Јосиф Вринга

**Joseph Bringas** — важен византиски евнух службеник во периодот на владеењето на Константин VII (945–959) и царот Роман II (959–963), кад служел како главен советник и регент. идејќи неуспешн се спротивставил на доаѓањето на власт на Никифор II во 963 година, тој бил протеран во манастир, каде починал во 965 година.

## Животопис

Современикот историчар Лав Ѓаконот запишал дека Вринга потекнува од Пафлагонија. Тој постепено се изигнувал во царската служба до ранкот на *[[патрикиј]]* и дворското место *[[препозит]]*. Царот Константин VII го назначил првично како *[[сакеларииј]]* а подоцна и како *[[друнгариј]]* (адмирал) на царската флота, позиција која ја имал во периодот кога починал царот. Кога синот на царот Константин VII, Роман, седнал на престолот, тој го назначил Вринга за негов *[[паракоимомен]]*. Младиот византиски цар сакал да го минува времето во лов, и поголемиот дел од државните работи му ги препуштил на Вринга. Во ова својство, Вринга разоткрил заговор против Роман предводен од група на благородници поврзани со *[[магистрат]]от* Василиј Петеин. Заговорниците биле уапсени, измачуани и протерани, но повеќето од нив, со исклучок на Петеин, биле повикани наад.

Кога царрот Роман II починал ненадејно на 15 март 963 година, оставајчи ги синовите Василиј II и Константин VIII (пет и две или три години), го поставил Вринга како *де факто* владетел на државата, иако според традицијата, царицата Теофано била назначена за регент. Теофано не му верувала на Вринга, сепак, моќниот  *паракоимомен* имал и други непријатели: неговиот претходник и соперник, Василиј Лакапин, и успешниот и нашироко познат војсководец Никифор Фока, кој штотуку се вратил од неговото освојување на Критскиот емират и успешните грабежи на Киликија и Сирија, што довео до грабеж и на главниот град на Хамданидите, Алеп.

Фока го посетил главниот град и го прославил својот триумф во април 963 година, но го обвинил Вринга дека заговара против него, и побарал заштита во Аја Софија. Таму тој ја стекнал поддршката на Цариградскиот патријарх, Полиевкт, и со негова поддршка бил повторно поставен за војсководец на истокот, и покрај противењата на Вринга. Вринга се обратил до Маријан Аргир, војсководец на западот, и му го понудил византискиот престол.Во исто време, му пишал на *[[стратег]]от* на Анадолија Јован I, внукот на Фока и еден од најважните генерали, нудејќи му го местото на Фока. Наместо тоа, Цимискиј му го покажал писмото на Фока и го бнатерал да дејствува. Војската на Фока го прогласила за цар на 2 јули 963 година, по што се упатил кон Цариград. Во главниот град, донел војска, ги запленил сите бродови за да спречи преминување на Босфор од страна на бунтовниците, дури и го земал како заложник таткото на Никифор, Варда Фока. Сепак населението во градот, го поддржало бунтот, и како што наближувале бунтовниците, се кренале против Вринговата армија, поддржани од патријархот и Василиј Лакапин, кои наводно вооружиле 3.000 нивни поддржувачи и ги пратиле да се борат.

Судирите на улиците траеле три дена, и на крајот, победиле поддржувачите на Фока. Вринга бил приморан да пребегне во Аја Софија барајќи заштита, дидека пак Василиј Лакапин го певзел местото *паракоимомен* и го пречекал Никиор ока во градот, каде бил крунисан за цар на 16 август. Вринга првично бил протеран во Пафлагонија, и подоцна во аскетскиот манастир во Питија близу Никомедија, каде починал во 965 година.

## Наводи

## Извори

*
*
*
*
*

Категорија:Починати во 965 година
Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византиски адмирали
Категорија:Византиски службеници
Категорија:Родени во непозната година