Абортус во Русија

**Абортусот во Русија** — законски како изборна процедура до 12-та недела од бременоста, а во посебни околности во подоцнежните фази.  Во 2009 година, Русија пријавила 1,2 милиони абортуси,  од населението од 143 милиони луѓе. Во 2020 година, во Русија бил намален бројот на абортуси на 450 илјади. 

По преземањето на Русија од страна на болшевиците, Руската Советска Република на чело со Владимир Ленин станала првата земја во светот во современиот период која дозволила абортус во сите околности во 1920 година. Во текот на 20 век, законитоста на абортусот се променила повеќе од еднаш, со забрана за безусловни абортуси повторно донесена од 1936 до 1955 година, по што таа повторно била легализирана. Поради ова, земјата се здобила со наречена „*абортусна култура*“.  Руските абортуси го достигнале својот врв во средината на 1960-тите, со вкупно 5.463.300 абортуси извршени во 1965 година. Во целиот Советски Сојуз, од неговата легализација, до падот на Советскиот Сојуз во 1991 година, се случиле над 260 милиони абортуси (најчесто во Русија).

## Абортусот во Руското Царство
Абортусот бил нелегален во Руското Царство. Практиката не е директно наведена во Домострој, иако воспитувањето на децата е честа тема. За време на владеењето на царот Алексеј I Романов, казната за абортусот била смрт, дури подоцна Петар Велики ја отстранил. Абортусот продолжил да биде сериозно кривично дело до 1917 година. Преку членовите 1462 и 1463 од рускиот Кривичен законик, поединците „*виновни за кривичното дело може да бидат лишени од граѓански права и да бидат протерани или осудени на тешка работа*“. И покрај неговата незаконитост, постоеле абортуси на „*црниот пазар*“. Подземниот акушерски персонал познат како *повивални бабки* и *селски повивални бабки*, обично преведени како акушерки и рурални акушерки, соодветно и најчесто наречени едноставно *бабки*, буквално „старици“ и *повитуки* (акушерки) вршеле абортуси. Не само што давателите на абортуси, *бабки*, биле обучени здравствени работници - тие служеле како медицински сестри и акушерки во особено руралните области каде што соодветната медицинска услуга не била достапна. Бројот на абортуси се зголемил во Москва два и пол пати помеѓу 1909 и 1914 година; зголемената фреквенција на абортуси во Санкт Петербург била многу пати поголема во текот на крајот на векот, 1897–1912 година.  Статистичките податоци од почетокот на 20 век сугерираат дека строгите закони ретко се спроведувале. На пример, бројките во текот на годините пред Првата светска војна вклучуваат: 20 (1910), 28 (1911), 31 (1912) и 60 (1914).

Во доцното Руско Царство, лекарите и правниците почнале да се залагаат за релаксирани закони за абортус и зголемена контрацепција. Мотивацијата била да се направат абортусите помалку опасни.  Според историчарите, движењето за легализирање на абортусот и поттикнување на контрацепција настанало поинаку отколку во Западна Европа. Наместо меѓу политичката сцена (како во Франција, на пример), поддржувачите доаѓале од медицинските области. Во 1889 година, Третиот конгрес на здружението Пирогов, медицинско научно друштво чии дела имале големо влијание во Русија, започнало расправа за декриминализација на абортусот. Следеле и други: во 1911 година Четвртиот конгрес на Здружението на руските акушерки, во 1913 година Дванаесеттиот конгрес на Друштвото Пирогов и во 1914 година руската група на Меѓународното здружение на криминолозите излегло со поддршка за декриминализација. 

## Абортусот во Советскиот Сојуз

### 1920–1936 година
мини|320x320пкс| Советски постер околу 1925 година, предупредувајќи против традиционалните домашни абортуси од бабици. Превод на насловот: „Спонтаните абортуси предизвикани или од самоуки акушерки или од акушери не само што ја осакатуваат жената, туку честопати доведуваат и до смрт“.
Советската влада била првата влада во Европа што го легализирала абортусот. Во октомври 1920 година, болшевиците го направиле абортусот легален во рамките на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република со нивната „*Уредба за здравствена заштита на жените*“. По РСФСР законот бил воведен во Украина (5 јули 1921 година), а потоа и во остатокот од Советскиот Сојуз. Владата гледала на легализацијата како привремена неопходност, бидејќи по економската криза и речиси една деценија немири, војна, револуција и граѓанска војна, многу жени барале абортуси поради тоа што не можеле да се грижат за своето дете. Биле поставени ограничувања на критериумите за абортуси и до 1924 година било дозволено единствено кога бременоста го ризикувала животот на жената или на нероденото дете.  Советскиот Сојуз ги охрабрувал пронаталните политики; сепак, советските власти сметале дека жените ќе добиваат абортуси без оглед на законитоста, а државата ќе може да го регулира и контролира абортусот само ако тој биде легализиран. Конкретно, советската влада се надевала дека ќе обезбеди пристап до абортус во безбедна средина што ќе го врши обучен лекар наместо *бабки*. Иако оваа кампања била исклучително ефикасна во урбаните средини (дури 75% од абортусите во Москва биле извршени во болници до 1925 година), имало многу помалку во руралните региони каде што немало пристап до лекари, транспорт или и двете и каде жените се потпирале на традиционалната медицина.  Особено во селата, жените продолжиле да се осврнуваат *бабки*, акушерки, медицински сестри и други за процедурата откако абортусот бил легализиран во Советскиот Сојуз.

Советскиот Сојуз, во времето на Ленин, станал првата земја на која абортусот стабал достапен, на барање, често без трошоци.  Имало интензивна дебата меѓу владините и медицинските претставници околу неговата легализација. Главните аргументи што се користелње во спротивставување на легализацијата на абортусот биле дека тој ќе има штетен ефект врз растот на населението или врз основа на тоа дека е премногу медицински штетен за жената. До средината на 1920-тите, болниците биле толку многу пренатрупани од процедурите за абортус што морало да се отворат специјални клиники за да се ослободат креветите. Огромната стапка на абортуси, исто така, предизвикала загриженост на многу лекари и почнале да се донесуваат ограничувања за да се ограничи абортусот по третиот месец од бременоста и да се обезбеди приоритет да им се дава само на жените кои се сметаат за премногу сиромашни, немажени или кои веќе имаат неколку деца. Било дозволено само шест месеци помеѓу првиот абортус и вториот абортус. Покрај тоа, биле направени обновени напори за кривично гонење *на бабки*. Ова најпрвин започнало со легализацијата на абортусот во 1920 година и прилично голем број *бабки* биле фатени и казнети бидејќи легалниот абортус не им давал никакво изговор да продолжат да работат. За време на активностите за колективизација во раните 1930-ти, ова било привремено ставено на втор план, но во 1934 година биле донесени нови, построги закони за нелегални абортуси, а имало и циркулар на Обвинителството на РСФСР и опширни стории за нив во главните весници. Циркуларот барал од регионалните обвинители да ги засилат напорите за борба против неодобрениот абортус, цитирајќи го писмото до обвинителството од анонимен приватен граѓанин во кое се оградува штетата направена врз жените од *бабки*те во една рурална област. Еден месец подоцна, *„Известија“* објавил текст во кој ја осудува „*маката на младите жени кои завршија на прагот на абортусот откако не можеа да најдат вработување*“. 

### 1936–1955 година
На 27 јуни 1936 година, Централниот извршен комитет на Советскиот Сојуз повторно го прогласил абортусот незаконски, што главно произлегло од загриженоста за растот на населението, како и од загриженоста за медицинските опасности од абортусот.  Законот што го забранил абортусот не го правел само тоа, туку содржел неколку различни декрети. Официјалниот наслов на законот гласел „Уредба за забрана на абортуси, подобрување на материјалната помош на жените при породување, воспоставување државна помош на родителите на многудетни семејства и проширување на мрежата на лежечки домови и градинки, заострување на кривичната казна за неплаќање алиментација и за одредени измени во законодавството за развод“. Овој закон дозволувал абортус само во случај на закана по здравјето на жената. Сето ова било дел од советската иницијатива да се поттикне растот на населението, како и да се стави посилен акцент на важноста на семејната единица за комунизмот. 

Законот се совпаднал со државно спонзорирана промоција на филмот *Циркус* (премиерата на 25 мај 1936 година, била одложена) на која е прикажана американска католичка протагонистка како раѓа дете што го зачнала со нејзиниот љубовник Афроамериканец, што било забрането поради американските расистички чувства. На состанокот со работниците од Стахановското движење, Сталин, кој внимателно го следел филмот како силен извор на пропаганда, изјавил: „*Конечно мораме да разбереме дека од сите вредни капитали достапни во светот, највредниот и одлучувачки капитал е народот*“.  Веќе по овој настан, Америка и Американците исчезнале од советската кинематографија. 

Овој декрет предизвикал незадоволство и противење меѓу урбаните жени, тврдејќи дека често е невозможно да се има дете кога тие се обидуваат да ги продолжат своите кариери (бидејќи советската држава активно го промовирала образованието на жените и вработувањето) и поради несоодветното домување и потребните материјали за грижа за децата. Законите против абортусот во пракса биле само маргинално поприменливи отколку во царското време и *бабките* продолжиле да ја вршат својата трговија, знаејќи дека постои мал ризик таа да биде фатена. Иако имало бројни случаи на жени кои се пријавувале во болниците откако биле подложени на неуспешни абортуси, обично било невозможно да се каже дали имале спонтан абортус, самоизвршен или направен од *бабка*. Непишаниот кодекс на женска солидарност, исто така, останал силен и жените ретко им кажувале на властите за *бабките*.

Во пракса, стапката на абортуси била малку засегната од декретите од 1936 година, иако било забележано дека стапката на смртност на доенчиња пораснала помеѓу 1935 и 1940 година поради тоа што жените очигледно се повредувале при нелегални абортуси кои потоа ги спречувале да раѓаат здрави деца.  Услугите на бабиците останале како отсекогаш: небезбедни, скапи и принудувајќи ги жените да ги лажат властите.

Законот предвидувал надоместоци на жените за нивното седмо и следните деца до нивниот трет роденден. Во 1944 година, бенефициите билеа проширени за да се понудат надоместоци за третото дете до нивниот четврти роденден и за четвртото и следните деца до нивниот седми роденден. Сепак, целата оваа помош била прекината во 1948 година, откако најголемиот извор на исцрпување на населението, Втората светска војна, завршила.  И покрај тоа што абортусот бил забранет и овие политики за плодност, стапките на абортуси останале високи во овој период. Нелегалните абортуси предизвикувале околу 4.000 смртни случаи годишно поради компликации при нелегални абортуси.  Жените продолжиле да добиваат нелегални абортуси во овој период поради политиките кои ги охрабруваат мажените жени да се вработат и економските политики кои ја фаворизираат тешката индустрија и националната одбрана пред домувањето и стоките за широка потрошувачка.

За време на повоениот период, милиони мажи биле мртви, а владата била принудена да ги легитимира семејствата со самохрани мајки. Новиот закон за семејство од 1944 година го санкционирало самохраното мајчинство како место за репродукција преку обезбедување финансиска поддршка за самохраните мајки. Распространетоста на самохраните мајки во ова време било реалност; до 1957 година, 3,2 милиони жени барале владина помош како самохрани мајки.

Олабавувањето на владината политика за абортусот започнала во 1950-тите, кое започнало со проширувањето на списокот на медицински индикации за прекинување на бременоста во 1951 година, а во 1954 година билља укината кривичната одговорност за нелегален абортус. 

### По 1955 година
По смртта на Сталин во 1953 година, советската влада ги укинала законите од 1936 година  и издала нов закон за абортус.  Во декретот, издаден во 1955 година, се наведува дека „мерките спроведени од советската држава за поттикнување на мајчинството и заштита на детството, како и непрекинато растење на свеста и културноста на жените“, дозволуваат промена во политиката. Јазикот на декретот имплицирал дека поголемиот дел од жените би го избрале мајчинството наместо абортусот и дека спречувањето на абортусот останува цел на владата, бидејќи тоа сè уште го охрабрува растот на населението.

Во текот на доцните 1950-ти и 1960-тите, се проценува дека Советскиот Сојуз имал некои од највисоките стапки на абортуси во светот. Стапката на абортуси во овој период не е точно позната, бидејќи Советскиот Сојуз не започнал да објавува статистика за абортуси до  почетокот на перестројката. Најдобрите проценки, кои се засноваат на анкети на медицинските работници во ова време, велат дека годишно биле вршени околу 6 до 7 милиони абортуси. 

Едно од ретките сознанија кои се познати во врска со абортусот за време на доцните 1950-ти е истражувањето, спроведено помеѓу 1958 и 1959 година, на 26.000 жени кои барале абортуси, 20.000 од урбаните средини и 6.000 од руралните области. Од оваа анкета може да се соберат неколку факти за тоа какви жени барале абортус и нивните причини за тоа. Како прво, „огромно мнозинство“ од жените биле мажени, иако резултатите од истражувањето не дале точен процент. Второ, од анкетата мож да се утврди колку деца имале жените. Од урбаните жени, 10,2% биле без деца, 41,2% имале едно дете, 32,1% имале две деца и 16,5% имале три или повеќе деца, со што просечниот број на деца е 1,47. Од руралните жени, 6,2% биле без деца, 26,9% имале едно дете, 30% имале две деца и 36,9% имале три или повеќе деца, а просечниот број на деца е 2,06. Од жените кои барале абортуси, урбаните жени имале поголема веројатност да имаат помалку или воопшто да немаат деца. Ова можеби е ефект на недостатокот на простор со кој се соочуваат урбаните жени.

Истражувањето ги испитувало и причините за жените да бараат абортус. Причините ги поделило во четири категории. Првата категорија била „безусловно отстранлива“, нешта што може да се поправат со владини активности, како што се материјалните потреби, недостатокот на простор, нема кој дома или нема институција во која ќе се стави детето. Втората категорија била „условно отстранлива“, работи што можеби би можеле да се поправат преку владини мерки, како што е отсуството на сопруг, семејни неволји или болест на еден или на двајцата родители. Третата категорија била „неотстранлива“, работи кои не биле предизвикани од социјалните услови, како што се бебе во семејството или веќе многу деца. Четвртата категорија била „нејасни причини“, како што е неподготвеноста на еден или двајцата родители да имаат дете и повеќе други причини.

Резултатите за ова прашање биле: од причините наведени од урбаните жени, 35% биле безусловно отстранливи, 16,5% биле условно отстранливи, 10% биле неотстранливи и 37,9% биле нејасни. Од причините наведени од руралните жени, 26,3% биле безусловно отстранливи, 18% биле условно отстранливи, 10% биле неотстранливи и 45,2% биле нејасни. Најзначајно различно било тоа што повеќе урбани жени како причина го навеле недостатокот на простор. Резултатите од истражувањето покажале дека стапките на абортуси се многу повисоки кај жените кои работат, со стапка од 105,5 абортуси на илјада бремености, наспроти 41,5 кај жените кои не работеле.

Доколку стапките на абортуси во оваа анкета се земаат за репрезентативни, тогаш во овој период бројот на годишни абортуси бил поголем од бројот на живородени деца. Ова исто така би значело дека стапките на абортуси во Советскиот Сојуз биле највисоки од сите во светот во тоа време. До крајот на периодот на Брежњев во 1982 година, советскиот наталитет се движел само на или под нивото на замена, освен во средноазиските републики со мнозинско муслиманско население.

### Руска Федерација
Раните години на Руската Федерација биле обележани со опаѓање на стапките на плодност и абортуси и зголемен пристап и употреба на превентивна контрола на раѓањето. Официјалната политика на Советскиот Сојуз во времето на неговиот распад била просемејно планирање, иако контрацептивните средства генерално биле недостапни за јавноста, оставајќи ги повеќето жени со абортус како единствен начин за регулирање на големината на семејството.  Намалувањето на стапката на абортуси укажува на тоа дека биле наменети сè помалку руски бремености. Најчести во 1990-тите биле „миниабортусите“, односно абортуси со вакуумска аспирација извршени во текот на првите седум недели од бременоста. Легализирањето на миниабортусите во 1988 година го направил непотребен претходно бараниот тридневен престој во болница. Несигурниот квалитет и достапноста на опциите за контрацепција можеби делумно го забавило падот на стапките на абортуси во Русија во 1990-тите. Во Русија на почетокот на 1990-тите, помалку од 75% од сексуално активните жени користеле превентивна контрола на раѓање од секаков вид. Додека таквите ресурси станале подостапни со падот на Советскиот Сојуз, до 1993 година сè уште помалку од половина од Русинките чувствувале дека имаат соодветен пристап до нив.  Само во првата деценија на Руската Федерација, двете фабрики за кондоми во Русија и единствената руска фабрика за спирали биле затворени на одредено време поради загриженоста за цените и контролата на квалитетот. На почетокот на Руската Федерација, 41% од сексуално активните жени во Русија се потпирале на несигурни „традиционални методи“ за контрола на раѓањето. Многу жени кои ги користеле тие методи ја навеле достапноста на абортуси како фактор во нивното размислување. Многу жени кои воопшто не користеле метод на контрола на раѓањето, исто така, ја навеле опцијата за абортус како причина што не се занимавале со современи или дури и традиционални стратегии за планирање на семејството.

Помеѓу 1990 и 2000 година, бројот на годишни абортуси во Русија се намалил за половина, но односот на абортуси и живородени деца (2,04 во 1990 година до 1,92 во 1996 година) речиси и не се намалил. Ова значи дека не само што биле направени помалку абортуси, туку и дека севкупно помалку жени забремениле. Оваа вкупна опаѓачка стапка на плодност претствувала еден од двата главни структурни фактори во Русија кои промовирале абортус наместо превентивна контрола на раѓањето. Други фактори кои ја намалуваат стапката на абортуси вклучуваат мерки преземени од претседателот Владимир Путин за зголемување на големината на семејството во Русија. Во раните 2000-ти тој повикал на федерална финансиска поддршка за децата во првите 18 месеци од животот како начин да се охрабрат жените да имаат второ или трето дете.  Кога првпат го предложи ова, руското население се намалуваше за 700.000 луѓе секоја година. Во првите десет години на Руската Федерација, населението на Русија се намалило за 3 милиони. Загриженоста за намалувањето на населението во Русија е широко распространета. Обидите да се ублажи падот на населението започнало со зголемена финансиска поддршка за малите деца во Русија и на крајот довело до ограничен пристап до абортусот.

Други фактори за падот на абортусот во Русија вклучуваат легализација на стерилизацијата. Регулативите за стерилизација на контрацепција стапиле во сила од 1930-тите, но истите биле укинати во 1993 година. Во првите седум години кога практиката била легална, речиси 100.000 жени побарале и добиле стерилизација.  Ова е фактор за намалување на стапките на несакана бременост во Русија. 2003 година беше прв пат по педесет години законите во врска со пристапот до абортус да бидат построги; секое друго законодавство на оваа тема и во Советскиот Сојуз и во Руската Федерација требало да им овозможи на жените полесен пристап. Во 1991 година, годината на распадот на Советскиот Сојуз, во Русија биле извршени рекорден број на абортуси, односно од околу 3.608.000 абортуси. Овој број постојано се намалувал со текот на годините и до 2002 година руските лекари правеле 1.802.000 абортуси годишно. Ова е значителен пад, но ја оставила Русија со втора највисока стапка на абортуси по глава на жител.

Додека абортусите во Русија во целост започнале да се намалуваат, во азискиот дел од земјата стапката всушност се зголемувала. Иако стапките на абортуси во овие азиски републики не биле толку високи како оние во Западна Русија во времето на распадот на Советскиот Сојуз, и сè уште не се највисоки во земјата, тие се зголемиле. Намалувањето на вкупните стапки на абортуси најмногу се должи на многу големиот пад на абортусите годишно во двата најголеми града во Русија, Москва и Санкт Петербург. Националната загриженост за намалувањето на населението претставувал континуиран тренд од 1980-тите и предизвикало новиот режим да усвои политики против планирање на семејството. Употребата на контрацептивни средства полека растело во текот на 1990-тите, но сепак во 1997 година една од десет бремености во Русија завршила со абортус, и затоа може да се претпостави дека најмалку една од десет бремености во Русија е ненамерна. Законски во Русија, постапката за абортус мора да се одвива во болница и како резултат на тоа, абортусите обезбедуваат важен извор на приход за давателите на здравствени услуги. Бидејќи абортусите станале малку поретки, тие едвај станале побезбедни. До 1998 година, два од три абортуси сè уште имале некаква здравствена компликација. Меѓу најчестите од овие компликации е ненамерната секундарна стерилизација, која се случува кај секоја десетта Русинка која бара абортус во својот живот.

## Актуелен закон
Во текот на 2000-тите, руското население кое постојано опаѓа (поради негативниот наталитет и нискиот животен век) станало главен извор на загриженост, дури и принудувајќи ја војската да го намали регрутирањето поради недостиг на млади мажи. На 21 октомври 2011 година, рускиот парламент донел закон со кој се ограничува абортусот во првите 12 недели од бременоста, со исклучок до 22 недели доколку бременоста е резултат на силување, а поради медицинска потреба може да се изврши во секој момент од бременоста. Новиот закон, исто така, направил задолжителен период на чекање од два до седум дена пред да може да се изврши абортус, за да и се овозможи на жената „*да ја преиспита својата одлука*“. Абортусот според законот може да се врши единствено во лиценцирани институции (обично болници или женски клиники) и од лекари кои имаат специјализирана обука. Лекарот може да одбие да го изврши абортусот, освен абортусите поради медицинска потреба. Новиот закон е построг од претходниот, со тоа што според поранешниот закон, абортусите по 12 недели биле дозволени на поширока социоекономска основа,  додека според сегашниот закон таквите абортуси се дозволени само доколку има сериозни медицински проблеми со мајката или фетусот или во случај на силување.

Според Кривичниот законик на Русија (член 123), извршувањето на абортус од страна на лице кое нема медицинско образование и специјализирана обука се казнува со парична казна до 800.000 руски рубљи; со парична казна до 8 месеци од приходот на осудениот; со општокорисна работа од 100 до 240 часа; или со затворска казна од 1 до 2 години. Во случај кога незаконскиот абортус резултирал со смрт на трудницата или нанел значителна штета по нејзиното здравје, осуденото лице се соочува со затворска казна до 5 години.

На 9 ноември 2023 година, официјални лица од Русија објавиле дека Приватните клиники во окупираниот регион на Крим престанале да обезбедуваат абортуси. Министерот за здравство назначен од Русија, Константин Скорупски, изјавил дека „тоа било понудено за да се придонесе за подобрување на демографската ситуација преку откажување од абортуси“. 

## Политичка дебата
мини| Споменик против абортусот подигнат во 2013 година пред Руската православна црква во Сургут
Прашањето за абортусот повторно привлекло внимание во 2011 година во дебата за која *[[The New York Times|Њујорк Тајмс]]* напишал дека „почна да звучи како дебатата во САД“.  Парламентот усвоил и во 2011 година претседателот Дмитриј Медведев потпишал неколку ограничувања за абортусот во закон за борба против „*падот на наталитетот*“ и „намалувањето на населението“. Ограничувањата бараат од давателите на абортуси да посветат 10% од трошоците за рекламирање за да ги опишат опасностите од абортусот по здравјето на жената и да го направат незаконски опишувањето на абортусот како безбедна медицинска процедура. Сопругата на Медведев , Светлана Медведева, се зафатила со каузата против абортусот во Русија во неделната национална кампања против абортусот наречена „*Дај ми живот*!“ и „*Ден на семејството, љубовта и верноста*“ од нејзината Фондација за социјални и културни иницијативи во соработка со Руската православна црква.

### Анкети на јавното мислење
Во 2016 година, бројот на Руси кои го сметаат абортусот како неприфатлив под никакви околности изнесувал само 4%. До 2022 година, ова се зголемило на 13%.  

## Статистика
И покрај значителното намалување на соодносот на абортуси и наталитетот од средината на 1990-тите, земјите од поранешниот Советски Сојуз и денес одржуваат највисока стапка на абортуси во светот. Во 2001 година во Русија се родиле 1,31 милиони деца, додека биле извршени 2,11 милиони абортуси.  Во 2005 година, во Русија биле регистрирани 1,6 милиони абортуси; 20% од овие вклучувале девојчиња помлади од 18 години.  Официјалните статистички податоци покажале дека бројот на абортуси изнесувал 450.000 во 2020 година.

Од 2021 година, стапката на абортуси изнесувала 12 абортуси годишно на 1000 жени на возраст од 15-44 години. 

Статистиката за абортуси се сметала за државна тајна во Советскиот Сојуз до крајот на 1980-тите.  Во овој период, СССР имал една од највисоките стапки на абортуси во светот. Стапката на абортуси во СССР го достигнала врвот во 1965 година, кога биле извршени 5,5 милиони абортуси, што е најголем број во историјата на Русија. Сепак, легализацијата на абортусот не ги елиминира криминалните абортуси. 

### 1920-ти до 1950-ти

### 1950-ти до 1990-ти


Податотека:Births_+_Abortions_in_the_Russia.svg|алт=Births + Abortions in the Russia| Раѓања + абортуси во Русија
Податотека:Births_+_Abortions_in_the_USSR.svg|алт=Births + Abortions in the USSR| Раѓања + абортуси во СССР
Податотека:Live_births_and_abortions_in_the_USSR.svg|алт=Live births and abortions in the USSR| Живородени раѓања и абортуси во СССР
Податотека:Live_births_and_abortions_in_Russia.svg|алт=Live births and abortions in Russia| Живородени раѓања и абортуси во Русија
Податотека:Percentage_of_conceptions_aborted_in_Russia.svg|алт=Percentage of conceptions aborted in Russia| Процент на прекинати зачнување во Русија
Податотека:Percentage_of_conceptions_aborted_in_the_USSR.svg|алт=Percentage of conceptions aborted in the USSR| Процент на прекинати концепции во СССР


### Неодамнешна статистика
Од 1990-тите, абортусот во Русија е во голем пад. Абортусот се преполовил во периодот помеѓу 1990 и 2000 година, од 4 до 2 милиони абортуси приближно. Абортусите на 1000 жени на возраст од 15 до 49 години се намалиле од 114 на 55 помеѓу 1990 и 2000 година. Во 2010 година, ова било засилено кога вкупните живородени деца го надминал вкупниот број на абортуси во Русија за прв пат во 21 век.  Во 2013 година биле извршени 1 милион абортуси или 28 абортуси на 1000 жени на возраст од 15-49 години.  Во 2021 година, бројот достигнал приближно 400 илјади, намалувајќи се за 10 пати од 1990 година, при што стапката на 1000 жени на возраст од 15-49 години се намалила на 12 години.

### Мотив
Од 2006 до 2011 година, жените биле поделени на следните причини за абортус; 11% го правеле тоа од здравствени причини, 10% сакале да го одложат раѓањето на друго дете и да го зголемат интервалот помеѓу раѓањата, 24% не сакале друго дете, 33% немале пари за да имаат друго дете (или се соочиле со друго социоекономско прашање), а 17% не сакале друго дете поради приговорот на партнерот кон тоа. 

## Наводи

## Надворешни врски
*Tishchenko P., Yudin B. Moral Status of Fetuses in Russia
*
*Women Fault Soviet System For Abortion New York Times, published 28 February 1989

Категорија:Руско право
Категорија:Здравствена заштита во Русија
Категорија:Права на жените во Русија
Русија