open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Шкинат

**Шкинат** (, *Схинас*) — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на помалку од три километри северозападно од градот Гида, на надморска височина од 6 метри.

Сместено е во областа Урумлак. Во минатото селото се наоѓало на јужниот брег на пресушеното Ениџевардарско Езеро во 1930-тите години.

## Историја

Селото, како и сите околни села, во минатото било населено со грчко население.

По Првата светска војна во 1922 година во селото се населиле грчки бегалци. Во 1928 година, Шкинат било мешана населба со 16 бегалски семејства со вкупно 60 жители..

## Стопанство

Селото е прилично богато. Неговото население се занимава со земјоделство, а основно производи се памукот и шеќерната репка, но се произведува и многу грав, пченица, детелина и други земјоделски производи.

## Население

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Шкинат* е село во Солунската каза и во него живееле 220 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Шкинат (Chkinat) живееле 220 Грци.

Во пописот од 1913 година во селото биле забележани 228, а во 1920 година 279 жители. По 1923 година во селото биле населени и 27 бегалски семејства со вкупно 130 жители. Така, Шкинат станала мешана населба која во 1928 година имала 401, во 1940 година 584, во 1951 година 677, во 1961 година 687, во 1971 година 575, во 1981 година 552, а во 1991 година 419 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 408 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 390 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Гида со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гида, во кој покрај градот Гида, влегуваат и селата Шкинат и Големо Нишел.

## Наводи

Категорија:Гида
Раниславци

**Раниславци** (, *Агати*; до 1922&nbsp;г. *Ρανισλάβ*, *Ранислав*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 30 жители (2021). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото е сместено во северниот дел на колтината Меглен, на 4-6&nbsp;км северно од С’ботско.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Раниславци било село в Ениџевардарската каза. Во дадено време еден дел од жителите на Струпино го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ, на крајот на XIX Раниславци е македонско-муслиманско село со машко население од 157 лица во 36 домаќинства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Раниславци* (*Рониславци*) било македонско муслиманско со 400 жители. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото имало 67 македонски муслимански куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 426 жители, кои во спаднале на 352. Во 1922 г. е преименувано во Агати. Во 1920-тите населението на Струпино е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Мала Азија и Источна Тракија. Според пописот од 1928 г. селото било чисто дојденско со 192 жители од 49 семејства.

Населението се намалило по Втората светска војна, а особено во 1960-тите години поради иселување во поголемите градови.

## Население

## Стопанство
Во селото се одгледува тутун, овошје, индустриски пиперки, десертно грозје и друго.

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Ружјани

**Ружјани** (, *Ризохори*; книжевно: *Ριζοχώριον*, *Ризохорион*; до 1926 година: *Ρούζινο*, *Рузино*) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа речиси во самиот центар на мегленската висорамнина, на надморска височина од 150 метри. Атарот на селото опфаќа 5 квадратни километри.

Селото се наоѓа на 6 километри северозападно од селото Капињани.

## Историја

Карладово до 1924 година било населено исклучително со македонско население, чиј поголем дел во немирните години, заради поголема семејна и имотна сигурност, ја сменил својата вера и се исламизирал.

Во 1924 година, македонските муслимани во согласност со Лозанскиот договор, биле принудени да се иселат во Турција, а на нивно место грчките власти населиле поголем број бегалски семејства од Понд (вкупно 271 бегалец). Според пописот во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 74 бегалски семејства со вкупно 264 жители.

Во 1926 година, името на селото било променето во Ризохори (*Ριζοχώρι*).

## Стопанство

Бидејќи лежи сред плодното поле, а добар дел од обработливите површини се наводнуваат од реката Мегленица, селото е мошне богато. Населението произведува овошје, десертно грозје, тутун и други земјоделски производи. Делумно е развиено и краварството.

## Население

Според Стефан Верковиќ кон крајот на  век, Ружјани било македонско-муслиманско село со машко население од 160 души и 40 домаќинства.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Рожени* живееле 400 Македонци-муслимани.

Во 1920 година, Ружјани било посочено како муслиманско-македонско село со 55 муслимански и 6 христијански куќи.

Селото во пописот од 1913 година било забележано со 266, а во 1920 година со 233 жители. Во 1924 година била извршена размената на население, односно муслиманите биле принудно иселени во Турција, а на нивно место биле доселени грчки бегалски семејства од Понд, вкупно 271 бегалец. Со новонаселените жители и со помалобројните Македонци (27 лица), селото во 1928 година броело 298 жители, а во 1940 година 511 жители. Поради Граѓанската војна, дошло до извесно намалување на бројот на населението, така што селото во 1951 година било забележано со 448 жители. Во 1961 година имало 555, во 1971 година 543, во 1981 година 572, а во 1991 година 426 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 537 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 443 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карладово, во кој покрај селото Ружјани влегува и селото Карладово.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Меглен
Старишта

**Старишта** — мегленско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Цакон Маала

**Цакон Маала** или **Јурук Маала** (, *Цаки*; до 1926 г. *Τσάκων Μαχαλά*, *Цакон Махала*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа во средишниот дел на котлината Меглен, на 3 км југозападно С’ботско.

### Во Отоманското Царство
Ова е релативно ново село, основано од Турци Јуруци. Во XIX тоа било село во Воденската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Цакон Махале* живееле 550 Турци.

Егзархиската статистика за Воденската каза од 1912 г. го води селото со 550 жители Турци. Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека *Цакон-махала* пред Балканските војни имало 150 куќи на Турци.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. согласно Букурешкиот договор влегло во состав на Грција. Таа година населението броело 682 жители кои во 1920 г. се намалиле на 526 лица.

Во 1924 г. согласно Лозанскиот договор турското население е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Понт и Мала Азија, Турција. Во 1926 г. е преименувано во Цаки или Цаконес (Τσάκωνες). На пописот од 1928 г. селото се води како чисто дојденско со 99 семејства сочинети од 118 лица.

За време на Граѓанската војна (1946-1949) дел од населението пребегало во Солун и полските села во Ениџевардарско.

Земјиштето целосно се наводнува и се произведуваат пиперки, десертно грозје и овошје.

## Население

## Наводи

Категорија:Меглен
Ааси Огулари

**Ааси Огулари** или **Аси Огулари** () — поранешно село во Кукушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кукуш во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во денешниот атар на Фанарли, во подрачјето на планината Карадаг.

## Историја
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Ааси Огулари имало 16 жители Турци.

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 16 жители. Селото се распаднало за време на Првата светска војна и повторно не било обновено, а во 1927 г. било избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Историски села во Кукуш
Ајдарли

**Ајдарли** или **Хајдарли** (, *Ваптистис*, до 1927 *Χαϊδαρλή*, *Хајдарли*) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 5 километри западно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 120 метри.

Ајдарли опфаќа површина од 17 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ајдарли се состоело од 55 семејства и 146 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Ајдарли * имало 80 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 96 Македонци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година селото било напуштено, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 7 жители. Во селото во 1922 година било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Ваптистис.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 443 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 656 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 737 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 756 жители, во 1971 година имало 598 жители, во 1981 година имало 544 жители, додека во 1991 година имало 535 жители. Денеска, населението на селото е 449 жители според пописот од 2001 година.

## Личности

;Родени во Ајдарли
* Стојан Димитров (? - 7 ноември 1912)
* Христо Наков (1890 - ?)

## Наводи

Категорија:Кукуш
Алексово

**Алексово** или **Нехире Мутне** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 12 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 277 метри.

## Историја

Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население од вилаетот Тимур Хисар од 1616-1617 година селото е наведено под името Алексова со 33 домаќинства. Според документ од 1625 година Алексово има 25 семејства.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Алексово се состоело од 45 семејства и 158 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Алексово* имало 420 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 496 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани само 3 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Алексија.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 218 жители-бегалци..

## Личности
;Родени во Алексово
* Атанасие Иванов (1883 - 1973)
* Димитар Димашев (1889 - 1928)=
*  Вано Георгиев Делијанов (1886 - ?)
* Гоце Илиев (1884 - 1913)
* Гоце Киров (1889 - ?)
* Гоце Киров Наков (1888 - ?)
* Дељо Пецов (1862 - ?)
* Иљо Христов (1890 - ?)
* Мито Бинин (1890 - ?)
* Мито Гоцев (1890 - ?)
* Мито Стојанов (1889 - 1913)
* Христо Андонов
* Христо Иљов (1890 - ?)
* Христо Ириклицки (1886 - ?)

## Наводи

Категорија:Алексово
Алчак

**Алчак** (, *Хамило*; до 1926&nbsp;г. *Αλτσάκ*, *Алцак*) — гевгелиско село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 92 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа околу 3&nbsp;км југоисточно од Гевгелија и 4&nbsp;км југозападно од граничниот премин Сехово (Идомени) во Р Македонија. Лежи на североисточните падини на планината Пајак во областа Бојмија, на растојание од 26&nbsp;км северно од гратчето Бојмица.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Алчак било турско село во Авретхисарската (Кукушка) каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Алџак* (Aldjak) било село во Авретхисарската каза со 160 домаќинства од 455 жители муслимани. Васил К’нчов во 1900 г. на ова подрачје забележал само неколку маала кои не се спомнуваат на друго место, од кои отсуствува селото Алчак., додека пак Боривое Милоевиќ нешто подоцна правилно го завел со 50 турски куќи.

### Во Грција
По сила на Букурешкиот договор, во 1913 г. селото е припоено кон Грција, кога е испуштено од пописот таа година. Селото било принудно иселено во Првата светска војна бидејќи, како погранично, низ него минувала фронтовата линија. Во 1920 г. се заведени 144 жители. По сила на Лозанскиот договор во 1924 г. населението е иселено во Турција, а на негово место населиле грчки доселеници, како и едно македонско семејство од с. Моин преку границата.  Во 1926 г. властите го преименувале во Хамило со значење *ниско* или *тивко*. Со овие промени, во 1928 г. Алчак е заведено како наполно дојденско село 44 семејства од 125 жители — сите Грци дојденци (занемарувајќи го едното македонско семејство). Во 1940 г. нивниот број пораснал на 283, но поради Грчката граѓанска војна и оскудноста на крајот, селото доживеало пад на 220 лица 1951 г. Во 1961 г. се попишани 258 жители, но дошло до повторно намалување, со 154 лица во 1971 и 163 во 1981 и 140 жители во 1991 г. Бројката останала релативно стабилна во 2001 г. кога се заведени 154 лица, за да опадне на 117 на следниот попис во 2011 г.

## Население

## Стопанство
Селото е прилично пасивно, а населението се занимава со производство на тутун, жито и други земјоделски производи. Во помала мера застапено е и сточарството.

## Поврзано
* Бојмија

## Наводи

Категорија:Гевгелиски села
Категорија:Пајонија (општина)
Аматово

**Аматово**  (, *Аспрос*; до 1928&nbsp;г. *Αμάτοβο(ν)*, *Аматово(н)*) — село во Кукушко Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 575 жители (2021). Сè до Балканските војни било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа левиот брег на Вардар, 13&nbsp;км јужно од градот Ругуновец, 25&nbsp;км југозападно од Кукуш и 43&nbsp;км северозападно од Солун. Крај него е речиси пресушеното Аматовско Езеро.

## Историја
На 1,5&nbsp;км северно од селото е откриена могила со населба од бронзеното време. На 300&nbsp;м северно од неа има трапезовидна хумка со наоди од животот на ова место во истиот период. Во 1987 г. двете места се прогласени за заштитени историски споменици. Во 1994 г. заштитното подрачје е проширено.

### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Хаматово* (Hamatovo) било село во Авретхисарската (Кукушка) каза со 40 домаќинства и 194 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 115 жители кои по грешка ги запишал како Турци Во овој период Боривое Милоевиќ во селото исправно завел 30 македонски куќи.

По Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев во 1905 г. во Аматово (Amatovo) има 280 Македонци, сите под егзархијата.

Во црквата „Св. Јован Богослов“ има икони на мајсторите Зисис Папаконстантину и Димитар Вангелов.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Аматово е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога неговото население броело 154 жители. На почетокот на Првата светска војна селото силно настрадало од грчките власти и во 1914 г. македонското население било принудено да се исели во Бугарија. На негово место се доселени низа грчки семејства од странство, така што во 1920 г. Аматово имало 76 жители. Во 1924 г. во селото се сместени 753 грчки колонисти од Бјала (Источна Румелија) во Бугарија и од други места. Во 1928 г. селото е преименувано во Аспрос, што значи „бел“. Според пописот од 1928 г. селото било наполно дојденско, со вкупно 621 жител (175 семејства).

Во 1940 г. населението пораснало на 895 жители и продолжило да се зголемува. Во 1951 г. се попишани 924, а во 1961 г. — 1.050 жители. Во 1971 г. опаднало на 814 жители, но во 1981 г. се зголемило на 958 лица. Во 1991 г. населението изнесувало 953 жители, кои во 2001 г. паднале на 912, а во 2011 г. на 774 лица.

## Население

## Стопанство
Аматово важи за мошне богато село бидејќи е сместено во поле, со наводнувано земјиште. Се произведува доста жито, памук, тутун и бостан, а застапено е и краварството.

## Личности
* Петар Карајков (?–1944) — курир и четник на војводите Апостол Петков и Иван Карасулијата; живеел во Ругуновец и починал од природна смрт

## Поврзано
* Црква „Св. Јован Богослов“
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Пајонија (општина)
Апанџали

**Акманџали** или **Апанџали** (, *Акманѕали*) — поранешно село во Кукушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кукуш во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во денешниот атар на Рамна, во падините на планината Круша, на надморска височина од 450 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Акманџали било турско село во Авретхисарската (Кукушка) каза на Серскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Апанџали* имало 100 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото се настрадало за време на војните, поради што не е евидентирано во пописот од истата година и понатаму не било обновено.

## Наводи

Категорија:Историски села во Кукуш
Беглериево

**Беглериево** (**Беглерија** или **Бејлери**, , *Ксиролакос*, до 1926 г. *Μπεϊλερλή*, *Бејлерли*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 41 жител (2021). Сè Втората балканска војна било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа јужно од градот Ругуновец, на левиот брег на Вардар.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г., *Беглерија* (Begleria) било село во Кукушката каза со 15 домаќинства на 68 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 г. *Бејлери* броело 125 жители, сите Македонци христијани.

Во Калиново пуштило корени унијатството, но во 1900 г. селото се откажало од него и станало егзархиско. Причината за ова е фактот што православните егзархиски свештеници им забраниле на нивните верници да склучуваат бракови со унијатите.

Според Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село прешло под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев во 1905 г. во *Беглерија* (Begleria) имало 152 Македонци, сите под Егзархијата.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни Беглериево имало 35 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
Беглериево е запалено од грчката војска во Втората балканска војна (1913), а населението избегало од селото — 11 семејства во Струмица и Струмичко, а 19 семејства во Бугарија. Истата година селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Малку подоцна во Беглериево се доселиле 14 македонски смејства од струмичкото село Зубово кога грчката војска ја напуштала Струмица. Со создавањето на Кралството СХС во 1919 г. тие се вратиле во родното село, а атарот на Беглериево бил откупен од велепоседничките семејства Бога, Зута, Брова и др. Поседниците откупиле 1.200 хектари земја каде одгледуваат жито и памук со современа механизација. Во 1928 г. овие семејства броеле 101 жител.

## Население

## Наводи

Категорија:Пајонија (општина)
Ваисли

**Ваисли** или **Вајохори** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Вајохори бил дел од општина Егнатија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 32 километри западно од Ставрос, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на северниот брег од Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 140 метри.

Ваисли опфаќа површина од 28 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век Ваис кула било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.
 
Во 1928 година селото било преименувано во Вајохори.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 42 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 96 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 209 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 162 жител, во 1971 година имало 98 жители, во 1981 година имало 84 жители, додека во 1991 година имало 64 жители. Денеска, населението на селото е 69 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Бешик
Валгаци

**Валгаци** или **Валгат** (, *Камбохори*, катаревуса: *Καμποχώριον*, *Камбохорион*, до 1926 година *Βαλκάση*, *Валкаси* или *Βαλκάτς*, *Валкац*) — село во Гуменџиско, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ, Грција. Населението брои 106 жители (2021). Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа на 5 км јужно од градот Бојмица.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Валгат (Валгаци)* било село в Ениџевардарската каза со 140 жители Македонци.

Целото село било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Валгаци (Valgatzi)* имало 160 Македонци егзархисти и работело бугарско училиште.

Кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:

По податоци на Егзархијата во 1910 г. В’лгаци (*Вългаци*) било чифлигарско село со 21 семејство сочинети од 135 жители Македонци и една црква.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека Валгаци пред Балканските војни имало 35 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Валгаци било пропоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година имало 142 жители кои во 1920 г. се накачиле на 165 лица. Во 1925 г. речиси. сите жители (официјално 147) биле принудени да се иселат во Бугарија. На нивно место се населени дојденци од селото Киздервент во Мала Азија чие население се Македонци од Охридско присилно иселени таму на почетокот на XVIII век за да бидат дервенџии, чиј јазик и денес е смеса од македонски со турски зборови. Покрај нив имало и сосем мал број лица дојдени од Понд. Во 1926 г. селото е преименувано во Камбохори. Во 1928 г. селото имало 336 жители од кои 221 лица (65 семејства) биле дојденци, а останатите македонски староседелци. Во 1940 г. Валгаци имало 310 жители, од кои, според НОФ, само 30 староседелски Македонци.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од околу 1850 г., прогласена за споменик на културата

## Личности
* Андон Георгиев — борец во МОО, четата на Лазар Делев, Зборна партизанска чета на МОО
* Мице Џамбазов — ръководител на месниот комитет на ВМОРО, затворен во Берскиот затвор по Првата балканска војна

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Пајонија (општина)
Георголик

**Георголик** — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Горјан

**Горјан** или **Горени** (, *Георѓани*; до 1926 г. *Γκόργιανη*, *Горјани*) — село во Правишко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Кушница, во Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на североисточните падини на планината Кушница, северозападно од малиот град Правишта, на надморска височина од 260 метри.

Се наоѓа на 10 километри од градот Правишта во северозападна насока и на 1 километар северно од селото Никишјан.

## Историја

Во  век, Горјан било село во Правишката каза, на Отоманското Царство.

Селото Горени во минатото било населено со турско население.

Во 1926 година било преименувано од Горјани во Георѓани.

## Стопанство

Селото е прилично богато. Населението главно се занимава со земјоделство (тутун и пченица) и делумно со сточарство (одгледување крави).

## Население

По принудното населување на турското население во согланост со Лозанската конвенција, во 1924 година во селото биле сместени бегалски семејства. Нивниот број во 1928 година изнесувал 976, а во 1940 година се искачил на 1.500 жители.

Во 1941 година, според бугарската статистика селото имало 1.482 жители. Во 1951 година биле попишано 1.608 жители, во 1961 година 1.469, во 1971 година поради помасовното иселување во поголемите градови, бројот на жители се намалил на 930, додека во 1981 година се забележани 1.016 и во 1991 година 1.025 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 706 жители. Во најновиот попис во 2011 година спроведен во Грција, селото било забележано со 611 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Кушница со седиште во селото Никишјан, која припаѓа на поголемата општина Кушница, во округот Кавала. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Горјан, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Кушница
Демирли

**Демирли** (*,* *Сидирохори*, до 1926 г. *Δεμιρλή*, *Демирли*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 171 жител (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 2 км јужно од патот ЕО2 (Смрдеш-Бахчеќој) и околу 13 км југозападно од гратчето Правишта, во северните падини на планината Лути Рид, на надморска височина од 115 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Демирли било турско село во Правишката каза на Драмскиот Санџак. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Демирли:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Демирли имало 360 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 249 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 213 лица.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 62 бегалски семејства (вкупно 265 бегалци) од Мала Азија, така што селото станало бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Сидирохори (*Σιδηροχώρι*), во превод „железно село“.

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 317 жители.

## Стопанство
Поради својата положба, селото располага со скудна земја. Населението произведува тутун, пченица и други земјоделски производи, а се занимава и со краварството.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Пиери со седиште во селото Моштијан, која припаѓа на поголемата општина Кушница, во округот Кавала. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Девекли, во кој влегува и истоименото село.

## Личности
**Починати во Демирли**

* Панајотис Димарас (?–1897) — грчки револуционер

## Наводи

Категорија:Кушница
Гаваљанци

**Гаваљанци** или **Гаваланци** (, *Валтуди*; до 1927 г. *Γκαβαλιάν*, *Гаваљан*, *Γκαβαλιανοί*, *Гаваљани*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 23 жители (2021). Сè Втората балканска војна било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во областа Бојмија, на 14 км североисточно од градот Ругуновец.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во османлиските даночни дефтери на Кукушката каза од 1619-1620 г. селото се води под името *Говалљан* со 60 даночно обврзани христијански домаќинства.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Гаваљанци (Gavaliantzi) било село во Кукушката каза со 35 куќи сочинети од 190 жители Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Гаваљанци било село со 164 жители Македонци.

На почетокот на XX век целото население на Гаваљанци било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Гаваљанци (Gavaliantzi) имало 176 Македонци егзархисти и во селото работело бугарско училиште.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни *Гаваланци* имало 30 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
Во Втората балканска војна (1913) населението го напуштило селото при настапувањето на грчката војска, бегајќи во Вардарска Македонија. Селото било припоено кон Грција. На нивно место се доселиле 32 лица од Струмичко, колку што имало селото на пописот од 1913 г. По Првата светска војна доселениците се вратиле во нивните села, па така во 1920 г. во Гаваљанци се попишани само 20 жители.

Малку подоцна земјиштето било откупено до големопоседникот Зутос кој денес располага со 600 хектари, обработувани со современа механизација. Во 1928 г. поседот имал население од 59 жители.

## Население

## Личности
мини|180п|Илија Дилберов
;Родени во Гаваљанци
* Илија Дилберов (Дилбер Илија) (1877 – 1962) — револуционер, деец на ВМОРО, борец во МОО
* Георги Наков Парадов (1866 – 1938) — војвода на ВМОРО, борец во МОО, Кукушка чета, II чета на XIII Кукушка дружина
* Никола Сатиев (1880 – ?) — војвода на ВМОРО, борец во МОО
* Христо Георгиев (1884 – ?) — четник на Аргир Манасиев, борец во МОО, Кукушка чета, Нестројна рота на XIII Кукушка дружина
* Христо Стаменов — револуционер, деец на ВМОРО, загинал пред 1918 г.
* Георги Мицов (Гоне Мацов, 1884/1886 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, I чета на XIII Кукушка дружина
* Иван Манолов (1882 – ?) — борец во МОО, I чета на III Солунска дружина
* Јордан Тачев (1884 – ?) — борец во МОО, II чета на XIII Кукушка дружина, Зборна партизанска чета на МОО
* Мирче Костов (1892 – ?) — борец во МОО, III Солунска дружина, носител на бронзен медал
* Христо Пецев (1882/1884 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, II чета на XIII Кукушка дружина

;Починати во Гаваљанци
* Михаил Апостолов - Попето (1871 - 1902) — револуционер

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Пајонија (општина)
Кусороб

**Кусороб** или **Косруп** (, *Месоропи*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 467 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападните падини на планината Кушница, околу 20 км југоисточно од гратчето Правишта, на надморска височина од 310 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Кусороб било грчко село во Правишката каза на Драмскиот санџак. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Кусороб:

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Кусороб имало 780 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Кусороб* или *Косруп* (Koussorob, Kosroup) имало 755 Грци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 1.478 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 866 лица.

Во 1923 г. во селото биле населени десеттина бегалски семејства (вкупно 47 бегалци).

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 1.456 жители.

## Стопанство
Обработливите површини на селото се мошне ограничени поради својата местоположба. Главни земјоделски производи се тутун и пченица. Во минатото, сточарството било поразвиено, но денес нема посебно значење.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1919 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 28 квадратни километри. Општината Кусороб била приклучена во општината Пиери во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Кушница.

Селото припаѓа на општинската единица Пиери со седиште во селото Моштијан, која припаѓа на поголемата општина Кушница, во округот Кавала. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кусороб, во кој е единствено село.

## Општествени установи

* Полициска станица

## Културни и природни знаменитости
[мини|250x250пкс|[Махмуд-агин мост|Махмуд-агиниот мост кај селото]]
**Мостови**

* Махмуд-агин мост — стар камен мост во источниот дел на селото
* Клоторски мост — стар камен мост на реката Лаџа кај селото

## Личности
**Родени во Косоруб**

* Димитриос Хаѕулас — андартски капетан
* Панкратиј Ксулогис (р. 1944) — грчки духовник

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кушница
Кучкар (Правишко)

**Кучкар** или **Кучкари** (, *Елеохори*; до 1926&nbsp;г. *Κοτσκάρι*, *Коцкари*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 1.195 жители (2011). Сè до Балканските војни било населено исклучиво со Македонци од исламска вероисповед.

## Географија
Селото е сместено југозападно од градот Правишта, недалеку од брегот на Тракиското Море (северниот дел на Егејското).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во 1889&nbsp;г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Кучкар:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900&nbsp;г. селото Кучкар се состоело од 500 Македонци-муслимани, кои Симовски по грешка ги води како Турци.

### Во Грција
Во 1918 г. писателот Антон Страшимиров од Пиринска Македонија го опишал селото како единствената оддалечена македонска населба во овој крај, која се зачувала бидејќи го примила исламот. Изразил восхит кон месниот македонски говор и напоменал дека денес овдешните жители се единствените приморски Македонци кои и денес се занимаваат со морски риболов. Според сопственото распрашување меѓу мештаните, секоја куќа имала свој „кораб“ (чамец) со „гребла“ (весла) изработени со резбарски украси. Нивните домашни разбои ги нарекувале „стануви за ткање“, а во риболовот користеле „ловидбени мрежи“ со „оловни гл’тки“ (тегчиња) кои самите си ги топеле.

По Балканските војни, во 1913&nbsp;г. селото е припоено кон Грција, согласно Букурешки договор. Истата година во него се попишани 396 жители, кои 1920 г. се намалиле на 359. Во периодот помеѓу 1912 и 1927&nbsp;г. селото постепено се празнело. Грчките власти вршеле репресии врз жителите на Правишко, прогонувајќи го сето негрчко население. Македонското население, како муслиманско, е иселено во Турција. Во 1926 г. селото е преименувано во *Елеохори*, што во превод значи „маслинарник“. До 1928&nbsp;г. на нивно место во Кучкар се населиле вкупно 544 грчки дојденци (138 семејства) од Источна Тракија.

Во 1940&nbsp;г. населението пораснало на 987 жители. Следната 1941&nbsp;г. целото подрачје е окупирано од Бугарија, чии чиновници во Кучкар изброиле 962 жители. Според пописот од 1951 г. селото имало 1.011 жители, а во 1961 г. тука живееле 1.072 лица. Во 1971 г. е забележан мал раст на 1.131 жител, кои во 1981 г. станале 1.204, а во 1991 г. се смалиле на 1.158 лица. Во 2001 г. во селото се заведени 1.126, а во 2011 г. — 1.195 лица.

## Население

## Стопанство
Населението на Кучкар се занимава со одгледување на тутун, овошје, грозје и маслинки.

## Поврзано
* Тракиско Море
* Кушница

## Наводи

## Надворешни врски
* Страница за Кучкар на порталот на Општина Кушница 

Категорија:Кушница
Дренич

**Дренич** или **Дранич** (*,* *Антифилипи*, до 1927 г. *Δρανίτσι*, *Драници*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 782 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во североисточните падини на планината Кушница, околу 7 км северозападно од гратчето Правишта, на брегот на поранешното езеро Берекетли Ѓол, на надморска височина од 100 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Според Тодор Симовски, во минатото покрај турското население живееле и Македонци-муслимани, кои во изворите погрешно се воделе како „Турци“. Во XIX век Дренич било мешано село во Правишката каза на Драмскиот Санџак. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Дренич:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Дренич имало 400 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 509 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 438 лица.

Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 123 бегалски семејства (вкупно 460 бегалци) од Мала Азија, така што селото станало бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Антифилипи (*Αντιφίλιπποι*), според неговата местоположба — спротивно од древномакедонскиот град Филипи.

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 878 жители.

## Стопанство
Населението произведува тутун, пченица, пченка и други земјоделски производи.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1928 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 11 квадратни километри. Општината Дренич била приклучена во општината Правишта во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Кушница.

Селото припаѓа на општинската единица Правишта со седиште во истоименото гратче, која припаѓа на поголемата општина Кушница, во округот Кавала. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Дренич, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Кушница
Левтера

**Левтера** — село во Егејскиот дел на Македонија, Грција, дел од општината Кушница, област Источна Македонија и Тракија.

## Историја
### Во Османлиското Царство
На крајот на XIX век, Левтера било село во Правишката каза на Отоманската Империја. Во 1889 година, Стефан Верковиќ („Топографски и етнографски опис на Македонија“) пишува за Левтера:

Храмот „Св. Архангели“ во Елевтерес бил изграден во 1891 година под епископот Дионисиј Елефтериополски, споменат во ктиторскиот натпис. До 1900 година, според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), 300 Грци и 300 грчки муслимани живееле во Левтера.

### Во Грција
Во 1913 година, селото потпаѓа кон Грција по Втората балканска војна. Во дваесеттите години од минатиот век, неговото муслиманско население емигрирало според Лозанскиот договор за размена на население меѓу Грција и Турција, а на негово место биле доселени грчки бегалци, кои во 1928 година биле 147 семејства со 504 лица, а селото било мешано месно-бегалско.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кушница
Мешели

**Мешели** ( или *Πετρηνό*, *Петрино*; до 1927 г. *Μεσιλή*, *Месили*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото се наоѓало во јужното подножје на Беласица, северно од Мандраџик.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Мешели било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Мешели живеле 350 Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 492 лица. Селото настрадало во Првата светска војна, поради што во 1920 г. населението се свело на 173 жители. Во 1924 г. населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Мешели е претставено како наполно дојденско село со 164 жители (40 семејства). Во 1926 г. било преименувано во Петрино, но промената официјално стапила на сила следната 1927 г.

Во 1940 г. населението на Мешели се накачило на 339 лица, а во 1941 г. имало 229 жители, веројатно поради Втората светска војна. Мешели се распаднало за време на Граѓанската војна кога селаните биле преселени во нови куќи во Мандраџик. Власта не дозволила обнова на селото бидејќи било погранично, иако населението и понатаму ги користи имотите во него.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Моштијан

**Моштијан** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кушница
Никишјан

**Никишјан** или **Никша** (, *Никисјани*) — село во Правишко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Кушница, во Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на североисточните падини на планината Кушница, 12 километри северозападно од малиот град Правишта, на надморска височина од 340 метри.

Северно од селото се наоѓа машкиот манастир „Св. Јован Претеча“, а северозападно женскиот „Св. Димитриј“. Во непосредна близина се наоѓа селото Горјан.

Селото поради своето големо население се смета за гратче.

## Историја

Во  век, Никишјан било село во Правишката каза, на Отоманското Царство.

Селото отсекогаш било населено со грчко население и во етнички поглед не претрпело никакви промени. Единствено во 1923 година во него биле населени 132 доселеници.

## Стопанство

Населението главно се занимава со земјоделство (тутун), каде годишно се произведувале и над 400.000 килограми. Во негова непосредна близина постојат и рудници за злато, кои не се експлоатираат.

## Население

На пописот од 1913 година, селото броело 1.777 жители, а на пописот од 1920 година 1.632 жители.

Никишјан во 1928 година имал 2.331 жител, а во 1940 година бројот на жители се зголемил на 3.257 жители. Во 1941 година, според бугарската статистика имал 3.180 жители. Во 1951 година биле попишани 3.446 жители, а во 1961 година 3.192. Во 1971 година поради помасовното иселување во поголемите градови, бројот на жители се намалил на 2.373, додека во 1981 година повторно се зголемил на 2.460. На пописот од 1991 година селото броело 2.104 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 2.451 жител. Во најновиот попис во 2011 година спроведен во Грција, селото било забележано со 2.236 жители.

## Општествени установи

* Пошта
* Жандермерија

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Кушница со седиште во самото село, која припаѓа на поголемата општина Кушница, во округот Кавала. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Никишјан, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Кушница
Орфан

**Орфан** или **Орфано** (, *Орфани*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија
Селото е сместено на јужните падини а планината Кушница, недалеку од брегот на Струмскиот Залив, наречен и Орфански Залив по селото. Крај Орфан минува Орфанска Река која набгру се влева во заливот.

## Историја
### Во антиката и средновековието
Веднаш источно од Орфан се наоѓаат урнатините на античкиот град Фагрис. Јужно од селото е средновековната Орфанска тврдина.

### Во Османслиското Царство
На крајот на XIX век Орфан било мало турско село в Правищката каза. Во 1900 г. според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Орфан* живеел 20 Турци, и напишал за селото:

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Во 1918 г. Антон Страшимиров напишал:

Во 1920-тите турското население е иселено по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени понтиски Грци од Турција. Во 1928 г. е заведено се состоело од староседелци (од малата грчка колонија) и дојденци со вкупно 32 семејства од 119 жители. ВО 1940 г. нивниот број се покачил на 476 жители. Следната 1941 г. бугарската окупациска власт попишала 512 жители.

Во 1962 г. е изградена нова црква „Успение на пресв. Богородица“.

## Демографија

## Стопанство
Според податоци на Тодор Симовски од 1990-тите, околината на селото изобилува со маслинови насади од кои добиваат маслинки и масло. Се произведувало многу тутун, нешто пченица, а сточарството било слабо развиено.

## Наводи

Категорија:Кушница