Вилијам Бароуз

**Вилијам С. Бароуз** (англиски: *William Seward Burroughs; 5 февруари 1914, [[Сент Луис]] — 2 август 1997) — американски [[Писател|писател]].
==Биографија==
Вилијам С. Бароуз е роден на 5 февруари 1914 година во Сент Луис, во семејството на основачот на едно од најголемите американски индустриски [[Претпријатие|претпријатија]]. Тој бил потомок на славниот генерал од [[Американска граѓанска војна|Граѓанската војна]], [[Роберт Ли|Роберт И. Ли]]. Како дете, страдал од ноќни кошмари, [[Параноја|параноичен]] страв и [[Халуцинација|халуцинации]], кои продолжиле да го мачат и за време на студиите по [[Англиска книжевност|англиска книжевност]] на [[Харвард|Универзитетот Харвард]], каде бил познат како чудак кој не сака да се вклопи во општественото клише. Дипломирал во 1939 година, а пред почетокот на [[Втора светска војна|Втората светска војна]] патувал низ [[Европа]]. Тој не учествувал во војната, а од регрутацијата се спасил користејќи го „[[Винсент ван Гог|Ван Гоговиот]] трик“, односно отсекувајќи си го прстот. На возраст од 44 години почнал да зема [[Дрога|дрога]] и така влегол во средината на [[Злосторство|криминалците]], препродавачите и [[Наркоманија|наркоманите]].

==Творештво==
Своето прво книжевно дело, „Автобиографија на волкот“, Бароуз го напишал во средношколските денови. Според неговите сеќавања, читателите на тој состав му забележале дека насловот треба да гласи [[Биографија|биографија]], но тој одговорил: „Не, мислев на *автобиографија*, и сè уште мислам така.“ Пресвртна точка во неговиот книжевен развој претставува дружењето со поетите и писателите од „бит“-генерацијата. Во 1946 година, во [[Њујорк (град)|Њујорк]], се запознал со [[Џек Керуак]], [[Ален Гинсберг]], Кесиди, Холмс и другите претставници на ова книжевно движење на кои им бил книжевен ментор, духовен учител и водач. Оттука, многу ликови во делата на Керуак се инспирирани од Бароуз, а нему му е посветена славната поема на Гинсберг „Крик“. Иако долго време другарувал со битниците, творештвото на Бароуз значително се разликува од нив. За разлика од исповедниот и често патетичен тон на „спонтаната проза“ на Керуак и [[Волт Витман|витмановската]] поезија на Гинсберг, прозата на Бароуз претставува остра и радикална [[Сатира|сатира]] од [[Џонатан Свифт|свифтовски]] тип во која згрозувањето над овој свет навлегува во агресивните предели на опсценото и скарадното. Меѓутоа, Бароуз не е критичар на еден општествен систем, туку според него, секое општество и секоја [[Држава|држава]], порано или подоцна, стануваат пуритански и авторитарни, а секоја власт заболува од [[Рак (болест)|канцерот]] на [[Бирократија|бирократијата]]. Оттука, тој е критичар на [[Цивилизација|цивилизацијата]] и на рационалното мислење врз кое почива таа. Според него, во 20 век, цивилизацијата се искомпромитирала со својата неспособност да ги реши суптилните прашања на човековиот духовен живот и да ја заштити [[слобода]]та на човекот. Според Бароуз, современиот човек е производ на [[Масовни медиуми|масовните медиуми]], способен само за две насоки во развојот: или да се претвори во [[Неорганско соединение|неорганска материја]] (машина) или [[Ентропија|ентрописки]] да се врати во пониските облици на животот.

Бароуз дебитирал на книжевната сцена во 1953 година, со романот „Џанки“ (*Junky*) во која ја поставил теоријата на „фактичката проза“ (*factualism*), односно раскажување во кое се редат фактите без никаков авторски коментар, морализирање или филозофски слики. Сепак, подоцна, неговиот стил на пишување се променил, а тоа се гледа во неговиот роман „[[Гол ручек]]“ (*Naked lunch*) од 1959 година, кој се одликува со [[Калеидоскоп|калеидоскопска]] композиција, со нелинеарна [[Логика|логика]] и со употреба на [[Семантика|семантиката]] на произволните знаци со која се запознал во 1939 година на семинарот на [[Алфред Корзубски]] во [[Чикаго]]. Останати негови позначајни дела се: „Нежната машина“ (*The Soft machine*, 1961), „Истребувачот“ (*The exterminator*, 1960), „За неколку минути“ (*Minutes to go*, 1960), „Билетот што експлодира“ (*The ticket that exploded*, 1962), „Говорот на мртвите прсти“ (*Dead fingers talk*, 1963), „Нова Експрес“ (*Nova Express*, 1964), „Работа“ (*The job*, 1970), „Дивите момци“ (*The wild boys*, 1972) и „Истребувач!“ (*Exterminator!*, 1973). Во нив, тој ја проширува својата [[Митологија|митологија]] и ги воведува елементите на „доброто“ и борбата против злото, а новиот метод за лекување на вирусот на злото го наоѓа во борбата за ирационалните облици на комуникација и во [[Дадаизам|дадаистичките]] колажи кои на зборовите им го одземаат даденото значење. За Бароуз, логичките реченици се мостови преку кои непријателот (масовните медиуми, [[Технократија|технократијата]], политичките партии) ќе ја окупираат нашата територија и затоа тие треба да се урнат и царството на зборовите да се замени со царството на тишината. Притоа, негов слоган е мислата на американскиот сликар [[Брајан Гузен]], искажана во интервјуто за списанието „[[Ролинг Стоун|Ролинг стоун]]“: „Постојат и други начини на комуницирање, а за да ги пронајдеме, треба најпрвин да го зибришеме зборот. Ако сето ова настанало од зборот, во ред, и ако ова што е создадено не ни се допаѓа, а не ни се допаѓа, тогаш да навлеземе во самата срж на нештата и да ја промениме нејзината суштина.“

Иако бил дел од наркоманската средина, Бароуз отсекогаш бил способен да се дистанцира и да заземе критички став кон неа. Сепак, дури и кога зазел истакнато место во американската книжевност, тој не го напуштил светот на обесправените, туку останал на страната на [[Хомосексуалност|хомосексуалците]], наркоманите и душевните болни.

==Значење и влијание==
Британската [[Рок-музика|рок]]-[[Џез|џез]] група [[Софт машин]] (англиски: *Soft Machine''), основана во 1966 година, е наречена според истоимениот роман на Бароуз.

## Наводи

Категорија:Американски писатели
Категорија:Родени во 1914 година
Категорија:Починати во 1997 година
Категорија:Американски поети
Категорија:Американски писатели на научна фантастика
Категорија:Апсолвенти на Харвард