open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Немањички манастир

**Немањички манастир** — манастир во средишна Македонија, во областа Овче Поле, во близина на селото Немањици.

## Градби

Во склоп на манастирот влегуваат една обновена црква, подигната на стари темели, помошни објекти и трпезарија.

### Црква „Св. Илија“

Црква била срушена за време на отоманскиот период. Била главна селска црква на Немањици, на местото каде некогаш и се наоѓало селото. Подоцна, селото се преместило целосно на денешната местоположба, а од црквата останале само руини. Во 2014 година започнала изградба на нов храм на истото место.

## Галерија


Податотека:Немањички манастир 2.jpg|Крст во дворот
Податотека:Немањички манастир 3.jpg|Помошен објект
Податотека:Немањички манастир 4.jpg|Помошен објект
Податотека:Немањички манастир 5.jpg|Трпезарија
Податотека:Немањички манастир 6.jpg|Поглед на манастирот


## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Немањици
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Брегалничката епархија
Нетјеркаре Сиптах

**Нетјеркаре Сиптах** (исто така **Неитикерти Сиптах** и можеби легендарната фигура **Нитокрис**) бил антички египетски фараон, седмиот и последен владетел на Шестата династија. Сепак, некои научници го класифицираат како прв крал на Седмата или Осмата династија. Како последен крал на 6-та династија, Нетјеркаре Сиптах според некои египтолози е последниот крал од периодот на Старото кралство.

Нетјеркаре Сиптах кратко владеел на почетокот на 22 век п.н.е., во време кога моќта на фараонот се распаѓала, а на локалните номарси се зголемувала. Иако бил маж, Нетјеркаре Сиптах е најверојатно иста личност со женскиот владетел *Нитокрис* споменат од Херодот и Манетон.

## Потврди
Името *Нетјеркаре* е испишано на 40-тиот влез од Кралскиот список од Абидос, кралски список изработен за време на владеењето на Сети I. Нетјеркаре е веднаш по Меренре Немтиемсаф II на списокот. Нетјеркаре е потврден и на една бакарна алатка со непознато потекло, што сега се чува во Британскиот музеј. Името Неитикерти Сиптах е испишано на Кралскиот список од Торино, во 5-та колона, 7-ми ред (4-та колона, 7-ми ред во реконструкцијата на списокот од страна на Гардинер).

## Идентификација со Нитокрис
Во своите „*Истории“*, грчкиот историчар Херодот наведува легенда според која египетската кралица Нитокрис се одмаздила за убиството на нејзиниот брат и сопруг од толпа при немири. Таа го пренасочила Нил за да ги удави сите убијци за време на банкетот каде што биле собрани. Оваа приказна е исто така спомената од египетскиот свештеник Манетон, кој напишал историја на Египет наречена *Египтијака* во 3 век п.н.е. Манетон пишува за Нитокрис дека таа била „... похрабра од сите мажи на своето време, најубава од сите жени, со светла кожа со црвени образи“. Манетон ѝ ја припишува изградбата на Пирамидата на Менкауре. Иако убиениот крал не е именуван од страна на Херодот, Нитокрис следи веднаш по Меренре Немтиемсаф II кај Манетонн. Бидејќи кралот што го следи Меренре Немтиемсаф II во кралскиот список од Абидос е „Нетјеркаре“, германскиот египтолог Лудвиг Штерн во 1883 година предложил дека Нетјеркаре и Нитокрис се иста личност.

## Наводи

Категорија:Фараони од Шестата египетска династија
Нитокрис

**Нитокрис** () се тврди дека била последниот фараон од Шестата египетска династија. Нејзиното име се наоѓа во „Историите“ на Херодот и во списите на Манетон, но нејзиното историско постоење е сомнително. Ако таа всушност била историска личност, тогаш можеби била кралица регент, сестра на Меренре Немтиемсаф II и ќерка на Пепи II и кралицата Неит. Алтернативно, египетологот и филолог Ким Рихолт тврди дека Нитокрис е легендарен, но потекнува од историскиот машки фараон Неитикерти Сиптах, кој го наследил Меренре Немтиемсаф II на преминот помеѓу Старото Кралство и Првиот среден период.

## Старогрчки записи
Според Херодот (*Истории* ii-100), таа ги поканила убијците на нејзиниот брат, „кралот на Египет“, на банкет, а потоа ги убила преплавувајќи ја запечатената просторија со вода од реката Нил.

Потоа, за да ги избегне другите заговорници, таа извршила самоубиство. Манетон тврди дека ја изградила „третата пирамида“ во Гиза, што според денешните историчари и археолози му се припишува на фараонот Менкауре од Четвртата династија.

## Египетски записи
Меѓутоа, Нитокрис не се споменува во ниту еденегипетски натпис, и таа веројатно не постоела. Долго време се тврдело дека Нитокрис се појавува на фрагмент од Торинскиот кралски список, датиран од времето на Деветнаесеттата династија, под египетското име **Нитикрети** (*nt-ỉqrtỉ*). Се сметало дека фрагментот каде се појавува ова име припаѓа на делот од Шестата династија, со што се чини дека ги потврдува и Херодот и Манетон. Сепак, микроскопската анализа на Торинскиот кралски список сугерира дека фрагментот бил погрешно поставен во составувањето на фрагментарниот текст и дека името *Нитикрети* е всушност погрешна транскрипција на јасно машкиот крал Нетјеркаре Сиптах I, кој е именуван на Кралскиот список од Абидос како наследник на кралот на Шестата династија Немтиемсаф II. На Кралскиот список од Абидос, Нетјеркаре Сиптах е ставен на местото што Неитикрети Сиптах го има на Торинскиот кралски список.

## Литература

*Newberry, Percy Edward. 1943. "Queen Nitocris of the Sixth Dynasty". *Journal of Egyptian Archæology* **29**:51–54.
*Zivie-Coche, Christiane M. 1972. "Nitocris, Rhodopis et la troisième pyramide de Giza". *Bulletin de l’Institut français d’archéologie orientale* **72**:115–138. PDF

## Наводи

## Надворешни врски

* „Херодот за Нитокрис“

Категорија:Фараони од Шестата египетска династија
Македонски хумористични народни приказни (книга)

**„Македонски хумористични народни приказни“** — збирка со македонски хумористични народни приказни и авторски раскази, во избор и редакција на Томе Саздов, а објавена од издавачката куќа „Просветно дело“, Редакција „Детска радост“. 

## Содржина
Книгата ги содржи следниве приказни и раскази: 
* Мајсторот што го турнал оџакот
* Лажливото здравје
* Селанецот и оџата
* Магарето што јадело грав
* Трајко без глава
* Ги надмудрил своите синови и снаи
* Да ми речеше магаре, немаше да се лутам
* Мало Турче, ама чисто турски зборува
* Само месо дома дошло
* Селанецот, волкот и јагнето
* Прилепски бербер обрикол магаре
* Куцото петле и мачорот
* Лисицата и волкот
* Излажаниот бербер
* Глувата баба и еден човек
* Крадецот што крадел лук низ оџак
* Го фатил лукот
* Господ и четириесетте маченици - премногу за помошници
* Магаре јавај - магаре барај
* Загинатото магаре
* Мрзливата жена
* Мрзливата сопруга
* Мрзливиот овчар
* Циганот како сведок
* Овчарот и владиката
* Поуката на еден поп
* Попот јарец
* Итриот Циганин
* Ромот станал султан
* Циганинот Рамче
* Зошто ги викаме македонските Власи Куцовласи
* Грешна дијагноза
* Селанецот го надитрил аптекарот
* Неучениот поп
* „Кој го украде сеното, тој ја има мувата на капата“
* Граѓанинот и селскиот пријател
* Итар Пејовата измама
* Прво отплаќање Итар Пејово
* Второ отплаќање Итар Пејово
* Трето отплаќање Итар Пејово
* Итар Пејо знае турски
* Рибина чорба
* Итар Пејо во Скопје
* Насрадин-оца се инаетел со жената
* Гласот утре ќе се чуе
* До каде дошла техниката на железницата
* Час по физика
* Писмо до Господа
* Темелко ќелавиот
* Продавачот на семки
* Волшебното огледало
* Непотребна кавга
* Пасош за вол
* Бранко и Ранко
* Во еднонасочна улица
* Извадениот менувач

## Изданија
* Во 2004 година, книгата била објавена од Редакцијата „Детска радост“ во рамките на библиотеката „Лектирни изданија“. Таа има 132 страници, а на крајот од книгата се наоѓа поговорот „За македонските хумористични народни приказни“ на Томе Саздов, како и кратка белешка за него. Дизајнот и графичкото уредување го направил Жарко Туниќ, автор на илустрациите е Томе Манески, а лектурата и коректурата ги направила Катерина Ноневска. Книгата е испечатена во печатницата „Коста Абраш“ во Охрид. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-603-6.

## Наводи

Категорија:Македонски народни приказни
Категорија:Книги од 2004 година
Категорија:Изданија на Просветно дело
Категорија:Изданија на Детска радост
Чедомир Миленковиќ

**Чедомир Светолик Миленковиќ - Мирко** (,   ―  во ) — партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Работел како столар. Уште пред војната се истакнувал меѓу дрводелските работници. Активно учествувал во работата на УРС-овите синдикати, а посебно во организирањето на работниците во дрводелската секција. При формирањето на партиската ќелија на дрводелските работници, бил избран за секретар. По капитулацијата на Кралство Југославија, тој останал во Скопје и продолжил илегално да работи. Во летниот период на 1941 година, бидејќи преминал во илегалство, раководел со формирањето на диверзантски групи. Учествувал во повеќе дејствија за собирање оружје, експлозив и друг материјал.

На 22 август 1941 година, русинот Иван Затенко, кој живеел во Скопје, заедно со Дане Крапчев и Чедомир Миленковиќ го формирале скопскиот одред кој имал вкупно 42 борци. По групирањето на диверзантските групи и нивното префрлање на Водно, бил избран за командир на Првиот скопски партизански одред. Под негово раководство, борците на одредот ги добиле првите познавања од основната воена вештина. Во одредот останал сè до октомври 1941 година, кога бил повлечен в град на друrа работа. На 2 ноември 1941 година, по налог на Воениот штаб, пак заминал во одредот за да ја преземе командирската должност наместо затворениот Љубомир Лековиќ. Но, не успеал да воспостави врска оо одредот, бидејќи бил нападнат од бугарската фашистичка војска кај Бел Бунар, денешно  Ѓорче Петров. Иако бил обиколен успеал да се извлече од обрачот и по неколку денови да влезе во Скопје без да биде забележан од непријателот. Набргу бил откриен и затворен. Откако поминал некој месец во скопскиот затвор, на 15 август, заедно со Периша Савелиќ, Љубомир Лековиќ и Васил Антевски-Дрен, е префрлен во затворот во Софија. Фашистите го осудиле на смрт со бесење. Пресудата била извршена во Софискиот затвор на 19 август 1942 година.

## Наводи


## Надворешни врски

* Васил Антевски-Дрен СЕПТЕМВРИ — ОКТОМВРИ 1941 ГОДИНА

Категорија:Жртви на Бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна
Категорија:Затвореници во Бугарија
Категорија:Учесници во НОБ
Миодраг Милиќ

**Миодраг Младен Милиќ** ( ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Во Скопје го завршил основното училиште и гимназијата. По окупацијата бил присилен да го напушти Скопје и да замине за Србија, во родното место на татка си, во Горна Трепча, кај Чачак. Во Србија се поврзал со Народноослободителното движење и активно учествувал во заднинската борба против окупаторот. Во 1943 година заминал во партизани. Подоцна станал борец во Десеттата српска ударна бригада. Бил учесник во голем број борби против Германците и домашните предавници. На 19 јануари 1945 година, во завршните борби за ослободување на Југославија, храбро загинал во борбите против непријателот кај Ловац, до Ерделик во Срем.

## Наводи
Димче Милошевски

**Димче Ставров Милошевски** (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Произлегува од сиромашно градско семејство. Завршил основно училиште, а потоа изучил занает и работел како бравар. Како млад стапил во работничкото движење и собирал народна помош, за партизаните. На 20 април 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Подоцна станал командир на Првата чета во Првиот баталјон. Се истакнувал како способен воен раководител. Неговата чета успешно ги извршувала поставените воени задачи. Со Бригадата го изминал славниот пат на Третата македонска ударна бригада. Учествувал во сите борби во познатата Мајска офанзива, во ослободувањето на Кратово и бил на прагот на својот роден град. Водел успешни борби и против силните балистички сили на Водно. На 5 октомври 1944 година во една голема борба против многубројни германски сили кај селото Бузалково, Велешко, бил тешко ранет. Дванаесет часови партизанските лекари се бореле да му го спасат животот, но храбриот борец и командир подлегнал на смртоносните рани.

Една улица во неговиот роден град - Скопје, го носи неговото име.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Боривоје Милошевски

**Боривоје Савов Милошевски** ( ―  во ) — партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Уште на 17 годишна возраст се вклучил во Народноослободителното движење. Од 1942 година собирал оружје, муниција, облека и друг материјал за партизаните. Илегално растурал летоци и почесто бил водач при префрлување на илегалци. Неговата конспиративна дејност, не останала незабележана од бугарската фашистичка полиција. Затоа одлучил да замине во српските партизански одреди кај Владичин Хан во 1942 година, но бил поткажан од предавник и затворен. По четиримесечно сослушување бил пуштен на слобода. На 24 април 1944 година стапил во НОВ и ПОЈ. Подоцна станал борец во Шеснасеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите на падините на Скопска Црна Гора кај Думановце и Прешево, против балистичките банди. Во тие борби бил ранет во рамото и испратен на лечење во родното место. По една рација извршена од Германците во селото, успеал да се пробие и да замине во партизанското упориште во Бродец. По ослободувањето на Скопје бил распореден во авточетата на еден воздухопловен баталјон во Сремска Митровица. Taму завршил курс за шофер. Во составот на овој баталјон учествувал во борбите против окупаторот и повторно бил ранет. На 12 април 1945 година починал во Нови Сад од добиените рани. По ослободувањето посмртните останки му биле пренесени во родното место.

Во скопската населба Маџари, една улица е именувана по него.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Марина Александрова

**Марина Андреевна Пупенина** позната по  псевдоним * 'Марина Александрова' * (; родена на 29 август 1982 година) — руска глумица, позната по улогата на Катерина II (Русија) во телевизиската серија * [[Екатерина (ТВ серија)|Екатерина]] *. Таа е заслужен уметник на Руската Федерација (2016) .

## Животопис

Марина Андреевна Пупенина е родена на 29 август 1982 година во унгарскиот град Кишкунмајша.

Нејзиниот татко Андреј Пупенин служел во Советската армија, сместена во Унгарија, а нејзината мајка работела како професор на Универзитетот Херцен.

Во 1986 година, семејството се преселило крај  Бајкалското Езеро, потоа во Тула, конечно се сместило во Ленинград (сега Санкт Петербург) во 1987.

Во 1996 година, го завршила средното училиште со специјализации по математика и музика (харфа).

Истата година таа се запишала на драмското училиште „Замисли“ и се приклучи на Театарска школа под водство на Валентина Николаенко.

Од 2006 до 2011 година, Марина Александрова била глумица на театарската дружина „Современик“ во Москва.

## Личен живот
На 7 јуни 2008 година, Александрова се омажила за колегата глумецот Иван Стебунов. Тие се разведоа во 2010 година. После тоа таа имаше врска со глумецот Александар Домогаров. На 11 јули 2012 година роди син. Детето се вика Андреј,  по неговиот татко - ТВ-режисерот Андреј Болтенко.  Александрова го роди своето второ дете на 2015 година - ќерка по име Екатерина.

## Филмографија

## Наводи

## Надворешни врски
* Неофициальный сайт Марины Александровой 
* Марина Александрова в программе «Личные вещи»

Категорија:Руски аактери
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1982 година
Исландска шумска служба

**Исландската шумска служба** () ― подреден владин орган на Министерството за животна средина и природни ресурси на Владата на Исланд. Оваа владина установа работи не само со и за владата, туку и за јавноста и другите заинтересирани страни. Главните теми се развој на истражување, советничка работа и ширење на знаење и изучување во рамките на исландскиот шумски сектор. Понатаму, службата делува како претставничко тело на Исланд за меѓународна соработка поврзана со шумите. Директор на службата заклучно со 2016 година е г-дин Тростур Ејстерсон. Исландското истражување на шумите - Могилса () е истражувачко одделение на исландската шумска служба со седиште сместено во Могилса, во близина на Рејкјавик. Шефот на истражувањето е г-ѓа Еда Сигурдис Одсдотир.

Повеќе од еден век, службата има две главни обврски, едната е заштита и проширување на преостанатите природни дрвја во земјата, а другата извршува проекти за пошумување низ целата земја заради комерцијално шумарство. Проектите за пошумување се спроведени на земјиштето на службата на различни места во Исланд. Понатаму, пошумувањето на фармите поддржано од државата во последните децении прераснало во главен канал за активност на пошумување на Исланд. Во рамките на исландската шема за грантови за пошумување на фарми, се склучуваат договори со земјопоседници, се подготвуваат планови за пошумување за секоја фарма што учествуваат, се координираат производството и распределувањето на расад, се обезбедуваат услуги за образование и проширување и се дистрибуираат грантови. Државното финансирање на грантовите за пошумување на фарми достигнало максимум во текот на 2005-2009 година, но претрпело сериозни кратења по финансискиот колапс во 2008 година. Садењето сега повторно расте, по една деценија стагнација. Во последниве години, со сè појасни знаци на глобално затоплување, одземањето на јаглерод станало еден од најважните двигатели на новите проекти за пошумување на Исланд.

Исланд бил скоро целосно лишен од дрвја, дрвјата кои биле исечени уште од времето на Викинзите, кога Исланд имал покривност со шума до 40%. Шумската служба има програма за охрабрување на луѓето да растат дрвја на Исланд, засадувајќи милиони садници секоја година. Исланд во моментов има околу 2% шумска покривка.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Управување со Исланд
Категорија:Шумарство на Исланд
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Орел

**Свети Ѓорѓи** — главна селска црква во светиниколското село Орел, Македонија.

Црквата се наоѓа над селото, на рид од кој се пружа одличен поглед на самото село.

## Местоположба

До црквата води земјен пат, кој се двои од селската чешма. Во црковниот двор се наоѓаат селските гробишта.

## Историја

Црквата била подигната во  век. Не се знае кога и од кој е осветена..

## Архитектура
### Фрескоживопис

Внатрешноста на црквата не е фрескоживописана.

### Иконостас

Се претпоставува дека иконите се дело на кратовски зограф.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Орел 4.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Орел 3.jpg|Влезот
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Орел 5.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Ѓорѓи“ - Орел 2.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Орел

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Орел (село)
Орел
Мишко Михајловски

**Мишко Ангелев Михајловски - Миле** (   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Со семејството се доселил во Скопје. Завршил основно училиште. Изучил занает и работел како столар. Во 1943 година се поврзал со напредни младинци и се вклучил во скоевската група на столарските работници. Учествувал во собирањето на народна помош за партизаните. Кон крајот на 1943 година се случила провала на столарската група. Затоа, преку Куманово заминал во Козјачкиот партизански одред. Бил учесник во борбите и маршевите на Третата македонска ударна бригада. Храбро загинал во една борба против бугарските фашистички единици, на З април 1944 година, кога бригадата ги ослободувала Злетовските рудници (Добрево и Пробиштип).

Во населбата Кисела Вода во Скопје, една улица е именувана со неговото име.

## Наводи


## Надворешни врски

* Одбележан 3 Април – Ден на нападот на рудниците во Пробиштип

Категорија:Жртви на Бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна
Трајан Мицевски

**Трајан Здравков Мицевски** (   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. На 11 септември 1944 година стапил во Дополнителната бригада, а по ослободувањето на Скопје преминал во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Во ноември и декември 1944 година со Бригадата заминал на Косово, каде учествувал во борбите за разоружување и ликвидирање на преостанатите балистички банди. По успешното извршување на овие задачи, стигнал во близината на Белград, каде успешно завршил тримесечна воeнa настава. На 12 април 1945 година учествувал во големата пролетна офанзива на Првата југословенска армија во Срем. При еден јуриш кај Илинци, бил погоден и загинал. Бил закопан на борбената позиција.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Новак Радониќ

**Новак Радониќ** (31 март 1826, Мол - 11 јули 1890, Сремска Каменица) — сликар од денешна Србија.

## Дела
Тој бил ученик на Петар Пилиќ и Никола Алексиќ пред да замине да студира уметност во Виена. По дипломирањето, тој отишол да живее и да работи во Башка. Завршил два иконостаса во Сентома (Србобран) и Ада во 1863 година. Тој бил многу подобар како сликар на портрети и историски композиции, на пример, Смртта на царот Урош и Смртта на принцот Марко. Покрај религиозни теми и историски композиции, тој сликал и портрети со кои ја достигнал највисоката слава. Неговиот портрет на момчето Душан Поповиќ е еден од најубавите и најславните српски портрети од деветнаесеттиот век. Како визуелен хроничар на српското граѓанско општество, со исклучително чувство за одликите на ликот, тој оставил цела галерија на портрети на пријатели и истакнати современици. Неговата посебна единица се состои од автопортрети во кои тој дава романтична анализа на сопствениот карактер и менталната состојба на субјектот. Средбата со делата на великаните на италијанското ренесансно сликарство добил сомнежи во неговите сопствени уметнички можности што го довело до конечно напуштање на сликарството. Роден е во Мол и починал во Сремска Каменица. Радониќ, Павле Симиќ и Ѓура Јакчиќ биле кулминација на српскиот романтизам.

## Галерија

Novak Radonić.jpg|*Автопортрет* (1827)
Novak Radonić, Dimitrije Saračević, 1857.jpg|*Портрет на Димитрије Сарачевиќ* (1857)
Novak Radonić, Persida Saračević, 1857, National museum of Serbia.jpg|*Портрет на Персида Сарачевиќ* (1857)
Novak Radonić - Studija muškarca sa bradom, 1858-1859.jpg|*Студија мушкарка са брадом* (1858-1859)
Novak Radonić, Devojka s kanarincem, 1865, Galerija Matice srpske, Novi Sad.jpg|*Девојче со канаринец* (1865)
Smrt cara Uroša, Novak Radonić.jpg|*Смртта на царот [[Stefan Uroš V|Стефан Урош V]]* (1890)
Jakov Ignjatovic Novak Radonić.jpg|*Портрет на [[Jakov Ignjatović|Јаков Игњатовиќ]]*


## Поврзано

* Список на сликари од Србија
* Константин Данил
* Никола Алексиќ
* Ѓура Јакчиќ
* Катарина Ивановиќ
* Стеван Тодоровиќ

## Користена литература
 

## Надворешни врски

* 
* Српска култура/Радонично сликарство

Категорија:Романтистички сликари
Категорија:Срби од 19 век
Категорија:Починати во 1890 година
Категорија:Родени во 1826 година
Илија Михајлов (партизан)

**Илија Петрушев Михајлов** ( во   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Израснал во сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а потоа работел како општ работник. Во септември 1944 година, тој стапил во Шеснасеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во борбите против балистите и во акциите против Германците во Качаничка Клисура. Потоа ја продолжил борбата до конечното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Со Бригадата учествувал и во завршните операции за ослободување на Југославија. На 15 април 1945 година во големата битка за ослободување на Будровци, храбро загинал заедно со многумина македонски партизани, меѓу кои ѝ Софре Марковски. Посмртните останки му биле пренесени и закопани на гробиштата во неговото родно село Раштак.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Силвологија

**Силвологија** (латински: *silva* или *sylva*, „шуми“; , -логија, „наука за“ или „проучување на“) ― биолошка наука за проучување на шуми и ретко стеблести шуми, вклучувајќи разбирање на природните шумски екосистеми и ефектите и развојот на силвокултурните практики. Поимот ја надополнува силвокултурата, која се занимава со уметност и практика на управување со шумите.

Силвологијата се смета за единствена наука за шумарството и за прв пат ја користел Роелоф Олдеман. Интегрира студија за шуми и шумска екологија, која се занимава со автоекологија на едно дрво и природна шумска екологија.

## Врска со дендрологија и други поими

* Арборикултурата е управување на поединечки дрвја.
* Дендрологијата е изучување за дрвенести растенија, гранка на ботаниката.
* Шумарството е управување со шумите.
* Хортикултурата е култура на растенијата.
* Силвокултурата се однесува на културата на шумите.

## Истакнати силволози

* Гејбриел Хемери
* Карл Дитерс фон Дитерсдорф

## Поврзано

* Дендрохронологија
* Шумска екологија

## Наводи

## Надворешни врски

* www.silvology.com

Категорија:Шумарство
Категорија:Дендрологија
Киро Наков

**Киро Лазов Наков** (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во родниот град, а потоа работел како работник. По ослободувањето на Македонија бил дел од Козјачкиот партизански одред, па cтaпил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Се истакнал со својата храброст во борбите за ликвидирање на балистичките банди на Косово. Потоа со Бригадата заминал за Срем. По пробивот на Сремскиот фронт, храбро загинал на 25 април 1945 година, во еден жесток судир со германако-усташките сили.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Абецедариум (Трубар)

***Абецедариум*** (Abecedarium) — заедно со *[[Катехизмус]]* (Катехизам) — прва печатена книга на словенечки јазик. Тоа е книшка од осум листа за помош на луѓето да ја научат азбуката. Протестантскиот реформатор Примож Трубар ја испечатил во 1550 годин во „швабахер“ (готско писмо), и повторно го издал со некои исправки со латинско писмо во 1555 и 1566 година. Подобрена верзија била испечатена од  Себастјан Крељ во 1566 година. И двата и *Абецедариумот* и *Катехизмусот* се значајни во развојот на словенечкиот јазик.

## Историја
Иако со децении се претпоставувало дека *Катехизмусот* бил печатен во Тибинген, ново истражување покажало дека најверојатно бил печатен во 1550 година од Петер Френце во Швебиш Хал.

## Современо издание
*Абецедариумот* бил издаден во октомври 2008 година за првпат на модерен словенечки јазик. Ова школско издание ги вклучува текстовите на словенечки од Трубаревото време како и превод на модерен словенечки со забелешки. Слично, *Катехизмусот*, другата „прва“ словенечка книга, бил издаден во октомври 2009 година. „Беседа за верата“ (Pridiga o veri) од *Катехизмусот* е достапна на словенечки, англиски, германски и есперанто.

## Наводи

## Надворешни врски
*Trubar Forum website in English and Slovene - translating Trubar into modern Slovene!

Категорија:Книги на словенечки јазик
Категорија:Книги од 1550 година
Категорија:Словенечка култура
Категорија:Буквари
Раиса Кириченко

**Раиса Кириченко** (;* село Корешчина, Полтавска област, 14 октомври 1943&nbsp;- †Киев, 9 февруари 2005)&nbsp;- украински пејач. Херој на Украина.

## Албуми
* «Ой гарна я, гарна» (1990)
* «Цвіте черемшина» (1995)
* «Долі моєї село» (1995)
* «Цвіте черемшина» (2000)
* «Я — козачка твоя» (2002)
* «„Дорогу Спадщину“ Дмитра Луценка співає Раїса Кириченко» (2003)
* «Моя подруго мила» (2008)
* «Доля у нас — два крила» (2008)

## Награди и титули
* Херој на Украина (31 октомври 2003 година)&nbsp;- за извонреден личен придонес за зачувување и збогатување на украинското национално песна наследство, долгогодишна плодна творечка активност).
* Таа беше наградена со Орден на принцезата Олга; III степен (03. 1998), II степен (03. 1999) и I степен (03. 2001).
* Лауреат на Државната награда на Украина именувана по Т.&nbsp;Шевченко (1986).
* Народен уметник на УССР (1979).
* Почесен уметник на УССР (1973).

## Извори и литература
* *Г.&nbsp;П.&nbsp;Герасимова*. Кириченко Раїса Опанасівна  // Енциклопедія історії України : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2007. — Т. 4 : Ка — Ком. — С. 301. — 528 с. : іл. — .
* *Н.&nbsp;А.&nbsp;Єрохіна*. Кириченко Раїса Панасівна  // Енциклопедія сучасної України : у 30 т / ред. кол. І. М. Дзюба [та ін.] ; НАН України, НТШ. — К. : Інститут енциклопедичних досліджень НАН України, 2001­–2020. — 10 000 прим. — .
* Енциклопедія «Черкащина». Упорядник Віктор Жадько.-К.,2010.-С.406-407.
* Довідник «Хто є хто в Україні», видавництво «К. І.С»
* Фільм про життя та творчість української співачки Раїси Кириченко Ч.1 
* Фільм про життя та творчість української співачки Раїси Кириченко Ч.2 

## Врска
* Кириченко Раїса Панасівна // Українська музична енциклопедія. Т. 2: [Е – К] / Гол. редкол. Г. Скрипник. — Київ : Видавництво Інституту мистецтвознавства, фольклористики та етнології НАН України, 2008. — С. 400-401.

Категорија:Луѓе од Полтава
Категорија:Починати во 2005 година
Категорија:Починати на 9 февруари
Категорија:Родени во 1943 година
Категорија:Родени на 14 октомври
Категорија:Украински музичари
Трирачица

***Богородица Трирачица*** или **Троерачица** (грчки: Παναγία Τριχερούσα, Панагија Трихеруса, што значи „*Трирака Богородица*“) или едноставно ***Трирачица*** (*Три раце)* — позната чудотворна икона во српскиот православен манастир Хиландар на Света Гора, Грција. На неа е претставена Богородица со младиот Исус во положба на хоџетрија и е покриен со риза. Таа е најважната икона на Српската православна црква. На задната страна на иконата е сликарството на Свети Никола.

## Историја
лево|мини| Јован Дамаскин
Според традицијата, иконата ја поседувал Јован Дамаскин на почетокот на 8 век Обвинението, наводно, го направил византискиот император Лав Исауриј, кој навистина бил голем противник на Свети Јован и пријател на Ал-Валид Први. По молењето пред иконата на Богородица, наводно, неговиот раката за чудо била обновена. Во благодарност, тој направил сребрена реплика на неговата рака и ја прикачи на иконата. По ова, иконата стана позната како „трирачна“ (Трикеруса), бидејќи има три раце.

Јован Дамаскин се замонашил во манастирот Мар Сабас надвор од Ерусалим и ја дал иконата на тамошната монашка заедница. Подоцна иконата му била подарена на Свети Сава кога го посетил манастирот, заедно со друга икона на Богородица во стилот на медицинска сестра Мадона и со крстоносникот Сава Вештени, основачот на манастирот. Сава ја донел иконата во манастирот Хиландар каде што живеел. Останала таму сè до 1347 година кога ја зел Стефан Душан за време на неговата посета на Хиландар и ја донел со себе во Србија. На крајот на 14 век, иконата била во сопственост на манастирот Студеница. На почетокот на 15 век, Трирачица се вратила во Хиландар.

До неодамна иконата била официјално игумен на Хиландар, со монаси избрани да служат како нејзин заменик. Оваа икона има два празнични дена.

Историчарите на уметност сметаат дека стилот на иконата е поверојатно од 14 век и дека може да биде копија или повторно сликање на претходен прототип. Друга верзија донесена во Москва во 1661 година стана позната, и резултираше со многу руски копии.

## Галерија

Податотека:Troeruchitsa (Ferapontov).jpg|Копија од Тројерушица, 19 век, манастир Ферапонтов, област Вологода, Русија
Податотека:Three Handed Virgin of Troyan Monastery.JPG|Копија од Тројеручица, манастир Тројан, Бугарија
Податотека:Богородица Троеручица во Лесново.jpg|Тројеручица, Лесновски манастир, Македонија
Податотека:Grgeteg monastery 12.jpg|Третата направена копија од оригиналната икона од Хиландар, манастир Гргетег, покраина Војводина, Србија
Податотека:Crkva Sv. Petra i Pavla, Šabac 002.jpg|Копија од Тројеручица по оригинална икона, катедрала Свети Петар и Павле, Шабац, Србија


## Наводи
 

Категорија:CS1 maint: discouraged parameter
Категорија:Православни икони на Пресвета Богородица
Категорија:Света Гора
Југословенска кинотека

**Југословенска кинотека** — филмска архива сместена во Белград, главниот град на Србија. Таа е основана во 1949 година. Основач е на Меѓународната федерација на филмски архиви и била национална филмска библиотека на Југославија и моментално на Србија. Главното кино управувано од Југословенската кинотека го носи името на Душан Макавејев.

## Историја
Југословенската кинотека е основана од Комитетот за кино на Федерална Народна Република Југославија во 1949 година.

За време на бомбардирањето на НАТО врз Југославија во 1999 година, колекцијата на архивата била во опасност, но сепак била успешно зачувана. Италијанскиот режисер Бернардо Бертолучи упатил молба архивата да биде поштедена за време на бомбардирањето.

По реставрацијата, новата главна зграда на кинотеката била официјално отворена во 2011 година и во 2014 година била отворена за јавноста.

## Колекција
Колекцијата на филмови содржи над 100.000 филмски отпечатоци од разни национални продукции, од сите жанрови, неми и звучни, црно-бели и во боја, со нитрат и ацетат. Околу 85% од целата филмска колекција се состои од странски филмски материјал, вклучувајќи и некои претходно сметани за изгубени, што ја прави архивата особено интересна за филмските архивисти и истражувачи од целиот свет.

Југословенскиот филмски фонд ги спасил најважните архивски материјали и документарни филмови поврзани со територијата на поранешна Југославија, почнувајќи од најстариот постојан филм во земјата *Крунисување на кралот Петар Први* од 1904 година до неговото обновување во 1992 година. Колекцијата југословенски филмови вклучува повеќе од 90% од производството од Втората светска војна. Повеќето филмови имаат заштита од копирање (две копии по наслов). Колекцијата на филмови постојано го зголемува депонирањето на филмови направени и поставени во земјата, споделување со други филмски архиви и преку купување и подароци од поединци и институции.

Архивската фотографска колекција содржи приближно 250.000 идентификувани (и исто толку необработени) слики од локални или странски филмски продукции, портрети на филмски работници и други учесници во филмската индустрија. Колекцијата документи и пишан филмски материјал ги содржи сите видови документи, писма, договори, оригинални сценарија и друг материјал релевантен за историјата и проучувањето на националното кино.

Архивската колекција содржи постери на филмови (домашни и странски продукции) и филмски фестивали. Архивата има обработено околу 15.000 постери и околу 200.000 неидентификувани и нетретирани материјали. Приоритетна задача е заштита на постери поврзани со домашни филмови.

## Наводи
 

Категорија:Култура на Белград
Категорија:Кинематографија на Југославија
Категорија:Кинематографија на Србија
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Живоин Павловиќ (режисер)

**Живојин** „**Жика**“ **Павловиќ** (15 април 1933 &ndash; 29 ноември 1998) — југословенски и српски филмски режисер, писател, сликар и професор. Во своите филмови и романи, Павловиќ ја прикажувал суровата реалност на малите, сиромашни и напуштени луѓе кои се отфрлени од општеството. Тој бил една од најголемите фигури на Црниот бран во југословенската киненамографија во 1960-те, движење што ја прикажувал потемната страна на животот.

## Животопис
Павловиќ бил роден во Шабац во 1933 година. Кога имал 19 години, започнал да пишува за филмот и уметноста за белградските весници. Дипломирал сликарство на Академијата за применета уметност на Универзитетот во Белград Починал во Белград.

## Филмско творештво
За своите филмови Павловиќ добил бројни награди, вклучувајќи една „Сребрена мечка“ на Берлинскиот меѓународен филмски фестивал и неколку „Златни арени“ на Пулскиот филмски фестивал.
### Филмографија

## Книжевно творештво
За своите книги Павловиќ добил бројни награди, вклучувајќи ги двете НИН-ови награди, и наградата „Исидора Секулиќ“.

### Библиографија

;Раскази
** *Кривулеста река* (1963, 1994)
** *Две вечери на есен' (1967)
** *Цигански гробишта* (1972)
** *Убивав бикови* (1985, 1988)
** *Кришки на времето* (1993)
** *Кал* (1999)
** *Дневникот на непознатиот* (1965)
** *Ветар во сувата треви* (1976)
** *Кругови* (1993)
** *Белината на утрешнината* (1984)
** *Флогистоњ' (1989)
** *Азбука* (1990)
;Есеи
** *Филм во училишните клупи* (1964)
** *Ѓаволски филм* (1969, 1996)
** *За одвратното* (1972, 1982)
** *Балкански џез' (1989)
** *Дамнешни години* (1997)
;Романи
** *Кукли; Кукли на буништето* (1965, 1991)
** *Каин и Авел* (1969, 1986)
** *Здивот на телото* (1982, 1985, 1987, 1988, 1990)
** *Тие повеќе не постојат* (1985, 1987)
** *Ѕид на смртта* (1985, 1986, 1987) ([[НИН-ова награда]])
** *Лов на тигри* (1988)
** *Ми растело бадем дрво* (1988)
** *Панаѓур на Свети Архангел* (1990)
** *Трагата на дивечот* (1991)
** *Лапот* (1992) (НИН-ова награда)
** *Биљна крв* (1995)
** *Симетрија* (1996)
** *Џолап* (1997)
;Дневници
** *Плуканица полна со крв* (1984 забранет, 1990 реиздаден)
** *Отчукувања* (1998)
** *Дневници I-VI'' (2000)

## Наводи

Категорија:Луѓе од Шабац
Категорија:Починати во 1998 година
Категорија:Родени во 1933 година
Категорија:Српски писатели
Категорија:Српски филмски режисери
Категорија:Добитници на НИН-овата награда
Категорија:Српски мемоаристи
Категорија:Југословенски писатели
Црква Св. Никола (Нин)

**Црква Свети Никола** () — католичка црква од пред-романескна која датира од крајот на 11 или почетокот на 12. век која се наоѓа во областа на Прахуље, еден километар од Задар, меѓу Затон и Нин во Хрватска. Изграден е на земјената пирамидална тумба над врвот на праисториската гробница Либурнија.

Црквата е единствениот преживеан пример за ранороманска архитектура во цела Далмација. Таа е посветена на Свети Никола.

## Опис
лево|мини|260x260пкс| Стара фотографија од црквата Свети Никола.
Црквата Свети Никола е изградена во форма на тврдина. Има план за трифолија со четири гранки распоредени околу централното кружно јадро, од кои три ја формираат апсидата, а четвртата влезна гранка. Куполата во облик на стап е засилен со кружни-ребрести арки над кои 8 мали кули со ѕидини биле изградени во 16 или 17 век, за време хрватско-отоманската стогодишната војна. Прирабници што се потпираат на пиластри кои се потпираат на столбовите помеѓу апсидите се ставени под куполата. Влезната гранка е правоаголна и е покриена со мезанин потпрен на тромп, додека други три гранки на полукружен конкус се преведени со полукалот. Црквата е изградена од мали камења и има мазна надворешна површина. Има многу мали димензии; *должина*: 5,90м, *ширина*: 5,70м, *висина*: 6м.

## Посета на Приул во 1603 година
Во 1603 година, Приул ја посетил црквата Свети Никола, кој пронашол уредно водени глаголичарски регистри за крштевки и бракови, како и два глаголитски мисали. За време на неговата посета, *Братството на Светиот Дух* со 28 член било активно во парохијата. Приул му наредил на братството да ги напише своите правила што треба да ги одобри локалниот владика.

## Употреба
Бидејќи Црквата била изградена, во неа се славела миса на празникот Свети Никола на 6 декември. Во последно време, мисата се слави на денот на Свети Марко на 25 април.

## Поврзано

* Нин, Хрватска
* Архитектура на Хрватска
* Црква Свети Донат
* Црква на Светиот крст, Нин
* Црква на Светиот Спас, Цетина

## Наводи
 

## Надворешни врски

* 

Категорија:Цркви во Хрватска
Категорија:Статии со текст на хрватски
Загрепска џамија

**Загрепска џамија** — џамија во Загреб. Таа е најголема џамија во Хрватска. Исламското средно училиште „Д-р Ахмед Смајловиќ“ и културен центар работат во рамките на џамијата. Изградбата започнала во 1981 година и завршила во 1987 година.

Султан бин Мухамед Ал-Касими, емирот од Шарџа, донирал 2,5 милиони долари за изградба на џамијата. Во 1983 година, тој ја посети исламската заедница во Загреб.

## Поврзано
* Исламот во Хрватска
* Џамија Гуња
* Катедрала во Загреб

## Наводи
 

## Библиографија
* 
* 

Категорија:Исламот во Хрватска
Категорија:Верски објекти во Загреб
Категорија:Хрватски муслимани
Деловен центар „Стојарска“

**Деловен центар „Стројарска“** — комерцијален и станбен центар во Загреб, Хрватска. Центарот има 6 згради, од кои две се станбени згради. Во центарот има два облакодери. Главната зграда, зградата Б, која има 25 ката и е висока 96 метри е највисоката станбена зграда во Хрватска. Комплексот се нарекува област ВМД.

Деловниот центар Стројарска има гаражи на 4 подземни нивоа за 850 автомобили. Проектот за изградба вредел околу 750 милиони. На делот од земјиштето помеѓу зградата и автобуската станица постои јавен парк и игралиште.

## Галерија

Centar Strojarska.jpg|Поглед на облакодер во изградба во Бизнис центарот Стројарска.
Centar Strojarska, stambene zgrade.JPG|[en→mk]View of a residential building in the Business Centre Strojarska.


## Наводи
 

Категорија:Згради и градби во Загреб
Кроација филм

**Кроација филм доо** — државна компанија за производство и дистрибуција на филмски работи со седиште во Загреб, Хрватска. Започнала со работа во 1946 година, кога Хрватска беше дел одЈугославија.

Компанијата ги произведе единствените анимирани филмови на регионот до денес во текот на 80те и 90те години на минатиот век, сите во режија на Милан Блажековиќ: *Шумата* *изречена брест, Шеширот на* *магионичарот* и *Лапич: Малиот чевлар*.

Кроација филм бил исто така вклучен во две анимирани телевизиски серии: спин-оф на  во 2000 година, и сатиричниот *Лаку ноч, Хрватска* (Добра ноќ, Хрватска) од 2005 година.

## Наводи
 

Категорија:Филмски дистрибутери
Кузма Ковачиќ

**Кузма Ковачиќ** (роден на 6 јуни 1952) — хрватски академски вајар и професор.

## Животопис
Ковачиќ е роден на островот Хвар, каде посетувал гимназија. Во 1976 година дипломирал на Ликовната академија во Загреб. Тој е професор на Академијата за уметности на Универзитетот во Сплит. Од 2020 година, тој е полноправен член на Хрватската академија на науките и уметностите.

## Творештво
Тој е автор на олтарот во катедралата на Хвар, статуата на папата Јован Павле II во Селца на островот Брач, споменици на Фрањо Туѓман во Шкабрња и Загреб, споменик на Антун Михановиќ во Гата близина Омиш, статуа на Дива Грабовичева близу Позор-Рама, олтарски релјеф во црквата Света Мајка на слободата во Загреб и многу други. Ковачиќ ги дизајнирал монетите од хрватска куна (1, 2, 5, 10, 20, 50 липи и 1, 2, 5 и 25 куни).

Изложувал свои дела на меѓународно ниво, како и во Галеријата за ликовни уметности во Сплит и Модерната галерија во Загреб.

## Награди
Ковачиќ бил награден со три национални одлики од претседателот Фрањо Туѓман. Ковачиќ е член на Браќа на хрватскиот змеј и претседател на филијалата на Хрватската академија на науките и уметностите во Хвар.

## Наводи

## Надворешни врски
* Биографија на хрватски, италијански и француски јазик.

Категорија:Хрватски академици
Категорија:Родени во 1952 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Членови на Хрватската академија на науките и уметностите
Категорија:Хрватски вајари
Немо оро

**Немо оро** (хрватски: *Nijemo Kolo*) — тивок танц кој потекнува од далматинската загора во јужна Хрватска. Во 2011 година бил запишан на списоците на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО.

## Опис
Немото оро го изведува група што формира затворен круг со мажи кои ги водат своите партнерки во брзи, случајни чекори, кои честопати се енергични и застрашувачки. Најзабележителен аспект на танцот е тоа што тој настапи целосно без музика.

Денес, Немото оро продолжува да се изведува од локални селски групи и може да се види на фестивали, натпревари, саеми, црковни прослави и свадби.

## Поврзано
* Хрватски танци
* Оро

## Наводи
 

Категорија:Хрватска култура
Црква „Св. Никола“ - Стањевци

**Свети Никола** — главна селска црква во селото Стањевци.

## Местоположба
Црквата е сместена на околу еден и пол километар северно од селото.

## Архитектура
Градбата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Кон западната страна е доградена полуотворена припрата којашто е пониска и до којашто води влез сместен на јужната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.

## Галерија

Податотека:Црква „Св. Никола“ - Стањевци 3.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Стањевци 4.jpg|Влезната врата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Стањевци 2.jpg|Апсидата
Податотека:Гробишта во Стањевци.jpg|Селските гробишта


## Поврзано
* Стањевци
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија

## Надворешни врски

Категорија:Стањевци
Стањевци
Каваклидере

** Каваклидере ** е најстарата и најпозната винарија во вТурција. Основано од семејството Анд, се наоѓа во Анкара и го носи името на населба во градот..

Калечик Караси, Божазкере и Шкужгозу се локално грозје што обично се наоѓа во турските вина. Овие често се мешаат со Шираз и друго грозје. Boğazkere и andküzgözü можат да ги балансираат послатките вина со нивната зачинетост..

## Поврзано
* Турско вино

## Награди

* 1996 година - доби титула за заслужен уметник на Украина
* 7 март 1997 година - стана лауреат на Националната награда на Украина Т.Г. Шевченко
* 2006 година - Меѓународната академија за современа уметност во Рим го прифати Иван Марчук во редовите на Златниот еснаф и го избра за почесен член на научниот совет на академијата
* Октомври 2007 година - вклучен во британското рангирање „Сто генијалци од денес“

## Наводи

## Надворешни врески
*Kavaklıdere Anatolian Wines 
*Kavaklıdere Şarapları 

Категорија:Згради и градби во Анкара
Категорија:Туристички атракции во Анкара
Категорија:Винарии на Турција
Јеврем Брковиќ

** Јеврем Брковиќ ** (; 29 декември 1933 — 24 јануари 2021) бил црногорски поет, писател, новинар, дисидент и историчар.

## Животопис
Роден е во селото Сеоце во близина на Подгорица, Зета Бановина, Кралство Југославија.

Брковиќ работел како новинар во Радио Титоград и беше заменик уредник на списанието „Овдје“.  Брковиќ го поминал раниот живот во Белград, Србија, тогашен главен град на СФР Југославија.

Во 1975 година бил добитник на наградата „13 јули“, најпрестижната годишна награда на Црна Гора.

Додека бил во Белград, Брковиќ промовираше српски национализам, граѓанска непослушност.

Се спријатели со Матија Бешковиќ и Радован Караџиќ, иако подоцна ќе стане нивни најсуров критичар. З

а време на југословенските војни во 90-тите тозаземална про-црногорскиот став и неговите ставови беа опишани како анти-естаблишмент.

Тој исто така бил критичар на режимот предводен од Мило Ѓукановиќ.

Во 1994 година, поради притисокот и политичките прогони , Брковиќ ја напушти Црна Гора и емигрирал во Хрватска, каде што престојувл некое време.

Во 1999 година се вратил во Црна Гора, кога, според неговите зборови, „Црна Гора уште еднаш стана Црна Гора“. Тој бил силен поддржувач на независноста на Црна Гора од државниот сојуз на Србија и Црна Гора.

На 24 октомври 2006 година Брковиќ и неговиот возач и телохранител Срѓан Војичиќ биле нападнати од тројца вооружени лица. Војичиќ беше застрелан, додека Брковиќ избега со лесни повреди.

Брковиќ почина на 24 јануари 2021 година на 87-годишна возраст..

## Творештво

### Поезија
* Заведи
* Земја на висорамнини
* Хајлендс Хомер е мртов
* Синови на кучки
* Античка магла околу домот
* Комити балади

### Романи
* Пантелеј на корнел
* Луѓето на Дјук
* Црни точки
* Монигрени
* Каменици
* Lубителот на Доклеа

### Филозофски дела
* Анатомијата на моралот на сталинист
* Мои полиња на естетика
* Уништеното лице на демократијата
* Речник
* Основање и уништување на куќата Озровиќ

## Наводи

Категорија:Црногорски писатели
Категорија:Луѓе од Подгорица
Категорија:Членови на Црногорската академија на науките и уметностите
Категорија:Починати во 2021 година
Категорија:Родени во 1933 година