open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Никола Еничерев

**Никола Ганчев Еничерев** е бугарски просветен деец, општественик и писател.

## Биографија

### Рани години
Роден е во месец мај во 1844 година во Пловдив, тогаш во Османлиската империја, во семејството на Нона Брадистилова и Ганчо Еничерев од Панаѓуриште, кои се преселиле во Пловдив по чумата од 1833 година. Во 1850 година започнал да учи при ѓаконот Иларион Хиландарски, а од 1853 година е ученик во Централното бугарско училиште, каде му предаваат Јоаким Груев, Христо Г. Данов и Константин Геров. Во 1862 година Еничерев станува помошник учител при Јоаким Груев, која должност ја извршувал до 1865 година.

### Учителската дејност во Прилеп
Во периодот од 1866 до 1877 година Никола Еничерев е главен учител во Прилеп, каде што станал еден од видните дејци на бугарската просвета во Македонија. Го реформирал Прилепското училиште, развивајќи го од основно во класно и создава услови тоа да прерасне во специјализирано за начални учители.

Еничерев е помеѓу водачите на борбата за црковна и духовна независност во Прилепско и како резултат на широката дејност на 25 февруари 1868 година била отфрла Цариградската патриаршија, а грчкото училиште било изведено од општинската зграда. Тутунџискиот еснаф во Прилеп за свои патрони ги зел Св. Кирил и Методиј по идеја на Никола Еничерев и така 11 мај станал општоградски празник. По негова идеја се создават и други еснафски друштва. Избран е за претседател на новосоздаденото во пролетта 1867 година читалиште „Надежда“, кое станало културен центар во реонот.

### Враќање во Бугарија
По создавањето на Кнежеството Бугарија во 1878 година, Еничерев се сели во Софија, кадешто работел како учител и чиновник.

Тој оставил зад себе спомени со наслов „Спомени и белешки“ (*Възпоменания и бележки)*, кои се вреден извор за просветата во Прилепско и заземаат важно место во бугарската мемоаристика. Мемоарите му содржат раскази за раните години во Пловдив, кога бил сведок на борбата за национална еманципација на градот, како и прикази за настаните што ги преживеал во Македонија.

Публикувал статии во весникот „Македонија“. Во некои од статиите се потпишувал како Никола Ганчев.

## Библиографија
* 

## Наводи

Категорија:Бугарски просветни дејци
Категорија:Родени во 1844 година
Категорија:Учители во Прилепското класно училиште
Миливоје Павловиќ

**Миливоје Павловиќ** (Медвеѓа, 1947) е српски писател, универзитетски професор, новинар и публицист.

## Биографија
Студиите по српски јазик и југословенска книжевност ги завршил на Филолошкиот факултет во Белград. Магистрирал и докторирал по книжевни студии.

Од 1987 до 1991 година, тој беше директор на Културно-образовната заедница на Србија. Од 1991 до 1994 година, двапати бил избран за министер за информации на Републиката. Од крајот на 1994 година до февруари 2001 година, бил директор на Радио Белград. Од 1998 година, тој е универзитетски професор - прво на Академијата за уметности, а потоа на Факултетот за бизнис студии и на Факултетот за култура и медиуми. Сега е професор и декан на Факултетот за култура и медиуми и проректор на Универзитетот „Мегатренд“ во Белград.

Застапен е во домашни и странски антологии на книжевно и мултимедијално творештво. Уредувал книга за радиото, *„Должното уво на епохата“* (2000), дела од Александар Солженицин и Мирољуб Тодоровиќ, како и неколку збирки дела за сигнализам.

Тој е член на Здружението на новинари на Србија и на Здружението на писатели на Србија. Автор е на книгата „Венец од трње за Данило Киш“, која е преведена на повеќе јазици (унгарски, француски, италијански). 

## Награди и признанија

* Годишна награда на Здружението на новинари на Србија (1980), (2003)
* Издавачки потфат на годината за *книгата за химната* на Меѓународниот саем на книгата во Белград (1986)
* Златното ѕвоно на Белград (1989) 
* Награда на Вук (1999) 
* Повелба за Свети Сава (2006)
* Меѓународна награда на Алпско-јадранскиот регион за развој на односите со јавноста (2011)
* Награда на списанието *„Табу“* за подобрување на односите со јавноста (2012)
* Иво Андриќ Оскар за *Огледалото на Добрица Ќосиќ* (2015)
* Награда „Теодор Павловиќ“ за придонес во подобрувањето на информациите во Србија и дијаспората (Унгарија, 2017) 
* Награда за издавачки потфат за книгата за Данило Киш на Саемот на книгата во Белград 2016 година.
* Награда за уметност на Фондацијата Вук (2018)
* Награда „Матијас Бан“ (2019)

## Дела

; Монографии

* *Бела книга* (1974) 
* *Култура од до* (1980) 
* *Културни фронтови и позадини* (1984) 
* *Книгата на химната* (1984, 1986, 1990) 
* *Светот во сигнали* (1996) 
* *Химна – Сто прашања и сто одговори* (1998) 
* *Клучеви за сигналистичка поетика* (1999) 
* *Авангарда, неоавангарда и сигнализам* (2002) 
* *Српските земји и дијаспората соочени со Хиландар* (2003) 
* *Српски знамиња: звуци, бои, форми* (2007) 
* *Огледалото на Добрица Ќосиќ* (2014)
* *Трнлива круна за Данило Киш* (2016, 2017)
* *Писма со двојно дно* (2018)

; Учебници

* *Односи со јавноста* 
* *Деловна кореспонденција*
* *Рекламирање во медиумите* 

## Наводи

## Надворешни врски

* Веб-страница на Факултетот за култура и медиуми
* Универзитетот Мегатренд во Белград
* Сигнализам @ Растко Проект (електронска библиотека)
* Лузни и предупредувања: Професор д-р Миливое Павловиќ, културен научник, Радио Светигора, Цетиње, 2017 година.

Категорија:Српски професори
Категорија:Српски научници
Категорија:Српски книжевни историчари
Категорија:Српски новинари
Категорија:Српски писатели
Категорија:Родени во 1947 година
Розали Мекензи По

**Розали Макензи По** (англиски: *Rosalie Mackenzie Poe,* декември 1810 – 21 јули 1874) била американска поетеса и сестра на Едгар Алан По .   

## Биографија
По е родена во декември 1810 година во Норфолк, Вирџинија, како трето дете на англиската актерка Елизабет Арнолд Хопкинс По и американскиот актер Дејвид По Џуниор.  Семејството се соочувало со финансиски потешкотии, а нејзината мајка страдала од пневмонија и туберкулоза . 

Бидејќи Дејвид По го напуштил своето семејство во периодот пред нејзиното раѓање, се појавиле прашања за татковството на Розали.   Ваквите гласини уште повеќе се прошириле кога Џозеф Галего, богат жител на Ричмонд, Вирџинија, ѝ оставил на младата Розали 2.000 долари во својот тестамент кога починал во 1818 година. 

Во 1811 година, по смртта на нејзините родители, Розали била посвоена од Вилијам и Џејн Скот Мекензи во Ричмонд.  Во 1812 година, таа била крстена како Розали Мекензи.   За време на нивното детство, Едгар понекогаш ги посетувал Розали и нејзините соученици, читајќи им ги неговите сатири и песни .  

И покрај честите писма до него, По не останала во близок контакт со својот брат Едгар. Таа ги читала и уживала во неговите песни, сметајќи ги „ Гавранот “ и „ Ѕвоната “ меѓу нејзините омилени, и уживала што била препознаена како негова сестра меѓу јавноста. Кога и барале автограм, Розали пишувала: *„Роуз По, сестра на поетот“.*  Во 1841 година, Розали го посетила Едгар додека живеел во Филаделфија .  Во 1849 година, кратко пред неговата смрт, По отпатувал во Ричмонд и ја посетил Розали.  

По смртта на По во 1849 година, се претпоставувало дека Розали била негов единствен наследник, но не ги подигнала административните писма што ги барал законот во Вирџинија . 

### Смрт
Розали починала во домот на црквата Богојавление во 1874 година поради воспаление на желудникот .  Нејзиниот погреб бил организиран од обожавателите на Едгар Алан По, кои ја означиле нејзината година на раѓање на надгробната плоча како 1812, годината на нејзиното крштевање. Таа сакала да биде погребана во близина на гробот на нејзиниот брат во Балтимор, но наместо тоа била погребана на гробиштата Рок Крик .  

## Наводи

Категорија:Американски поети
Категорија:Починати во 1874 година
Категорија:Родени во 1810 година
Категорија:Семејство По
Горичко Езеро

**Горичко Езеро** — вештачко езеро во Босна и Херцеговина. Се наоѓа во општина Требиње. Оваа акумулација била создадена со изградба на брана за хидроцентралата Требиње II (Горица) во 1965 година.
мини|Хидроелектрана Требиње II

## Поврзано

* Список на електрани во Босна и Херцеговина

* Список на езера во Босна и Херцеговина
* Хидроелектрана Требиње I
* Арсланагов мост

## Наводи

Категорија:Езера во Босна и Херцеговина
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Мантасоа (езеро)

**Езерото Мантасоа** — големо вештачко езеро со површина од 20.05 км2, создадено од браната Мантасоа на реката Варахина (притока на Икопа) во општината Мантасоа, регионот Аналаманга на Мадагаскар. Моментално помага при наводнување за полињата Бетсимитататра во Аналаманга и вода за пиење за главниот град Антананариво. Температурата на водата достигнува помеѓу 13 и 22 степени во зима.

Недостатокот на базална микрофауна и феругинозна почва во езерото придонесува бистра и чиста вода.

Претходно, областа била истражена од Јохан Марија Хилдебрант, кој собирал примероци од фауната и фосили во средината на 1880 година.

Тоа е дом на една од двете фарми за есетра на јужната хемисфера, во Рио Негро во Уругвај. 

## Географија
Езерото е сместено 68 км источно од Антананариво. Тоа е на надморска височина од 1.400 метри.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Езера во Мадагаскар
Енгуре

**Езерото Енгуре** (латвиски: ) — крајбрежно езеро во Ришкиот Залив на Балтичкото Море, кое се наоѓа во северозападна Латвија. Тоа е трето по големина езеро во земјата, веднаш по езерата Лубанс и езерото Разна. Со површина од околу 45км2 во слив од 644км2, тоа е најголемото реликтно водно тело на брегот на Латвија. Езерото се формирало како остаток од Литоринското Море пред околу 4000 години и се наоѓа во центарот на природниот парк Езеро Енгуре, мочуриште заштитено според Рамсарската конвенција.

Езерото и неговата околина биле вклучени во Природниот парк „Езерото Енгуре од 1999 година, иако првиот природен резерват бил основан тука во 1957 година. Содржи пловечка база за орнитолози. 

## Географија и хидрологија
Езерото Енгуре зафаќа низок слив ограничен на запад со долгиот, песочен Енгуре Спит, кој го одделува од отвореното море. Во 1842 година, копањето на каналот Мерсрагс го намалило нивото на водата во езерото за околу 1,5 метри и ја преполовило неговата површина, создавајќи го денешниот рамномерно плиток профил. Просечната длабочина на езерото е само 0,4м, со максимум од 2,1м; неколку мали реки се влеваат во неговиот слив, а преку каналот се одржува директна размена со Ришкиот Залив, со што се регулира нивото на водата и соленоста. 

## Наводи

## Надворешни врски

*  Nature Conservation Plan for Nature Park "Lake Engure"
*  www.ezeri.lv database
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Статии со текст на латвиски
Категорија:Езера во Латвија
Лилаџан

**Реката Лилаџан** (исто така позната по санскритското име: **Нирањана**) — река што тече низ окрузите Чатра и Гаја во индиските држави Џарканд и Бихар. Реката има и други имиња како, **Ниланџан**, **Ниранџана** или **Фалгу**.

## Речен тек
[мини|Чудото на [Гаутама Буда|Буда како оди по реката Наирањана. Буда не е видлив (аниконизам), претставен е само со патека по водата, а неговиот празен престол е долу десно. Санчи.]]
Лилаџан го започнува своето патување северно од Симарија во округот Чатра на висорамнината Хазарибаг, Дамодар на југ и реките Лилаџан и Мохана на север. Тече низ длабок и карпест канал сè додека не стигне до областа Џори. Таму ридовите почнуваат да се повлекуваат и потокот тече бавно по широко песочно корито. Од оваа точка до границата со Гаја, зад Хантерганџ, реката станува песочна. Сува е во лето, но катастрофална за време на дождовите. Околу 10 км јужно од Гаја се спојува со реката Мохана за да ја формира реката Фалгу.

## Водопади Бичкилија
Водата паѓа во природен резервоар во реката Лилаџан. Тој се наоѓа 11 км западно од Чатра.

## Будизам
Пред да го достигне просветлувањето, принцот Сидарта Гаутама практикувал аскетизам шест години (десет или дванаесет години според некои извештаи) на бреговите на реката, живеејќи во шума во близина на селото Урувилва (Бод Гаја). Откако сфатил дека строгиот аскетизам нема да доведе до просветлување, тој се опоравил откако се искапил во реката и добил чинија со млечен ориз од млекарката Суџата.

Тој седнал под блиското дрво пипала, каде што конечно го достигнал Просветлувањето. Ова дрво станало познато како Дрвото Боди, а местото станало познато како Бод Гаја.

## Наводи

## Надворешни врски

* Поглед на реката
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Реки во Индија
Категорија:Свети реки
Атанас Ченгелев

**Атанас Димитров Ченгелев (Ченгелов)** е бугарски просветен деец, директор на Солунската бугарска машка гимназија, педагог, специјалист по тутун. Тој е првиот Бугарин експерт по тутун со вишо агрономско образование.

## Биографија
Атанас Ченгелев бил роден на 30 август 1867 година во село Плевна, Драмско, во семејството на чорбаџи Димитар Ченгелев (Ченгенеолу). Атанас завршил основно образование во 1879 година во бугарското училиште во родното село. Ја завршил Софиската класична гимназија во учебната 1885/1886 година. Во 1888 година завршил агрономство во земјоделската академија во Табор, Чешка. Во 1897 година влегол во управниот совет на новосоздаденото Бугарско благодетелно братство „Милосрдие“ во Солун. Истата година станал учител во Солунската бугарска машка гимназија.

Меѓу 1897 и 1899 година Ченгелев бил директор на Солунската бугарска машка гимназија, а во 1905 година бил ранет од грчки андарти. На 1 септември 1899 година е назначен во Битолската бугарска класична гимназија, каде што предавал хемија.

## Наводи

Категорија:Учители во Солунската бугарска машка гимназија
Карум

**Езерото Карум** (исто така познато како езеро **Асале**) — солено езеро во регионот Афар во Етиопија. Едно од двете солени езера во северниот крај на Данакил (другото е езерото Афрера), се наоѓа на 120 метри под нивото на морето. Вулканот Ерта Але е сместено југоисточно од ова езеро.

Вернер Мунцингер, кој патувал тука во 1867 година, запишал дека ова езеро се полнело од четири потоци: Дидик, Ала, Рира Гуди и Рагали или Авра, кој е единствениот постојан поток што се влева во езерото Карум. 

Северно од езерото Карум се наоѓа поранешната рударска населба Далол. Езерото е многу солено и е опкружено со солница. Солта се транспортира со каравани до остатокот од земјата.

## Галерија

Податотека:ET_Afar_asv2018-01_img01_Lake_Karum_area.jpg|алт=Salt flat at Lake Karum| Солена рамнина кај езерото Карум
Податотека:ET_Afar_asv2018-01_img60_Lake_Karum_area.jpg|алт=Water of Lake Karum, visible through a hole in the salt flat| Водата од езерото Карум, видлива низ дупка во солената рамнина
Податотека:ET_Afar_asv2018-01_img62_Lake_Karum_area.jpg|алт=Salt workers at work| Соларници на работа
Податотека:ET_Afar_asv2018-01_img65_Lake_Karum_area.jpg|алт=Processed salt| Преработена сол
Податотека:Salt_transport_by_a_camel_train_on_Lake_Assale_(Karum)_in_Ethiopia.jpg|алт=Salt transport by a camel train| Транспорт на сол со камили


## Наводи

Категорија:Езера во Етиопија
Категорија:Афар
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Координати на Википодатоците
Слободан Давидовски

**Слободан Давидовски** (13 декември 1924 – 11 јули 2008) бил македонски правник и кривичен судија од Скопје.

## Ран живот и образование
Роден е во селото Волковија - Тетовско. Правното образование го стекнал во Скопје и Белград, со одличен успех.

## Судиска кариера
По завршувањето на студиите работел како Виши инспектор во Републичкиот секретаријат за внатрешни работи. 

На ден 23 април 1970 година, од страна на Собранието на СР Македонија, бил избран за судија на Окружниот суд во Скопје. Работел како истражен судија - во прв степен.

Поради постигнати резултати и успешна работа, на ден 27 ноември 1978 година со одлука на Собранието на СР Македонија повторно бил реизбран за судија во Окружниот суд во Скопје, сега веќе во втор степен.

На ден 31 јануари 1985 година бил разрешен од функцијата судија поради исполнување на условите за пензија, со важност од ден 31 декември 1984 година.

## Одликувања
Слободан Давидовски бил одликуван со државното признание **Орден на заслуги за народ со сребрени зраци** за особени заслуги и постигнати успеси во работата.

## Личен живот
Неговиот син, Момчило Давидовски, бил судија во Општинскиот суд Скопје II - Скопје, каде што работел на кривично-правна проблематика се до 1981 година.

## Смрт
Починал во Скопје на ден 11 јули 2008 година, на 83-годишна возраст.

Многу негови колеги го паметат како посветен и принципиелен правник, кој оставил трага во судската практика на Македонија.

## Извори

* *Службен лист на СФРЈ*, 23 април 1970 година
* *Службен весник на СР Македонија*, бр. 06-2774 од 27 ноември 1978 година
* *Службен лист на СФРЈ*, 10 септември 1970 година
* *Службен весник на СР Македонија*, 31 јануари 1985 година
Категорија:Македонски правници
Категорија:Правници
Категорија:Македонски судии
Халотрон I

**Халотрон I** — средство за гаснење пожар на основа на хемикалијата HCFC-123 (93%) и тетрафлуорометан и аргон како погонски гасови.

## Загриженост за глобалните емисии
Хемикалијата првично била претставена во 1992 година за да го замени високо осиромашувачкиот халон 1211 (бромохлородифлуорометан). Халон 1211 има потенцијал за глобално затоплување од 1890, додека халотрон I има потенцијал за глобално затоплување од само 77, што е намалување од 96%.

## Изведба
Во декември 2011 година, халотрон I бил тестиран против скриени пожари. Тестот бил вдахновен од ефикасноста на неговиот претходник во пожар на 17 март 1991 година на Делта L-1011. Тестот, спроведен од UL, покажал сличен учинок како и халон 1211, но со значително помала штета за луѓето и животната средина. Халотрон I, иако обезбедува слични учиноци на гаснење, бара поголеми количини на хемикалијата за да се постигнат истите резултати како и халон 1211.

## DOT класификација
UN1956, Компресирани гасови, NOS, Незапалив гас. IMCO Класа: 2.2

## Наводи

Категорија:Огносузбивачи
Двобој (Чехов)

***Дуел*** ( (руски: *Новое время*) — повест на Антон Павлович Чехов, првпат објавен во 1891 година во весникот *[[Новоје времја]]* („Нови времиња“). 

## Резиме
Средишните ликови на повеста се Надежда Фјодоровна и државниот службеник Иван Лаевски, љубовници кои бегаат од Санкт Петербург во Абхазија во Јужен Кавказ. Таму се населуваат во мал град, каде што брзо се открива дека Надежда е мажена за друг маж. Тие не се добро прифатени во градот, каде што моралот и општествените вредности се на прво место, а за нивната непопуларност во голема мера придонесува и фалбаџискиот Лаевски, кој позајмува пари од познаници во градот. Тој не ги плаќа редовно долговите и постојано се врти во круг на лаги. Покрај тоа, неговата љубов кон Надежда се лади, а таа наоѓа уште двајца кавалери кои се натпреваруваат за нејзината наклонетост. Сопругот на Надежда починал во Санкт Петербург, а Надежда не сака да се премажи по неговата смрт. Лаевски особено го нервира зоологот Николај фон Корен, кој го споредува Лаевски со бацил што треба да се отстрани. Расправијата продолжува сè додека мажите не се предизвикаат еден со друг на двобој.

Пред двобојот, Лаевски одлучува да не пука во Фон Корен и намерно промашува. Фон Корен, пак, имал намера да го убие Лаевски, но бил расеан од еден свештеник пред истрелот, што предизвикало неговиот истрел да промаши. Така, твобојот завршил без крвопролевање и длабоко ги променил животите на Лаевски и Надежда. Лаевски повторно се заљубува во Надежда, со која подоцна се жени, а пред да го напушти градот, Фон Корен му признава на Лаевски дека во својот променет облик е пријатен човек кој би можел да му биде пријател.

## Наводи

## Надворешни врски
* Двобој (е-книга на Проектот Гутенберг)

Категорија:Руска книжевност
Категорија:Дела од 1891 година
Категорија:Антон Чехов
Категорија:Книги со корица што недостасува
Рајко Васиќ

**Рајко Васиќ** (роден на 2 јули 1952 година во Осјечани во близина на Добој, ФНРЈ) е српски новинар, политиколог, политичар и писател. Тој е поранешен министер за информации, директор на Бирото за односи со јавноста на Владата на Република Српска и извршен секретар на Сојузот на независни социјалдемократи (СНСД).

## Живот
Рајко (Живко) Васиќ бил роден на 2 јули 1952 година во Осјечани во близина на Добој, ФНРЈ. Основно училиште завршил во родното место а средно во Добој. Студирал новинарство во Белград, а во 1975 година дипломирал на Факултетот за политички науки со звање политиколог новинарски смер. Како новинар пишувал за НИН, бањалучкиот Глас („Глас Српске)“, сараевскиот „Ослобоѓење“ и други весници. Учествувал во војните од 1 ноември 1991 година до крајот на април 1996 година.

Бил министер за информирање во Владата на Република Српска и директор на Бирото за односи со јавноста од 1998 до 2000 година. Извршувал должност на секретар на Сојузот на независни социјалдемократи, но поднел оставка од таа функција во јуни 2013 година поради реакции на колумна која ја објавил на својот блог, во која ги нарекол бањалучките студентите кои протестирале барајќи изградба на четвртиот павилјон во студентскиот дом „Никола Тесла“, „копилиња“ и „инструирани стилисти во проба на масовни сцени“.  

## Дела
Неговиот роман „*Прсти на луди очи*“ влегол во потесен избор за Ниновата и Виталовата награда за 2009 година. 

* *Томанова грата на сенки*, роман, Бесједа, Бања Лука (2012); Арс Либри, Белград (2012),
* *Прсти на лудите очи,* роман, (прво издание, Фондација „Петар Кочиќ“, Бања Лука - Белград 2009); (второ издание Бања Лука 2009); (трето издание Бања Лука 2010); (четврто издание, Свет књиге, Белград 2011);
* *Населба, Бања* Лука (2010),
* *БиХ за далтонисти, Бања* Лука (2009),
* *Сараевскиот атентат врз Мирослав Лајчак, Бања* Лука (2008)
* *Есенесдум, Бања* Лука (2007),
* *Босна и Херцеговина не постои, Бања* Лука (2006),
* *101 околу Велибор Рајчевиќ, Бања* Лука (1999),
* *Цицвара и мед*, Бања Лука (2013),
* *Политичка партија со перманентни изборни активности*, политичка студија, Бања Лука (2014),
* *Страв од љубов*, Бања Лука (2020).

## Наводи

## Надворешни врски

* Блогот на Рајко Васиќ

Категорија:Политичари од Република Српска
Категорија:Српски писатели
Категорија:Српски политиколози
Категорија:Српски новинари
Категорија:Родени во 1952 година
Ласло Вегел

**Ласло Вегел** (унг. ; Србобран, 1 февруари 1941) е романописец, есеист, драматург и театарски критичар. Пишува на својот мајчин унгарски јазик и, според зборовите на критичарите, подеднакво припаѓа и на српската и на унгарската литература. Во Будимпешта во 2009 година го добил највисокото  унгарско признание за творештво наградата Лајош Кошут.

Студирал унгарски јазик и литература на Универзитетот во Нови Сад и филозофија на Универзитетот во Белград. Бил новинар, член на редакцијата на новосадските списанија „Симпозиом“ и „Поља“, загребачкиот „Полог“, главен уредник на новосадските Трибини на младите, уредник на саботниот културен додаток на весникот „Маѓар Зо“, драматург на телевизија Нови Сад, постојан театарски критичар на весникот Политика.

Неговите најзначајни дела се романите „*Мемоари на еден макро*“ (1967), *„Двојна експозиција“* (1983), *„Паренеза“* (1987), *„Големата источно-средноевропска Гозба стапува во Пикарски роман“* (1996) и *„Екстериториум“* (2002), потоа книгата есеи *„Витгенштајновиот разбој* “ (1993) и драмите *„Јудит и други драми“* (2005). За *„Витгенштајновиот разбој“* ја добил Регионална Пулицерова награда на Унгарија. Неговите дела се преведувани на повеќе европски јазици.

Член е на Друштвото на писатели на Војводина, Друштвото за убава литература (Унгарија), Српскиот ПЕН центар и Здружението на новинари на Унгарија.

Заедно со шведската писателка Оса Линд, тој го отвори 55-от Меѓународен саем на книгата во Белград на 25 октомври 2010 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* http://vegel.org/?lang=sr - Веб-страницата на Ласло Вегел
* http://www.vreme.com/cms/view.php?id=411106 - Сива духовна хомогенизација, интервју со неделникот Време од 2005 година
* http://www.knjizevnost.rs/wp-content/uploads/2010/03/Politika-1.6.2009.pdf 
* https://web.archive.org/web/20101124153936/http://www.beogradskisajamknjiga.com/active/sr-latin/home/_params/s_list_offset/1.html - Говорот на Вегел на отворањето на 55-от Меѓународен саем на книгата во Белград во 2010 година
* http://www.politika.rs/rubrike/Kultura/Dvostruki-stranac.sr.html - Портрет без рамка: Ласло Вегел, статија од *Политика*, 31 октомври 2010 година.

Категорија:Српски писатели
Категорија:Унгарски писатели
Категорија:Родени во 1941 година
Радош Косовиќ

**Радош Косовиќ** (Белград, 28 мај 1984) е српски преведувач и писател.

## Биографија
Радош Косовиќ е роден во Белград на 28 мај 1984 година. Пораснал во својот роден град и посетувал Филолошка гимназија. Потоа почнал да студира норвешки и дански јазик и литература на Филолошкиот факултет во Белград и завршил мастер на Универзитетот во Агдер во Кристијансанд во 2010 година.

Предавач е во Конктекст центарот за странски јазици во Белград. Превел веќе неколку десетици книги од норвешки и дански автори на српски јазик. Член е на Здружението на книжевни преведувачи на Србија.  

Косовиќ бил прогласен *за преведувач на месецот за октомври 2021 година* *од* организацијата НОРЛА, која ја финансира норвешкото Министерство за култура. 

Косовиќ е исто така автор и на две свои дела: романот „*Карневал“* и збирката раскази *„Еремити“* .

## Награди и признанија

* Награда „Малиот Немо“ за 2011 година.
* Награда „Александар И. Спасиќ“ 2015 година.
* Награда „Милош Н. Ѓуриќ“ 2015 година.

## Наводи

Категорија:Српски преведувачи
Категорија:Српски писатели
Категорија:Родени во 1984 година
Препад

мини|Британски падобранци диверзанти за време на препад на територијата на окупирана Норвешка, фоторепортажа за диверзијата, 1941 г.
**Препад** — воена тактика или оперативна мисија на брз напад и повлекување со конкретна цел. Извршителите на препад не ја освојуваат и задржуваат местоположбата, туку брзо се повлекуваат на претходно заштитена положба пред непријателските сили да можат координирано да одговорат или да подготват противнапад. Извршителите мораат да патуваат брзо и обично се премногу лесно опремени и поддржани за да можат да задржат територија. Групата што врши препад може да се состои од борци конкретно обучени за оваа тактика, како што се командоси, или тоа може да биде специјална мисија доделена на која било редовна војска. Препадите често се стандардна тактика во нерегуларното војување, која ја користат воини, герилски борци или други нерегуларни воени сили. Некои препади се големи по обем, како на пример Експедицијата на Саливан.

Целите на еден препад може да вклучуваат:

* Деморализирање, збунување или исцрпување на непријателот;
* Уништување на особен товар или градби од воена или економска вредност;
* Ослободување на воени заробеници;
* Заробување на непријателски војници за испрашување;
* Убиство или заробување на конкретни клучни лица;
* Собирање разузнавачки информации (интелигенција).

## Копнен препад

### Племенски општества
Меѓу многу племенски општества, препадот бил најчестиот и најсмртоносниот облик на воена операција. Се случувал ноќе, а целта била непријателот да се фати додека спие, со што ќе се избегнат жртви во напаѓачката група. Ова можеле да го извршат поединци или мали групи што имале за цел да убијат одреден непријател или членови на конкретно семејство. Препадот, исто така, можел да се спроведе и во голем обем, од напаѓачки групи составени од цели кланови или племиња.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Воена стратегија
Категорија:Воена тактика
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Воин

мини|Јапонски воин
**Воин** (старословенски: *воинъ*) — човек што се посветил на военото занимање, директно учествувајќи во борбени дејствија. Зборот „воин“ денес се употребува само во свечен, возвишен стил. Како синоними понекогаш можат да бидат зборовите: **воинственик**, **[[војник]]**, **војувач**, **бојник**.

## Историја
Се чини дека воините биле присутни уште во најраните преддржавни општества. Научниците тврдат дека воините Јамна што јавале коњи од Понтско-Касписката Степа одиграле клучна улога за време на индоевропските преселби и ширењето на индоевропските јазици низ Евроазија. Поголемиот дел од основните оружја што ги користеле воините се појавиле пред подемот на повеќето хиерархиски системи. Лакови и стрели, боздогани, копја, мечеви и други остри оружја биле во широка употреба. Меѓутоа, со новите откритија во металургијата, споменатите оружја добиле на ефективност.

Кога првите хиерархиски системи еволуирале пред 5.000 години, јазот меѓу владетелите и владеените се зголемил. Водејќи војни за да го прошират досегот на своите територии, владетелите често ги присилувале мажите од пониските слоеви на општеството да преземат воена улога. Тоа била првата употреба на професионални војници, што претставува јасна разлика од заедниците на воини.

## Класификација
Професионалните воини се луѓе конкретно платени да се ангажираат во воени кампањи. Тие обично спаѓаат во една од следниве категории:

* Војници: кога се борат за сопствената држава;
* Платеници: кога ги нудат своите услуги како трговија (комерцијално), независно од нивната националност.

Класификацијата на одредена личност вклучена во акти на насилство може да доведе до дополнителни гледишта, во смисла дека може да постои несогласување дали таа личност може да се определи како хулиган, гангстер, терорист, бунтовник, платеник или војник.

Во 1937 г., Жорж Димезил ја поставил теоријата дека протоиндоевропското општество треба да се разликува во три основни слоја врз основа на нивните улоги: свештеничка класа, војничка класа и класа на обични граѓани или селани.

Во Јунговата психологија, воинот често се гледа како клучен архетип на мажественоста, додека во западната астрологија припаѓа на симболиката на планетата Марс.

## Наводи

## Надворешни врски

* Roman Warriors: The Myth of the Military Machine

Категорија:Културна антропологија
Категорија:Професии
Категорија:Општествени класи

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Нади (река)

**Нади** — река во Вити Леву, Фиџи. Регионот доживува поплави секоја година, кои ги оштетуваат инфраструктурата и јавното здравје.

## Контрола на поплави
Еден од најголемите проблеми со кој се соочува Нади се поплавите. Поради честите екстремните временски услови низ градот, рамнината што се наоѓа во Нади често се поплавува.

Од 1991 година, 26 големи поплави го погодиле сливот на Нади. Во јануари 2009 година, поплавата одзела 11 животи, оставила 12.000 луѓе без покрив над главата и извршила штета од 113 милиони фиџиски долари.

Претпријатието *Хол Контрактинг* било ангажирано за справување со поплавите во периодот 2008-2010 година. Проектот за ублажување на поплавите вклучувал длабинско чистење на речното корито, бидејќи многу од крајбрежните реки на Фиџи страдале од насобирање на отпад. Биле отстранети 1,2 милиони кубни метри вишок отпад. Покрај тоа, биле подобрени одводните објекти, насипите, резервоарите и објектите за заштита на водата сместени во долните делови на Нади, со што значително се намалиле влијанијата од поплавите. 

## Наводи

Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Реки во Фиџи
Нино Белов

мини|Нино Белов
**Нино Белов** ( Нино (грчки: Νίνος = Нино син на Бел) е, според Херодот и Диодор, митскиот основач на Асирското Царство, градител на Ниневија и син на богот Бел .

Ликовите на царот Нин и кралицата Семирамида за прв пат се појавуваат во историјата на Персија напишана од Ктесија од Книд, кој тврдел, како дворски лекар на Артаксеркс II, дека имал пристап до кралските историски записи. Тврдењата на Ктесија подоцна ги проширил Диодор Сицилиски. Нин продолжил да се споменува од подоцнежните европски историчари (на пр. Алфред Велики ), бидејќи зголеменото познавање на клинестото писмо овозможило попрецизна реконструкција на асирската историја во 19 век .

Според античките митови, Нино бил син на богот Бел,  име кое може да претставува семитски титули како „Баал“, што би се превело како „господар“. Што се однесува до Нино и Бел , египетската и феникиската митологија не знаат ништо за овој бог или неговите потомци или нешто што би потсетувало на такви митови  . Според Кастор од Родос, неговото владеење траело 52 години и почнало да ослабува во 2189 година п.н.е. според Ктесија. Тој е познат по тоа што ја освоил цела Западна Азија за 17 години со помош на Ариј, крал на Арабија, и по тоа што ја основал првата светска империја, победувајќи ги другите кралеви од легендата, Барзан од Ерменија (кого го поштедил) и Фарнас од Медија (кого го распнал). 
[мини|Ниновото Царство според [Диодор Сицилиски]]
Според приказната, Нино ги освоил сите околни азиски земји освен Индија и Бактрија, а потоа отишол во војна со Оксарт, кралот на Бактрија, со војска од речиси 2 милиони војници, освојувајќи сè освен главниот град. За време на опсадата на Бактрија, тој ја сретнал Семирамида, сопругата на еден од неговите генерали, Онеј, која ја киднапирал и ја зел за жена.

Нино првпат се идентификува во делото за Клементинската литература со библискиот Нимрод, кој, вели авторот, ги навел Персијците да обожаваат оган. Во многу современи толкувања на Хебрејските списи на Битие 10, Нимрод, синот на Хуш, ја основал Ниневија . Ова е исто така нецелосно бидејќи други преводи го наведуваат Ашур, синот на Сим, како основач на Ниневија.

Во поново време, идентификацијата на Нимрод со Нин формираше голем дел од тезата на Александар Хислоп во 19 век во неговото дело „Двата Вавилона“ .

Ктесијас, исто така, истакнал дека по смртта на Нин, неговата сопруга Семирамида, која била обвинета за поттикнување на тоа, му изградила храм-гробница висок 9 стадиуми и широк 10 стадиуми (стадија била мерка за должина во Стара Грција ), во близина на Вавилон ., каде што подоцна се базирала приказната за Пирам и Тизба . Подоцна се вели дека Семирамида војувала со последниот независен монарх на Азија, кралот Стабробат од Индија, но била поразена.

Неговиот поход бил директна инспирација и гледан како продолжување на традицијата, од страна на Александар Македонски.

## Види повеќе

* Нимрод (Библија)

## Наводи

## Литература

* Vojtěch Zamarovský, Bohové a hrdinové antických bájí, Mlada fronta, Praha 1965- „Ninos“, стр. 227 и „Bélos“, стр. 70

Категорија:Праисторија
Категорија:Митологија
Категорија:Херои
Категорија:Историја на словените
Требињско Езеро

**Горичко Езеро** — вештачко езеро во Босна и Херцеговина. Се наоѓа во општина Требиње. Оваа акумулација била создадена со изградба на брана за хидроцентралата Требиње II (Горица) во 1965 година.
мини|Хидроелектрана Требиње II

## Поврзано

* Список на електрани во Босна и Херцеговина

* Список на езера во Босна и Херцеговина
* Хидроелектрана Требиње I
* Арсланагов мост

## Наводи

Категорија:Езера во Босна и Херцеговина
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Георги Раев

**Георги Константинов Раев** (1866 – 1946) – македонски просветен деец.

## Биографија
Раев е роден во 1866 година во градот Прилеп, тогаш дел од Отоманското Царство. Во 1887 година завршил со втората генерација воспитаници во Солунската гимназија. Во 1895 година завршил за математика во Женевскиот универзитет.

Од 1896/1897 до 1900/1901 е учител во Солунската гимназија, а од 1900/1901 до 1903/1904 година е нејзин директор четири години.

Се преселил во во Софија, каде што бил назначен за директор на Класичната гимназија.

Умира во Софија на 29 септември 1946 година.

## Наводи

Категорија:Родени во 1866 година
Категорија:Починати во 1946 година
Категорија:Втора генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија
Јово М. Бизиќ

**Јово Бижиќ** (Сјеничак, 1927 - Белград, 2003) бил српски учител и писател.

## Биографија
Јово М. Бижиќ е роден во Ласињски Сјеничак, општина Карловац, Кралство СХС. Петнаесет години работел како учител во неколку села во општина Вргинмост во Кордун, меѓу кои и во неговиот роден град.

По дипломирањето на Вишата стручна педагошка школа во Риека, работи како наставник по техничко образование во основното училиште „Херта Турза“ во Карловац. Од 1978 година работи во Белград, најпрво во основното училиште Јајинци, а потоа во училиштето „Бора Станковиќ“ во Бањица.

Напиша трилогија за луѓето и јадовите во Српска Краина.

## Дела

* *Туѓи вечери*, роман, Белград, 2000.
* *Погром*, роман, Белград, 2000. (Награда Андриќ - Глиговиќ)
* *Овие другари*, роман, Белград, 2000.

## Наводи

Категорија:Српски писатели
Категорија:Срби во Хрватска
Категорија:Луѓе од Карловац
Категорија:Починати во 2003 година
Категорија:Родени во 1927 година
Семеен заговор

**„Семеен заговор“** (англиски: *Family Plot*) — американски филм од 1976 година во режија на Алфред Хичкок (неговиот последен филм). Главните улоги ги играат: Карен Блен, Брус Дерн и Барбара Харис.

## Содржина
Спиритистката Бланш Тајлер е ангажирана од остарената милионерка Јулија Рејнбирд, која верува дека е во допир со светот на духовите. По една сеанса, Бланш открива дека Јулија ја мачи минатото, зашто ја принудила својата немажена сестра Хариет да го даде своето вонбрачно дете на посвојување за да го избегне семејниот срам. Јулија ѝ ветува 10 000 долари на Бланш, ако го пронајде нејзиниот внук кој е наследник на нејзиното богатство. Бланш и нејзиното момче Џорџ Ламли, невработен глумец кој работи као таксист, започнуваат потрага по внукот на Јулија. Во меѓувреме, алчниот златар Артур Адамсон, заедно са својата девојка Френ, граба богати луѓе и бара дијаманти за да ги ослободи. Кога Џорџ заклучува дека Артур Адамсон би можел да биде наследникот на Јулија Рејнбирд, невнимателната Бланш запаѓа во неволја со грабнувачите...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Филмови од 1976 година
Категорија:Филмови на Алфред Хичкок
Категорија:Филмови со Карен Блен
Категорија:Филмови со Брус Дерн
Категорија:Филмови со Барбара Харис
Категорија:Трилери
Топаз (филм)

**„Топаз“** (англиски: *Topaz*) — американски филм од 1969 година во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Фредерик Стафорд, Дени Робен и Џон Вернон..

## Содржина
Еден висок советски функционер пребегенува во САД, каде го испитува американскиот агент Мајкл Нордстром. Пребеганиот функционер открива дека француската шпионска мрежа под шифрата „Топаз“ им ги кажува на Советите тајните поврзани со активностите на НАТО. Мајкл го повикува својот француски пријател и колега, Андреа Девроа, да ги открие шпионите...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1969 година
Категорија:Филмови на Алфред Хичкок
Категорија:Филмови со Фредерик Стафорд
Категорија:Филмови со Дени Робен
Категорија:Филмови со Џон Вернон
Категорија:Трилери
Категорија:Шпионски филмови
Борислав Косановиќ

**Борислав Косановиќ** (Сомбор, 13 април 1982) е српски поет и прозаист.

## Биографија
Завршил основно училиште „Никола Тесла“ во Кљајиќево и средно трговско училиште во Сомбор. Пишува поезија од 20 години. Член е на И.К. „Арте“ од Белград. Како автор објавуван е во неколку зборници и антологии на современа поезија. Учествувал на повеќе меѓународни колонии и фестивали во земјата и регионот. Во филмот „Враќање“, на режисерот Предраг Јакшиќ, работел во продуцентскиот тим.

Со сопругата и ќерката живее и работи во Кљајиќево во близина на Сомбор.

Косановиќ е член на Друштвото на писатели на Србија и на Сесловенското книжевно друштво.

## Награди и признанија

* 2014 и 2015: Добитник на наградата Арте куќа за поет на годината.
* 2016: Романот *Под сенката на буковата шума* Арте куќа го прогласила за роман за 2016 година.

## Библиографија
Борислав Косановиќ до сега има објавено три збирки поезија, книга со раскази и два романа: 

### Поезија

* *Кога соништата се ришат* (2014)
* *Четири нијанси на љубовта* (2015)
* *Поетите умираат млади* (2018)

### Романи

* *Под сенката на буковата шума* (2016)
* *Враќање* - романсирана биографија на актерот Лазар Роквуд (2017)
* *Грутка под Проклетија* (2021)

### Раскази

* *Табакерата на грофот Шекериш* (2020)

## Наводи

## Надворешни врски

* Интервју „Чудо“ - писателот Борислав Косановиќ: Во Србија никогаш не било ценето да се има мислење, а таквите луѓе обично се непријатност и се сметаат за закана
* Промовиран роман „Грумен подно Проклетија“
* Промоција вечерва, „Ноќ на книгата“ во петок
* Културна онлајн содржина; Поетите умираат млади
* Поетите умираат млади.
Категорија:Српски писатели
Категорија:Српски поети
Категорија:Родени во 1982 година
Бисерни зборови

**„Бисерни зборови“** — стихозбирка за деца на Христина Аслимоска од 2003 година.

## Содржина
Книгата содржи 33 песни, групирани во три циклуси:
### За човекот
* Добрина
* Најголемо богатство
* Детство
* Детска соба
* Мојот телевизор
* Печка
* Роденден
* Песна за мирот
* Не за војна
* За црквата св. Илија
* За црвен крст
* Порака
* Најубавите очи
* Осми март
* Моите наставници
* Мојата учителка
* Мојата другарка
* Баба Емилија
* Тетка ми
* Докторот
* Нова година
* Елка
### За природата
* Убавините на летото
* Пристигнување на пролетта
* Мај
* Златна есен
* Зима
* Зимски пејзажи
* Не сакам ваков свет
### За животните
* Срна
* Верверичка
* Зајак
* Мечка

## Технички податоци
Книгата е објавена од издавачката куќа Летра во рамките на едицијата „Независни изданија“. Книгата, со димензии од 48 страници, е испечатена во печатницата „Летра“ во Охрид, во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Градската библиотека „Григор Прличев“, Охрид и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-115-03-6.

## За делото
Во својата рецензија на книгата, Јордан Спасески ја истакнува дарбата на младата поетеса да ги избере бисерните зборови и да ги сложи во бисерни песни кои ја галат душата на читателот. Милорад Душаниќ, исто така, ја пофалува употребата на лексиката со која поетесата која супешно ја остварува поставената цел. Според него, секоја песна блика од полет и емотивност, чувствителност и темпераментност, а во песните доминираат трудољубовата смисла за резон и хуманата благодарност. Оттука, тој ја смета поетесата за продолжувач на поетската традиција на Ванчо Николески. 

## Наводи

Категорија:Дела на Христина Аслимоска
Категорија:Македонски дела од 2003 година
Категорија:Појавено во 2003 година во Македонија
Категорија:Книги од 2003 година
Категорија:Македонски стихозбирки
Категорија:Изданија на Летра
Категорија:Стихозбирки за деца
Брана Митровиќ

**Брана Митровиќ** (1908 - 1984) бил лесковачки педагог и писател, автор *на „Речникот на лесковачкиот говор“* .

## Биографија
Почнал да пишува уште додека бил студент. Својот прв расказа, *„Спортист“,* го објавил во 1931 година во истоимениот весник. Потоа објавувал во *„Недељне новине“*. Дипломирал на групата за литература и српски јазик на Филолошкиот факултет во Белград. Не можел да најде работа во Лесковац, па се занимавал со новинарство и литература, со предавања на курсеви за експеранти, држејќи часови на слаби ученици, а држел и предавања на Националниот универзитет.

Непосредно пред Втората светска војна, објавил неколку раскази и фељтони во *„*Политика*“*, а објавувал и во *„*Правда*“* како дописник од Лесковац. За време на окупацијата, соработувал со *„*Ново време*“* па поради тоа поминал некое време во затвор. Со појавата на *„*Наше речи*“*, станал нивни соработник, а подоцна објавувал во „Лесковачки зборник“, „Наше стварање“, „Градина“ и други. Работел и во образование, но во 1959 година бил отстранет бидејќи еден од неговите гестови во наставата по литература бил сфатен од страна на властите како форма на диверзија. Потоа работел како службеник на лесковачкиот саем во лесковацна текстил, за да се врати во наставата и да се пензионира како професор во Земјоделското училиште во Лесковац.

Пред војната, објавил помала збирка раскази со наслов *„*Искри од Дубочица*“*. По војната, објавил уште една збирка раскази со наслов *„*Времето помина*“*. Последните години од својот живот ги поминал интензивно работејќи на „Речникот на лесковачкиот говор“, чие објавување во издание на Народниот музеј на Лесковац го дочекал непосредно пред самиот крај на животот.

## Наводи

Категорија:Српски просветари
Категорија:Српски писатели
Категорија:Починати во 1984 година
Категорија:Родени во 1908 година
Костадин Брадински

**Константин (Костадин) Николов Брадински** е бугарски просветен деец од крајот на XIX – почетокот XX век.

## Биография
Роден е в 1847 година во Калофер, тогаш во Османлиската империја, во семејството на кабзамалинот (*собирач на данок*) Никола (Кољу) Брадинов. Брат е на обштественикот Станчо Брадински. Учи во Военомедицинското училиште во османлиската престолнина Цариград од 1867 до 1873 година. Се вратил во родниот град и во следната 1874 година станал учител по француски, алгебра, анатомија и физиологија. Продолжил да работи како учител во Калофер и по 1878 година. Покасно станал училиштен инспектор. Работел, како учител во Солунската машка гимназија во учебната 1887/1888 година. Во учебната 1888/1889 година, кога Серското бугарско училиште станало четирикласно, Брадински е назначен за директор на училиштето. Во почетокот на 1891 година е отпуштен поради лоши резултати и е заменет со Георги Кандиларов. Около 1903 година е пензионер.

Умира в Татар-Пазарџик.

## Наводи

Категорија:Бугарски просветни дејци
Категорија:Учители во Солунската бугарска машка гимназија
Категорија:Родени во 1847 година
Мишка

**Мишка** () или **пазува** — дел од човековото тело што се наоѓа под рамото, каде што раката се спојува со трупот.

## Опис
Мишката е анатомски ограничена од предната страна со големиот граден мускул (*Musculus pectoralis major*), а од задната страна со широкиот грбен мускул (*Musculus latissimus dorsi*). Во овој предел се наоѓаат многу потни и лојни жлезди, чии нарушувања на нормалното функционирање можат да доведат до болести како што е хиперхидрозата (прекумерно потење). Освен тоа, во мишката, по правило, со помош на топломер се мери телесната температура.

Местата каде што кожата најголем дел од времето се допира со кожа — мишките и меѓуножјето — кај двата пола од пубертетската возраст се покриени со влакна. Зошто овие влакна се потребни, не е целосно познато; според различни теории, тие служат за спречување на исфрлање на кожата (црвенило), намалување на триењето или зголемување на сексуалноста. Меѓутоа, многу луѓе претпочитаат да ги отстранат влакната под мишките, бидејќи нивното присуство го сметаат за неестетско или нехигиенско. Исто така, познат факт е дека многу луѓе се плашат од скокоткање на мишките.

## Наводи

## Надворешни врски

* Step by step Video dissection of the Human Axilla showing all relevant anatomy
* 3D animated overview of axillary anatomy (rich media)

Категорија:Анатомија на горните екстремитети
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Анатомија на човекот
Иван Тодев

**Иван Тодоров Тодев** (познат како **Смолски**, **Иван Капитанов**, **Бељал Чауш**, **Вељан Чауш**, **Аџијата**, или **Хаџи Иван**) (Смол,  – Едрениково, ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.

## Животопис
Тодев е роден во 1877 г. во селото Смол, Гевгелиско, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција. Под влијание на Гоце Делчев стапил во ВМОРО. Во почетоците извршувал терористички задачи. По заповед на Окружниот комитет го убил Бељал Чауш, агент на власта, па оттука го добил прекарот Бељал Чауш. Подоцна станал војвода во Горноџумајско, а од 1905 г. е околиски струмички војвода на ВМОРО.

На 2 јуни 1905 година, близу до селото Едрениково, Струмичко, неговата чета со девет лица била предадена и опколена. По целодневна битка по обид да го пробијат обрачот загинале војводата и тројца четници.

## Наводи

Категорија:Дејци на ВМОРО
Категорија:Терористи на ВМОРО
Категорија:Македонски револуционери
Петко Шаханов

**Петко Николов Шаханов** е бугарски преродбенски учител.

## Биографија
Роден е на 8 октомври 1858 година во Ески Заара (денешна Стара Загора), во тогашната Османлиска империја. Завршил Физико-математички факултет во Петербуршкиот универзитет. Предавал во Старозагорската женска гимназија, во машките и женските гимназии во Пловдив, Русе и во Втората Софиска машка гимназија. Во учебната 1887/1888 предавал во Солунската машка гимназија.

Умира на 21 април 1921 година во Пловдив.

## Наводи

Категорија:Учители во Солунската бугарска машка гимназија
Категорија:Родени во 1858 година
Категорија:Починати во 1921 година