open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Медведково (Московско метро)

**Медведково** (руски: *Медведково*) — станица на московското метро во Северно Медведково, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја и служи како нејзин североисточен крај.

## Историја
Станицата била отворена на 29 септември 1978 година, како дел од делот ВДНХ - Медведково, по што московското метро добило 107 станици. Името го добила по истоимената московска станбена област, која пак го добила ова име од селото Медведков сместено многу на југ (самата станица се наоѓа на местото на селото Раево и селото Ватутино).

## Дизајн
Архитектите Нина Алешина и Наталија Самоилова ја дизајнирале станицата Медведково. Се одликува со разгорени столбови со розев мермер и ленти од нерѓосувачки челик. Надворешните ѕидови на станицата се обложени со црвен мермер и испреплетени триаголници од анодизиран алуминиум испреплетени со плочи од М. Алексеев кои го прикажуваат северниот див свет.

Влезовите на станицата се наоѓаат од двете страни на улицата Широкаја западно од улицата Грекова.

Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Ле Тампон

**Ле Тампон** () — четврта по големина општина во францускиот прекуморски департман и регион Реинион. Се наоѓа во јужно-средишниот дел на островот Реинион, во соседство на Сен Пјер.

На почетокот на XX век градот бил седиште на убиецот и волшебник Ситаран.

## Географија
### Клима
Ле Тампон има океанска клима (класа *Cfb*). Просечната годишна температура изнесува . Просечните годишни врнежи изнесуваат 2.020,2&nbsp;мм, при што февруари е најврнежливиот месец. Најтопло е во февруари (), а најстудено во јули ().

## Население

## Поврзано
* Општини во Реинион

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјален портал на Ле Тампон 

Категорија:Општини на Реинион
Басас да Индија

**Басас да Индија** (; ) — ненаселен кружен атол во состав на Француските Јужни и Антарктички Земји. Се наоѓа во јужниот дел на Мозамбичкиот Проток, на половина пат меѓу Мозамбик и Мадагаскар и околу 110&nbsp;км северозападно од островот Европа. Атолскиот обрач има просечна ширина од  100&nbsp;м и опколува плитка лагуна не подлабока од 15&nbsp;м. Атолот има пречник од 10&nbsp;км и стрмно се издига 3000&nbsp;м над морското дно. Зафаќа вкупна површина (заедно со лагуната) од . Неговиот исклучив стопански појас зафаќа  и е соседен на оној на островот Европа.

Атолот се состои од десет пусти карпести островчиња без растителност и со вкупна површина од 20&nbsp;ха. Оние на северната и источната страна се високи 2,1 до 3&nbsp;м, а тие на западната и јужната се издигаат само 1,2&nbsp;м над морето. Гребенот, чија брегова линија е долга 35,2&nbsp;км, е целосно потопен под вода од три часа пред плимата до три часа по неа. Во ова подрачје дуваат циклони, што го прави атолот опасен за пловилата и место на бројни бродоломи.

Подводната планина Јагуар and гајотот Хол се наоѓаат на 40 односно 70&nbsp;км на југозапад.

## Историја
Атолот првпат е забележан од Португалците во 1506 г. кога бродот им се насукал на него. Тие го завеле како „Бајшо да Жудија“ (*Baixo da Judia*, „Еврејски Спрудови“) поради потеклото на неговиот сопственик Фернан де Лороња). Името „Басас да Индија“ (*Bassas da India*) е подоцнежно, и настанало како грешка при препишување.

Островот е одново откриен од бродот „Европа“ во 1774 г. и го добил името Европини Карпи. Овде настрадал бродот „Малај“ на 27 јули 1842&nbsp;г.

Во 1897 г. спрудот станал француско владение. Во 1968 г. е ставен под управа на комесар со седиште во Реинион. Мадагаскар се осамостоил во 1960 г. и од 1972 г. наваму полага право на атолот.

## Животински свет
Во 2003 г. околу островот се забележани галапагоски ајкули, за првпат во Мозамбичкиот Проток.

## Туризам
За закотвување во Басас да Индија е потребна дозвола од француската влада. Риболовот без дозвола е казнив со истерување или конфискување на пловилото. Од 2013 г. наваму Француската воена морнарица запленила неколку пловила на неколку неовластени туроператори од Мозамбик и ЈАР.

## Галерија

Bassas da India atoll map-fr.png|Подробна карта
Bassas da india.jpg|Слика од МСС
Bassas da India.png|Слика од „Ландсат 7“
Bassas da India-CIA WFB Map.png|Карта


## Наводи

## Надворешни врски

* Басас да Индија — ФЈАЗ 

Категорија:Атоли во Индискиот Океан
Категорија:Острови на Мадагаскар
Категорија:Ненаселени острови
Категорија:Француски Јужни и Антарктички Земји
Категорија:Спорни острови
Бабушкинскаја (Московско метро)

**Бабушкинскаја** (руски: *ВДНХ*) — станица на московското метро во Бабушкински, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците Медведково и Свиблово.

## Историја
Станицата била отворена на 29 септември 1978 година, како дел од делот ВДНХ - Медведково, по што московското метро добило 107 станици.

Бабушкинскаја го добила името по округот Бабушкински каде се наоѓа станицата, кој пак го добил името по Михаил Бабушкин, поларен авијатичар.

На 29 март 2020 година поради пандемијата на коронавирус во Русија, раководството на московското метро привремено ја преименувало станицата во „ДомаБабушкинскаја“ (руски: *Домабабушкинская*) што значело „Баба дома“ за да ги потсетува постарите московски граѓанин да останат дома.

## Дизајн
Бабушкинскаја е станица од типот на свод, елипсовидна во пресек со благо закосени, сиви мермерни странични ѕидови. Сите знаци и светлосни тела се прикачени на таванот, така што платформата е целосно отворена, освен неколку минималистички клупи сместени по централната оска. На крајот на платформата, над излезните скали, се наоѓа скулптура од А. М. Мосичук во спомен на арктичкиот лет на Бабушкин.

Влезовите на станицата се наоѓаат на пресекот на улиците Јенисејскаја и Менжинского.

## Наводи


Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Свиблово (Московско метро)

**Свиблово** (руски: *Свиблово*) — станица на московското метро во Свиблово, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците Бабушкинскаја и Ботанически сад.

Станицата била отворена на 29 септември 1978 година, како дел од делот ВДНХ - Медведково, по што московското метро добило 107 станици.

Изградена според стандарден дизајн во 1978 година, станицата има столбови обложени со бел мермер и акцентирани со вертикални ленти од анодизиран алуминиум. Ѕидовите се исто така од бел мермер и се украсени со фризови кои ги содржат имињата и грбовите на различните градови и населени места околу Москва. Архитект на Свиблово бил Роберт Погребној.

Влезовите на станицата се наоѓаат од двете страни на Снежнаја Улица јужно од раскрсницата со Амундсена Улица.
Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Ботанически сад (Московско метро)

**Ботанически сад** (руски: *Ботани́ческий сад*) — станица на московското метро во Ростокино, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците Свиблово и ВДНХ.

Станицата била отворена на 29 септември 1978 година, како дел од делот ВДНХ - Медведково, по што московското метро добило 107 станици. Станицата е именувана по Московската ботаничка градина на Академијата на науките. Името е донекаде збунувачки бидејќи градината е во близина на влезот на станицата Владикино, но потребни се 10-15 минути пешачење за да се стигне до Ботаничката градина од метро станицата Ботанически сад.
Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Музеј Ливерино

**Музеј на корали - приватна колекција ЛИВЕРИНО** е музеј на корали сместен во провинцијата Неапол, во Италија.

Повеќе од пет генерации, семејството Ливерино произведува и преработува корали. Силната врска што отсекогаш ги поврзувала со Црвеното злато го надминала чисто деловниот интерес да и се даде живот на уникатна колекција, која започнала во 1934 година со 16-годишниот Базилио Ливерино. Колекцијата од повеќе од 1.000 предмети од скулптури и накит изработени од корали и скапоцени камења, сместени се денес во семејниот музеј, потекнуваат од страста на Базилио за коралите и неговите откритија направени за време на неговите патувања во Азија.

Колекцијата е составена од уметнички креации од целиот свет, кои датираат од шеснаесеттиот век, ремек-дела на занаетчии.

Особено е забележан по своите корални дела, од уметници како Карло Парлати и Ромоло Граси.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјален сајт

Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Италија
Категорија:Музеи во Италија по град
Палата на уметностите во Неапол

мини|Палата на уметностите во Неапол
**Палата на уметностите во Неапол** (едноставно познат по акронимот PAN) е музеј во градот Неапол, сместен во историската Карафа на Рочела - монументална зграда  домаќин e на изложби на современа уметност во нејзините многубројни форми ( сликарство, скулптура, фотографија, графика, стрип, дизајн, видео уметност, кино).

## Историја
Општина Неапол ја купила зградата и започнала со реставрација во 1984 година; во 1998 година ја воспоставиле за својата намена како центар за документација за современи уметности, а потоа се прошириле и на изложбената дејност. Свечено е отворена на 26 март 2005 година. Структурата е со површина од 6.000 м2 на три ката со изложбени површини, медиа библиотека, простори за едукативни активности, наменска библиотека, кафулиња, тераси.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Италија
Куќа на Пињатели

десно|мини|183x183пкс| Грб на принцовите Пињатели
**Куќа на Пињатели** е името на старото и истакнато наполитанско семејство на италијанско благородништво, свештенство, луѓе од уметност и наука, чии членови заземале значајни позиции во 18 и 19 век. Семејството е регионално истакнато од 13 век. Меѓу различните титули, тие ја имале и титулата Принц на Светото Римско Царство.

## Забележителни членови

* Антонио Пињатели, папа Инокентиј XII (Спинацола, 13 март 1615 година - Рим, 27 септември 1700 година)
* Доменико Пињатели ди Белмонте (19 ноември 1730 - 5 февруари 1803 година)
* Еторе Пигнатели е Карафа, 1. војвода од Монтелеоне (роден во Неапол, починал во Палермо, Сицилија, 1535 година)
* Фаустина Пигнатели Карафа, принцезата ди Колубрано (почина во Неапол 1785) италијански научник
* Франческо Пињатели (6 февруари 1652 – 15 декември 1734) италијански кардинал
* Франческо Пињатели (18 век) генерален викар на Неапол под Фердинанд IV Неаполски
* Џенаро Гранито Пињатели ди Белмонте (10 април 1851 - 16 февруари 1948 година)
* Џовани Батиста Пињатели, италијански јавачки мајстор од шеснаесеттиот век
* Хоакин Атанасио Пигнатели де Арагон и Монкајо од осумнаесеттиот век шпански благородник и амбасадор во Франција
* Лусијана Пињатели (1935-2008) италијанска модна икона

## Наводи

Категорија:Италија
Равело

мини|Брегот на Амалфи гледан јужно од Равело
**Равело** е град и *[[Италијанска комуна|комуна]]* сместена над брегот Амалфи во провинцијата Салерно, Кампанија, Јужна Италија, со приближно 2.500 жители. Нејзината живописна локација го прави популарна туристичка дестинација и е на листата како светско наследство на УНЕСКО од1997 година. 

## Историја
[мини| [Пјаца со влезната кула на Вила Руфоло]]
Равело е основан во 5 век како засолниште против варварските инвазии кои го означиле крајот на Западното Римско Царство.

Во 9 век Равело бил важен град во поморската Република Амалфи .

Тој бил град производител на волна од неговата околна земја која го означила градот во важна трговска сила на Медитеранот помеѓу 839 и околу 1200 година.
Категорија:Градови во Кампанија
Категорија:Статии со извори на италијански (it)
Лацено

мини|Лацено и езерото во зима
**Лацено** е италијанско селце и скијачко одморалиште сместено во општината Бањоли Ирпино, провинцијата Авелино, Кампанија . Вклучува скијачки центар (со 18км скијачки патеки) со вештачки снег доколку е потребно, езеро со ресторани за храна, пештери Калиендо и точка за трекинг.

## Историја
Селото настанало во 1956 година, како летно одморалиште, со спортови на отворено и филмски фестивал на неореалистички филмски фестивал кој го доделувал „ *Laceno d'Oro* “ (Златно Лацено), откако се преселило во Авелино. Помеѓу 1972 и 1975 година бил изграден ски-лифтот и Лацено станал летен и зимски центар. Селото, денес, се состои од неколку хотели, резиденција, викендици, дрвени згради (користени од ски и спортски изнајмувачи) и ресторани.

## Географија

### Преглед
Лацено, исто така познат како ***Пијано Лацено*** или ***Лаго Лацено***, се наоѓа во источната страна на неговата провинција, не многу далеку од границите со провинцијата Салерно . Се наоѓа во шумска рамнина, на 1.000 мнв, на планините Цервиалто и Рајамагра; делови од планинскиот венец Пичентини. Тоа е одалечено 8км од Бањоли Ирпино, 15 од Монтела, 20 Нуско, 40 од Авелино и 71 од Неапол.

## Туризам
Како скијачка област и одморалиште, локалитетот е силно приемчив за туризам, особено во периодите од декември до март. Лацено има лифт со кој се искачува на планината Рајамагра со 3 станици: Лацено (1.100 м.н.; на селото); Сетевали (1.400 м.н.в., постојка за размена) и Рајамагра (1.700 м.н.в.). Лацено има и некои електрични патеки за да научите како да скијате. Има многу игралиште за деца кои сакаат да уживаат во снегот, со  игри.

## Галерија
мини|Патот од Бањоли пред да влезете во Лацено

## Наводи

## Надворешни врски

*  Website of Laceno 
*  Laceno Ski Resort
*  Weather Station Laceno-Raiamagra 
*  Lago Laceno reportage

Категорија:Скијачки центри во Италија
Категорија:Координати на Википодатоците
Кваљета (Авелино)

мини|Кваљета
 **Кваљета** е село во Италија во областа Авелино, во регионот Кампанија.
Категорија:Град у Италији - без позивног броја
Според проценката од 2011 г. Во населбата живееле 443 жители.  Населбата се наоѓа на надморска височина од 271 м.

## Градови партнери

## Поврзано

* Провинции во Италија
* Италијанци

## Наводи

## Литература
 

## Надворешни врски

*
* 
* 
Категорија:Општини во Авелино (покраина)
Категорија:Италија
Епархиски музеј на Амалфи

мини|Слика од музејот
**Епархискиот музеј на Амалфи**  е уметнички музеј сместен во базиликата дел Кроцифисо ди Амалфи (Базилика на Распетието) од 9 век во Амалфи. Прикажува многу од богатствата на Римокатоличката надбискупија Амалфи-Кава де Тирени и е централно сместена во близина на катедралата Амалфи во Виа Салита Епископија.

## Историја
Музејот е сместен во базиликата на Распетието - првично Катедралната црква - чие потекло датира од 596 година. Во 1100 година, до неа била изградена новата катедрала и заедно формирале единствена црква во романескен стил со шест патеки. Подоцна, во барокниот период, тие биле покриени со мермер и штуко и обновени како две посебни и посебни цркви. Реставрацијата на базиликата на Распетието, која била завршена во 1994 година, го елиминирала барокниот стил, извлекувајќи многу значителен дел од средновековната структура со галеријата од единечни и двојни прозорци кои филтрираат и дистрибуираат прекрасна светлина. Музејот е отворен во 1996 година 

## Организација
Маршутата на музејот е развиена во четири дела:

* Клоистер (изграден помеѓу 1266 и 1268 година);
* Ѕидни слики (фрески и фрески, кои датираат од 13 век до 14 век);
* Катедралната ризница (скапоцени литургиски предмети и свети параменти, кои припаѓаат на Ризницата на Соборниот храм);
* Слики и скулптури (зачувува вредни слики и скулптури).

мини|Чаша

## Галерија
мини|Олтарска покривка (антепендиум) од сребро во Епархискиот музеј во Музејот на катедралата Амалфи Диоцесано ди Амалфи, Кампанија, Италија

## Наводи

## Библиографија

* Erminia Giacomini Miari, Paola Mariani, *Musei religiosi in Italia*, Editore Touring, Milano 2005, стр.&nbsp;41
* Стефано Зуфи, *I Musei Diocesani in Italia*, кн. 3, Editore San Paolo, Palazzolo sull'Oglio (BS) 2003, стр.&nbsp;34-41

## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на музејот на епархија, Пагина сул Музејот nel sito della Diocesi
* Официјално мрежно место за пасторал за туризам, Пагинален музеј во делот на Училиштата на Пасторалот на Туризмот во Диоцеси
* Официјална веб-страница на музеите на католичката црква, Museo nel sito ufficiale della Chiesa Cattolica - Anagrafe degli Istituti Culturali Ecclesiastici
* Регионални музеи, Scheda nel sito dei Musei della Regione

Категорија:Италија
Глорјез

**Глорјез** (, служб. **) — група острови и карпи со вупна површина од . Спаѓаат во групата на Расеаните Острови, кои се француско владение во рамките на прекуморска територија Француските Јужни и Антарктички Земји, но право на нив полагаат и Коморите, и Мадагаскар, а порано и Сејшелите. Географски тие се дел од Коморите, помеѓу францускиот прекуморскиот регион Мајот и Мадагаскар.

## Архипелаг
Архипелагот се состои од два острова — Голем Глорјез () и Лилјановиот Остров (*Île du Lys*) — како и осум карпести островчиња: Бродоломната Карпа (*Wreck Rock*) (), Јужната Карпа (*South Rock*) () и Зелените Карпи () и уште три безимени карпи. Образуваат корален гребен и лагуна. Голем Глорјез има кружен облик и пречник од 3&nbsp;км. Прекриен е со густа растителност, оретежно остатоци од кокосова планатажа и пресличници.

Лилјановиот Остров () на околу 8&nbsp;км североисточно од Голем Глорјез е долг 600&nbsp;м и сочинет од песочни дини и шикари со извесно количество мангрови. Порано тука се копал фосфат (гвано).

Групата има исклучив стопански појас (ИСП) од . Сидриштата се вонбрежни, а Голем Глорјез има и слетувалиште долго 1.300&nbsp;м.

## Клима
Климата е тропска, а теренот е низок и рамен, со висинска разлика до 12&nbsp;м. Лилјановиот Остров е гнездилиште за преселни морски птици, а на плажите желките несат јајца. Во океанот се среќаваат преселни видови како грбави китови и китови-ајкули.

## Историја
Веројато е дека островите им биле познати на арапските (особено јеменски) морепловци, но останале безимени. За првпат се именувани и населени во 1880&nbsp;г. од Французинот Иполит Калто, кој направил кокосова плантажа на Голем Глорјез. Архипелагот станал француско владение во 1892&nbsp;г. кога капетанот Ришар на бродот „Приможе“ го прогласил за француски посед. Во 1895&nbsp;г. Глорјез станал дел од колонијата Мајот и нејзините зависности.

Од 1914 до 1958 г. се доделувале дозволи на сејшелски претпријатија за експлоатација на островите. Денес островите се природни резервати со метеоролошка станица и касарна на Легијата на странци. Мадагаскар од 1972 г. полага право на островите иако тие никогаш не биле дел од францускиот протекторат Мадагаскар, туку од колонијата Мајот и зависностите, тогаш дел од Француските Комори. Коморите полагаат право на Мајот и Глорјез. Сејшелите исто така полагале право на Глорјез сè до договорот за поморските граници склучен во 2001&nbsp;г.

Во 2012 г. француските власти основале природен парк за заштита на загрозените растителни и животински видови на островите.

## Галерија

Iles glorieuses 76.jpg|Карта
Iles glorieuses.jpg|Поглед на Голем Глорјез
Glorioso S2 2022.jpg|Островите во 2022 г.


## Поврзано
* Француски Јужни и Антарктички Земји
* Мозамбички Проток

## Наводи

## Надворешни врски

* Глорјез на страницата на ФЈАЗ 

Категорија:Атоли во Индискиот Океан
Категорија:Сејшели
Категорија:Острови на Мадагаскар
Категорија:Комори
Категорија:Спорни острови
Категорија:Архипелази во Индискиот Океан
Категорија:Француски Јужни и Антарктички Земји
Окањ

**Окањска Бара** или **Окањско Езеро** — солено езеро во Србија во АП Војводина. Се наоѓа во средиштето на Банат, веднаш до населбата Елемир, на територијата на градот Зрењанин. Во близина на езерото тече реката Тиса. Должината на водната површина е околу 4,5 км, ширината е 500 м, а површината е 200 хектари.

Тоа е едно од најважните солени езера во Европа, со зачувани растителни видови и животински свет .

Загрозено е од развојот на земјоделството и зголемената употреба на хемиски средства, оставањето отпад, сообраќајот и разгранетата каналска мрежа .

Езерото, заедно со околината и помалите езерца, е дел од Специјалниот природен резерват Окањска Бара.

## Поврзано
* Список на езера во Србија

## Наводи

## Литература
* 
* 

Категорија:Езера во Србија
Лајано, Сант Агата де Готи

мини|Локација на Лајано во Италија
**Лајано** е село во Кампанија, јужна Италија, административно е дел од општината Сант Агата де Готи, провинција Беневенто.

Лајано е одалечен околу 35  км од Беневенто и 10 км од Сант Агата де Готи.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Хагенбах

лево|мини
**Хагенбах**  е град во Германија, во Рајнска област-Пфалц.

Тој е дел од областа Гермерсхајм. Под раководството на Хагенбах. Населението е 5362 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 15,85 км². Официјалниот код е *07 3 34 008*.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница
Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Хахенбург

мини|Хахенбург, воздушен поглед (2016)
**Хахенбург** е град во Германија, во Рајнска област-Пфалц.

Тој е дел од областа Вестервалд. Предмет на управување на Хахенбург. Населението е 5695 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 21,43 км². Официјалниот код е *07 1 43 229*.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Франкентал (Пфалц)

мини
**Франкентал** е град во Германија, град на копно, сместен во Рајнска област-Пфалц.

Од 1755 до 1800 година во градот работела истоимената фабрика за порцелан.

## Географија
Град во сојузни покраини во Германија. Населението е 46.793 (31 декември 2010 г.) . Зафаќа површина од 43,78 км². Официјалната шифра е *07 3 11 000*.

## Збратимени градови

* Коломб (), Франција
* Штраусберг (), Германија
* Сопот (), Полска

## Значајни староседелци

* Кнаб, Вернер (1908-1945), германски адвокат, SS Obersturmbannführer.
* Маурер, Конрад фон (1823-1902), германски историчар на германското право.
* Перон, Карл (1858-1928), германски оперски пејач.
* Руперт, Фридрих Вилхелм (1905-1946) - СС Оберстурмфирер, заменик командант на концентрациониот логор Дахау.
* Фанк, Арнолд (1889-1974) - режисер, снимател и монтажер, основач на жанрот планински филм и негов најистакнат претставник.

мини|музеј

## Галерија

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница

Категорија:Безокружни градови во Рајнската област-Пфалц
Категорија:Безокружни градови во Германија
Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Категорија:Статии со мртви надворешни врски
Категорија:Преден Пфалц
Категорија:Пфалц
Фрајнсхајм

мини
**Фрајнсхајм** е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.

Се наоѓа во областа Бад Диркем. Предмет на администрација на Фрајнсхајм. Населението е 5012 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 13,61 км². Официјалната шифра е *07 3 32 019*.

## Атракции
лево|мини|200x200пкс| Фрајнсхајм, железна порта на градскиот ѕид

### Музеи

* Историски музеј на играчки во Фрајнсхајм
* Музеј на занаети во Фрајнсхајм

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Улмен

мини|Улмен
**Улмен** е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.

Се наоѓа  во областа Кохем-Цел. Предмет на управување на Улмен. Населението е 3253 луѓе (31 декември 2009 година). Зафаќа површина од 28,62 км². Официјалниот код е *07 1 35 083*.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Категорија:Ајфел
Трабен-Трабах

мини|Трабен-Трабах
**Трабен-Трабах**  е град во Германија, во Рајнска област-Пфалц.

Се наоѓа во областа Бернкастел-Витлих. Предмет на администрација на Трабен-Трабах. Населението е 5855 луѓе (31 декември 2010 година).  Зафаќа површина од 31,35 км². Поштенски код е *07 2 31 124*.

## Личности

* Адам Штрк (1780–1822), историчар и преведувач – роден и израснат во Трабен-Тарбах

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница
Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Фалендар

мини
**<span lang="de" style="font-style:italic;">Валендар</span>** е град во Германија, во Рајнска област-Пфалц.

Се наоѓа во областа Мајен-Кобленц. Предмет на контрола на Фалендар. Населението е 8196 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 13,22 км². Официјалниот код е *07 1 37 226*.

Градот е поделен на 4 градски окрузи, од кои еден ( Шенштат ) е познат низ целиот свет по својата чудотворна икона на „ Божјата Мајка Трикратно скапоцена “
лево|мини|500x500пкс|  <span lang="de" style="font-style:italic;">Валендар</span>- панорама.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Универзитетски градови во Германија
Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Ункел

мини|Ункел
**Ункел**  е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.

Се наоѓа во областа Нојвид. Предмет на контрола на Ункел. Населението е 4945 луѓе (31 декември 2010 година).  Зафаќа површина од 8,16 км². Официјалниот код е *07 1 38 073*.

Градот е поделен на 3 урбани области.

## Галери

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница
Категорија:Градови во Рајнската област-Пфалц
Тегелско Езеро

**Тегелско Езеро** () — второто по големина езеро во Берлин, Германија. Се наоѓа во северозападниот дел на градот во округот Рајникендорф, во *Ортштајл* на Тегел.

## Преглед
Историското име *Тегел* (првпат е забележано во 1322 година како *Тајгел*) и е вообичаено за поголема територија и исто така се користи за населбите во месноста Тегел, населбата *Тегелорт* („Село Тегел“) во локалитетот Конрадшохе и меѓународниот аеродром Берлин-Тегел.

Езерото е поврзано со пловната река Хафел, која течела во и надвор од езерото на неговиот западен крај. Езерото е пловно до источниот крај, а пловидбата се спроведува како дел од Хавел–Одер–Васерштрасе .

Поголемиот дел од брегот на езерото е приватен. Во рамките на езерото се наоѓаат островите Хаселвердер, Линдвердер, Шарфенберг, Рајсвердер, Баумвердер, Валентинсвердер и Мајенвердер. Шарфенберг, Валентинсвердер и Мајенвердер се достапни со некои од берлинските ферибродови.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Езера во Берлин
Категорија:Рајникендорф
Категорија:Координати на Википодатоците
Сортедам

**Сортедам** () — езеро во Копенхаген во Данска. Била додадена вертикалната падина во областа во 1929 година. Во септември 2012 година било објавено дека има планови за изградба на висечки мост на езерото, а градежен материјал оставен од тунелите за копање бил поставен на источниот дел на Сортедам во областа Естерброгаде („Лил Трианглен“). Сликарката Кристен Кобке живеела во близина на езерото во 1830-тите, а ја насликала *Есенско утро на езерото Сортедам* (дански: *Efterårsmorgen ved Sortedamssøen)* во 1838 година.
центар|мини|600x600пкс| Панорамски поглед на езерото Сортедам со поглед североисток
центар|мини|600x600пкс| Панорамски поглед на езерото Сортедам со поглед на југозапад

## Наводи


Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Езера во Данска
Категорија:Географија на Копенхаген
Чишмигиу езеро

**Езерото Чишмигиу** е езеро во центарот на Букурешт, Сектор 1, во градините Чишмигиу. Езерото има површина од 29.500 m², должина од 1,3км, ширина од 50 метри и длабочина од 1–2 метри. Во текот на зимата езерото се сушело вештачки и се организирал скејт парк на езерското корито. Во близина на езерото Чишмигиу во градините Чишмигиу се наоѓало многу помалото езеро Лебеделор, кое е резервирано за водни птици.

## Историја
Езерото настанало од старата бифуркација на реката Дамбовица и било познато во времето на Матеи Басараб како *Balta lui Dura neguțătorul*.

## Наводи

## Поврзано

* Список на езера во Букурешт

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Езера во Романија
Нурдре Путјерн

мини| Нурдре Путјерн во 2007 година, по обновувањето
**Нурдре Путјерн** е езеро кое се наоѓа западно од Путсен во северниот дел на Естмарка во општина Осло, Норвешка.

Заедно со езерото Сондре Путјерн во непосредна близина, тоа било речиси целосно исушено во 1997 година поради истекување за време на изградбата на железничкиот тунел Ромерикспортен. Нивото на водата во Нурдре Путјерн паднало за 6 метри, така што длабочината била намалена од 9 на 3 метри.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Езера
Лакул Лебеделор

мини|Лакул Лебеделор
**Лакул Лебеделор** („Лебедово езеро“) е вештачко езеро во центарот на Букурешт, Сектор 1, во градините Чишмигиу, блиску до езерото Чишмигиу. Резервирано е за водни птици. Над 90 видови птици и животни можеле да се видат на друго езеро во Букурешт, езерото Векарешти. 

## Поврзано

* Список на езера во Букурешт

## Надворешни врски
* https://mapcarta.com/W58806133
Аркенбергер Багерзе

**Аркенбергер Багерзе** е вештачко езеро во природниот парк Барним, блиску до месноста Бланкенфелде во округот Панков во Берлин, Германија. Неговата површина е 13 хектари.

## Историја
Езерото е создадено во 1979 година од поранешна јама за чакал што била ископана за време на изградбата на Бундесавтобанот 114. Езерото е именувано по блискиот рид Аркенберге.

Во 2004 година, капењето и пливањето беа забранети во Аркенбергер Бегерзе, заедно со единаесет други езера, бидејќи квалитетот на водата не може да се гарантира дека ги исполнува прописите на Европската унија за квалитетот на водите за јавна употреба. Пред тоа во топлите денови присуствувале толпи до 1500 луѓе, а постоела голема загриженост за ѓубрето што го оставале зад себе.

## Фауна
Во езерото се воведени 13 видови риби, вклучувајќи сом и крап. Иако биле воведени, повеќето видови освен сом и крап имаат воспоставено популации за размножување во езерото.

## Наводи

## Поврзано

* Вода и геологија на Берлин: публикации, летоци и белешки

Категорија:Езера во Берлин
Категорија:Панков
Категорија:Координати на Википодатоците
Потамоџетон Езерце

**Потамоџетон езерцето**, мало езерце во Квинс, Њујорк (историски познато и како езерцето Грашок), се наоѓало на тесен појас парк во Холис Хилс покрај Гранд Централ Парквеј и именувано е по водно растение. Некогаш била постојка на коњнска патеката за узди што го поврзуваше паркот Канингем паркот Али Понд; но кога локалните штали се затвориле, патеката не била користена. Езерцето може да се најде на 86-та авенија и 217-та улица. Завршувањето на Гранд Централ Парквеј ја намалило количината на вода што го хранела езерцето, што резултирало со помал внес на вода и претворање на некогаш популарното место за лизгање на мраз во блато. Костур, крап и сом што живееле во езерцето изумреле во 1963 година, бидејќи паркингот бил проширен во врска со светскиот саем што се одржувал во Флешинг Медоус следната година. Тињата го покрила езерцето, а на неговата поранешна површина растеле растенија.

Јавната свест за езерцето можело да им се припише на наставникот по наука во јавното училиште Томас Ф. Швајцер и професорот по екологија на колеџот Квинс, Ендрју К. Грелер, кои воделе обиколки на локацијата на езерцето и основале организации кои се залагале за негово обновување. Граѓанската асоцијација Холис Хилс на Швајцер се здружила со Еколошкиот клуб на колеџот Грелер за да лобира во градот, кој до 1970 година утврдил дека „областа позната како езерцето Грашок... повеќе не добива доволно вода за одржување на езерцето“. Неодвратени, застапниците на езерцето побарале поддршка од извидниците, Здружението Стогодишнина Квинс Вилиџ и локалните средношколски клубови за природата. Под знамето на Ад хок комитетот на Источен Квинс за природен став кон урбаната рекреативна средина (ПРИРОДА), поддржувачите успеале да ги блокираат плановите на државата и градот да го покријат местото на езерцето.

Езерцето во моментов е обраснато со *трска и шевар*. Целосно се полни само по обилни дождови. Влезовите во патеката за езерцето Потамоџетон може да се најдат на Гранд Централ Парквеј на улицата 217 и на 82-та авенија.

## Наводи

## Надворешни врски

* Волш, Кевин. „ Потамоџетон езерце “. *Заборавениот Њујорк* . 21 март 2011 година.
* Наоѓање помош за трудовите на Ендрју Грелер, специјални збирки и архиви на библиотеките на колеџот Квинс, Градскиот универзитет во Њујорк.
* Ендрју Грелер дигитализирани белешки, специјални колекции и архиви на библиотеките на колеџот Квинс, збирки на отворена заедница на JSTOR.

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Езера во Њујорк
Брег на Ингрид Кристенсен

**Брег на Ингрид Кристенсен** (; ) — дел од Антарктикот, помеѓу Џенингсовиот ’Рт (72°33′ ИГШ), и западниот крај на Западната Ледена Плоча (81°24′ ИГШ). Се наоѓа помеѓу западната половина на Земјата на Принцезата Елизабета, веднаш на исток од Ејмериевата Ледена Плоча.

## Истражување
Брегот е откриен од Клариус Микелсен, капетан на бродот „Торсхавн“ во сопственост на норвешкиот китоловен магнат Ларс Кристенсен. Бродот впловил кај Вестфолските Ридови на 20 февруари 1935 г. Наречен е по неговата сопруга Ингрид Кристенсен, која пловела по антарктичките води заедно со сопругот и била една од првите жени што го посетила Антарктикот. Југозападниот дел на овој брег е откриен и фотографиран од воздух во март 1947&nbsp;г. од Американската воена морнарица како дел од  операцијата „Скок во височина“.

## Наводи

## Извори

## Надворешни врски
* Брег на Ингрид Кристенсен — Голема норвешка енциклопедија 


Ингрид Кристенсен
Категорија:Земја на Принцезата Елизабета
Мосбах (појаснување)

**Мосбах** може да се однесува на некое од следниве места:

## Германија
* Мосбах (*Moosbach*) — општина во Баварија
* Мосбах (*Mosbach*) — град во Баден-Виртемберг
* Мосбах (*Moßbach*) — општина во Тирингија

## Австрија
* Мосбах (*Moosbach*) — општина во Горна Австрија
Мармара (езеро)

**Мармара** () ― езеро во покраината Маниса, западна Турција, граничи со областите Гелмармара на северозапад, чие име е вдахнато од езерото, а во поголем дел од Салили.

Езерото Мармара кое се наоѓа во алувијалната долина на реката Гедиз и на 79 м, е малку пониско од околните рамнини на реката (91 м), кај блиското средиште на градот Гелмармара).

Покрај тоа што е рекреативен центар за покраината како целина, Мармара е исто така важен извор за риболов и земјоделско наводнување и важна област за птици.

Во раните фази на историјата на Анадолија, езерото било познато како место за одморалиште на Лидијците, на кратко растојание од нивниот главен град, и било наречено под различни имиња низ историјата, од кои најзабележителни биле „Езерото Гигес“ или „Гигеското Езеро“. и „Езерото Коло“ или „Езерото Колое“. Во близина се наоѓаат неколку археолошки наоѓалиште, вклучувајќи ги Сардис, Бин Тепе и Кајмакчи.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Важни птичји подрачја во Турција
Категорија:Географија на античка Лидија
Категорија:Езера во Турција
Категорија:Земјишни облици во Маниса (покраина)
Кубански државен унивезитет

**Кубански државен унивезитет** (руски: *Кубанский государственный университет*) —  универзитет во Краснодар, Русија. Тој е еден од најголемите и најстарите универзитети на југот на Русија.

Универзитетот е основан во 1920 година во Краснодар. За негов прв ректор бил избран Никандар Маркс, поранешен генерал на руската империјална армија, историчар и специјалист во областа на античката руска палеографија.

Во 1994 година, универзитетот бил признат како една од водечките институции за високо образование во Русија.

Во 2004 и 2005 година, универзитетот бил рангиран меѓу првите 100 високообразовни институции во Русија и бил награден со Златен медал за европски квалитет.

Во 2008 година, Михаил Астапов, поранешен шеф на регионалниот оддел за образование во Краснодар, бил назначен за ректор на универзитетот.

Кубанскиот државен универзитет обучува странски специјалисти од 1970 година. Нејзините странски дипломци доаѓаат од над 120 земји. Во моментов, универзитетот продолжува да едуцира студенти од Азија, Америка, Африка и Европа.

## Надворешни врски
* Kuban State University

Категорија:Универзитети во Русија
Прериско езеро

десно|мини|230x230пкс| Езерото Аимонија во својата „прериска фаза“ во северниот дел на Округот Леон, Флорида за време на сушата во 2007 година.
**Прериско езеро** ― врста на плитко езеро кое природно ќе се испразни за време на сушните сезони, дозволувајќи им на различни копнени растенија да цветаат врз богатите хранливи материи во изложеното езерско корито, а езерата на крајот повторно се полнат со вода враќајќи се во нивната претходна водна состојба.

Во северна Флорида, езерото со рамни шуми/прерии е претежно плитко слив во рамничарски предели со висока водена маса и често со дупки. Овие езера често имаат широка приморска зона; мирна вода или проток; песок или тресет супстрат; променлива хемија на водата, но карактеристично обоена до бистра, кисела до малку алкална, мека до умерено тврда вода со умерена содржина на минералите натриум, хлорид, сулфат; олиго-мезотрофна до еутрофична. Овие езера често се поврзуваат со водоносни слоеви.

Северна Флорида има четири големи прериски езера: Лафајетово Езеро, Џексоново Езеро, Ајмонија и Микозуки. За време на антибелумскиот период во Флорида, сопствениците на плантажи за памук ги користеле овие езера за пасење говеда, овци и други животни кога биле суви. Прериските езера постојат и во горниот среден запад на Соединетите Држави во Ајова, Монтана и Минесота во езерото Блек Раш, и езерото Шаокатан, плитко прериско езеро во западниот централен Округ Линколн. Геологијата може да биде различна од оние во Флорида.

## Извори

* Инвентар на природни области на Флорида
* Пејсли, Клифтон; *From Cotton To Quail* (Од памук до потполошки), University of Florida Press, 1968 година.
* ЕПА студија
* Универзитетот во Минесота

Категорија:Видови езера
Категорија:Земјишни облици
Категорија:Водни површини
Кобејтуз

**Кобејтуз** () ― солено езеро во Округот Ерејментау, Акмолинска Област, Казахстан.

Езерото се наоѓа североисточно од градот Ерејментау. Потеклото на името потекнува од месниот казашки јазик во кој „кобеј“ значи умножување и „туз“ значи сол.

## Опис
Кобејтуз се наоѓа во сливот на Тениз кое е солено езеро дел од сливот на реката Оленти. Се наоѓа на надморска височина од 253 м надморска височина, 3.5 км на исток од источниот брег на езерото Тениз.

Кобејтуз е розово езеро поради присуството на *Dunaliella salina*, вид алги што и дава на водата розова нијанса. Ова е веројатно затоа што е присутно во неколку други езера низ светот кои имаат високи концентрации на сол и добиваат розова боја за време на топлите месеци кога соленоста е највисока. Алгата има различни структури и изгледи во зависност од условите на околината, а во средини со висока соленост како езерото Кобејтуз произведува каротиноиди кои имаат црвеникава нијанса.

## Популарност
Поради високата концентрација на сол, водата на Кобејтуз можела да го задржи човекот на површина, како во Мртвото Море. Но, пливањето во него е неизводливо: езерото е многу плитко, максималната длабочина е само околу 20 цм, односно во водата можете да влезете само до колена. Претежно млади луѓе доаѓаат овде за убави фотографии. Покрај тоа, за да може бојата на Кобејтуз да биде што е можно посветла, се препорачува да се патува во сончево време. Тие велат дека токму тогаш микроорганизмите најактивно го ослободуваат својот пигмент.

## Инфраструктура
Нема инфраструктура или капацитети за посетители.

## Наводи

## Надворешни врски

* https://central-asia.guide/kazakhstan/destinations-kz/kazakhstan-pink-lake/

Категорија:Articles with short description
Категорија:Short description is different from Wikidata
Категорија:Pages using infobox body of water with auto short description
Категорија:Акмолинска област
Категорија:Езера во Казахстан
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Земјишни облици во Акмолинската Област
Цо Танг

**Цо Танг** (тибетски: མཚོ་ཐང, во превод Езеро од Рамницата) ― алкално езеро сместено во спорната територија Аксај Чин, во Префектурата Хотан, Синѓанг, НР Кина.

## Историја
Во доцните 1800-ти, со цел да се олесни трговијата помеѓу индискиот потконтинент и Таримската Рамница, Британците се обиеле да промовираат караванска рута преку долината Чанг Ченмо како алтернатива на тешкиот и тарифен Каракорамски Премин. Цо Танг бил на оваа рута. Хирургот на британската војска, Хенри Кејли, кој бил дел од мисијата во Јарканд, што го одел овој пат, забележал дека езерото е „соленикаво, но доста питко“.

## Наводи

Категорија:Географија на Синѓанг
Категорија:Статии со текст на кинески
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Аксај Чин
Категорија:Територијални спорови на Индија
Категорија:Територијални спорови на НР Кина
Категорија:Хотан (префектура)
Категорија:Езера во Ладак
Лазаревски Брег

**Лазаревски Брег** (; ) — крајбрежно подрачје на Антарктикот. Се наоѓа на островот Петар I, на јужната страна од Белингсхаузеновото Море.

Брегот е долг 19&nbsp;км и се протега од западниот крај на ’ргог Ева на север до очката Заводскиот Ледник на југ, западно од островот Петар I.

Наречен е по поручникот Михаил Лазарев, заповедник на слупот „Мирни“ во Првата руска антарктичка експедиција (1819-21), кој го открил островот на 20 јануари 1821&nbsp;г.

## Наводи

## Надворешни врски
* Лазаревски Брег — Научна комисија за антарктичко истражување (SCAR) 
* Лазаревски Брег — Научна комисија за антарктичко истражување (SCAR) 
* Лазаревски Брег — Норвешки поларен институт 
* Лазаревски Брег — GeoNames

Категорија:Брегови на Антарктикот
Категорија:Петар I (остров)
Валдирн

**Валдирн** () — град во округот Некар-Оденвалд, Баден-Виртемберг, Германија. Сместен е на 23&nbsp;км југозападно од Вертхајм.

## Градски четврти
Градот се состои од 10 четврти:

* Алтхајм (*Altheim*)
* Валдтирн-Град (*Walldürn-Stadt*)
* Ветерсдорф (*Wettersdorf*)
* Геролцан (*Gerolzahn*)
* Гласхофен (*Glashofen*)
* Готерсдорф (*Gottersdorf*)
* Калтенбрун (*Kaltenbrunn*)
* Рајнхардзахсен (*Reinhardsachsen*)
* Рипберг (*Rippberg*)
* Хорнбах (*Hornbach*)

## Галерија

BW-wallduern-rathaus.jpg|Градскиот дом
BW-wallduern-sparkasse.jpg|Штедната банка
GottersdorfSt.MichaelL1030083 (2).JPG|Црквата „Св. Михаил“ во Готерсдорф


## Наводи

## Надворешни врски

* Градски портал на Валдирн 

Категорија:Градови во Баден-Виртемберг
Категорија:Некар-Оденвалд
Чаирски Езера

десно|мини|220п|Карта на езерата.
десно|мини|220п| Источната група на езерата.
**Чаирски езера** ― група од девет леднички езера во планината Пирин, Пиринскиот дел на Македонија, денес во Бугарија. Тие се наоѓаат во голем цирк наречен Чаира во долината на реката Санданска Бистрица. Сместени се помеѓу врвовите Мозговишки и Превалски Чукар на надморска височина помеѓу 1.400 и 1.500 м. Нивната вкупна површина е околу 92 декари што е за 30 декари помалку од најголемото езеро на планината Пирин, Поповото Езеро. Нивниот вкупен волумен е 160.000 м3 што е осум пати помалку од Поповото Езеро.

Туристичката рута од прибежиштето Демјаница до прибежиштето „Јане Сандански“ оди во близина на Чаирските Езера.

Кога имињата на градбите на Пирин биле сменети во бугарската Преродбенска постапка, тие биле преименувани во Поленски Езера. Ова име не е популарно и не го користат туристите.

## Наводи


Категорија:Езера на Пирин
Влахини Езера

десно|мини|250x250пкс| Трите пониски езера.
**Влахини Езера** ― група од шест езера, од кои пет се постојани, во планинскиот венец Пирин во Пиринскиот дел на Македонија, денес во Бугарија, 1,5&nbsp;км југозападно од Вихрен. Езерата го добиле името по селото Влахи, кое се наоѓа на помала надморска височина. Други имиња на езерата се Вихренски и Елтепски Езера.

* Прво и најголемо езеро е Големото Влахино Езеро со 2.302 м. Неговата големина е 400x245 м, со површина од 23,4 декари и длабочина од 13,4 м. Капацитетот на вода е 421.000 м3.
* Подолу се наоѓа на 2.300 м најмалото езеро со големина 68x50 м, површина од 3 декари, длабочина од 8,4 м и волумен од 10.000 м3.
* Третото езеро е на 300 м од Големото Влахинско Езеро на иста кота како второто езеро. Издолжена е (145x100 м), но многу плитка - до 0,8 м. Капацитетот на вода е 4.400 м3.
* И четвртото езеро (2.291 м) е издолжено (245x56 м) и има површина од 10 декари. Количината на вода е само 9.000 м3.
* Петтото езеро е на најголема надморска височина меѓу постојаните езера во планините, на источните падини на ридот Гредаро.

Шестото езеро е на највисока кота и е најмало по површина меѓу групата.

Во езерата може да се најде балканска пастрмка ( радичка пастрмка). Водата се излева како Влахина Река, притока на Струма.
центар|мини|500x500пкс| Големото Влахино Езеро

## Наводи

Категорија:Езера на Пирин
Алексеевскаја (Московско метро)

**Алексеевскаја** (руски: *Алексеевская*) — станица на московското метро во Алексеевски, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците ВДНХ и Рижскаја. Кружниот влез на станицата се наоѓа на источната страна на Проспект Мира помеѓу улиците Староалексеевскаја и Новоалексеевскаја. 

## Историја
Дизајнирана е од С. Кравец, Ју. Колесникова и Г. Голубев и била отворена на 1 мај 1958 година.

Станицата првично била планирана да биде силно украсена како и претходните станици, но дизајнот бил изменет поради противењето на Хрушчов на непотребните декоративни елементи. Како резултат на тоа, Алексеевскаја има изненадувачки чисти линии за станица изградена во 1950-тите. Нејзините октогонални столбови се од бел мермер со зелени ленти, а сводовите, таванот и вентилационите решетки се обоени во бело. Осветлувањето доаѓа од воздржани, но елегантни лустери.

Од отворањето во 1958 до 1966 година станицата била позната како *Мир* (руски: *Мир*) и на тој начин го носела најкраткото име во историјата на московското метро. Во 1966 била прекрстена во Шербаковскаја во 1966 година во чест на Александар Шчербаков, основач на Сојузот на советските писатели. Во ноември 1990 година, градот ја преименувал станицата Алексеевскаја, како историската населба Алексеевское, која некогаш му припаѓала на принцот Дмитриј Трубецкој.

## Наводи

Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Рижскаја (Калужско-Рижскаја)

**Рижскаја** (руски: *Рижская*) — станица на московското метро во Мешчански, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците Алексеевскаја и Проспект Мира.

Името е добиено по блиската железничка станица Рижски (која го добила името и служи возови за главниот град на Латвија, Рига) и е дизајнирана од летонските архитекти А. Рајнфелдс и В. Апситис. Летонската керамика со светли бои употребена низ станицата ја прави веднаш препознатлива. Столбовите, кои ја следат кривата на цевката на станицата, се свртени со црвеникаво-кафеава плочка и сместени меѓу столбови со плочка со лимон жолта боја и украсени со корнизи во златна боја. Решетките за вентилација над столбовите се украсени со грбот на Латвиската ССР. Станицата била отворена на 1 мај 1958 година.

Тркалезното предворие, кое го дизајнирале С.М. Кравец, Ј. А. Колесникова и Г. Е. Голубев, се наоѓа на источната страна на Проспект Мира на плоштадот Рижскаја.

## Терористички напад 2004

Улицата надвор од влезот на станицата Рижскаја била место на терористички напад на чеченските сепаратисти што се случил кратко по 20 часот на 31 август 2004 година, во кој била активирана бомба при што загинале 10 луѓе, а биле повредени уште 50.

## Наводи


Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Проспект Мира (Калужско-Рижскаја)

**Проспект Мира** (руски: *Проспект Мира*) — станица на московското метро во Мешчански, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците Рижскаја и Сухаревскаја.  

Дизајнирана е од В. Лебедев и П. Штелер и била отворена на 1 мај 1958 година. Станицата има разгорени столбови обложени со бел мермер и исечени со метални корнизи со остри рабови. Ѕидовите се обложени со чисто бела керамичка плочка со хоризонтални црни ленти. 

Помеѓу 1958 и 1971 станицата била јужниот крај на линијата Рижскаја.

Влезот на станицата се наоѓа на западната страна на Проспект Мира (северно од Протопоповски Переулок) во приземјето на централната контролна зграда на Метрото.
Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро
Сухаревскаја (Московско метро)

**Сухаревскаја** (руски: *Сухаревская*) — станица на московското метро во Мешчански и Красноселски, Москва, Русија. Се наоѓа на линијата Калужско-Рижскаја, помеѓу станиците Проспект Мира и Тургеневскаја.  

Станицата била отворена на 5 јануари 1972 година. Станицата се наоѓа под улицата Сретенка јужно од Гарден Ринг. Од нејзиното отворање до ноември 1990 година, станицата се викала Колхознаја, како законот за колективното земјоделство на Советскиот Сојуз и слично именуваниот плоштад.  

Жолтеникавите мермерни столбови личат на стилизирани снопови пченица во согласност со оригиналното име на станицата, *Колхознаја* или „Колективна фарма“. Ѕидовите се обложени со бел мермер и украсени со плакети од Р. И. Погребној (кој бил и архитект), Ј. Кољупанова и С. Кољупанов. Осветлувањето доаѓа од редовите на вградени светилки што се наоѓаат по основата на таванот. 

## Наводи

Категорија:Московско метро
Категорија:Линија Калужско-Рижскаја
Категорија:Станици на Московското метро