Конвивио

мини|Издание на ''Конвивио'' од 1521 година, преименувано во ''Lo amoroso Convivio di Dante''
***Конвивио*** („*Банкетот“*) е недовршено дело напишано од Данте Алигиери приближно помеѓу 1304 и 1307 година. Се состои од четири *тратати*, или „книги“: една префаторна, плус три книги кои секоја од нив вклучува по една канзона (долга лирска песна) и прозна алегориска интерпретација или коментар на песната што оди во повеќе тематски насоки.

## Резиме
*Конвивио* е вид народна енциклопедија на знаењето за времето на Данте. Допира до многу области на учење, не само  во филозофијата, туку и политиката, лингвистиката, науката, астрономијата и историјата. Расправата започнува со префаторната книга или проем, која објаснува зошто е потребна книга како *Конвивио* и зошто Данте ја пишува на народен јазик наместо на латински. Тоа е една од раните одбрани на народниот јазик на Данте, изразена малку подетално во неговиот (претхоно) лингвистички трактат *De vulgari eloquentia* (За елоквентноста на народен јазик).

Книгите 2 и 3 формираат единица, но и двете се фокусираат на новата љубов на Данте по смртта на Беатрис - неговата љубов кон дамата Филозофија, „Најубавата и достоинствена ќерка на императорот на вселената“, како што ја нарекува. Во втората книга дискутира за алегоријата и за дамата филозофија користејќи ја канзоната *Voi che 'ntendendo il terzo ciel movete* (Вие што го движите третото небо со чин на интелектот), која што ја отвора книгата. Исто така, дискутира за теми како астрономијата, ангелологијата и бесмртноста на душата. Тратата книгата е химна на пофалба за филозофијата, пуштена со алегориска интерпретација на големата канзона на Данте *Amor che ne la mente mi ragiona* (Љубов, која ми зборува во мојот ум). Во оваа книга, Данте тврди дека вистинската филозофија не може да дојде од кои било задни намери, како што се престижта или парита - туку дека тоа е можно само кога трагачот има љубов кон мудроста, за свое добро.

Книгата 4 е убедливо најдолгата од *Конвивио* и е забележливо различна од двете книги што ѝ претходат. Предметот на книгата 4 е природата на благородништвото. Се отвора со најдолгата канзона на Convivio, *Le dolci rime d'amor* (Тие слатки песни на љубовта), која е експлицитно за добрина или благородништво, како и осуда на среброљубието, тврдејќи дека разумот и духот на стекнување се взаемно некомпатибилни. Првата половина од триесетте поглавја од книгата 4 е посветена на разоткривање на лажната идеја за благородништвото како наследна особина, една ограничена на аристократијата, додека последните петнаесет поглавја оцртуваат од што се состои вистинското благородништво - совршенството на нешто според неговата природа - и како благородноста се манифестира кај луѓето во различни фази од животот. *Конвивио*, во своите автобиографски пасуси и во траекториите на неговите линии на размислување, ни даваат богат портрет на самиот Данте, од големо значење за разбирање на неговото дело во целина, особено на *[[Божествена комедија|Божествената комедија]]*.

## Анализа
*Конвивио* е главна фаза на развојот за Данте, многу различен од визионерскиот свет на *Вита Нуова* (иако како и претходното дело, и тој е медиум за еволуирачкото чувство на авторот за уметничка вокација и филозофско-духовна потрага). Оваа разлика се рефлектира во тоа како двете дела го користат форматот *прозиметриум*: во *Вита Нова* постои сложена меѓусебна врска и испреплетување меѓу прозата и поезијата, додека во *Конвивио* големите блокови на проза имаат автономно постоење освен песните; содржината на поезијата не е засилена или уредена во прозата толку многу колку што е прозаично коментирана, за да послужи како појдовна точка за различните теми за кои разговара *Конвивио*. Самиот Данте ни кажува дека прозата на *Конвивио* е „умерена и моќна“, за разлика од „жестоката и страсна“ проза на *Вита Нова*; и дека додека пристапот кон ова во делото на неговата младост бил „како да сонува“, *Конвивио* пристапува кон него трезвено и будно, често моделирајќи го својот стил на схоластичките автори.

## Наводи


## Библиографија

* 
* 

## Надворешни врски

* Етекст на англиски превод од Ричард Лансинг, Универзитетот Брандеис
*  на Филип Хенри Викстул во Интернет архивата
* Аудио книгата од јавен домен   

Категорија:Италијанска книжевност
Категорија:Книги од 14 век