open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Даутли (Кукушко)

**Даутли ** или **Даутлија** (, *Дафнохори*, до 1927 *Δαουτλή*, *Дафнохорион* — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 9 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 105 метри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Даутли се состоело од 35 семејства со 190 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Даутли* имало 90 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 120 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија и Бугарија.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година селото се води како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани само 5 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Дафнохори.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 155 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 226 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 220 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 233 жители, во 1971 година имало 188 жители, во 1981 година имало 156 жители, додека во 1991 година имало 112 жители. Денеска, населението на селото е 63 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Елезли

**Елезли** или **Елезлија** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 13 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро меѓу селата Грамадна (Евкарпия) и Кара Ахматли. Селото се наоѓа на надморска височина од 290 метри.

Елезли опфаќа површина од 16 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Алексово се состоело од 10 семејства и 26 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Алексово* имало 50 жители муслимани.

Во текот на Балканските војни, селото било опожарено од страна на грчките војски.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 34 жители, додека во 1920 година 56 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд додека од селото се иселиле муслиманските жители.. Во 1926 година, селото било преименувано во Елезли.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 33 жители бегалци., додека во 1940 година и 1951 година селото немало жители, за да на пописот од 1961 година во селото бидат евидентирани 45 жители, во 1971 година имало 28 жители, во 1981 година имало 28 жители, додека во 1991 година имало 31 жител. Денеска, населението на селото е 15 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Касамли

**Касамли** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 11 километри северо од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро и на 8 километри од Коркут. Селото се наоѓа на надморска височина од 251 метри.

Касамли опфаќа површина од 11 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кара Махмутли се состоело од 7 семејства и 20 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Кара Махмутли* имало 100 жители муслимани.

Во текот на Балканските војни, селото настрадало од страна на грчките војски.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Химадио.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 97 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 207 жители. Зголемувањето на бројот на жители во селото се должи на населувањето на жители од соседните села. Селото во пописот од 1951 година броело 235 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 307 жители, во 1971 година имало 283 жители, во 1981 година имало 236 жители, додека во 1991 година имало 213 жители. Денеска, населението на селото е 215 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Казаново

**Казаново** (, *Котили*; до 1928 г. *Καζάνοβο*, *Казаново*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 20 жители (2021). Сè Втората балканска војна било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото е сместено на околу 8 км југоисточно од градот Ругуновец.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Казаново* (Cazanovo) е село во Кукушката каза со 40 домаќинства на 1.848 Македонци.

Меѓу 1896 и 1900 г. селото преминало под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Казаново (Kazanovo) било село во Кукушката каза со 240 Македонци и во него работело бугарско училиште.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни Казаново имало 25 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
За време на Втората балканска војна во 1913 г. селото било опустошено, а населението побарало спас во Вардарска Македонија. Истата година тоа е припоено кон грчката држава согласно Букурешкиот договор, а на пописот од таа година се води како напуштено.

По Првата светска војна атарот на селото е откупен од неколку велепоседнички семејства на чело со родоначалникот Котили, по кој е дадено неговото ново име. Поседниците се стекнале со 750 хектари првокласна земја. Во 1920 г. селото имало 53 жители, а во 1928 г. тие биле 42.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Константин и Елена“ од 1851 г., прогласена за историски споменик

## Личности
мини|десно|250п|Дејци на ВМОРО од Кукушко. Трајко Косето Аџаларски, Мине Токлев и Доне Постоларски; Јане Лисичин Казановлија, Лазар Голов и Христо Дили-пале, 19 октомври 1904 г.
* Вангел Казански (1860 – по 1943) — револуционер
* Јане Казански — револуционер, деец на ВМОРО
* Јане Георгиев — револуционер на ВМОРО, четник на Аргир Манасиев
* Гоце Запрев (Запров, 1884/1885 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, II чета на XIV Воденска дружина
* Jордан Христов (1885 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, XIV Воденска дружина
* Мице Колев (1879 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, IV чета на XIV Воденска дружина

## Наводи

Категорија:Пајонија (општина)
Кара Мето Огулари

**Кара Мето Огулари** () — поранешно село во Кукушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кукуш во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во подрачјето на планината Карадаг.

## Историја
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Кара Мето Огулари имало 45 жители Турци.

Селото се распаднало за време на Балканските војни и повторно не било обновено, поради што не се спомнува во подоцнежните пописи.

## Наводи


Категорија:Историски села во Кукуш
Караџа Кадар

**Караџа Кадар** или **Караџа Кади** ()' — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 15 километри југоисточно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, и на 37 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска висина од 167 метри.

Караџа Кадар опфаќа површина од 24 квадратни километри.

## Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Караџа Кадар се состоело од 40 куќи и 179 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Караџа Кадар* имало 200 Македонци..

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 280 Македонци и работело егзархиско училиште..

Во Балканските војни од селото како доброволци учествувале Христо Георгиев и Христо Стоев.

По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Голем дел од населението заминало од селото кон Македонија или Бугарија и на негово место било населено грчко население од Понд. Во 1928 година селото броело 180 жители.

Во 1926 година селото било преименувано во Валти, додека во 1955 година во Камбанис според грчки офицер кој загинал во времето на Балканските војни.

## Демографија

По крајот на Балканските војни, бројот на населението во селото било 37 жители (1913). Селото во пописот од 1940 година броело 1275 жители, 1951 година броело 911 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1025 жители, во 1971 живееле 786 жители, а во 1981 живееле 1051 жител. Денеска, населението на селото е 1384 жители.

По Втората светска војна, голем дел од населението се иселило во Солун.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со жито, а се произведува и голема количина на тутун. Населението се занимава и со сточарство.

## Луѓе од селото
; Родени во Караџа Кадар
* Христо Георгиев (1891 - 1913) — македонски револуционер
* Христо Стоев (1892 - ?) — македонски револуционер

## Наводи

Категорија:Кукуш
Колиби (Кукушко)

**Колиби** (, *Иринико*; до 1954&nbsp;г. *Καλύβια Γιαννελλαίων*, *Каливија Јанелон*) — гевгелиско село во Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 42 жители (2021).

## Географија
Селото е сместено во областа Бојмија, северно од градот Ругуновец, близу границата со Р Македонија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век оваа колибарска населба ѝ припаѓала на Гевгелиската каза и е именувана различно од разни попишувачи — *Колиби*, *Колибалар*, *Алчакчи*, *Долни Колиби* итн.. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Колибите има население од 100 жители Македонци. На почетокот на XX век целото население на Колибите потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во **Колибите Алчакчи** (Kolibité Altchaktzi) живееле 90 Роми. Боривое Милоевиќ во овој период исто така го бележи како ромска населба со 15 куќи.

### Во Грција
Населбата се распаднала во Балканските војни, па при нејзиното припојување кон Грција 1913 г. според Букурешкиот договор во неа се доселени 75 Грци од Суфли во Тракија. Во текот на следнот период доселениците го напуштиле селото поради непогодните услови за живот.

По 1933 г. на извесно растојание од старата населба е подигната нова колибарска населба од каракачански семејства од родот Ѓанели (или Јанели), и станала позната како **Колиби на Ѓанелите** (*Каливија Јанелон*). Овие подоцна ја изградиле како вистинско село од тврд материјал. Во 1940 г. во селото се заведени 122 жители. По 1941 г. овде се доселиле и извесни семејства од селото Даутли кое потоа е напуштено поради положбата на државната граница. Така, во 1951 г. 153 жители, кои во 1961 г. пораснале на 189. Во 1971 г. селото достигнало 201 жител, но потоа бројноста на населението почнала да опаѓа. Во 1981 г. населбата имала 177 жители, кои во 1991 г. станале 155. Падот продолжил и во текот наследните десетлетија, за во 2001 г. да бидат попишани 177, а во 2011 г. само 63 жители.

Во 1954 г. селото е преименувано во Иринико, што значи „мирно“.

## Население

## Поврзано
* Бојмија

## Наводи

## Надворешни врски
* Страница за Колиби на грчки географски портал 

Категорија:Пајонија (општина)
Кочо Огулари

**Кочо Огулари** — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Коџа Омерли

**Коџа Омерли**, **Коџамерлија** или **Коџамерли** (, *Херсотопи*; до 1927 г. *Κοτζά Ομερλή*, *Коѕа Омерли*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 29 жители (2021). Сè Втората балканска војна било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле, јужно од Ругуновец.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Коџа Омерли било македонско село во Кукушката каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Коџамарлија* (Codjamarlia) било село со 15 домаќинства сочинети од 73 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Коџа Омерли било село со 260 жители Македонци христијани.

Населението на селото е било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. *Коџашарли* (Kodjacharli) било село во Кукушката каза со 360 Македонци егзархисти и во него работело бугарско училиште. Селото било чифлиг на Селим-бег

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни *Коџамерли* имало 40 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
Во Втората балканска војна (1913) селото е напуштено од неговите жители, бегајќи од грчката војска која настапувала во тој правец. Повеќето жители пребегале во Струмичко — 12 семејства во Секирник, 2 семества во Сушица, а пет семејства нашле спас во Бугарија. При припојувањето на Коџа Омерли кон грчката држава, тоа било во урнатини, и затоа истата 1913 г. е се води како напуштено. Малку подоцна атарот го откупиле велепоседничките семејства Голимани, Таки Конаки и Камбури, со вкупно 1.400 хектари земја. Во 1920 г. се попишани членовите на овие семејства и работниците што живеел на имотот — вкупно 137 жители. Во 1928 г. бројката се намалила на 56 лица.

Во 1927 г. селото е преименувано во Херсотопи.

## Население

## Личности
* Георги Динев (1888 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, II чета на XIV Воденска дружина
* Гоце Стојков (1867/1872 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, Нестројна чета на XIII Кукушка дружина
* Крсте Георгиев (1892 – ?) — борец во МОО, Нестројна чета на III Солунска дружина
* Мице Гогов (1874/1875 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, II чета на XIII Кукушка дружина
* Мице Донев (1888 – ?) — борец во МОО, Прехранбен транспорт на МОО, Нестројна рота на III Солунска дружина

## Наводи

Категорија:Пајонија (општина)
Крецово

**Крецово** (, *Хоригио *, до 1927 *Κιρίτζ*, *Кири*) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 12 километри западно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 162 метри.

Крецово опфаќа површина од 30 квадратни километри.

## Историја
На ридот Лазарица северозападно Крецово се пронајдени остатоци од антички град, прогласен за споменик на културата во 1986 и 1996 г. Остатоци од старини има и во месноста Киреч.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Крецово се состоело од 66 семејства со 310 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Крецово* имало 500 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 600 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година селото се води како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 68 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Хоригио .

## Население

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 453 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 166 жители. Според Тодор Симовски, овој број е погрешен, и самиот тој додава дека бројот на жители на селото во 1941 година бил 735 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 764 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 791 жител, во 1971 година имало 732 жители, во 1981 година имало 819 жители, додека во 1991 година имало 878 жители. Денеска, населението на селото е 919 жители според пописот од 2001 година.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1814 г., прогласена за споменик на културата
* Лазарица — археолошко наоѓалиште со праисториска населба и значаен древномакедонски град

## Личности
;Родени во Крецово
* Гоце Нисторов (1870 - 1905)

## Наводи

Категорија:Кукуш
Междурек

**Междурек** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 20 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 339 метри.

## Историја

Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население од вилаетот во 1616-1617 година, селото се состоело од 11 домаќинства.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Междурек се состоело од 55 семејства и 236 жители Македонци и 22 Турци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Междурек* имало 500 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 680 Македонци и работело егзархиско училиште. Како егзархисти биле 360 жители, додека како унијати 120 жители на селото.

Во текот на Втората балканска војна, селото настрадало од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 163 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 112 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Мелисургион.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 177 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 377 жители. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови.

Селото во пописот од 1951 година броело 207 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 224 жители, во 1971 година имало 126 жители, во 1981 година имало 130 жители, додека во 1991 година имало 114 жители. Денеска, населението на селото е 111 жители според пописот од 2001 година.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1834 г.

## Личности

;Родени во Междурек

* Гоце Междуречки (1877 - 1941)
*  Георги Даскалов (1895 - 1969)
* Григор Георгиев (1892 - ?)
* Данаил Христов (1883 - ?)
* Доне Трајков (1892 - ?)
* Кирил Христов (1885/1886 - ?)
* Киро Георгиев
* Константин Гоцев 
* Коце Стоев (1892 - ?)
* Мито Христов (1885/1886 - ?)
* Никола Грков (1887 - ?)
* Никола Митов (1884 - ?)
* Петар Николов (1882 - ?)
* Петар Попов Николов (1881 - ?)
* Стојан Междуречки
* Христо Иванов (1873 - ?)

## Наводи
Морарци

**Морарци** или **Моравци, Моравца, Морафча** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 11 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 342 метри.

Морарци опфаќа површина од 28 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Морарци се состоело од 140 семејства и 640 жители Македонци

Во учебната 1881-1882 и 1882-1883 година, во селото бил испратен егзархиски учител. Во 1901 година, учителот Никола Дупков од Кукуш бил заточен по Солунската афера во Бодрум кале.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Морарци* имало 1200 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1600 Македонци и работело егзархиско училиште. Во селото во тоа време како учител работел Димитар Поп Стаматов.

Во Морарци било развиено и унијатското движење, а како свештеници биле Иван Стојанов (1875 - 1910), Алекси Анагношев (1906 - 1919), Мико Наков (1904 - 1919), Атанас Иванов (1918 - 1921), Христо Иванов (1912 - 1916).

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски, додека самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 326 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 385 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во истиот период биле иселени скоро сите македонски жители на селото. Во Бугарија според Тодор Симовски во тој период заминале 312 семејства. Во 1926 година, селото било преименувано во Антигонија.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 366 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 507 жители. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови. Поради тоа селото во пописот од 1951 година броело 340 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 363 жители, во 1971 година имало 238 жители, во 1981 година имало 120 жители, додека во 1991 година имало 122 жители. Денеска, населението на селото е 122 жители според пописот од 2001 година.

## Личности
* Султана Делчева, мајка на националниот херој Гоце Делчев.
* Георги Попхристов (1889 - 1959)
*  Мито Морарцалиев
* Трајко Мечев
* Гоце Ангелов
* Гоце Алишанов
* Димитар Алишанов
* Иван Ташев (1876 - 1924)
* Илија Бакалов
* Мито Андонов
* Мито К. Ангов
* Туше Ан. Бабалов
* Христо Андонов

## Наводи

Категорија:Кукуш
Мотилово

**Мутулово** или **Мотилово** ( — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 13 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 237 метри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Мутулово се состоело од 140 семејства и 684 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Мутулово* имало 850 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1344 Македонци и работело егзархиско училиште. Во периодот од 1892 до 1909 година, во селото како унијатски свештеник работел Нако Јанев, кој подоцна во 1934 година бил свештеник во источнокатоличката црква во Софија, Бугарија. Во периодот од 1911 до 1914 година унијатски свештеник во селото бил Христо Чолаков.

Во текот на Втората балканска војна, селото било целосно разрушено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села како и во Бугарија. Според податоците, 30 семејства заминале во Струмица, додека 17 семејства во Голем Манастир, Јамбол.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 122 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 272 жители. Во 1919 година, по крајот на Првата светска војна, од селото заминале дел од унијатското население во Гара Левуново, во денешна Бугарија. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 198 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 477 жители.

Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови. Селото во пописот од 1951 година броело 328 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 355 жители, во 1971 година имало 252 жители, во 1981 година имало 193 жители, додека во 1991 година имало 175 жители. Денеска, населението на селото е 143 жители според пописот од 2001 година.

## Личности
;Родени во Мутулово
* Атанас Георгиев (1884 - ?)
* Атанас Гоцев (1902 - 1928)
* Вано Дељов (1874/1875 - ?)
* Гого Киров (? - 1905)
* Гоце Стојанов Кехаја (1857 - ?)
* Мито Гугуланов (1873 - ?)
* Насо Пецов Канин (1886 - ?)
* Никола Георгиев Петков (1887/1888 - ?)
* Никола Гугуланов (1876/1879 - ?)
* Тано Јанов (1889 - ?)
* Ташо Гегов (1876 - ?)
* Тома Јанев
* Мито Јаков Хаџијата
* Христо Георгиев Петков (1882/1883 - 1913)
* Христо Митров (1862/1867 - ?)
* Христо Јанов

## Наводи

Категорија:Кукуш
Патарос

**Патарос** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 20 километри северозападно од градот Кукуш, на 3 километри од грчко-македонската граница, во близина на југоисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 232 метри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Патарос се состоело од 29 семејства и 121 жител Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Патарос* имало 340 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 360 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, во селото живееле 403 жители, додека во 1920 година имало 410 жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија, и на негово место било населено гркоманско население од Струмица.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Дросатон.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 577 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 1047 жители. Зголемувањето на бројот на население се должело на тоа што во селото имало изградено воена база, па во пописите биле вбројувани и самите војници. Поради блискоста со границата, во селото постоела и полициска станица. Селото во пописот од 1951 година броело 1161 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1786 жители, во 1971 година имало 1071 жител, во 1981 година имало 897 жители, додека во 1991 година имало 864 жител. Денеска, населението на селото е 1068 жители.

## Градби

Во 1857 година била изградена „Успение на пресв. Богородица“. Во 1975 година оваа црква била затворена, и до неа била изградена нова црква. Старата црква била реставрирана во 1999 година и претворена во уметничка галерија.

Црквата „Св. Ѓорѓи“ исто така е од XIX век.

## Стопанство

Населението на селото главно се занимава со производство на жито и тутун.

## Личности
;Родени во Патарос
* Мито Патарозлијата
*  Тома Христов (1889 – 1913)

## Наводи

Категорија:Кукуш
Пазарли

**Пазарли** (, *Мелантио*, до 1927 *Παζαρλή*, *Пазарли*) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 16 километри југоисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 516 метри.

## Историја

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 240 жители, додека во 1920 година 276 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Мелантио.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 61 жител бегалец. По крајот на Грчката граѓанска војна, селото било обновено. Селото во пописот од 1951 година броело 110 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 397 жители, во 1971 година имало 260 жители, во 1981 година имало 196 жители, додека во 1991 година имало 193 жител. Денеска, населението на селото е 235 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Попово (Кукушко)

**Попово** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 35 километри северно од градот Кукуш и на 4 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска висина од 340 метри.

Попово опфаќа површина од 19 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век Попово е мешано македонско-турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Попово се состоело од 50 куќи и 30 жители-муслимани и 134 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Попово* имало 360 Македонци и 40 Турци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Попово живеат 256 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна селото било запалено од страна на грчките војски. По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Голем дел од муслиманското и македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија и на негово место било населено грчко население. Најголемиот дел од оние кои заминале во Македонија, се населиле во градот Струмица. Бројот на староседелците Турци во текот на 1913 година изнесувал 191 жител, додека во 1920 година овој број бил 314 жители. Зголемувањето на бројот на населението се должело на доселувањето на цели семејства од Тракија. Во 1927 години селото било прекрстрно во Мирјофитон

## Демографија
Во 1928 година селото било чисто бежанско со 91 семејство и 429 жители-бегалци, додека во 1940 година селото броело 455 жители. Намалувањето на бројот на населението се должело на фактот што во непосредна близина на селото била изградена нова населба, односно Ново Попово, каде се преселиле 93 жители.

Во текот на Втората светска војна, како и во текот на Грчката граѓанска војна, селото настрадало. Поради тоа, голем дел од населението го напуштило селото и заминало на побезбедно место. Селото во пописот од 1951 година броело 676 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 885 жители, во 1971 година имало 819 жители, во 1981 година имало 873 жители, додека во 1991 година имало 765 жител. Денеска, населението на селото е 638 жители.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Порчеле

**Порчеле** — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Постолар

**Постолар** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 9 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 102 метри.

Селото се наоѓа на дното на Солунското Поле и се состои од три маала: Горно Постолар (Άνω Απόστολοι, Ано Апостоли), Средно Постолар (Μέσοι Απόστολοι, Меси Апостоли) и Долно Постолар (Κάτω Απόστολοι, Като Апостоли). Горно Постолар е старата населба, додека останатите две биле изградени по 1924 година, кога во новите населби се населиле грчките бегалци од денешна Турција.

## Историја

Во античко време во близина на Горно Постолар се наоѓал старомакедонскиот град Морил.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Постолар се состоело од 56 семејства и 255 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Постолар* имало 240 жители Македонци и 50 Роми.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 288 Македонци и работело егзархиско училиште.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1926 година, селото било преименувано во Апостоли.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 411 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 456 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 442 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 502 жители, во 1971 година имало 339 жители, во 1981 година имало 432 жители, додека во 1991 година имало 306 жител. Денеска, населението на селото е 1063 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на Солунско Поле, селото е богато со жито. Населението се занимава и со земјоделство.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ од XIX век, прогласена за споменик на културата

## Личности
;Родени во Постолар
* Јордан Григоров (1892 - ?)
* Коле Минев (1877 или 1892 - ?)
* Костас Килтидис (p.&nbsp;1956), грчки политичар
* Крсто Гогов (1870 - ?)
* Милан Постоларски (? - 1944)
* Мино Иванов (1874 - ?)
* Петре Дељов (1879 - ?)
* Пета Велев (1877 - ?)
* Петар Трајков (1883 - ?)
* Теодорос Парастатидис (р. 1952), грчки политичар
* Христо Трајков Стамболиев

## Наводи

Категорија:Кукуш
Радила

**Радила** или **Радела** (, *Одигитрија*; до 1926 г. *Ραδέλα*, *Радела*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 42 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа западно од градот Валовишта и јужно од Станица Порој, во подножјето на планината Круша, на надморска височина од 80 метри.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Радила било турско село во Авретхисарската (Кукушка) каза на Серскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Радила имало 300 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 175 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 161 лице.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 45 бегалски семејства (вкупно 171 бегалец), така што селото станало бегалска населба. Во 1926 година, името на селото било променето во Одигитрија (*Οδηγήτρια*), во превод „патоводителка“.**

## Стопанство
Населението произведува жито, памук и други земјоделски производи, а поради поволните услови за сточарење внимание му се посветува и на сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Беласица со седиште во селото Станица Порој, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Станица Порој, во кој е влегува и истоименото село.

## Наводи

Категорија:Синтика
Рајаново

**Рајаново** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 25 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 407 метри.

Рајаново опфаќа површина од 39 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Рајаново се состоело од 100 семејства, од кои 65 муслимани, 56 Роми и 326 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Рајаново* имало  910 жители, од кои 380 Турци, 350 Роми и 180 Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 240 Македонци.

Во текот на Втората балканска војна, селото пострадало од страна на грчките војски а самото население било принудено да побегне од своите домови.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 725 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 259 жители. Големата разлика меѓу населението од двата пописа било поради тоа што селото настрадало во текот на Првата светска војна. Дел од населението заминало кон Бугарија.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското, ромското и преостанатото македонско население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Вати.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бежанско со 314 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 1026 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 676 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1463 жители, во 1971 година имало 578 жители, во 1981 година имало 590 жители, додека во 1991 година имало 532 жители. Денеска, населението на селото е 433 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Саламаново

**Саламаново** или **Саламанли** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 12 километри јужно од градот Кукуш по железничка линија на десниот брег од реката Галик, во близина на Горчливото Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 77 метри.

Саламаново опфаќа површина од 18 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Саламаново се состоело од 36 семејства и 162 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Саламаново* имало 150 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 240 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано како напуштено село без жители. Голем дел од христијанското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1926 година, селото било преименувано во Галикон.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 747 жители-бегалци., додека во 1940 година селото броело 127 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 963 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 759 жители, во 1971 година имало 882 жители, во 1981 година имало 789 жители, додека во 1991 година имало 881 жител. Денеска, населението на селото е 1135 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на Солунско Поле, селото е богато со жито. Населението се занимава и со сточарство.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Рошлово

**Рошлово** или **Доганџи** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 16 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 323 метри.

Рошлово опфаќа површина од 17 квадратни километри.

## Историја
Кај Рошлово е откриена античка населба, прогласена за заштитен споменик на културата во 1937 и повторно во 1986 г.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Рошлово се состоело од 60 семејства од кои 40 муслимани и 225 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Рошлово* имало 40 муслимани и 270 Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 360 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села. Според Тодор Симовски, во селото Секирник заминале 19 македонски семејства, додека во Рошлово останале 12 турски семејства.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1920 година биле евидентирани 120 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Геракарио.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 438 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 597 жители.

Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови. Селото во пописот од 1951 година броело 331 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 425 жители, во 1971 година имало 332 жители, во 1981 година имало 247 жители, додека во 1991 година имало 243 жител. Денеска, населението на селото е 243 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Ќолеменли

**Ќолеменли** (, *Литото* или *Παλαιό Λιθωτό*, *Палео Литото*; до 1927 г. *Κιολεμενλή*, *Ќолеменли*) — поранешно село во Дојранско, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа на јужните падини на Беласица, над селото Атли.

## Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ќолеменли имало 162 жители Турци.

За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. согласно Букурешкиот договор влегло во состав на Грција. Таа 1913 г. населението броело 333 жители. Бидејќи овде минувала фронтовата линија во Првата светска војна, населението значително се намалило, така што во 1920 г. во Ќолеменли се заведени 134 лица. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор населението како муслиманско е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Понт и Кавказ. Во 1927 г. селото е преименувано во Литото. Во 1928 г. селото е заведено како дојденско со 25 семејства сочинети од 86 жители.

Едно од доселеничките маала на Аканџали го носи името Нео Литото, бидејќи старото село на грчки се нарекувало Палео Литото, т.е. *Старо Литото*.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Тодорово

**Тодорово** или **Тодорци** (, *Теодорио*; до 1955 г. *Θεοδώροβον*, *Теодоровон*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од Сер и на околу 5 км западно од Станица Порој.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Тодорово било село во Кукушката (Авретхисарска) каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Тодорово* (Todorovo) било село со 40 домаќинства сочинети од 156 Македонци и 30 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Тодорово* имало 260 Македонци христијани.

Целото христијанско население на селото било под врховенството на Бугарската егзархија. По податооци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Тодорово* (Todorovo) живееле 400 Македонци, сите под Егзархијата.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година селото имало 176 жители кои во 1920 г. се накачиле на 235 лица. Во 1924 г. поради угнетувањето на власта речиси целото население било приморано да се исели во Бугарија, а на негово место државата населила грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Тодорово е претставено како чисто дојденско село со 133 жители (39 семејства).

Во 1940 г. селото имало 369 жители. Овој пораст се должи на доселувањето на други грчки колонисти, кои првично дошле во попасивните планински села од североисточното подножје на планината Круша. Во следниот преиод бројот на жители се намалил поради извсни штети во Втората светска и Граѓанската војна, но потоа се опоравило. Во 1960-тите дошол бран на иселување во градските центри, поради што населението значително се намалило.

## Население

## Личности
* Велко Коџаандонов — учесник во четата на Гоце Делчев.
* Вано Штијанов — борец во МОО, Кукушка чета
* Васил Иванов Гошев (1891/1892 – ?) — борец во МОО, Кукушка чета, XIV Воденска дружина
* Трајко Донев — борец во МОО, Кукушка чета, Кукушка чета, чета на Дончо Златков

## Наводи

Категорија:Синтика