниски врати, прозорци во горните делови на долгите ѕидови, женска црква на западната стена и трем затворен со решетки. Во изградбата се користени голем број мермерни натписи и остатоци од градби, претежно од древномакедонско време. Храмот ина вредна збирка на икони од XIX век, а во иконостасот има и една икона од XVI век во италијански стил.

## Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија

## Наводи

Атанасиј, Даутбал
Атанасиј, Даутбал
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Даутбал

**Успение на Пресвета Богородица** () — црква во градот Даутбал, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија.

Во 1945 г. на местото на црквата е изграден мал храм. Наскоро тој е урнат, па во 1954 г. е удрен камен-темелникот на денешната црква. Дваесет години подоцна, на 10 ноември 1974 г. црквата е осветена од митрополитот Дионисиј Неаполско-ставруполски. Претставува крстовиден храм со купола и камбанарија на фасадата. Внатрешноста е живописана.

## Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија

## Наводи

Богородица, Даутбал
Богородица, Даутбал
Категорија:Појавено во 1974 година
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Даутбал

**Воздвижение на Чесниот Крст** () — црква населбата Галини на градот Даутбал, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија..

Храмот претставува осумаголна ротонда со женска црква. Има самостојна куловидна камбанарија. Изградбата траела 5 години.

## Поврзано
* Неаполско-ставруполска епархија

## Наводи

Воздвижение, Даутбал
Воздвижение, Даутбал
Знак за крстосување со пат со првенство на минување

150п|мини|Пример за знакот „крстосување со пат со првенство на минување“.
**Знакот за крстосување со пат со првенство на минување** ― еден од сообраќајните знаци за изречни наредби. Означува близина на крстосница на која возачот дава предност на сите возила што се движат на патот на кој тој наидува.

## Поврзано
* Знак за задолжително запирање
* Знак за првенство на минување за возила од спротивна насока
* Знак за забрана за сообраќај во двете насоки
* Знак за забрана за сообраќај во една насока

## Наводи

Категорија:Сообраќајни знаци
Лан

**Лан** може да се однесува на следново:

* Лана (река) (на германски: **Лан**) — десна притока на Рајна
* Лан (Лајцах) — лева притока на Лајцах
* Лан (град) — поранешен безокружен град во Хесен
* Лан (Химлинг) — општина во округот Емсланд, Долна Саксонија
Црква „Св. Кирана“ - Висока

**Света Кирана** () — црква во селото Висока, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа на местото на родната куќа на новомаченичката Кирана Солунска која настрадала за верата во 1751 г. Црквата е изградена во 1868 г. Иконата на маченичката е изработена во 1870 г. од Христодулос Јоану од Сачишта.

## Поврзано
* Лагадинско-ајватовско-рендинска епархија

## Наводи

Кирана, Висока
Кирана, Висока
Категорија:Појавено во 1868 година
Црва „Св. Ѓорѓи“ - Сухо

**Свети Ѓорѓи** () — црква во селото Висока, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е парохиска црква, изградена на сретселото во 1750 г. Има вреден резбан инвентар и вредни икони.

Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Лагадинско-ајватовско-рендинска епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Сухо
Ѓорѓи, Сухо
Категорија:Споменици на културата во Лагадина (општина)
Категорија:Појавено во 1750 година
Црква „Св. Атанасиј“ - Ајватово

**Свети Атанасиј** () — црква во селото Ајватово, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во 1802 г. според натписот на неа. Претставува трикорабна базилика со трем на југ. Храмот има забележителен резбан иконостас со икони од XVIII и XIX век. Во жртвеникот има зачувани фрески.

Храмот е прогласен за историски споменик во 1980 г.

## Поврзано
* Лагадинско-ајватовско-рендинска епархија

## Наводи

Атанасиј, Ајватово
Атанасиј, Ајватово
Категорија:Споменици на културата во Даутбал (општина)
Категорија:Појавено во 1802 година
Полска детелина

***Полска детелина*** (латински; Trifolium campestre),  е вид на скриеносеменици кое потекнува од Европа и западна Азија, кое расте во суви, песочни пасишта, полиња, ивиците на шумите, покрај патиштата, запуштено и обработувано земјиште. Името на видот *campestre* значи „од полињата“.

## Опис
Тоа е тревно годишно растение, кое расте до 10–30 висок см, со карактеристични жолти цветови кои површно личат на цветови од хмељ. Секоја цветна глава е цилиндрична или сферична збирка од 20-40 поединечни цвеќиња. Цветовите стануваат кафеави при стареење и сушење, затворајќи го плодот, едносемена мешунка. Листовите се наизменични и трифоли, со три долгнавести или елипсовидни ливчиња 4-10 мм долги.

Овој вид е многу тесно поврзан со големите тролисти од хмељ ( *[[Трифолиум ауреум|Trifolium aureum]]* ).

## Одгледување и употреба
[лево|мини|150x150пкс| Цвет ''Полска детелина'' во [Њуфаундленд .]]
лево|мини|150x150пкс| Одблиску до ''Полска детелина''
Полска детелина е важна детелина во земјоделството бидејќи нејзиното зеленило е добро за хранење на добитокот и за надополнување на почвата. Генерално не се сади, но се смета за вредна билка кога ќе се најде како расте на пасиште. Таа станала натурализирана во Северна Америка, особено на запад и југ од континентот.

## Слични растенија
Полската детелина, може да се помеша со други растенија кои имаат три ливчиња и мали жолти цветови, како што се ( *T. aureum* ), Мала детелина ( *T. dubium* ), ( *Medicago lupulina* ) и обична жолта детелина ( *Oxalis stricta* ).

## Наводи

* Ајилвсги, Гејата. (2003). *Диви цвеќиња од Тексас.* Shearer Publishing, Фредериксбург, Тексас.ISBN&nbsp; .

## Надворешни врски

* Музејот Вашингтон Бурк
* Рачен третман со Jepson
* Диви цвеќиња од Илиноис
* Откријте го животот: ''Trifolium campestre''
* Пердју нови култури: детелини од хмељ

Категорија:Статии со микроформати за вид
Категорија:Детелина
Категорија:Флора на Европа
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Фуражни култури
Категорија:Приземни растенија
Дискос

[мини|десно|Позлатен сребрен дискос XVI век, ([Псков, Русија).]]
**Дискос** ( - *округол сад*) — во православната црква и во католичките цркви со византиски обред, еден од литургиските садови. Тоа е чинија на столче на која се прикажани сцени од Новиот завет, најчесто - младенецот Исус Христос. Сличен сад во римскиот обред се нарекува патен. Главната разлика помеѓу источниот дискос и западниот патен е тоа што патенот има масивна основа.

Се користи за време на литургијата. Според литургиските интерпретации, дискосите симболично ги прикажуваат Витлеемските јасли, како и ковчегот во кој било погребано телото на Исус Христос.

Дискосите служат за поставување на средишниот дел на проскомидијата изрежана од просфората на посебен начин со печат на врвот. Ова четириаголно кубоидно јадро на просфората, пресечено од долната страна попречно до самиот печат, се нарекува агнец - осветен леб, подготвен за негово последователно преобразување, според христијанската доктрина, во Тело Христово, кое се случува на истиот тој дискос.

Кога се носи, дискосот обично не се држи за столчето (како путирот), туку за рабовите.

## Поврзано
* Патен - католички пандан.
* Литургиски садови
* Путир
* Кадилница

## Наводи

## Литература
* 
* Л. В. Беловинский. Дискос // Иллюстрированный энциклопедический историко-бытовой словарь русского народа. XVIII — начало XIX в. / под ред. Н. Ерёминой. — М.: Эксмо, 2007. — С. 172. — 784 с.: — ил. с. — 5000 экз. — .
* Петровский А. В. Дискос // Православная богословская энциклопедия. — СПб.: Издание Петроград. Приложение к духовному журналу «Странник», 1903. — Т. 4. — Стб. 1060
* Настольная книга священнослужителя. — М.: Издательский Совет РПЦ.

Категорија:Богослужба
Категорија:Православна богослужба
Категорија:Литургиски садови
Категорија:Грцизми
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Верлте

**Верлте** () — мал град во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.

## Географија
### Местоположба

Верлте се наоѓа неколку километри источно од ридскиот масив Химлинг. Недалеку од градот се наоѓаат изворишните подрачја на Нордраде и Лорупер Беке на запад, додека на реките Мителраде и Марка на исток. Овие реки припаѓаат на сливното подрачје на Емс.

### Градски единици

### Соседни општини

Градот Верлте на север се граничи со општината Растдорф, на исток со општините Фрес и Линдерн (округот Клопенбург), на југоисток со градот Ленинген (округ Клопенбург), на југ со општините Лан и Леден (општинска заедница Херцлаке), на запад со општините Зегел и Шпанхаренштете во општинската заедница Зегел.

## Политика
### Градски совет

Градскиот совет се состои од 25 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.

На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:

* CDU – 19 места
* SPD – 6 места

### Збратимени градови

Верлте е збратимен со следниве градови:

*  Лидзбарк Вармињски, Полска

## Галерија


Податотека:Werlte - Kellerstraße+Hauptstraße - Albert Trautmann 03 ies.jpg|Споменик на Алберт Траутман
Податотека:Werlte - Sögeler Straße + Bahnhof 05 ies.jpg|Железничката станица
Податотека:Werlte - Kirchstraße + Mühlenhof 01 ies.jpg|Улица во градот


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница 

Категорија:Емсланд