Ние сме раселени

***Ние сме раселени: Моето патување и приказни од девојките бегалци низ светот*** е книга од 2019 година на Малала Јусафзаи . Книгата е објавена од Little, Brown and Company во САД и Weidenfeld &amp;amp; Nicolson во ОК. Книгата го следи сопственото искуство на Јусафзаи кога бил раселен во Пакистан и подоцна принуден да се пресели во Англија, и раскажува приказни од девет други раселени луѓе ширум светот. Книгата добила позитивен прием од критиката и стигнала до првите 10 на листата ' бестселери *[[The New York Times|на Њујорк Тајмс]]* во делот „Млад возрасен со тврд повез“.

## Заднина
алт=Girl wearing a colourful hijab|лево|мини| Малала Јусафзаи во 2015 година
Малала Јусафзаи е пакистанска активистка за образование. Родена во долината Сват во Пакистан на  јули 1997 г.  На 11-годишна возраст, Малала Јусафзаи започнала да пишува анонимен блог за Би-Би-Си Урду, со детали за нејзиниот живот во Пакистан под зголеменото влијание на Талибанците. Следејќи го блогот, таа била предмет на документарниот филм на *[[The New York Times|Њујорк Тајмс]]*, *Class Dismissed*, и зборувала за женското образование во локалните медиуми. Јусафзаи била откриена како авторка на блогот во декември 2009 година, и како што нејзиниот јавен профил се зголемувал, таа почнала да добива смртни закани. На 9 октомври 2012 година, припадник на талибанците ја застрелал Јусафзаи додека таа се патувала со автобус од училиште до нејзиниот дом. Прво била испратена во болница во Пешавар, а подоцна во една во Бирмингем. Таа продолжила да се искачува до слава и да зборува за правата на девојчињата; на 17-годишна возраст, таа станала најмладиот добитник на Нобеловата награда со освојувањето на Нобеловата награда за мир во 2014 година.

Јусафзаи имала две претходно објавени дела: *Јас сум Малала*, мемоари од 2013 година напишани заедно со Кристина Ламб, за кои било објавено издание за млади во 2014 година; и *Магичното моливче на Малала,* сликовница за деца од 2017 година. Во март 2018 година, била објавена дека следната книга на Јусафзаи „ *Ние сме раселени: вистински приказни за животите на бегалците* ќе биде објавена на 4 септември 2018 година Книгата подоцна била одложена и објавена на 8 јануари 2019 година од одделот за млади читатели на Литл, Браун и Компани во САД и Вајденфелд и Николсон во ОК  Книгата била објавена и во Австралија и Нов Зеланд. Добивката од книгата ќе оди во добротворната организација на Јусафзаи Малала фонд.

## Синопсис
алт=Girl wearing a pink hijab speaks into a microphone|мини| Едно поглавје од ''„Ние сме раселени'' “ ја раскажува приказната на Музун Алмелехан .
Првиот дел од книгата, „Јас сум раселен“, го прикажува искуството на Јусафзаи како раселено лице. Таа дава детали за подемот на талибанците во Мингора, Пакистан, што довело до принудно раселување, при што нејзиното семејство се преселило меѓу роднините во областа Шангла и Пешавар. Три месеци подоцна, тие се вратиле во Мингора за да го најдат градот разурнат. Јусафзаи продолжила со локалниот активизам кој кулминирал со тоа што била застрелана во глава од талибански член. Таа била однесена во Бирмингем, Англија, на лекување и принудена да остане таму и да започне нов живот.

Вториот дел од книгата „Ние сме раселени“ ги опишува искуствата на девет раселени лица.Во секоја приказна е даден краток вовед од Јусафзаи, а потоа раскажан од субјектот. Браќата и сестрите Зејнаб и Сабрин се родени во Јемен. Нивниот татко си заминал, а мајка им добила патна виза за САД, па ги воспитувала нивната баба до нејзината смрт. Јеменската криза ги навела децата да побегнат во Египет во 2012 година, а Зејнаб била исфрлена од куќата на нејзиниот вујко откако и била дијагностицирана туберкулоза. По закрепнувањето во Каиро, на Зејнаб и била одобрена визата. Сабрин со братучед и двајца пријатели побегнала во Италија со брод. Држена во нехумани услови на долги автобуски возења од Каиро до Александрија, групата била пренесена преку Средоземното Море. По една недела, нивниот брод останал без гориво и биле спасени од италијанската крајбрежна стража. Сабрин запознала маж во бегалски камп во Холандија за кого се омажила и со него се преселила во Белгија. Во меѓувреме, Зејнаб се прилагодила на американскиот живот.

Во епилогот се дискутира за посетата на Јусафзаи на Пакистан во 2018 година, додека поглавјето „За соработниците“ го опишува моменталниот статус на секоја личност.

## Прием
Во *The Irish News*, Лук Рикс-Стендинг ѝ дал на книгата оцена девет од десет, пофалувајќи ја нејзината „многу искрена ранливост“. Рикс-Стендинг особено ја пофалил приказната на Малала и нејзиниот стил на пишување, коментирајќи дека нејзиниот „едноставен, емотивен јазик“ и „кратки, остри реченици“ ѝ дозволуваат на наративот „да зборува сам за себе“. Фернанда Сантос од *[[The New York Times|Њујорк тајмс]]* дала позитивна рецензија за книгата, нарекувајќи ја „возбудлива и навремена“. Сантос ги пофалил неговите „длабоко лични приказни“ и го одобрил воведот на Јусафзаи во приказната за секој бегалец да му даде на читателот „лесно сварливи лекции за светските работи“.

## Наводи

Категорија:Политика на Гватемала
Категорија:Бегалци