open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Андре Мороа

**Андре Мороа** (француски: *André Maurois*, роден на  - починал на ) — псевдоним за францускиот писател Емил Херцог, автор на многу романизирани биографии, современи романи и историска литература. Со указ на претседателот на републиката од 27 јуни 1947 година неговиот псевдоним му станало негово официјално име.

## Животопис

Андре Мороа е роден на 26 јули 1885 година, во еврејско семејство на индустријалци од текстилниот бизнис, од татко Ернест и мајка Алис Херцог. Неговото семејство се преселило во Нормандија по Француско-пруската војна. Одгледан во патриотско семејство, тој го доживеал антисемитизмот во текот на „Аферата Драјфус“. Студирал на Универзитетот „Корнети“ во Руан, каде ги слушал предавањата на познатиот филозоф Ален и бил под силно негово влијание.

По дипломирањето работел како раководител во фабриката на својот татко во текот на 10 години. Во 1909 година ја сретнал во Женева својата прва жена Жана Мари Ванда де Шимкевич, полско-руска аристократка, која завршила на Оксфордскиот универзитет. Во 1923 година таа починала при спонтан абортус и добиено труење на крвта. Втората сопруга, Симон де Кајлаве (1894-1968), писателка и општественичка, ја сретнал во 1924 година и се оженил за неа во 1926 година.

За време на Првата светска војна бил преведувач и офицер за врски кон Британскиот експедициски корпус. Од тоа време и од впечатоците кои ги доживеал, го напишал својот прв роман „Молчливоста на полковник Брамбел“ (1918) - забавна книга за британските другари од армијата. Фо зел псевдонимот Андре Мороа бидејќи Андре било името на неговиот пријател, кој загинал за Франција во Првата светска војна, а Мороа било името на мало француско селце.

По војната продолжил да пишува на тема за Англија во голем број на уметнички и публицистични дела - „Ариел, или Животот на Шели“ (1923), „Дизраели“ (1927), „Бајрон“ (1930). Светска слава добил со романите „Бернар Кенет“ (1926), „Семеен круг“ (1932) и др. На 23 јуни 1938 година бил избран за член на Француската академија.

По започнувањето на Втората светска војна, 54-годишниот писател стапил како доброволец во Француската слободна армија. Поразот и окупирањето на Франција го принудило да отпатува за САД. Таму работел како професор на Универзитетот во Канзас. Пишува голем број историски и публицистични материјали против нацистите. Во 1943 година се преселил во Северна Африка, а по завршувањето на војната, во 1946 година, се вратил во Франција.

Издал зборник со раскази, книги „Во потрага на Марсел Пруст“ (1949), "Жорж Сенди" (1952), „Септемвриски рози“ (1954), „Животот на Витор Иго“ (1955), „Тројцата Дима“ (1957). Последниот биографски труд „Прометеј или животот на Балзак“ го завршил во 1965 година, кога имал 80 години.

Андре Мороа починал на 9 октомври 1967 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
*Science Fiction works
* 
*biography and bibliography 

Категорија:Француски писатели
Категорија:Француски Евреи
Категорија:Французи од Првата светска војна
Категорија:Французи од Втората светска војна
Категорија:Членови на Француската академија
Категорија:Француски мемоаристи
Главен стратег на Белата куќа

**Главен стратег на Белата куќа** () — еден од главните советници на Претседателот на САД, одговорен за извршување на долгорочните цели и насоки на владата и да го советува претседателот по сите важни прашања. Функцијата е воведена во 2016 г. од Доналд Трамп како новоизбран претседател, назначувајќи го општественикот и стопанственик Стив Бенон на оваа функција, како и на функцијатата Виш советник на претседателот.

Иако не е дел од кабинетот во потесна смисла, главниот стратег е на исто рамниште со Началникот на Белата куќа и донесува одлуки рамноправно со него, за кои е потребен потпис од двајцата.

На 28 јануари 2017 г. главниот стратег е назначен за траен член на Советот за државна безбедност на САД со указ на претседателот Трамп.

На 18 август 2017 г. Бенон е отпуштен од функцијата Главен стратег од страна на генералот Џон Кели.

## Поврзано
* Виш советник на Претседателот на САД
* Началник на Белата куќа

## Наводи

Категорија:Советници на Претседателот на САД
Засекогаш Алис

**Засекогаш Алис** (англиски: *Still Alice*) - американски филм 2014 година, во режија на Ричард Глејчер и Вош Вестморленд. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Џулиен Мур, Алек Болдвин и Кристин Стјуарт.

## Содржина
Алис е среќно омажена жена, со три возрасни деца. Таа е позната професорка по лингвистика, која наеднаш започнува да заборава некои зборови, поради тоа што се наоѓа во почетниот стадиум на Алцхајмеровата болест. Така, таа мора да се бори за својот живот и истовремено да ги координира бракот, работата и децата.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 2014 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови со Алек Болдвин
Категорија:Филмови со Џулиен Мур
Уве Генсхајмер

**Уве Генсхајмер** (роден на 26 октомври 1986 г.) — германски ракометар кој игра за францускиот клуб Париз Сен-Жермен и за репрезентацијата на Германија. Својот прв натпревар за репрезентацијата на Германија тој го одиграл на 25 ноември 2005 година против репрезентацијата на Словенија.

## Постигнувања
***[[Ракомет на Летните олимписки игри|Летни олимписки игри]]**:
**: 2016
***Европско јуниорско првенство**:
**: 2006
***Германско првенство:
**''Победник'': 2016 (со Рајн-Некар Левен)
***ЕХФ куп:
***Победник*: 2013 (со Рајн-Некар Левен)

## Награди
* Најдобар стрелец на Светско кадетско првенство: 2004
* Најдобар играч на Европско јуниорско првенство: 2007
* Најдобар стрелец во ЕХФ Лигата на шампионите: 2011 (118 голови)
* Најдобар германски играч: 2011, 2012, 2013, 2014

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Профил на мрежното место на Париз Сент-Жермен 

Категорија:Родени во 1986 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Германски ракометари
Категорија:Луѓе од Манхајм
Пиплс Чојс Класик 2017

**Пиплс Чојс Класик 2017** — 12. издание на велосипедската еднодневна трка Пиплс Чојс Класик, која се одржала на 15 јануари. Се возела како критериум на два дена пред отпочнувањето на Тур Даун Андер.

Бранител на титулата бил Кејлеб Јуан (), кој успеал да ја одбрани титулата.

## Рута

Патеката била составена од 22 круга, секој во должина од 2,3 километри во градот Аделаида.

### Екипи

## Поредок

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Пиплс Чојс Класик
Категорија:Австралија во 2017 година
Пиплс Чојс Класик

**Пиплс Чојс Класик** (позната и како **Даун Андер Класик**) — годишна професионална велосипедска еднодневна трка, која се вози околу паркот Римил во Аделаида, Јужна Австралија, Австралија.

Претставува критериум, кој се вози неколку дена пред Тур Даун Андер.

## Победници

## Надворешни врски

* 


Категорија:Спортот во Австралија
Категорија:Велосипедски трки во Австралија
Велешки народноослободителен партизански одред „Пере Тошев“

**Велешки народоослободителен партизански одред „Пере Тошев“** е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.

Одредот е формиран во текот на втората половина на мај 1942 година, во планината Лисец, и првично бил составен од 60-70 души, поделени на две чети. Командир на одедот бил Мице Козароски. Реонот на дејствување на одредот бил: планината Лисец и областа Азот. На 11 јуни 1942 година, одредот е опколен од бугарскиот „Педесет и шестиот пешадиски велешки полк“, и од полицијата од Велес, но успева да излезе од опсадата. После овој настан, одредот дејствува во реонот на долината на реката Вардар, и се судира со бугарска војска во: Крајници, Крива Круша, Рудник и Војница. Во селото Војница во текот на декември 1942 година, одредот губи 8 члена, во битка со „Педесет и шестиот полк“. Дел од борците успеваат да избегаат, а дел тргнува кон Куманово. Откако не успеваат да се вратат во Велешко, преживеаните борци се приклучуваат кон тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов“. Заедно со борците од Прилепско, во септември 1942 година формираат нов одред, „Димитар Влахов“. 

## Учесници
* Мице Козароски, командир
* Димко Митрев, политички комесар
* Камуран Тахир, заменик-политички комесар
* Благој Давков
* Павле Игновски

## Наводи

Категорија:Македонија во Втората светска војна
Категорија:Одреди во НОВМ
Категорија:Историја на Велес
Категорија:Велес во НОБ
Жил Барбе д'Орвили

**Жил Барбе д'Орвили** (француски: *Jules Amédée Barbey d'Aurevilly*, роден на  - починал на  во ) — француски писател.
 
## Дела

* *Le Cachet d’Onyx* (1831).
* *Léa* (1832).
* *L'Amour Impossible* (1841).
* *La Bague d’Annibal* (1842).
* *[[Une vieille maîtresse]]*
* *Le Chevalier Des Touches* (1863)
* *Un Prêtre Marié* (1864)
* *[[Les Diaboliques]]* 
* *[[Une Histoire sans Nom]]* (1882).
* *[[Ce qui ne Meurt Pas]]* (1884).
* *[[On Dandyism and George Brummell|Du Dandysme et de Georges Brummel]]* (1845).
* *Les Prophètes du Passé* (1851).
* *Les Oeuvres et les Hommes* (1860–1909).
* *Les Quarante Médaillons de l'Académie* (1864).
* *Les Ridicules du Temps* (1883).
* *Pensées Détachées* (1889). 
* *Fragments sur les Femmes* (1889).
* *Polémiques d'hier* (1889).
* *Dernières Polémiques* (1891).
* *Goethe et Diderot* (1913).
* *L'Europe des Écrivains* (2000).
* *Le Traité de la Princesse ou la Princesse Maltraitée* (2012).
* *Ode aux Héros des Thermopyles* (1825).
* *Poussières* (1854).
* *Amaïdée* (1889).
* *Rythmes Oubliés* (1897)

Категорија:Француски писатели
Категорија:Француски мемоаристи
Аристид Бријант

**Аристид Бријант** (француски: *Aristide Bruant*, роден на  - починал на  во ) — француски писател, поет и песнописец, една од легендите на францускиот шансон. Тој е еден од најзначајните поети на жаргонот аргот на крајот на 19 век и почетокот на XX век, основач на жанрот „реална песна“. Тој оставил трајни траги и во современиот француски шансон во кој зборовите имаат суштинско значење. Аристид Бријант е насликан од Анри де Тулуз-Лотрек на постер со црвен шал и црн капут.

## Биографија
Аристид Бријант е роден во буржоаско семејство. Како брилијантен студент, тој ја добил првата награда по латински, старогрчки, историја и музика. Во 1862 година ја напишал првата песна.

Татко му, зависник од алкохол, не успеал да ја плати последната година од неговото школување, па така тој станал чирак, а подоцна и занаетчија- златар. Изработувал накит од злато и сребро и накит со украсни камења.

Тој го научил жаргонот аргон по ресторани и кафулиња за посиромашните слоеви каде ги слушал исповедите на пијаниците, бунтовниците, и лошите момчиња. Започнал да се интересира од нивниот јазик и го барал потеклото на жаргонот до Франсоа Вијон, изучувајќи речници од градската библиотека. Пред да започне да пишува рефрен со зборови од аргот, тој пишувал нежни романси. Така, тој бил забележан од еден пејач кој го советувал да се појави на пејачки конкурс каде постигнал огромен успех. На тој начин, по успехот тој јавно започнал да ги изведува своите песни по кафулиња и ресторани.

Во 1885 година отворил свое кафуле под името „Мирлитон“. Првата вечер посетителите се само неколку на број, но неговиот невообичаен стил започнал многу да биде популарен и неговите настапи преку песните каде тој ги опевал убавините и маките на измамниците довеле тој да привлече многу посетители. Неговиот брилијантен репертоар бил популарен како што биле популарни и делата на Емил Зола, Пол Адам, браќа Гонкур и други.

Во 1898 година тој се кандидирал на локалните избори во парискиот кварт Белвил со слогани како: „Кандидат на народот“, „Сите непријатели на капиталистичките феудалци ќе гласаат за хуманиот“ и слично. И покрај бројните предизборни собири тој добил само 525 гласа.

## Наводи

## Надворешни врски
* 
*''Toulouse-Lautrec in the Metropolitan Museum of Art'', a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art, which contains material on Aristide Bruant

Категорија:Француски поети
Антоан Бело

**Антоан Бело ** (француски: *Antoine Bello*, роден на  во Бостон) —   француско-американски писател. Пишува на француски јазик и неговите книги се преведени на околу десет јазици..

Првата книга на Бело „Les Funambules“ претставува зборник со кратки раскази, објавен во 1996 година. По неа Бело објавил седум романи, од кои само еден во англиски превод под насловот „*The Missing Piece*“.

Главното уметничко дело на писателот е познато како трилогијата „Falsificateurs“ („Фалсификатори“). Делото се врти околу тајна меѓународна организација. Првиот дел од трилогијата „*Les Falsificateurs*“ била објавена во 2007 година. Вториот дел „*Les Éclaireurs*“ бил објавен во 2009 година и награден со престижната награда за литература „*France Culture / Télérama*“. Третиот дел, „*Les Producteurs*“ бил издаден во 2015 година.

Во септември 2015 година Антоан Бело објавил дека обезбедува годишни приходи од авторски права како донација на Фондација Викимедија. Причината е дека Бело редовно ја користи Википедија, додека прави истражувањата за книги, и дека со донацијата од 50.000 долари тој „само ја враќа услугата, бидејќи Википедија го восхитува секој пат кога бара во неа информации“. Ова е прва донација на приходи од авторски права, што еден уметник ја има направено за Викимедија.

## Дела
* *Les Funambules*, 1996.
* *Éloge de la pièce manquante*, 1998.
* *Les Falsificateurs*, 2007.
* *Les Éclaireurs*, 2009.
* *Enquête sur la disparition d'Émilie Brunet*, 2010.
* *Mateo*, 2013.
* *Roman américain*, 2014.
* *Les Producteurs*, 2015.
* *Ada*, 2016.

## Надворешни врски
* Official website

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Француски писатели
Категорија:Американски писатели
Берте Абрахам

**Берте Абрахам** (француски: *Berthe Abraham*, родена на  во  - починала на  во ) — француска писателка на дела од жанрот љубовен роман. Пишувала под машкиот псевдоним Анри Ардел (француски: *Henri Ardel*).

## Животопис
Берте Мари Викторин Палмир Абрахам е родена на 6 јуни 1863 година во Амјен, Франција, во семејството на трговецот Алфонс и неговата сопруга Луси Матилд Пилие. Подоцна нејзиното семејство се преселило да живее во Париз.

Првото нејзино објавено дело „Au cours!“ било објавено во околу 1888 година. Пишувала сентиментални романи главно за девојки, во кои се опфатени католички теми.

Писателката водела осамен и скромен живот, и немала јавни настапи. Никогаш не била мажена.

Починала на 6 јануари 1938 година во Париз, Франција.

## Дела

* Au cours ! (~1888)
* Près du bonheur (1889)
* Cœur de sceptique (1893) 
* Au retour (1894)
* Rêve blanc (1894)
* Mon cousin Guy (1896)
* René Orlis (1897)
* Tout arrive (1898)
* L'Heure décisive (1899)
* Сама, Seule (1901)
* La Faute d'autrui (1900)
* Le Mal d'aimer (1904)
* Le Rêve de Suzy (1905)
* Un Conte bleu (1906)
* L'absence (1906)
* L'été de Guillemette (1908)
* L’aube (1911)
* La nuit tombe (1913)
* Le Chemin qui descend (1916)
* L'Étreinte du passé (1918)
* Le Feu sous la cendre (1919)
* Il faut marier Jean! (1921)
* Deux amours (1922)
* L'Appel souverain (1923)
*  L'imprudente aventure (1925)
* Les Âmes closes (1927)
* Les vacances de la famille Brice (1928)
* La petite Moune suivi de Le Masque (1930)
* Ève et le serpent (1930)
* Faiblesse (1932)
* Ainsi souffla le vent (1934)
* L'Autre Miracle (1936)
* Colette Brice au Maroc (1937)
* Il était une adroite princesse (1937)
* Les Deux Visages de l'amour (1938)

## Надворешни врски
* Биографија и библиографија во „Collectionnelson” 
* Биографија во „Babelio”

Категорија:Француски писатели
Клеман Маро

**Клеман Маро** (француски: *Clément Marot*, роден на  во  - починал на  во ) — француски поет, од ерата на ренесансата.

## Животопис

Клеман Маро е роден на  во , Франција. Неговиот татко Жан бил дворски поет во дворот на Луј XII. Клеман Маро служел на Маргарита Наварска, Франсоа I, а за време на принудниот егзил во Италија служел на една војвотката на Ферара. Клемент се образувал на Универзитетот во Париз, а потоа започнал да студира право но подоцна се откажал. Жан Маро го воведел на својот син во модерните форми на поезијата.

Во 1524 година бил во придружба на францускиот крал Франсоа I во катастрофалната за него италијанска кампања, кога во Битката кај Павија кралот бил заробен. Денеска не постојат докази што се случило со поетот, односно дали и тој бил заробен или ранет, но се знае дека во почетокот на 1525 година тој бил во Париз.

Клеман Маро со своите стихови го исмевал католичкото свештенство поради нивните интриги, лицемерие и алчноста. Тој бил прогонет бидејќи наводно јадел месо во петокот и дека ги преведува псалмите по примерот на Мартин Лутер и со тоа се оддава на француските протестанти. Поради тоа на неколкупати Клеман Маролежел во затвор. Неговата поезија е исполнета со весел дух. Пример за тоа се песните „*За Ана, која фрла во мене снег*“, „*За лошиот поет*“, „*Елегија*“, „*За самиот себе*“ и други.

## Надворешни врски
* Pictures of Marot
* C A Mayer Memorial Trust 

Категорија:Француски поети
Категорија:Апсолвенти на Парискиот универзитет
Да се преживее Божиќ

**Да се преживее Божиќ** (англиски: *Surviving Christmas*) - американски филм (од жанрот комедија), во режија на Мајк Мичел. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Бен Афлек, Кристина Еплгејт, Џејмс Гандолфини и Бил Мејси.

## Содржина
Се приближува Божиќ, а осамениот Дру не сака да остане сам за време на празникот. Тој се присетува на детството и на божиќната прослава во кругот на семејството, но набргу наидува на пречка: во куќата во која живеел како дете не ги наоѓа своите родители, туку семејството Валкос...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови со Бен Афлек
Категорија:Филмови за Божиќ
Категорија:Филмови од 2004 година
Гејџино

**Гејџино** (, од *gauge* „баждарење“ и *-ino*) —  хипотетички елементарна честичка, суперпартнер на баждарното поле според предвидувањата на баждарната теорија здружена со суперсиметријата.

Во миниланото суперсиметрично дополение на стандардниот модел постојат следниве гејџина:
* глуино (симб. ) — суперпартнер на глуонот, и затоа има боен полнеж.
* гравитино (симб. ) — суперсиметричен партнер на гравитонот.
* **вино** (симб.  и W͂3) — суперпартнери на W-бозоните во баждарните полиња SU(2)L.
* **бино** — суперпартнер на важдарното поле U(1) кој соодветствува на слабиот хиперполнеж.

Гејџината се мешаат со хигсината, суперпартнери на степените на слобода во Хигсовото поле, и образуваат линеарни сплетови („масови сопствени состојби“) наречени неутралина (електрично неутрални) и чарџина (наелектризирани). Во многу модели, најлесната суперсиметрична честичка (LSP), честопати неутралино како фотиното, е стабилна. Во тој случај, ова е слабо заемодејствувачка масивна честичка (WIMP) и кандидат за темната материја.

## Наводи

* 

Категорија:Суперсиметрија
Категорија:Теориска физика
Категорија:Хипотетички елементарни честички
Спротивниот брег

***Спротивниот брег*** () — роман од францускиот писател Жилјен Грак објавен во 1951. Ова бил неговиот трет и најпознат роман. Дејството се одвива на границата од две измислени средоземни земји, Орсена и Фаргестан, кои 300 години биле во војна. Државата Орсена симболизира историја, традиција, и ред, додека Фаргестан е симбол за неразумност. Самиот автор го опишал делото како „свесен сон“, а според критиката припаѓа на правецот надреализам.

Главниот лик Алдо бил пратен како набљудувач во напуштен замок во Орсена, но иако двете земји се во војна, со децении немало никаква борба. Иако свесен дека би можел да предизвика обновување на конфликтот, Алдо одлучил да ја премине границата, сметајќи дека можното уништување е подобар избор од бавното пропаѓање. Делото било наградено со „наградата Гонкур“, но Грак одбил да ја прими наградата како чин на негодување против комерцијализацијата на пишаниот збор. Книгата наишла на позитивен прием од стручната јавност, а добила добра рецензија во весникот *[[Њујорк Тајмс]]*.

## Наводи

## Надворешни врски
* ''Спротивниот брег''  на мрежното место на францускиот издавач 

Категорија:Романи од Жилјен Грак
Категорија:Француски романи
Меги (филм)

**Меги** (англиски: *Maggie*) - американски филм од 2015 година, во режија на Хенри Хобсон. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Арнолд Шварценегер и Абигејл Бреслин.

## Содржина
Една зомбиевска епидемија шири ужас низ светот, а еден загрижен татко се грижи за својата инфицирана ќерка, борејќи се да ја подготви за неизбежното.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови со Арнолд Шварценегер
Категорија:Акциони филмови
Категорија:Филмови од 2015 година
Господин Џонсон (филм)

**Господин Џонсон** (англиски: *Mister Johnson*) - филм во режија на Брус Беренсфорд. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Пирс Броснан, Едвард Вудворд и Денис Квејли.

## Содржина
Филмот претставува историска драма чие дејство се одвива во 1923 година. Еден амбициозен и образован Црнец работи во локалниот британски магистрат и постојано влегува во неволји, зашто е премногу паметен...

## Наводи

Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови со Пирс Броснан
Категорија:Филмови од 1990 година
Пена на дните

***Пена на дните*** () — надреален роман од францускиот писател Борис Вијан објавен во 1947. Иако дејството се одвива временски линеарно, романот содржи повеќе сижејни линии, вклучувајќи љубовни доживувања на две двојки, глувци што зборуваат, и човек што остарел неколку години за една седмица.

Иако не е во фокусот на читателот, едно од сижеата вклучува и човек кој се венчал за сопруга што бргу се разболела, и чија болест можела да се лечи само ако пациентот биде посипан со цвеќиња. Романот бил инспирација за три филмови и една опера, а бил рангиран помеѓу 100 книги на векот според ''Ле Монд''. Еден од ликовите во романот, филозофот Жан-Сол Партр, е спунеризам за Жан-Пол Сартр, а низ романот на сличен начин се споменува дел од творештвото на Сартр.

## Наводи

## Поврзано
*100 книги на векот според ''Ле Монд''

Категорија:Романи од Борис Вијан
Категорија:Француски романи
Синиот лотус

***Синиот лотус*** () — петто продолжение од стрипот *[[Авантурите на Тинтин]]* од белгискиот карикатурист Ерже. Стрипот бил нарачан од белгискиот конзервативен весник *Le Vingtième Siècle* (прев. *XX век*) како дел за детскиот додаток *Le Petit Vingtième* (прев. *Малите дваесетти*), и излегувал секоја седмица од август 1934 до октомври 1935, а подоцна бил издаден како збирка од страна на Кастерман во 1936. Приказната продолжува од крајот на претходниот дел *[[Цигарите на фараонот]]*, а се раскажува за младиот белгиски репортер Тинтин и неговото куче Милу, кои биле поканети во Кина за време на јапонската инвазија на Манџурија од 1931. Таму тој ги разоткрива тајните планови на јапонските шпиони и спречува синџир на трговија со дрога.

Цртајќи го *Синиот лотус*, Ерже обрнал повеќе внимание на точно и прецизно претставување на источната култура и општество. Тој бил помогнат од својот пријател Женг Хронгрен, кинески студент на студии во Белгија, со цел повешто да ги жигоса европските заблуди и предрасуди за Кина, како и да упати критика кон јапонските окупатори. *Синиот лотус* доживеал успех во Белгија, по што бил испечатен и во Франција и Швајцарија, а за популарноста на стрипот дознал и Чанг Кај Шек, кој го поканил Ерже да ја посети Кина. Ерже ги продолжил *Авантурите на Тинтин* со шестото продолжение *[[Скршеното уво]]*, додека целиот серијал станал главно обележје на француско-белгиската школа на стрипот. Во 1946, *Синиот лотус* бил делумно прецртан во боја од страна на авторот и неговиот тим помошници, во текот на преработката биле сменети некои ситни детали. Освен Тинтин, во стрипот се појавуваат г. Довсон и Чанг Чон Ченг. Во 1991 стрипот бил прикажан како епизода од цртаниот филм *Авантурите на Тинтин*. *Синиот лотус* наишол на позитивни реакции од читателите и стручната јавност, а се смета за едно од најдобрите остварувања на Ерже.

## Наводи

## Користена литература
*
*
*
*
*

## Надворешни врски
*''The Blue Lotus''  at the Official Tintin Website
*''The Blue Lotus'' at Tintinologist.org

Категорија:Книги од 1936 година
Велешко-прилепски народноослободителен партизански одред „Трајче Петкановски“

**Велешко-прилепски народноослободителен партизански одред „Трајче Петкановски“** е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија. 

Одредот е формиран кон крајот на април 1944 година, од 30 борци, разделени на групи по десет луѓе. Името го добил во чест на загинатиот партизан Трајче Петкановски. Овој одред дејствувал во околината на селата во областа Азот и Порече, и најчеста акција била напаѓање на бугарските полициски групи, диверзии на линијата Скопје-Велес, и друго. Во текот на септември 1944 година одредот брои 400 борци. Заедно со други партизани, на 2 септември 1944 година од овој одред е формирана осмата македонска ударна бригада.

## Дејци
* Боро Мокров, политички комесар
* Стоилко Иванов, заменик-политички комесар

## Наводи

Категорија:Македонија во Втората светска војна
Категорија:Одреди во НОВМ
Категорија:Историја на Велес
Категорија:Велес во НОБ
Кичевски народноослободителен партизански одред „Козјак“

**Кичевски народноослободителен партизански одред „Козјак“** е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија. 

## Формирање
Во домот на Ката Ѓорѓиевска се одржал состанок помеѓу Месниот Комитет на КПМ за Кичево и партиската организација во Кленоец, во март-април 1943 година, за разгледување на можностите за формирање на Кичевски партизански одред. Heјзиниот дом бил магацин за оружје, муниција и храна за потребите на идниот партизански одред и оттука се носеле во базата на Лопушник.

Одредот е формиран на 25 април 1943 година на планината Бистра, од партизани од Кичево. Дејноста на овој одред во најголем дел била да патролира, а некои членови на одредот вршеле курирска дејност или биле придружба на партиски и воени раководители. Одредот ги осудил на смрт градоначалниците на Иванчишта и Малкоец. Од активностите на овој одред е познато дека успеал да разоружи осум италијански граничари на патот Кладник-Карбуница. На 21 мај 1943 година на Лопушник одредот се спојува со Кичевско-мавровскиот народноослободителен партизански одред.

## Наводи

Категорија:Македонија во Втората светска војна
Категорија:Одреди во НОВМ
Барово

**Барово** може да се однесува на следниве села во Македонија:

* Барово (Демиркаписко) — село во Општина Демир Капија
* Барово (Скопско) — село во Општина Сопиште
Жана Каролин Виолет

**Жана Каролин Виолет** (француски: *Jeanne Caroline Violet*, родена на  во  - починала на  во ) — француска писателка на дела во жанрот љубовен роман и патопис.

## Биографија
Жана Каролин Виолет е родена на 1 февруари 1870 година во Париз, Франција.

Била мажена за Едгар-Етјен Дисап (1875-1950), кој бил конзул на Франција во Атина. Таа била заедно со него во градот Јанина (кој во тоа време бил турски), кога бил опколен од Грците во 1912-1913 година. Нивната улога за поддршката на грчкото население на градот во овие тешки околности имало голем успех. Страдањата од тоа време ги опишала во „*La ville assiègée, Jannina*“.

Во следниот период, нејзиниот сопруг бил префрлен за работа во Сиднеј, а патувањето до таму во Тихиот Океан и доживувањата на писателката се опишани во нејзиниот патопис „*Escales océaniennes*“ од 1935 година.

Жана Каролин Виолет починала на 26 јуни 1951 во Мајен, Франција, каде каде живеела во последните десетина години од својот живот. Во градот Јанина има улица на нејзиното име.

## Дела
### Самостојни романи
* Ma conscience en robe rose (1895)
* Fiancée d'Avril (1898)
* Le Château de la vieillesse (1900)
* Les ruines en fleurs (1901)
* Mon ami l'oiseau bleu (1901)
* Âmes féminines (1902)
* Sphinx blanc (1903)
* L'Aventure d'Huguette (1904)
* Le Théâtre de la primevère (1904) 
* Le baiser au clair de lune (1908)
* La folle histoire de Fridoline (1908)
* Collection des romans honnêtes (1909)
* Malencontre (1910)
* La Passagère (1911)
* Le Hasard et l'amour (1911)
* La ville assiègée, Jannina (1912)
* Mariage de raison (1918) 
* L'Inconnue bien-aimée... (1925)
* Le Magicien (1927)
* Le Cœur désire... (1931) 
* Comédie nuptiale... (1932)
* Escales océaniennes (1935)
* Eux et nous sur un bateau (1936)
* Mes souvenirs de Bali (1938)

### Филмографија
* 1918 La passaggera - по истоимениот роман
* 1920 Malencontre - по романот „Malencontre“ 
* 1949 La passagère - по истоимениот роман
* 1952 La de los ojos color del tiempo
* 1993 Lil, la de los ojos color del tiempo – ТВ филм

## Надворешни врски
* Биографија и библиографија во „Goodreads”
* Биографија во „Den Store Danske”
* Информација во Проект „Гутенберг”

Категорија:Француски писатели
Големиот Молн

***Големиот Молн*** () — единствениот роман од францускиот писател Ален Фурние објавен во 1913. Раскажувач е 15-годишниот Франсоа Сорел, пријател на главниот јунак, 17-годишниот гимназијалец Августин Молн од областа Солоњ, кој се обидува да ја пронајде таинствената девојка што ја запознал на маскенбалот. Молн е импулсивен, безгрижен и романтичен лик, кој е во потрага по недофатливото, а авторот преку него го прикажува светот помеѓу детството и зрелоста. Насловот на овој роман го инспирирал Френсис Скот Фицџералд како да го наслови *[[Големиот Гетсби]]*.

## Содржина
Франсоа Сорел, раскажувачот на книгата, е син на М. Сорел, кој е директор на училиште во едно мало село во Солоњ, регион со езера и песочни шуми во срцето на Франција. По пристигнувањето во класот, Аугустин Молн, бистар млад човек кој потекнува од скромно семејство, наскоро ќе исчезне. Тој се враќа со искуство од ноќен маскембал, каде што се сретнал со девојката од своите соништа, Ивон де Галас. Таа живее со вдовицата на нејзиниот татко и нејзиниот брат Франц во огромниот древен семеен замок кој бил во распаѓање. Во градината од замокот требало се одржи свршувачка на Франц и девојката со која требало да се ожени. Свршеницата, сепак, не се појавила, и Франц се обидел да се самоубие. Откако ќе се врати на училиште, Молн имал само една идеја: да го најде мистериозниот замок повторно и девојката во која се вљуби. Сепак неговите пребарувања не успеваат, а во исто време бизарен млад човек се запишал на училиште. Тоа бил Франц де Галас под друго име кој се обидел да се скрие од нанесениот срам. Аугустин Молн дознал и заминал за Париз, со цел да ја најде Ивон де Галас но не успева. Тој му пишува на својот пријател Франсоа Сорел: „Подобро е да се заборави сè“.

Франсоа Сорел, кој сега станал учител како татко му, конечно успева да ја најде Ивон де Галас и ја споил со Молн. Ивон уште живеела со нејзиниот стар татко во она што останало од семејниот имот. Местото се викало *Les Sablonnières* и не било толку далеку како што пријателите мислеле. Ивон де Галас сѐ уште немала момче и му признала на Аугустин Молн дека тој е љубовта на нејзиниот живот. Ивон де Галас го прифила, со благослов на својот татко, предлогот за брак од Аугустин Молн. Сепак Молн ја остава по неколку дена, со цел да го најде изгубениот брат Франц (на кого му ветил помош пред многу години) и повторно да го обедини со неговата свршеница. Ивон де Галас, сега во брак со Аугустин Молн, останува сама во замокот. Ивон раѓа девојче, но умира два дена подоцна. На крајот Франсоа ја наследил куќата во која Молн и Ивон живееја и го одгледува девојчето, истовремено чекајќи го враќањето на неговиот пријател Аугустин Молн. Гледајќи ги старите папки, Франсоа Сорел открил мал рачно напишан дневник од Молн. Во текот на годините во Париз (пред Франсоа да ја донесе Ивон), Молн ја сретнал и завел девојка која го напуштила Франц во градината. Неколку години подоцна, Молн се вратил со Франц и неговата свршеница, и дошол да ја види својата ќерка.

## Наводи

## Надворешни врски
*

Категорија:Романи од Ален Фурние
Категорија:Француски романи
Демиркаписка парохија

мини|десно|300п|Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во Демир Капија е парохиско седиште

**Демиркаписка парохија** — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кавадаречкото архијерејско намесништво на Повардарската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во градот Демир Капија. Во составот на оваа парохија е градот Демир Капија со селата Прждево, Бистренци, Корешница, Клисура, Чифлик, Дрен, Копришница, Драчевица, Бесвица, Барово, Вешје и Стрмашево.

## Цркви

Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.

## Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Кавадаречко архијерејско намесништво
Категорија:Парохии на МПЦ
Астреја

***Астреја*** () — пасторален роман од францускиот писател Оноре Д'Орфе, објавен во периодот 1607–1627. Веројатно најзначајното книжевно дело во француската литература од 17. век, *Астреја* била ословена како „роман од романи“ поради обемноста (шест томови, 40 приказни на 5399 страници), но и поради успехот низ цела Европа. Била преведена на повеќе светски јазици и читана на секое судење. И денес се печати во бројни примероци, во целосна и скратена верзија. Првите три делови биле објавени во 1607, 1610 и 1619. По смртта на Д'Орфе во 1625, четвртиот дел бил довршен од Балтазар Баро, а Пјер Бојтел имал придонес во петтиот и шестиот дел, кои најчесто се бројат како еден дел.

Содржината е сложена, но главната приказна е за љубовта помеѓу овчарот Селадон и селанката Астреја од француската провинција Форез во V век. Перфидните политички амбиции на другите ликови создаваат незгоди за двојката и го чинат поголемиот дел од заплетот. Дејството е често прекинувано од раскажување за минатото на ликовите, кое иако не е директно поврзано со главната приказна, служи за објаснување на околината во која тие живеат. Описот на Д'Орфе за Форез е доста детален и веродостоен на реалниот изглед. Љубовта на Селадон била опишана како чисто духовна од филозофот Шарл Фурние во неговото дело *Теорија на четирите движења*. Книгата била преработена во филм од страна на режисерот Ерик Ромер, и во опера од композиторот Жерар Песон.

## Наводи

## Користена литература
* *Honore d’Urfé.* Louise K. Horowitz. Boston: Twayne Publishers, 1984.
* "L'astrée or Céladon the Dinosaur." Henry T. Harvey. *The French Review*, Vol. 23, No. 3 (Jan., 1950), pp.&nbsp;241–244.
* Complete critical Edition : 2005-2014 : by Eglal Henein, Professor Emeritus of Tufts University. *[http://astree.tufts.edu/_analyse/anglais.html Deux visages de l'Astrée]* (Two Faces of L'Astrée), Digital online critical edition of the three parts of L'Astrée published by the author during his lifetime (1607, 1610, 1619, and the last complete edition revised by the author in 1621). The site also offers a modern French version of these three parts. Posthumous Part Four is being edited.
*Astrea, Steven Rendall's English translation of Part I, with an introductory critical essay, is available in the Medieval and Renaissance Texts and Studies series (1995).

Категорија:Романи од Оноре Д'Орфе
Категорија:Француски романи
Ана Кендрик

**Ана Кук Кендрик** (родена на 9 август 1985 г.) — американска глумица и пејачка.

Таа ја започнала својата кариера како глумица уште како дете во театарски претстави. Нејзина прва значајна улога била улогата во Бродвејскиот мјузикл *[[Високо општество (мјузикл)|Високо општество]]* (1998), за која била номинирана за наградата Тони за најдобра глумица во мјузикл. Првата филмска улога таа ја добила во музичката комедија *[[Камп (филм од 2003)|Камп]]* (2003).

Кендрик ѝ станала позната на пошироката јавност со споредната улога во *[[Самрак (филмски серијал)|Самрак]]* (2008–12), филмската франшиза заснована на истоимениот серијал на романи на Стефани Мајер. Таа добила номинација за Оскар за најдобра споредна женска улога за нејзината изведба во *[[Горе во воздухот]]* (2009).

Кендрик исто така глумела во комичната драма *[[50/50 (2011 filmфилм од 2011)|50/50]]* (2011), криминалистичката драма *[[Последна стража]]* (2012), мјузиклот-фантазија *[[Во шумата (филм)|Во шумата]]* (2014), и комедијата *[[Мајк и Дејв бараат женски]]* (2016). Таа се стекнала со популарност играјќи главна улога во музичката комедија *[[Совршен ритам]]* (2012) и во продолжението *[[Совршен ритам 2]]* (2015). Глумела и во: *[[Сметководител (филм од 2016)|Сметководител]]* (2016) и *Слатка мала тајна (A Simple Favor)* (2018) и научнофантастичната комедија *[[Ноел (филм 2019)|Ноел]]* (2019). Таа ја толкувала главната улога во анимираните мјузикли на филмската франшиза *[[Тролови (франшиза)|Тролови]]* од 2016 година. Глумела во кратката хумористична серија *Dummy* (2020), за која била номинирана Еми награда за серија во ударен термин во категоријата „Извонредна глумица во кратка комична или драмска серија“. Исто така, глумела и во романтичната хумористична серија *Љубовен Живот* (2020–2022). Нејзиното режисерско деби го имала со драмата *[[Жена на часот]]* (2023).

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Родени во 1985 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Американски глумци
Категорија:Американски театарски глумици
Категорија:Американци со ирско потекло
Категорија:Американски пејачки од 21 век
Категорија:Американски пејачки од 20 век
Категорија:Пејачи од Мејн
Категорија:Американски автобиографи
Категорија:Американски гласовни глумици
Категорија:Американски телевизиски глумици
Категорија:Американски филмски глумици
Категорија:Глумици од Портланд
Категорија:Американски поп-пејачки
Категорија:Американски филмски глумци
Генциобиоза

**Генциобиозата** е дисахарид изграден од две единици на D-гликоза поврзани со β(1->6) врска.  Претставува бела кристална супстанца растворлива во вода или топол метанол.  Генциобиозата е инкорпорирана во структурата на кроцинот, хемиското соединение кое ја дава бојата на шафранот. Претставува производ на карамелизацијата на гликозата.

## Наводи

Категорија:Дисахариди
Изгубени илузии

**„Изгубени илузии“** () — роман во продолженија од францускиот писател Оноре де Балзак, објавен во периодот 1837–1843. Се состои од три дела, а дејството започнува во една француска провинција, за потоа да се премести во Париз, и на крај повторно се враќа во провинцијата. Ова дело потсетува на уште едно големо дело на Балзак, *Црната овца* (1842), чие дејство исто така делумно се одвива во Париз, а делумно во провинцијална Франција. Ова дело е уникатно во споредба со останатие творби во *[[Човечка комедија]]* (1799–1850) поради прецизноста со која се доловуваат географските одлики и социјалниот живот во Франција.

Романот има четири главни теми: животот во провинцијата и животот во метрополата; опис на животот на уметниците во Париз во периодот 1821–22; карактеризирање на новинарството како најдолна форма на интелектуална проституција; и осознавање на двојната природа на нештата. Балзак употребил повеќе техники на раскажување, како опис на историско-политичкиот контекст, *In medias res* (прев. „во средина на нештата“)—сеќавање на минати случки кои се важни за понатамошниот тек, крајно поларизирани мислења на спротивставените ликови, итн.

## Наводи

## Поврзано
**[[Човечка комедија]]*
*1837 во книжевноста

Категорија:Дела на Оноре де Балзак
Категорија:Романи на Оноре де Балзак
Бар и Бат мицва

мини|десно|200п|Прослава на Бар мицва
**Бар мицва и Бат мицва** (хебрејски: בר מצוה - *чедо на Божјата заповед*) се еврејски ритуали за тринаесеттиот роденден кај момчињата и дванаесеттиот кај девојчињата.

## Значење
Еврејските момчиња се сметаат за возрасни и, во духовна смисла, способни да ја пренесуваат еврејската традиција, право и етика кога ќе наполнат тринаесет години и еден ден. Тогаш стекнуваат право на учество во сите општествени сфери на еврејскиот живот. Тие се должни да се придржуваат до бројните заповеди, а верските обреди од празнувањето на Бар и Бат Мицва ги извршуваат еднакво на возрасните.

## Церемонија
Момчето го покануваат во локалната синагога на читање извадоци од светата книга на јудаизмот - Тора. Таткото на момчето симболично му се заблагодарува на Бога што му се простуваат гревовите на неговиот син. Родителите подготвуваат веселба за пријателите и роднините. Бар Мицва и Бат Мицва исто така означуваат почеток на пубертетот кај момчињата, односно девојчињата.

### Девојчиња
Со исклучок на Евреите во Италија, во историјата не биле забележани празнувања на Бат Мицва за еврејските девојчиња. Поединечни прослави датираат од XIX и XX век во Полска и делови од источна Европа. Притоа се правела приватна семејна забава без религиозни обреди во синагогата. 

Денес еврејските девојчиња го празнуваат Бат Мицва исто како и момчињата. Родителите подготвуваат забава и на првиот саботен ден девојчето оди во локалната синагога и чита од Тората. Исклучок претставуваат православните Евреи, кои поради историската традиција се откажуваат од празнувањето на обредот.

Категорија:Еврејски закони и обреди
Категорија:Пристапни обреди
Алекси Гињар де Сен-Приест

мини|<center>Грбот на семејството <br />'''Гињар де Сен-Приест'''<br />Мото:<br />'''„Силен и одлучен“'''.
мини|десно|<center>Франсоа-Емануел Гињар,<br />гроф од Сен-Приест<br />
дедо на Алекси Гињар, гроф од Сен-Приест

**Алекси Гињар**, гроф **де Сен-Приест** (), (,  -  , ) - француски историчар, книжевник и дипломат, син на Арман Емануел Шарл Гињар, гроф од Сен-Приест и внук на Франсоа-Емануел Гињар, гроф од Сен-Приест (1735-1821), дипломат, последен министер од кралската куќа на Луј XVI и прв министер за внатрешни работи на Франција(1788-1791).

Сен-Приест бил во комората на Шарл X, потоа бил на служба во Парма, дипломат во Бразил, во Лисабон и Копенхаген. Во Домот на перовите на Франција ги наследил својот татко и дедо. За член на Француската академија бил избран ан 18 јануари 1849 година.

## Дела
* „Француските урнатитени“ (*Les ruines françaises - poésies*, 1823)
* „Атенаис, или мемоарите на една жена“ - комедија (*Athenaïs, ou le souvenir d’une femme - comédie*, 1826)
* „Сегашноста и минатото – послание“ (*Le présent et le passé - épître*, 1828)
* „Шпанија, фрагменти од патувањето“ (*L’Espagne, fragments de voyage*, 1830)
*„Историја на кралството, од корените до формирањето на главните монархии во Европа“ – 2 тома ( *Histoire de la royauté considérée dans ses origines jusqu’à la formation des principales monarchies de l’Europe*, 2 vol., 1842)
* „Историја на падот на језуитите во XVIII век (*Histoire de la chute des Jésuites au XVIIIe siècle*, 1844)
* „Историја на освојувањето на Неапол од Шарл Анжујски“ (*Histoire de la conquête de Naples par Charles d’Anjou* 4 vol., 1847)
* „Дипломатски и книжевни студии“ (*Études diplomatiques et littéraires*, 2 vol., 1850)

## Наводи и белешки

* 

## Надворешни врски
* Биографски белешки на Француската академија
* Личните документи на Алекси Гињар гроф од Сен Приест се зачувани во националната архива на Франција под знакот 395AP

Категорија:Француски писатели
Категорија:Француски историчари
Категорија:Членови на Француската академија
Категорија:Писатели од 19 век
Милан Недков

**Милан Недков** (роден во Кавадарци,  - ) — македонски правник, универзитетски професор и поранешен уставен судија.

## Животопис

Завршил Правен факултет во Скопје во 1957 година. Бил на специјализација во Институтот за општествени науки во Белград.

Во 1960 година, тој бил избран за асистент на Правниот факултет во Скопје. Докторирал на тема од областа на правото во 1965 година. Во 1974 година, тој бил избран за редовен професор на Правниот факултет.

Повеќе години бил раководител на Одделението за политиколошки истражувања на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје, а четири години бил директор на овој Институт. Учествувал како раководител и истражувач во реализацијата на повеќе проекти, особено посветени на истражување на изборните процеси и јавното мислење.

Повеќе години бил главен и одговорен уредник на списанието „*Погледи*“.

Од 1994 до 2003 година, тој бил судија на Уставниот суд на Република Македонија, а во времето од 1997 до 2000 година, тој бил и негов претседател.

## Творештво

Објавил над 25 студии и учебници, како и над 200 статии и есеи. Позначајни објавени научни и стручни трудови се следните:
* Студентската 1968 година, (во соавторство со Димитар Мирчев), Скопје, 1970.
* Санација на организациите на здружениот труд, Скопје, 1988.
* Преоден период на претворање на организациите на здружениот труд во претпријатија, Скопје, 1989.
* Работниот однос и неговото правно уредување, Скопје, 1990.
* Организирањето на општественото претпријатије како акционерско друштво односно друштво со ограничена одговорност во мешовита сопственост, Скопје, 1990.
* Акционерско друштво, Скопје, 1990.
* Коментар на Законот за претпријатијата и Законот за општествениот капитал, (монографија), Скопје, 1990.
* Приватизација на општествениот капитал во Република Македонија, (студија), соавтор, Скопје, 1991.
* Статутот и неговото место во уредувањето на односите во акционерското друштво, Скопје, 1991.
* Уредување и раководење со претпријатијата, Скопје, 1991.
* Настанување на холдинг претпријатието, Скопје, 1991.
* Судбината на интерните акции, Скопје, 1992.
* Коментар на Законот за трансформација на претпријатијата со општествен капитал, (монографија), соавтор, Скопје, 1993.
* Коментар на преодните и завршните одредби на Законот за трговските друштва, (монографија), Скопје, 1996.
* Основање на трговското друштво, (монографија), Скопје, 1996.
* Одлучување и управување со друштвата на капиталот, (монографија), Скопје, 1997.
* Намалување на основната главнина на акционерското друштво, Скопје, 1999.

## Наводи

## Надворешни врски
* Денко Малески „In Memoriam Професор Милан Нетков: човек достоен за почит“

Категорија:Правници од Кавадарци
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонски уставни судии
Категорија:Македонски уредници
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Апсолвенти на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Категорија:Професори на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Благоја Петров

**Благоја Петров - Караѓуле** (, , - , )  — македонски оперски пејач, баритон.

## Животопис
Караѓуле е роден е на 16 јануари 1924 година во Битола. Тој ѝ бил вујко на македонската пејачка Виолета Томовска, а негова сестра била Блага Видец. Во 1949. г. дебитирал на сцената на Операта на МНТ со улогата на Маркизот во операта Травијата. Остварил повеќе од 15 улоги, мегу кои позначајни се: Жорж Жермон (Травијата), Папагено (Волшебната флејта), Родриго (Дон Карлос), Фигаро (Севилскиот бербер), Ренато (Бал под маски). Поседувал сонорен глас, изразита музикалност и сценски шарм. Познат е како одличен изведувач на македонски народни песни. Живеел во Скопје кај денешната зграда на поштата каде имало покриен пазар - пасаж, а неговиот стан бил над приземјето во станбениот комплекс. Зградата била разорана за време на скопскиот земјотрес. Во МНТ останал сè до трагичното загинување во скопскиот земјотрес во 1963 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Документарен фил за Караѓуле на YouTube
*Три години стана на YouTube
*Избор на песни  (мелодија и текст)

Категорија:Луѓе од Битола
Категорија:Македонски оперски пејачи
Категорија:Македонски пејачи
Паднати (филм)

**Паднати** (англиски: *Fallen*) - американски филм од 1998 година, во режија на Грегори Хоблит. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Дензел Вашингтон, Џон Гудмен и Доналд Сатерленд.

## Содржина
Детективот Хобс присуствува на погубувањето на серискиот убиец што тој го уапсил. Но, и покрај тоа, убиствата продолжуваат...

## Наводи

Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови со Дензел Вашингтон
Категорија:Филмови со Доналд Сатерленд
Категорија:Филмови со Џон Гудмен
Категорија:Филмови од 1998 година
Хуго (филм)

**Хуго** (англиски: *Hugo*) - американски филм од 2011 година, во режија на Мартин Скорсезе. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Аса Батерфилд, Клое Грејс Морец и Емили Мортимер.

## Содржина
Хуго е дванаесетгодишно момче, кое нема родители и живее покрај ѕидините на железничката станица во Париз. Со помош на едно необично девојче, Хуго ја почнува потрагата по татко му, кој таинствено исчезнал. Кога ќе ја открие тајната на неговото исчезнување, Хуго започнува волшебно патување, кое ќе промени сè околу него.

## Наводи

Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на Мартин Скорсезе
Категорија:Филмови од 2011 година
Изгрејсонце со Текила (филм)

**Изгрејсонце со текила** (англиски: *Tequila Sunrise*) - американски филм од 1988 година, во режија на Роберт Таун. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Мел Гибсон, Курт Расел, Мишел Фајфер и Раул Јулија.

## Содржина
Двајца пријатели, едниот трговец со дрога, а другиот полицаец од Лос Анџелес, се принудени да се судрат поради природата на нивната работа...

## Наводи

Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови со Мел Гибсон
Категорија:Филмови со Мишел Фајфер
Категорија:Филмови со Курт Расел
Категорија:Филмови од 1988 година