open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Нели А. Браун

**Нели Адалеса Браун** (1876–1956) — американска ботаничарка и владин истражувач. Голем дел од нејзиното истражување се фокусирало на фитопатологијата на растенијата . Додека работела со Чарлс Орин Таунсенд и Агнес Џ. Квирк како асистенти на Ервин Фринк Смит, Браун со нејзините колеги го опишале *Agrobacterium tumefaciens*, организмот одговорен за агробактерии во 1907 година. Тие, исто така, идентификувале методи за ублажување.

## Живот и кариера
Браун дипломирала на Универзитетот во Мичиген во 1901 година, каде што студирала ботаника. Додека студирала на Универзитетот во Калифорнија, Браун станала членка на Ботаничкиот клуб Тори. Откако 5 години предавала наука во средните училишта во Мичиген и Флорида, Браун станала научен истражувач по патологија на растенијата во Бирото за растителна индустрија при Министерството за земјоделство на САД од 1906 до 1910 година.

Браун била назначена за помошник патолог на растенија од 1910 до 1925 година и се појавила како втор автор на две големи студии за агробактерии кај растенијата спроведени од Ервин Фринк Смит во 1911 и 1912 година. Од 1915 до 1918 година таа почнала да ги проучува бактериските болести кај зелената салата и на крајот објавила истражувања под свое име. Во 1924 година таа го истражувала туморот на стеблото на јаболкото, кој го разликувала од агробактерии.

Во средината на дваесеттите години, Браун била унапредена во заменик-патолог, позиција што ја држела до нејзиното пензионирање во 1941 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* Нели А. Браун (1876-1956) преку архивите на институтот Смитсонијан

Категорија:Починати во 1956 година
Категорија:Родени во 1876 година
Категорија:Жени ботаничарки
Категорија:Американски ботаничари
Луси Мери Кавана

**Луси Мери Кавана** (17 април 1871, Ајова Сити – 1936, Клинтон, Ајова) — американска ботаничарка и колекционерка на растенија, таа е позната по нејзиното идентификување на неколку видови мововидни растенија. 

## Образование и кариера
Луси Мери Кавана дипломирала на Универзитетот во Ајова во 1896 година, каде што стекнала научна диплома. Додек работела на нејзината диплома, предавала во јавните училишта во Ајова Сити. Во 1902 година станала придружен член на Академијата на науки во Ајова и продолжила да биде членка се до нејзината смрт, а во 1907 година станала асистент на хербариумот по ботаника на Државниот универзитет во Ајова. Во 1911 година, станала помошник-куратор на хербариумот, држејќи ја таа позиција се до нејзината смрт.

## Дела
* 
* 

## Наводи

Категорија:Починати во 1936 година
Категорија:Родени во 1871 година
Категорија:Ботаничари со авторски кратенки
Категорија:Американски ботаничари
Универзитетот Билги во Истанбул

**Билги Универзитетот во Истанбул** (турски: İstanbul Bilgi *Üniversitesi*), е приватен универзитет со седиште во Истанбул, Турција, основан во 1996 година.

Универзитетот е основан врз принципот „Non scholae, sed vitae discimus“ („Не учиме за училиште, туку за живот“) и се смета за четврти приватен универзитет во Турција. Негов претходник бил Истанбулскиот факултет за меѓународни студии. .

Во 2007 година, универзитетот се прошири со отворањето на кампусот **СантралИстанбул**, сместен на местото на поранешната **електрана Силахтарага**, првата електрана на урбано ниво во Отоманската империја  . Подоцна, во 2015 година, кампусот **Козјатаги** беше основан на азиската страна од Истанбул.

Универзитетот ги зајакна своите напори за интернационализација во 2020 година преку соработка со Државниот универзитет во Аризона, насочена кон подобрување на квалитетот на наставата и истражувањето  .

Според Анкетата за задоволство на турските универзитети од 2020 година, Истанбулскиот универзитет Билги беше рангиран меѓу универзитетите од Групата А во земјата. До 2025 година, според QS World University Rankings, се предвидува дека универзитетот ќе биде меѓу петте најдобри приватни универзитети во Турција  .

## Наводи

Категорија:Образованието во Истанбул
Категорија:Википедија:Статии со нормативна контрола
Nonea

***Nonea*** е род на цветни растенија од семејството Boraginaceae.Ова се тревни повеќегодишни или едногодишни растенија, родени во Европа, Азија и Африка.

## Опис

Едногодишни или повеќегодишни тревни растенија покриени со едноставни влакна или жлездени влакна. Цветовите се развиваат во аксилите на плешките, собрани во апикални цимозни соцветија. Листовите се сиво-зелени, а растенијата се влакнести насекаде. Чашката е од 1/3 до 3/4 од својата должина, растејќи се кога се формира плодот. Королата е жолта, црвена до темно виолетова, кафеава до белузлава, со цилиндрична цевка и вдлабнат дел од венечето, со 5 влакнести или ресички лушпи на грлото или со 5 снопови влакна или со прстен од влакна во отворот на венечното ливче. Прашници прикачени над или под средината на венечното ливче. Столб сместен во венечното цевче со цела или дводелна стигма. Оревчињата 4  овални или бубрежно обликувани, исправени или свиткани до хоризонтална положба, мрежесто превиткани или брадавични, со задебелен прстен во основата.
## Видови
***Nonea*** вклучува 45 прифатени видови.

**[[Nonea alpestris]]* G.Don
**[[Nonea anchusoides]]* Boiss. & Buhse
**[[Nonea anomala]]* Hausskn. & Bornm.
**[[Nonea armeniaca]]* (Kusn.) Grossh.
**[[Nonea calceolaris]]* Nikif. & Pazij
**[[Nonea calycina]]* (Roem. & Schult.) Selvi, Bigazzi, Hilger & Papini
**[[Nonea caspica]]* (Willd.) G.Don
**[[Nonea decurrens]]* G.Don
**[[Nonea dumanii]]* Bilgili & Selvi
**[[Nonea echioides]]* (L.) Roem. & Schult.
**[[Nonea edgeworthii]]* DC.
**[[Nonea flavescens]]* (C.A.Mey.) Fisch. & C.A.Mey.
**[[Nonea heterostemon]]* Murb.
**[[Nonea hypoleia]]* Bornm.
**[[Nonea intermedia]]* Ledeb.
**[[Nonea iranica]]* Falat. & Pakravan
**[[Nonea kandaharensis]]* Riedl
**[[Nonea karsensis]]* Popov
**[[Nonea longiflora]]* Wettst.
**[[Nonea lutea]]* Desr.) DC.
**[[Nonea macrantha]]* (Riedl) A.Baytop
**[[Nonea macropoda]]* Popov
**[[Nonea macrosperma]]* Boiss. & Heldr.
**[[Nonea melanocarpa]]* Boiss.
**[[Nonea micrantha]]* Boiss. & Reut.
**[[Nonea minutiflora]]* Riedl
**[[Nonea monticola]]* (Rech.f.) Selvi & Bigazzi
**[[Nonea ovczinnikovii]]* Czukav.
**[[Nonea pallens]]* Petrovic
**[[Nonea palmyrensis]]* (Post) Sam.
**[[Nonea persica]]* Boiss.
**[[Nonea philistaea]]* Boiss.
**[[Nonea pisidica]]* Selvi, Bigazzi & Hilger
**[[Nonea polychroma]]* Selvi & Bigazzi
**[[Nonea × popovii]]* Gusul. & Tarn.
**[[Nonea pulla]]* (L.) DC.
**[[Nonea pulmonarioides]]* Boiss. & Balansa
**[[Nonea rosea]]* (M.Bieb.) Link
**[[Nonea rossica]]* Steven
**[[Nonea setosa]]* Roem. & Schult.
**[[Nonea stenosolen]]* Boiss. & Balansa
**[[Nonea taurica]]* Ledeb.
**[[Nonea turcomanica]]* Popov
**[[Nonea versicolor]]* (Steven) Sweet
**[[Nonea vesicaria]]* (L.) Rchb.
**[[Nonea vivianii ]]* DC.

## Наводи

## Надворешни врски

*Информации и слики од Nonea
* https://www.ipni.org/n/4704-1
* https://powo.science.kew.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:4704-1

Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Флора на Европа
Категорија:Флора на Азија
Категорија:Флора на Африка
Гусиње

**Гусиње** () e гратче и општината во Црна Гора. Според пописот од 2023 година имало 1.877 жители. Гратче е претежно бошњачко.

;Етнички состав во гратче

;Етнички состав во општината

Во Гусиње е роден Али-паша Гусињски, османски паша и еден од водачи на Призренската лига, Алија Гушинац, водач на крџалиите и османски паша и Беки Бекиќ, српски пејач со албанско потекло.

## Населени места
Населби во општината: Вишњево, Вусање, Грнчар, **Гусиње**, Доља, Досуѓе, Коленовиќи, Крушево, Мартиновиќи.

мини|центар|250п|Општина Гусиње во Црна Гора

## Поврзано
* Градови во Црна Гора

## Наводи


Категорија:Градови во Црна Гора
Категорија:Општини во Црна Гора
Категорија:Бошњачки населби во Црна Гора
Nonea pulla

***Nonea pulla***  е вид на дикотиледоно растение кое припаѓа *на* семејството Boraginaceae.

## Ботанички опис
Повеќегодишно тревесто растение кое расте од 20 до 50 см во висина. Стеблата се исправени, често силно разгранети во горниот дел; тркалезни и шупливи.

Листовите се распоредени во наизменични спирали, долги од 5 до 15 см и широки од 1 до 2 см, со издолжена или ланцетна форма. Тие се покриени со кратки жлездести влакна и влакна, сиви по боја. Рабовите на листовите се цели или малку заоблени, страничните вени се речиси невидливи. Долните листови се стеснети во петиолатни основи, горните листови цврсто го стегаат стеблото.

Цветните гроздови се состојат од бројни цветови, првично густи, подоцна издолжени и добиваат форма на гроздови. Изданоците првично се кратки и исправени, подоцна стануваат подолги и спуштени надолу.

Бисексуалните цветови се петкратно поделени и имаат двојна цветна обвивка. Чашкините ливчиња  се споени приближно две третини од нивната должина. За време на цветањето, должината на чашката е 6-8 мм, зголемувајќи се на 9-11 мм за време на плодоносењето. Сепалите се триаголни. Должината на венчето варира од 10 до 14 мм, бојата варира од темно кафеаво-виолетова до црно-виолетова, поретко светло кафеава или жолтеникаво-бела. Венчето е покриено со мали влакненца. Ливчињата се заоблени, полукружни по форма. Прашниците се многу мали и сместени во венечната трубичка. Плодовите се мали оревечести плодови, долги околу 4 мм, покриени со брадавици и жлебови. 

## Распространетост и живеалиште
Видот е роден во Источна Европа, Западна Азија и Централна Азија, а се наоѓа подалеку на запад, сè до Централна Европа. Во Јужна Европа и јужна Скандинавија е натурализиран вид.

Во Македонија е забележано во: Водно, Матка, Скопска Црна Гора, Таорска Клисура, Мариово, Делчево и на др места.

Расте на суви ливади и рабови на полиња, а повремено се среќаваат во рудерални или полурудерални области во ридски и панонски региони до 1000 м надморска висина. Расте претежно во суви ливадски заедници во Централна Европа и се смета за карактеристичен претставник на заедницата *Caucalidion lappulae*, иако се среќава и во асоцијации на заедниците *Mesobromion* и *Geranion sanguinei*.

Хемикриптофитско растение чија вегетациска сезона трае од мај до август. Нејзини главни опрашувачи се пчелите од родот Eucera.

## Наводи

Категорија:Лисичинки
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Флора на Европа
Шумарина

**Шумарина** () е населено место во градот Бели Манастир, Осиечко-барањска жупанија, Хрватска. Според пописот од 2021 година имало 421 жител.

;Етнички состав во пописот од 2011 година (486 жители)

## Поврзано
* Бели Манастир
* Осиечко-барањска жупанија

## Наводи

Категорија:Бели Манастир
Категорија:Населени места во Осиечко-барањската жупанија
Категорија:Населени места во Хрватска
Крашиќи (Црна Гора)

**Крашиќи** () е населено место во општината Тиват, Црна Гора. Според пописот од 2023 година имало 159
жители. Селото е релативно мнозински руско.

## Поврзано
* Тиват
* Руси

## Наводи

Категорија:Тиват
Категорија:Населени места во Црна Гора
Категорија:Нецрногорски населби во Црна Гора
Pontechium maculatum

***Pontechium maculatum*** ― вид цветно растение од фамилијата  Boraginaceae. Тоа е единствениот вид во родот *[[Pontechium]]*. 

## Ботанички опис

Тоа е двегодишно растение, високо 20–65 см. Стеблото е вертикално, обично неразгрането, со густи, долги, испакнати влакна, поставени на брадавични израстоци и со кратки, притиснати влакна. Базалните и долните стебла се ланцетни, линеарно-ланцетни до тесно елиптични, цели, зашилени на врвот, долги 4–14 см, широки 0,4–0,6 см, на горната страна со полусоседни влакна, на долната страна со притиснати влакна, постепено се стеснуваат во ливче во основата, горните стебла се тесно ланцетни, неподвижни. Цветовите се неподвижни или со многу кратки ливчиња, собрани во едноставни српести монохази кои се групирани во повеќе или помалку издолжени класовидни соцветија. Чашката e долга 6–8 мм, длабоко петделна со 5 ланцетни, речиси нееднакви сегменти во чашката, со долги филаменти, свртени нагоре, кои штрчат до половина. Венчето е долго 12–18 мм, со црвена, темноцрвена или виолетова боја,  стеснета до средината во малку закривена цевка на венчето, проширениот дел од венчето е малку закосен со 5 широко елиптични или јајцевидни сегменти на венчето, речиси со еднаква големина, на надворешната страна со кратки, меки, притиснати филаменти. Прашниците со црвени филаменти излегуваат надвор од венчето. Столпчето излегува надвор од венчето, со видливо задебелена или плитко засечена сегменти. Јатки долги околу 2,5 мм, триаголно-овични, црни, горниот дел кратко во облик на клун, со ретки брадавични израстоци.

## Распространетост и живеалиште

*Pontechium maculatum* потекнува од делови од Европа и западна Азија, од Полска и Австрија преку Балканот и Украина до источноевропска Русија, Кавказ, Турција и Туркменистан. 

На планински пасишта, на камења, меѓу грмушки, покрај патишта, во деградирани шуми, често на варовничка подлога, но се среќава и на силикатна подлога, до 1400 м. Во Македонија е познат во: Прилеп,  Козјак, Црна Река, Мариово, Смрдлива Вода и др.

Видот првпат бил опишан како *Echium maculatum* од Карл Линеј во 1759 година. Во 2000 година, Бол и Хилгер го сместиле во свој род како *Pontechium maculatum.*

## Наводи

Категорија:Ботанички таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Растенија опишани во 1759 година
Категорија:Флора на Романија
Категорија:Флора на Унгарија
Категорија:Флора на Грција
Категорија:Флора на Бугарија
Категорија:Флора на Австрија
Категорија:Флора на Албанија
Категорија:Лисичинки
Категорија:Флора на Македонија
Сатору Гоџо

**Сатору Гоџо** (), често познат како **Почестениот** () — измислен лик од мангата и анимето *[[Магична битка]]* на Геге Акутами. Тој за првпат е претставен во краткиот серијал на Акутами, *Tokyo Metropolitan Curse Technical School*, како наставник на проклетиот тинејџер Јута Окоцу, кој страда од проклетството на Рика. Оваа минисерија подоцна станува претходник на главната серија под насловот *Магична битка 0*. Во главниот серијал на *Магична битка*, Гоџо ја има истата улога, но овој пат му е наставник на ученикот Јуџи Итадори, кој е под влијание на проклетството на Сукуна, помагајќи му да стане посилен додека истовремено ги заштитува останатите ликови во серијата.

Гоџо е направен од страна на Акутами како моќна, но симпатична личност што е посветена на своите ученици. Во анимираните адаптации на студиото MAPPA, гласот го позајмуваат Јуичи Накамура на јапонски, Каиџи Тенг на англиски и Лохит Шарма на хинди. Ликот добил исклучително потврден прием во медиумите поради неговата безгрижна природа и огромната моќ што ја покажува додека ги штити своите ученици, со што станал најпопуларниот лик во серијалот.

## Создавање и концепт
Геге Акутами го создал Сатору Гоџо со идеја да го направи еден од најсилните ликови во целата серија, но истовремено разбирлив за читателите. Еден од клучните елементи во неговиот дизајн е превезот на очите што го носи, иако благодарение на неговите натприродни способности, тој сѐ уште може да гледа. Неговите светлосини очи, со кои е надарен од раѓање, се познати како „Шест очи“. Тие поседуваат екстрасетилни способности што му овозможуваат да ја гледа, препознава и манипулира со проколнатата енергија, како и да ја засилува сопствената техника „Безграничност“.

Во дебито во *Магична битка 0*, Акутами ги поврзал Гоџо и Јута Окоцу со Мичизане Сугавара, позната личност во историјата на Јапонија, објаснувајќи од кого двајцата ликови ги наследиле своите натприродни моќи. Ова е направено како оддавање почит на неговиот починат уредник, Јаманака. Дизајнот на Гоџо требало да претстави привлечен маж, често нарекуван бишонен. Изгледот на неговото лице бил вдахнат од еден од главните ликови во *[[Наруто]]*, чие лице исто така било делумно скриено со завои.

Што се однесува до односот на Гоџо со неговите ученици, особено со Јуџи Итадори и Јута Окоцу, Акутами го опишува нивниот однос едноставно — тој тврди дека Гоџо само сака „немирниците“ како нив да станат силни. И покрај општоприфатениот јапонски обичај на обраќање со презиме, Гоџо на секој од своите ученици му се обраќа со личното име. Акутами истакнал дека ја донел оваа одлука бидејќи сметал дека Гоџо нема соодветна почит кон таквите општествени традиции.

## Наводи

Категорија:Измислени ликови
Категорија:Ликови од аниме и манга
Symphytum bulbosum

десно|мини|240x240пкс|Листови од ''Symphytum bulbosum''
***Symphytum bulbosum***, е цветно растение од родот *[[Гавези]]* во семејството Boraginaceae.

## Ботанички опис
*Symphytum bulbosum* може да достигне висина помеѓу 15 и 50 сантиметри. Ливчињата се бледо жолти, долги околу 2,5 см. Цвета во март и април. Повеќегодишно тревесто растение, високо 15–50 см, со тенок, издолжен ползечки ризом, со сферични, задебелени делови. Стеблото е вертикално, неразгрането или слабо разгрането, со надолжни ленти, со испакнати или испакнати долги влакна во облик на влакненца и со кратки, испакнати или соседни меки влакна. Листови, овално-елиптични или елиптични-ланцетни, долги 3,5–13 (18) см, широки 1,5–5,5 см, на горната страна со погусти, на долната страна со поретки влакна во облик на влакненца и со кратки меки влакна; листовите од долниот стебло постепено или нагло се стеснуваат во долга ливче, горните листови се неподвижни и малку крилести, спуштајќи се по стеблото. Цветовите се собираат во терминални срповидни соцветија. Чашка 5–7 мм, поделена до средината или речиси до основата на 5 линеарно-ланцетни или ланцетни сегменти со исправени или полуисправени влакна и кратки жлездести влакна. Венчето без грлени лушпи долго 8–11 мм, светло жолто, со цилиндрично-крунесто венечното цевче и 5 кратки, широко триаголни или триаголно-овични, исправени сегменти на венчето. Грлените лушпи на венчето излегуваат од венчето, издолжено-ланцетни или поретко триаголно-ланцетни, папилозни по рабовите (со кратки влакнести израстоци). Прашниците имаат крилести филаменти, прашниците достигнуваат под врвот на сегментите на королата и се значително издолжени од грлото на лушпите. Столбот се изведува надвор од венчето. Оревчињата долги 3-4 мм, јајцевидни, кафеави. 

## Распространетост и живеалште
Потекнува од медитеранскиот регион и е присутен на надморска височина до 1500 м. Расте на влажни места, во клисури, покрај реки, патишта, железници, ливади, на засенчени места во дабови и букови шуми. Во Македонија познат во: Беласица, Удово, по течението на реката Тополка, Катлановска Бања, Скопска Црна Гора, Кичево, Дојран и др места.

## Наводи

## Надворешни врски

* https://www.catalogueoflife.org/data/taxon/7B6KV
* Фабричка база на EuroMed
* Luirig.altervista.org
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Флора на Европа
Категорија:Лисичинки
Asperugo

***Asperugo*** — род на цветни растенија што припаѓаат на семејството *[[Boraginaceae]]*. Опфаќа 8 опишани видови, од кои само еден е прифатен. Неговиот единствен вид, *Asperugo procumbens,* е распространет низ Северна Африка и Евроазија. Ова растение е родено во Европа и умерените делови на Азија, но е донесено и на други места од страна на луѓето. 

## Ботанички опис

Едногодишни растенија. Цветовите се осамени или 2–3 во лисните оски. Чашката е ѕвончевидна, исечена речиси до основата на 5 сегменти на чашката, 2 кратки прашници се присутни во засеците помеѓу сегментите на чашката. Венчето е црвено, сино или виолетово, инковидно, со кусо венечно трубиче и 5 кратки влакнести грлени лушпи во отворот на венечната трубичка. Прашниците се затворени во венечната трубичка. Столчето со главичест жиг, не штрчи надвор од венечната трубичка. Оревчињата се овални, странично сплескани.

## Наводи

## Надворешни врски

* База на податоци за растенија на USDA
* Рачен третман на Џепсон
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Растенија
Категорија:Флора на Европа
Категорија:Лисичинки
Збогум Африко

**„Збогум Африко“** (италијански: *Africa Addio*) – документарен филм на режисерите Гвалтјеро Џакопети (Gualtiero Jacopetti) и Франко Проспери (Franco Prosperi) од 1966 година. Режисерите се автори и на сценариото, а раскажувач во филмот е Серџо Роси (Sergio Rossi).

## Синопсис
Филмот ги прикажува насилните и хаотични последици од деколонизацијата во Африка. Поради тоа, тој бил критикуван поради манипулативната монтажа, сензационализмот и прикажувањето на вистински случаи на смрт.

## Наводи

Категорија:Италијански филмови
Категорија:Филмови на италијански јазик
Категорија:Филмови од 1966 година
Категорија:Мондо-документарни филмови
Категорија:Филмови на Гвалтјеро Џакопети
Категорија:Филмови на Франко Проспери
Приморско

**Приморско** — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Бургаската Област. Има население од околу 3.098 жители (2022).

## Географија и местоположба
Приморско е сместен на полуостров, вдлабнат во Црното Море меѓу лагуната залив Стамополу и Ѓаволскиот залив, во подножјето на странџанските врвови. До Приморско се наоѓа втората по должина плажна ивица на државното крајбрежје на Црното Море, по плажната ивица Камчија-Шкорпиловци.

## Историја
Тврдина во близина на градот било спомнато во Хамбарлискиот натпис на турскиот хан Крум. Средновековни остатоци се пронајдени во реката Ропотамо. Отомански документи од XVI век го именуваат градот како **Зонарита**. Додека патописецот Евлија Челебија го означува како **Ќупру Лиман**. 

Современиот град е најверојатно основан околу 1879 година со името **Ќуприја**. Првобитното население биле претежно емигранти по Берлинскиот конгрес. Градот бил преименуван во **Приморско** во 1934 година. Во 1953 година било прогласено за национално одморалиште. Во 1981 година се припои со Китен и бил прогласен за град. Во 1998 година, по локален референдум, се оддели од Општина Царево и станало седиште на Општина Приморско.

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на оштина Приморско 

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Бургас
Сунгурларе

**Сунгурларе** — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Бургаската Област. Има население од околу 3.553 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот е сместен во истоимената Сунгурларска Долина, во подножјето на Стара Планина, околу 81 км западно-северозападно од регионалниот центар Бургас и 336 км источно од главниот град Софија. Градот е значаен центар на винарство во државата, со силни традиции во производството на вино. Музеј посветен на лозарството и винарството бил отворен во 1984 година, сместен во куќата на богати локални винари, изградена во 1882 година.

## Историја
Градот е спомнат во Отомански дефтери во XVI век под името **Сјонгурларе** и **Сонгулар**. Во тоа време градот имало претежно турско население. За време на Руско-турската војна, руската војска поминала низ градот околу јануари 1878 година. После основањето на Кнежевство Бугарија, 20 семејства од Котелско и Нејково се иселиле во реонот. Додека турското население се иселило во Источна Тракија.

Во 1884 година, Константин Иречек истакнал дека селото имало 272 куќи. Во 1882 година било основано првото селско читалиште и во 1886 година се отворило првото основно училиште „Св. Кирил и Методиј“. Во 1920-тите четници од ВМРО (Автономисти) дејствувале во градот. Во 1927 година била отворена банката „Сунгурларска Долина“

За време на Втората светска војна, во градот партизанското движење на БКП било слабо развиено. На 9 септември 1944 година, било основана нова власт предводена од Татковинскиот фронт. На 4 септември 1974 година населбата е прогласена за град. Во 1984 година била отворена и музејска збирка за лозарство и винарство.

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на оштина Сунгурларе 

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Бургас
Чун (појаснување)

Чун може да се однесува на:

* Чун (пловило) — според разни верски учења, место на блаженство каде што по смртта одат душите на праведните.
* Чун (куглање) — пловно средство за пловење по вода, обично езеро или вода во заштитена крајбрежна област.

Категорија:Појаснителни страници
Руен (село)

**Руен** — село во Југоисточна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Бургаската Област. Има население од околу 3.162  жители (2022).

## Географија и местоположба
Селото е сместен на источниот дел на Стара Планина. Западно од него се наоѓа акумулацијата Јаб’лчево. Растојанието од Руен до регионалниот центар Бургас изнесува 43 км.

## Историја
Писмени податоци за селото Руен постојат уште од XV век, кога се наоѓало под името **Офла-Улан**. Подоцна станува познато како **Уланли** (од арапскиот збор *улан* – „момче, чедо“). Покрај селото поминувал т.н. „*Пат на солта*“, кој го поврзувал Анхиало со Провадија. Според пренесувањата, локацијата на денешното село датира барем од 1788 година. Селото било преименувано во **Руен** на 1 септември 1934 година. Населението на Руен е претежно турско.

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Руен

Категорија:Населени места во областа Бургас
Категорија:Села во Бугарија
Список на највисоки згради во Македонија

Ова е **список на највисоките згради во [[Република Македонија]]** според официјална висина. Моментално, највисоките згради во државата се Џевахир скај сити, со висина 130 м.

## Список

## Саат кули

## Поврзано

* Список на највисоки згради во Балканот

## Наводи

## Надворешни врски

* Дијаграм на зградите во Македонија на страницата со облакодер
*  на Emporis.com

Категорија:Згради и градби во Македонија
Категорија:Списоци за Македонија
Категорија:Саат-кули во Македонија
Златоград

**Златоград** — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Смољанската Област. Има население од околу 6.870 жители (2022).

## Географска положба
Златоград се наоѓа во јужниот дел на Родопите, во долината на реката Врбица. Градот е оддалечен околу 300 км југоисточно од Софија, 60 км од регионалниот центар Смољан и 6 км северно од граничниот премин Златоград – Термес, преку кој се стигнува до грчкиот град Скеча.

## Историја
[мини|Куќа во Златоград од [XIX век.|лево]]Во Отомански дефтери градот го носел името **Дар’дере** и **Беловидово**. Порано градот бил центар на истоименета административна област. Според пописот во 1528 година, градот имало 15 муслимански домаќинства и 39 немуслимански. Во 1558 година имало 38 муслимански домаќинства и 60 христијански. Додека во 1590 година: 38 муслимански и 150 христијански домаќинства.

Во XIX век градот бил значаен центар за исламот во Бугарија. За време на русофилската преродба во Бугарија, во 1834 година било основано првото селско ќелијно училиште. Во 1852 година бил напишан т.н. „*Златоградски писмовник*“ од Костадин Александров. Во 1871 година била изградена црквата „Св. Ѓорѓи“. Во тоа време градот имало развиено занаетчиство, сточарство и трговија.

За време на Руско-турската војна, градот бил окупиран од руската војска но по Берлинскиот конгрес останал под Отоманска власт. За време на Балканските војни, војската на Бугарија го окупирале градот. Градското муслиманско население било депортирано со Букурешкиот мировен договор. На 19 мај 1934 година, како дел од уништувањето на исламското присуство во Бугарија, 956 населени места во државата добиле нови словенски имиња. Градот бил преименуван во **Златоград**.

Во 1985 година, Тодор Живков го спроведил Преродбениот процес, што доведело до масовно уништување на џамии и муслимански гробишта во регионот. Сите џамии во градот биле уништени. После падот на комунизмот во 1990 година, џамиите повторно биле обновени. Денес градот е муслиманско.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на општина Златоград 

Категорија:Населени места во областа Смољан
Категорија:Градови во Бугарија
Мадан

**Мадан** — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Смољанската Област. Има население од околу 5.977 жители (2024).

## Етимологија
Името на градот потекнува од стариот турски збор *maden*, што во превод значи „минерал, руда или рудник“, а наведено е во постарите карти како **Маден-Ќој**, т.е. „рудно село“. Според друга теорија, со името „мадан“ се назовува примитивен механички уред за обработка и дробење на рудата — т.н. „самоков“

## Географска положба
Мадан се наоѓа во планински регион. Тоа е планински град со население од околу 6.000 жители, сместен во Родопите, на 30 км од Смољан и 120 км јужно од Пловдив.

## Историја
Според археолошко истражување, во близина на градот живеело тракиско племе за време на Антиката.

За време на Илинденското востание, градот имало 306 куќи.

Во 1953 година селото Мадан било прогласено за град. Во 1959 година кон Мадан била припоена месноста Малка Река, а во 1970 година — месностите Аврамовска и Јановска, селото Батинци и индустриската населба Бориева Река.

Сѐ до 1980-тите, рударството било најважниот економски сектор во градот. Како дел од структурните реформи од 1999 година, државната компанија *Горубсо-Мадан* била ликвидирана. 80 % од компанијата биле префрлени на руско-турскиот конзорциум *Родоп-Инвестмент.*

Во градот има и Музеј на рударството. Во 1984 година била отворена Кристална сала — „Родопски кристал“, која прикажува колекција од 581 минерал, пронајдена во регионот.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на општина Мадан 

Категорија:Населени места во областа Смољан
Неделино

**Неделино** () — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Неделино во Смољанската Област. Има население од околу 3.864 жители (2024).

## Географија
Неделино се наоѓа во Родопите. Градот е сместен на бреговите на Неделинска Река, на 15 км од Златоград, на 30 км од Ардино и на 60 км од регионалните центри Смољан и Крџали.

Во близина се наоѓаат врвовите „Свети Илија“ и „Света Недела“ (865 м), а највисоката точка во регионот е врвот „Шедица“ (1241 м).

## Клима
Климата во градот е преодно-континентална, со нагласено беломорско влијание, а во повисоките делови – планинска. Зимата е блага и снежна, без нагли и долготрајни заладувања, благодарение на околните сртови од запад и север. Просечната јануарска температура е 1,6 °C. Летото е прохладно и влажно со просечна јулска температура од 19,4 °C, а есента е долготрајна и топла.

## Историја
Неделино има древна историја, поврзана со развојот на Родопскиот регион. Археолошките наоди покажуваат дека областа била населена уште од тракиско време. Остатоците од древни населби, тврдини и светилишта сведочат за активен живот во текот на бронзеното и железото време.

Во текот на римскиот период, територијата на денешно Неделино била дел од провинцијата Тракија, преку која минувале важни патишта што ја поврзувале внатрешноста на Балканскиот Полуостров со Егејското Море.

Во текот на средниот век, регионот влегол во рамките на Првото и Второто бугарско царство. Во овој период тука се развивале земјоделството, сточарството и занаетчиството. Во 14 век регионот на Неделино бил освоен од Османлиите.

Според историските податоци, населбата била формирана во почетокот на 17 век од номадски групи познати како „мечкари“, кои ја населувале областа во Јужна Бугарија, занимавајќи се со разни занаети, како што се калаисување, изработка на дрвени алатки и покуќнина. По обидот за трајно населување во селото Старцево, ова население се преселило 4 километри северно, долж долината на Неделинска Река, каде што се населило трајно. Новата населба била нарекувана **Узун дере**, што на турски јазик значи „долга долина“, и подоцна прераснала во по-големо средиште.

По Ослободувањето на Бугарија во 1878 година, населбата останала надвор од границите на Кнежевството, во составот на Османлиското Царство, сè до Првата балканска војна. Во 1912 година, Узун дере било конечно припоено кон бугарската држава. Во годините што следеле, населбата постепено се развивала економски и културно, претворајќи се во жив центар на Јужните Родопи. Од 1934 година била преименувана во **Неделино**. Името потекнува од врвот „Света Недела“, во чие подножје е сместен градот. Местото добило статус на град на 3 септември 1974 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на општина Неделино 

Категорија:Населени места во областа Смољан
Рудозем

**Рудозем** — град во Јужна Бугарија, административен центар на истоименета општина во Смољанската Област. Има население од околу 3.398 жители (2024).

## Географија
Рудозем се наоѓа во Горноардинскиот регион, во крајните југоисточни делови на Западните Родопи. Градот е сместен во живописна долина, позната како „Среднорека“, бидејќи во неа се влеваат реките Елховска и Чепинска во реката Арда. По должината на реката Арда низ градот се протега уреден крајречен булевар. Градот е составен од неколку населби и маала: Долен Рудозем, Падала, Оскрушево, Мејково, Геоложка и Којнарци. Рудозем е оддалечен 26 км од Смољан, 14 км од Мадан, 40 км од Златоград, 120 км од Пловдив и 260 км од Софија.

## Историја
[лево|мини|282x282пкс|Градската [џамија.]]
Според археолошки истражувања, Рудозем било населено од рано железно време. За време на Антиката, денешниот Рудозем бил населен со Којлалети, тракиско племе. По освојувањето на регионот од Македонците, започнала експлоатацијата на богатите наоѓалишта на олово, бакар, цинк и сребро. За време на Средниот век, во близина на градот била изградена тврдината „Козник“, позната тогаш како „Рим папа“ или „Кечи каја“ (од ). Во XIV век, Јован VI Кантакузин ја спомнал тврдината под името **Косникос**.

За време на Отоманското владеење, градот го носело името **Палас** од 1676 година до 1934 година. Според Анастас Примовски, името потекнува од францускиот збор *палаис* што во превод значи „дворец“. Во текот на XVII век, градот бил исламизиран. Според отомански пописен регистар од 1841 година, имало **Голем Палас** (Бјујук Палас) и **Мал Палас** (Кјучук Палас). За време на Руско-турската војна, кавкаската бригада под комадна на Пјотр Черевин влегла во градот и околиските села. После Берлинскиот конгрес, градот останал под склоп на Источна Румелија сѐ до нејзиното обединување со Кнежевството Бугарија во 1908 година.

Во 1903 година, Палас имало 213 куќи. Меѓу 1912-1913 година, бројот на Помаци биле: 240 жители во Голем Палас и 130 во Мал Палас. За време на Првата балканска војна, Царството Бугарија го освоиле градот на 22 октомври 1912 година. После Букурешкиот договор, градот останал во рамките на Бугарија. Во текот на Балканските војни, Бугарската православна црква почнала масовно уништување и покрстување на муслимани и Помаци во градот. Околу 350 куќи биле уништени.

После Втората светска војна, градот се развил како центар на обоена металургија и рударската индустрија во НР Бугарија. Различни совиетски претпријатија биле основани за оловно-цинкови руди. Во 1960 година населбата била прогласена за град. Во 1971 година, селата Којнаре, Мејково и Оскрушево биле припоени кон градот. Во 1980-тите, најголемиот рудник „Голем Палас“ бил исцрпен. Поради тоа растот на градот прекинал. Денес е поврзан со Скеча преку Беломорскиот премин и граничниот премин Скеча-Рудозем.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на општина Рудозем 

Категорија:Населени места во областа Смољан
Категорија:Градови во Бугарија
Барел

мини|Буре, прообраз на разгледуваната единица за зафатнина
**Барел** ( — „буре“) — мерка за зафатнина на насипни материи и течности, еднаква на едно „буре“. Се користи за мерење на зафатнината во економските пресметки и во одредени земји.

## Пивски барел
За мерење на зафатнината на пиво и ејл во Обединетото Кралство се користел таканаречениот пивски барел:
:1 (пивски) барел = 2/3 хогсхеда = 2 килдеркина = 4 фиркина.

Низ вековите, големината на пивскиот барел се менувала. Така:
* Во 1454 г., во зависност од тоа што се мерело — ејл или пиво, се менувала и зафатнината на барелот. 1 барел = 32 ејлски галони ејл (147,88 литри) = 36 ејлски галони пиво (166,36 литри).
* Во 1688 година: 1 барел = 34 ејлски галони = 159,12 литри.
* Во 1803 година: 1 барел = 36 ејлски галони = 166,36 литри.
* Од 1900 година: 1 барел = 36 англиски галони = 163,66 литри.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Американски мерни единици
Категорија:Империјални единици
Категорија:Нафта
Категорија:Единици за зафатнина
Вишњево (Црна Гора)

**Вишњево** () е населено место во општината Гусиње, Црна Гора. Според пописот од 2023 година имало 62
жители. Селото е мнозински албанско.

## Поврзано
* Гусиње
* Албанци

## Наводи

Категорија:Гусиње
Категорија:Населени места во Црна Гора
Категорија:Албански населби во Црна Гора
Ангел Стојанов-Џамбаз

**Ангел Стојанов** (р.  година во Ваташа, Кавадарци) — македонски пејач и хармоникаш, кој е познат по народната музика каде има испеано голем број на кавадаречки и тиквешки песни.

## Животопис
Роден на 7 март 1962 година во Кавадарци, Џамбаз со децении е дел од музичката сцена, оставајќи значаен белег во зачувувањето и промоцијата на тиквешката и македонската народна музика.

Својата музичка кариера ја започнал во „Група Кавадарка“, состав кој во тоа време бил меѓу најбараните низ Тиквешијата. Со овој ансамбл настапувал на бројни веселби, прослави и културни настани, изведувајќи дел од најубавите тиквешки народни песни како „Низ рамни двори шеташе“, „Кинисало малој моме“, „Емо мори Емо“, „Царот Неготински“, „Одам одам“ и „Памтиш ли либе“. Овие песни и денес се пеат на многу собири и се сметаат за дел од музичкото наследство на регионот.

Во текот на својата кариера, Џамбаз бил дел и од познатите состави „Ваташка Чалгија“ и „Група Македонија“, каде дополнително го усовршувал својот стил на пеење и свирење хармоника. Подоцна станува член на „Тајфата на Димо Дулот“, со која долги години настапува низ Тиквешијата, но и надвор од Македонија, меѓу другото во Турција и Германија.

Со овој состав се создадени и изведени повеќе песни кои со текот на времето станаа вистински народни хитови. Меѓу нив се „Пазам те пазам“, „Јана е шума градила“, „Тиквеш Тиквеш“, „Мирка“, „Зошто либе ме остави“, „Гори поља“, „Само ти се чудам Цвето“, „Моми Тиквешанки“ и „Ајде Величе“.

По распаѓањето на тајфата во 2015 година, Ангел Џамбаз продолжува да настапува заедно со Димо Дулот и нивниот бенд, останувајќи активен на музичката сцена и верен на традиционалната песна.

Во последните години повторно го привлече вниманието на публиката со песната „Големи маки тегневме“, која во 2020 година ја снимија заедно со Димо Дулот, враќајќи ја во живот оваа стара македонска песна која пред повеќе од пет децении ја испеале Браќата Дончеви и Ваташка Чалгија. Истата година ја снимија и песната „Тиквешкото Езеро“.

Во 2021 година Џамбаз сними и преработки на неколку стари македонски народни песни, меѓу кои „Летај пиле шарено“, „А бре бај постоле“ и „Сношти вечер мајко“, со што уште еднаш ја потврди својата посветеност кон зачувување на македонската музичка традиција.

Со својата хармоника, препознатлив глас и љубов кон народната песна, Ангел Стојанов Џамбаз останува еден од најценетите музичари од Тиквешијата, човек кој со години ја носи и негува традицијата на македонската песна.

## Надворешни врски
* Ангел Џамбаз на YouTube
* Ангел Џамбаз и Група Кавадарка на YouTube
* Ангел Џамбаз и Тајфата на Димо Дулот на YouTube

Категорија:Македонски музичари
Категорија:Македонски фолк пејачи
Категорија:Македонски чалгаџии
Бојкот

[мини|Луѓе што повикуваат на бојкот на рестораните на [КФЦ|KFC, Мичиген, 2007 г.]]
**Бојкот** () — вид политичка и економска борба што подразбира целосен или делумен прекин на односите со одредено лице, организација или претпријатие. На пример: одбивање да се заснова работен однос, одбивање да се купуваат производи од тоа претпријатие и слично — односно секој прекин на односите со некого во знак на протест против нешто.

Во меѓународните односи, според Повелбата на ОН, бојкотот е една од присилните мерки (без употреба на вооружена сила) за зачувување на мирот. Се состои во одбивање на една држава да одржува односи со некоја друга држава или група држави.

Поимот е именуван според презимето на англискиот управник Чарлс Бојкот, против кого во 1880 г. ирските закупци за првпат ја примениле оваа мерка.

## Познати бојкоти
Еден од првите познати бојкоти, уште пред појавата на самиот збор „бојкот“, бил организиран од аболиционистичкото движење во Англија на крајот на XVIII век. Членовите на движењето одбивале да конзумираат шеќерна трска и други производи од ропски труд, и на крајот успеале да убедат голем дел од лондонската елита дека пиењето чај со шеќер е аморално. Ова послужило како еден од поттиците за укинување на ропството во Британската Империја во 1833 г.

Првиот формален бојкот организиран на државно ниво бил општонационалниот еднодневен бојкот на еврејските фирми и продавници на 1 април 1933 г. во Нацистичка Германија.

Бојкотите често се користат од националноослободителните движења и во борбата за граѓански права. На пример, во првата половина на XX век, кинеските националистички движења (Движење 4 мај, Гоминдан и др.) редовно организирале бојкоти на јапонски производи во знак на протест против политиката на Јапонската Империја кон Кина. Махатма Ганди во 1921 г., за време на борбата за независност на Индија, ги повикал Индијците да ги бојкотираат британските фирми и образовни институции. Бојкотите на месно ниво (против конкретни организации што вршеле расна дискриминација) биле еден од основните методи во борбата за граѓански права на Афроамериканците во САД во 1950-тите и 1960-тите години.

Широко познати се и бојкотите на Олимписките игри. На пример, САД и низа нивни сојузници ја бојкотирале Летната олимпијада во Москва во 1980 г. поради влезот на советските трупи во Авганистан во 1979 г. Како одговор на тоа, СССР и повеќето социјалистички земји ја бојкотирале Летната олимпијада во Лос Анџелес во 1984 г.

### Економски бојкоти
* Бојкот на компири во ЈАР
* Еден од најмасовните бојкоти во поновата историја бил организиран во арапските земји во 2006 г. против данските прехранбени производи, како последица на познатиот скандал со карикатурите.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Ненасилство
Категорија:Потрошувачко поведение
Браќа Даскалови

**Браќа Даскалови** () — село во Јужна Бугарија и административен центар на Општина Браќа Даскалови во Старазагорската Област. Има население од околу 549 жители (2022).

## Географија
Селото Браќа Даскалови е сместено во централниот дел на Јужна Бугарија, во Горнотракиската Низина, на надморска височина од околу 178 метри. Неговата местоположба е во северниот дел на Старазагорската Област, во близина на јужните падини на Средна Гора. Селото се наоѓа на околу 50 километри западно од регионалниот центар Стара Загора и на приближно 185 километри источно од главниот град Софија.

## Историја
Селото Браќа Даскалови е создадено во 1950 година со спојување на двете села што се наоѓале на спротивните брегови на реката Омуровска – **Гроздово** на левиот брег и **Војниците** на десниот брег. До 1947 година, Гроздово се викало Малко Борисово, а пред 1906 година го носело името Бурнусус. Селото Војниците, пак, до 1906 година се викало Војник Махале.

Населеното место е именувано по тројцата браќа Даскалови: Димитар (1883-1923), Иван (1885-1923) и Никола (1895-1923), учесници во Септемвриското востание од 1923 година. Тие биле стрелани ноќта на 4 октомври 1923 година во близина на локалитетот „Ајазмото“, во Стара Загора.

## Личности
* Димитар Петков (1885–1923), деец на ВМОРО, учесник во Илинденско востание во 1903 година во четата на Димитар Ташев.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјална веб-страница на општина Браќа Даскалови

Категорија:Села во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Стара Загора
Cynoglottis

***Cynoglottis*** е род на цветни растенија што припаѓаат на семејството Boraginaceae.

## Ботанички опис

Повеќегодишни растенија, понекогаш дрвенести во основата, ретко двегодишни. Цветовите се актиноморфни, собрани во издолжени 138 српести соцветија што личат на метличести соцветија. Чашката е длабоко засечена до половина или речиси до основата на издолжено-лопатовидни чашкини сегменти. Венчето е сино или сино-виолетово со кратка венечна трубичка, покуса од чашката и венечните сегменти. Во отворот на венечна трубичка има белузлави лушпи со кратки папилозно-брадавичести израстоци. Столпчето е кусо. Оревчињата се овални во основата со прстен. Неговиот роден опсег е југоисточна Европа и Западна Азија. Расте на ридските и субалпските пасишта, на варовнички камењари, точила, до 1900 метри надморска висина.

Видови:

* Cynoglottis barrelieri (Сите.) Vural & Kit Tan
* *[[Cynoglottis chetikiana]]* Vural & Kit Tan

## Наводи

Категорија:Лисичинки
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Флора на Европа
Cynoglottis barrelieri

***Cynoglottis barrelieri***   е вид растение кое припаѓа на семејството Boraginaceae. Распространет е од западна Азија до јужна Европа.

## Ботанички опис

Повеќегодишно, ретко двегодишно растение, со единечни стебла или острици, понекогаш дрвенесто во основата, високо 10–80 см. Стеблото е вертикално или од основата на растението произлегуваат неколку лачни искривени стебленца, покриени со мешани тенки  влакнести, обично притиснати влакна и со заоблени и подолги, влакна поставени на брадавични израстоци. Базалните листови се издолжено-скапуларни, долги 50–120 мм. широки 10–20 мм, стеснети во долго ливче.Базаалните листови се издолжено-ланцетни, линеарно-ланцетни или речиси линеарни, остри, неподвижни и делумно го покриваат стеблото, долги 40–110 мм, широки 3–20 мм, цели или по рабовите назабени или брановидни плитко засечени, покриени од двете страни со тенки и кадрави влакна слични на влакна од брадавични израстоци. Цветовите со 2–5 мм долги петелки (по цветањето малку се издолжуваат), собрани во голем број мали српести соцветија кои се групирани во гроздообразни соцветија. Брактеите линеарно-ланцетни, мали, најчесто апикални на чашката. Чашка долга 2–3,5 мм (за време на формирањето на плодот се издолжува до 6 мм), поделена на половина или речиси до основата на 5 лигулно-издолжени, во горниот дел во облик на шпатула-ширени и тапи сегменти од чашка, покриени на површината со густи, кратки сивкасти набиени влакна, на рабовите со подолги полузапчени и нагоре свртени влакна на влакната. Венчето е сино или сино-виолетово, венечното цевче е долго 1–1,5 мм, многу пократко од чашката, проширениот дел од венчето е со дијаметар од 5–8,5 мм, Во отворот на венечната трубичка има 5 белузлави грлни лушпи со кратки цилиндрични папилоидни израстоци. Прашниците се прицврстени на горниот дел од венчето, а прашниците достигнуваат до основата на грлените лушпи. Столчето е многу кратко, затворено во венчето. Оревчињата се јајцевидни, вертикално исправени, долги 3-4 мм, широки 2 мм, мрежесто превиткани, со фини брадавични израстоци. Во планински и субалпски пасишта, на варовнички карпи, до 1900 м. надморска височина.
Во Македонија е пронајден на: Козјак, Кавадарци,Галичица, Плетвар, Отешево и др. места 

## Таксономија
*Cynoglottis barrelieri* е опишан од (All.) Vural и Kit Tan и објавен во *Notes Roy.* *Bot. Gard. Edinburgh* 41(1): 71. 1983.

; Синоними

* *Anchusa barrelieri* (Сите.) Витман
* *Anchusa coronensis* Schur
* *Anchusa obtusa* (Waldst. & Kit.) Schloss. & Вук.
* *Buglossum barrellieri* Сите.
* *Myosotis barrelieri* Besser ex Steud.
* *Myosotis obtusa* Waldst. & Комплет. 

## Наводи

## Надворешни врски
* https://powo.science.kew.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:912324-1
* https://bsbi.org/taxa/2cd4p9h.7a4/cynoglottis-barrelieri?colourMode=light

Категорија:Флора на Европа
Категорија:Флора на Азија
Категорија:Нормативна контрола со 14 елементи
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Лисичинки