open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Колопанци

**Колопанци** (, *Кулупанца*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Колопанци се наоѓало во Солунското Поле, во областа Вардарија. Било североисточно од Кулакија, југозападно од Текелиево и на еден километар југоисточно од Коњари, меѓу двата стари ракава на Вардар, наречени Мал и Голем Вардар.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Колопанци е чифлик со македонско население во Солунската каза.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Колонпенци* (*Colonpentzi*) било село со 40 домаќинства сочинети од 193 жители Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Колопанци имало 175 жители Македонци.

Целото население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Колопанци (Kolopantzi) имало 160 Македонци, сите под патријаршијата.

Во 1905 г. според грчки податоци селото имало 138 жители, претежно во грчката црква. Жителите биле потесно сврзани со селата Кулакија, Теклиево, Лапра, Махмудово и Долно Каваклиево.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Колопанѕи* (Κωλοπάντζι) е *словенојазично* село во Кулакиската епископија со 40 жители со наводно „грчка свест“ (што во реалност значи дека не можеле да ѝ се спротивстават на грчката пропаганда).

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека чифликот Колопанци е растурен во 1909 г. поради беговски зулум. Поголемиот дел од населението се преселило во Коњари, а некои во Текелиево. Меѓу нив се спомнува селанецот Ѓорѓи Делиџак и неговиот род.

### Во Грција
Во 1913 г. по Втората балканска војна Колопанци било припоено кон Грција. Таа година се спомнува како напуштено. Селото повторно е населено, што се гледа од пописот од 1920 г. каде Колопанци се води со 26 жители. Според Тодор Симовски селото конечно се распаднало во 1927 г. поради мелиоративните работи при регулацијата на Вардар и истото е отпишано од евиденција во 1928 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Делта
Коњари (Солунско)

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          22.70805358886719,
          40.66449372533465
        ]
      }
    }
  ]
}

**Коњари** или **Ѓундулар** (, *Анатолико*; до 1955 г. *Βαλμάδα*, *Валмада*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.409 жители (2021), сите Македонци.

## Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Вардарија, 4 км северно од градот Кулаќа и 15 км западно од Солун. Лежи на надморска височина од 8 м.

## Историја
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Коњари како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Коњаре* (*Koniaré*) има 234 домаќинства со 1.090 жители, сите Македонци.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Коњари имало население од 1.220 жители, сите Македонци христијани. Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија, односно под грчка пропаганда. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Коњаре* (Koniaré) има 960 жители Македонци и во селото работело грчко учулиште.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 968 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ за време на Првата светска војна завел 250 македонски куќи. Во 1920 г. населението нараснало на 1.064, а во 1928 г. попишани се 1.149 жители.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Кулаќа со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Делта, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Коњари, каде тоа е еднственото населено место.

## Стопанство
Земјиштето е многу плодно и целосно се наводнува. Населението претежно одгледува овошје, памук, жито и други култури, а во поново време е развиено и краварството.

## Наводи

Категорија:Делта (општина)
Крџалиево

мини|десно|Железничката станица во Крџалиево, околу 1891&nbsp;г.
**Крџалиево**, **Крџалево**, **Крџалар** или **Крџилар** (, *Адендро*; до 1927 г. *Κιρτζιλάρ*, *Кирѕалар*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. До 1920-тите било населено исклучиво со Македонци, кои денес се малцинство.

## Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле, на 35 км западно од Солун.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Крџалиево било турски чифлик во Солунската каза, произлезен од вакуфот на Евренос-бег. В чифлика се отглеждат јачмен, пченица, пченка, боб и наут, како и овци, крави, биволи и коњи. Селаните ловеле риба и птици во Долното Езеро и Вардар. Околината на селото била наполно гола со исклучок на дрвата околу железничката станица (отворена во 1892 г.) и грмушарникот Кури. Подрачјето страдало од маларија, и многу семејства се преселиле во Коњари и Кулакија на крајот од XIX век поради лошите услови во чифликот.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Крџалиево (Крџалар)* брои 250 жители Македонци и 35 Роми. Според Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село преминало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Крџалиево* (Kirdjalevo) имало 320 жители Македонци, сите под егзархијата. Според грчки извори селото било вратено под Цариградската патријаршија од андартските чети на капетаните Гоно Јотов и Константинос Буковалас. На крајот од XIX век во селото се доселиле мал број Власи.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Кирѕилар* (Κιρτζιλάρ) е „словенојазично“ село во Кулакиската епископија со 165 жители (90 машки и 75 женски). Во селото работела грчката пропаганда — имало грчко основно училиште и детска градинка со 30 ученици (20 машки и 10 женски) со 1 учител.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканские војни *Крџалево* се состоело од 32 куќи на Македонци христијани и 3 куќи на Роми муслимани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 176 жители кои во 1920 г. нараснале на 241 лица. Дел од населението се иселило и на негово място се доведени Грци од Мала Азија и Тракија. Во 1928 г. Крџалиево е претставено како мешано домородно-дојденско село со 143 дојденски семејства сочинети од 562 лица. Според Тодор Симовски, таа година во селото се заведени 800 жители, од кои 143 Македонци.

По исушувањето на Ениџевардарското Езеро и по завршетокот на Втората светска војна селото станало трговски центар благодарение на железницата. Кон порастот на населението придонело и доселувањето на жителите од соседното село Мустачево.

На 9 септември 2007 г. е отворена новата железничка станица, сместена северно од станбеното подрачје.

## Население

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Лагиново

**Лагиново** или **Лајна** (, *Лагина*, до 1949 *Λαϊνά*, *Лајна*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 7 километри југозападно од градот Лагадина во Лагадинското Поле, на излезот од превојот Дервент. Селото се наоѓа на надморска височина од 98 метри.

## Историја

Во XIX век Лагиново е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 100 семејства со 615 жители Грци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 700 жители Грци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 675 Грци и работеле две грчки училишта.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

## Наводи

Категорија:Лагадина
Махмудово

**Махмудово** (се среќаваат и **Мамхутово** и **Мамутово**; , *Махмутово*, *Махмут*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија. Населението се состоело исклучиво од Македонци.

## Географија
Махмудово се наоѓало во Солунското Поле, во областа Вардарија североисточно од Кулакија и југозападно од Текелиево. Лежело на тананаречениот Долен Пат од Солун за Кулакија. Било на десниот јужен брег на каналот Мал Вардар спроти Лапра.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Махмудово било чифлик со македонско население во Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Махмуд* (*Mahmoud*) било село со 25 домаќинства сочинети од 126 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Махмудово имало 105 жители Македонци. Целото население било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Махмутово (Mahmoutovo) имало 64 Македонци под патријаршијата.

Селото страдало од поплавувањето на Вардар. Според Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) есента 1887 г. реката го поплавила селото и тоа се растурило. По несреќата е повторно населено. Грчки извори велат дека по големата поплава од 1906 г. во Махмудово имало 50 лица дојдени од Кулакија.

### Во Брција
По Балканските војни во 1913 г. Махмудово влегло во Грција. Се смета дека селото конечно се распаднало за време на овие војни.

## Наводи

Категорија:Историски села во Делта
Нареш

**Нареш** (, *Неја Филаделфија*, до 1927&nbsp;г. *Νάρες*, *Нарес*; од 1927 до 1967&nbsp;г. *Φιλαδελφειανά*, *Филаделфијана*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 923 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, на десниот брег на реката Галик, југоисточно од Горчливото Езеро. Оддалечено е 20&nbsp;км северно од Солун, крај патот од Солун за Кукуш.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Кај Нареш е откриен Нарешкиот натпис — граничен натпис од X век изрежан во камен столб со кој се означува границата на Византија.

На крајот од XIX век Нареш било чисто македонско село во Солунската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 200 жители, сите Македонци христијани.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. селото Нареш (*Nariche*) имало 168 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија. Боривое Милоевиќ вели дека пред Балканските војни Нареш имало 13 куќи, од кои 8 биле на Македонци-христијани и 5 на Роми-муслимани.

### Во Грција
Селото настрадало во Втората балканска војна од жестокостите на грчката војска, и поради тоа во 1913 г. се води како напуштено. Истата година е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. По извесно време, дел од населението се повратило во селото, поради што во 1920 г. се попишани 62 жители. По 1922 г. грчките власти тука населиле грчки колонисти од Мала Азија и Источна Тракија. Во 1926 г. името му е сменето во Филаделфијана. Според пописот од 1928 г. Нареш било етнички мешано (македонско-дојденско) село со вкупно 555 жители, од кои 339 жители (106 семејства) биле дојденци. Во 1967 г. е одново преименувано, овојпат во Неја Филаделфија, по грчкото име (Филаделфија) на местото Алашехир во Турција од каде потекнувале колонистите.

Според пописот од 1961 г. непосредно до селото имало нова дојденска населба со 40 жители, која отпрвин го носела македонското име на старото село, за во 1963 г. да биде преименувана во Дилофо (во прев. „два рида“). На следниот попис не се споменува како населено место бидејќи жителите се иселиле.

## Население

## Поврзано
* Вардарија

## Наводи
Ново Село (Касандриско)

**Ново Село** (, *Неохори*; старо *Νοβοσέλο*, *Новосело*) — село во Касандриско, Егејска Македонија, денес во општината Аристотел на Халкидичкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Во 2011 г. населението броело 714 жители.

## Географија и местоположба

Ново Село се наоѓа на 32 км северозападно од градот Ерисово и на 8 км источно од Леригово, во јужните делови на планината Пијавица. Селото се наоѓа на надморска височина од 550 метри.

## Историја

Селото отсекогаш било населено со Македонци и македонскиот јазик во него се задржал до крајот на XIX век. Селото е основано околу 1500 г. За првпат се спомнато во трговски договор од 1640 г. кој денес се чува во Иверскиот манастир на Света Гора. Ново Село е едно од 12-те мадемски села кои зеле учество во Халкидичкото востание во 1821 г. под водство на Атанас Караташо и Емануил Папас.

Според податоците на хилендарски монаси до средината на XIX век во Ново Село и соседното Извор сè уште се зборувало македонски, а во 1900 г. имало старци кои го помнеле јазикот. Охридскиот просветен деец Васил Дијамандиев, патувајќи од Солун за Света Гора во 1850-тите слушал како населението пее македонски жетварски песни, но без да знаат што значат зборовите. Од овие две сведоштва може да се заклучи дека во средината на векот јазикот почнал да излегува од општа употреба.

Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1858 г. Црквата „Св. Димитриј“ кај селото исто така е од XIX век. Во 1878 г. населението броело 420 жители. Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) го претставува Ново Село како македонско село со една црква и училиште.

Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. го бележи Ново Село со 500 жители, кои погрешно ги нарекува „Грци“, веројатно поради јазичната асимилација.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 849 жители, додека во 1940 година селото броело 1078 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 1021 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 1045 жител, во 1971 година имало 943 жители, во 1981 година имало 870 жители, додека во 1991 година имало 856 жители.

## Наводи

## Надворешни врски
*Општина Аристотел  

Категорија:Аристотел (општина)
Лапра

**Лапра** () — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија. Било населено со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, во областа Вардарија. Лежело североисточно од Кулакија и југозападно од Текелиево, на почетокот на таканаречениот Долен Пат кој го сврзува Солун со Кулакија и во минатото често под закана од водите на Вардар. Селото било на левиот северен брег на каналот Мал Вардар спроти Махмудово.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Лапра било чифлик со македонско население во Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Атра Чифлик* (Atra-Tchifliq) е прикажано како село со 20 домаќинства и 98 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) в 1900 година Лапра има 106 жители Македонци. Целото христијанско население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лапра (Lapra) имало 80 Македонци под патријаршијата.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Лапра* (Λάπρα) е *словенојазично* село в Кулакиската епископија со 45 жители.

Селото страдало од поплавувањето на Вардар. Грчки извори велат дека по големата поплава од 1906 г. во Лапра имало 98 лица дојдени од Кулакија.

### Во Грција
По Втората балканска војна Лапра е припоено кон Грција. Истата 1913 г. броело 54 жители (30 мажи и 24 жени). Според Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) селото е конечно растурено во есента 1914 г. поради поплава на Вардар. Во 1918 г. е приклучено во одделот на Текелиево, но веќе не фигурира на пописот од 1920 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Делта
Маврово (Солунско)

**Маврово** — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Нихор (Солунско)

**Нихор** или **Нихорабали** (, *Неохори*, книжевно: *Νεοχώριον*, *Неохорион*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на три километри југоисточно од градот Гида, на надморска височина од 9 метри. Површината на селскиот атар изнесува 11 квадратни километри.

Сместено е во областа Урумлак. Во минатото, селото се наоѓало на јужниот брег на пресушеното Ениџевардарско Езеро во 1930-тите години.

## Историја

Нихор како и другите села во областа Урумлак, уште од постаро време било населено со Грци.

Во селото по 1923 година биле населени и 21 бегалско семејство со вкупно 87 жители, а по извршените мелиорации во 1933 година и исушувањето на Ениџевардарското Езеро во селото се доселиле и други семејства.

## Население

десно|мини|Селани од Нихор, османлиска разгледница.
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Нихор* е село во Берската каза и во него живееле 250 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Нихор (Nihor) живееле 250 Грци.

Во пописот од 1913 година во селото се забележани 15, а во 1920 година 76 жители. По 1923 година тука биле сместени 21 бегалско семејство со вкупно 87 жители. Поради тоа во 1928 година селото имало пораст на населението и се водело со 173 жители. По извршените мелиорации во 1933 година во селото биле преселени и други семејства, така што во 1940 година бројот на жителите се искачил на 311 жители. Во 1951 година, Нихор е забележано со 439 жители, додека во пописите од 1961, 1971, 1981 и 1991 година веќе не се води како посебна населба, туку се смета дека како дел од селото Корифи, а бројот на неговите жители е пресметан во составот на селото Корифи.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 604 жители, со што по подолго време повторно се смета за посебна населба. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 536 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Гида со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Нихор, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Гида
Милово

**Милово** (, до 1927 г. *Μυλωβός*, *Миловос*) — село во Берско, Егејска Македонија, денес во општината Пидна-Колиндар на округот Пиерија, Грција.

## Географија
Селото е сместено на десниот брег на реката Бистрица и околу 5&nbsp;км од Либаново.

## Историја
На крајот од XIX век Милово било село во Берската каза. Во црквата „Св. Ѓорѓи“ во XIX век работел кулакискиот зограф Константинос Ламбу, кој ја насликал царската икона на Христос, како и Димитриос и Дакос Хаѕистаматис, кои изработиле низа икони на фризот и растпетието на иконостасот.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Миљово (Милево)* живееле 155 Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Миљово (Miliovo)* имало 216 Македонци, сите под врховенството на Цариградската патријаршија.

Во „Етнографија на Македонија“ (1924) Густав Вајганд го опишал Милово како мешано македонско-грчко село, погрешно сметајќи го погрчениот дел Македонците за Грци.

## Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1537 г.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Пидна-Колиндар
Ново Село (Даутбал)

**Ново Село** или **Ениќој** (, *Неохоруда*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.703 жители (2011), сите Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Солунското Поле. Оддалечено е 10 км северозападно од Солун и 1,5 км источно од Градобор.

## Историја
### Во османлиско време
Во 1771 г. Ново Село е споменато како христијанско село, а во 1862 г. е заведено како село со 76 христијански куќи.

Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Ново Село како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека 1873 г. Ново Село (Novo-Sélo) било село со 130 домаќинства и 580 жители Македонци.  Меѓу 1896 и 1900 г. селото преминало под врховенството на Бугарската егзархија. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 740 жители, сите Македонци христијани.

Во учебната 1894-95 г. под револуционерот Аргир Манасиев, а со помошта на првенците Ставре Новоселски, Ѓорѓи Саламурчев, Пецо Бакалинот, Христо Чочев и други отвориле унијатско училиште. Во него се запишале 30-35 деца.

По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Ново Село (*Novo-Selo*) имало 1.016 жители Македонци, од кои 552 биле под врховенството на Бугарската егзархија, а 464 под Цариградската патријаршија. Селото било изложео на две странски пропаганди — бугарската и грчката и во него работеле и бугарско и грчко училиште.

### Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава кога имало 727 жители. Откупени се 8 имоти на жители кои се преселиле во Бугарија. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ завел дека Ново Село има 145 македонски куќи. Во 1920 г. селото имало 884 жители (439 мажи и 445 жени).

Во пописот од 1928 г. Ново Село е заведено како македонско, со 919 жители, од кои 9 биле грчки бегалци доведени од Турција (3 семејства).

## Население
Целото население на Ново Село до денешен ден е чисто македонско.

## Знаменитости
* Црква „Св. Никола“ од 1959 г.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Калитеја со седиште во Градобор, која припаѓа на поголемата општина Даутбал, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Градобор, каде тоа е еднственото населено место.

## Стопанство
Населението произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а делумно е застапено и сточарството.

## Личности
* Дине Стојанов — револуционер на ВМОРО, четник на војводата Апостол Петков; се иселил во САД во 1909 г. и членувал во МПО „Прилеп“ во Стилтон; чичко му и син му се убиени во 1922 г. од Грци

## Наводи

Категорија:Даутбал
Палихор (Солунско)

**Палихор** (познато и како **Мало Палихор** или **Палеохор**;  или *Παλαιοχώρα*) — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на пет километри југоисточно од градот Гида, на помалку од два километри северно од реката Бистрица, на надморска височина од 10 метри.

Сместено е во областа Урумлак.

## Историја

Палихор уште од постаро време било населено со грчко население.

По Првата светска војна, во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Палихор била мешана населба со 16 бегалски семејства со вкупно 51 жител.

## Стопанство

Населението се занимава со земјоделство, а основни производи се памукот и шеќерната репка.

## Население

Во пописот од 1913 година, селото било запишано со 103 жители, а во 1920 година со 173 жители, од кои 16 бегалски семејства со 51 жител, сместени тука од грчките власти непосредно по Балканските војни. Селото во 1928 година било попишано со 181, а во 1940 година со 188 жители. Според последните пописи, бројот на жителите се движел вака: во 1951 година 254, во 1961 година 243, во 1971 година 289, во 1981 година 274, а во 1991 година 282.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 463 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 393 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Корифи, во кој покрај Палихор влегува и селото Корифи.

## Наводи

Категорија:Гида
Пишона

**Пишона** (, *Писона*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Седес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало непосредно до Царево Село, во северозападниот дел на Халкидичкиот Полуостров, на надморска височина од 60 м.

## Историја
Од некогашното село се останати само средновековна кула и амам, остатоци на постарото селиште Пинсон (Πινσών) или Пинасонос (Πινασώνος), за кое се зачувани голем број регистри на жители од XIV век. Ова село некогаш било метох на светогорскиот манастир Велика Лавра.

Во XIX век Пишона било село во Солунската Каза на Солунскиот Санџак. 

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото имало 84 жители, сите Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Пишона* (Pichona) имало 120 Грци.

По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година броело 25 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 40, а во 1928 г. се намалиле на само 15 лица. Во подоцнежните пописи не се спомнува повеќе како одделена населба, бидејќи се смета дека е споена со Царево Село.

## Наводи

Категорија:Историски села во Седес
Плати

**Плати** () — мал град и поранешна општина во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Градот се наоѓа на 32 километри североисточно од градот Бер, 42 километри западно од градот Солун, а осум километри источно од градот Гида, на надморска височина од 10 метри. Вкупната површина на атарот изнесува 20 квадратни километри.

Сместен е во областа Урумлак. Градот има одлична местоположба и претставува железнички сообраќаен јазол, бидејќи тука железничката пруга која доаѓа од Солун се дели за Атина и за Бер - Лерин - Битола. Од 2007 година, железничката станица е опслужувана и со приградската железница на Солун.

## Историја

Плати во минатото претставувало мала чифлигарска населба, која имала мешано население од Грци и Роми. Бил создаден во 1925 година од бегалци кои дошле од Кападокија, од месноста Фараса и околните села.

По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Плати претставувало чисто бегалско село со 175 бегалски семејства со вкупно 560 жители.

До 2011 година, Плати претставувало административно седиште на самостојната истоимена општина во округот Иматија.

## Стопанство

Населението на Плати се занимава со земјоделство, произведува големи количества памук, шеќерна репка, пченица и други земјоделски производи.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Плати* живееле 210 Грци христијани и 48 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Плати* (Plati) живееле 100 Грци.

Со пописот од 1913 година, селото било забележано само со 38, а во 1920 година со 61 жител (веројатно вработени во железницата со нивните семејства). По 1923 година, грчките власти населиле 175 бегалски семејства, чии жители, заедно со помалубројните месни жители, во 1928 година биле вкупно 744 (од нив 640 бегалци). По извршените мелиорации, исушувањето на Ениџевардардското Блато и регулацијата на коритата на реките Вардар и Колудеј, поради ослободувањето на нови површини плодна земја, во Плати се доселиле и други семејства, така што во 1940 година веќе имало 2.094 жители, во 1951 година 2.154, во 1961 година 1.897, во 1971 година 1.930, во 1981 година 2.088, а во 1991 година 2.498 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 2.299 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 2.083 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Плати, во кој е единствено село.

## Општествени установи

* Полициска станица
* Пошта
* Железничка станица „Плати“

## Наводи

Категорија:Гида
Сарамурово

**Сарамурово** (или **Саламурово**, **Сари Омер**; ) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Порано било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, на левиот брег на реката Вардар меѓу селата Бугариево и Ингилизово. Лежело на патот од Шамли до Бугариево.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Сарамурово било чифлик во Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Сарамурово (Saramourovo) било село со 25 домаќинства сочинети од 120 Македонци.

Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 120 Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Сарамирово* (Saramirovo) имало 128 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија.

Според пописот од 1905 г. во селото имало 85 Македонци, сите под егзархијата.

Во 1910 г. *Сари Умер* (Σαρί Ουμέρ) е заведено како село со 85 жители со сопствена национална свест и негрчка верска припадност.

Според Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“), пред Балканските војни Сарамурово се состоело од 20 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Сарамурово е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. населението броело 84 лица кои во 1920 г. се свеле на само 20. во 1920-тите населението се иселило во Бугарија, а на негово место се доведени Грци од Понд и Источна Тракија. Така, во 1928 г. селото е заведено како чисто дојденско, со 5 семејства сочинети од 16 лица. Според други извори, таа година Сарамурово имало 28 жители.

Малку подоцна населенито го напуштило селото поради отсуството на услови за нормален живот.

## Личности
* Атанас Милушев Николов - Живко (20 мај 1908 - 1944) — иселеник во Пловдив со семејството за време на Првата светска војна, работи като арматурист, член на БКП от 1935 г., организира стачки на строителните работници, през зимата на 1943 - 1944 г. е партизанин в диверсионната чета, действаща в района на Свети Спас, през април 1944 г. се присъединява към бригадата „Георги Димитров“, убит
* Яким Божинов Запрянов (1882 - ?), български просветен деец и дарител

## Наводи

Категорија:Историски села во Илиџиево
Сухо

**Сухо** (, *Сохос*; до 1940 г. *Σωχός, Сохос*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.979 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 25 километри североисточно од градот Лагадина и на 45 килиметри северно од Солун, на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 630 метри. Најстара црква во селото е „Св. Ѓорѓи“, изградена во 1750 г.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 550 семејства и 409 жители муслимани и 1766 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 3600 жители од кои 2600 Македонци и 1000 Турци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото жиееале 96 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 4704 македонски патријаршисти .

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 3570 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 3408 жители.  Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото.

## Демографија

Во 1928 година селото броело 3694 жители., додека во 1940 година броело 4082 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 3861 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 3947 жители, во 1971 година имало 3459 жители, во 1981 година имало 2925 жители, додека во 1991 година имало 3423 жители. Денеска, населението на селото е 2920 жители според пописот од 2001 година. Во 2011 г. населението броело 3094 жители.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Илија“
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1750 г., прогласена за споменик на културата

;Манастири
* Манастир „Пресвета Богородица Богопокриена“
* Манастир „Св. Преображение“

## Наводи

Категорија:Лагадина
Топци

**Топци** — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Трикала (Солунско)

**Трикала** () — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на пет километри јужно од градот Плати и девет километри северозападно од Солунскиот Залив, на надморска височина од 10 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 26 квадратни километри.

Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида, помеѓу коритата на реките Бистрица и Колудеј.

## Историја

Иако, К’нчов и Бранков го споменуваат како села со Македонци, веројатно се работи за погрчено македонско население, како и во сите околни села.

По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалски, од кои многу од селото Голем Манастир, Јамболско, Бугарија. Во 1928 година, Трикала било мешана населба со 110 бегалски семејства со вкупно 448 жители..

Со указ од 4 мај 1946 година, Трикала била одвоена од општината Корифи и станала самостојна општина. Со указ од 31 декември 1948 година, општината влегла во округот Солун од Иматија, но со указ од 5 октомври 1949 година, селото повторно е вратено на Иматија. Од 1997 до 2011 година, Трикала била дел од поранешната општина Плати.

## Стопанство

Обработливата почва е многу плодна и дава високи приноси, поради што главното занимање на населението е земјоделството. Основни производи се шеќерната репка, памукот, пченицата и друго. Исто така, прилично е развиено и сточарството, особено краварството.

## Население

Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) не го става Трикала во областа Урумлак, туку во Вардарија и го претставува како македонско - според него во 1900 година во Трикала живееле 215 Македонци христијани, поради што најверојатно е смешано со Трите Ана. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Трикала* (Trikala) живееле 180 Македонци.

Во 1913 година, селото било забележано со 162, а во 1920 година со 190 жители. По 1923 година тука биле населени 110 бегалски семејства со вкупно 448 жители, дојдени во Грција пред 1922 година. На тој начин, оваа веќе мешана населба во 1928 година имала 562 жители, во 1940 година 928, во 1951 година 1.204, во 1961 година 1.441, во 1971 година 1.462, во 1981 година 1.643, а во 1991 година 1.725 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.710 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.415 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Трикала, во кој е единствено село.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Гида
Турханли

**Турханли** или **Троханли** (, *Лакија*; до 1927 г. *Τροχανλή*, *Троханли*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Седес на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 398 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е сместено во северозападниот дел на Халкдичкиот Полуостров, околу 35 км југоисточно од градот Солун, во непосредна близина на патот Солун-Ерисово (ЕО16), во јужното подножје на планината Хортач, на надморска височина од 100 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Турханли било турско село во Солунската Каза на Солунскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Турханли имало 85 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Турханли е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 59 жители, кои во 1920 г. се накачиле на 101 лице.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 29 бегалски семејстви (вкупно 98 бегалци) од селото Дереќој во Мала Азија, така што селото станало бегалска населба. 

Во 1927 година, името на селото било променето во *Лакија* (Λακκιά).

## Стопанство
Селото е полупланинско и прилично бедно. Населението произведува тутун, жито и други земјоделски производи.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Царево Село со седиште во истоимената населба, која припаѓа на поголемата општина Седес, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Царево Село, во кој влегува и истоименото село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Димитриј“ — главна селска црква
**Параклиси**
* „Св. Петка“ — параклис во близина на селото
* „Св. Константин и Елена“ — параклис во близина на селото

## Наводи

Категорија:Седес
Чаликово

**Чаликово** (се среќаваат и **Чал’ково** и **Чалково**; , *Цаликово*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија. Населението се состоело исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало во областа Вардарија, на 3 км југоисточно од градот Кулакија, на територијата на Националниот парк Делта на Вардар.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Чаликово било мал чифлик. Тодор Симовски ги дава алтернативните имиња *Чали Чифлик* и *Чалкатик*. Во 1880 г. се наоѓало меѓу двата ракава на Вардар (Голем и Мал Вардар).

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека Чаликово е село с 26 домаќинства и 115 жители Македонци. Според Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) в 1900 година в Чалъково живеят 200 Македонци християни. Цялото село е под върховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) в 1905 година во *Чаликово* (Tsalikovo) имало 128 жители Македонци под патријаршијата и работело грчко училиште.

Во 1905 г. според грчки податоци Чаликово имало 68 жители, „славофони патријаршисти“.

Селото страдало од поплавувањето на Вардар. Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека *Чалаково* било растурено во поплава од 1897 г. кога имало 30 куќи. Во 1906&nbsp;г. селото повторно било целосно уништено во голема поплава на Вардар. Во јуни истата година Димитриос Сарос, кој наминал во регионот, вели дека селото е збришано од речните води, и останале само црквата и малото училиште.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во состав на Грција. Селото не е обновено, но отпишано е дури во 1927 г.

Единствена преостаната градба од селото е црквата „Св. Димитриј“ — трикорабна базилика од 1858 г. Во 1983 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.

## Наводи

Категорија:Историски села во Делта
Чинар Фурнус

**Чинар Фурнус** или **Чинар Фурнос** (, *Платанос*; до 1954 година: *Τσινάφορο*, *Цинафоро*, книжевно: *Τσινάφορον*, *Цинафорон*) — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на девет километри јужно од градот Плати и три километри источно од селото Голем Алабор, на надморска височина од 7 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 13 квадратни километри.

Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида, на само осум километри оддалечено од морето.

## Историја

По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалски. Во 1928 година, Чинар Фурнус било мешана населба со 25 бегалски семејства со вкупно 97 жители.

## Стопанство

Обработливата почва е многу плодна и дава високи приноси, поради што главното занимање на населението е земјоделството. Населението произведува големи количества памук, грав, пченица, овошје и други земјоделски производи.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Чинар Фурнус живееле 300 Грци христијани и 45 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Чинар Фурнос* (Tchinar-Fournos) живееле 300 Грци.

Со пописот од 1913 година, селото било забележано со 200, а во 1920 година со 475 жители. По 1923 година, грчките власти тука населиле 25 бегалски семејства со вкупно 97 жители. Во 1928 година селото имао 543, во 1940 година 678, во 1951 година 730, во 1961 година 823, во 1971 година 855, во 1981 година 910, а во 1991 година 1.098 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 806 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 630 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Чинар Фурнус, во кој е единствено село.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Гида
Биџова Маала

**Биџова Маала** (, *Пипериес* или *Πιπεριά*, *Пиперија*; до 1926&nbsp;г. *Μπίτζιο Μαχαλά*, *Биѕјо Махала*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 447 жители (2021). Сè до 1920-тите било населено со Турци-Јуруци.

## Географија
Биџова Маала е сместена во средишниот дел на котлината Меглен (Моглена), 3&nbsp;км западно од С’ботско.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Ова е релативно нова населба, подигната од турски сточари од народноста Јуруци. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Биџо Махалеси* (Bidjo Mahalessi) било село во Воденската каза со 30 куќи на 108 жители муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Биџо Махале* живееле 700 Турци.

### Во Грција
мини|десно|исправено|Чудотворната икона на Богородица од XII век, донесена од дојденците од Генџе кај Паномо (Бандрма).
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 1.201 жител (или 946), кои во 1920 г. спаднале на 797. Во 1920-тите населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Пропонтида, главно од селата Гоња (Гонија), Армутли, Генџе, Скамнија, Триглија (Зејтинбаг), Ајвали (Ајвалак), Бурса, Смирна (Измир), Катрли, Сафрамполи, Адампазар (Адапазар), Артаки (Ердек), Панормо (Бандрма), Амасија, Вајвури, Вајзири, Кесарија (Кајсери), Ванири, Караитини, Ортаќој, Пуеси, Сариќој, Севастија (Сивас) и Трапезунд (Трабзон). Во истиот период се населиле и 12 македонски семејства од Пожарско. Доселениците изградиле црква во периодот од 1953 до 1965 г. во која чуваат чудотворна икона на Богородица од XII век, досена од Панормо.

Во 1926 г. селото е преименувано во Пипериес. Според пописот од 1928 г. селото имало 579 лица од дојденски семејства 134, и ги испушта  македонските. Меѓутоа, според Тодор Симовски во 1928 г. Биџова Маала имала 427 жители, од кои 389 дојденци и 38 Македонци. Во 1940 г. селото имало 631 жител, од кои 90 биле Македонци.

Селото настрадало во Втората светска и Граѓанската војна. Неколку семејства и поединци од Македонците пребегале во Р Македонија, а извесен број доселенички семејства се засолниле на други побезбедни места. Така, во 1951 г. бројот на жители се намалил на 390, а подоцна почнал да се опорава.

Во 1991 г. е забележано дека во Биџова Маала имала 542 жители, од кои 14 македонски семејства, 22 доселенички од Понд, а останатите од Мала Азија. Оние од Понд зборувале грчки, додека останатите дојденци од Мала Азија зборувале турски како мајчин, иако веќе биле во силна јазична асимилација.

Според истражување од 1993 г. селото мешано „словенојазично-дојденско“, во кое македонскиот и понтскиот грчки се зачувани на средно ниво, а турскиот на ниско.

## Население

## Стопанство
Главни производи на селото се индустриската пиперка, свилена буба, житото и друго. Мошне развиени се овоштарството и лозарството, а делумно и сточарството.

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Горно Турманли

**Горно Турманли** (, *Ано Родонија*; до 1926&nbsp;г. *Τουρμανλή*, *Турманли*) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, денес населба на селото Биџова Маала во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè со 1920-тите било населено со Турци, а денес е населено со грчки дојденци и едно македонско семејство.

## Географија
Горно Турманли е сместено во средиштето на котлината Меглен, 4&nbsp;км југозападно од С’ботско. Денес е дел од  селото Биџова Маала, а во минатото било дел од селото **Турманли** во кое било маало заедно со Долно Турманли.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото е релативно ново, подигнато од Турци сточари од народноста Јуруци. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена в Цариград се вели дека во 1873 г *Турман* (Tourman) било село во Воденската каза со 27 куќи на 96 жители муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Торомин Махале* живееле 225 Турци. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни Турманли (Горно и Долно) имало 35 турски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото Турманли (сочинето од двете маала) е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. броело 338 жители, кои во 1920 г. спаднале на 282. Во 1920-тите населението на Турманли е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од таа земја. Во 1926 г. е преименувано во Ано Родонија.

Според пописот од 1928 г. селото Турманли било наполно дојденско, со 261 грчки дојденец од вкупно 65 семејства. Во таа пописна година Горно Турманли почнало да се брои како одделно населено место, со 103 жители, кои во 1940 г. стамнале 127. Во 1951 г. населението двојно се намалило, и сега имало 63 жители. Селото покажува периоди на наизменичен раст и опаѓање сè до 1991 г. кога имало 85 жители. Во текот на следното десетлетие веќе престанало да се смета за одделно место и почнало да се вбројува кон Биџова Маала како нејзина населба.

## Население

## Стопанство
Земјиштето целосно се наводнува и затоа дава високи приноси. Главни производи се житото, гравот, овошјето, грозјето и др.

## Поврзано
* Долно Турманли
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен