open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Црква „Св. Недела“ - Солун

**Света Недела** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа во источниот дел на градот, на раскрсницата на „Амфотери“ и „Агија Киријаки“, на границата со општината Капуџилар-Хортач. Изградена е во 1959 г. Во 1965 г. станала парохиски храм. Во 1976 г. започнала целосна реконструкција на храмот со издолжување на запад и изградба на дополнителни кораби на север и југ. Отворена е на 11 октомври 1981 г. од митрополитот Пантелејмон Солунски. Следната година и нартексот го добил сегашниот облик. До црквата има и културен центар, црковен музеј и други помошни градби.

Градбата претставува трикорабна базилика. Црквата има нов резбан иконостас на местото на стариот мермерен, дело на копаничарот Евгениос Аманатидис, а иконите се дело на Теодорос Вогданос. Старите иконостасни икони ги изработил светогорскиот зограф од Кареја, Серафим Офталмопулос во 1964 г. и денес стојат во музејот. Во храмот од 2004 г. се чуваат дел од моштите на Света Недела.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Недела
Недела, Солун
Категорија:Појавено во 1959 година
Црква „Св. Марина“ - Солун

**Света Марина** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа во населбата Горна Тумба, на истоимениот плоштад „Света Марина“. Градбата претставува трикорабна базилика со купола. Првиот храм, посветен на Света Марина, е изграден од малоазиските Грци доселени во 1922 г. и отворен е на 5 јуни 1927 г. од митрополитот Генадиј Солунски. Со порастот на наелението, црквата станала премала и решено е да се подигне нов храм. Камен-темелникот на новата црква е поставен на 11 април 1971 г. од митрополитот Леонид Солунски и истата е отворена на 20 септември 1987 г. од Пантелејмон II Солунски.

Внатре има икона Богородица Парамитиска, подарена од светогорскиот манастир Ватопед на 31 март 2006 г., како и мошти на Кузман и Дамјан, черепот на Света Елена Понтска, донесен во храмот од митрополитот Константин Серски. Во подрумот на црквата е параклисот „Св. Елена Синопска“ и има културен центар. Параклис на ова црква е и храмот „Св. Ѓорѓи“ сместен на крај Солунската обиколница.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Марина
Марина, Солун
Категорија:Појавено во 1987 година
Црква „Св. Троица“ - Солун

мини|десно|180п|Павилјон во црковниот двор
**Света Троица** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Сместена е на истоимената улица „Агија Тријада“ во населбата Пирги. Храмот е црква на најголемата парохија во епархијата.

## Историја
Црквата е првиот храм изграден на југ вон ѕидините на Солун. Според црковните архиви, отворен е во 1832 г. и е меѓу првите неовизантиски цркви со купола. Во 1860-тите неговата женска црква се срушила, убивајќи 12 лица. За кратко во 1902 г. црквата престанала да работи. Во 1925 г. веројатно од кандило избувнал пожар, во кој изгореле дел од дрвениот иконостас и вредните икони на него изработени од монаси од светогорскиот скит Кавсокаливија. Во 1966 г. земјотресот на Халкидик му нанел сериозни штети на храмот. Специјалната комисија предупредила дека куполата ќе се сруши, што и се случило.

На 28 октомври 1956 г. е поставен камен-темелникот на новиот храм од митрополитот Пантелејмон I Солунски. Истиот владика ја отворил црквата во 1960 г. На 13 јуни 1970 г. храмот е осветен од викарниот епископ Стефан Талантски.

## Архитектура
Архитектурата на новиот храм е поинаква од онаа на црквата од 1832 г. и претсставува трикорабна базилика со камбанарија. Дело е на инженерот Варвоглу. Живописувањето на храмот е направено од 1970 до 1994 г. Од 1967 г. при храмот е создаден детски хор, духовен центар и спортски клуб „Анагениси“. Во 1972 г. за децата црквата основала детско одморалиште во Гомати на Халкидик за децата од парохијата.

Во храмот се чува вредна икона на Богородица, како и мошти на отците од манастирот „Св. Сава“, подарени од игуменаот на Панахрантоскиот манастир на 29 март 2002 г. Два дена подоцна црквата добила и мошти на подарок од митрополитот Пантелејмон II Солунски. Во 2002 г. во дворот е отворен параклисот „Св. Сава“.

Друг параклис на црквата е и храмот „Св. Соломониja“ на улиците „Кралица Олга“ и „Параскевопулос“, изградена во 1950 г. од архитектот Варис Карајанис со застаклена фасада. Во храмот има мошти на Света Соломонија, подарок од патријархот Атинагора.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Троица
Троица, Солун
Категорија:Појавено во 1960 година
Црква „Св. Атанасиј“ - Солун

**Свети Атанасиј** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа во градскиот центар, на раскрсницата на улиците „Егнатија“ и „Сократис“, југозападно од „Пресв. Богородица Неракотворна“. Изградена е на местото на постар храм, уништен од пожар во 1817 г. Подигната е одново во 1818 г. според натписот над јужниот влез. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, типичн за своето вреем. Западната фасада е украсно изработена со наизменични делкани камења и тулу, додека пак северниот и јужниот ѕид се од кршен камен и дрвени греди.

Внатре, на западниот ѕид и делумно на северниот и јужниот има женска црква како галерија со облик на буквата П. До северниот ѕид има одвоена мала просторија, типична за манастирските храмови. Дрвените тавани се украсени со разни геометриски фигури. Првобитниот насликан иконостас е заменет со нов дрвен, во кој се вградени старите икони од XVI, XVIII и XIX век. През 1890-тите на храмот работел зоградот Митакос Хаѕистаматис од Кулакиската школа. Иконата „Исус Христос Велик Архијереј“ (1846), потпишана „χειρ Ιω(άννη) Α. Ρ.“, е дело на Јоанис Анастасиу од Литохоро.

Можно е на местото на храмот да бил солунскиот метох „Св. Атанасиј“ познат од извори од XIV век. Во 1569 г. црквата со целиот нејзин имот е купена од берскиот епископ Теофан Малакис и подарена на манастирот Влатадон. Во османлиско време епархијата на „Св. Атанасиј“ била една од најголемите и најбогатите во градот, и предмет на спорови помеѓу Солунската митрополија и манастирот Влатадон.


Église Athanase 00401 01.JPG | Внатрешноста на храмот со амвонот
Saints George, Demetrius, Pantaleon, Theodores, Anthony Icon from Saint Athanasius Church in Thessaloniki 14-15 Century.jpg | Икона на светци од храмот, денес во Музејот на византиската култура


## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Атанасиј
Атанасиј, Солун
Категорија:Појавено во 1818 година
Црква „Св. Никола и Св. Димитриј“ - Солун

**Свети Никола и Свети Димитриј** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата се наоѓа во населбата Харилау на улица „Димитриос Мисирлис“ бр. 34.

Црквата e изградена од руски белогардејски бегалци во 1920 г. По Октомвриската револуција од 1917 г. во населбата Харилау се доселиле речиси 2000 Руси. Заедницата решила да изгради храм на местото каде се наоѓал францускиот експедициски корпус за време на Првата светска војна. Не е познат официјалниот датум на поставање на камен-темелникот, ниту на отворањето на црквата. Изградена е од самите бегалци без учество на инженер, и нема специфичен архитектонски стил.

Има две верзии за името на црквата. Едната вели дека храмот наречен по светците-покровители на синовите на рускиот добротвор на заедницата и на црквата, лекарот Павел Ластовцев. Според втората, наречен е по имињата на двата параклиса во руската болница во градот, каде денес се наоѓа Историческискиот архив на Македонија. По затворањето на болницата, руската заедница решила да ги почитува светците, нарекувајќи ја црквата по нив.

За време на германската окупација во Вторатата светска војна, во зграда непосредно до црквата, каде денес се наоѓа современата „Св. Никола“, работела нелегална радиостаница која предавала програма на Сојузничките сили.

Во 1983 г. црквата е префрлена под Солунската епархија на Вселенската патријаршија, а во 1988 г. станала парохиски храм. Во 2000 г. границите на парохијата се проширени. Во храмот има параклис „Св. Серафим Саровски“. Иконостасот е подарен во 1957 г. од рускиот светогорски манастир „Св. Пантелејмон“ заедно со икона на Свети Серафим Саровски.

Во црквата се чуваат дел од моштите на Свети Димитрија и Свети Никола, подарок од парохијата „Св. Панагиј Басијас“ на Крф, како и мошти од Свети Харалампиј.

На трошок на парохијата е изградена црквата „Сите Солунски Светители“, сместена во комплексот на Вишата духовна академија во Солун.

Во 2005 г. веднаш јужно од храмот е поставен камен-темелникот на нова црква „Св. Николаа и Св. Димитриј“ по проект на Константинос Каравасилас.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Никола Димитриј
Никола Димитриј, Солун
Категорија:Појавено во 1920 година
Пролет во Фијалта

„***Пролет во Фијалта***“ (руски: „*Весна в Фиальте*“)― расказ од 1936 година на Владимир Набоков, за време на неговиот егзил во Берлин. Преводот на англиски јазик бил направен Набоков и Петер Перцов. *Пролет во Фијалта* е вклучен во Девет приказни и Набоковите десет.

## Синопсис
Виктор, раскажувачот, бесмислено се среќава со Нина која е исто така во егзил, во Фијалта, измислен средоземен град. И двајцата се во брак и се запознале и флертувале во неколку наврати во текот на годините од нивниот прв бакнеж во Русија, „на маргините на [неговиот] живот(от)“.

Нина е привлечна, навидум настрана и ефемерна. Од друга страна, на Виктор, иако сè уште чувствува длабока наклонетост кон неа, му недостига убедувањето за вистинска љубов. Тој останал верен во сопствениот брак, додека таа имала повеќе афери кои биле игнорирани од нејзиниот сопруг, Фердинанд, надвор од неговото користење за деловни врски.

Приказната се движи помеѓу минатото и сегашноста, додека Виктор се присетува на минатите средби. Тој, исто така, изразува омаловажувачки и можеби љубоморни ставови за Фердинанд, со кого номинално се пријатели, но тајно гледа како на „арогантен“ француско-унгарски писател и „ткајач на зборови“.

На крајот од нивниот состанок, Виктор одбива да им се придружи на Нина и нејзиниот сопруг на возење со автомобил. Последните негови зборови кон неа се сугестија дека можеби ја сака, а веднаш потоа вели дека „само се шегува“. Подоцна, дознава дека учествувале во сообраќајна несреќа во која Фердинанд, „неранливиот никаквец“, избегал со полесни повреди, но во која Нина загинува.

## Коментари
Приказната вклучува многу од темите и техниките на Набоков кои се присутни во подоцнежните романи: пресоздавање настани по меморија, прашањето за реалноста, односот со жените, чувството на загуба, потсетувањето на Русија, односот со двојникот, несигурниот наратор и наративен тек кој е нехронолошки.

Се тврди дека и нараторот и сопругот на Нина, Фердинанд, имаат сличност со Набоков. Додека заговорот била измислен, тоа можеби била „тангенцијален рекорд“ на првата вонбрачна врска на Набоков. Обидите на Набоков да го објави ракописот на англиски јазик кога во Соединетите Држави наишол на првични разочарувања.

## Критички прием
Расказот бил рангиран од *Publishers Weekly* како втор најголем расказ на Набоков, по „“.

## Наводи


## Надворешни врски

* ''Пролет во Фијалта'' (текст) 
* Интервјуто на Набоков со Плејбој од 1964 година
* Водич за проучување на Shmoop 

Категорија:Нелинеарна наративна книжевност
Категорија:Фикција со несигурни наратори
Категорија:Раскази од 1936 година
Категорија:Раскази од Владимир Набоков
Музика (расказ)

„***Музика***“ ― расказ на Русинот Владимир Набоков од Соединетите Држави, првично објавен на руски во 1932 година.

## Приказна
Приказната користи раскажување во трето лице и ја раскажува приказната за Виктор, самосвесен човек за кого „музиката што не ја знаел... може да се спореди со шармот на разговор на чуден јазик“. Кога Виктор пристигнува на забава, ги затекнува другите гости како со различен степен на ангажираност слушаат човек по име Волф како свири на пијано. Бидејќи Виктор не ја знае песната што се пушта, тој губи интерес. На забавата ѝ фаќа поглед на поранешната сопруга, но не може да ја погледне. Тој жали поради фактот што сега мора да ја „почне одново“ долгата задача да ја заборави (во сеќавање наназад, се открива дека таа го оставила за друг, кој може да е или не на забавата). Во текот на целата приказна, Виктор ја гледа музиката како структура што го доведува во непријатна ситуација со неговата поранешна сопруга; му се чинела како „тесна зандана“ додека не завршила, со што и даде можност на поранешната сопруга да замине, што таа и го прави. Виктор тогаш сфаќа дека музиката не била зандана, туку всушност „неверојатно блаженство, волшебна стаклена купола што го прегрнала и затворила него и неа“, и која му овозможила „да го дише истиот воздух како таа“. Откако таа ќе замине, друг од посетителите на забавата му коментира на Виктор дека изгледал имун на музиката и дека не мисли дека такво нешто е возможно. Неговата безумност се открива кога Виктор го прашува што е свирено и тој не може да каже дали е тоа Кројцеровата соната на Бетовен или прилично лесното дело на Текла Бадарзевска-Барановска, Моминска молитва.

## Коментари
Приказната содржи неколку примери за фасцинацијата на Набоков со одбињавата во огледало и двојниците, иако тие немаат никаква тематска важност. Тој ни го дава одразот на Виктор во огледало кој ја исправа одбиената вратоврска, како и рацете на Волф одбиени „во лакираните длабочини на отворениот капак на типките... вклучени во сенишната, сложена, дури и донекаде кловнистичка мимикрија“.

## Наводи

Категорија:Раскази од Владимир Набоков
Категорија:Раскази од 1932 година
Патник (расказ)

***Патник*** ― расказ на рускиот автор Владимир Набоков од Соединетите Држави, првично објавен на руски во 1927 година.

## Приказна
Еден писател и еден критичар разговараат во воз. Приказната користи раскажување во трето лице и започнува со писателот кој го објаснува своето гледиште дека Животот создава многу подобри ситуации отколку што некогаш би можел писателот, и дека задачата на писателот е да плагијат од вистинско искуство, сето тоа додека ги чисти изнемоштените рабови на „Животот неуреден гениј“, како што прави продуцент на роман кога снима филм. Писателот потоа раскажува вистинска приказна за патник што го слушнал како липа во воз. Откако полицијата објавила дека се сомнева дека во возот се наоѓа убиец кој ги убил сопругата и нејзиниот љубовник, ги проверила пасошите и открила дека патникот кој плаче не е убиецот.

Писателот и критичарот потоа разговараат дали ова е добар пресврт. Писателот бара од критичарот да биде искрен и да признае дека очекувал расплаканиот патник да испадне дека е убиецот. Критичарот му кажува на писателот дека задачата на уметникот е да направи приказна од ова навидум случајно искуство, давајќи објаснување за плачот. Критичарот, откако го предупреди писателот да не претерува со својот метод на обид да „произведе впечаток на очекување со најприродното разрешување“, го потсетува дека „На Зборот му е дадено возвишеното право да ја зголеми шансата и да направи од трансценденталното нешто. тоа не е случајно“. По ова, тој предлага свое објаснување, покажувајќи ја својата целосна уметничка и замислувачка неспособност: губењето на паричникот на патникот. На крајот доаѓа келнерка да им полие уште пијачки (наведувајќи дека ова е само пијан разговор меѓу патниците).

## Наводи

Категорија:Раскази од 1927 година
Категорија:Раскази од Владимир Набоков
Црква „Св. Константин и Елена“ - Солун

**Свети Константин и Елена** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа во населбата Хиподром на истоимениот плоштад. Отворена е на 23 септември 1984 г. од митрополитот Пантелејмон II Солунски. Градбата претставува крстокуполен храм.

На местото на црквата имало два претходни храма. Од ракопис во светогорскиот манастир Дионисијат е јасно дека во XVI век тука имало црква; Свети Кирил е маченички убиен пред храмот на Свети Константин во 1566 г. Веројатно е дека црквата работела од крајот на XV век. Храмот е споменат од отецот Жан-Батист Сусје кој живеел во Солун во 1726 – 1733 г. Црквата тогаш се нарекувала само „Св. Константин“ и била парохиски храм. Важен извор е Заедничката кондика на грчката солунска општина во архивите на Солунската митрополија, каде се заведени храмовите и нивниот имот. Таму пишува дека црквата е обновена во 1818 и во 1908 г., и дека храмот отсекогаш бил парохиски. Црквата, обновена во 1818 г. со општински средства, е вториот по ред храм и била типична базилика со карактеристичка камбанарија. Храмот има два параклиса.

Црквата е срушена во 1972 г., а во август 1974 г. во околината се направени ископувања кои дале многу важни откритија. Во подземјето на храмот се откриени ранохристијански гробови, како и една глинена урна со остатоци од пепел и коски. Се смета дека тоа се моштите на новомаченикот Кирил Солунски, изгорен на клада до црквата на 6 јули 1566 г. Потоа започнала изградбата на денешниот храм, која траела 10 години.

Внатре се чуваат вредни икони, вклучувајќи ја чудотворната икона на Свети Стилијан. Грците кои се населиле во Солун од Мала Азија ја донеле иконата Богородица Надеж за сите.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Константин и Елена
Константин и Елена, Солун
Категорија:Појавено во 1984 година
Црква „Св. Бессребреници“ - Солун

**Свети Бессребреници** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е сместен во североисточниот акропол на Солун, вон градските ѕидини и под Еди-куле. Во византиско време на ова подрачје имало манастир посветен на Светите Бессребреници Кузман и Дамјан. Во османлиско време овде било муслиманско маало и во дотогашниот манастир имало мала џамија наречена Попара Бара. Во 1920-тите муслиманите се иселени во Турција и на нивно место се доведени турски Грци; џамијата е претворена во црква наречена „Св. Бессребреници“. По Втората светскка војна црквата станала премала за потребите и изградена е нова, отворена 6 септември 1959 г. од епископот Стефан Талантски по наредба на митрополитот Пантелејмон Солунски.

Сегашната градба е трикорабна засводена базилика со женска црква. Има и два параклиса — „Св. Бессребреници Кир, Јован и Пантелејмон“ и „Свети Никола, Св. Григориј Богослов и Св. Лука Симферополски“. Бил дел од парохијата на црквата „Свети Василиј“ во парк со кедрови дрва, како и „Св. Елевтериј“ во Еди-куле. Во храмот се чуваат чудотворни икони на Богородица Домостроителка и Богородица Скоропослушница.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Бессребреници
Бессребреници, Солун
Категорија:Појавено во 1959 година
Црква „Св. Василиј“ - Солун

**Свети Василиј** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа во населбата Нова Швајцарија (Неја Елветија). Камен-темелникот е поставен на 16 ноември 2008 г., а црквата е отворена на 8 мај 2011 г. од митрополитот Антим Солунски. Парохијата е основана со претседателски указ на 23 февруари 2012 г.

Црквата е помала од останатите нови парохиски цркви на Солунската епархија бидејќи не била во урбанистичкиот план и властане дозволувала изградба на поголем храм. Парцелата била во сопственост на храмот „Св. Илија“, која ѝ ја подарила на митрополијата. Со изградбата раководел Лазарос Бљамбас. Во заедниот дел на дворот е параклисот „Пресв. Богородица Вратарница“, кој првично бил отпочнат како главен храм, но запрен од судот поради немање дозвола.

Иконостасните икони се дело на монахињите од манастирот „Успение на пресв. Богородица“ во Арсакли. Во храмот има голема икона на Богородица Вратарница, како и мошти од Свети Василиј.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Василиј
Василиј, Солун
Категорија:Појавено во 2011 година
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Арсакли

**Свети Ѓорѓи** () — црква во солунското предградие Арсакли, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа во центарот на Арсакли, на улица „Агиос Георгиос“ бр. 6. Парохијата е создадена во 1923 г. за грчките доселеници од Турција. Изградбата започнала на 23 април 1928 г. Храмъо е отворен на 6 октомври 1968 г. од епископот Стефан Талантски.

Неговата парохија има и неколку други цркви — „Св. Дух“ на арсаклиските гробишта, „Вознесение Христово“ на истоимениот рид, „Св. Арсениј Кападокиски“ во црковниот центар и параклисот „Св. Нектариј“ во десниот кораб на храмот.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Арсакли
Ѓорѓи, Арсакли
Ѓорѓи, Арсакли
Категорија:Појавено во 1968 година
Црква „Св. Елевтериј“ - Пирги

**Свети Елевтериј** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Се наоѓа на истоимениот плоштад „Агиос Елевтериос“ во населбата Пирги (Депо).

На местото на денешниот храм во 1916 г. Националниот раскол, Привремената влада за национална одбрана на Елефтериос Венизелос го изградила храмот „Св. Елевтериј“ како одговор на дејствијата на приврзаниците на кралот Константин I по обновата на црквата „Св. Константин и Елена“, сместена на територијата на корпусот на НАТО на улиците „Стратос“ и „3 Септември“. Црквата е осветена во 1929 г. Бидејќи не била доволно за зголеменото население, решено е да се изгради нов храм. Камен-темелникот е поставен во 1948 г. од митрополитот Генадиј Солунски заедно со темелникот на Првото основно училиште во соседството. Старата црква не е срушена, а новата трикорабна базилика е изградена околу неа. Изградбата привршила во 1957 г. и и стариот храм во внатрешноста е отстранет. Отворена е од митрополитот Пантелејмон I Солунски на 27 мај 1962 г.

Во црквата се чуваат мошти на Свети Елевтериј, вредна икона Света Богородица и една света икона на Свети Елевтериј.

Под црквата е параклисот „Св. Христофор“ подигнат во 1950-тите. Во парохијата влегува и параклисот „Св. Василиј“ во дворот на обласната управа на Централна Македонија.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Елевтериј
Елевтериј, Солун
Категорија:Појавено во 1962 година
ESO 593-8

**ESO 593-8**, која е позната едноставно како „Птицата“ (исто така ESO 593-IG 008 или IRAS 19115–212) ― група на заемоделувачки галаксии сместени во соѕвездието Стрелец, оддалечено 650 милиони светлосни години од Земјата. Таа е создадена со спојување на две спирални галаксии и една неправилна џуџеста галаксија. Добиената галаксија има големина слична на Млечниот Пат: околу 100.000 светлосни години. Галаксиите биле забележани со вселенскиот телескоп Хабл и биле објавени во април 2008 година. Европското јужно набљудувалиште исто така го користело Многу големиот телескоп за да ги реши фините поединости за галаксијата со употреба на прилагодлива оптика.

## Наводи

Категорија:Заемоделувачки галаксии
Категорија:Спирални галаксии
Категорија:Стрелец (соѕвездие)
Категорија:Џуџести галаксии
Список на скелетни мускули во човечкото тело

## Глава

### Чело/очен капак

### Екстраокуларни мускули

### Уво

### Нос

### Уста

### Мастикација (џвакање)

### Јазик

#### Надворешни мускули

#### Внатрешни мускули

### Меко непце

### Голтник

### Грклан

## Врат

### Клучни

### Супрахиоидни

### Инфрахиодни

### Врат

#### Преден дел

#### Латерален дел

#### Заден дел

## Труп
### Абдомен

### Грб

### Гради

### Карлица

### Перинеум

## Горен екстремитет

### ‘Рбетен столб

### Ѕидови на градниот кош

### Рамо

### Рака

#### Преден дел

#### Заден дел

### Подлактица

#### Преден дел

##### Површни

##### Длабоки

#### Заден дел

##### Површни

##### Длабоки

### Рака

#### Латерална дланка

##### Палец

#### Медијална дланка

#### Средна

## Долен екстремитет

### Бедрен регион

### Седален регион

### Бут

#### Преден дел

#### Заден дел

#### Медијален дел

### Потколеница

#### Преден дел

#### Заден дел

##### Површни

##### Длабоки

#### Латерален дел

### Стапало

#### Дорзална страна

#### Плантарна (табанска) страна

##### Прв слој

##### Втор слој

##### Трет слој

##### Четврт слој

## Преглед на инервација
UGC 5497

**UGC 5497** ― џуџеста галаксија, која се наоѓа на околу 12 милиони светлосни години од нас во соѕвездието Голема Мечка. Таа е членка на групата М81.

## Поврзано

* Списоци на галаксии

## Наводи

Категорија:Голема Мечка (соѕвездие)
Категорија:UGC-објекти
Категорија:M81 (галаксиска група)
Категорија:Џуџести галаксии
Сивиот ут (филм)

**„Сивиот ут“** (англиски: *Grey Owl*) – филм на режисерот Ричард Атенборо (Richard Attenborough) од 1999 година, снимен по сценариото (засновано врз биографски податоци) на Вилијам Николсон (William Nicholson). Главните улоги ги играат: Пирс Броснан (Pierce Brosnan) и Ани Галипо (Annie Galipeau). Филмот е визуелно впечатлив, зашто е снимен на автентични локации во северна Канада. Исто така, тој се истакнува и со одличната камера и костимографија, како и со оригиналната музика на Џорџ Фентон (George Fenton).

## Синопсис
Арчи, наречен Сивиот ут, е Индијанец со бела кожа и со сини очи. Тој тврди дека татко му бил Шкот, а мајка му припадничка на племето Апачи и дека израснал во едно индијанско племе во Канада. Тој живее во шумата како трапер, но има дарба за пишување, па користејќи го името Сивиот ут пишува статии за весниците во кои се залага за зачувување на шумите од уништувањето и од „човечката контрола“. Иако живее на почетокот на 20 век, тој веќе воочува дека градовите се полни со бучава и смрдеа, далеку од животот со природата. Во шумата му се придружува една девојка, родена во племето Мохавк, но израсната в град и навикната на животот на белците. Иако не му е по волја, Сивиот ут ја прифаќа, ама наскоро се вљубува во неа и под нејзино влијание престанува да лови дабари. По некое време, тој објавува книга, станува познат и држи впечатливи и влијателни говори на јавни собири. Сепак, по бројните настапи по градовите, Сивиот ут се враќа во дивината, но заболува од воспаление на белите дробови и ненадејно умира во април, 1939 година.

## Наводи
Категорија: Британски филмови
Категорија: Канадски филмови
Категорија: Филмови од 1999 година
Категорија: Филмови на англиски јазик
Категорија: Вестерни
Категорија: Биографски филмови
Категорија:Филмови за Индијанци
Категорија: Филмови чие дејствие се одвива во Канада
Категорија:Филмови на Ричард Атенборо
Категорија:Филмови со Пирс Броснан
Категорија:Филмови со Ани Галипо
Туше Влахов

мини|Портрет на Туше Влахов
**Петар Христов Влахов**, попознат како **Туше Влахов** ( – ) — бугарски историчар, публицист и професор на Софискиот универзитет, член на Бугарската комунистичка партија, дописен член на Бугарската академија на науките, специјалист за најновата бугарска историја и историјата на бугарското националноослободително движење во Македонија и Одринско.

## Животопис
Туше Влахов е роден на 3 јуни 1899 година во градот Кукуш, тогаш во Отоманската Империја. Неговиот татко Христо Влахов и неговиот чичко Димитар Влахов биле револуционери, дејци на ВМОРО. Во 1913 година неговото семејство се преселило во Софија. Туше Влахов дипломирал историја на Софискиот универзитет во 1926 година, а меѓу 1929 и 1932 година специјализирал во Берлин и Париз со стипендија „Марин Дринов“.

Во 1934 година Влахов станал член на Бугарската комунистичка партија, поради што бил репресиран. Работел како гимназиски професор во Карлово, Сливен, Копривштица и Софија до 1944 година. По државниот удар од 9 септември 1944 година го потпишал во Софија „Апелот до Македонците во Бугарија“. Работел како главен инспектор по историја во Министерството за образование, од 1949 година бил предавач, од 1951 година вонреден професор, а од 1954 година професор по нова општа историја на Софискиот универзитет. Од 1961 до 1968 година бил раководител на отсекот за нова и понова општа историја. Од 1967 година бил дописен член на Бугарската академија на науките. Во 1969 година го објавил второто, проширено издание на неговата книга „Кукуш и неговото минато“.

Туше Влахов починал на 13 јуни 1981 година во Софија. Носител е орденот „Георги Димитров“ (1969, 1974).

## Библиографија

* *Дени Дидро* (1939)
* *Турско-българските отношения през 1913 – 1915* (1955)
* *Родният град на Христо Смирненски* (1956)
* 
* *Отношенията между България и централните сили по време на войните 1912 – 1918* (1957)
* *България и Младотурската революция* (1966)
* *Криза в българо-турските отношения 1895 – 1908* (1977)

Категорија:Македонски историчари
Категорија:Македонски преселници во Софија
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Солун

**Пресвета Богородица Скоропослушница** или **Рождество на Пресвета Богородица**, наречена и **Панагуда** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа на аголот на улиците „Егнатија“ и „Герман Патраски“. Изградена е во 1818 г. на местото на постар грам со истото име, уништен од пожар во 1817 г. Можно е на местото да имало и византиска црква, судејќи по реликвиите од византискиот период што се чуваат во храмот. Можно е да се работи за „царскиот“ манастир споменат во XII, XIII и XIV век.

Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква, типична за своето време. Според изворите, храмот е изграден поголем од пропишаното во дозволата од османлискат авласт. На храмот работеле зографи од Кулакиската школа; во 1820 г. на неа работел Маргарит Ламбу, а во 1890-тите години на XIX век и Митакос Хаѕистаматис.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Богородица Рождество
Богородица Рождество, Солун
Богородица Рождество, Солун
Категорија:Појавено во 1818 година
Нарезница

[мини|десно|300px|Кружна нарезница [метрички навој|М20 со и без држач.]] 
**Нарезница** или **нарежница** — алатка за рачно и машинско режење на навои со помали пречници.

Кружните нарезници служат за рачно и машинско режење навои со помали пречници, а навојот се изработува со едно поминување. Кружните нарезници може да бидат затворени или отворени. Држачите на нарезници служат за придржување и сместување на нарезниците.

Квадратните нарезници имаат вилици кои можат да се поместуваат, бидејќи се дводелни, па потполно може да се режат и навои со поголеми пречници.

Главите за рачно режење навои имаат примена при режење навои на водоводни цевки.

## Постапка на работа
Пред да почнување со работа, треба да се провери исправноста на режечкиот алат. Потоа:

* нарезницата треба правилно да се стегне во држачот и да се затегне со шрафови;
* предметот на обработка треба да биде претходно обработен, со заобленост на врвот, што овозможува вертикално поставување на нарезницата и правилно режење на навојот;
* телото на шрафот мора да биде стегнато вертикално, цврсто и сигурно, а нарезницата да биде поставена вертикално на телото на завртката;
* држачот на нарезницата треба рамномерно и правилно да се врти, а по половина вртење во насоката на режење, нарезницата малку се враќа во спротивна насока за да се скрши струготината;
* за да се добие чист и мазен профил, се користат средства за подмачкување;
* навојот се контролира со контролен чешел за навој.

## Поврзано
* Врезница
* Навој

## Наводи

Категорија:Опрема
Категорија:Алати
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Црква „Св. Терапонт“ - Солун

**Свети Терапонт** (, *Άη Θεράπη*) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа во населбата Горна Тумба, на улица „Артаки“ бр. 1 и претставува крстокуполен храм. Првата црква е изградена по доаѓањето на грчките доселеници од Турција во 1922 г. и е наречена „Св. Терапонт“ по името на поклоничкиот храм во Бунарбаши, Смирненско. Камен-темелникот на црквата е поставен на 11 јуни 1924 г. Храмот е осветен во 1929 г. и отворен на 1 октомври 1933 г. Мештаните ја нарекуваат „Ај Терапи“. Со брзиот пораст на населението се појавила потреба од поголема црква. Новата црква е започната во 1949 и завршена во 1951 г. Отворена е од епископот Стефан Талантски на 31 октомври 1971 г. Во храмот се чува историската икона на Свети Терапонт, зачувана од турски оџа по иселувањето на Грците од Смирна во 1922 г. и донесена во Егејска Македонија во 1955 г. од свештеникот Јоанис Пицокос заедно со путир. Во црквата се чуваат и мошти на Свети Терапонт и Свети Харалампиј. Освен на овој светец, црквата има делови посветени на Свети Теона Солунски и на Свети Козма Етолски, како и параклис на Свети Јосиф.

Параклис на храмот е и црквичката „Св. Ефросина“ во сиропиталиштето „Александар Велики“ меѓу улиците „Олимпија“, „Григориос Ламбракис“ и „Павсилипос“, изградена во 1971 г.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Терапонт
Терапонт, Солун
Категорија:Појавено во 1951 година
UGC 4879

**UGC 4879**, која е позната и како **VV 124**, ― најизолираната џуџеста галаксија во периферијата на Месната Група. Таа е неправилна галаксија на растојание од 1,38 Mpc. Спектроскопијата со ниска резолуција дала недоследни радијални брзини за различни компоненти на галаксијата, навестувајќи го присуството на ѕвезден диск. Исто така, постојат докази дека оваа галаксија содржи темна материја.

## Изглед
UGC 4879 е галаксија од преоден тип, што значи дека нема прстени (Означено rs). Таа е исто така сфероидна (dSph) галаксија, што значи дека има мала сјајност. Има малку или нема гас или прашина, и малку неодамнешно образување на ѕвезди. Исто така е неправилна, што значи дека нема специфичен облик.

## Галерија

Податотека:A mysterious hermit.jpg|alt=There are about 2.3 million light years between UGC 4879 and its closest neighbour, Leo A.|Има околу 2,3 милиони светлосни години помеѓу UGC 4879 и неговиот најблизок сосед, Лав А.


## Наводи

## Надворешни врски

* C2.staticflickr.com

Категорија:Голема Мечка (соѕвездие)
Категорија:UGC-објекти
Категорија:Месна Група
Категорија:Џуџести галаксии
Животот е убав (филм од 1997)

**„Животот е убав“** (италијански: *La vita è bella*) – филм на режисерот Роберто Бенињи (Roberto Benigni) од 1997 година. Автори на сценариото се Винченцо Черами (Vincenzo Cerami) и Роберто Бењини. Главните улоги ги играат: Роберто Бенињи, Николета Браски (Nicoletta Braschi), Џорџо Кантарини (Giorgio Cantarini), Џустино Дурано (Giustino Durano), Серџо Бини Бустрич (Sergio Bini Bustric), Мариса Паредес (Marisa Paredes) и Хорст Бухолц (Horst Buchholz). Иако филмот го прикажува прогонот на Евреите во нацистичките концентрациони логори, сепак режисерот ја обработува темата на оригинален, комичен начин кој ги комбинира чаплиновскиот лик со ликовите од италијанските неореалистички филмови. Филмот освоил три награди „Оскар“: за најдобар странски филм, за главна машка улога и за музика.

## Синопсис
Во 1930-тите, во Тоскана живее Гвидо (го игра Бенињи), сопственик на мала книжарница. По една случајна средба, тој се вљубува во богатата Дора (ја игра Браски), која е воодушевена од неговата добродушност и духовитост. Поради тоа, таа бега од својата свадба и се мажи за Гвидо со кого добива син, живеејќи сиромашен, но среќен живот. Меѓутоа, по окупацијата на Италија, нацистите ги испраќаат Гвидо и детето во концентрационен логор, а Дора им се придружува, иако таа нема еврејско потекло. Свесен за ужасните услови во логорот, Гвидо решава целата состојба да му ја прикаже на синот како игра во која тој мора да се крие, а за награда ќе добие тенк. Пред доаѓањето на американската војска, нацистите набрзина го напуштаат логорот, но притоа го убиваат Гвидо. Сепак, неговиот син останува жив и американскиет војници го земаат со себе, возејќи го во тенк. Патем, детето ја здогледува мајка си.

## Наводи
Категорија: Италијански филмови
Категорија: Филмови од 1997 година
Категорија: Филмови на италијански јазик
Категорија: Филмови на германски јазик
Категорија: Филмови за Втората светска војна
Категорија: Филмови чие дејствие се одвива во Тоскана
Категорија: Филмски комедии
Категорија: филмови за холокаустот
Категорија:Филмови на Роберто Бенињи
Категорија:Филмови со Роберто Бенињи
Категорија:Филмови со Николета Браски
Категорија:Филмови со Џорџо Кантарини
Категорија:Филмови со Џустино Дурано
Категорија:Филмови со Серџо Бини Бустрич
Категорија:Филмови со Мариса Паредес
Категорија:Филмови со Хорст Бухолц
Филип Деркоски

**Филип Деркоски** (р. ) — македонски пливач. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 2020.

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 2000 година
Категорија:Македонски пливачи
Црква „Св. Павле“ - Свети Павле (2013)

**Свети Павле** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

## Историја
Храмот се наоѓа во населбата Кастра, близу Солунското добротворно друштво. Сместен е на рид јужно над истоименото маало Свети Павле со поглед на градот и Солунскиот Залив. Камен-темелникот е поставен на 8 јуни 1981 г. од митрополитот Пантелејмон II Солунски и отворена од истиот епископ на 2 ноември 1997 г. Изградена е на парцела со површина од 4.400&nbsp;м2, пдоарена од Солунското добротворно друштво во 1980 г. До 1992 г. парохијата била со центар во друг храм, на околу 100&nbsp;м северно од овој. Во 1988 г. општината сакала да го сруши, но тука се вмешал министерот за Македонија и Тракија Стељос, Папатемелис и со тоа е зачуван.

## Архитектура
Градбата претставува крстокуполен храм кој преминува во ротонда, дело на архитектот Димитриос Христидис. Има трика ката поради наклонот на теренот, со вкупна висина од 38&nbsp;м. Подрумот зафаќа 600&nbsp;м2, а катовите зафаќат 1.200&nbsp;м2. Идејата за трите ката е дело на инженерот Сотирис Кувелас. Во зградата има 6 училишни простории, 2 свечени сали и сала за неделно училиште.

Во црквата се чуваат мошти од Апостол Павле, како и вредна икона на Богородица од непознат автор, датирана на 14 февруари 1881 г.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Павле, Свети Павле 2013
Павле, Свети Павле 2013
Категорија:Појавено во 1997 година
Црква „Св. Спиридон“ - Триандрија

**Свети Спиридон** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот се наоѓа во центарот на населбата Триандрија. На ова место имало помала црква „Крштение Господово“, подигната од грчките доселеници од Мала Азија во 1922 г., кои со себе ги донеле инвентарот, иконите и моштите од своите цркви. Црквата била трикорабна базилика, осветена на 14 ноември 1948 г. од епископот Спиридон Апамејски. Меѓу донесените реликвии се икони на Свети Јован Крстител. Подоцна храмот е преименуван во „Св. Спиридон“ поради неговата чудотворна икона. Градбата настрадала во Солунскиот земјотрес од 1978 г.

Во 1991 г. почнала изградба на денешниот храм во облик на петкорабна базилика со купола и површина од 1.080&nbsp;м2. Камен-темелникот е поставен на 7 август 1991 г. за време на митрополитот Пантелејмон II Солунски. Внатре има четири параклиси — „Св. Јован Крстител“, „Св. Герасим Кефалониски“, „Св. Дионисиј Закинтски“ и „Св. Хрисостом Смирненски“. Надвор од храмот е големиот параклис „Св. Рафаил, Никола и Ирина“.

Во храмот се чува икона на Богородица Тринодуса од Теодосиј Анагност, изработена во XIX век.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Спиридон, Триандрија
Спиридон, Триандрија
Категорија:Појавено во 1991 година
Црква „Св. Пантелејмон“ - Арсакли

**Свети Пантелејмон** () — црква во солунското предградие Арсакли, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа на улица „Фармакис“ бр. 27 во маалото Номос 751. Камен-темелникот на храмот е поставен на 15 септември 1997 г., а црквата е отворена на 15 септември 2002 г. од митрополитот Пантелејмон II. парцелата од 6 декари е дадена за училишна зграда согласно законот 751, со кој во 1952 г. се дава земја на војници од Грчко-италијанската, Втората светска и Граѓанската војна. Во 1990 г. оваа парцела е предадена на црквата, а парцелата предвидена за црква му е дадена на улилиштето. Во прво време храмот бил параклис на црквата „Св. Ѓорѓи“, но со своја управа. Во август 2006 г. е издаден претседателски указ со кој „Св. Пантелејмон“ е прогласен за парохиска црква.

Градбата претставува крстокуполен храм во византиски стил, дело на архитектот Василиос Папас. Митрополитот Пантелејмон ΙΙ настојувал храмот да се нарече така бидејќи епархијата немала парохиски храм посветен на Свети Пантелејмон, а митрополијата имала мошти на тој светец, сместени во храмот. Внатре се чува извезена папуча на Свети Дионисиј Закинтски, а во црковниот двор има параклис посветен на Свети Дионисиј. Црквата има и параклис „Воздвижение на Чесниот Крст“ во маалото Топографи.

## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

Пантелејмон, Арсакли
Пантелејмон, Арсакли
Пантелејмон, Арсакли
Категорија:Појавено во 2002 година
Црква „Св. Мина“ - Солун

**Свети Мина, Виктор и Викентиј** () — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата се наоѓа во приморскиот дел на градскиот центар, на раскрсницата меѓу улиците „Василевс Ираклио“ и „Јон Драгумис“. Спомената е во житието на Свети Григориј Декаполит од првата половина на IX век. Веројатно е изградена во ранохристијанско време, поточно од крајот на V до почетокот на VI век. Во светогорските архиви има споменувања на храмот од XI, XII, XIV и XV век. По османлиското освојување на градот, храмот бил еден од малкуте кои не биле претворени во џамии. Во 1569 г. султанот Селим II извадил шест столбови од него. Во 1687 г. за време на Морејската војна црквата настрадала во бомбардирање од венецијанската флота. Во XVIII век храмот речиси наполно изгорел и обновен е во 1806 г. по иницијатива на трговецот Јоанис Кафтанѕоглу, за одново да пострада во голем пожар во 1839 г.

Денешниот изглед црквата го добила со полна реконструкција во средината на XIX век, под раководство на архитектот Ралис Пљуфас. Претставува трикорабна базилика типична за тоа време. Внатрешноста е богато украсена и има разни влијанија, вклучуајќи од неокласицизмот и барокот и рококото. Меѓу 1890 и 1912 г. била катедрална црква на Солунската епархија.

## Галерија

Ματθαίος (1815-1880), Παναγία Βρεφοκρατούσα, 1852, Άγιος Μηνάς, Θεσσαλονίκη.jpg | „Богородица со Младенецот“, Матеј Зограф, 1852 г.
Ματθαίος (1815-1880), Χριστός Παντοκράτορας, 1852, Άγιος Μηνάς (λεπτομέρεια), Θεσσαλονίκη4.jpg | „Христос Седржител“, Матеј Зограф, 1852 г.
Ναός Αγ. Μηνά (εσωτερικό).jpg|Внатрешноста на храмот


## Поврзано
* Солунска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

* Мрежно место на црквата 

Мина
Мина, Солун
Категорија:Појавено во 1960 година
Олденбуршки Минстерски крај

мини|десно|210п|Лого на областа

**Олденбуршки Минстерски крај** () — област во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, распространета во област која ги сочинува окрузите Клопенбург и Фехта.

Неслужбено се нарекува и **Јужен Олденбург** (*Südoldenburg*).

## Поврзано
* Олденбуршки крај
* Минстерски крај


Категорија:Географија на Долна Саксонија
Категорија:Региони во Долна Саксонија
Клопенбург

**Клопенбург** (; ; затерландски фризиски: *Kloppenbuurich*) — град и административно седиште на истоимениот округ, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 38 километри југозападно од градот Олденбург.

## Географија
### Местоположба

Клопенбург се наоѓа во областа Олденбуршки Минстерски крај помеѓу Оснабрик и Олденбург.

### Градски единици

Градот Клопенбург се состои од градското јадро и од осум единици:

* Амбирен/Шмертхајм
* Бетен
* Емштекерфелд
* Галгенмор
* Келерхее
* Штатсфорстен
* Штернбуш
* Фарен/Штапелфелд

## Стопанство

Градот е средиште на главно земјоделската област во јужниот дел на Клопенбург. Градот е административно седиште и во него се наоѓаат повеќе училишта.

### Туризам

Една од главните туристички знаменитости на Клопенбург е музејското село „Клопенбург“, повеќе стари градби од областа кои биле расклопени и поставени во музејот.

## Политика
### Градски совет

мини|300п|десно|Градското собрание

Градскиот совет се состои од 38 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 30.001 и 40.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.

На последните локални избори за Градскиот совет биле добиени следниве резултати:

* CDU: 16
* SPD: 9
* Зелени: 4
* Независни (UWG): 3
* FDP: 2
* AfD: 2
* Linke: 1
* DZP: 1

### Градоначалник

Моментален градоначалник на градот Клопенбург е Најдхард Фарнхорн.

;Список на досегашни градоначалници
* Игнац Фајгел (1855–1922)
* Бернхард Хојкамп (1884–1946)
* Георг Веслинг (1889–1974)
* Волфганг Визе (2001-2021)
* Најдхард Фарнхорн (од 2021)

### Збратимени градови

Клопенбург е збратимен со следниве градови:

*  Берне, Франција (од 1989 г.)

## Познати луѓе

* Георг Веслинг (1889–1974) — политичар, градоначалник на Клопенбург
* Вернер Баумбах (1916–1953) — пилот
* Јуп Дервал (1927–2007) — фудбалер и тренер
* Манфред Запатка (р. 1942) — глумец
* Манфред Хелман (р. 1962) — фудбалер
* Лена Герке (р. 1988) — модел
* Бернд Гердес (р. 1989) — фудбалер

## Галерија


Податотека:Cloppenburg castle.jpg|Руини од некогашниот замок (напред), поглед на основниот суд (позадина)
Податотека:St-Andreas-1.jpg|Црквата „Св. Андреас“
Податотека:Cloppenburg Kulturbahnhof.JPG|Културен центар
Податотека:Ea h4 5 wehlburg.jpg|Музејското село
Податотека:Cloppenburg Bahnhof 1.JPG|Железничката станица


## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Клопенбург (округ)
Фризојте

**Фризојте** (; затерландски фризиски: *Ait* или *Äit*) — мал град во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Зесте, околу 25 километри северозападно од окружниот град Клопенбург и 30 километри југозападно од градот Олденбург.

## Географија
### Местоположба

Градското подрачје се наоѓа во мочурливата низина Хунте-Леда, а само две единици се делумно на ридската област Химлинг.

### Градски единици

Фризојте ги има следниве единици:

## Историја

Во 1227 година, грофот Ото фон Текленбург го направил замокот во Фризојте, кој го направил да биде негова резиденција. Набрзо, земјоделци, трговци и занаетчии се населиле околу замокот. Веќе на почетокот на првата половина на  век, Фризојте имал големи трговски врски, што се потврдува со пронајдените над 300 сребрени монети од Келн, Минстер, Оснабрик и други градови, кои биле во оптег до 1235 година. Денешниот град бил опкружен од масивни градски бедеми и долго бил сметан за непробоен. Во 1308 првпат бил споменат како град. Понекогаш градот бил означуван како „ханзин град“ и се верува дека имал ханзини привилегии. Сепак, нејасно е дали некогаш бил официјално член на Ханзата.

Фризојте дели разновидна култура во долносаксонската историја. Многу културни влијание на германска, англосаксонска, холандска, источнофризиска, данска и шведска култура можат да се забележат во градот и граѓаните. Градот има голем број на римокатолички верници и мал број на калвинисти и лутеранци. Порано бил дел од Војводството Олденбург и под власт на Француското Царство во  век.

## Политика
### Градски совет

мини|300п|десно|Градското собрание

Градскиот совет се состои од 32 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.

На последните локални избори за Градскиот совет биле добиени следниве резултати:

### Градоначалник

Градоначалник на градот од 2014 година е Свен Штратман (SPD).

;Список на досегашни градоначалници (од 1945 г.)

### Збратимени градови

Ленинген е збратимен со следниве градови:

*  Свебодзин, Полска (од 2005 г.)

## Познати луѓе

* Хајнрих Тотинг фон Ојта (c. 1330–1397) — теолог и филозоф
* Вилхелм Абелн (1894–1969) — земјоделец и политичар
* Моника Хилкер (р. 1959) — биолог
* Франц-Јозеф Холценкамп (р. 1969) — политичар (CDU)

## Галерија


Податотека:Church St. Vitus Altenoythe.jpg|Црква во Алтенојте
Податотека:Friesoythe - Tecklenburger Straße - Rathaus (1) 02 ies.jpg|Основниот суд
Податотека:Friesoythe - Lange Straße 01 ies.jpg|Главната улица
Податотека:Friesoythe Gehlenberg - Mühlenstraße - Kulturzentrum + Mühle (dmt) 08 ies.jpg|Ветерница Геленберг
Податотека:Friesoythe - Bahnhofstraße + Lokschuppen und Wasserturm 01 ies.jpg|Водена кула


## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Клопенбург (округ)