open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сукман

**Сукман** — вид традиционален капут, наметка што некогаш ја носеле селаните во Полска, и некои други земји од Средна Европа, како и во Унгарија (каде што бил познат како ). Многу често го носеле во периодот од 18 век до почетокот на 20 век. Се изработувал од едноставна, рачно ткаена волнена ткаенина и често се споредува со црвеногуста ткаенина, а често ја задржувал и својата природна бела или сивкаста боја. Палтото било долго, со ракави и пошироко кон долните делови.

Го носеле најчесто мажи, а понекогаш и жени.

## Наводи

Категорија:Облека
Музеј на морска пена во Ескишехир

мини|Неупотребено луле од морска пена.
**Музеј на морска пена во Ескишехир** () ― музеј на занаетчиски производи во населбата Одунпазари во Ескишехир, Турција, каде што се изложени голем број разни рачно изработени предмети од сепиолит.

Сепиолит или морска глина е мек, бел, глинест минерал, кој главно е употребуван за изработување на лулиња за тутун наречени лулиња од морска пена. Кога се вади, минералот е мек, кремаст, непроѕирен и сив. Но, сепак при изложеност на сончева топлина или при сушење на топло место се стврднува. Откако ќе се издлаби во мека состојба, оваа карактеристика му овозможува да даде траен облик. Во регионот Ескишехир, може да се најдат наслаги од морска глина. Генерално регионот е на прво место во светот по сепиолит кој  може да се најде на длабочини до 150 метри. 

Предметите изложени во музејот биле собрани од страна на Губернијата на Ескишехир за време на Меѓународниот фестивал на морска пена, Натпреварите за ракотворби „Морска пена“ и изложбите што се одржуваат во Ескишехир од 1998 година. Околу 400 рачно изработени предмети од 60 занаетчии биле оставени на општина Одунпазари. Музејот бил основан од страна на општината Одунпазари во рамки на комплексот Куршунлу во Одунпазари како единствен во светот од ваков вид во 2008 година.  

## Наводи

Категорија:Статии со извори на турски (tr)
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Музеи во Турција
Категорија:Турски ракотворби
Кепенек

**Кепенек** е дебела, традиционална турска пастирска наметка. Таа е облека без ракави и копчиња изработена од филц, која се носи на рамената и го покрива целото тело од рамената надолу. Изработена е од три дела: еден за грбот и два (исти како грбот, пресечени на половина по должина) за предниот дел. Деловите се зашиени по линиите на рамената и од страните. Обично кепенекот е бел и може да има некои украси. Изработена од волна или комбинација од козјо влакно и волна, кепенекот е исто така водоодпорен.

Кепенекот може да биде дебел и до еден сантиметар и се продава според тежината. Сувата тежина на кепенекот е обично околу 6 килограми, но ако врз него падне дожд, неговата тежина може да се зголеми на 10 килограми. Кепенекот е доволно цврст за да стои исправено без дополнителна потпора. Иако обично се носи како облека, може да функционира и како импровизиран шатор, дозволувајќи им на  овчарите да спијат во ладни средини. 

## Поврзано

* Бурка (наметка)

## Наводи

Категорија:Турска облека
Бамбусово плетење

мини|Осумаголни бамбусови кошници од Шаоксинг со три решетки од Шенгџоу (1950-ти)
мини|Кинеско момче носи бамбусова кошница (пред 1945 година)
мини|Изработувач на бамбусови кошници во Хаинан
**Бамбусово плетење** е форма на обработка на бамбус и занает во Кина. Вклучува обликување со бамбусот во разни традиционални плетени и ткаени шари за создавање на корисни и декоративни предмети.

## Историја
Бамбусово плетење производи стари до 7000 години, откриени на културните урнатини Хемуду, покажуваат дека ткаењето бамбус е дел од кинеската културна историја уште од најраните периоди на развој. До периодот на завојуваните држави, техниката значително се усовршила и пронајдени се примери на многу видови бамбусови производи, како кутии и чинии.&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2017)">потребен цитат</span>]]* &#x5D; За време на династиите Ќин и Хан овие техники биле применети за создавање нови видови бамбусови производи како што се простирки и завеси.&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2017)">потребен цитат</span>]]* &#x5D; Забележителен пример од овој период би биле шемите на плетење од бамбус претставени во бронза од кочија пронајдена во мавзолејот на Ќин Ши Хуанг.

До династиите Танг и Сонг, бамбусовото плетење се проширило надвор од практичните предмети и на создавање играчки.&#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2017)">потребен цитат</span>]]* &#x5D; За време на средниот век на династијата Минг, бамбусовото плетење најчесто се користело за кутии и контејнери за складирање. 

По основањето на Народна Република Кина, владата презела напори да го поттикне и зачува културното наследство и вештината на бамбусовото плетење, доделувајќи титули на особено вешти мајстори на занаетот, како и прогласувајќи некои региони за признати по нивната долга историја на практикување на уметноста.

Округот Анџи е особено важен за производството на бамбусови ракотворби поради големата разновидност и количината на бамбус што се одгледува таму, како и високата концентрација на историја и експертиза во бамбусовите занаети.

## Примена
Бамбусовото плетење во современа Кина главно се користи за предмети за домаќинството, како што се мебел, сетови за чај, завеси и фенери.

## Поврзано

* Јапонско ткаење од бамбус
* Тајванско ткаење од бамбус
* *Ванчоџанг* во Кореја

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Холујска минијатура

[мини|225x225пкс|Минијатурна кутија од Холуј што го прикажува градот [Суздаљ]]
**Холујска минијатура** ― руска ракотворба, минијатурно сликарство, изработена со темпера на лакирана кутија. Оваа форма на руска лакирана уметност ја изработуваат исклучиво ученици од училиштето Холуј.

Училиштето за сликање икони „Холуј“ било основано во 1883 година. По руската револуција, работилниците за сликање икони биле затворени. Во 1930-ти години, група уметници формирале здружение за да отворат работилница за уметност, а ново училиште било отворено во 1943 година. Темите за Холујските минијатури варираат од руски бајки, на пример Снегурочка, до приказ на градови.

Холујските минијатури се чини дека се помалку ограничени од традицијата отколку Палех минијатурите, минијатурите на Федоскино и Мстјора. Уметниците на Холуј го нагласуваат тоналниот состав на пејзажите. Нивната палета на бои претежно се одликува со жолта, портокалова, црвена, кафеава и богати нијанси на сина и зелена боја. Контрастните комбинации на топли и ладни тонови се карактеристична црта на сликарството со лак од Холуј.

## Наводи

Категорија:Руски ракотворби
Резба од кашмирски орев

**Резбата од дрво од кашмирски орев** е резбарска творба што се произведува во Џаму и Кашмир, Индија. Резбата од орев е заштитена според географската ознака (ГИ) од Договорот за трговски аспекти на правата од интелектуална сопственост (ТРИПС). Наведена е во ставка 182 како „Резба од дрво од кашмирски орев“ од Законот за ГИ од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки. 

Дрвото *[[Орев|Juglans regia]]*, кое расте широко во регионот Кашмир, се користи за резбање дрво, а Кашмир е познат по достапност на ореово дрво. Ореовото дрво се користи за изработка на маси, кутии за накит, послужавници итн.

## Наводи

## Дополнително читање

* 
* 
* 
* 
Категорија:Копаничарство
Категорија:Уметнички техники
Категорија:Индиска култура
Категорија:Индиски ракотворби
Маркуб

мини|Маркуб
**Маркуб** или **Маркоуб** () се вид обувки дизајнирани за судански мажи, изработени од животинска кожа.Покрај  белиот турбан, џалабија, елек, маица и панталони, Маркуб е дел од суданската национална облека. Во минатото, постоел женски еквивалент, иако сега е реткост. Има историска еволуција почнувајќи со чевлата „Клаудо“, проследена со „Абу Адина“, доведувајќи до трајната традиционална суданска чевла.

Изработката на маркуб е посебна суданска уметничка форма, со различни стилови и големини. Значајни варијации вклучувајќи го маркуб Ал-Фашари, изработен во западниот судански град Ел Фашер, Генеина маркуб  и Џазира Аба маркуб, кој се одликува со својата светло црвена боја.

Материјалите искористени за изработка на маркуби опфаќаат низа од опции, вклучувајќи кожа од змии питониди, говедска кожа, овча кожа, па дури и крокодилска кожа, која обично ја носат богатите. 

Композитните чевли од „говедска кожа“ се издвојуваат по својата цврстина и естетика. Нивното производство вклучува штавење на кожата, обложување со козја кожа за да биде полесна, обликување на долниот дел од чевлите и шиење со природен памучен конец. Последниот чекор вклучува шмирглање на ѓонот за мазност. Суданските чевли направени од вистинска кожа набавена од Нигерија и Јужен Судан се сметаат за најквалитетни и најскапи. Тие минуваат низ слични фази на производство, вкулувајќи и полирање со камен и лимон за сјај.

Рачно изработениот судански маркуб се состои од ѓон од говедска кожа, обложен со катран и горен дел, обично направен од козја кожа поради неговата цврстина и квалитет. Процесот на шиење е рачен и се нарекува „четкање“. Една значајна традиција е претпочитањето на луѓето од Судан да носат маркуб за време на молитвите за Бајрам и посебни пригоди. 

## Наводи

Категорија:Обувки
Категорија:Чевли
Категорија:Судан
Такшита

мини|Марокански жени кои носат такшита
**Такшита** е мароканска традиционална женска облека која, како и мароканскиот кафтан, се носела за прослави, особено свадби.

## Структура
Такшита е составена од два дела, фустан како прв слој, често од фина, но не и богато украсена ткаенина, и пораскошен втор слој или фустан кој често се закопчува напред. Горниот слој е често богато украсен со вез, монистра или светки. Некои жени ја носеле такшитата со ремен, кој исто така може да биде богато украсен.

## Модерни толкувања
Модерните интерпретации на традиционалната мароканска облека, особено такшита, кафтан и џелаба, се изложени на годишната модна ревија на кафтани во Мароко, а домаќин било мароканското модно списание *Жените од Мароко*. Хилари Клинтон носела такшита на државната вечера за кралот на Мароко во 2000 година.

## Поврзано

* Џелаба

## Наводи

## Надворешни врски
* Марокански кафтан или текчита што го носи кралското семејство
* Научете како да направите Такшита

Категорија:Народни носии
Категорија:Мароканска култура
Кумба

**Кумба** () е вид керамика од Индија. Традиционално, ја изработуваат Кумбарите, исто така познати како *Праџапати*.

Во контекст на индиската, џаинистичката и будистичката митологија, кумбата ја симболизира утробата. Таа претставува плодност, живот и генеративна моќ на човештвото и егзистенцијата и генерално се поврзува со девите, особено со Ганга.

## Митолошко потекло
Според индиската митологија, првата кумба била создадена од Праџапати за бракот на Шива, па затоа тој бил првиот *кумбар* „грнчар“. Друг мит вели дека првата саксија ја создал Вишвакарман за бранувањето на океанот за првиот Амрит Санчар.

Во индиската митологија и списи, се наоѓаат неколку споменувања за човечки суштества родени од кумба. Легендата вели дека Риши Агастја бил роден од кумба.

Во неколку религиозни церемонии и ритуали, кумбите биле исполнети со вода и лисја и украсени со сложени мотиви, понекогаш со орнаменти, играле важна улога во древна Индија. Овие ритуали сè уште постојат во Индија.

Во индиска астрологијата, кумба го претставува хороскопскиот знак Водолија и е управувана од 2 важни планети (Сатурн и Раху). Кумба е исто така поврзана со Кумб Мела, која се случува кога планетата Брихаспати се движи во Водолија.

Во индискиот еп Рамајана, братот на Равана, Кумбакарна, имал син по име Кумба, кој бил убиен од Сугрива.

Со текот на времето, професиите се претвориле во презимиња, на пр. презимето Кумба се однесува на едно од презимињата на племенската заедница Шема наречена Јерукала во Андра Прадеш.

## Слично

* Кумба раши, име на хороскопскиот знак Водолија на санскрит
* Кумб Мела
* Калаша
* Матки (земјен сад)
* Бумпа, тибетски будистички сад

## Наводи

## Литература
* 
* *Dictionary of Hindu Lore and Legend* () by Anna Dallapiccola

Категорија:Индиски ракотворби
Филимоновска играчка

мини|Светло обоени керамички играчки од Филимоново
**Филимоновски играчки** (на ) се еден вид руски грнчарски производ произведен во Одоевскиот округ во Тулската област, Русија. Играчките го добиваат своето име на селото од каде што потекнуваат, Филимоново, и се обликуваат рачно од синкаво-сива локална глина која се пече во чиста бела керамика. Уметниците ги сликаат фигурите со анилински бои со мотиви од светло обоени ленти и точки.

Филимоновските играчки често се глинени свирчиња со форми на жени, коњаници и разни животни како што се мечки, говеда и петли. Фигури на луѓето или на другите животни што држат кокошки или петли се исто така доста чести.

## Литература
* Богуславская И. Я. Русская глиняная игрушка.-М.: Искусство, 1975 година.
* Рогов А. П. Чёрная роза. Книга о руском народном искусстве.—М.: Современник, 1978 г.
* Под ред. В. А. Барадулина Основи художественного ремесла.—М.: Просвещение, 1979 г.

## Надворешни врски
* Фото серија играчки „Филимоново“
* Официјална страница на музејот „Играчка Филимоновска“

Категорија:Керамичка уметност
Категорија:Руски ракотворби
Монтера

[мини|[Енрике Понсе како носи монтера.]]
**Монтера** е капа што традиционално ја носат многу мажи и жени во народните носии на Иберискиот Полуостров. Терминот почнал да се користи, но не исклучиво, за онаа што ја користат тореадорите, воведена во настанот во 1835 година од Франциско „Пакиро“ Монтес како придружба на ''трахе де лусес'', или „костум од светла“.

Монтерата обично е покриена со астраханско крзно со внатрешна постава од плиш. Ликот на светец понекогаш е отпечатен на поставата како талисман за среќа. Горниот дел од монтерата често е украсен со посебен дизајн.

Страните на монтерата се испакнати и претставуваат рогови на бик. 

## Поврзано

* Список на стилови на капи

## Наводи

Категорија:Капи
Капулана

[десно|мини|330x330пкс|[Мозамбик|Мозамбиканка која користи капулана.]]
**Капулана** е вид саронг што се носел првенствено во Мозамбик, но и во други области на Југоисточна Африка. Тоа е парче ткаенина со должина од околу 2 метри на 1 метар. Можело да се користи како здолниште што се обвиткува, фустан или може да стане носилка за бебе на грбот. Се сметала за комплетно парче облека.

Капуланите се наоѓале во Мозамбик уште од воспоставувањето на арапско-индиските трговски патишта. Тие биле добиени од индиските трговци како средство за трговија со други стоки. Прво, тие доаѓале првенствено во три бои: црвена, бела и црна. Белата ја претставувала заштитата на предците, црната го претставувала злото, а црвената го претставувала духот на војната. По ова време, Мозамбиканците претпочитале да користат капулани наместо традиционално користените животински кожи. Поради дивиот свет и околината на Африка, најчестите рани дизајни вклучувале сонца, леопарди, лавови, стилот „нџити“ (бело-црвен геометриски дизајн), стилот „кситханго“ (кариран, со зборот што значи „штит“) и стилот „ксимангелани“ (диви птици со точки во црно-бели бои). Овие стилови биле доминантни сè до доаѓањето на португалската колонијална моќ. Денес, овие рани стилови на капулана ги користат првенствено „тинјанга“ (вештерки, духовни исцелители, „курандеирос“).

Денес, постојат многу видови капулани со различни дизајни и бои. Капуланата често се носи со шамија и кроена блуза во Мозамбик. Тие се користат на различни начини, вклучувајќи секојдневна облека, носење тешки товари, па дури и внимателно кроени за посебни настани. Раните традиционални бои и стилови на капулана се многу посакувани и се продаваат по повисоки цени на денешните пазари. Во Мозамбик тие имаат висока вредност и се сметаат за особено убави.

Светло обоените капулани често се нудат како подароци на жените. Некои парови прават соодветни капулани комбинации за посебни настани или за значајна причина, како што е традиционалниот брак меѓу нив двајца.

## Белешки

## Надворешни врски

Категорија:Модни додатоци
Категорија:Мозамбик
Џаџим

[алт=Jajim of the Kermanshah Province|мини|Џаџим од [Керманшах (покраина)|провинцијата Керманшах]]
**Џаџим** напишан и како **гелимс**, или **џаџим-бафи**, е рачно изработен, рамно ткаен текстил направен од обоени природни влакна кој се создава и се користи во повеќето села и рурални области на Иран. Други локации каде што се наоѓа џаџим се Азербејџан, Турција и Индија.

## За џаџим
алт=Woman weaving Jajim on a loom|мини|Жена ткае џаџим на разбој
Се смета дека номадскиот народ Шахсеван е основач на ракотворбите. Џаџим е дебел текстил, сличен на ќебе. Преѓата што се користи за создавање на Џаџим е или волна, памук или мешавина од волна и памук. За разлика од класично ткаените килими и теписи, кои се едно парче, за да се ткае Џаџим, се создаваат повеќе тесни ткаени парчиња (најчесто 4) и панелите се шијат заедно.

Традиционално, номадските луѓе ги користеле како начин за да ги спакуваат своите работи за миграција. Се користеле и како душек, за завиткување кревет, како грејач за маса, како завеса, како шатор, и како тепих. Откако невестата и младоженецот од племето Кашкаи се венчавале, го користеле џаџимот за да создадат церемонијален шатор.

Од 2020 година, Министерството за културно наследство, ракотворби и туризам на Иран инвестира пари во промоција на древниот занает преку образовна програма. Неколку музејски колекции имаат џаџими, вклучувајќи ги и Музеите за ликовни уметности во Сан Франциско (FAMSF).

## Поврзано

* Ирански ракотворби
* Тепих Шахсеван

## Наводи

Категорија:Персиски ракотворби
Бербериска фустан

мини|Бербериска фустан од 19/20 век
**Фустанот бербериска** или ***keswa-el-kbira*** (, „големата облека“) е традиционална носија што ја носи мароканска Еврејка на својата свадба. Традиционално, таткото ѝ го подарува берберискиот фустан на ќерката за нејзината свадба, а таа ја носи за првпат на церемонијата со кана. Овој фустан се смета како симболично одвојување на невестата од нејзиното семејство и прифаќање на нејзината улога како сопруга и чувар на традицијата. Фустанот е изработен за да го претставува јудаизмот како религија, истакнувајќи ја невестата како некој што ќе ја одржува еврејската традиција. За таа цел се користи златна декорација со дваесет и двете плетени златни галони на здолништето, кои ги претставуваат дваесет и двете букви од хебрејската азбука . Други симболи како дрвото на животот и големите вртлози што го претставуваат кругот на животот се исто така извезени со злато. Иако *кесва-ел-кбрија* има корени во Шпанија од петнаесеттиот век, со стил што ја следи модата на шпанското кралско семејство, стилот на фустанот се менувал низ историјата, вклучувајќи нови техники на плетење златен конец. Многу од дизајните може да се видат на мароканските погребни фустани и еврејските гробници во северна Африка, што го покажува спојот на култури низ целата сефардска дијаспора.

Со развојот на модата низ историјата, производството на *кесва ел кбрија* станало многу скапо, поради што многу луѓе почнале да ја изнајмуваат или позајмуваат, а производството на фустанот престанало во 1960-тите. Иако производството престанало, многу церемонијални облеки што се користат за настани во близина на Андалусија денес имаат впечатлива сличност со *кесва ел кбрија*, бидејќи се изработени од кадифе со златни детали.

## Наводи

Категорија:Златни предмети
Категорија:Облека
Бернос

мини|Етиопски аристократ облечен во традиционална наметка, бернос
**Бернос** () — волнена облека слична на наметка и качулка исткаена во едно парче, традиционално ја носат мажи од етничката група Амхара во Етиопија, најчесто во релативно студената Шева. За разлика од нејзиниот магребски пандан, бурнус, која е типично црна и без качулка, има голем врв на едната страна од рамото, обично лево. Врвот бил скроен за да се држи пушката на рамо, така што планинските мажи не морале да ја држат надвор каде што дождовницата би можела да влезе низ цевката и би можела да го оштети огненото оружје. Доналд Н. Левин забележал дека побогатите мажи од Менц „носат *бернос*, скроена наметка направена од темна волна“. Овие наметки може да бидат во бела, беж, црна боја, а понекогаш се направени од лен ако е премногу жешко за носење волна, под нив се носат туника.

Берносот често го носеле истакнатите и елитни планинци. Денес, просечните граѓани понекогаш го носат на традиционални церемонии и на посебни случувања. Исто така со декоративниот дезен на облеката се означува социјалниот статус.

## Надворешни врски
* Што е бернос
* Бернос

Категорија:Облека
Категорија:Етиопска култура
Апир

мини|Танчерка во традиционална мараноа костима со пар апири
**Апири**, исто така спелувано како **апер**, се традиционални преклопни женски рачни ладали луѓето од Маранао на Филипините. Тие се дел од традиционалната облека на жените Маранао. Кралските *баи* (дами) носат апир во десната рака за време на церемониите. Пар од апир ладала се исто така често присутни во традиционалните танци Маранао, вклучувајќи ги *синкил* и *пагапир*.

## Поврзано

* Абанико
* Памејпеј
* Даранген

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Филипински ракотворби
Лехерија

мини|300x300пкс|Лехерија занает на ткаенина за машки турбан од Раџастан. (Кралски музеј на Онтарио, Канада)
**Лехерија** е традиционален стил на боење на текстил за врзување од Раџастан Индија. Неговите дизајни се инспирирани од природните брановидни (лехер) шари формирани од ветерот што дува низ пустинските песоци на западен Раџастан. Занаетот е ексклузивен за Раџастан,а главни центри се градовите Џајпур и Џодпур.

## Етимологија
Зборот „лехерија“ е изведен од санскритскиот збор „лахара“,што значи „бран“.

## Техника
Боењето со лехерија се врши на тенка памучна или свилена ткаенина, обично во соодветни должини за дупата, турбани или сари. Според *„Светски текстил: Визуелен водич за традиционални техники“*, ткаенината се „вала дијагонално од едниот агол до спротивниот раб, а потоа се врзува во потребните интервали и се бои“. Брановидните шари се резултат на набори во облик на вентилатор направени пред боењето. Традиционалната лехерија користи природни бои и повеќекратни перења, а користи индиго или ализарин за време на последната фаза од подготовката.

### Мотара
Дополнително боење со техниката лехерија произведува *мотара*. При изработката на мотара, оригиналните отпори се отстрануваат, а ткаенините повторно се валани и се врзуваат по спротивната дијагонала. Ова резултира со кариран дезен со мали необоени области што се појавуваат во редовни интервали. Необоените области се со големина на леќа, па оттука и името *мотара* (*мол* значи леќа на хинди).

## Употреба
Турбаните од Лехерија биле стандарден дел од машката деловна облека во Раџастан во текот на деветнаесеттиот и почетокот на XХ век. Лехеријата сè уште се произведува во Џодпур, Џајпур, Удаипур и Натдвара. Се нуди на продажба со поголемиот дел од нејзините ремек-дела сè уште на место како доказ за автентичност, со мал дел од ткаенината одмотана за да се прикаже нејзината шара.

Лехерија повремено се појавува во модни колекции, како што е колекцијата за на плажа на дизајнерката Малини Рамани на модната ревија во Делхи за пролет 2006 г.

## Поврзано

* Бандани
* Шибори
* Сунгуди
* Тритик
## Наводи

Категорија:Индиски ракотворби
Френч (туника)

мини|''Френч'' униформата на Владимир Ленин (1920-ти години)
мини|Александар Керенски во ''Френч''
***Френч*** била ознака за одреден вид воена јакна или туника во Руската Империја, а подоцна и во Советскиот Сојуз (СССР).

Во годините пред почетокот на Првата светска војна, во Русија биле усвоени неколку нови модели на каки-сиви униформни јакни за воена облека од офицерите на Царската армија. Во повеќето случаи, тие биле под влијание на најновите креации во армиите на Франција и Обединетото Кралство. Оваа лабава и практична облека ја добила колективната ознака *„френч“* во чест на врховниот командант на Британските експедициски сили во Франција, фелдмаршалот Џон Френч.
[десно|мини|Илустрација на [Џон Френч, во неговата истоимена јакна, 1900 година]]
Главните карактеристики на *френч туниката* биле:

* мека јака – верзија со спуштање надолу или верзија што стои со копче за закопчување,
* манжетни кои се прилагодливи со употреба на мартингали или копчиња
* четири големи џебови (зашиени одозгора, со копчиња) со преклопки (два горни на градите, два долу).

Во Црвената армија на Советскиот Сојуз, оваа униформа ја носеле команданти, началници и политички офицери, од 1924 до 1943 година.

Во воздухопловните сили имало ограничен број *френч туники* што редовно ги носеле британските офицери. Тие се карактеризирале со отворена јака, при што носеле вратоврска или шал.

## Еволуција до сталинската туника
*Френч* туника на крајот еволуирала во 1920-тите во Сталиновата туника, која ја усвоиле неколку политички лидери, како што е Јосиф Сталин.

## Наводи

* Френч . // Крысин Л.П. Толковый словарь иноязычных слов. - Эксмо, 2008. - 944 с.

## Поврзано

* Воена униформа
* Список на руски пронајдоци

Категорија:Воени униформи
Категорија:Униформи
Категорија:Модата во 20 век
Категорија:Руски ракотворби
Акростих

[мини|Акростих од [Натаниел Дирборн објавен во Бостон во 1850 година: првите букви од секој ред го образуваат името *[[Џени Линд]]*]]
**Акростих** (од доцногрчкиот ἀκρόστιχον, составен од ἄκρον, „краен“ и στίχος, „стих“) — поетска творба или друг јазичен израз во кој почетните букви, слогови или зборови од секој ред образуваат поим или целосна реченица.

## Опис
Првично, акростихот сигурно имал мнемоничка функција и веројатно магиска. Примери за акростих се наоѓаат во светите вавилонски творби, на пример еден што го претставува името на неговиот автор на следниов начин: „*Сагил-кинам-убиб, свештеник на вавилонските инкантации*“. Други примери на акростихови од антиката се наоѓаат во Библијата, во делото на пророкот Еремија, во „Плачот на Еремија“, таканаречените „азбучни псалми“ во кои почетокот на секој стих ги претставува, по ред, сите букви од азбуката (''Псалми'' 25, 34, 119). Друг пример за акростих во Библијата можеби се наоѓа во Книгата на Естира; во стихот  го наоѓаме изразот „Денес нека дојде царот со Аман“: иницијалите на зборовите , го образуваат божествен тетраграматон, името на Бог. Многу стари ракописи ја означуваат првата буква од секој збор со големи букви. Масората исто така ја означува во рубрика, односно со црвени букви.

Најстарите примери на акростихови на грчки јазик датираат од Арат од Соли и Никандер; има бројни акростихови меѓу епиграмите на *Antologia Palatina* и во делата на Дионисиј Перигет. Во латинската книжевност, Цицерон сведочи дека Ениј бил автор на акростихови. Стиховите на Плавтовите комедии ги претставуваат самите наслови на комедиите во акростихови.

Меѓу христијанските поети, акростихови творелКомодијано во неговите *„Инструкции“* . Исто така, познат е акростихот на почетокот на *„Моралниот коментар за Јов“* од Григориј Велики, илустриран од Флорентиј. Термините што произлегуваат од почетните букви на поединечни зборови, а не од редовите, се нарекуваат и акростихови: најпознатиот пример е христолошкиот акростих *[[Ихтис|ΙΧΘΥΣ]]*, „риба“, образуван од иницијалите на формулата Ἰησοὺς Χριστὸς Θεοῦ Υιὸς Σωτήρ (*Исус Христос, Син Божји, Спасител*).

Традицијата на акростихот продолжила во средниот век, на почетокот на италијанската книжевност: многу познат е акростихот што се состои од пасуси од терцетите од „*Amorosa visione“* со кој Џовани Бокачо го посветил делото на Марија д'Аквино. Друг од најпознатите средновековни акростихови секако е сонетот 5 од „Канцониерот“ на Петрарка: „Quando io movo i sospiri a chiamar voi“ (Кога воздивнувам за да ве повикам).

## Поврзано
* Акроним

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Енигматика
Категорија:Поезија
Категорија:Грцизми
Корејски традиционални ракотворби

**Корејски традиционални ракотворби** ― практични и декоративни предмети изработени од корејските занаетчии и жени, во традиционалните корејски домови. Денес, традиционалните ракотворби сè уште ги има во корејските домови, но се продаваат и како сувенири на странски туристи кои доаѓаат да ја посетат земјата. Многу од овие рачно изработени специјални ракотворби се наоѓаат во Инсадонг или Букчеон. Корејските ракотворби не само што служат за практични цели, туку се и претстава на самата корејска култура. Многу странци и локални жители ги ценат традиционалните корејски ракотворби поради нивната шарена и сложена природа.

## Декоративен мебел
мини|Парче мебел од дрво и месинг
Еден од ракотворбите што ги изработувале Корејците биле дрвени парчиња мебел, како што се гардеробери, кабинети и маси. Подоцна, Корејците ја развиле уметноста на користење убаво обоени ленти од волски рог и преливачки бисери и школки од абалон за украсување на мебелот. Пример за ова би бил двоспратниот сандак, кој често бил украсен со бисери и се користел за складирање облека. Други форми на складирање што се изработувале вклучувале ткаени корпи, кутии и подлоги направени од бамбус.

## Ханџи
Буквалниот превод на ханџи е *корејска хартија*, бидејќи „хан“ значи „корејски“ и „џи“ значи хартија. Главната состојка на хартијата ханџи е влакнестата внатрешна кора од дудинката. За да се направи ханџи, внатрешната кора се пари, се пасира, а потоа се меша со природен лепак. Оттаму, смесата се процедува со цедалка од бамбус со одредено движење напред-назад. Конечно, хартијата се остава на сонце да се исуши. Ханџи не се користи само за изработка на ракотворби, туку се користела и на различни практични начини. Долгиот и внимателен процес на создавање хартија го прави материјалот издржлив, што објаснува зошто се користела за покривање на прозорците на традиционалните корејски домови. Покрај тоа, поради цврстината на хартијата, многу древни корејски пишани текстови и цртежи кои датираат од пред 1000 години се сè уште добро зачувани.

## Бојаги
десно|мини|Бојаги
Бојаги е традиционална корејска ткаенина која служи за завиткување, и се користи за различни намени, од завиткување подароци до формални церемонијални практики како што се свадбите. Покрај тоа, се користи и за завиткување и складирање на секојдневните предмети во домаќинството, покривање храна и транспорт на предмети. бојаги не само што има свои практични намени, туку и различните стилови и техники на завиткување добиле меѓународен интерес во рамките на светската занаетчиска и уметничка заедница. Процесот на создавање на ткаенината вклучува склопување парчиња свила, коноп, рамија или памук, превиткување, туткање, пеглање и конечно шиење на парчињата рачно – обично изработувани од жените во традиционалното корејско домаќинство. Поранешните парчиња бојаги датираат од династијата Чосон (1392-1910).

## Наводи

Категорија:Ракотворби
Кашмирска хартија

**Кашмирска хартија** () е рачно изработена хартија од Кашмир. Воведена во 15 век, хартијата била позната по својата бела боја, мазна текстура и без несовршености, карактеристики невообичаени пред машината за хартија. 

## Историја
Во 15 век во Кашмирскиот султанат, Заин ал-Абидин Велики им доделил *џагири* на производителите на хартија од Самарканд за да воспостават домашна индустрија за хартија. *Кагазиите* од северозападна Јужна Азија, вклучувајќи ги и оние од Сиалкот, користеле тврдења за потекло од кашмирското производство на хартија како средство за престиж. *Кагазите* биле мнозинство муслимани. До 19 век, *кагазите* низ индискиот потконтинент се бореле да се натпреваруваат против порастот на затворската индустрија, увезената хартија и механизацијата.  

Кашмирската хартија доживеала одредено оживување со движењето Свадеши во 20 век, но во голема мера останала не толку позната индустрија.

## Производство
Кашмирската хартија е хартија на база на крпи и коноп. Сончевиот коноп понекогаш бил претпочитан пред вистинскиот коноп. Составните влакна се дробат, се премачкуваат со луга, а потоа се белеат на сонце во пулпа. Потоа се раствораат во кашеста маса, се просејуваат со шпатула во два слоја, а потоа се лепат на ѕид за да се исушат. Исушените листови се обликуваат во триделен процес: прво, хартијата се абразира; второ, оризовото брашно се вметнува во хартијата; и конечно, површината се полира. Процесот на обликување може да се повтори повеќе пати за поквалитетни, посјајни завршни обработки. 

## Поврзано

* Самаркандска хартија
* Непалска хартија

## Наводи

Категорија:Хартија
Категорија:Индиски ракотворби
Мејпинг

**Мејпинг** е вид вазна од кинеската керамика. Традиционално се користи за прикажување гранки од цветови од слива. Мејпингот првпат бил направен од камен за време на династијата Танг (618–907). Првично се користел како сад за вино, но од династијата Сонг ( од 960 до 1279 г.) станал популарен и како вазна од слива и го добил името „мејпинг“. Висока е, со тесна основа што грациозно се шири во широко тело, проследена со остро заоблено рамо, краток и тесен врат и мал отвор.

Можно е да имаат капаци и многу капаци несомнено се изгубени. Еквивалентната форма во корејската керамика, каде што е изведена од кинески примери, се нарекува Мебјонг. Посебна варијанта е „скратениот мејпинг“,каде што има само горната половина од вообичаената форма, што дава кратка вазна со широко дно. Ова е во голема мера ограничено на садовите од Циџоу.
Податотека:Porcelain_Vase.jpg|алт=Cizhou ware, 13th century, Song dynasty| Кујнски прибор од Циџоу, 13 век, династијата Сонг
Податотека:Lidded_Prunus_Vase_(Meiping)_with_Lotus_Sprays_LACMA_AC1999.38.6.1-.2.jpg|алт=Lidded vase with lotus sprays, Qingbai ware, Southern Song period| Вазна со капак со лотосови спрејови, садови од Ќингбаи, период на јужниот сонг
Податотека:耀州窑青釉刻花牡丹纹梅瓶.JPG|алт=Yaozhou ware, celadon, Song dynasty| Јаожу опрема, целадон, династија Сонг
Податотека:Prunus_Vase_(Meiping)_with_Horizontal_Ribs_LACMA_AC1994.191.1.jpg|алт=Vase with horizontal ribs, Southern Song period| Вазна со хоризонтални ребра, период на јужниот песен
Податотека:Ming_Dynasty-Octagonal_Jar_(Meiping)_painted_in_copper-red_underglaze.JPG|алт=Vase with copper-red underglaze, Ming dynasty| Вазна со бакарно-црвена подглазура, династијата Минг
Податотека:Vase_meiping_Musée_Guimet_2418.jpg|алт=18th-century vase| Вазна од 18ти век
Податотека:MET_DP251192.jpg|алт=Porcelain, Jingdezhen ware, painted with cobalt blue under transparent glaze, 15th century| Порцелан, садови од Џингдежен, обоен со кобалтно сина боја под проѕирна глазура, 15 век
Податотека:Meiping_vase,_Chinese,_Ming_Dynasty,_16th_century_CE._Arabic_inscription._Porcelain_with_underglaze_blue_and_small_touches_of_overglaze_enamel._Burrell_Collection,_Glasgow,_UK.jpg|алт=Meiping vase, Chinese, Ming dynasty, 16th century CE. Arabic inscription. Porcelain with underglaze blue and small touches of overglaze enamel. Burrell Collection, Glasgow, UK| Вазна Мејпинг, кинеска, династијата Минг, 16 век од н.е. Арапски натпис. 

## Наводи

## Надворешни врски

* Прирачник за кинеска керамика од Метрополитен музејот на уметност

Категорија:Статии со текст на кинески
Категорија:Порцелан
Категорија:Кинески ракотворби
Варшосази

[алт=|мини|Арт Варшо дело комбинирајќи мангал и [самовар, од Реза Рауфиан, Боруџерд]]
**Варшосази**, или **варшо-сази** () е иранско занаетчиско производство на метални предмети со употреба на легура од никел и сребро (; познато и како германско сребро), започнало во ерата на Каџарите. Овој занает бил под силно влијание на руските садови за послужување чај, како што се самоварите.

Варшосазито е вид на метало-изработка што користи легура од никел-сребро и е поврзано со други занати во металорегалачката индустрија. Таа била широко распространета во некои градови во Иран за време на периодите Каџар и Пахлави; денес, ограничен број на варшо-работилници сè уште работат низ земјата, особено во Боруџерд, во покраината Лорестан во Иран.

## Историја
Уметноста на репусе и риболов од никел-сребро во Иран го достигнува својот врв од ерата на Каџарите па се до династијата Пахлави. За време на периодот на Каџарите, лимовите од германско сребро (никел-сребрени) биле увезувани од Германија и Полска и затоа, легурата била наречена варшо, по градот Варшава, главниот град на Полска. Занаетчиите од Исфахан, Боруџерд и Дезфул првпат научиле да изработуваат репусе и риболов со набљудување на самовари и други руски производи за чај во 19 век. Занаетчиите биле избирани од пазарот на бакар и учеле да изработуваат прибор со обликување на лимови од никел-сребро и месинг; сепак, никел-среброто било попопуларно поради неговата издржливост и занаетчиите можеле да произведуваат различни предмети за семејства и индустрија.

Во текот на 20-тиот век, изработката на метални занаети со употреба на никел-сребро и месинг било широко практикувано во иранските градови. Во последните децении, уметноста на варшосази исчезнала во речиси сите ирански градови освен во Боруџерд и Дезфул. Покрај воведувањето на модерни прибори, значителното намалување на увозот на лимови од никел-сребро било главна причина за падот.

## Варшосази во Боруџерд
Градот Боруџерд е познат како главен центар на варшо уметноста и занаетчиството во Иран. Тој е единствениот град кој сè уште има бројни работилници, музеи и уметници активни во ова поле. Историјата на варшосази во Боруџерд датира од периодот Каџар и била широко практикувана во градот и старата чаршија на Боруџерд, која имала специфични сектори за обработка на метал. Градот е именуван за национален град на варшо, што ја покажува неговата позиција во оваа област. Исто така, се вршат тековни обиди за регистрирање на „уметноста на варшо од Боруџерд“ како светско наследство.

## Производи
Кујнските чинии и прибор за јадење се популарни прибори произведени во работилниците на варшосази. Чајници, шолји за чај, виљушки, ножеви, лажици, садови за шеќер, мали и големи послужавници, ѓезви за вода и житарки од розова вода се некои примери за производи од варшо. Меѓутоа, варшо самоварите се сметаат за еден од најпопуларните занаети во тесна врска со уметноста и занаетчиството на варшосази.

## Поврзано
* Бакарџија

## Наводи

Категорија:Никлени легури
Категорија:Иранска култура
Категорија:Персиски ракотворби
Чепкен

мини|Козачки чекмени
**Чепкен** или **чекмен** е кафтан којшто го носеле туркиските народи, а подоцна и Козаците. Исто така, често бил употребуван и кај кавкаските народи.

## Опис
Оваа облека е во преодна форма помеѓу мантија и соодветен кафтан без јака и најчесто е изработувана од ткаенина. Зборот „чепкен“ бил користен меѓу туркиските групи во Северен Кавказ за да се однесува на чоха и честопати бил синоним за таа облека.

Кај Азербејџанците, „чепкен“ претставува вид облека со постава за горниот дел од рамената со лажни ракави. Чепкените главно се шиеле од ткаенина или кадифе, како и од разни свилени брокатни ткаенини. Ги носеле воглавно жени, но постои и машка варијанта на оваа облека. Боите на чепкените варирале во зависност од возраста на жените. Младите девојки и жени вообичаено носеле жолта, црвена или зелена боја, додека повозрасните жени носеле бели или црни кошули. Чепкените често се шиеле со пресечени подлоги кои цврсто се прилепувале на телото. Во долниот страничен дел од облеката имало детаљ наречен „чапиг“. Тие носеле чепкен преку кошула, па затоа добро се вклопувал на нивното тело. Од страните, чепкенот имал ракави што завршувале со наракавици. Копчињата понекогаш биле зашиени на ракавите.

## Етимологија
Поимот „чепкен“ потекнува од туркиско потекло и има аналози во сродните турски јазици, како што се *„чикман“* и *„чикпен“* што на татарски и башкирски се преведуваат како „чикмјан“. На туркменистански „чепкен“ се преведува како „ткаенина“ и го означува традиционалниот материјал од кој бил изработуван овој вид на облека. Кубанските Козаци го нарекувале овој вид облека *„чекмен“*, а Черканците го нарекувале *„шепкен“*.

## Галерија

Податотека:Yomud_Turkmen.jpg|алт=Turkmen in chepken.| Туркмениец во чепкен.
Податотека:Stamps_of_Azerbaijan,_2004-682.JPG|алт=Azerbaijani stamp depicting a couple wearing chepkens.| Азербејџанска поштенска марка на која е прикажан пар кој носи чепкени.
Податотека:Kyrgyz_Manaschi,_Karakol.jpg|алт=Kyrgyz man in traditional attire which includes chepken.| Киргистански маж во традиционална облека која вклучува и чепкен.


## Наводи

## Литература
• *Большой Энциклопедический словарь* . Москва, 2000 година
Категорија:Турска облека
Категорија:Северен Кавказ
Категорија:Татари
Скуфија

[мини|[Илија II на Грузиската православна црква, облечен во скуфија во руски стил со скапоцен крст (Тбилиси, Република Грузија)]]
**Скуфија** е предмет на свештеничка облека, капа, која ја носат источните православни, источните лутерански и источните католички монаси (во овој случај е црна) или се доделува на свештенството како знак на чест (во кој случај е обично црвена или виолетова).

## Потекло
Се вели дека скуфијата потекнува од еврејската капа од времето на Стариот завет. Исто така, се вели дека ја претставувала круната од трње што ја носел Христос при Неговото распнување.

## Опис
Скуфијата е капа без облога и со меки страни, чиј врв може да биде остар (руски стил), рамен со везени дизајни (српски стил),  рамен и наборен (грчки стил), или рамен со подигнати рабови (романски стил). Типично, монасите ја добивале својата скуфија или кога станувале почетници или кога се потстрижени. Монах или калуѓерка која е потстрижена според Големата Схима би носеле скуфија извезена со молитви, крстови и фигури на серафими.
мини|Три атонски монаси се прикажани како носат скуфија во грчки стил
Во Руската православна и Православната црква во Америка, свештениците и ѓаконите кои се наградени со виолетова камилавка редовно носеле црна скуфија надвор од литургиското богослужение. Сепак, секое свештенство од чин Чтец има право да носи црна скуфија, ако добил благослов од својот епископ. По пет години од биднување на свештеник, тие добиваат виолетова скуфија наместо црна.

Високо рангираните епископи (како што се надбискупите и митрополитите) понекогаш носат црна или виолетова скуфија со мал крст украсен со скапоцени камења во неформални пригоди.  Калуѓерките понекогаш носеле скуфија над нејзиниот монашки превез; додека монасите често носеле скуфија (без превез) кога клобукот или епанокамелавкионот би можеле да пречат во работата.

## Поврзано

* Апостолник
* Бирета
* Камилавка
* Клобук
* Кукулион
* Колекцијата Филипи
* Такија
* Цукето

## Наводи


## Литература

* 

## Надворешни врски

* Монах облечен во скуфија во руски стил
* Монаси кои носат скуфии во грчки стил (JPEG)
* Шемамонах во везена скуфија (JPEG)
* Слики од скуфии, информации и литература 

Категорија:Капи
Категорија:Свештена одежда
Архалиг

десно|мини|272x272пкс|Танчерка од 19 век од Шамахи која носи архалиг
**Архалигот** е дел од машката и женската облека на Кавкаските народи и Иран.

Архалиг е долга јакна со тесен струк изработена од разни видови ткаенини, како што се свила, сатен, ткаенина, кашмир и кадифе, традиционално во зависност од општествениот статус на сопственикот. Машките архалиги можат да бидат едноредни (со куки) и дворедни (со копчиња). Во ладното време, над архалиг се носи чоха. Женските архалиги често се украсени и имаат тесни долги ракави што се шират на зглобовите. Женскиот архалиг може да вклучува и крзнена лента по рабовите, шарени чипки и плетенки, или да бидат украсени со златен вез.

Во архаликот, има вистински ракави, или исечени еднобојно, или еднобојни до лактот, а потоа се сечат до зглобот или, во вид на лелуфар (персиски јазик, nīlūfar што значи крин), се рашируваат од лактот како ѕвонче на крин и се украсуваат со дополнителни 4 см облога одвнатре.
[мини|[Александар Сергеевич Пушкин|Пушкин во Архалик, 1839 година]]
Во Руската Империја, терминот *архалук,* бил користен како машка секојдневна облека за патишта или за дома.

Категорија:Статии со текст на персиски
Категорија:Статии со текст на грузиски
Категорија:Статии со текст на ерменски
Категорија:Азербејџанска облека
Категорија:Ерменска облека
Категорија:Грузиска облека
Клобук

[мини|Свети [Теофан Затворник носи клобук.]]
[мини|Византиски католички [митрополит облечен во бел клобук]]
мини|Клобук на патријархот Филарет Московски (1619-33), музеј во Кремљ
**Клобук** — монашка облека што ја носат монасите, а во руската традиција и калуѓерките, според византискиот обред, се состои од калимавка (зацврстена тркалезна црна покривка за глава) со епанокалимавкион, превез што целосно ја покрива калимавката и паѓа преку рамената и грбот.

## Преглед
Во грчката традиција, епанокалимавкионот едноставно се поставува врз калимавката и се остава да паѓа слободно, но во руската традиција тие се трајно прицврстени.

Монасите што се потстрижани секогаш носат клобук во црквата и во трпезаријата, како и секогаш кога се формално облечени. За време на службите, постојат одредени моменти кога монасите треба да го отстранат клобукот и да го стават на левото рамо за да покажат почит кон свет, на пример, кога ѓаконот ја изнесува чашата низ иконостасот за Света Причест. Калуѓерките обично не го отстрануваат клобукот во текот на службите.

Во руската традиција, надбискупите и митрополитите обично носат мал крст накитен со скапоцени камења на предната страна од нивниот клобук како знак на нивниот ранг. Митрополите можат да носат клобук кој е бел, но не црн.

Патријарсите на Романија и Србија исто така носат бел клобук.

Патријарсите на Москва и Грузија носат архаичен облик на клобук кој е заоблен на врвот, првиот е бел, извезен и на врвот е поставен крст.

Патријарсите и епископите на коптската католичка и ерменската католичка црква исто така носат клобуки, иако тоа не е капа што ја носат нивните ориентални православни еквиваленти. Црвени клобуки биле носени од коптски католички патријарх, ерменски католички католички католик, и украински католички главен надбискуп откако бил унапреден во кардинал. Виолетов клобук бил користен од украински католички епископ.

## Поврзано

* Скуфија
* Апостолник

## Наводи

## Извори
* 

## Надворешни врски

* Руски монах кој носи клобук (страничен поглед).
* Митрополит (Свети Јосиф Петроградски) во бел клобук.

Категорија:Христијанско монаштво
Категорија:Покривки за главата
Матки (земјен сад)

десно|мини|200x200пкс|Писта Матка Кир
[десно|мини|200x200пкс|Матка [Кулфи ]]
***Матки*** или ***матка*** (хинди и урду: *maṭkī*, *maṭkā*) во Јужна Азија е земјен сад што се користи како домашен „ладилник за складирање вода“. Се користи уште од античко време и може да се најде во куќите на секоја општествена класа.

## Продукција
Матките се направени со комбинација од два вида глина: првиот вид е од површината на земјата, а вториот вид по копање повеќе од 2,5 метри длабоко во земјата. Изработката на матка е долг процес од најмалку 8 дена. Глината се меша со вода, се обликува, се доработува, се полира, се суши и се пече во печка 5 дена.

Модерните дизајни се опремени со славини.

## Процес на ладење
Процесот на ладење се води преку испарувачко ладење. Капиларното дејство предизвикува водата да испарува од мини-порите во тенџерето, одземајќи ја топлината од водата внатре, со што водата внатре станува поладна од надворешната температура. Затоа се користи само во текот на летото, а не во зима.

## Галерија

Податотека:Pani_ka_matka.jpg|алт=A matka (big earthen pot) on roadside at Chinawal, India.| Матка (голема земјена саксија) покрај патот кај Чинавал, Индија.
Податотека:Jar,_Indus_Valley_Tradition,_Harappan_Phase,_Quetta,_Southern_Baluchistan,_Pakistan,_c._2500-1900_BC_-_Royal_Ontario_Museum_-_DSC09717.JPG|алт=Indus Valley civilization pot from Harappan phase found at Quetta in Baluchistan, c. 2500-1900 BC, displayed at Royal Ontario Museum.| Сад од цивилизацијата на долината Инд од фазата Харапан пронајден во Квета во Белуџистан, околу 2500-1900 година п.н.е., изложен во Кралскиот музеј во Онтарио .
Податотека:Clay_pots_in_punjab_pakistan.JPG|алт=Clay pots in Punjab in Pakistan.| Глинени садови во Пенџаб, Пакистан.
Податотека:Matki_Ritual.jpg|алт=Decorating matkis prior to a wedding| Декорирање матки пред свадба


## Наводи


Категорија:Садови
Категорија:Индиски ракотворби