Национален музеј на киното

мини|Поглед кон објектот
**Националниот музеј на киното** () — музеј кој се наоѓа во Торино сместен во симболот на градот, Моле Антонелиана. Музејот се развива во нагорна линија, на неколку изложбени нивоа, давајќи живот на презентацијата полна со збирки што ја следи историјата на кинематографијата од нејзиното пронаоѓање па сè до денес. Во амбиент на сценографија, проекции и игри на светлина, збогатени со изложба на фотографии, скици, постери и предмети од периодот, маршрутите за посета даваат живот на презентацијата која ви овозможува од прва рака да ги откриете тајните скриени зад видеокамератата и фази кои претходат на проекцијата на филмот. Музејот ја содржи и ја илустрира целата историја на кинематографијата во интерактивен маршрут: од театарот на сенки и првите фасцинантни магични фенери кои ја сочинуваа праисторијата на „седмата уметност“, до најспектакуларните специјални ефекти на денешницата.

Во 2022 година примил 567 182 посетители, што го прави еден од најпосетуваните музеи во Италија.

## Подготовка
При дизајнирањето на изгледот на музејот, швајцарскиот сценограф Франсоа Конфино не само што морал да ги земе предвид одликите на зградата во која е сместен, туку, следејќи го крешендото на Антонели, тој поставил различни нивоа на интерпретација, комбинирајќи ги потребите на строгиот научен систем со потребите на спектакуларна презентација која има за цел да ги репродуцира и игра со механизмите на фасцинација кои се основата на кинематографската репрезентација. Музејот се развива во нагорна линија на неколку изложбени нивоа кои ја враќаат историјата на киното од неговото потекло па сè до денес. На подот посветен на *Археологијата на кинематографијата* може да се посетат осум тематски области за да се искусат од прва рака оптичките спектакли и уреди кои одбележаа некои фундаментални фази во раѓањето на кинематографијата.
[лево|мини| Статуа на богот Молох, користена во филмот ''[Кабирија (филм од 1914)|Кабирија* (1914)]]
Од Салата може да се пристапи до *хеликоидната* *рампа* која, како филм, се одмотува за да се искачите кон [[купола]]та: патеката е дом на привремени изложби и ви овозможува да и се восхитувате на Салата одозгора во спектакуларен и воодушевувачки поглед. *Кино машината* ги илустрира различните компоненти и фази на филмската индустрија: продукциските студија, [[Кинорежисер|режијата]], [[сценарио]]то, глумците и ѕвездениот систем, костимите, сценографијата, приказните[[Сценографија|,]] [[Кино|театарската кинематографија]]. Се качуваме до *Галеријата на плакати,* која ја повторува историјата на кинематографијата, филмовите и најважните автори и ја илустрира еволуцијата на фигуративниот вкус, графиката и италијанските и меѓународните рекламни билборди.

== Активност ==
Националниот кино музеј е и центар на културни иницијативи, меѓу најважните на национално и меѓународно ниво. Најсовремени истражувања за зачувување на материјалите и за историјата на кинематографијата, огромна програма на реставрации, иницијативи за објавување, филмски критики, средби со автори и протагонисти на кинематографијата, едукативни програми.

Веќе неколку години, Националниот кино музеј дополнително ја зајакнува својата посветеност на обновувањето и реставрацијата на филмовите за кои се сметаше дека се неповратно изгубени. Многу иницијативи беа спроведени во соработка со престижни институции од целиот свет, кои потоа беа претставени на големите меѓународни [[Список на филмски фестивали|филмски фестивали]], добивајќи широко признание од публиката и критиката.
[[Податотека:Museo_nazionale_del_Cinema_(Turin).jpg|мини|Внатрешноста на музејот]]
[[Податотека:Il_teschio_d'oro.jpg|мини|Прв билтен од презентацијата на триделниот филм *Златниот череп* од брошурата ФЕРТ, изложен во Кино музеј.]]
Претседател на управниот одбор на Фондацијата М.А. Проло - Националниот кино музеј е поранешниот парламентарец Енцо Гиго.

== Историја ==
Првиот проект за основање на италијански музеј на кинематографијата датира од јуни [[1941|1941 година]], кога Пиемонтскиот научник по историја и кино, Марија Адријана Проло ([[1901]] – [[1991]]) почнала да работи на спроведување на идејата.

Со уметничка поддршка на некои пионери на кинематографијата, вклучително и режисерот од Асти Џовани Пастроне, кој во [[1914|1914 година]] ја режираше *Кабирија* токму во [[Торино]], најголемиот колосал на италијанското немо кино, и со новинарската поддршка на Франческо Пасинети, пристигнаа првите финансиски придонеси за набавка на сувенири и документи од историјата на италијанската кинематографија. Материјалот првично бил складиран во просторија во Mole Antonelliana, доделена од општина [[Торино]].

По [[Втора светска војна|Втората светска војна]], првата ретроспективна изложба била организирана во главниот град на Пиемонт во [[1946|1946 година]] во подземната галерија на Улицата Рим, а потоа и други привремени изложби во годините [[1950|1950-1951]] [[1951|година]]. Потоа, во [[1952|1952 година]], новиот музеј учествуваше во едно од првите експериментални телевизиски преноси, обезбедувајќи материјали и совети. Овие активности поттикнаа интерес на јавноста и на научениот план за собирање сувенири, но тоа не можеше да најде трајно изложување. Првичната идеја за лоцирање на музејот во внатрешноста на Моле Антонелиана во [[Торино]] пропаднала во [[1953|1953 година]] поради [[Торнадо|виорот]] кој сериозно ја оштетил зградата.

Истата година, Анри Ланглоа пристигна во Торино, основач на *Францускато кино* и на *Музејот на киното* во [[Париз]], кој се сретна со новинари и градски советници и ги убеди во потребата да им се даде соодветно сместување на собраните средства.

На 7 јули [[1953|1953 година]], официјално било формирано Здружението *на кино-музеи*, кое меѓу основачите ги имаше режисерот Пастроне (во тоа време под псевдонимот *Пјеро Фоско*), сценаристот Ариго Фруста, писателот и филмски критичар Марио Громо, архитектот Леонардо Мосо, Карло Џакери и филмскиот претприемач и новинар Џордано Бруно Вентаволи.

=== Седиштето на Палацо Кијабезе ===
Во истиот период, професорката Проло била номинирана за претседател на Здружението; во [[1956|1956 година]] била назначена за доживотен директор на музејот кој во меѓувреме си најде постојано место. Всушност, биле експлоатирани просторите на едно крило на Палацо Киаблезе, зграда која се наоѓа помеѓу многу централната Пјацета Реале (на северната страна на Пјаца Кастело) и Пјацета Сан Џовани    ([[Торинска катедрала|Катедралата во Торино]]). Било поставено приземје, додека просторија се користела како просторија за проекција; на горниот кат биле поставени кинотеката и библиотеката.

Локацијата на музејот била свечено отворена за јавноста на 27 септември [[1958|1958 година]]. Музејот стана член на Националната асоцијација на италијански музеи во [[1959|1959 година]] и било признато меѓу средните музеи на државата во [[1960|1960 година]].

Некои од најважните настани од овој период вклучуваат „Изложба на карикатура во фотографијата и киното од 1839 до 1939 година“ во [[1960|1960 година]], „Изложба на стереоскопија“ во [[1966|1966 година]], преглед на италијанското немо кино во соработка со Институтот за кино и забава на Универзитетот во Торино во [[1973|1973 година]], „Mostra dei manifesto del cinema silento italiano“ во [[1974|1974 година]]. Потоа, во [[1975|1975 година]], во Торино се одржа триесет и првиот конгрес на ФИАФ (Fédération internationale des archives du film), кој вклучуваше и конференција за Пастроне и Дејвид В. Грифит.

=== Затворањето на музеот во 1983 година ===
Поради е затворен за јавноста од безбедносни причини во [[1983|1983 година]], неколку месеци по пожарот во киното Статуто. Некои продукции потоа беа преместени во [[1986|1986 година]] во седиштето на историското и мало *кино Масимо* на улицата Верди, во близина на Моле Антонелиана и продукцискиот центар Раи во Торино. Во [[1991|1991 година]] професорката Проло почина, а следната година музејот стана *Фондација* која го носи нејзиното име, поддржана од Здружението на Националниот музеј на киното, од локалните власти и Банката за штедење на Торино, но сепак со привремено седиште во мали простори на *Киното Масимо.*

=== Седиште на Моле Антонелиана ===
Во 1995 година, по повод стогодишнината од раѓањето на [[Историја на филмот|киното]], било одлучено изгледот на музејот да се пренесе во внатрешноста на блискиот Крт Антонелиана, како што првично бил собран во 1946 година. Во сугестивен амбиент, организиран од архитектот од Торино Џанфранко Гритела и [[Швајцарија|швајцарскиот]] сценограф Франсоа Конфино, сегашното седиште било отворено во јули 2000 година, внатре во Кртот Антонелиана.  За кратко време музејот стана еден од најпосетуваните, со над два милиони посетители во првите пет и пол години на активност (2000-2005).

Во 2004 година режисерот Давиде Ферарио го постави филмот „*По полноќ“* овде, прикажувајќи го музејот на пошироката јавност. По повод [[Зимски олимписки игри 2006|XX Зимски олимписки игри]] во Торино 2006 година, постановката била обновена со нови мултимедијални и интерактивни станици, три нови средини посветени на [[вестерн]], [[мјузикл]]и и [[научна фантастика]] и реставрација на филмот *Кабирија'' од Џовани Пастроне.

## Наводи

Категорија:Музеи во Италија
Категорија:Торино
Категорија:Кино музеи во Торино
Категорија:Филмска архива во Италија