open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Жабрен процеп

десно|мини|Жабрени засеци на сива гребенска ајкула
[десно|мини|Жабрени засеци на [Змиулки|змиулка]]
**Жабрените процепи** се индивидуални отвори кон жабрите, т.е. имаат повеќе жабрени лакови, на кои им недостасува еден надворешен капак. Ваквите жабри се карактеристични за 'рскавичните риби, како што се ајкулите и ражите, како и за длабоко разгранети 'рбетници како што се змиулките. Спротивно на тие, коскените риби имаат еден надворешен коскен жабрен капак - наречен оперкулум.

Повеќето ајкули и ражи имаат пет пара жабрени прорези, a  некои видови имаат 6 ,7 пара. Жабрените прорези на ајкулата се наоѓат зад главата. Предниот раб на жабрениот прорези е подвижен, се движи нанадвор, и овозможува водата да излезе, но се затвора за да спречи обратен тек. Модифициран прорез, наречен спиракула, се наоѓа веднаш зад окото, кој ѝ помага на ајкулата да впие вода за време на дишењето, и игра голема улога кај ајкулите што живеат на дното. Спиракулите се намалени или недостасуваат кај активните пелагични ајкули. Кога се во мирување, повеќето ајкули пумпаат вода преку своите жабри, и обезбедуваат постојано снабдување со оксигенирана вода. Мал број од нив ја изгубиле способноста да пумпаат вода низ своите жабри и мора да пливаат без одмор.Овие видови веројатно би се задушиле ако не можат да се движат. Ваквата вентилација важи и за некои пелагични видови коскени риби.

Вистинските жабрени процепи кај ембрионалните риби се развиваат во жабри кај рибите. Сепак, процепите кај четириношците не се развиваат, па затоа поопшто име за вертебралните структури е „фарингеални процепи“. Жабрените процепи најверојатно потекнуваат од фарингеалните процепи (како што се наоѓаат кај плаштарите ) кои се користеле за филтрирање. Терминот „жабрени процепи“ се користи да се означат наборите на кожата во фарингеалниот регион кај ембрионите, денес е прифатен т.е. фарингеалните торбички кај 'рбетниците, а не процепите на вратот, се хомологни на фарингеалните процепи кај безрбетните хордовии.

## Поврзано

* Надворешни жабри

Категорија:Дишен систем
Категорија:Анатомија на риби
Хиомандибула

мини|Скелетна глава на ''Amia calva''  Хијамандибуларно означено со ''h'', горниот десен агол.
**Хиомандибулата**, најчесто нарекувана **хиомандибуларна** коска која претставува збир на коски и е лоцирана во подјазичниот регион кај повеќето риби. Обично игра улога во висењето на вилиците или оперкулумот. Општо се претпоставува дека кај четириношците, хиомандибулата еволуирала во колумела.

## Еволутивен контекст
Кај безвиличните ‘рбетници, серија жабри се отворале зад устата, а овие жабри биле потпрени на ‘рскавични елементи. Првиот сет од овие елементи ја опкружувал устата за да ја формира вилицата. Постојат многу докази дека 'рбетните вилици се хомологни на жабрените лакови на безвиличните риби. Горниот дел од вториот ембрионален лак што ги поддржува жабрите станал хиомандибуларна коска на виличните риби, која служи да го потпира черепот и затоа ја поврзува вилицата со черепот. 

Кога 'рбетниците го пронашле својот пат кон копното, хиомандибулата, со својата локација во близина на увото добила функција како засилувач на звук покрај својата функција за поддршка на черепот. Како што еволуцијата подоцна го прицврстила черепот на копнените 'рбетници на остатокот од черепот, хиомандибулата ја изгубила својата потпорна функција и станала внатрешен орган наречен стремен, и со тоа нејзината секундарна функција станала негова примарна функција.

## Поврзано

* Анатомија на риби

## Литература

* 
* 
*  (3rd and 4th paras, *One of the most celebrated cases...*)
* 

Категорија:Анатомија на риби
Интертемпорална коска

мини|244x244пкс|Черепот на ''Proterogyrinus'', емболомер кој го задржува интертемпоралниот дел (во боја на темноцрвена боја).
**Интертемпоралната коска** е парна черепна коска која е присутна кај одредени резноперките и изумрени водоземци од типот четриношци. Таа е сместена во задниот дел од черепот, зад очите.

Голем број на лози на четириекстремитетни 'рбетници ја изгубиле интертемопралната коска. Такви се *Acanthostega*, *Icththyostega*, Colosteidae, Diadectomorpha, Lepospondyli и Amniote. Современите водоземци како што се жабите, саламандерите исто така немаат интертемопрална коска. Повеќето темноспондили немаат интертемопрална коска, иако неколку рани групи како едопоиди, двиносаури и разни други базални таксони ја задржуваат коската. 

Тетраподните групи кои имаат интертемпорална коска обично ја имаат во контакт со темената коска по нејзиниот внатрешен раб, постфронталните и посторбиталните коски по нејзиниот преден и надворешен раб, а супрамтемпоралната коска по нејзиниот заден раб. Некогаш може да се случи интертемпоралната коска да ја допира и сквамозната коска во точката помеѓу нејзиниот контакт со посторбиталната и супрамтемпоралната коска. Кога ќе се изгуби интертемпоралната коска, или постфронталната и супрамтемпоралната коска се издолжуваат за да се допрат една до друга или париеталната коска се шири за да дојде во допир со посторбиталната коска.

Се претпоставува дека интертемпоралната е хомологна на посторбиталната плоча кај плакодермите и дермосфенотичната коска кај зракоперките.

Категорија:Анатомија на риби
Јоноцит

мини|
**Јоноцитот** е клетка богата со митохондрии во рамките на јонорегулаторните органи на животните, како што се жабрите на целокоскени риби, тубулите на инсектите Малпиги, жабрите на ракообразните животни, антенските жлезди и максиларните жлезди, како и органите на копеподот Крусалис. Овие клетки даваат важен придонес за одржување на оптимални осмотски, јонски и киселинско-базни нивоа во метазоите. Кај водните безрбетници, јоноцитите ги извршуваат функциите и на внесување и на екскреција на јони. Кај морските риби телеост, со трошење енергија за напојување на ензимот Na + /K + -ATPase и во координација со други протеински транспортери, јоноцитите пумпаат прекумерни јони на натриум и хлорид спротивно на градиентот на концентрацијата во океанот. Обратно, јоноцитите на слатководните целокоскени риби ја користат оваа ниска интрацелуларна средина за да внесат јони на натриум и хлорид во организмот, исто така и спротивно на градиентот на концентрацијата. Јоноцитите кај ларвалните риби може да се најдат во кожата и перките.

## Механизам на дејство
Морските риби-целокоскени риби конзумираат многу големи количини морска вода за да ја намалат осмотската дехидратација. Вишокот на јони апсорбирани од морската вода се испумпува од рибите-целокоскени риби преку јоните. Овие клетки користат активен транспорт на базолатералната поточно внатрешната површина за да акумулираат хлорид, кој потоа дифундира од апикалната односно надворешната површина и во околната средина. Ваквите клетки богати со митохондрии се наоѓаат и во жабрените ламели и во филаментите на рибите-целокоскени риби. Со користење на сличен механизам, слатководните риби-целокоскени риби ги користат овие клетки за да апсорбираат сол од нивната разредена средина за да спречат хипонатремија од ширење на водата во рибата. Во контекст на слатководните риби, јоните често се нарекуваат „клетки богати со митохондрии“, за да се нагласи нивната висока густина на митохондрии.

## Поврзано

* Пулмонален јоноцит е редок вид специјализирана клетка која има можност да ја регулира вискозноста на слузта кај луѓето
Категорија:Клетка
Категорија:Анатомија на риби
Hydrolagus bemisi

**Hydrolagus bemisi** — вид на кратконосна химера која што поттекнува од семејството *Chimaeridae*. Таа е застапена во водите на Јужна Америка.

## Таксономија
Овој вид првпат го опишал Доминик А. Дидие во 2001 година. Иако овој вид бил препознаен, описот на овој вид се сметал за важен поради зголемувањето на комерцијалниот риболов на химери. 

## Опис
Проценките за растот и возраста се направени само за една четвртина од познатите видови. Овој вид има тело со средна големина со заострена опашка слична на камшикот. Неговата најчеста должина е до 1,12 м.  Оваа риба може да се разликува од *H. novaezealandiae* и *H. homonycteris* бидејќи има бледо сребрена боја без шари или дамки. Проценките се дека тие можат да живеат помеѓу 15 и 22 години, иако недостатокот на податоци не може да го докаже ова.

## Живеалиште
Овој вид може да се најде во Јужна Америка и ретко може да се најде во мали езерца во шумите.

## Заштитен статус
Во јуни 2009 година, Одделот за заштита на природата на Јужна Америка одлучил да ја класифицира оваа риба како „незагрозена“ со квалификаторот „зависна од заштита“ според Системот за класификација на закани на Нов Зеланд . 

## Наводи

Категорија:Риби
Squalius pyrenaicus

***Squalius pyrenaicus*** или **јужнопиринејски клен**, — вид слатководна зракоперкаста риба која припаѓа на семејството *Leuciscidae*, кое ги вклучува косите, евроазиските ситни рипки и сродните риби. Овој вид е ендемски на Пиринејскиот  Полуостров. 

## Таксономија
*Squalius pyrenaicus* првпат бил формално опишан како *Leuciscus pyrenaicus* во 1868 година од страна на британскиот херпетолог и ихтиолог роден во Германија, Алберт Гинтер. Јужнопиринејскиот клен припаѓа на родот *Squalius*, најчесто нарекуван клен, кој припаѓа на подсемејството *Leuciscinae* од семејството *Leuciscidae*.

Овој вид е еден од матичните видови на два вида на иберискиот ендемски клен ''S. alburnoides'' и изумрениот ''S. palaciosi'', другиот матичен таксон на овие видови е непознат и можеби е изумрен. Се смета дека популациите на клен во сливот на реката Садо се од овој вид, но неодамна се идентификувани како поблиски до *[[Squalius tartessicus|S. tartessicus]].* 

## Етимологија
*Squalius pyrenaicus* припаѓа на родот *Squalius*, ова име го предложил францускиот биолог Шарл Лисјен Бонапарт во 1837 година за подрод од родот *Leuciscus* за италијанскиот клен (*[[Клен (риба)|Squalius cephalus]]*), со вметнување на дополнително „i“ за да се спречи хомонимија со *родот Squalus*. На класичниот латински, кленот и кленот биле хомоними како *squalus*. Алтернативно објаснување било дека името е латинизација на *squaglio*, народно име за италијанскиот клен во Рим и неговата околина. Специфичното име, *pyrenaicus*, значи „од Пиринеи“, иако овој вид бил опишан од Португалија.

## Распространетост и живеалиште
*Squalius pyrenaicus* е ендемски вид во сливот на реката Тахо во Шпанија и Португалија. Се среќава во широк спектар на реки и потоци на различни надморски височини и различни струи, избегнувајќи ги широките, длабоки низински делови на реките. Многу од потоците во кои живее делумно пресушуваат во лето кога рибата користи реликтни базени како засолништа. 

## Зачувување
*Squalius pyrenaicus* е класифициран како ранлив од страна на Меѓународниот сојуз за зачувување на природата. Заканите за овој вид вклучуваат инвазивни видови, загадување, суши и модификација на живеалиштата како што се канализации и изградба на брани. 

## Наводи

Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Категорија:Риби
Категорија:Ендемски видови
Squalius keadicus

***Squalius keadicus*** — вид слатководна зракоперки што припаѓа на семејството *Leuciscidae*, евроазиските ситни рипки и сродните риби. Ендемична риба е во Грција. 

Ендемски е за сливот на реката Евротас и реката Василопотамос во јужен Пелопонез.

## Таксономија
Филогенетските студии за *Leuciscinae* даваат докази за уникатноста на *S. keadicus* како елемент на древната ихтиофауна и еден од најпредците *на Leuciscus* s. l таксони на Грција, а можеби и на Европа.

## Опис
Телото е странично компресирано со темно кафеаво-сина обоеност. Максимална должина на телото: видот расте до 25 см, но неодамна најдолгиот пронајден примерок се намалил на 15 см. Полов диморфизам: мажјаците се помали по големина и со прилично поголеми прни и карлични перки од женките.

### Живеалишта
Според Кривели, *S. keadicus* претпочита живеалишта со бавна струја. Барбиери и други соработници, сепак го пријавиле видот како енергичен и силно реофилен,  живеејќи на отворени места на реката, на каменесто дно со брз тек и релативно ладна вода. Се храни низ целиот воден столб, главно со водни инсекти. Силното реофилно однесување го ограничува видот на делови од реката со зголемен тек, област која се проценува на многу помалку од 10 км².

### Репродукција
Созрева во втората година од животот (мажјаците е можно да созреат во првата). Сезоната на парење е генерално ограничена во средината на пролетта. Видот произведува лепливи жолтеникави јајца, околу 2мм  во дијаметар од кој непигментирани ембриони, околу 5,1мм.

## Зачувување
Загрозен е од губење на живеалиштата. Главната закана е летната суша и истовремената прекумерна употреба на вода што доведува до деградација и губење на живеалиштата. Во последната деценија, сите притоки и голем дел од реката целосно се сушат во текот на летото. Покрај тоа, загадувањето од локалните земјоделски индустрии го влошува квалитетот на водата, особено во сушните периоди, што доведува до ненадејни масовни смртни случаи. Една од можните последици од намалувањето на популацијата е намалувањето на генетската разновидност на видот, што претставува сериозна закана сама по себе, бидејќи ја намалува неговата способност да се справи со неповолните промени во животната средина. Во минатото, *S. keadicus* бил изобилие по целата своја област на распространетост. Во последниве години, големината на популацијата во Евротас драматично се намалила.  Покрај тоа, популацијата на Василопотамос е веројатно исчезната. Таа е заштитена со Претседателскиот декрет бр. 67/1981 на грчката држава.

## Наводи

* 
Категорија:Загрозени видови според МСЗП
Категорија:Риби
Категорија:Риба опишана во 1971 година
Категорија:Ендемски видови
Etheostoma marmorpinnum

**Etheostoma marmorpinnum** — вид на слатководна риба зракоперка, која што поттекнува од подсемејството *Etheostomatinae*, дел е исто така од семејството *Percidae*, кое ги содржи и кострешниците, руфите и штуките. Ја има во источните Соединети Американски Држави. Се јавува во Тенеси во дренажата на Литл Ривер, а порано се среќавала дури и во реката Холстон каде што сега е истребена. Овој вид може да достигне должина само од 4,1 цм. Оваа риба е критично загрозен вид.

## Наводи

Категорија:Критично загрозени видови според МСЗП
Категорија:Риби
Leucaspius

***Leucaspius*** — моноспецифичен род на риби зракоперки што припаѓаат на подсемејството *Leuciscinae*, од семејството *Leuciscidae*. Единствениот вид во овој род е ***Leucaspius delineatus.*** Видот се среќава во Европа и Западна Азија.

## Опис
Leucaspius е витка риба со заострено тело кое обично е долго од 4 до 6 см и ретко расте поголемо од 10см. Има уста свртена нагоре и кратка странична линија која се протега околу седум до десет лушпи од жабрената обвивка. Аналната перка е кратка и се состои од единаесет до четиринаесет зраци. Ова е сребрена риба со особено интензивна лента во боја што се протега по должината на бокот.

## Распространетост
лево|мини|Млади ''Leucaspius'' во бара што се суши.
Leucaspius се среќава низ цела умерена континентална Европа и едвај се протега до Централна Азија во регионот на Кавказ. Јужните граници на нејзиниот опсег се во суштина обележани со Пиринеите и Алпскиот појас.

Вообичаеното име е „*Moderlieschen“, кое* е од германско потекло. Иако изгледа како правилен збор, всушност е тенка верзија на постаро име кое преживува во делови од Германија како *Mutterloseken*. Буквално значи „мало без мајка“, ова во крајна линија се однесува на фактот дека лепливите јајца на рибите можат да издржат изложеност на воздух извонредно долго време. Депонирани на водни растенија, тие понекогаш се лепат за стапалата на патките и слични птици и ги носат во бари. Затоа, голем број млади мали риби понекогаш се среќаваат кога таквите бари ќе пресушат,  без присуство на возрасни риби, ова довело до верувањето дека тие се „без мајка“.

Воведени се и во Велика Британија, и се чини дека се населени во Авалонските мочуришта во Сомерсет и е поврзано со пренесување на нов вид паразитски метил и на европската видра и на американската визонка во областа, но сега може да биде важен вид плен за птиците што се хранат со риба.

## Поврзано

* Абиогенеза

## Наводи

Категорија:Риби на Азија
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Риби
Rhinogobius mizunoi

**Rhinogobius mizunoi** — вид риба која што поттекнува од семејството *Oxudercidae*. Оваа риба најчесто се среќава во слатководните потоци во префектурата Шизуока, Јапонија. 

## Опис
Најчесто овој вид може да достигне должина од 6,72 цм.

## Етимологија
Рибата е именувана во чест на Нобухико Мизуно, тој бил поранешен професор на Универзитетот Ехиме (Јапонија), и познат за неговиот придонес во познавањето на екологијата на слатководните риби во Јапонија.

## Наводи

Категорија:Риби
Chromis anadema

**Chromis anadema** — риба која живее во Тихиот Океан: на островите Рјукју, јужна Јапонија, Палау до островите во полинезискиот регион (Маркиски Острови, Друштвени Острови, Гамбје и Питкернски Острови). Тоа е вид на риба која што живее во мали јата близу до корални ѕидови во длабоките води.

## Наводи

Категорија:Риби на Јапонија
Acrorchis

***Acrorchis*** е монотипичен род од семејството на орхидеи (Oрхидеи), подфамилијата Epidendroideae, племето Epidendreae, подплемето Laeliinae.

Единствениот вид, ***Acrorchis roseola***, е епифитна орхидеја што се јавува во Костарика и Панама на височини помеѓу 900 и 2.500 м. Станува збор за орхидеја со магента форма која достигнува висина од 15см. Чашкино ливче и  Венечно ливче на неговите мали цветови имаат различни должини и форми. Основата на усната има бела боја на рабовите.

Оваа орхидеја е многу ретка во одгледувањето. 

## Наводи

## Надворешни врски

* фотографија од примерок од хербариум во Ботаничката градина во Мисури, собран во Панама, холотип на ''Acrorchis roseola''
Категорија:Орхидеи
Категорија:Орхидеи во Панама
Mobula thurstoni

***Mobula thurstoni***, позната и како б**ентфинска ѓаволова ража**, **мала ѓаволова ража**,  или **Терстонова ѓаволова ража**, е вид ража од семејството Mobulidae. Се среќава низ целиот свет во тропските, суптропските и топлите умерени океани, со записи од Австралија, Бразил, Чиле, Костарика, Еквадор, Египет, Ел Салвадор, Еритреја, Гватемала, Хондурас , Индија, Индонезија, Брегот на Слоновата Коска, Јапонија, Малезија, Малдиви, Мексико, Мјанмар, Никарагва, Оман, Пакистан, Перу, Филипините, Саудиска Арабија, Сенегал, Јужна Африка, Шри Ланка, Тајланд, Обединети Арапски Емирати, САД ( Калифорнија ), Уругвај, Вануату и низ целиот централен и западен Пацифик. Веројатно се среќава на многу други локации во тропските, суптропските и топлите умерени океани. Се среќава и на отворено море и во близина на брегот. 

## Опис
*Mobula thurstoni* со заоблена перка може да достигне ширина на диск од 189 сантиметри и тежи околу 54 килограми.  Должината на дискот е околу 1,95 пати поголема од нејзината ширина. Предниот раб на дискот и е речиси исправен во близина на устата, но се закривува синусно додека се приближува кон широките, триаголнести градни перки. Задниот раб е конкавен, и се исправува додека се приближува кон опашката. Од двете страни на муцката се наоѓаат цефалични крилца, а устата е на долната страна од главата. Грбната перка е околу 80% висока од нејзината должина. Должината на опашката е помеѓу половина од ширината на дискот и целата ширина на дискот, а опашката нема 'рбет. Горната површина на оваа ража варира од темно сива до маслинесто-сива, а долната површина е бела. Задниот дел од врвот на прните перки е црн, а предниот раб на овие перки е бел, како и врвот на грбната перка. 

## Распространетост и живеалиште
Овој вид е регистриран од тропските и суптропските води во Атлантскиот Океан, Индискиот Океан и Тихиот Океан. Во крајбрежните води е главно пелагичен, ретко оди длабоко до 100 метри. 

## Екологија
Како и другите тесно поврзани видови, ѓаволовата ража се храни со планктон. Додека плива, ја насочува водата кон устата. Ракот го филтрира планктонот од водата преку своите жабрени гребла. Во Калифорнискиот Залив, најчестата храна во исхраната е *[[Nyctiphanes simplex]]*, вид планктон но оваа риба сезонски се храни и со ракчиња. 

## Статус
мини|''Mobula thurstoni'' плива
*Mobula thurstoni* е голема риба со долговечност при зрелост и ниска стапка на плодност, произведувајќи само по едно младенче. Бидејќи живее на широк појас, таа е цел на риболовот во некои региони и се фаќа како случаен улов во жабрени мрежи и со тралинг во други.  Постојат извештаи за фаќања во Индонезија, Филипините, Мексико и Бразил, а веројатно е дека се лови и на други места како Западна Африка. Во источна Азија, жабрените гребла се вреднуваат покрај месото. Трендот на популацијата е непознат, но рибата е пријавена како невообичаена. Поради овие причини, МСЗП го оценила нејзиниот статус на зачуваност како „ загрозен “. 

## Наводи

## Надворешни врски

* Риби од Австралија ''Мобула турстони''

Категорија:Загрозени видови според МСЗП
Aspasma minima

***Aspasma minima*** е многу интересен вид на риба позната како прилепница која што се среќава во Тихиот Океан во близина на бреговите на јужна Јапонија. Овој вид може да расте до 5 цм во стандардна должина. Овој вид е единствениот вид во монотипскиот род *Aspasma*. Овој вид е опишан во 1887 година од германскиот зоолог и палеонтолог Лудвиг Хајнрих Филип Дедерлајн од тип кој се наоѓал 183–274 м под вода во Сагами Беј во Јапонија. 

## Наводи

Категорија:Риби на Јапонија
Adenochilus

***Adenochilus***, попознат како **гномски орхидеи** е род од два вида скриеносеменици од семејството Oрхидеи, едниот ендемичен за Нов Зеланд, а другиот за Австралија. И двата вида имаат долг, хоризонтален, подземен ризом со еден лист на цветното стебло и еден ресупинат цвет со неговиот  чашкино ливче што формира качулка над лабелумот и столбот.

## Опис
Орхидеите од родот *Adenochilus* се копнени, повеќегодишни растенија, листопадни растенија, симподијални зелјести растенија со долг, тенок, хоризонтален подземен ризом и еден лист, на долг стебло или прикачен на цветното стебло. Кога се присутни, на крајот од цветното стебло има еден ресупинат цвет. Грбниот чашкавец е слободен и формира качулка над лабелумот и столбот. Латералните чашини и венечните ливчиња се слободни едни од други, подолги и потесни од грбниот чашкавец и се широко распоредени. Лабелумот е исто така слободен, прикачен во основата на столбот со кратко стебло или „канџа. Лабелумот е закривен и има тесна централна лента од жолти калуси.

## Таксономија и именување
Родот *Adenochilus* првпат формално е опишан во 1853 година од Џозеф Далтон Хукер, а описот е објавен во *[[Flora Novae-Zelandiae]]*. Хукер го опишал *[[A. gracilis]]* во истата публикација, што го прави типски вид. Името *Adenochilus* е изведено од старогрчки зборови *aden* што значи „жлезда“ и *хеилос* што значи „усна“, мислејќи на labellum calli на овие два вида.

## Распространетост и живеалиште
*Adenochilus gracilis* е широко распространет во Нов Зеланд каде што често расте во длабоки лисја под букови дрвја, а понекогаш и во близина на мочуришта. Се среќава и на Северните и Јужните Острови и на Островите Стјуарт и Чатам.

*Adenochilus nortonii* има ограничена дистрибуција во Нов Јужен Велс, растејќи на надморска височина од 400-1000 м во областите Сини Планини, Барингтон Топс и Поинт Локаут, често растејќи под антарктичките букови дрвја.

## Поврзано

* Список на родови Oрхидеи

## Наводи

Категорија:Флора на Нов Зеланд
Категорија:Орхидеи
Роберто Менини

мини|десно|Роберто Менини
**Роберто Менини** (1837 – 1916) бил католички надбискуп и капуцински монах.

Роден на 18 октомври 1837 година во Спалато (денешен Сплит), во тогашната Австро-Унгарска империја. На 5 јули 1863 година, на возраст од 25 години, тој е зареден за свештеник во Редот на Малите браќа Капуцини (O.F.M. Cap.). Менини поминал голем дел од својот живот во мисионерска работа, фокусирајќи се на католичките заедници во Источна Европа. На 30 јануари 1880 година, тој е назначен за коадјутор викар апостолски на Софија и Пловдив во Бугарија, заедно со титуларен бискуп на Метелополис. Ракополагањето за бискуп се случила на 2 февруари 1880 година во Рим, Италија, во манастирот Тор деи Спекчи.  

Во 1885 година, тој го наследил викарскиот апостолат во Софија и Пловдив, станувајќи титуларен надбискуп на Гангра. За време на својот мандат, Менини активно работел на едукативни и културни иницијативи, отворајќи неколку училишта и промовирајќи католичко образование во Бугарија. Неговата јурисдикција се протегала врз католичките мисии во регионот, вклучително и соработка со локални заедници во Османската империја.  

Менини служел како викар апостолски до својата смрт на 12 октомври 1916 година во Софија, Бугарија. Тој е погребан во катедралата Св. Лудвиг во Пловдив, каде што се памети како важен фигура во историјата на Католичката црква во Бугарија.

Категорија:Католички свештеници
Gymnocephalus schraetser

**Gymnocephalus schraetser** — слатководна риба, долга до 20 см, која припаѓа на семејството костреши. Се мрести од април до мај.

## Опис и градба
Gymnocephalus schraetser има многу издолжено тело, светло зеленикаво-жолта боја со темни ленти, а главата ѝ е многу зашилена. Грбните перки ѝ се споени и испрекинати со темни дамки. Лушпите ѝ се длабоко вкоренети во кожата, а телото ѝ е лигаво и лепливо. Муцката ѝ е полусвиткана и издолжена. По телото се протегаат 3 или 4 надолжни ленти, кои често се прекинати. Може да порасне до 20 см.

## Навики, живеалиште, распространетост
Gymnocephalus schraetser често влегува во горните делови на реките, иако претпочита подлабока вода со песокливо или чакалесто дно. Се храни со фауна од дното. Исто така, сака брзи водотеци, а влегува и во езерца. Во Србија, живее во водите на сливот на Црното Море.

## Репродукција
Gymnocephalus schraetserсе мрести во април и мај, на места со силни водни струи. Женката положува до 10.000 јајца, што е најголемиот број што може да го положи.

## Наводи

## Надворешни врски

* Итиофауна
Категорија:Ендемизам
Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Категорија:Риби
Ctenochromis horei

***Ctenochromis horei*** — е вид на хаплохромински цихлид кој се наоѓа во Источна Африка. Тој е единствениот член на моноспецифичниот род ***Шуџа***.

## Опис
Големите единки, кои се класифицирани со должина поголемина од 60 мм, имаат црни точки на главите. Мажјаците, додека бараат храна, покажуваат јасна портокалова точка која се наоѓа на аналната перка кај женките како знак на додворување.

Мажјаците достигнуваат должина од 18-20 см и женките 12-15 см.

## Распространетост
*Ctenochromis horei* се наоѓа во сливот на езерото Тангањика во Бурунди, Демократска Република Конго, Танзанија и Замбија. Се наоѓа во самото езеро Тангањика и во неговите притоки како што се реката Рузизи и реката Нуа, како и во истекот на реката Лукуга до брзаците Кисимба-Килија.

## Живеалиште и екологија
*Ctenochromis horei* е сеприсутен во сливот на езерото Тангањика каде што се јавува и на карпести и на песочни подлоги, но покажува преференции кон живеалишта со мека подлога на која расте рој од водни треви. Ова е вид на плитка вода по должината на брегот на езерото и во долниот тек на притоките на реките. Тој е сештојад, но возрасните единки се главно рибојади. Женките се хранопроводници, кои лежат и јајца. Доминантните мажјаци се покажале како бранители на женките што се мрестат од другите мажјаци во областа. Доминантните мажјаци имаат харем од женки, но другите мажјаци тајно се парат со женките кога можат.

## Закани
*Ctenochromis horei*  е загрозен од зголемување на заматеноста на водата и талогот во плитките води предизвикани од земјоделството и шумарството во сливот на езерото Тангањика, а исто така е загрозен и од прекумерен риболов со употреба на плажни мрежи за рибарење. 

## Име
Специфичното име е во чест на британскиот истражувач и мисионер, капетан Едвард Куд Хор (1848-1912), кој бил колекционер на овој тип риба.

## Наводи

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Риби
Adamantinia

***Adamantinia*** е монотипски род на орхидеи, опишан во 2004 година од Касио ван ден Берг и Сезар Нојберт Гонсалвес. Името се однесува на нациналниот парк  Чапада Дијамантина, Бразил, од каде што потекнува овој вид.

Единствениот вид, ***Adamantinia miltonioides***, е автохона во опсегот Сера до Синкора (Бразил, Баија, Јужна Америка). Расте како епифит на сончеви позиции, на околу 900 метри надморска височина. Растенијата носат повеќе или помалку групирани еднолистни (ретко дволистни), кожести темномаслинести листови и поседуваат долги соцветија со последователно цветање. Цветовите се впечатливи, розови, со слични венечни и чашкини ливчиња и впечатлива темнорозова усна, со многу мали странични лобуси. Столбот е краток, со широка стигма. ДНК податоците од trnL-F пластидните секвенци укажуваат на врски со *Leptotes* и *Isabelia*.

## Наводи
Категорија:Орхидеи
Adenoncos

мини|'''Орхидеи од Јава'''
***Adenoncos*** е род од фамилијата Oрхидеи, кој се состои од 20 видови кои потекнуваат од Тајланд, Виетнам, Малезија, Индонезија и Нова Гвинеја.

## Наводи

Категорија:Орхидеи
Категорија:Орхидеи во Тајланд
Категорија:Орхидеи во Малезија
Pomacanthus annularis

***Pomacanthus annularis*** ― вид морска зракоперка, која припаѓа на семејството Pomacanthidae (помакантиди). Таа е член на родот *Pomacanthus*, составен од големи морски ангелски риби.

## Распространетост
*Pomacanthus annularis* може да се најде најчесто во Индо-Западниот Тихи Океан од Источна Африка, низ Индонезија и Нова Гвинеја до Нова Каледонија, северно до јужна Јапонија.

## Хабитат
Рибите живеат во крајбрежните карпести корални гребени, а може да се сретнат и во пештери или на урнатини, на длабочина од 3-30 м.

## Опис
[лево|мини|280x280пкс|Аквариум во [Прага ]]
*Pomacanthus annularis* имаат возрасни единки кои се претежно жолти, со тело обележано со очигледни криви сини линии и сина кружна ознака над оперкулумот. Тие често имаат издолжен врв на грбната перка и имаат бела опашка перка со жолта граница. Тие исто така имаат пар сини ленти по лицето, едната поминува низ окото, а втората се наоѓа веднаш под окото. Младите имаат синкаво-црна боја со тенки бели до сини закривени линии на телото. Грбната перка има 13 боцки и 20-21 меки зраци, додека аналната перка содржи 3 боцки и 20 меки зраци. Овој вид достигнува максимална вкупна должина од 45 цм.

*Pomacanthus annularis* често се среќаваат во парови. Слично на другите видови од родот *Pomacanthus* овие риби живеат во харем, бидејќи мажјакот брани територија и контролира неколку женки. По ритуалот на додворување, мажјаците и женките ослободуваат јајца и сперма. На почетокот на животот, сите -млади единки се женки (хермафродити), кои стануваат мажјаци за време на развојот, со целосна варијација на бојата од фазата на млади до возрасна. Младите единки претпочитаат многу плитки води со карпести или мртви корални супстрати и кратки филаментозни алги. Возрасните единки главно се хранат со зоопланктон, сунѓери, филаментозни алги и туникати.

## Систематика
*Pomacanthus annularis* првпат формално е опишана во 1795 година како *Chaetodon tricolor* од страна на германскиот лекар и природонаучник Маркус Елиезер Блох (1723–1799), со типска локација дадена како Индиски Океан. Видот е сместен од некои авторитети во подродот *Acanthochaetodon*. Специфичното име на овој вид, *annularis*, значи „прстенест“, што се однесува на прстенот на телото над жабрената обвивка.

## Користење
*Pomacanthus annularis* ретко се среќаваат во аквариумската трговија. 

## Надворешни врски

* Сина прстенеста ангелска риба (Pomacanthus annularis)

## Наводи
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП

Категорија:Риби
Европска мрена

**Европска мрена** или позната како **камена мрена** () — слатководна риба, со долго, рамно тело и мала уста опкружена со мустаќи - чувствителни влакна и припаѓа во родот *[[Barbatula]]*. 

## Опис
*Barbatula barbatula* е прилично необична риба по изглед, благодарение на нејзините добро развиени мустаќи. Главата е донекаде сплескана одозгора, а нејзините мустаќи се наоѓаат околу устата, четири на врвот од муцката и две во аглите на устата. Дамките, кои наликуваат на мермер по својот шар, формираат попречни ленти по сивото тело. На перките има темни дамки. За разлика од другите, европската мрена нема лушпи и е долга од 7 до 11 см.

## Навики, живеалиште, распространетост
*Barbatula barbatula* е широко распространета риба која живее во сите европски води. Денот го поминува скриена меѓу камења и чакал, а благодарение на својата способност за камуфлажа, често не се гледа во бистри потоци со чакалесто дно, незагадени потоци и реки. Ноќе, излегува од своето засолниште во потрага по храна.

Три подвида од овој вид живеат во српските води. 

## Репродукција
Во периодот на мрестење, рибата добива испакнатини на телото, а ова важи и за мажјаците и за женките. Овие риби се мрестат во пролет и во текот на летото, а женката ги положува - прицврстува лепливите јајца на водните растенија или во песок. Плодноста е до 6.000 јајца. Младите се хранат со мали организми на дното во водата.

## Наводи

## Надворешни врски

* Барбатулус
Категорија:Риби на Европа
Категорија:Краповидни
Категорија:Риби
Шова (риба)

мини|Риба Шова**Шова** — сорта на украсни јапонски крап. Шовата е исто така позната и како **шова шаншоку.** Шовата има црно тело, со црвени и бели ознаки по целото тело. Шовата е риба добиена со вкрстување од припадничките на родот; „Големата тројка“, која се состои од кохаку, санке и шова.

Шовата првично била развиени од Џукичи Хошино околу 1927 година. Тој ги споил рибите кохаку и ки-Уцури. Овие рани шови имале сивкасто тело и пругасти перки. Црната боја била мат, а црвената бледа. Подоцна, шовата била вкрстувана со асаги, што помогнало да се добијат црните мотогуро ознаки на перките. Сепак, црвената боја сè уште била бледа. Во 1964 година, Томиџи Кобајаши вкрстил мажјак кохаку со женка шова за да добие нов стил шова со голем црвени-црни шари. Taa имала посветла бела основа без мрежа. Сепак, Кобајашиевата шова сè уште имала мала големина и лоша форма на телото. Голем напредок дошол како резултат на спектакуларната (за своето време) шова со шари како мољни одгледано од Минору Мано. Шовата со такви шари претставувало огромно подобрување во конформацијата на телото и целокупниот квалитет на бојата, и се користело како риба за мрестење многу години потоа.

## Наводи

Категорија:Статии со текст на јапонски
Категорија:Аквариумски риби
Категорија:Краповидни


Категорија:Акваристика
Категорија:Риби на Јапонија
Crossocheilus atrilimes

***Crossocheilus atrilimes*** — вид слатководна риба од семејството крапови. Се среќава во Лаос, Тајланд и Камбоџа.

## Наводи

Категорија:Слатководни риби
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Рострален орган

**Ростралниот орган** на целакантите или друга риба претставува голема празнина исполнета со гел во муцката, со три пара канали однадвор.

Тој е опкружен со изолационен слој од масно ткиво и инервиран од површинскиот офталмолошки нерв. Неговата анатомија и инервација сугерираат дека е електрорецептивен орган кој што се користи за намамување на пленот во темница. Ова е поткрепено со експерименти кои покажале дека целакантите реагираат на електрични полиња произведени од потопна пловила.

Категорија:Анатомија на риби
Alburnus chalcoides

***Alburnus chalcoides***  — слатководна зракоперна риба од семејството *Leuciscidae*. 

## Опис и градба
Рибата е со издолжено тело има од 57 до 70 парчиња помали лушпи по страничната линија, грбот и горната страна на главата се темни по боја со зеленикави нијанси, а страните на телото, како и стомакот, се сребрени по боја. Перките, освен опашката, се сивкасти по работ, а во основата стануваат црвеникави. Просечните примероци растат од 15 до 25 см, а постојат и податоци за примероци над 40см.

## Навики, живеалиште, распространетост
Рибата живее во помирните води на сливот на Црното Море. Во Дунав и неговите поголеми притоки. Оваа риба плови во јато. Се храни со ларви од инсекти, планктонски ракови и инсекти што паѓаат на површината на водата.

## Репродукција
Рибата се мрести од април до јуни, во крајбрежната област на чакалеста подлога. Достигнува полова зрелост на возраст од три до четири години. Нејзината плодност е од 20.000 до 40.000 јајца. За време на мрестењето, мажјаците развиваат брадавични израстоци на главата и предниот дел од телото.

## Наводи

Категорија:Риби на Европа
Категорија:Крапови
Категорија:Статии со надворешни врски на англиски
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Garra joshuai

***Garra joshuai*** — вид ципринидна риба од родот *[[Garra]]* ендемска за потоците во Западните Гати во Индија.

## Наводи

Категорија:Загрозени видови според МСЗП
Категорија:Garra
Категорија:Риби
Европска речна змиулка

**Европска речна змиулка** (*Lampetra fluviatilis*), позната и како **речна ламбреја** или **светилка** — вид на слатководна змиулка.

## Опис
Возрасните единки се со големина од 25 до 40 цм во морските форми и до 28 цм во езерските форми. Многу издолженото тело е рамномерно темно сиво одозгора, побледо до жолтеникаво-бело од страните и чисто бело одоздола. Како и сите змиулки, тие немаат парни перки и имаат кружен диск за цицање наместо вилици. Тие имаат една ноздра и седум мали жабрени процепи од секоја страна зад окото. Забите се остри и овие риби можат да се разликуваат од малку помалата поточна змиулка (*Lampetra planeri*) по фактот дека двете грбни перки се пошироко одвоени. 

## Распространетост
Европската речна змиулка се наоѓа во крајбрежните води низ речиси цела Европа, од северозападниот дел на Средоземното Море на север до езерата во Финска, Шкотска, Норвешка (Мјеса), Велс (Корс Карон) и Русија, вклучувајќи ги и реките во Алпите ; особено во Накила, Финска и крајбрежните градови на Латвија, како што се Царникава, Салачгрива и Павилошта. Европската речна змиулка е традиционален локален деликатес. 

Статусот според МСЗП првично бил наведен како „речиси загрозен вид во 1996 година, но од 2008 година е наведен како „незагрозен, по закрепнувањето на популациите по проблемите со загадувањето во централна и западна Европа. Сепак, проценката за Балтичкото Море објавена во 2014 година ја класифицира како *речиси загрозена* во овој регион, поткрепена со класификацијата на IUCN од 2024 година. Во август 2018 година, Шпанија официјално го прогласи овој вид за исчезнат на својата територија.

## Плен
Како и многу змиулки, овој вид се храни како паразити на рибите. Се држи за страните или жабрите на рибата.

## Таксономија
Европската речна змиулка се смета дека е многу тесно поврзана со поточните змиулки и припаѓаат на истиот род.

## Репродуктивен циклус
Европската речна змиулка има репродуктивен циклус сличен на оној на лососот. Тие мигрираат спротиводно од морето кон местата за мрестење во есен и зима. Активноста на мрестење е најголема во пролет и по мрестењето, возрасните единки умираат. Младите ларви, познати како амокоети, поминуваат неколку години во мек седимент пред да мигрираат во морето како возрасни. Се смета дека овие риби поминуваат две до три години во морските живеалишта пред да се вратат за мрестење.

## Статистика
Како амокоети, овие риби тешко се идентификуваат надвор од нивото на родот (*Lampetra*) поради нивната голема сличност со други змиулки. Тие во просек имаат 30 цм во должина како возрасни, а некои може да бидат значително помали (20 м), но во секој случај тие се значително поголеми од возрасните потоци-ламбреи (12–14 цм). Тие генерално тежат 150 г, а нивниот максимален животен век е околу 10 години.
Податотека:River_lamprey_mouth_labelled.jpg|алт=Mouth of a river lamprey| Уста на речна змијулка
Податотека:Lampetra_fluviatilis.jpg|алт=Top view| Поглед од горе


## Наводи

## Литература

Категорија:Речиси загрозени видови според МСЗП
Категорија:Змиулки
Стаклен сом

**Стаклен сом** (*Kryptopterus bicirrhis*) — аквариумска риба од семејството *[[Kryptopterus]]* која природно ги населува водите на Тајланд, Малајскиот Полуостров и индонезиските острови Суматра и Борнео. Нејзините живеалишта се големи реки, често преминува во поплавени полиња. Стаклените сомови се организирани во јата  до 100 единки.

## Карактеристики
Најкарактеристичната карактеристика на овој вид е тоа што е речиси проѕирен (најпроѕирен е од сите риби во светот) и може да се видат скелетот и абдоминалните органи, што особено привлекува многу љубители на аквариуми. Достигнува должина до 15.

## Исхрана
Во природата, стаклениот сом се храни со водни бубачки и помали риби , но исто така и со црви, ракови и инсекти. Во аквариумски услови, тој е ориентиран кон жива храна, како што се бели црви, тубифекс или дафнија, иако прифаќа и сува и замрзната храна.

## Одгледување
Ова е мирна риба која бара друштво, па затоа не е погодна за чување во аквариум каде што има многу активни риби, туку за чување на неколку единки од својот вид. Исто така, во аквариумот ѝ е потребен многу простор за криење, па поради оваа причина, погоден е аквариум со многу растенија. Исто така, и послабо осветлување е добро за овие риби. Водата треба да биде слабо алкална и не премногу тврда. Температурата на водата треба да биде околу 24°C.

## Наводи

Категорија:Риби на Азија
Категорија:Сомовидни
Категорија:CS1-одржување: користи параметар authors
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Акваристика
Езерска златница

**Езерска златница** () ― преселничка слатководна риба што припаѓа на семејството пастрмки.

## Опис и содржина
Езерската златница има неправилно и ретко распоредени точки на телото - розови дамки. Грбот ѝ е зеленикаво-црн, а спуштајќи се кон страните, бојата се претвора во сребрена. Стомакот е бел. Езерската златна рипка има многу мали лушпи кои цврсто се прилепуваат на телото, што го отежнува гледањето. Работ на прните, карличните и аналните перки е бел. За време на периодот на мрестење, бојата малку се менува - станува за нијанса потемна. Максимална должина до 75см а тежина до 10 кг. Време на мрестење од октомври до јануари.

## Навики, живеалиште, распространетост
Езерската златница е морски жител кој мигрира во слатка вода за време на периодот на мрестење, иако на Балканот постојат и типично слатководни форми - немиграциски, и тие ги населуваат езерата Бохињ и Пливски Езера. Езерската златица е типичен жител на ладни и чисти води, многу богати со кислород. Во Србија, младите од овој вид се одгледуваат во мрестилишта, а потоа се пуштаат во езера и водни акумулации каде што условите се поволни за нивниот понатамошен развој.

## Репродукција
Езерската златница достигнува зрелост на мрестење на возраст од 3 до 5 години. Се мрести на чакалесто или песочното дно на езерото, од октомври до јануари. При мрестењето исфрла од 3.000 до 6.000 јајца, кои се со дијаметар од околу 5 мм, веднаш до брегот во плитка вода. Развојот на ембрионите во лушпите од јајцата, во зависност од времето, трае околу два месеци (65 до 72 дена).

## Наводи

Категорија:Пастрмковидни
Категорија:Слатководни риби
Мартинка (риба)

**Мартинка** (*Symphodus ocellatus*е) вид на риба која припаѓа на семејството *Labridae*. Мажјакот расте до 12 см, а женката до 9 см. Телото им е издолжено и странично сплескано. Бојата и е променлива, во зависност од возраста и живеалиштето. Може да биде маслинесто зелена, жолтеникава, кафеава, па се до црвенкаста. На коренот на опашката се наоѓа црна дамка, а по должина на целата страна  се протега белузлаво-сребренкаста лента.

## Карактеристики
Мартинката е распространета по целото Јадранско, Црно и Азовско море. Исто така, живее во крајбрежните области во плитка вода, на камено или песочно дно. Младите риби се движат во мали групи, честопати здружени со други риби од семејството. Возрасните единки најчесто остануваат сами. Се хранат со ракчиња, полжави и школки. Нивниот животен век е до 5 години.

Во текот на пролетта и летото, нивната главна задача е да градат гнезда, да заведуваат женки и да чуваат јајца. За да изградат големо гнездо, тие треба стотици пати да собираат парчиња алги, да ги носат во устата, а потоа да ги вткајат во гнездото, кое секојдневно мора да се одржува чисто и уредно.

Гнездото е сместено на длабочина од 2,5 метри во област населена со кафеави алги и бидејќи е во зелена боја лесно е воочливо за женките. Тие пливаат во групи од по неколку единки и избираат гнездо. Мажјакот ја освојува женката така што ги покажува своите свадбени бои. Откако ќе положи икри тој ја брка и продолжува сам да се грижи за јајцата; гради ново гнездо и чека нова женка. Женката оди кај други мажјаци и може во една година да ослободи 7000 икри.

## Во аквариумот
Мартинката е погодна за чување бидејќи не расте голема, има светли бои, интересно однесување и лесно се навикнува на живот во аквариумот. Може да издржи до 30°C, но исто така треба да се избегнува и чување на толку висока температура. Може да се храни со сува храна (ливчиња, гранули), опашки од ракчиња и ракчиња артемија.

## Видови
Мартинката или морскиот гргеч живее околу 2 до 3 години. Оваа риба е чистач и помага во отстранувањето на паразити и бактерии од другите поголеми риби. Во нивната популација, можеме да разликуваме 3 различни групи машки единки - таканаречените „гнездечки“ мажјаци, прикрадувачи и таканаречените сателити. Првите се најголемите и се со силни бои. Нивната основна улога е да ги заштитат женките, да ги градат и чуваат гнездата и да се грижат и да ги негуваат младите. Тие градат гнезда од морски алги. Прикрадувачи се најмали и по боја речиси не се разликуваат од женките. Тие не ги чуваат женките ниту младите, а се појавуваат за време на парењето помеѓу женките и мажјаците гнездечи и се обидуваат да ги оплодат јајцата наместо мажјаците гнездечи. Сателитите се по големина  и бои помеѓу првите две групи. Тие помагаат во заштитата на женките, ги бркаат њушкачите, но не помагаат во грижата за младите. Уште во рана младост се одредува на кој тип припаѓаат мажјаците.

## Наводи

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Морски риби
Symphodus tinca

***Symphodus tinca*** е вид на морски гргеч, по потекло е од Атлантскиот океан од Шпанија до Мароко и приморските води на Средоземното и Црното море. Живее на длабочина до 50 метри околу карпи, но може да се најде и во солени води и лагуни. Може да порасне до 44 см, но повеќето не растат повеќе од 25 см. Телото е овално и сплескано и има голема уста. На грбот се наоѓа перка која достигнува речиси до опашката. Мажјаците и женките се разликуваат. Мажјаците се поголеми од женките, пошарени (особено за време на сезоната на парење) и се со посветли бои, додека женките се со потемни бои како сиво-зелена и кафеава, со сива на стомакот. Речиси и да нема разлика во бојата помеѓу незрелите мажјаци и возрасните женки.

## Опис
Телото е овално и странично сплескано. Устата е релативно мала, со прилично силни заби кои наликуваат на кучешки. Усните се со 6-9 набори. И двата пола имаат мала темна дамка веднаш над градната перка. Исто така, многу потемни дамки на телото се во форма на 3 или 4 надолжни ленти. Бојата вообичаено го одразува диморфизмот. Женките и младите се сиво-зеленикави или кафеави по боја, додека бојата на стомакот им е сребренеста. Помеѓу незрелите мажјаци и зрелите женки скоро и да нема разлики во бојата. Мажјаците се со посилни бои, особено во сезоната на парење. Нивното тело е светло зелено, зеленикаво-сино или зелено-жолтеникаво по боја, додека главата им е темно сина на врвот. По должината на телото им се наоѓаат препознатливи црвени точки.

На грбот се истакнува долга перка која достигнува речиси до самата опашка. Опашката е триаголна и незасечена. Расте до 44 см во должина и околу 0,75 кг во тежина. Поради релативно малите димензии, овој вид ретко се бара како риба за храна, но понекогаш се продава локално како храна кога ќе се улови во рибник. Може да се најде во продавници во аквариуми. *Symphodus tinca* се храни со морски ежови, школки и ракови. Мрестењето се случува напролет, кога мажјакот изгради и чува гнездо направено од алги, а една или повеќе женки ги положуваат своите лепливи јајца.

## Живеалиште
Потекнува од Источниот Атлантик од Шпанија до Мароко и може да се најде во крајбрежните области на Средоземното и Црното море. Оваа дружељубива риба се наоѓа на карпести гребени покриени со алги. Се јавува на длабочина од 1 до 50 метри.

## Риболов
Оваа риба не е од значајна улога во риболовот и нема комерцијална вредност.
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Морски риби
Кубанска мрена

**Кубанската мрена** (Barbus kubanicus) — вид на зракоперка од семејството Крапови. Се среќава во реката Кубањ до Азовското Море.

## Наводи

Категорија:Мрена
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Alpheus rapacida

мини|'''Alpheus rapacida'''
***Alpheus rapacida*** е вид на ракчиња од семејството Алфеиде. Се среќава на длабочина до 56 м преку Индо-Западен Пацифик, со неколку неодамнешни набљудувања од медитеранските брегови на Израел и Турција како лесепски мигрант.

## Наводи

## Надворешни врски

* Фотографии од Alpheus rapacida во колекцијата Sealife

Категорија:Ракови