Џеф Вол

**Џефри Вол**, Член на Редот Канада и Кралското Друштво на Канада (роден на 29 септември 1946 година) е канадски уметник најпознат по неговите големи фотографии од Цибахром со задно осветлување и пишување историја на уметност. На почетокот на неговата кариера, тој помогнал да се дефинира школата во Ванкувер и тој има објавено есеи за работата на неговите колеги и колеги од Ванкувери Родни Греам, Кен Лум и Ијан Валас. Неговите фотографски табели честопати ја земаат мешавината на Ванкувер од природна убавина, урбано распаѓање и постмодерна и индустриска безличност како нивна позадина.

## Кариера
Вол магистрирал на Универзитетот во Британска Колумбија во 1970 година, со тезата насловена како *Берлин дада и поимот на контекстот*. Истата година престанал да се занимава со уметност. Со неговата англиска сопруга, Џенет, која ја запознал како студент во Ванкувер, и нивните два мали сина, тој се преселил во Лондон  да работи на постдипломски студии од 1970 до 1973 година на Институтот Кортолд, каде што студирал со експертот за Мане, Т.Ј. Кларк. Вол бил асистент на Колеџот за уметност и дизајн во Нова Шкотска (1974–75), вонреден професор на Универзитетот Сајмон Фрејзер (1976–87), предавал долги години на Универзитетот во Британска Колумбија и предавал на Европската дипломска школа. Има објавено есеи за Ден Греам, Родни Греам, Рој Арден, Кен Лум, Стефан Балкенхол, На Кавара и други современи уметници.

## Уметничка пракса
Вол експериментирал со концептуална уметност додека бил на додипломски студии на УБК. Потоа не создавал уметност до 1977 година, кога ги направил своите први фото-проѕирни со позадинско осветлување. Многу од нив се на сцена и се однесуваат на историјата на уметноста и филозофските проблеми на претставувањето. Нивните композиции честопати алудираат на уметници како Диего Веласкес, Хокусај и Едуар Мане, или на писатели како Франц Кафка, Јукио Мишима и Ралф Елисон.

Презентирајќи ја својата прва галериска изложба во 1978 година како „инсталација“ наместо како фотографско шоу, Вол ја поставил *„Уништената соба“* на излогот на излогот на галеријата „Нова“, затворајќи ја во ѕид од гипс картон.

*Мимик* (1982) го типизира кинематографскиот стил на Вол и според историчарот на уметност Мајкл Фрид е „карактеристичен за ангажманот на Вол во неговата уметност од 1980-тите со социјалните прашања“. 198 × 226цм проѕирност во боја, покажува бел пар и маж од Азија кои одат кон камерата. Тротоарот, опкружен со паркирани автомобили и станбени и лесно-индустриски згради, укажува на северноамериканско индустриско предградие. Жената е облечена во црвени шорцеви и бел горен дел што ја покажува нејзината средина; нејзиниот брадест, неуреден дечко носи тексас елек. Мажот од Азија е лежерен, но во споредба добро облечен, во кошула со јака и панталони. Додека парот го престигнува мажот, момчето прави двосмислен, но навидум непристоен и расистички гест, држејќи го подигнатиот среден прст до аголот на окото, „коси“ со окото исмевајќи ги очите на Азиецот. Сликата наликува на искрена снимка која го доловува моментот и неговите имплицитни социјални тензии, но всушност е рекреација на размена на која сведочи уметникот.

*[[Слика за жени|Сликата за жени]]* е 142,5 × 204,5 цм Цибахром (Cibachrome) транспарентност поставена на лајтбокс. Заедно со *Уништената соба*, Вол смета дека *Сликата за Жени* е неговиот прв успех во предизвикувачката фотографска традиција. Според Тејт Модерн, овој успех му овозможува на Вол да се осврне на „популарната култура (осветлените знаци на кино и рекламните натрупувања) и чувството за размер на кое му се восхитува во класичното сликарство. Како тридимензионални објекти, светлосните кутии добиваат скулптурно присуство, што влијае на физичкото чувство за ориентација на гледачот во однос на делото.“ 

На сцената има две фигури, самиот Вол и жена која гледа во камерата. Во профилот на Вол in *Њу Репаблик*, уметничкиот критичар Џед Перл го опишува *делото* како парче со потпис на Вол, „бидејќи се удвојува како портрет на уметникот од крајот на дваесеттиот век во неговото студио“. Историчарот на уметност Дејвид Кампани го нарекува „*Слика за жени*“ важно рано дело за Вол бидејќи ги утврдува централните теми и мотиви пронајдени во голем дел од неговите подоцнежни дела.

Одговор на *[[Бар во Фоли-Бержер (Мане)]]*, Тејт Модерен текст за *Слика на жени*, од изложбата 2005-2006 *Џеф Вол Фотографии 1978-2004 година*, го опишува влијанието на сликарството на Мане:На сликата на Мане, шанкерка гледа надвор од рамката, набљудувана од машка фигура во сенка. Се чини дека целата сцена се рефлектира во огледалото зад решетката, создавајќи сложена мрежа од гледишта. Вол ја позајмува внатрешната структура на сликата и мотивите како што се светилките кои и даваат просторна длабочина. Фигурите на сличен начин се рефлектираат во огледало, а жената го има впиениот поглед и држењето на шанкерката на Мане, додека мажот е самиот уметник. Иако прашањата за машкиот поглед, особено односот на моќ помеѓу машкиот уметник и женскиот модел, и улогата на гледачот како набљудувач, се имплицитни во сликата на Мане, Вол ја ажурира темата поставувајќи ја камерата во центарот на делото, така што го снима чинот на создавање на сликата (сцената рефлектирана во огледалото) и, во исто време, гледа директно во нас.Делото на Вол унапредува аргумент за потребата од сликовна уметност. Некои од фотографиите на Вол се комплицирани продукции кои вклучуваат глумечка екипа, сетови, екипи и дигитална постпродукција. Тие се окарактеризирани како филмски продукции со една рамка. Сузан Сонтаг ја заврши својата последна книга, *Во врска со болката на другите* (2003), со долга, пофална дискусија за една од нив, *Разговор за мртвите трупи (Визија по заседа на патрола на Црвената армија во близина на Моќор, Авганистан, зима 1986 година)* ( 1992), нарекувајќи го описот на измислен настан под влијание на Вол „примерен по неговата мисловност и моќ“.

Додека Вол е познат по големите фотографии од современите секојдневни жанровски сцени населени со фигури, во раните 1990-ти тој станал заинтересиран за мртва природа. Прави разлика помеѓу неисценирани „документарни“ слики, како *Тивок поток, Ванкувер, зима 2003 година*, и „кинематографски“ слики, произведени со комбинација на глумци, сетови и специјални ефекти, како што *е Ненадејниот удар на ветрот (по Хокусај)*, 1993 година. Врз основа на *станицата Јеџири, провинцијата Суруга* (околу 1832 година) отпечаток од дрво од Катсушика Хокусаи, *Ненадејниот удар на ветрот ја* рекреира прикажаната јапонска сцена од 19 век во современата Британска Колумбија, користејќи глумци и траеше повеќе од една година за да се направат 100 фотографии во наредба „да се постигне беспрекорна монтажа која дава илузија на фаќање вистински момент во времето“.

Од раните 1990-ти, Вол користел дигитална технологија за да создаде монтажи на различни поединечни негативи, мешајќи ги во она што изгледа како единствена обединета фотографија. Неговите потписни дела се големи проѕирни монтирани на светлосни кутии; Тој вели дека го замислил овој формат кога видел задно осветлени реклами на автобуските постојки за време на патувањето меѓу Шпанија и Лондон. Во 1995 година, Вол започнал да прави традиционални црно-бели фотографии од сребрен желатин, а тие станале сè позначаен дел од неговата работа. Примерите биле изложени во *документата X* на Касел.

Прво прикажан во *документа* 11, *По „Невидлив човек“ од Ралф Елисон, Прологот* (1999-2000) претставува добро позната сцена од класичниот роман на Елисон. Верзијата на Вол ни ја покажува просторијата во визбата, „топла и полна со светлина“, во која живее нараторот на Елисон, со своите 1.369 светилки.

## Изложби
Раните групни изложби на Вол вклучуваат изложби од 1969 година во Уметничкиот музеј во Сиетл, Вашингтон и уметничката галерија на Ванкувер, и Нова мултиплекс уметност во галеријата Вајтчепел, Лондон во 1970 година. Неговото прво изложување на еден човек се одржа во галеријата Нова, Ванкувер во 1978 година.

Самостојни изложби вклучуваат ИЦА, Лондон (1984), Ирски музеј на модерна уметност, Даблин, Ирска (1993), Галерија Вајтчепел, Лондон (2001), Кунстмузеум Волфсбург, Волфсбург, Германија (2001), Музеј за модерна Кунст Франкфурт (2001/2002). ), Хаселблад центар, Гетеборг, Шведска (2002), музеј Аструп Фернли, Осло, Норвешка (2004) и ретроспективи во Шаулагер, Базел (2005), Тејт Модерн (2005) и МоМА, Њујорк (2007), Уметнички институт во Чикаго (2007), СФМОМА, Сан Франциско (2008), музеј Тамајо, градот Мексико и уметничка галерија Ванкувер, Ванкувер (2008) и Државни уметнички збирки, Дрезден (2010).  Вол исто така бил вклучен во документите 10 и 11.

За ретроспектива во Палата на Убави Уметности во Брисел во 2011 година, Вол избрал околу 130 дела од неговите омилени уметници, од 1900 фотограф Ежен Атжет за филмот извадоци (Фасбиндер, Бергман, на браќата Дарден ) до парчиња од современици Томас Страт и Дејвид Клеебот. Тие биле прикажани заедно со 25 негови слики.

## Награди
* Награда Хаселблад, 2002 година.
* Соработник на Кралското друштво на Канада, 2006 година.
* Офицер на Редот на Канада, декември 2007 година.
* Награда Оден за животно дело (годишна награда на Британска Колумбија за визуелни уметности), март 2008 година 

Големите слики и проучуваните композиции на Вол се сметаат за влијателни врз групата Диселдорф предводена од Андреас Гурски, Томас Струт, Томас Руф и Кандида Хофер . (Гурски го навел Вол како „одличен модел за мене“. ) 

## Библиографија

* Вол, Џеф, Жан-Франсоа Шеврие, Тиери де Дув, Борис Гројс, Ариел Пеленк, Марк Луис, *Џеф Вол: Целосното издание*, Фајдон, 2009 година.
* Вол, Џеф. *Џеф Вол: Избрани есеи и интервјуа.* Њујорк: Музеј на модерна уметност, 2007 година.ISBN&nbsp;
* Лаутер, Ролф. *Џеф Вол: фигури и места: избрани дела од 1978-2000 година* ; Франкфурт: Музеј за модерна Кунст, 2001/2002.ISBN&nbsp;

## Наводи

Категорија:Статии со hCards
Категорија:Офицери на Редот на Канада
Категорија:Членови на Кралското друштво на Канада
Категорија:Постмодерни уметници
Категорија:Родени во 1946 година