Стејнертова болест

мини|алт=Области на телото зафатени со миотонична дистрофија, типови 1 и 2, обоени во црвено|Области на телото зафатени со миотонична дистрофија, типови 1 и 2, обоени во црвено
**Стејнертова болест** или *Конгенитална миотонична мускулна дистрофија тип 1* (ДМ) претставува автосомно-доминанто наследно заболување кое ги зафаќа мускулите во телото. Миотоничната мускулна дистрофија е  болест која се карактеризира со прогресивна мускулна дегенерација и слабост во мускулите и истата е поделена на 2 (два) главни типа, односно **Тип 1** – Стејнертова болест и **Тип 2** – проксимална миотонична миопатија. Суптипови на Тип 1 се конгенитална, средна и класична форма на болеста, додека Тип 2 е значително потешка верзија од Тип 1. Најчесто се јавува за време на детството, но постои можност за појава и во понатамошниот период од животот.
### Преваленца
Забележан е 1 - 5 случаи на 10 000 живородени деца.
мини|алт=Миотоничната дистрофија се наследува во автосомно доминантен модел.|Миотоничната дистрофија се наследува во автосомно доминантен модел.

## Етиологија
**Тип 1** на ДМ настанува поради генетска грешка која доведува до повторувачка експанзија на тринуклеотидот ЦТГ во генот ДМПК (dystrophiamyotonicaproteinkinase), на хромозом 19q. Се смета дека основен механизам за настанување на болеста е формирањето на токсична рибонуклеинска киселина која влијае на обработката на примарните транскрипти за многу протеини. Зафаќањето вклучува и други органи, како катаракта на очите, кардијални абнормалности, инсулинска резистентност и развојни абнормалности.

Децата со конгенитална форма на болеста имаат повеќе од 1 000 ЦТГ-повторувања. Поради автосомно-доминантното наследување, потребно е да се спроведе генетско советување на семејството поради ризикот од 50 % за пренесување на болеста од родител на децата.

мини|алт=Хистопатологија на ДМ2. Мускулна биопсија покажува благи миопатски промени и групирање на атрофични брзи влакна (тип 2, нагласено). Имунохистохемиско боење за тип-1 („бавен“) миозин.|Хистопатологија на ДМ2. Мускулна биопсија покажува благи миопатски промени и групирање на атрофични брзи влакна (тип 2, нагласено). Имунохистохемиско боење за тип-1 („бавен“) миозин.

## Симптоми и дијагноза
Конгениталната форма за време на пренатални испитувања може да покаже состојба на полихидрамнион, намалени фетални движења, предвремено раѓање и помал плод во однос на секоја наредна гестациска недела. Понатаму, кај бебињата, карактеристична е сликата на слабост во мускулите на екстремитетите (хипотонија, хипофлексија, мускулна слабост поизразена дистално во однос на проксимално) и отежнато дишење поради слабост на респираторната мускулатура која е забележана веднаш по раѓањето. Респираторниот дистрес синдром е можна појава, понатаму слаба кашлица, респираторни инфекции и пнеумоторакс. Оваа е најтешката форма на болеста и преживеаните деца подоцна имаат значително доцнење во психо-физичкиот развој.

Златен стандард за поставување на дијагнозата е молекуларно генетско тестирање, а примарно се поставува според клиничките манифестации и позитивната фамилијарна анамнеза. Од антенаталната дијагноза, пренаталните пронајдоци на полихидрамнион и редуцирани фетални движења можат да се толкуваат како позитивен знак.
## Последици
*Конгениталната миотонична дистрофиј*а има мултисистемско зафаќање со карактеристики на тешка хипотонија и генерализирана мускулна слабост кои се со тежок тек и немаат задоволителна прогноза.

## Третман
За тешката форма на конгениталната миотонична дистрофија потребна е интензивна грижа уште од самиот почеток на раѓање, особено во поглед на исхраната и респираторната поддршка. Потребен е мултидисциплинарен пристап на лекари за менаџирање на симптомите.

## Наводи

Категорија: Ретки болести