open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Детето (филм од 1921)

**Детето** (англиски: *The Kid*) - американски филм од 1921 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Џеки Куган (*Jackie Coogan*), Една Пурвианс (*Edna Purviance*) и Хенри Бергман (*Henry Bergman*). 
## Содржина
Една жена (ја игра Пурвианс) се породува и бебето го остава во автомобилот пред богата куќа. Двајца крадци го крадат автомобилот, а потоа, кога го забележуваат бебето, го оставаат на улица. Еден скитник (го игра Чаплин) случајно поминува тука и го наоѓа бебето. Најпрвин, тој се обидува да се ослободи од него, но притиснат од полицаецот, на крајот е принуден да го земе бебето дома и да се грижи за него. Во меѓувреме, мајката на бебето станува голема ѕвезда, која одвреме-навреме им помага на сиромашните. Еднаш, таа доаѓа во сиромашниот кварт и таму го среќава својот син (но, воопшто не претпоставува дека се работи за нејзиното дете), кому му поклонува играчка. Кога детето се разболува, скитникот му кажува на лекарот како го пронашол детето и му ја покажува хартијата со пораката на мајката на детето. Лекарот го пријавува случајот и во домот на скитникот доаѓаат социјалните работници, кои сакаат да го однесат детето во домот за сираци. Скитникот со сета сила се бори со нив и со полицаецот и успева да го земе детето, но тие повеќе не смеат да се вратат дома. Во меѓувреме, мајката на детето повторно доаѓа во сиромашниот кварт и таму го среќава лекарот, кој ѝ ја покажува белешката што ја напишала таа. Скитникот и детето преспиваат во едно евтино преноќиште, каде што сопственикот во весникот ја чита наградата за пронаоѓање на изгубеното дете. Ноќта, тој го грабнува детето и го носи во полициската станица, а утредента доаѓа мајката за да си го земе детето. Очајниот скитник доаѓа пред својот дом и заспива на тротоарот, сонувајќи дека е во рајот. Тогаш, него го буди полицаецот, кој го става во автомобилот и го носи во куќата на мајката на детето. Така, скитникот повторно се среќава со детето.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 1921 година 
Категорија:Црно-бели филмови 
Категорија:Неми филмови 
Категорија:Филмови на Чарли Чаплин 
Категорија:Филмови со Чарли Чаплин 
Категорија:Филмови со Една Пурвианс
Категорија:Филмови со Хенри Бергман
Категорија:Филмски комедии
Ново Женско

**Ново Женско** или **Ново Аврет Хисар** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 15 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 80 метри.

Ново Женско опфаќа површина од 42 квадратни километри.

## Историја

По крајот на Балканските војни, на местото каде денеска се наоѓа селото биле населени грчки бегалци.

## Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 608 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 894 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 837 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 901 жител, во 1971 година имало 819 жители, во 1981 година имало 801 жител, додека во 1991 година имало 760 жител. Денеска, населението на селото е 715 жители.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Долно Дупени

мини
мини
мини

**Успение на Пресвета Богородица**  — македонска православна манастирска црква, главна и единствена црква на тој манастир во ресенското село Долно Дупени.
Црквата се наоѓа над селото, во просторот кој помеѓу мештаните е познат како **Горно Село**. До црквата се доаѓа со пешачење по земјениот шумски пат, во времетраење од околу 30 – 40 минути, почнувајќи од денешната местоположба на селото. Црквата е посветена на Успението Богородично, и како храмова слава го чествува 28 август Изградена е на почетокот на XX век и претставува пример за црковното градителство, сликарство и дрвена резба од тој период. Градбата има трилисна или крстовидна форма, со калоти на јужната, северната и источната страна. Најгоре доминира куполата поставена на осумстран тамбур со четири отвори за прозорци. Влезовите кон црквата се распоредени на западната и северната фасада, а од северната страна кон исток постои и директен влез во олтарниот простор. Внатрешноста на градбата делува доста пространо.
;Икони и ферски
Иконостасот изведен во резба, со отвори за два реда на икони, подигнат е од нивото на наосот со три скалила. Внимание привлекуваат и амвонот или певницата како и владичиниот престол, сите декорорани со дрвена резба. Резбаниот инвентар, според сочуваните натписи, е дело на браќата Нестор и Лазар Алексиеви од село Осој, Дебарско. Работите ги завршиле ви текот на 1908 и 1909 год. Од присутните мотиви на резбаната декорацијата, доминира флоралната стилизирана орнаментика. Сликаните икони на иконостасот се исто така работени во 1909 година и се дела на браќата Крсте и Коста Николови од Лазарополе. Нивни се и големите икони сместени на ѕидовите, јужно и северно од иконостасот, како и иконите на Исус Христос и евангелистите на певницата. Во црквата се наоѓаат и неколку постари икони, кои зборуваат за постарата историја на овој храм.

## Наводи

Категорија:Долно Дупени
Долно Дупени
Категорија:Дела на Дебарската школа
Филозофија на јазикот

**Филозофија на јазикот** —  дел од филозофијата кој особено се интересира за значењето или смислата, за употребата на јазикот, неговото изучување и процесот на негово создавање, неговото разбирање, комуникацијата, толкувањето и преводот, како и односот на јазикот со стварноста. Иако филозофските проблеми кои произлегуваат од јазикот биле предмет на анализа уште од времето на Платон и Ариистотел, како и за време на средновековната филозофија, она што го нарекуваме филозофија на јазикот, како засебно научно поле, е всушност аналитичката традиција која се јавува во ХХ. век, претежно во англосаксонската филозофија. Сепак, континенталната филозофија го нема запоставено јазикот, иако има развиено инаков пристап, третирајќи го јазикот како дел од логиката, или пак поаѓајќи од херменeвтички или семиотички стојалишта.

Оваа дисциплина честопати поаѓа од одредени епистемолошки и метафизички поставки, а е во тесна врска и со филозофијата на духот, логиката, семиотиката и општата лингвистика. Главен проблем кон кој се насочени филозофските размисли, е природата на јазикот, односнот на јазикот со стварноста, проблемот на значењето, и вистината. Особено често прашање е како еден исказ го добива своето значење, односно што му дава смисла на еден исказ, а оттаму што прават јазичните говорници со смислените искази, односно како комуницираат, која е врската помеѓу јазикот и светот. Во континенталната традиција се издвојуваат следниве филозофи кои имаат работено на јазикот: антички филозофи како Платон и Аристотел, Мартин Хајдегер, Жак Дерида, Ханс Гадамер, Вилијам Дилтај итн. Во аналитичката филозофија значителен придонес имаат дадено: Готлоб Фреге, Бертранд Расел, Лудвиг Витгенштајн, Џон Серл, Пол Грајс, Џ. Л. Остин и други.

## Поврзано
* Лудвиг Витгенштајн
* Семиотика
* Лингвистика
* Херменевтика

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Филозофија на јазикот
Категорија:Аналитичка филозофија
Смрдешник

**Смрдешник** или **Кокарџа** (, *Кокарѕа*) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Историја

Селото претставува велепоседнички имот на неколку богати каракачански семејства, кои располагаат со вкупна површина од 5.600 декари обработлива земја. Ова мало село во минатото било населено со македонско население, но тоа се иселило во соседното село Женско.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 43 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 49 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 62 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 49 жители, во 1971 година имало 33 жители, во 1981 година имало 66 жители, додека во 1991 година имало 70 жител.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Црква „Св. Атанасиј“ - Долно Дупени

**Свети Атанасиј**  — македонска православна црква во ресенското село Долно Дупени.
Црквата се наоѓа на 2 километра источно од селото.  Во нејзината непосредна околина, низ обраснатиот предел, се распознаваат остатоци од темели на објекти, како и стари гробови. Храмот претставува едноставна
градба, со ѕидови од необработен фугиран камен и полукружна апсида на источната страна. Само околу јужниот влез во наосот, вградени се обработени камени блокови, кои го формираат полукружно засведениот премин. Внатрешноста од наосот, јужниот и северниот ѕид прекриена е со ѕидно сликарство. Според натписот над јужниот влез од внатрешната страна, живописот е датиран во 1864 година. Истите непознати мајстори во
таа прилика ги насликале и ѕидовите во олтарниот простор како и западниот дел од црквата, односно нартексот. На многу места, под сликарството нанесено во 19 век, најповеќе на местата каде се одлуштени парченца од живопис, се наѕираат остатоци од постар слој на сликарство. Ова постаро сликарство, кое според стилските каралктеристики најверојатно потекнува од 17 век, најзабележливо е на источниот ѕид од олтарниот простор. Импровизираниот иконостас, составен е од икони изработени во различни временски периоди и тоа од 17, XVIII и XIX век. Најголем дел од иконите потекнуваат од периодот на поствизантиското сликарство и тие можат да се поврзат со постариот слој на ѕидно сликарство во црквата.

## Наводи

Категорија:Долно Дупени
Долно Дупени
Категорија:Дела на Линотопската школа
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Долно Дупени

**Свети Архангел Михаил** — главна селска црква во селото Долно Дупени, Општина Ресен, Македонија.

Се наоѓа во источниот дел на селото. Во кругот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.

Се претпоставува дека потекнува од крајот на  или почетокот на , обновена во 1883 година на стари темели.

Црквата е посветена на споменот на чудата на Св. Архангел Михаил. Прославувањето на овој празник, кое се случува на 19 септември, претставува истовремено и селска слава.

## Градба

Храмот претставува еднокорабна градба со полукружна апсида и влез од јужната страна. Според податоците црквата е изградена на старо култно место во 1883 година. Во поново време сите надворешни ѕидови се измалтерисани, а врз западната и делумно северната фасада се прилепени неколку помошни простории.

### Фрескоживопис

Во внатрешноста на црквата, ѕидно сликарство има само зад владичиниот престол во средишниот дел, а во олтарниот простор во нишата од жртвеникот и главната апсидна конха. Тоа потекнува од 1894 година, односно од периодот кога населбата полека од положбата на некогашното Горно Село постепено се префрла на денешната местоположба.

### Иконостас

Олтарната преграда е со два реда на икони изработени од истиот мајстор што го работел ѕидното сликарство. Според испишаните години и тие потекнуваат, заедно со изработката на целиот иконостас во 1894 година.

## Поврзано

* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Долно Дупени

## Галерија


Податотека:Викиекспедиција Преспа 178.jpg|Камбанаријата на црквата, која служи и како влез
Податотека:Викиекспедиција Преспа 179.jpg|Дел од гробиштата со црквата
Податотека:Викиекспедиција Преспа 181.jpg|Гробиштата на црквата со камбанаријата
Податотека:Викиекспедиција Преспа 182.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Викиекспедиција Преспа 183.jpg|Апсидата на црквата


## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Долно Дупени
Долно Дупени
Владаја

**Владаја** (, *Акритас*; до 1926&nbsp;г. *Βλαδάγια*, *Владаја*) — село во Дојранско, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 20 километри северозападно од градот Кукуш, на 3 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 173 метри.

Зафаќа површина од .

Полето на селото, наречено Владајско Поле, се наоѓа преку границата, во атарот на с.&nbsp;Сретеново, Општина Дојран.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Владаја се состоела од 50 семејства и 264 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Владаја* имало 150 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 232 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано како напуштено село без жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1926 година, селото било преименувано во Акритас.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 293 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 522 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 417 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 381 жител, во 1971 година имало 328 жители, во 1981 година имало 253 жители, додека во 1991 година имало 263 жители. Денеска, населението на селото е 245 жители.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Ѓорѓи“ од 1884 г., прогласена за споменик на културата. 
* „Св. Антониј“ од 1888 г.

## Личности
;Родени во Владаја
* Ване Колев (1885 - ?)
* Језекил Дервиски (р. 1938)
*  Кирил Митев (? - 1913)
* Свештеник Христов

## Наводи

Категорија:Кукуш
Категорија:Дојрански села
Сурлово

**Сурлово** или **Сурлево** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 21 километри југозападно од градот Кукуш, на 4 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 276 метри.

Сурлово опфаќа површина од 30 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Саламаново се состоело од 86 семејства и 104 жители муслимани и 127 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Сурлово* имало 260 жители Македонци и 200 Турци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 255 Македонци и работело егзархиско училиште..

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. На нивно место се населуваат македонски патријаршистички семејства од селото Зубово, струмичко. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано 346 жители додека на пописот од 1920 година биле регистрирани 528 жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Според Тодор Симовски околу 110 македонски семејства заминале во Струмица и Струмичко, додека 40 заминале во Петрич, Бугарија.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Амаранда.

## Демографија

Пред почетокот на Балканските војни, во Сурлово живееле 325 Македонци (под Егзархијата) и 178 Турци. По војната, ситуацијата драстично се променила, кадешто Македонците егзархисти го напуштиле селото, а на негово место се населиле Македонци патријаршисти и муслимани, односно имало 383 патријаршисти и 396 муслимани. Во 1920 година е забележано со 528 жители, но со заминувањето на муслиманското население во Турција и на дел од патријаршиското македонско население во Бугарија и СХС, веќе во 1923 година пристигнуваат 314 нови грчки бегалци.

До 1928 година во селото се населиле уште 292 бегалци., така селото се зголемило на 621 жител, додека во 1940 година селото броело 847 жители. Доселените луѓе воделе потекло од:

● Источна Тракија: 43%

● Мала Азија: 1%

● Понт: 6%

● Кавказ: 50%

Селото во пописот од 1951 година броело 527 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 676 жители, во 1971 година имало 551 жител, во 1981 година имало 468 жители, додека во 1991 година имало 471 жител. Денеска, населението на селото е 408 жители.

## Личности
;Родени во Сурлово
* Мито Аризанов
* Никола Стојанов
* Стојан Стојков (1879 - ?)

## Наводи

Категорија:Кукуш
La Macédoine et sa Population Chrétienne

**„''La Macédoine et sa Population Chrétienne''“** (во превод на ) — дело отпечетано на француски јазик во 1905 г. во Париз. Автор на книгата е поранешниот секретар на Бугарската егзархија Димитар Мишев, кој на неа се води под псевдонимот Бранков ().

Книгата претставува подробен статистички попис на населените места во Македонија во своите пошироки тогашни граници. Даддени се податоци за бројот на населението, етничката и вероисповедна припадност на христијанското население, како и за присуството на христијански училишта (бугарски, грчки, српски и влашки), со бројот на учители и ученици. Делото дава добар преглед на црковно-образовната поделеност на македонското население, растргнато меѓу споменатите странски пропаганди, каде, во духот на својата егзархиска агенда и воспитание, Мишев, претежно заради политички причини и заради неговото учество во бугарската егзархија ги обележал сите Македонци како Бугари. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“ е втората обемна статистика на населението на Македонија од бугарски автор, по капиталното дело на Васил К’нчов од 1900 г. насловено како „Македонија. Етнографија и статистика“.

Во моментот на објавување на делото, дел од информациите за Кумановската, Паланечката и Кочанската каза веќе не биле актуелни поради активизирањето на српската пропаганда, каде дел од селата биле преземени од егзархијата.

## Наводи

Категорија:Книги на француски јазик
Категорија:Книги за Македонија
Категорија:Книги од 1905 година
Категорија:Историја на македонскиот народ
Категорија:Демографија на Македонија
Категорија:Бугарска пропаганда во Македонија
Спиро Олчев

**Спиро Олчев** (, Ресенско,  - , ) — македонски револуционер, деец на ВМОРО и ресенски војвода.

## Животопис
мини|Спиро Олчев
Олчев е роден на 25 декември 1870 година во Дрмени, Ресенско, во Османлиското Царство. Брат му Христо Олчев бил книжар во Софија. Четврти клас гимназија завршил во Софија. Бил војвода на селска чета од родното место за време на Илинденското востание. Во Грција бил затворен од грчките власти, од каде пребегнал за Софија. Потоа во 1905 година пак се вратил во родниот крај.
Во Битола отворил книжарница која постоела сè до доаѓањето на Србите во Вардарска Македонија во 1912 година. Починал на 23 април 1954 година во Софија.

## Наводи

Категорија:Македонски војводи
Категорија:Луѓе од Дрмени
Категорија:Дејци на ВМОРО
Категорија:Македонски преселници во Софија
Стефан Мешков

**Стефан Мешков** наречен **Маврото**, е македонски револуционер, ресенски војвода на ВМОРО.

## Животопис
Мешков е роден во 1884 година во Охрид, во Османлиското Царство, денес Република Македонија. Бил војвода на чета од селото Евла, Ресенско, за време на Илинденското востание. По востанието, Мешков заминува за Кнежевство Бугарија. Во текот на месец јули таа година, се приклучил како четник кај Славејко Арсов.

Стефан Мешков загинал на 9 јули 1904 година во судир со турската војска во месноста Горно Ѓуѓанци, Кратовско.

## Наводи

Категорија:Македонски војводи
Категорија:Луѓе од Охрид
Категорија:Дејци на ВМОРО
Наум Златарев

**Наум Златарев**  или **Златаров** со псевдоними **Анибал** и **Кругер** е македонски револуционер, деец на ВМОРО.

## Животопис
Наум Златарев е роден во 1874 година во Охрид, тогашна Османлиско Царство. Брат е на Иван Златарев. Завршил прогимназија, а по професија бил златар. Од 1902 година е член на околискиот комитет на ВМОРО во Охрид. На Смилевскиот конгрес во 1903 година е избран за советник на Горското началство на Охридскиот револуционерен реон. За време на Илинденското востание во 1903 година е реонски началник. Ранет е на 31 август 1903 година во судир со турскиот аскер во месноста Грмешница. Фатен е и убиен на патот меѓу Ресен и Охрид.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Охрид
Категорија:Дејци на ВМОРО
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Учесници во Илинденското востание
Категорија:Македонски војводи
Црква „Св. Марина“ - Света Марина (стара црква)

**„Света Марина“** () — православна црква во селото Света Марина во Берско, Егејска Македонија. Припаѓа на Берско-негушко-камбаниската епархија на Вселенската патријаршија.

Црквата е изградена во 1700 г. во старото село, 2 км источно од новото. Претставува еднокорабна базилика со полукружна надворешна апсида, широка припрата-женска црква и трем на јужната и западната страна. Во северозападниот агол на црквата има нов ѕвонарник. Живописите во црквата се од XVIII век. Иконите се изработени во XIX век, а крстот е резбан. Црквата е прогласена за историски споменик на 19 јули 1985 г.

## Фрески

Agia Marina Fresco Cherub.jpg | Херувим 
Agia Marina Fresco Martyrdom Detail.jpg | Детаљ од „Мачеништвото на Света Марина“
Agia Marina Fresco Martyrdom.jpg | „Мачеништвото на Света Марина“ 
Agia Marina Fresco Paul Apostle.jpg | Апостол Павле
Agia Marina Fresco Prothesis Christ.jpg | Христос во жртвеникот
Agia Marina Fresco Prothesis.jpg | Детаљ од жртвеникот
Agia Marina Fresco South Wall.jpg | Детаљ од јужниот ѕид на припратата
Agia Marina Fresco Zosimas.jpg | Свети Зосим 


## Поврзано
* Црква „Св. Марина“ — новата црква од 1936 г.

## Наводи

## Надворешни врски
*  

Марина, Света Марина
Категорија:Цркви во Берско-негушко-камбаниската епархија
Категорија:Споменици на културата во Бер (општина)
Света Марина, Стара
Категорија:Појавено во 1700 година
Вардино (Кукушко)

**Вардино** (, *Лимнотопос*, до 1927 г. *Βάρδενο*, *Вардено*) — село во областа Бојмија, Гевгелиско, а денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во Егејска Македонија, Грција. Населението брои 57 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото Бајалци е сместено во рамничарскиот предел на јужниот раб на Гевгелиско-валандовската котлина односно во историско-географската и етнографска област Бојмија, во долното течение од левата страна на реката Вардар. Се наоѓа западно од градот Кукуш и е на оддалеченост од педесетина километри од Солун, крај главниот пат и железничката пруга кои водат од  Солун за Скопје (Е-75) . Селото Вардино е расположено на надморска височина од 40 метри.

## Историја
Во минатото, селото Вардино било населено исклучително со македонско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 60, Бранков го запишал со 64 жители - Македонци, додека Милоевиќ го води со 5 македонски куќи и 7 домови на Роми муслимани. Во 1923 - 1924 година, тука биле сместени поголем број на бегалски семејства од Понд и Источна Тракија.

## Стопанство
Земјиштето кое се наоѓа во алувијалната рамнина на Вардар е многу плодно. Главни производи на населението се жито и памук.

## Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 54 жители, додека во 1920 година Вардино имало 79 жители, кои всушност биле преселеници. Со населувањето на бегалски семејства во Кавказ и Понд, бројот на жителите во 1928 нараснува на 248, во 1940 имало 224, во 1951 на 172, во 1961 на 205, за да опадне во 1971 на 161, во 1981 на 146+, а во 1991 на 121 жител.

## Иселеништво
По уништувањето на селото во Балканските војни од страна на грчката војска, најголемиот број од македонското население се иселило во Бугарија, а извесен број семејства се сместиле во Гевгелија.

## Самоуправа и политика

## Наводи

Категорија:Пајонија (општина)
Категорија:Гевгелиски села
Филозофија на правото

**Филозофија на правото **е дел од филозофијата и јуриспруденцијата кој ги проучува основните прашања поврзани со правото и правните системи, како „што е правото?“, „кои се критериумите за правна валидност?“, „која е врската помеѓу правото и моралот?“ итн. Се разликуваат два вида на јуриспруденција или правна наука кои соодвествуваат со главните филозофски гледишта за правото: аналитичката и нормативната јуриспруденција.

„Главната цел на аналитичката јуриспруденција отсекогаш била да ја изнајде разликата помеѓу правото како систем од норми и другите нормативни системи, како што се етичките“. Прашањето на кое најголем дел од филозофите на правото го насочуваат своето внимание е *Што е правото? *Неколку различни мисловни школи имаат дадено разновидни одговори: теоријата за природно право, правниот позитивизам и правниот реализам. Покрај аналитичката јуриспруденција, правната филозофија се занимава и со нормативни теории на правото. „Нормативната јуриспруденција подразбира нормативни, вредносни и обврзувачки прашања за правото.“ На пример, *Која е целта на правото? Врз кои етички и политички теории е заснован поимот на правото?* Три приоди се актуелни во современата етичка и политичка филозофија: утилитаризмот (според кој законите треба да бидат така составени што ќе создаваат најдобри последици), деонтологијата (законите требаат да ја штитат поединечната автономија, слободата и правата) и доблесните етики (законите требат да ги одразуваат доблестите на најдобрите граѓани).

## Наводи

Категорија:Филозофија на правото
Категорија:Општествена филозофија
Делчевски манастир

**Делчевски манастир** (**Св. Богородица Балаклија**) — македонски православен манастирски комплекс во подножјето на планината Голак во непосредна близина на градот Делчево. Единствен по специфичниот амбиент.

## Опис
Околината на самиот манастир, со своите специфични камени форми придонеле уште од дамнина тука да постои светилиште. Сегашниот изглед манастирскиот комплекс го добил некаде на почетокот на 20 век кога бил изграден манастирот но со слаб квалитет. Подоцна на крајот на векот, повротно била покрената иницијатива за возобнување на целиот мананстирки комлекс. Како иницијатор и ктитор се јавил поранешниот македонски премиер и жител на Делчево, Љубчо Георгиевски. 
Манастирот е доста омилено излетничко место за делчевчани и е доста посетен. Низ целиот комплекс се наоѓаат дрвени летниковци.
Манастирот бил и мета на грабеж, кога за првпат бил ограбен на крајот на февруари. Биле украдени 3 икони и пари.

## Објекти
;Црква „Св. Богородица Балаклија“

Главната манастирска црква е посветена на Пресвета Богородица, односно за животоносниот извор. Црквата била во 1915 година, од слаб материјал. На 6 јуни 1999 година повторно бил осветен и поставен камен темелник од страна на тогашниот Митрополит Брегалнички Стефан и црквата од темел е изградена повторно од цврст материјал. Осветена била на 19 септември 1999 година исто така од тогапшниот Митрополит Брегалнички Стефан. Иконите и фрескоживописот се од зографот Драган Ристевски од Охрид.

;Црква „Покров на Пресвета Богородица“

Втората и помалата црква е посветена на Покровот на Пресвета Богородица. Изградена е во 1920 година и целосно возобновена во 1990 година. Не е осветенаи нема фрескоживопис и икони.

;Конаци 
Спроти главната манастирска црква се наоѓаат конаци со прекрасна камена фасада. Конаците имаат пространа тераса која пружа прекрасен поглед на градот.

## Галерија


Податотека:Sv. Bogorodica - Balaklija vo Delčevo (14).JPG|Главната манастирска црква
Податотека:Sv. Bogorodica - Balaklija vo Delčevo (4).JPG|Внатрешноста на главната манастирска црква
Податотека:Pokrov na Presveta Bogorodica vo Delčevo (2).JPG|Црквата „Покров на Пресвета Богородица“
Податотека:Delčevski Manastir (8).JPG|Карпестите формации низ манастирскиот двор
Податотека:Delčevski Manastir (17).JPG|Летниковец
Податотека:Delčevski Manastir (33).JPG|Конаците
Податотека:Delčevski Manastir (28).JPG|Летниковец



## Наводи

*
Категорија:Манастири во Делчевското архијерејско намесништво
Восово

**Восово** (, *Сфиќа*; до 1926 година: *Βόσσοβα*, *Восова*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено повеќе од 20 километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 600 метри. Површината на селскиот атар изнесува 25 квадратни километри.

Селото е сместено на западните падини на планината Шапка.

## Историја
Селото било преименувано во текот на 1926 година кога му било доделено името Сфиќа (*Σφηκιά*).

## Стопанство

Селаните поседуваат само малку земја околу селото, бидејќи поголемиот дел од атарот на селото се во сопственост на еден муслимански велепоседник. Главно се одгледува тутун и малку пченица, а голем дел од населението чува и стока.

## Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Весово (Вешова)* живееле 255 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Весово (Вешова)* (Vessovo, Vechova) имало 255 Грци.

Во 1910 година во *Везова* (Βέζοβα) имало 255 жители. Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.

На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.

Во пописот од 1913 година селото било забележано со 655 (што значи дека било многу поголемо отколку што го забележал К’нчов). Во 1920 година Восово имало 469, во 1928 година 536, во 1940 година 661, во 1951 година 669, во 1961 година 842, во 1971 година 634, во 1981 година 521, а во 1991 година 565 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 473 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 382 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Македонида со седиште во селото Боштани, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Восово, во кој Восово е единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Куково (појаснување)

**Куково** може да се однесува на следниве места:

* Куково — село во Општина Пробиштип, Македонија
* Куково (Берско) — село во Берско, Егејска Македонија
Санисајд (филм од 1919)

**Санисајд** (англиски: *Sunnyside*) - американски филм од 1919 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е истовремено и продуцент, автор на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (*Edna Purviance*).  
## Содржина
Во филмот, Чаплин глуми работник на една фарма во селото Санисајд. Истовремено, тој работи и во хотелот, кој го раководи сопственикот на фармата. Секое утро, уште во четири часот, тој мора да оди на работа при што настојува да ја „украде“ секоја минута. Сопственикот на фармата постојано го тепа работникот, кој мора дури и да јаде „од нога“ (на пример, шолјата за кафе ја става под вимето на кравата, кокошката ја става на тавата за да снесе јајце итн.). Во недела, додека сите одат во црквата, тој мора да ги пасе кравите, но додека тој занесено ја чита Библијата, кравите му бегаат во селото и влегуваат во куќите и во црквата. Тој влегува во црквата за да ги избрка кравите, по што излегува јавајќи една крава, но паѓа од мостот. Додека лежи без свест, работникот сонува самовили, кои играат и го канат да им се придружи.

Работникот е вљубен во селската девојка (ја игра Пурвианс), на која ѝ подарува прстен, но него не го сака нејзиниот татко. Работите се влошуваат кога еден ден, пред хотелот се случува сообраќајна незгода во која е повреден еден млад човек од градот. Тој започнува да ѝ се додоворува на девојката. За да си ја поврати својата љубена, работникот се труди да го имитира граѓанинот, но безуспешно: таа му го враќа прстенот назад. На крајот од филмот, градското момче го напушта селото, а работникот ја добива саканата девојка.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 1919 година
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Неми филмови
Категорија:Филмови на Чарли Чаплин
Категорија:Филмови со Чарли Чаплин
Категорија:Филмови со Една Пурвианс
Категорија:Филмски комедии
Црковјани

**Црковјани** може да се однесува на следниве населени места во Егејска Македонија:

* Црковјани (грч. *Микра Санта*) — село во општината Бер;
* Црковјани или Црковени (грч. *Еклисиохори* или *Клисохори*) — село во општината Воден.
Ново Русилово

**Ново Русилово** (, *Неја Ксантогија*) — новоизградено село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението е македонско, преселено од старото село Русилово.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 2-3 км северно од старото Русилово и 4 км североисточно од Острово. Лежи на надморска височина од 570 м.

## Историја
Селото Русилово (Старо Русилово) настрадало во Граѓанската војна, поради што неколку семејства и поединци морале да се преселат во Р Македонија. По војната започнало иселување во Воден. Во 1950-те жителите постепено почнале да го основаат Ново Русилово на 2-3 км од старото и да го напуштаат дотогашното село.

Старото село е напуштено во 1980-тите, а населението е преселено во денешното, поради поповолната местоположба (крај патот од Воден за Суровичево и Лерин)

## Население
Како нова населба, Ново Русилово за првпат се јавува во пописот од 1991 г.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Острово, каде спаѓаат и гратчето Острово и селата Друшка, Кадрево и Русилово.

## Наводи

Категорија:Воден
Винкс Клуб

„**Винкс Клуб**“ () ― италијанск-американска анимирана серија, којшто дебитираше на 28 јануари 2004 г. по Rаi Duе. Засега се планирани 7 сезони, како и три успешни долгометражни филмови на 3D: „Тајната на изгубеното кралство“ – 2007 г. и „Винкс 3D: магичен авантура“ – 2010 г., и „Мистерија од длабочините“ - 2014 г., како и 4 специјални епизоди – нови верзии на некој од сериите од 1 и 2 сезона по американскиот канал Nickеlodеon и саботните утрински цртани канали 4Kids TV (каналите FOX) и The CW4Kids (каналите The CW).

## Ликови
* **Блум** – самовила на змејскиот оган. Првично е од планетата Земја од едно гратче Гарденија, но скоро се разбира дека таа е последната принцеза на планетата Домино.
* **Стела** – самовила на сјајното сонце. Таа е актуелната принцеза на планетата Соларија.
* **Флора** – самовила на природата. Таа доаѓа од планетата Линфеја.
* **Муза** – самовила на музиката. Таа доаѓа од планетата Мелоди.
* **Техна** – самовила на технологијата. Таа доаѓа од планетата Зинеф.
* **Лејла** – самовила на брановите. Таа е актуелната принцеза на планетата Андрос.

## Синхронизации

### Македонска синхронизација

* Сезоне 1-8 и специјалитети се емитува на Сител ТВ.

Глумци: Бисера Самарџиева, Зорица Панчиќ, Елизабета Клинчаревска, Стефанија Начевска, Криси Тимовска, Тони Денковски, Дарко Велиќ, Сашка Димитровска, Трајанка Илиева.

Техничка екипа: Никола Китановски, Дамир Илиевски, Никола Белковски, Мартин Горгиевски, Бранко Попчевски.

* Сезона 5 се емитува на Канал 5 Телевизија со нова синхронизација и назив *Клубот Винкс*.

Глумци: Емилиа Гиевска, Кристина Тасева, Ана Аврамоска, Катарина Вељановска, Христина Ѓорѓиевска, Андреј Серафимовски, Дарко Велиќ.

Сниматели: Марио Рудан, Стевче Грозданов.

Аудио видео обработка: Зоран Рудан Цеки.

Обработка: студио Целофан.

### Српска синхронизација

* Сезоне 1-3 се емитува на ТВ Ултра.

Глумци: Јелена Стојиљковиќ, Маријана Аранѓеловиќ, Александра Ширкиќ, Јелена Ѓорѓевиќ Поповиќ, Бојана Стефановиќ, Снежана Јеремиќ Нешковиќ, Наташа Балог, Александра Ѓуриќ, Милан Антониќ, Марко Марковиќ, Жељко Алексиќ, Радован Вујовиќ, Срђан Јовановиќ, Синиша Убовиќ, Ана Марковиќ, Софија Јеремиќ, Јована Мишковиќ, Сандра Спасовски.

Обработка: студио Лаудворкс

* Сезона 4 се емитува само во Србија.
* Сезона 5 се емитува само во Србија.
* Сезона 6 се емитува само во Србија.
* Сезона 7 се премиерно емитува 2015 само во Србија. Во Македонија е достапна 2017 на ТВ Мини.

Глумци: Бојана Тушуп, Софија Јеремиќ, Маријана Аранѓеловиќ, Миомира Драгиќевиќ, Даница Тодоровиќ, Наташа Аксентијевиќ, Ѓорѓе Симиќ, Владимир Василиќ, Зоран Стојиќ, Предраг Дамњановиќ.

Обработка: Хепи телевизија

* Сезона 8 се емитува само во Србија.

## Наводи

Категорија:Телевизиски серии
Категорија:Анимирани телевизиски серии
Павле Наумов

**Павле Наумов** е  македонски револуционер, кичевски реонски војвода на ВМОРО.

## Животопис
мини|Српски превод на писмото што војводата Павле Наумов им го испратил на луѓето од село Тополчани, во кое вели дека не се ни Срби, ни Бугари, ни Грци, туку Македонци. (Битола, 28 јануари 1907)
Павле Наумов е роден во 1883 година во велешкото село Ораовец, тогаш дел од Османлиското Царство. Брат е на војводата Иван Наумов Алабакот. Како член на ВМОРО, учествувал во Илинденското востание во 1903 година, во реонот на Крушево.

По востанието, заминал во Бугарија, а во Македонија се вратил како четник во мај 1904 година. Бил ранет во една битка, и заминал на лекување во Софија. Во Македонија повторно се вратил со четата на војводата Крсто Љондев. Присуствувал на конгресот на ВМОРО на Битолскиот револуционерен округ во 1907 година. Од конгресот бил назначен за реонски војвода на Организацијата во Кичевско.

## Наводи

Дејци на ВМОРО
Категорија:Македонски војводи
Категорија:Ораовец
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Учесници во Илинденското востание
Колибалар

**Колибалар** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 14 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро и на падините на планината Градешко Тепе. Селото се наоѓа на надморска височина од 368 метри.

## Историја

Оваа мала колибарска населба во минатото била населена со турско муслиманско население.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Химадио.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 62 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 161 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 127 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 210 жители, во 1971 година имало 101 жител, во 1981 година имало 13 жители, додека во 1991 година имало 11 жители. Денеска, населението на селото е 46 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Фараон

**Фараон** — владетел на египетската држава. Фараоните имале најмногу поддршка од своите свештеници и од војската. Се верувало дека по смртта, фараонот ќе продолжи да живее во задгробниот  живот. Поради тоа, фараоните биле погребувани со најразлични предмети и храна. Многу често, на некои слики се претставени фараоните со нивните жени, како и со некои божици или богови.

## Фараонот како тема во уметноста и во популарната култура
* „Пошла прва камила, пошла втора камила“ — песна на македонскиот писател Славко Јаневски од 1967 година.
* „Танцот на фараонот“ (англиски: *Pharaoh's Dance*) — композиција на американскиот џез-музичар Мајлс Дејвис (*Miles Davis*) од 1969 година.
* „Фараон“ (полски: *Faraon*) — полски филм од 1966 година во режија на Јежи Кавалерович (*Jerzy Kawalerowicz*).

## Наводи
Сиќа (Берско)

**Сиќа** или **Сикија** (, книжевно: *Συκέα*, *Сикеа*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е оддалечено околу пет километри југоисточно од селото Палатич и 20 километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 330 метри.

Селскиот атар зафаќа површина од 14 квадратни километри. Сместено е во најсеверните падини на планината Шапка.

## Историја

Селото уште од порано било населено со чисто грчко население.

## Стопанство

Селото е полупланинско, поради што населението главно произведува пченица, компири, а делумно се занимава и со сточарство.

## Население

Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“. На пописот во 1912 година селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.

Со пописот од 1913 година селото било забележано со 91, во 1920 година со 123, а во 1928 година со 168 жители, од кои само еден бегалец. Во 1940 година имало 261, во 1951 година 427, во 1961 година 511, во 1971 година 325, во 1981 година 386, а во 1991 година 377 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 283 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 278 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Кутлеш со седиште во гратчето Кутлеш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Сикија, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Кочан (Кукушко)

**Кочан** или **Кочана** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на планината Круша над Серско Поле и во практика селото се наоѓа во Серскиот округ, не во Кукушко. Кочан се наоѓа на југозападната страна од градот Сер, меѓу селата Равна, Лахана и  Орлјак.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кочан се состоело од 45 семејства и 200 жители Македонци и 320 Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Кочан * имало 300 жители Турци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 680 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 171 жител. Големата разлика меѓу населението од двата пописа било поради тоа што селото настрадало во текот на Првата светска војна.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Ризана.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 185 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 214 жители. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови.

Селото во пописот од 1951 година не било евидентирано, на пописот од 1961 година, во селото живееле 92 жители, во 1971 година имало 223 жители, во 1981 година имало 112 жители, додека во 1991 година имало 102 жители. Денеска, населението на селото е 107 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Кавасила

**Кавасила** или **Кавашла** () — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа речиси на половина пат од градот Бер за градот Гида, крај самиот главен пат, на надморска височина од 17 метри.

Сместено е во областа Урумлак, на 14 километри југозападно од Гиза и на 12 километри североисточнод Бер.

## Историја

Селото не е воопшто споменато од К’нчов и од Бранков, но најверојатно неговото население имало грчко потекло.

## Стопанство

Населението главно се занимава со земјоделство, произведувајќи големи количества памук, пченица и други земјоделски производи.

Голем дел од обработливите површини се добиени по извршните мелиорации во околината, а дел од нивите и се наводнуваат.

## Население

Во пописот од 1913 година селото било забележано со 139, а во 1920 година со 164 жители. По 1923 година, тука биле сместени и 79 бегалци. Во 1928 година селото имало 190 жители, во 1940 година 354 (подоцна тука биле сместени и други бегалски семејства). Во 1951 година биле попишани 633, во 1961 година 739, во 1971 година 678, во 1981 година 868, а во 1991 година 792 жители. Релативниот пораст на населението се должи на извршените мелиорации по 1933 година, на исушувањето на Ениџевардарското Блато и на облагодарувањето на обработливите површини, кои се многу плодни и се наводнуваат.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 78 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 17 жители.

## Знаменитости
* Црква „Св. Димитриј“

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кавасила, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Гида
Ново Скилич

**Ново Скилич** (, *Калохори*; до 1970 година: *Нео Скилици*, *Ново Скилици*) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на осум километри западно од градот Гида, крај самиот главен пат од Гида за градот Бер, на надморска височина од 20 метри.

Сместено е во областа Урумлак.

## Историја

Селото претставува потполно нова бегалска населба подигната по 1928 година, во која биле сместени бегалски семејства. Првпат е забележено со пописот во 1940 година. Во 1928 година биле сместени 25 бегалски семејства со вкупно 95 жители..

По основањето на селото Ново Скилич, старото село Скилич започнало да се нарекува Старо Скилич. Во 1970 година, Ново Скилич е преименувано во Калохори (*Καλοχώρι*).

## Стопанство

Како и во другите села во ова подрачје, и во Ново Скилич се произведува памук, шеќерна репка и пченица.

Голем дел од обработливите површини се добиени по извршните мелиорации во околината, а дел од нивите и се наводнуваат.

## Население

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Скилич (Шкиличи)*, Берска каза, живееле 80 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел дека во *Скилич Шкиличи* (Skilitch Chkilitchi) живееле 75 Грци.

Првпат селото е споменато со пописот од 1940 година, кога биле забележани 271 жител. Во 1951 година биле попишани 294, во 1961 година 353, во 1971 година 296, во 1981 година 321, а во 1991 година 283 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 242 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 232 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пископи, во кој покрај селото Ново Скилич се наоѓа и селото Пископи.

## Наводи

Категорија:Гида
Волерсхаузен

**Волерсхаузен** () — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.

## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Гетинген (округ)
Гиболдехаузен (општинска заедница)

мини|Панорамски поглед кон Гиболдехаузен
**Гиболдехаузен** () — општинска заедница во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е Гиболдехаузен.
мини|Грб на Гиболдехаузен
Општинската заедница Гиболдехаузен се состои од следниве општини:

# Билсхаузен
# Бодензе
# Гиболдехаузен
# Кребек
# Обернфелд
# Румшпринге
# Ролсхаузен
# Ридерсхаузен
# Волбрандсхаузен
# Волерсхаузен

Категорија:Општински заедници во Долна Саксонија