open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Хериски тепих

мини|Антички Хериски тепих Серапи
**Хериските теписи** биле персиски килими од областа Херис во северозападен Иран, североисточно од Тебриз. Ваквите килими биле произведувани во истоименото село на падините на планината Сабалан. Хериските теписи се издржливи и можат да траат со генерации. Примери од вакви теписи од 19 век често се наоѓаат на продажба од страна на големите аукциски куќи во Соединетите Американски Држави и Европа. Делумно причината за цврстината на Хериските теписи е тоа што планината Сабалан се наоѓа на големо наоѓалиште на бакар. Трагите од бакар во водата за пиење на овците произведуваат висококвалитетна волна која е многу поотпорна од волната од други области. Овој вид на тепих е единствениот тепих во светот каде што се ткаат приказни од старите времиња.

Ткајачите на теписи од Херис често ги изработувале во геометриски, смели шари со голем медалјон што доминира во средината. Ваквите дизајни биле традиционални и честопати се ткаеле по паметење.

Слични килими од соседните градови и села во регионот Херис се Афшар, Мехрабан, Сараб, Бахшаиш, Зарнак и Гореван. Серапис, на пример, се смета за најдобра класа на Хериски тепих од почетокот на 20 век.

Хериските теписи се од груба конструкција. Теписите се движат од 30 чвора на 6.5 cm2 на најниската граница до &#x2013; 100-110 чвора на 6,5 цм2 на највисоката граница. Ретко е да се најде на тепих над со над 100 чвора што би изгледал како автентичен Хериски тепих, освен ако не е антички свилен Хериски .

## Галерија

Податотека:Antique_Serapi_carpet,_Heriz_region,_Northwest_Persia,_9ft_11in_x_12ft_10in,_circa_1875,.jpg|алт=Antique Serapi carpet, circa 1875| Антички тепих Серапи, околу 1875 година
Податотека:Heriz_Azeri_carpet_001.jpg|алт=Heriz carpet| Хериски тепих
Податотека:Heriz_Azeri_carpet_vaq-vaq.jpg|алт=Heriz carpet vaq-vaq| Хериски тепих вак-вак
Податотека:Heriz_Azeri_carpet_002.jpg|алт=Heriz carpet| Хериски тепих
Податотека:Heriz_Azeri_carpet_003.jpg|алт=Heriz carpet| Хериски тепих


## Наводи

Категорија:Иранска култура
Категорија:Персиски ракотворби
Категорија:Теписи
Кантонски порцелан

**Кантонскиот** **порцелан** е карактеристичен стил на керамички садови декорирани во Гуангџоу, главниот град на Гуангдонг и (пред 1842 година) единственото легално пристаниште за извоз на кинески стоки во Европа. Како таков, тој бил една од главните форми на извозни производи произведени во Кина во 18-ти и 20-ти век.

## Историја
Типично, извозните производи биле изработени, глазирани и печени во Џингдежен, но украсени со емајли во Гуангџоу (тогаш обично романизирани како Кантон) за извоз на запад преку Тринаесетте фабрики на Кантонскиот систем. Во Кантон во 19 век обично порцеланот бил украсен со фигури и птици, цвеќиња и инсекти, претежно во розова и зелена боја.

Декоративните модели *на украсување на порцеланот* што се користеле во извозните производи можело да се разликуваат според следниве термини: Роза Кантон, која била украсена со цвеќиња, птици и инсекти, но без човечки фигури; Роза Мандарин со човечки фигури како главна тема и воведена кон крајот на 18 век; и Роза Медалјон, кој имала различни панели што можело да бидат со различни теми и воведени во 19 век.

## Наводи

Категорија:Статии со текст на кинески
Категорија:Порцелан
Мелфа

мини|Сахрави жени кои носат шарени мелфи
**Мелфа**, позната и како **Тунгу**, **Тасагнист**, **Лафаја** или **Дампе**, е традиционална ткаенина што најчесто се наоѓа во регионите Сахел и Сахара во Африка. Мелфа е долга правоаголна ткаенина, со димензии 4,5 метри на 1,6 метри, вешто завиткана околу главата и телото на носителот.

Традиционално служела како средство за заштита од суровото време во регионот и обично е направена од природни ткаенини како што е памукот.

## Етимологија
Мелфа има различни имиња на различните јазици во регионот. Низ целиот Магреб, позната е како *мелфа* (понекогаш се пишува Мелфха, *мелафа*, *меулфеу* или *млахеф*). Во Мавританија и Мали, се нарекува *дампе*, додека во Северна Нигерија (Арева), Нигер и Чад, позната е како *лафаја* или *лафаја*. Народот Сонгаи ја нарекува *тунгоу*, а кај Туарезите се нарекува *тасагнист*.

## Употреба
Мелфа е традиционална облека што ја носат жените во регионите Сахел и Сахара во Африка. Овој лелеав превез е долг приближно 4,5 метри и широк 1,6 метри. Мелфите се достапни во различни стилови - некои се резервирани за фестивали и церемонии, додека други се носат за секојдневни активности. Мелфите се виткаат грациозно од глава до пети, нудејќи удобност во суровите услови на пустината, со дизајни специјално изработени за да издржат топла, сува клима и да штитат од студ, песок и сонце. Тоа е воздушеста и пространа облека. 

Кај жените од народот Сонгаи, мелфа, позната како *тунгоу* на Сонгајски јазик, се носи со традиционални капи како што се *гофа*, *соргоу-соргоу*, *хило-хило* и *зумбу.*

Во последниве години, Мелфа сè повеќе се украсува со сложен вез, истакнат по нејзините рабови или како шара на предната или задната страна од облеката. Овој украс, често изведен во живописни бои и геометриски форми, служел како доказ за занаетчиската вештина што е вклучена. Мелфа добила значителна популарност во современото време, појавувајќи се на модни ревии и носејќи ја од познати личности. Оваа видливост придонела за зголемена свест за културните и занаетчиските елементи поврзани со оваа облека. 

Модерните влијанија се вградиле во мелфата, одразувајќи ги променливите вкусови и преференции на помладите генерации.

Мелфа била слична на обвивките што се носат во Египет, најчесто наречени мелаја левф (чаршаф за завиткување), покрај регионалните имиња.

## Наводи

Категорија:Африканска облека
Категорија:Берберска култура
Чилотејска капа

десно|мини|200x200пкс|Слика од вообичаен дизајн на Чилотејски капи
**Чилотејската капа** (шпански: *gorro chilote*) е плетена капа типична за архипелагот Чилое.

## Преглед
Капите се направени од груба сурова волна и обично имаат помпом (шпански *bellota*, „желад“) на врвот. Дизајните и боите на капата може да варираат, но обично се природно обоени хоризонтални ленти преку природниот украс.

## Популарност
Иако капата била поврзана со Чиле, каде што се ткаат многу чилотејски капи што се продаваат на пазарот, таа е популарна низ цело Чиле, особено меѓу работници како што се рибарите, земјоделците и шумарските работници.

## Наводи

Категорија:Капи
Категорија:Чилеански ракотворби
Шибенска капа

мини|301x301пкс|Човек во народна носија со шибеничка капа.
**Шибеник капа** () е регионална варијанта на традиционална црвена или темно портокалова капа што се користи на Балканот, а е развиена во Шибеник, Хрватска.

## Историја
Капата денес е повеќе портокалова во боја отколку црвена, а поедноставена во кројот (без конусен врв, рамна одозгора). Извезена е со карактеристичен црн орнамент и без никакви висечки додатоци. Капата е модифицирана според постари традиционални форми за време на работата на *Индустријата за народни везови* () држено од семејството Матавуљ во хрватскиот град Шибеник од 1844 до 1945 година.

Капата била добро позната низ цела Хрватска и била забележлива како симбол на Шибеник и широко позната меѓу регионалните носии воопшто, претставувајќи го не само Шибеник и неговата околина, туку и северна Далмација или општиот хрватски идентитет кога била претставена надвор од Хрватска.

Шибеничката капа е вклучена во националниот список на нематеријално културно наследство во 2008 година.

## Поврзано

* Личка капа
* Црногорска капа

Категорија:Далмација
Абанико

десно|мини|203x203пкс|Местиза Сангли-Филипина држи превиткано абанико
**Абанико** (од шпанскиот збор *abanico*, „вентилатор“) е вид на лепеза од Филипините.

## Опис
[мини|Студентите изложуваат уметнички дела од абанико од покраината [Рисал|Ризал во февруари 2018 година.]]
лево|мини|Франциско Итурино, Жена со шал и абанико од Манила, околу 1910 година.
Абаникото е вообичаен додаток за барот саја, традиционалната женска облека. Различните начини на користење и држење на абаникото можат да пренесуваат различни значења. На пример, отворено абанико кое го покрива пределот на градите е знак на скромност, додека брзите движења на лепезата го изразуваат незадоволството на жената.

Абанико понекогаш се нарекува *памајпај*, иако терминот всушност се однесува на непреклопливата, нативна рачно изработена лепеза од ткаени бури или анахав лисја.

## Во спортот
*Абанико* е термин за удар во боречката вештина Ескрима што наликува на движење на вентилатор. Се изведува со еден *бастон* (стап од тврдо дрво или ратан).

## Поврзано

* Апир
* Памејпеј

## Наводи

Категорија:Филипински ракотворби
Рибино крзно

[мини|Советски војник облечен во зимска униформа „Афганска“ и [ушанка (јануари 1992 година). И јаката „Афганска“ и ушанка се направени од рибино крзно.]]
**Рибино крзно** () е ироничен израз на руски јазик што се користи за да се опише слабиот квалитет на палта и друга облека што се носи за топлина. Во модерно време, се користи и за вештачко крзно, особено од слаб квалитет. Терминот датира од руската поговорка „ Крзненото палто на сиромашниот човек е од рибино крзно“. (.)

Изразот често се користел за да се опише униформата на Советската армија. Особено, елементите на зимската униформа (ушанка, јаки, ракавици) на обичните војници и војниците од пониските чинови биле изработени од волна, која била популарен евтин материјал и за цивилна облека.

Александар Солженицин во својот *„Архипелаг Гулаг“* го запишува изразот „Сталиново крзно“ како израз за облека без крзно од каков било вид, носена од затворениците во Гулаг, наводно изведен по аналогија со „рибино крзно“.

## Наводи

Категорија:Текстил
Категорија:Руски ракотворби
Жостово сликарство

мини|Обоен послужавник
**Жостовското сликарство** (руски : *Жостовская роспись* ) е руски народен занает. Тоа вклучува сликање метални послужавници. Тоа се практикува во селото Жостово во Московската област .  Се појавило на почетокот на 19 век, главно под влијание на уралскиот занаетчиско сликање цвеќиња на метал. Подоцнежниот развој на Жостовското сликарско занаетчиски вклучувало сликање порцелан, што го користеле фабриките во Москва и Иваново.

## Историја
Ракотворбите во Жостово започнале на почетокот на 18 век, кога Осип Филипович Вишњаков ја отворил својата работилница таму во 1825 година.  Работилницата на Вишњаков продавала производи направени од папие-маше, вклучувајќи кутии, кутии за пури и послужавници. 

Во 19 век, во некои од московските предградија и села од поранешната Троицка област се појавиле неколку работилници за производство на лакирани производи од папие-маше. Потеклото на неговата техника на сликање е во сликарството Тагил, кое се појавило во 18 век. Во 1922 година, во Новоселцево е основан артелот Новоселцево за производство на лакирани метални послужавници. Во 1924 година таму се основани артелот Жостово и Специјал. Артелите се обединети во 1925 година за да го формираат Металоподнос.

Во 1930-тите, трендот на советската уметност кон реализам довел до промени во традиционалните начини и обрасците биле изработени од професионални уметници без да се земе предвид народната уметност. Водечките уметници на Жостово се спротивставиле на притисокот да ги напуштат своите традиции.

Порано жостовското сликарство било дел од производството на домашни предмети. Тоа се развило во независна форма на декорација и занаетчиство што ќе стане уникатен стил на руската народна уметност, позната како Жостовска фабрика за декоративно сликарство (Жостовская фабрика декоративной росписи).

## Процес на производство
Жостовското сликарство е занаетчиско сликање на метални послужавници, претходно премачкани со слоеви грундирање ( кит ) и маслен лак (обично, црн). Сликањето се изведува со неколку последователни енергични и цврсти потези со мека четка и маслени бои, богато разредени со ленено масло . Најчесто користен мотив е мешани градинарски и диви цвеќиња. Рабовите на послужавниците се насликани со светло златен украс наречен *уборка* (уборка). Завршениот послужавник потоа се премачкува со три слоја лесен лак и се полира до брилијантност.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Руски ракотворби
Параклис „Св. Константин и Елена“ - Долно Орехово

**Свети Константин и Елена** — параклис во битолското село Долно Орехово, Македонија.

## Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Новачка парохија
* Долно Орехово

## Наводи

Долно Орехово
Грнчарство во Курџа

**Грнчарството во Курџа** е традиционален индиски грнчарски занает кој се практикува во Курџа во округот Буландшахр во државата Утар Прадеш, Индија. Грнчарството Курџа е заштитено според географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведена е во ставка 178 како „Грнчарство Курџа“ од Законот за ГИ од 1999 год на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки.

## Историја
Потеклото на грнчарските дела во Курџа се споменува со најмалку две различни приказни. Во една легенда, авганистанскиот крал Таимур Лунг, ги придружувал египетските и сириските грнчари за време на неговата кампања во регионот Курџа пред повеќе од 500 год.  Во друга легенда, грнчарите биле преместени во регионот за време на Могулското Царство, додека друга верзија вели дека нема долги историски настани во согласност со грнчарската традиција во Курџа.

Сепак, авторот на „Култури на грнчарство и индиска цивилизација“ споменува дека „Курџа во Буландшахер е еден од најстарите центри за глазирана грнчарија во Индија“. Понатаму се споменува: „Овие грнчари често се нарекуваат себеси Мултани Кумхари, што укажува дека нивното потекло е Мултан“.

Современото производство на грнчарски производи доживеало процут во 1940-ти години, а владата на Утар Прадеш основала фабрика за грнчарски производи во 1942 год. Подоцна, фабриката била затворена во 1946-1947 година поради недостаток на квалитет. Во 1952 година, фабриката била претворена во Центар за развој на грнчарството. Од 1942 година до денес, разни личности презеле одредени усвојувања, трансформации и иницијативи за подобрување на производството на грнчарски производи, што резултирало со важна улога на грнчарството Курџа на национално ниво, како и во извозот во странски земји.

## Продукција
Има околу 15.000 луѓе кои се официјално вработени, додека околу 25.000 неофицијални вработени работат во околу 500 единици и речиси 400 фабрики. Тие произведуваат неколку видови производи како што се садови, уметнички производи, електрични апарати, санитарни производи, плочки, предмети за домаќинството, итн.

Грнчарството Курџа има пазар во Индија и во странство. Постојат речиси 23 единици ориентирани кон извоз. Извештаите велат дека производството создало предмети во вредност од околу 2.500 милиони индиски рупии во периодот 1999 до 2000 год, вклучувајќи 148,2 милиони индиски рупии од извоз.

## Наводи

Категорија:Уметнички техники
Категорија:Индиски ракотворби
Каргополска играчка

**Каргополска играчка** () — обликувана обоена глинена фигура на луѓе и животни. Таа е дел од старите руски народни уметнички ракотворби, и се произведува во и околу градот Каргопол, Архангелска Област, во северна Русија. Изработката на овие играчки започнала во 19 век во областите западно од Каргопол. Грнчарите не биле професионалци, туку биле само селани кои правеле играчки во слободно време. Значаен производител на играчки на почетокот на 20 век бил Иван Дружинин (1887-1949). Занаетчиството речиси исчезнало во 1930-ти години. Во 1950-ти години, само еден уметник, Улјана Бабкина (1889-1977), ги изработувала играчките. На крајот, играчките на Бабкина добиле целоруско признание, биле забележани од Рускиот сојуз на уметници, а занаетчиството било обновено.

Типично се користат светли бои (бела, црвена, жолта, црна), за разлика од старите мајстори, кои користеле обоена глина и произведувале играчки само во неколку резервирани бои.

Каргополските играчки обично претставуваат еден карактер, а многу ретко претставуваат група од два или три карактери. Предниот дел од играчката повеќе се декорира, па затоа играчките се ориентирани кон предниот дел.

Единствениот лик на каргополските играчки е *Полкан*, кој е комбинација од човек и коњ.

## Наводи

## Надворешни врски
* Руски народни занаети: Каргополска играчка

Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Руска култура
Категорија:Руски ракотворби
Категорија:Играчки
Гандура

мини|Гандура
[мини|Француска спахиска униформа околу.1960 година, составена од каки гандура и [шалвари, обете под бел бурнус.]]
**Гандура**, е вид лесна туника, од волна или памук, со или без ракави. Нормално е со обоени пруги, или поедноставно бела, и се носи првенствено во Северна Африка и Југозападна Азија. Терминот гандура е од арапско потекло. Во Алжир, постојат два вида гандура. Првата ја носат жени и е позната и како Џеба Фергани. Тоа е традиционална алжирска облека направена од дебело кадифе што потекнува од регионот Константин. Другата форма на гандура е онаа што ја носат алжирските мажи; тоа е секојдневна облека слична на Џелаба, но нема качулка.
мини|Алжирка облечена во традиционална гандура (фергани)

## Поврзано

* Џелаба
* Бурнус
* Фез

## Наводи

Категорија:Алжирска облека
Категорија:Мароканска облека
Силав

мини|<center> Силав<br /> (Музеј на применета уметност).</center>
**Силав** или **силај** , **силаје** е широк кожен ремен со прегради и дел од српската машка народна носија, кој се носел над тенок појас.

## Изглед
Тоа е широк појас од кожа со прегради во кои се чувале торбичка за тутун, луле, кремен, пари и оружје. Богато изработените силави биле извезени со кожни ремени во различни бои.

Го носеле главно побогатите луѓе и трговците, за време на празници и патувања. Се носел со волнени пеленгири и платнени чакшири.
Во Вуковиот речник од 1852 година, на страница 680, се вели: *Силавот е двоен: едниот се опашува, па пиштолите и ножевите во него се забодуваат, а во другиот пиштолите се ставаат, па се обесуваат преку рамената како јанџик* *(а ова се нарекува свилај во Хрватска).*

## Потекло
Според Вук Караџиќ, силавот има ориентално потекло и е познат под имињата силах, бенсилах и листови.

Познат е во многу носии од динарските региони и во областите кои ги населувале Динарците, како што се Азбуковица, Ваљевска Подгорина, Јадро, Рачанскиот Регион, на подрачјето на Ужице, Косјериќ и Пожега. Силавот се сретнува и во Ибарски Колашин, Штабова и во новопазарскиот крај.

Во косјериќкиот крај овој вид на појас се нарекувал силаје, во близина на Пожега овој појас се нарекувал свиле, а во ужичкиот крај листови.

## Поврзано

* Српска народна носија

## Галерија

Податотека:18_Turkish_soldiers_posed,_standing,_with_rifles.jpg|врска=Датотека:18_Turkish_soldiers_posed,_standing,_with_rifles.jpg
Податотека:Oil_painting_of_Vasos_Mavrovouniotis_by_Nikiforos_Lytras.jpg|врска=Датотека:Oil_painting_of_Vasos_Mavrovouniotis_by_Nikiforos_Lytras.jpg
Податотека:Serbs_in_their_national_costumes_in_Knin,_Dalmatia,_1874.jpg|врска=Датотека:Serbs_in_their_national_costumes_in_Knin,_Dalmatia,_1874.jpg
Податотека:Gérôme_-_Arnaute_avec_deux_chiens_whippets,_1867.jpg|врска=Датотека:Gérôme_-_Arnaute_avec_deux_chiens_whippets,_1867.jpg
Податотека:Bulgarian_Silahlik.jpg|врска=Датотека:Bulgarian_Silahlik.jpg
Податотека:Ludwig_Deutsch_-_The_Palace_Guard,_1893.jpg|врска=Датотека:Ludwig_Deutsch_-_The_Palace_Guard,_1893.jpg


## Белешки

## Наводи

 
Категорија:Српски народни носии
Категорија:Облека
Амама

десно|мини|280x280пкс|Расул Џафаријан со турбан
алт=Habib Umar bin Hafiz wearing a muslim turban.|мини|Хабиб Умар бин Хафиз носи имама.
***Имама*** или ***Амама*** или ***Ема*** е вид на турбан.

Тоа е симболично значајно за муслиманските мажи. Особено е вообичаено кај мажите во Иран, Авганистан и Јемен, како и во Северна Африка.

Муслиманската капа за мажи обично има два дела. Првиот дел е цврстата капа, позната како такија. Вториот дел е надворешната платнена обвивка, позната како имама (турбан). Некои научници им наредуваат на муслиманските мажи или да ги носат обете заедно или воопшто да не ги носат, како начин да ги разликуваат муслиманските мажи од немуслиманските мажи.
мини|Човек кој носи ќефија стилизирана како турбан.

## Хадитски извори на обичајот
Носењето амама е споменето во хадитската литература.

Абу Давуд спомнал во својот Сунан дека Мухамед рекол: „Разликата меѓу нас и паганите е во тоа што ние го носиме имамот врз калансувата“, затоа муслиманските мажи мора да носат обете парчиња облека или ниедно.

Исто така, муслиманските мажи преку хадис се упатени да следат специфичен стил на завиткување на турбанот, при што вишокот дел ќе виси зад задниот дел од вратот. „Најдобриот и најавтентичен стил е да се дозволи лабавиот крај да виси од задниот дел помеѓу лопатките“. 

Исто така, се раскажува дека Мухамед рекол: „Усвојте го турбанот, бидејќи тој е навистина мантија на ангелите, а опашката од него закачете ја на грбот!“ [Табарани,ал-Кабир од Ибн Умар; Бејхаки, Шуаб ал-Иман].

Како и „Зголемете ја проникливоста! Турбаните се круни на Арапите.“[Бејхаки, Шуаб ал-Иман од Усама бин Умајр].

Од муслиманските мажи не се бара да носат имама за време на молитвата, иако е пожелно да го прават тоа. Носењето на амама е чин на суна.

Некои хадиси наведуваат дека е пожелно обичните муслимански мажи да носат имами со нормална големина, додека научниците треба да носат поголеми за да се разликуваат визуелно. „Во Куња [се наведува]:„Долгиот турбан и носењето пространа облека се пофални (хасан) за тие научници кои се знаци на упатство за разлика од сите другите луѓе.“ [Зада, Маџма ал-Анхур]

## Наводи

Категорија:Покривки за главата
Санкедански мебел

десно|мини|300x300пкс|Мебел Санкеда во дневна соба
**Санкедаски мебел** е шарен мебел од тиково дрво од Гуџарат, Индија, третиран со лак и обоен во традиционални светли нијанси на темноцрвена и златна боја. Се произведува во селото Санкеда и оттука и неговото име. Селото се наоѓа на околу 45 км од Вадодара.

Во последниве години, иновациите во боите се усвоени со црни, сини, зелени, слонова коска, бакарни, сребрени и бордо нијанси. Производот не само што е широко пласиран на пазарот во Индија, туку се извезува во многу земји, вклучувајќи ја Европа и Западна Азија. Сега, со усвојувањето на хемиски пигменти, наместо традиционалните органски бои и пулпа од листови од Pandanus tectorius (мирисен бор) како основа за боење, палетата нуди многу бои за боење на мебелот. Сепак, „шемите од фолија со проѕирен лак“ се основниот традиционален метод кој продолжува, со полирање направено со агат.

Производот бил заштитен според Законот за географски ознаки на стоки (регистрација и заштита) (Закон за географски ознаки) од 1999 година на Владата на Индија. Регистриран е од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки на 5 јули 2007 година под наслов „**Санкедански мебел**“ и бил наведен во пријавата за географски ознаки број 100 под класа 20 на 5 јули 2007 година како занаетчиски предмет.

## Историја
десно|мини|Аголна маса за мебел Санкхеда
Според историските записи, овој вид мебел бил забележан во 17 век од страна на Џорџ Рок, француски писател и Џејмс Форбс, британски државен службеник. Во тоа време, тиковото дрво што се користело за изработка на овој мебел било транспортирано од Валсад и обоено со домородни бои. Производот потоа бил извезуван од пристаништата Сурат и Камбат.

Локална легенда раскажана за потеклото на овој занаетчиски облик велела дека една духовно ориентирана личност, за да ги избегне моголските освојувачи, дошла во Санкхеда и престојувала во колиба со дрвосечач кој се грижел за него. Откако останал со него подолг период, тој одеднаш исчезнал. Меѓутоа, ноќта кога исчезнал од селото, дрвосечачот го видел во сон и мудриот човек го благословил со вештини за занаетчиство во столарија. Дрвосечачот потоа станал столар и почнал да резба мебел користејќи лак.

За да се промовира ова занаетчиство, во Ахмедабад е основан институт за обука.

## Производи
Освен традиционалниот мебел во широк спектар на троделни гарнитури, кревети, градинарски лулашки, тоалетни масички, столчиња за лулање, маси, паравани, дивани итн. други иновации во ракотворбите воведени во овој формат се ѕидни завеси, ламби, вазни за цвеќе и држачи за пенкала, играчки, кујнски прибор и потпора за лезалки. Иако дизајнот изгледа кршлив, мебелот е издржлив и трае долго време. Кај заедницата Гуџарати било обичај да се подарува овој традиционален мебел како поволен подарок за свадба.

## Наводи
**Библиографија**

* 
* 
* 
* 
Категорија:Индиски ракотворби
Амишка кукла

мини|Амишки кукли без лица
**Амишките кукли** се вид на кукли од партали и популарна форма на американска народна уметност, која потекнува како детски играчки кај Амишите. Додека некои Амишки кукли имаат лица, повеќето од нив немаат, за да се нагласи фактот дека сите се исти во очите на Бога.  

Повеќето изработувачи на кукли од Амишите биле анонимни. Исклучок била Лизи Лап (1860 – 1932год) од округот Ланкастер, Пенсилванија, која ги продавала своите кукли под свое име. Слични кукли изработувале и членови на менонитските цркви, сродна религиозна група. 

Амишката кукла најдобро се опишува како обична кукла на која обично ѝ недостасуваат физички црти на лице и коса. Исто така, се смета дека лицето на куклата ја прави да изгледа посветовска, што не се смета за прифатливо меѓу Амишите. Сепак, не сите Амишки кукли се без лица. Облеката на Амишките кукли е слична на онаа што ја носат Амишките деца. И женските и машките кукли се вообичаени ; Амишките деца немаат многу играчки, па затоа и момчињата и девојчињата си играат со куклите. Ткаенините се сите еднобојни. Телото на куклата најчесто е направено од бела или кремаста ткаенина, како што е небелениот муслин, бидејќи материјалите што традиционално се користат за изработка на куклите се остатоци од облека направена за членовите на семејството. Лицата често се правеле од платно за масло. Полнењето традиционално било партали, но употребата на памук, или во денешно време полиестерска вата, е исто така честа појава.

Самите кукли може да се шијат рачно или со машина. Машинското шиење во заедницата на Амиши генерално се врши со употреба на машина за шиење со нога. Кај постарите кукли на Амишите, не е невообичаено да се видат неколку слоеви ткаенина на главата или телото на 1 кукла. Кога куклата ќе стане премногу валкана или истрошена, главата, како и нејзините раце и нозе, целосно се покриваат со нова ткаенина.

Античките амишки кукли направени за и користени од амишки деца се многу колекционерски и можат да се продадат за повеќе од 1000 американски долари. Сепак, постојат репродукции направени за измама, што го урива пазарот.

## Наводи

Категорија:Ракотворби
Категорија:Кукли
Црква „Св. Петка“ - Драгожани

**Света Петка** — главна манастирска црква на Драгожанскиот манастир кај битолското село Драгожани, Македонија.

## Поврзано
* Лисолајска парохија
* Битолско архијерејско намесништво

## Наводи

Драгожани
Кајтачки текстил

мини|Кајтачки текстил
**Кајтачки текстил** — невообичаена везена текстилна уметничка форма од Кајтагскиот Реон, во југоисточен Дагестан, Русија, населена главно од Даргини и Кумици. Текстилите од Кајтаг се од едноставна конструкција, поставени и извезени сосвила и конец на памучна подлога. Дизајните често се во стилот на класичната сафавидска персиска уметност, понекогаш илустрирајќи коњаници и сцени од лов. Апстрактните дизајни на Кајтаг се споредуваат со оние на Матис и Паул Кле, иако е малку веројатно дека некој од уметниците некогаш видел текстил од Кајтаг. Преживеаните примери се претежно од 17 и 18 век. Овие везови очигледно биле направени за локална употреба на свадби, погреби и за украси за лулка.

## Наводи

## Литература
* Текстилна галерија (Лондон), 1996год, *Текстилна уметност на Кавказот*, каталог на изложби, приватно печатен. Примарен извор.
* 

## Надворешни врски
* Галерија на текстил од Кајтаг
* Везови од Кајтаг, текстилна уметност од Дагестан, музејска изложба 2007
* Дагестански Кајтаг везови -- и Анри Матис?

Категорија:Дагестан
Категорија:Везење
Категорија:Руски ракотворби
Городетско сликарство

мини|300x300пкс|Городетско насликани ковчези
**Городетско сликарство** (руски: *Городецкая роспись*) — руска ракотворба и техника на народно сликарство. Таа е таканаречена „наивна уметност“.

## Историја
Овој стил на сликарство бил популаризиран во втората половина на 19 век.Се разликува од народното сликарство Хохлома, но има и некои заеднички карактеристики, и двете се многу шарени и светли.  Городетско сликарство потекнува од резбани городетски фурки кои се произведувале во селата во близина на градот Городец во Нижегородската Област. Првично, городетските мајсторите ја користеле техниката на инкрустација за украсување на фурките, а до средината на 19 век се случил премин од инкрустација кон сликање на фурки.

Городетските уметници традиционално сликале жанровски сцени (вклучувајќи веселби, пиење чај, познатиот городетски коњ со коњаник, и народни веселби), декоративни слики на птици и животни (вклучувајќи петли, коњи, лавови и леопарди) и цветни дезени. Денес, городетските занаетчии користат слични слики и мотиви во своите дела. Тоа се декоративни панели, ковчежиња, кутии, разни комплети кујнски предмети, како што се тврди плочи, канти за леб, солници, детски мебел и играчки, вклучувајќи го и најпопуларниот насликан коњ за лулање.

Фабриката „Городетско сликарство“ постои од 1965 година и има експериментална лабораторија каде што се осмислуваат нови мотиви, а воедно се зачувува и уметничката традиција и стил.

## Наводи

## Надворешни врски
* Историја на сликарството на Городец

Категорија:Руски ракотворби
Александар Каулбарс

мини|Александар Каулбарс
**Александар Каулбарс** (руски: Александр Васильевич Каульбарс, 1844–1925) бил руски генерал од балтичко-германско потекло, истакнат воен деец и дипломат во служба на Руската Империја. Тој е најпознат по својата контроверзна и краткотрајна улога во Кнежевството Бугарија по соборувањето на кнезот Александар Батенберг во 1886 година.

## Улогата во Бугарија
Неговата главна улога во Бугарија започнала во 1882 година, кога бил назначен за министер за војна во Кнежевството Бугарија, кое тогаш било клиентска држава на Руската Империја. Заедно со генералот Леонид Соболев, Каулбарс бил дел од руското влијание кое довело до суспензија на уставот во 1881 година и воспоставување на диктаторски режим под руска контрола до 1883 година. Во овој период, реалната власт била во рацете на руските генерали, што предизвикало народно незадоволство. Во септември 1883 година, кнезот Александар I Батенберг ги отпуштил Русите, вклучително и Каулбарс, и го обновил уставот.

Подоцна, во 1886 година, по обединувањето на Бугарија со Источна Румелија во 1885 година и победата во Српско-бугарската војна, односите со Русија се влошиле. По пучот против кнезот Александар во август 1886 година (организиран од проруски офицери) и неговата абдикација, Русија го испратила Каулбарс како специјален комесар (пратеник) во Бугарија во септември 1886 година. Неговата мисија била да го наметне руското влијание: тој барал ослободување на пучистите, одложување на изборите, суспензија на уставот и враќање на руски офицери во бугарската армија. Бугарите, предводени од регентството (вклучително Стефан Стамболов), одбиле, што довело до ултиматуми и закани од страна на Каулбарс за воена интервенција. Тој патувал низ земјата за да поттикне поддршка, но не успеал. Во ноември 1886 година, Каулбарс ја напуштил Бугарија, а Русија ги прекинала дипломатските односи до 1888 година.

Каулбарс подоцна продолжил со својата воена кариера во Русија, учествувајќи во други конфликти, а по Октомвриската револуција живеел во егзил, вклучително и во Бугарија.

Категорија:Балтички Германци
Категорија:Министри за одбрана на Бугарија
Отровната Ајви

**Отровната Ајви** (), вистинско име — **Памела Лилијан Ајсли** (англ. *Pamela Lillian Isley*) — лик од стриповите на издавачот DC Comics и еден од главните непријатели на Бетмен. Таа е создадена од Роберт Канигер и Шелдон Молдоф.

Отровната Ајви е мизантропска научничка од областа на ботаниката и биохемијата. Таа поседува натприродна контрола над животот на растенијата и е способна да труе со само еден допир; своите моќи ги користи за цели на еколошки тероризам. За извршување на злосторства, таа исто така користи отров од растенија и свои феромони што го контролираат умот. Нејзината активност е обично насочена кон заштита на загрозените видови животни и животната средина од невнимателните дејства на луѓето. Иницијално била суперзлобница, но по *The New 52* и обновата на вселената на DC, периодично почнале да ја прикажуваат како антихероина или дури и како позитивна хероина што прави лоши работи за добри цели.

## Историја на создавање
Ликот го осмислиле уредникот Роберт Канигер и цртачот Шелдон Молдоф. Таа првпат се појавила во 181-то издание на стрипот *Batman* во јуни 1966 г. Молдоф го зел моделот Бети Пејџ како основа за нејзиниот изглед, давајќи ѝ на Отровната Ајви иста фризура и сличен надворешен изглед.

Творците исто така биле вдахнати од расказот на Натаниел Хоторн „Ќерката на Рапачини“ (1844), чиј заплет следи медицински истражувач по име Џакомо Рапачини што одгледува градина со отровни растенија и ѝ доверува на својата ќерка да се грижи за нив; последователно, таа развива имунитет на отровот од растенијата, но самата станува отровна за другите луѓе.

Во вселената на DC, Отровната Ајви се смета за неверојатно убава и често е претставена во улога на искушувачка и заведувачка. Обично е прикажана со боси нозе, долга брановидна коса и во едноделен зелен костим, украсен со лисја; лози од растенија ѝ се виткаат по целото тело.

Писателот Џ. Т. Крул, кој учествувал во подоцнежното определување на личноста на Отровната Ајви, ја опишува на следниов начин:Она што најмногу ми се допаѓа кај Отровната Ајви е нејзината склоност да оди по тенката линија помеѓу тоа да биде бедем на Мајката Природа и луд екотероризам. Таа се гледа себеси како десна рака на самата Мајка Природа. Ако Мајката Природа би била „Бог“, тогаш Ајви би била нејзиниот „Исус“. Таа ја заштитува беспомошната природа на нашиот свет и навистина верува во својата цел. Нанесувањето повреди на други луѓе, малтретирањето и унакажувањето се екстремни мерки, но тие се ништо во споредба со непростливата суровост што човештвото ја покажува кон природата. Ајви своите дејства ги гледа како чекор кон добро, убедена дека праведно ги казнува оние што навистина го заслужиле тоа.

## Критика и одзиви
Отровната Ајви го зазема 64-тото место на списокот на 100-те најголеми злобници од стриповите според IGN.

Отровната Ајви го зазела 21-тото место на списокот на 100-те најсекси жени во стриповите според списанието *Comics Buyer’s Guide*.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Измислени хибриди
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Бастарски изработки од дрво

**Бастарски изработки од дрво** се традиционални индиски дрвени занаети кои се практикуваат во округот Бастар во државата Чатисгар, Индија. Дрводелството било заштитено според географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведено било во точка 84 како „Бастарски изработки од дрво“ од Законот за ГИ од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки.

Народот Бастар имал одлични вештини во различни занаетчиски дела, вклучувајќи докра, бамбус, ковано железо, племенска облека, традиционален текстил, везот наречен канта, теракота, племенско сликарство, метални ѕвона, итн. Нивните вештини биле признати со национални и државни награди. Луѓето Бадхаи биле вешти во овие дрводелски работи, и биле поделени во две групи: едната група изработувала земјоделски инструменти, а другата група изработувала декоративни и тотемски столбови. Друга заедница, позната како народ Мурија, исто така имала вештини за резбање дрво. 

Во 2024 година, Бастарските изработки од дрво биле изложени во Уметничката галерија „Дурбар Хол“ во Бопал за време на изложбата на ракотворби во Чатисгар. На изложбата биле претставени племенски дрвени предмети, привлекувајќи пофалби за зачувување на домородното занаетчиство.

Дрводелството во Бастар имало прекрасна и единствена уметничка форма која ја совладале племето Бастар и им помагало во егзистенцијата. Ракотворбите имале пристоен пазар во различни делови на Индија, како и во некои странски земји. Тие користеле тиково дрво, индиско розово дрво, бело дрво и друго најфино дрво за изработка на разни ракотворби.

## Поврзано
* Кинал занает

## Наводи

## Литература
* 
* 
* 

Категорија:Уметнички техники
Категорија:Индиски ракотворби
Канага (маска)

**Маската Канага** е маска на Догоните од Мали која традиционално ја носат членовите на машкото друштво Ава за време на церемонија наречена *дама*. *Дама* се изведувала, месеци или дури години по смртта на лицето, со цел да се испрати неговата душа во светот на мртвите. Маската Канага била една од најпопуларните од многуте видови маски што се користат за време на *дама*; во 1935 година, францускиот антрополог Марсел Гриол, изброил 29 од 74 маски на една таква церемонија како од типот Канага.

## Опис
Основната дрвена маска се носела на лицето и била крунисана со висок крст со две решетки, при тоа што дрвените пречки се со еднаква должина. Долната од двете краеви е насочена надолу, додека горната е насочена нагоре. Целата маска може да биде долга над 91 цм висока; димензиите на еден примерок се 109,3 × 61,9 × 17,7 цм.

Обликот на маската може да претставува различни животински субјекти: *комоло тебу* (птица), гуштер, игуана, *барамкамза дулогу* (воден инсект), раката Божја или женскиот дух на дрвјата (*гјину ја*). Маската е претставена во машките и женските форми, при што машката верзија е најбројна.

## Симболизам
Крстот има две значења. Прво, ги претставува рацете и нозете на богот-творец Ама. Второ, го покажува распоредот на универзумот, при што долниот крст ја означува земјата, а горниот небесата или небото.

## На знамиња
Маската Канага е претставена на знамињата на Француски Судан (1892–1958), ефемерната Република Судан (1958–1959) и краткотрајната Федерација Мали (1959–1960), која им се придружила на Сенегал и Суданската Република, поранешениот Француски Судан.

## Галерија

Податотека:WLA_brooklynmuseum_Dogon_Kanaga_Mask_in_Three_Pieces_3.jpg
Податотека:Brooklyn_Museum_1995.171.11a-c_Kanaga_Mask_in_Three_Pieces.jpg
Податотека:COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Houten_masker_TMnr_6372-2.jpg
Податотека:Raccolte_Extraeuropee_-_AFR_00014_Bassani_-_Porta_Dogon_-_Mali.jpg
Податотека:Masques_dogon_du_Mali-Musée_du_quai_Branly.jpg
Податотека:Flag_of_French_Sudan_(1958–1959).svg|алт=Flag of French Sudan| Знаме на француски Судан
Податотека:Flag_of_Mali_(1959–1961).svg|алт=Flag of Mali Federation (1959-1961)| Знаме на Федерацијата Мали (1959-1961)


## Наводи


## Библиографија

* Марсел Гриуле и Жермен Дитерлен, *Ле Ренар Пале : 1 Le Mythe cosmogonique*, фас. 1 *La création du monde*, Institut d'Ethnologie, Париз, 1991 (rééd.), 
* Надин Мартинез, *Écritures africaines: esthétique et fonction des écritures Dogon, Bamana et Sénoufo*, L'Harmattan, Париз, 2010, 272 стр. 
* Famedji-Koto Tchimou, *Langage de la danse chez les Dogons*, L'Harmattan, Париз, 1995, 174 стр. 

Категорија:Африкански ракотворби
Гамсбарт

[мини|На [Октоберфест во Минхен]]
мини|Традиционална носија на Мисбах, Баварија
***Гамсбарт*** (буквално дивокоза) е декорација кое се носи на капи во Австрија и Баварија, кое традиционално се прави од долгите влакна по должината на ‘рбетот и горниот дел од вратот на возрасен мажјак дивокоза (германски: ) во зима. Обликуван во форма на четка или вентилатор, Гамсбарт бил ловечки трофеј што се носел како украс на ловечките капи, може да се најде и на други видови капи кои се дел од различните видови *Трахт*, традиционална носија што сè уште се носи во посебни пригоди во тие региони.

*Гамсбартот* се правел со затворање на долниот крај од праменот коса во обвивка од метал или рог, што му овозможувал на горниот крај да се шири во форма на четка или вентилатор. Традиционално, влакната се избирале за темна боја на долниот крај со многу светол врв. Големината и дијаметарот на *Гамсбартот* биле важни знаци за гордоста и машкоста на носителот. Иако традиционално го носеле мажите, неодамнешните случувања во модата *за дирндл* го довеле Гамсбарт додадено на разни места на женските фустани.

Декорацијата на капи направена од влакна на други животни како што се кози, антилопи и јазовци се вика Вилдбарт или Вилдарбарт.

## Наводи

Категорија:Историја на облеката (западна мода)
Категорија:Покривки за главата
Бајонг

мини|Нилски бајонзи на продажба видени во локална продавница
мини|''Нил Бајонг'' направен од ''карагумој''
мини|Процесот на ткаење при изработка на нил ''бајонг''
мини|Нил Бајонг
**Бајонг** или **нилски бајонг** е вид на торба која што поттекнува од Филипините која што е направена со ткаење на сушени лисја, обично од бури во Висаjските острови и пандан во Лузон. Исто така може да се направи со употреба на домашни филипински растенија како што се абака, бакбак, карагумој, сабутан, ромблон и тиког. Понекогаш пластичните ленти се користат и како синтетичка замена за лисја.

Нилскиот бајонг најчесто е користен од страна на Филипинците кога одат на пазари, особено во руралните области или провинции. Неодамна, нилскиот бајонг се промовира како еколошка алтернатива на пластичните кеси за пазарење. 

Бајонг долго време претставува дел од филипинската култура и традиција. Неговото производство и употреба се пренесувале од колено на колено и станале дел од секојдневниот живот на мештаните.

## Други дизајни
Некои делови од Филипините, како што е Минданао, традиционално користат наместо природниот материјал пластична верзија или конец.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Торби
Категорија:Филипински ракотворби
Ханбок

мини|Женска и машка ханбок носија
**Ханбок** (корејски : 한복) е традиционална облека на корејскиот народ. Името ханбок главно го користил народот на Јужна Кореја, додека народот на Северна Кореја го нарекува чосон (корејски: 조선옷). 

Древната верзија на ханбок се состоела од „чеонгори“ како горен дел, панталони „баџи“ или здолништа „чи“ за жени и наметка „по“. Оваа облеката била дизајнирана имајќи ја предвид удобноста и слободата во движењето. Традиционално се изработувала од свила или коноп.

## Историја

Ханбок датира од династијата Гогурјео за време на периодот на Трите Кралства (57 п.н.е. до 668 н.е.) во корејската историја. Ханбок во неговата сегашна популарна форма датира од династијата Чосон (1392–1910). 

Изгледот и дизајнот биле под големо влијание на околните земји и историските настани низ годините. Монголската империја, периодот на јапонската колонизација,  како и кинеската култура кои имале влијание врз изгледот и употребата на костимот ханбок.

## Делови и дизајн
Дизајнот и поединечните парчиња облека што го сочинуваат ханбокот варираат во зависност од полот за кој е наменет. За жените, традиционалниот ханбок се состои од сукња џима, додека мажите носат панталони баџи. Покрај сукњите и панталоните, основниот дел е по мантија. Помодерните верзии на ханбок вклучуваат елек јоки и јакна магоџа. Оригинално биле изработени од свила, коноп и памук. Материјалот е рамно сечен и зашиен. Горниот дел е врзан со машна наречена горум.

Долго време, традиционалниот ханбок бил целосно бела облека и  без украси, под името минбок. Облеката во бојата била резервирана за посебни прилики. Модерниот дизајн и украсите на ханбокот започнал по династијата Чосон. Боите исто така имале и свое значење, како и везените или насликаните украси. Децата и девојчињата носеле светли бои, додека постарите носеле по благи бои. Белата боја ја носеле мажените жени, а црвената и жолтата боја ја носеле неомажените жени.

## Современа употреба
Денес ханбокот го претставува културното наследство на корејскиот народ и често се користел за промовирање на корејската култура. За популарноста се одразува во прославата на „Денот на ханбок“ на 21 октомври. Оваа прослава била воведена во 1996 година.

Со растот на популарноста на корејската култура преку K-поп и други аспекти на корејската култура, и костимот ханбок станал популарен. Карл Лагерфелд, исто така, придонесе за неговата популарност со неговата колекција Шанел Круз за 2015/2016 година, која била инспирирана од носијата ханбок. Терминот ханбок бил додаден во Оксфордскиот англиски речник во 2021 година.

## Галерија

Joseon-Portrait_of_Heungseon_Daewongun-01.jpg|Портрет од Чосон од тој период
Hanbok_Day_2016_56_(29872969554).jpg|Ден на ханбок 2016
Hanbok_Day_2016_35_(29871497173).jpg|Ден на Ханбок 2016 Современ ханбок


## Наводи

Категорија:Облека
Категорија:Корејска култура
Предмети од кокосови школки од Керала

**Предмети од кокосови школки од Керала** се изработуваат од занаетчии кои изработуваат убаво резбани и месингани производи како чаши, вазни за цвеќе, кутии за тутун, чинии за ореви, кутии за прав и лажици со употреба на кокосови лушпи, како што го практикувале занаетчиите од Керала во Индија. Оваа уметност бара голема вештина од страна на занаетчиите бидејќи школката е исклучително тврда. Главните центри на производство во Керала се наоѓаат во окрузите Тируванантапурам и Кожикоде. Иако везот со кокосови лушпи е распространет и во Гоа, Тамил Наду, Пондичери, Андаманските и Никобарските Острови и Западен Бенгал, месинганскиот вез се практикува само во Керала.​​​​​

Занаетот со кокосоваta лушпа се практикува и во многу земји низ целиот свет, како што се Камбоџа, Тајланд, Филипини, Малдиви и Шри Ланка.

Според барањето поднесено од Комесарот за развој (Ракотворби), Министерство за текстил, Влада на Индија, на „Месингани везени ракотворби од кокосова лушпа од Керала“ му е доделена регистрација во Дел А во однос на производите изработени од кокосова лушпа што спаѓаат во класата-20 според подчлен (1) од член 13 од Законот за географски ознаки на стоки (регистрација и заштита) од 1999 година, со важност од 30 ноември 2015 година.

## Наводи

Категорија:Украсна уметност
Категорија:Индиски ракотворби
Пасикинг

алт=Two pasikings|мини|Пасикинзите се изработуваат во различни големини и се завршуваат со природна или темна боја.
мини|Разлика во конструкцијата на два вида
**Пасикинг** — кошничка-ранец која може да се најде кај различни етнолингвистички групи на Северен Лусон на Филипините. Овие предмети, без разлика дали се традиционално рачно ткаени или се современи варијации од 21 век, се сметаат за пример за функционално кошничарство на Филипините и меѓу Филипинците. 

Најчестите материјали користени во градбата се ратанот и бамбусот. Исто така постојат ретки примероци од пасикинг што користат кожа од елен и дрво. Постојат најмалку два примерока што користат цел оклоп од желка (еден е во колекцијата на Музејот во Манила) и најмалку еден документиран примерок од крокодилска кожа (во колекцијата на Џорџ Шенк во Банауе).

Постојат пасикинзи од 21 век кои се направени од рециклирачки материјали како што се пластични товарни ленти, платнени транспортни ленти и рециклирано јаже за детонација.

На изложбата во Музејот Кордилјера на Универзитетот на Филипините во Багио од декември до јануари 2022 година биле претставени неколку варијанти на овие традиционални ранци. 

Во 1970-ти па сè до 1980-ти години, пасикингот исто така бил симбол и за националистички активизам кај филипинските студенти. Во текот на 1980-ти години, изработката на традиционални бамбусови занаети, вклучувајќи го и пасикинг, се намалила, но во средината на 2010-ти години, индустријата за бамбусови занаети повторно се развила со помош на Министерството за трговија и индустрија на Филипините.

## Галерија

Податотека:AVBC_IMG_0303_(2).jpg|Пасикинг во различни стилови
Податотека:AVBCpasiking_10171_IFG_RPPC.jpg|Ифугао пасикинг за време на раниот американски период во кампот Џон Хеј, Багуио Сити
Податотека:AVBC_IMG_1364_via_Padmapani_Perez_Oct_2012.jpg|Современ пасикинг од 21 век со употреба на рециклирани пластични полипропиленски товарни ленти
Податотека:Pasiking_hilera_DSM_MBC_2004.jpg|Примероци од пасикинг, фотографирани во паркот Ричмонд, Калифорнија, во 2004 година
Податотека:AVBC_pasiking_5019_v3.jpg|Ранец 


## Наводи

Категорија:Покуќнина
Категорија:Опрема за кампување
Категорија:Торби