open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Чоколово

**Чоколово** или **Чокали ** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 25 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 25 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 249 метри.

Чоколово опфаќа површина од 18 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чоколово се состоело од 30 семејства и 95 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Чоколово* имало 250 жители-муслимани.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Перистери. По потпишувањето на Лозанскиот договор, муслиманското население од селото било принудено да го напушти селото, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 166 жители-бегалци., додека во 1940 година селото броело 274 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 249 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 238 жители, во 1971 година имало 203 жители, во 1981 година имало 239 жители, додека во 1991 година имало 198 жители. Денеска, населението на селото е 185 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа во Солунското Поле, тоа е богато со пченица. Населението се занимава и со сточарство и одгедување на тутун.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Чафлиџик

**Чафлиџик** — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Хаџилар

**Хаџилар** или **Иџиларе** (, *Ксилокератија*; до 1927&nbsp;г. *Γιατζηλάρ*, *Јаѕилар*) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 20 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 78 метри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хаџилар се состоело од 80 семејства и 316 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Хаџилар* имало 470 жители Македонци и 50 Турци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 470 Македонци и работело егзархиско училиште.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Ксилокератија.

По потпишувањето на Лозанскиот договор, муслиманското население било принудено да го напушти селото.

## Демографија

Во пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 62 жители, додека на пописот од 1920 имало 85 жители. Во 1928 година селото било чисто бегалско со 330 жители бегалци.

## Градби

Во селото се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“, која во 1986 година била прогласена за заштитен споменик на земјата.

## Личности
;Родени во Хаџилар
* Александар (Алексо) Трајков (1889 - ?)
* Ангел Христов (1881 - ?)
* Ване Митрев (1877/1882 - ?)
* Васил Димитров (1892 - ?)
* Георги (Гоце) Марков Георгиев (1882 - ?)
* Д. Касанов (1892 - ?)
* Иван Митров
* Никола (Коле) Трајков (1882 - ?)
* Петко Гинев (1884 - ?)
* Трајко Трајков (1884 - ?)
* Трајко Наков (1885 - ?)
* Трајчо Ќосето
* Христо Атанасов
* Христо Стоименов Милошов (1884 - ?)

## Наводи

Категорија:Кукуш
Угурли

**Угурли**, **Огрек** или **Перистерона** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Угурли бил дел од општина Аполонија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 32 километри западно од Ставрос и 46 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа југозападно од Бешичко Езеро. Пред започнувањето на Втората светска војна, селото се наоѓало на околу три километри јужно од Бешичко Езеро, во непосредна близина и источно од селото Алани, но по крајот на војната местоположбата на селото била поместена северозападно. Селото се наоѓа на надморска височина од 154 метри.

Угурли опфаќа површина од 51 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век Угурли било муслиманско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 270 жители Турци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија, додека муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови.

Во 1927 година селото било преименувано во Перистерона.

Со царската наредба од 28 јуни 1918 година, селото станало самостојна општинаЖ во Лагадинската околина.

Денес, населението на селото главно се занимава со земјоделство односно со производство на памук, пченица и овошје.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 54 семејства и со 203 жители., додека во 1940 година селото броело 231 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 294 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 384 жители, во 1971 година имало 405 жители, во 1981 година имало 360 жители, додека во 1991 година имало 456 жители а во 2001 имало 346 жители. Денеска, населението на селото е 394 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Ќулахли (Кукушко)

**Ќулахли** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа јужно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 27 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 242 метри.

## Историја

Во текот на XIX век селото било населено со турско муслиманско население. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 293 жители муслимани

По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Пиргото. Голем дел од муслиманското население заминало од селото кон Турција и на негово место било населено грчко население од Мала Азија. Во 1928 година селото броело 164 жители-бегалци

## Демографија

Според Милоевиќ, во селото имало 25 турски семејства пред 1913 година, додека во 1913 година 185 жители. Селото пострадало во текот на Првата светска војна и бројот на жители изнесувал 103 жители.

Селото во пописот од 1940 година броело 251 жител, 1951 година броело 256 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 328жители, во 1971 живееле 280 жители, во 1981 живееле 266 жител и во 1991 238 жители. Денеска, населението на селото е 248 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со пченица и тутун. Населението се занимава и со сточарство.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Витан

**Витан** (, *Вотани*; до 1927 *Βίτανι*, *Витани*) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Населението брои 41 жител (2021).

## Географија
Селото се наоѓа на 7 км југоисточно од Рупишта (Аргос Орестико), на десниот брег на реката Бистрица. Црквата „Св. Јован Претеча“ е од XIX век.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Витан во минатото бил македонско село, но жителите го напуштиле поради немирите за време на Али-паша Јанински. Потоа тука се доселиле Грци Качауни од Епир. На крајот на XIX век Витан било грчко село село на самата македонско-грчка етничка граница — првото село на север е македонското Песјак. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Витан имал 80 жители, сите Грци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Витан* е чисто грчко село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 25 куќи. Истовремено картата дава село *Витан* населено со Грци-муслимани во Населичката каза на Серфичкиот санџак со 13 куќи.

Според Георгиос Панајотидис, учител во Цотилската гимназија, *Витани* (*Βιτάνι*) во 1910 г. се состоел од 18 македонојазични грчки семејства.

Во „Етнографија на Македонија“ (1924) Густав Вајганд го опишува *Витсани* како грчко село на македонско-грчката јазична граница.

На етничката карта на Костурското братство за 1912 г. *Витанъ* е означен како грчко село.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото било окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во состав на Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 107 жители кои во 1920 г. се намалиле на 99.

Во 1928 г. селото е преименувано во Вотани, кога имало 107 жители.

Витан силно настрадал во Граѓанската војна и населението значително се намалило, селејќи се во странство и поголемите градови во Грција.

Селаните се занимаваат со одлгедување на градинарски култури.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Рупишта
Госно

**Госно** (, *Лаханокипи*; до 1926 г. *Γκόσνο*, *Госно*) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 86 жители (2021), сочинето целосно од Македонци.

## Географија и местоположба
Селото е сместено околу 12 км југозападно од градот Костур, во близина на реката Галешово, на нејзината лева страна, на надморска височина од 670 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Госно било македонско село во Костурската каза на Горичкиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во селото Госно имало 152 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Госно живееле 240 Македонци под патријаршијата и во селото работело грчко училиште.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Госна* се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 30 куќи.

Според грчки извори, во 1905 г. во Госно имало 200 жители „Грци“.

Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 30 македонски семејства.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 121 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 161.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) во 1921 г. напишал дека во *Госно* имало 50 куќи на словени (Македонци) христијани.

Во 1926 година, името на селото било променето во Лаханокипи (*Λαχανόκηποι*).

## Стопанство
Населението произведува тутун и градинарски култури.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 121 жител, во 1920 година со 161 жител, во 1928 година со 196, во 1940 година со 264, во 1951 година со 270, во 1961 година со 265, во 1971 година со 184, во 1981 година со 215, а во 1991 година со 202 жители.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Рупишта со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Рупишта, во округот Костур. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Старичани, во кој влегуваат и селата Лудово и Старичани.

## Културни и природни знаменитости

; Цркви

* „Св. Лука“ — средновековна црква во урнатини
* „Св. Никола“ од 1834 г.

## Личности
**Родени во Госно**

* Христо Чаушев — гркомански андартски деец

## Наводи

Категорија:Рупишта
Винени

**Винени** (, *Пили*, до 1926&nbsp;г. *Βίνενι*, *Винени*) — село во Преспанско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 65 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа во областа Долна Преспа, на самиот западен брег на Малото Преспанско Езеро. Сместено е недалеку од границата со Албанија, односно со македонската област Мала Преспа.

### Топонимија
Ова е список на позначајните топоними во Винени и неговата околина:

Винени, Виненски Ливадје, Виненско Поле, Виништа, Изворите, Оровска Река, Расипаната Црква, Сатеска Планина, Урвој Камен, Урида.

## Историја
### Во Отоманското Царство
мини|десно|исправено|Остатоци од фрески на црквата „Св. Никола“.
Селото за првпат е посведочено во документи од XV век. Во XV век во *Винани* по име се набројани 49 глави на домаќинствата. Во XIX век селото сè уште било населено со Македонци, но бидејќи имало поволни услови, Албанците од с. Граждано насила ги приграбиле имотите во Винени и го истерале македонското население, кое било приморано да се пресели во Граждано. Со ова, Винени станало единственото немакедонско село во подрачјето. Веќе на почетокот на XX век Винени било чисто арнаутско село во Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в селото живееле 155 Арнаути муслимани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Винени (*Vineni*) имало 306 Албанци. Боривое Милоевиќ нешто подоцна го спомнува Винени како село со 18 албански куќи.

### Во Грција
По грчките окупации во Балканските војни и Букурешкиот договор, Винени во 1913 г. било припоено кон Грција, кога имало 224 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 202.

Во 1924 г. албанското население на селото (202 лица), како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени 173 понтски Грци од Турција. Во 1928 г. Винени е заведено како село со 97 жители од 24 семејства — сите грчки доселеници. Во 1940 г. во него се попишани 207 жители.

За време на Грчката граѓанска војна селото било напуштено, а неговото население се населило во побогатото село Оровник од другата страна на езерото, чие македонско население се иселило во војната. Поради ова, на пописот од 1951 г. Винени се води како напуштено, но нешто подоцна грчките власи во него населиле Власи — сточарски номади од Епир. Нивниот број во 1961 г. изнесувал 122, па се намалил на 112 во 1971 г. Во 1981 г. населението нараснало на 137 лица, за повторно да се смали на 118 во 1991, 116 во 2001 и 89 жители во 2011 г.

Според испитувањето од 1993 г. Винени било наполно влашко село, каде влашкиот јазик бил зачуван на средно ниво.

## Население

## Знаменитости
Во Винени може да се посетат рушевините на старата средновековна црква „Св. Никола“, изградена во XIV век, денес проглсена за заштитен историски споменик.

## Поврзано
* Голема Преспа

## Наводи

## Надворешни врски
* За Винени на страницата на с. Ахил — портал на Општина Преспа 

Категорија:Преспа (општина)
Грамошта (село)

**Грамошта** или **Грамушта** (на костурски дијалект: **Грамушча**;  или *Γράμος*, *Грамос*; до 1927 г. *Γράμμοστα*, *Грамоста*, ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 10 жители (2021). Претставува најзападно населено место во Егејска Македонија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 70 км југозападно од градот Костур, високо во пазувите на планината Грамошта (грцизирано: Грамос), на надморска височина од 1.390 м. Во близина на селото е сместено планинското езеро Гиздово. Во непосредна близина е границата со Албанија. Атарот зафаќа површина од 

## Историја
Селото изворно било македонско, но пред повеќе од три века, во немирни времиња, населението било приморано да се пресели во близина на Горно Дреновени, основајќи истоимена населба. Во втората половина на XVIII век селаните го напуштиле и ова село, прибирајќи се во Горно Дреновени. На нивно место се во Грамошта се населиле Власи.

Во 1769 г. арнаутските банди го уништиле селото, заедно со соседните Линотопи, Ветерник, Пискохор, Лагор, Омотско и Загар.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Грамосъ (Грамости)* има 160 жители Власи. За време на Илинденското востание во селото влегла големата чета на војводата Васил Чакаларов, која со радост била дочекана од влашкото население. Селото било нападнато од арнаутски башибозук и успешно одбранета од четата на ВМОРО.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Грамош* се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 30 куќи.

Во 1905 г. според грчка статистика, селото имало 450 жители, а населението е лажно наведено како „грчко“. Во пописите од 1913 и 1920 г. се води како напуштена населба. Пописот од 1928 г. дава 13, а оној во 1940 г. — 55 жители, сите од машки пол, што значи дека се работи за сточари кои напасувале добиток, а не за трајни жители.

## Население
Бројот никогаш не може точно да се определи, бидејќи жителите постојано се раселуваат.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Грамошта со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Нестрам, во округот Костур. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Грамошта, каде е единствено населено место.

## Стопанство
Селото се користи само во летниот период бидејќи преку зимата нема услови за живот и опстанок на стоката. Се одржуваат непрекинати економски врски со гратчето Хрупишта.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Нестрам
Категорија:Грамошта
Дреново (Костурско)

**Дреново** (, *Гликонери*; до 1928 г. *Δράνοβο*, *Драново*) — поранешно село во Нестрамско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа во областа Нестрамкол на 27 км југозападно од Костур и на 5 км западно од Нестрам. Лежело во северните пазуви на Грамошта, на десниот брег на реката Бистрица (овде наречена Белица).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото било македонско, но во немирните години на крајот од XVIII век жителите го напуштиле, а на нивно место се доселиле Грци Качауни (погрчени Власи) од Епир. Се смета дека меѓу нив имало асимилирани Македонци.

На крајот од XIX век Дреново било големо село во Костурската каза. Васил К’нчов во „Македонија. Етнографија и статистика“ од 1900 г. го води Дрјаново (*Дряново*) како село во Костурскатата каза со 240 Македонци и 100 Грци. Истовремено во Борботската нахија на Костурската каза тој посочува уште едно Дрјаново со 90 жители Арнаути христијани, кое можеби е денешното Дреново (Дриовуно) во Населичко.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Дреново-Колоња* е чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 10 куќи.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Дреново* има 150 жители Грци и во селото работело грчко училиште, но податоците може да се однесуваат на другото Дреново. Според Георги Константинов Бистрицки Дряново пред Балканските војни се состоело од 15 македонски куќи, но според Георги Христов, сите овие куќи биле грчки.

На етничката карта на Костурското братство за 1912 г. *Дрјаново* е означено како македонско село.

### Во Грција
За време на Балканските војниселото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во состав на Грција. Таа година во него живееле 114 жители, кои во 1920 г. изнесувале 119 лица. Во 1928 г. селото е преименувано во Гликонери, кога имало 130 жители.

Селото се распаднало за време на Граѓанската војна и отпишано е во 1961 г.

## Население

## Личности
; Родени в Дряново
* Периклис Бакалис (Περικλής Μπακάλης) — андартски деец, агент од ІІІ ред
* Христос Бакалис (Χρήστος Μπακάλης) — андартски деец, агент од ІІІ ред

## Наводи

Категорија:Историски села во Нестрам
Лагор

**Лагор** или **Лагур** (, *Лагура*) — поранешно село во Населичко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.

## Географија
Остатоците од селото се наоѓаат на 5 км југоисточно од Рупишта, на левиот брег на реката Бистрица.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во 1769 г. албански банди уништиле седум села во областа — Грамошта, Линотопи, Ветерник, Пискохори, Лагор, Омотско и Загар. Селото е обновено на крајот од XVIII до почетокот на XIX век од Власи преселени од уништеното Москополе.

Црквата „Успение на пресв. Богородица“ е изградена во 1860 г. врз урнатините на постар храм. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 Лагор имал 60 жители „Грци“.

На Етнографската карта на Битолския Вилает од 1901 г. *Лагор* е чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 15 куќи.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Лагор имало 75 Власи.

Според Георги Константинов Бистрицки Лагор пред Балканските војни имал 12 „грчки“ куќи.

На етничката карта на Костурското братство за 1912 г. *Лагуръ* е означено како „грчко“ село.

Од овие навидум противречни податоци може да се заклучи дека жителите на Лагор биле погрчени Власи.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во состав на Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 29 жители кои во 1920 г. се намалиле на 16. На пописот од 1928 г. селото се води со 16 жители. Поради неповолните услови за живот малку подоцна селото е напуштено, а нејзините жители се преселиле во соседното село Витан.

Познато е дека во периодот по Граѓанската војна 1 лице родено во Лагор се иселило во прекуокеанските земји.

## Културни и природни знаменитости
* „Успение на пресв. Богородица“ од 1860 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Рупишта
Марковени

**Марковени** или **Марковјани** (, *Амбелохори*; до 1927 г. *Μαρκόβιανη*, *Марковјани*, 1927-1950 г. *Μαρκοχώρι*, *Маркохори*) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Сè до 1920-тите во селото живееле Македонци од христијанска и исламска вероисповед, а денес е македонско-грчко село.

## Географија
Селото се наоѓа на 5 км јужно од Рупишта, на десниот брег на реката Бистрица.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото се спомнува во османлиски дефтер од 1530 г. под името *Марковани* со 25 христијански семејства. На крајот од XIX век Марковени било чисто македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Марковени имало 194 жители, сите Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Марковени* е чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 12 куќи.

На почетокот на XX век целото население на Марковени било под врховенството на Цариградската патријаршија. Грчките статистики од 1905 г. велат дека *Марковјани* имало 140 жители.

Според Георгиос Панајотидис, учител во Цотилската гимназија, Марковени (*Μαρκόβενι*) во 1910 г. имало 30 семејства, од кои  биле македонојазични муслимани, а  македонојазични христијани.

Според Георги Константинов Бистрицки Марковени пред Балканските војни се состоело од 35 македонски куќи — 20 христијански и 10 муслимански. Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) за приближно истиот период вели дека *Марковени* има 7 куќи на Македонци христијани и 14 куќи на „Турци“ (впрочем Македонци-муслимани). Тодор Симовски ја порекнува превалентноста на муслиманското население, тврдејќи дека христијаните секогаш биле побројни.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска, и во 1913 г. влегло во состав на Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 178 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 119.

Во 1922 г. муслиманското население на селото е иселено по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени 59 Грци.

Селото традиционално произведува градинарски култури и жито.

Марковени не настрадало во Граѓанската војна (1946-1949).

Во 1928 г. селото е преименувано во Маркохорион, но во 1950 г. го добило новото име Амбелохори, во превод *лозово село*. Таа година имало 135 жители.

Црквата на селото е „Св. Спиридон“.

## Население

## Наводи

Категорија:Рупишта
Марчишта (Костурско)

**Марчишта** (дијалектно: **Марчишча**; , *Като Периволи*; до 1926 г. *Μάρτσιστα*, *Марциста*) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на 22 км југозападно од Рупишта, на планината Одре. На 1 км северно е селото Мангила, а на 2 км западно е  Осничани. Лежело на истоимената река Марчишта (Жулишта, Тулиште, Жедна Река, на грчки преименувана во *Рема Македономахон*), десна притока на Галешово.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од ΧΙΧ век Марчишта било мало село во Костурската каза. Од запустената црква „Св. Никола“ са зачувани вредни икони.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) в 1900 година Марчишта, Анаселишка каза, има 350 жители Македонци.

На почетокот на XX век целото население на Марчишта било под врховенството на Вселенската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Марчишта имало 50 жители патријаршисти. Според Христо Силјанов во 1906 г. селото настрадало од грчки андартски напади. Георги Константинов Бистрицки вели дека Марчишта пред Балканските војни имало 15 македонски куќи.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и по нивниот завршеток во 1913 г. влегло во состав на Грција. Истата година населението броело 130 жители (броејќи го заедно со соседното Мангила). Во 1920 г. се води одделно со 30 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во Като Периволион. По Нејскиот мировен договор во 1919 г. 16 лица од Марчишта се иселиле во Бугарија по официјален пат.

На пописот од 1928 г. селото е заведено со 37 жители. Поради блискоста и малобројноста на населението, Марчишта и Мангила имале заедничко училиште. Селаните оделе на печалба.

Марчишта силно настрадало во Граѓанската војна (1946-1949) и малкуте преостанати семејства се преселиле во Мангила.

## Население

## Наводи

Категорија:Историски села во Рупишта
Мирославци

**Мирославци** или **Мирославица** (, *Мировлитис*; до 1928 г. *Μυροσλάβιτσα*, *Мирославица*;) — поранешно село во Нестрамско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Мирославци се наоѓало крај изворите на реката Коничка Река (Сарандапорос) меѓу планините Горуша од исток и Аренес од запад. Иако административно е во Македонија, Мирославци географски му припаѓа на Епир.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото првично било македонско, но населението го напуштило немирното време на крајот од XVIII век, а на негово место се доселиле Албанци муслимани. На крајот од XIX век Мирославци било големо село во Костурската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Мирославци (Мирославъ)* имало 230 жители Арнати муслимани. За време на Илинденското востание на 7 септември 1903 г. во Мирославци влегла големата чета на Васил Чакаларов и го запалила.

Грчката статистика од 1905 г. го води *Мирославица* како село со 150 жители „Турци“. Во тоа време Грците ги воделе албанските муслимани како „Турци“, без оглед на тоа дали самите се изјаснувале така.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото било окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во состав на Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 45 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 87 лица. Во 1928 г. селото е преименувано во Мировлитис, кога имало 92 жители.

Мирославци се распаднало за време на Граѓанска војна (1946-1949) и малкуте преостанати семејства се иселиле во Албанија.

## Население

## Наводи

Категорија:Историски села во Нестрам
Мокрени (Костурско)

:*Оваа статија се однесува за костурското село, за селото во Вардарска Македонија, погл. [[Мокрени]]*

**Мокрени** (, *Варико*; до 1926 г. *Μόκρενη* или Μόκραινα, *Мокрени* или *Мокрена*) — село во Костурско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Суровичево во Лерински округ во Западна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа источно од градот Кајлари и југозападно од Суровичево, на надморска височина од 750 метри. Сместено е во областа Сариѓол.

## Историја

Селото традиционално гравитира кон Костур, а не кон Лерин и кон крајот на  век е дел од Клисурската нахија на Костурската каза во рамките на Отоманското Царство.

## Стопанство

И покрај тоа што земјиштето е прилично сиромашно, населението се занимава со земјоделство и сточарство, а главните производи се житото и гравот (надалеку е познат мокренскиот грав), како и сточарските преработки.

## Население

Мокрени отсекогаш било населено со Македонци и во тој поглед сѐ до денес нема претрпено никакви промени. К’нчов го наведува како село со 1.180 жители, а Милоевиќ со 200 македонски куќи. Според официјалните пописи, во 1913 година имало 764 жители, во 1920 година 735, во 1928 година 924, а во 1940 година 1.247 жители. Бројот на жителите меѓу двете светски војни забележува постојан раст, иако е забележано емигрирање во прекуокеанските земји и во Бугарија. Во Втората светска војна и во Граѓанската војна во Грција, Мокрени дало 150 жртви, а селото го напуштиле повеќе семејства и поединци, кои се засолниле во Македонија и во некои источноевропски земји. Поради тоа, се намалил бројот на населението, така што на пописот во 1951 година се евидентирани 798 жители. Во наредниот период бројот на жителите варира. Така, во 1961 година се качил на 863, за да се намали, поради иселувањата во прекуокеанските земји, во 1971 година на 799, во 1981 година се покачил на 811, а во 1991 година имало 809 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 698 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 638 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на истоимената општинската единица, која припаѓа на поголемата општина Суровичево, во округот Лерин.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Суровичево
Ново Село (Костурско)

**Ново Село** или **Новоселјани** (*, Корфула*; до 1928 г. *Νοβοσέλο*, *Новосело*) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција

## Географија и местоположба
Селото се наоѓало на рид околу 30 км западно од градот Костур, во непосредна близина на границата со Албанија, во подножјето на планината Гал‘мбица, на надморска височина од 940 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Селото било подигнато на рид во втората половина на XIX век од еден албански големопоседник, па оттука го носи името Ново Село. Селото постепено пораснало.

Во XIX век Ново Село било македонско село во Костурската каза на Горичкиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Новоселјани* имало 150 жители, од кои 100 Македонци и 50 Турци. К‘нчов исто го запишал селото *Ново Село* со 174 Албанци муслимани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Новоселани* се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 20 куќи.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ново Село имало 160 Македонци под Бугарската егзархија.

Според грчки извори, во 1905 г. во Ново Село имало 100 жители „Грци“. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 13 македонски семејства.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 85 жители, кои во 1920 г. биле 71. Во 1926 г. името му е променето во Корфула (*Κορφούλα*). Во 1928 г. Ново Село имало 87 жители, од кои само еден бил грчки доселеник. Имало девет политички убиства.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) во 1921 г. напишал дека во *Ново село* имало 10 куќи на словени (Македонци) христијани.

Во 1940 г. населението бележело 151 жител, сите Македонци. Селото подоцна се распаднало за време на Грчката граѓанска војна, и неговите жители главно заминале во Македонија и во некои источноевропски земји, а голем број се иселиле и во прекуокеанските земји. 35 деца од селото биле протерани како деца бегалци.

Останале само 16 жители, кои не им било дозволено од властите да се вратат и селото денес лежи во урнатини.

Од селото денес е преостаната само црквата „Св. Архангел Михаил“.

## Личности
**Личности родени во Ново Село:**

* Евстанција Андонова — член на ЕЛАС и учесник во грчката граѓанската војна.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Архангел Михаил“

## Наводи


Категорија:Историски села во Нестрам
Слатина (Костурско)

**Слатина** (, *Хриси*; до 1926 г. *Σλάτινα*, *Слатина*) —  село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 96 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 40 км југозападно од градот Костур, високо на пазувите на планината Грамошта на надморска височина од 1.130 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во даночните записници од средината на XV век *Слаитна* е споменато со 17 глави на семејства и еден неженет: Витан, Којо, Васил, Војнак, Анастас, Ѓуро, Петру, Ѓуро, Тодор, Алекса, Димос, Јорги, Михал, Никола, Новак, Михо, Насто и Мане. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 1.499 акчиња.

Во XIX век Слатина било грчко село во Костурската каза на Горичкиот Санџак.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Слатино* се води како чисто „турско“ село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 40 куќи.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Слатина имало 120 жители, сите Македонци.

Според грчки извори, во 1905 г. Слатина имало 500 жители Грци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоена кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во Слатина се запишани 349 жители, кои во 1920 г. се намалиле за 325 лица.

## Стопанство
Главно занимање на населението е шумарство, а помалку со сточарството и земјоделството.

## Население
Слатина во минатото била чиста македонска населба, но е напуштена во немирните години. Подоцна во неа се населиле грчки семејства од областа Епир, познати како Качауни.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Аренес со седиште во селото Борботско, која припаѓа на поголемата општина Нестрам, во округот Костур. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Слатина, во кој влегува и селото Висанско.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Пантелејмон“ и поранешен манастир

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Нестрам
Голема Маала

**Голема Маала** или **Бујук Маале** (, *Мегалохори*; до 1927 г. *Μπουγιούκ Μαχαλέ*, *Бујук Махале*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено речиси исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа на десниот брег на Струма и на северниот брег на Бутковското Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Голема Маала била чифлик во Серската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Буук* (Buuk) било село во Серската каза со 70 домаќинства сочинети од 246 Македонци. Во него работела грчката пропаганда.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Меѓу 1896 и 1900 г. селото прешло под врховенството на Бугарската егзарихија и во него проработела бугарската пропаганда. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото живееле 420 Македонци и 60 Роми.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Голема Маала (Golema-Mahala) живееле 640 Македонци егзархисти. Во селото работело бугарско основно училиште со 1 учител и 30 ученици.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 250 жители, кои во 1920 г. се покачиле на 356 лица. Во 1924 г. селото го напуштиле 96 лица (30 семејства), а на нивно место властите довеле грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Голема Маала имала 629 жители, од кои 336 лица (80 семејства) биле грчки дојденци, а остатокот македонски староседелци.

Во 1930-тите, по извршените мелиорации на Струма и создавањето на вештачкото Бутковско Езеро, во Голема Маала се доселиле и семејства од погодените села Бахтијар и Мантар, кои денес се непостоечки.

## Население

## Наводи

Категорија:Синтика
Бијук Јурен

**Бијук Јурен** е село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски
Глибовци

**Глибовци** или **Глобоштица** (грчки: *Καλοχώρ*ι, *Калохори*, до 1926 г. *Γκλαμπόφτσα*, *Глабовца*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 158 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото Глибовци се наоѓа во Валовишката околија во чии рамки административно влегува во составот на општината Палмеш. Сместено е западно од Валовишта и северно од Кукуш во подножјето на Беласица на надморска височина од 260 метри. Селото е поврзано со внатрешноста на земјата со патот кој од Кукуш води за Валовишта и за Кулата, како и со железничката пруга Солун - Софија - Истанбул.

## Историја
До 1924 година, Глибовци било чисто македонско село. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Глибовци живееле 240 жители, сите Македонци. По нивното принудно иселување во Бугарија во 1924 година, тука биле сместени бегалски семејства. Во 1926 г., името на Глибовци му било применувано во *Калохори*, што значи „добро село“.

## Стопанство
Во селото се произведуваат претежно жита и компири, а населението помалку се занимава и со сточарство.

## Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 193 жители, додека во 1920 година Глибовци имало 174 жители. По принудното иселување на македонското население и доселување на бегалските семејства во 1928 се води со 218 жители, во 1940 имало 444, во 1951 со 368, во 1961 со 339, за да опадне во 1971 на 283, во 1981 на 243, а во 1991 се намалила на 195 жители.

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Чука (Костурско)

**Чука** (грч. *Αρχάγγελος* — до 1955 година, *Τσούκα*) — поранешно село во Егејска Македонија, Околија Костур.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во општината Нестрам, 23 км западно од Костур во источното подножје на границата помеѓу Грција и Албанија.

## Историја
### Во Отоманско Царство
250п|лево|мини|Манастирската црква.
Во отоманските даночни регистри од средината на 15 век, селото Чука е споменато со 29 глави на семејства и тројца неженети: *Папа Никола, Свето, Богдан, Јорг, Никола, Рајко, Стајко, Станимир, Алекса, Никола, Мавријад, Дабижив, Михо, Јано, Бано, Лазори, Никола, Тодор, Јорг, Јорг, Стамат, Михо, Богдан, Папа Герг, Михо, Стајо, Герг, Димо* и *Јорг*. Вкупниот приход за државата од селото е 2.090 акчиња.
200п|десно|мини|Селската чешма
Според статистиката на Васил Иванов К’нчов од 1900 година („Македонија. Етнографија и статистика“) во Чука има 154 жители христијани.

Во почетокот на XX век целото население на Чука е под владеењето на Цариградската патријаршија, но по Илинденското востание во почетокот на 1904 година минува под владеењето на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („Македонија и нејзиното христијанско население“) во 1905 година во Чука има 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Чука се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 20 куќи.

Грчка статистика од 1905 година не ја одразува промената и го претставува селото Чука (*Τσούκα*) како грчко село со 150 жители.

Според Георги Константинов Бистрицки, Чука пред Прва балканска војна во 1912 година има 30 македонски куќи и 1 грчка, а според Георги Христов, 30 македонски и 1 влашка.

### Во Грција

Пред војната селото е окупирано од страна на грчки монархисти и по Втората балканска војна останува во рамките на Грција. За време на Граѓанската војна селото е тешко оштетено и насилно напуштено од жителите, а 59 деца се извадени од комунистичките единици надвор од земјата како деца бегалци. Во 1955 година ненаселеното село е преименувано во Архангелос (*Αρχάγγελος*).

## Демографија

* 1913 − 164 жители
* 1920 − 149 жители
* 1928 − 152 жители
* 1940 − 205 жители
* 1951 − 0 жители

## Културни и природни знаменитости

Крај селото е обновениот манастир „Свети Архангели“ од XIII век

## Личности
* Аргир Михајлов (1790 - 1850) — истакнат македонски зограф и иконописец
* Паскал Митровски (1912 − 1978) — македонски национален деец
* Иван Доровски (р. 1945) — македонски писател

## Иселеништво

Селото е насилно напуштено во 1949 година. Речиси сите живи поранешни жители се преселиле во Република Македонија и Австралија.

## Наводи

## Надворешни врски

* „Мåш и жена“ — дијалектен текст од Чука, претставник на нестрамскиот говор

Категорија:Чука (Костурско)
Стар Чифлик

**Стар Чифлик** () — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Костур во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало околу 2 км од северниот брег на Костурското Езеро, јужно од селото Сетома.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 20 домаќинства со 90 жители Македонци.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во селото Стар Чифлик имало 60 жители, сите Македонци.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Стар Чифлик имало 144 Македонци под патријаршијата.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Стар-Чифлик* се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 10 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 8 жители.

Во 1920 г. селото е запишано со 7 жители. Поради малобројноста на жителите, во натамошните пописи како населба не се споменува.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ од XVII век

## Наводи


Категорија:Историски села во Костур
Инанли (Валовишко)

**Инанли** или **Долно Инанли** (, *Като Амбела*; до 1926 г. *Κάτω Ινανλή*, *Като Инанли*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 209 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е сместено во западното подножје на планината Шарлија, на 2 км јужно од градот Валовишта, на надморска височина од 140 м. Се дели на две маала - Горно и Долно Инанли.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Инанли бил турско село во Демирхисарската (Валовишка)  каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Инанли (Inanli)* имало 16 домаќинства со 40 жители муслимани.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Инанли имало 260 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 273 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 122 лица.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 44 бегалски семејстви (вкупно 172 бегалци), така што селото станало бегалска населба. Во 1926 година, името на селото било променето во Като Амбела (*Κάτω Αμπέλα*).**

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 326 жители.

## Стопанство
Населението произведува памук, жито и други земјоделски производи.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Валовишта со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Валовишта, во кој влегуваат истоимениот град и селата Валовишка Бања, Герман, Елешница и Герман.

## Наводи

Категорија:Синтика
Караташ

**Караташ** (, *Метало*; до 1927 г. *Καρατάς*, *Каратас*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото се наоѓало на јужните падини на Сенгелска Планина, источно од Рупел и северозападно от Црвишта. Во XIX век Караташ било турско село во Демирхисарската каза, по кое е наречена областа на неколку турски села – Орта Маала на североисток, Омерли Маала на исток, Чавдар Маала, Алезли Маала, Ченге Маала и Бујук Маала.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Караташ* (Kara-tach) било село со 32 домаќинства сочинети од 80 муслимани, *Омарли Маала* (Omarli-mahla) — 16 домаќинства на 40 жители муслимани, *Бујук* (Bouyuk) — 22 домаќинства на 50 муслимани, *Елес* (Elèse) — 20 домаќинства на 48 муслимани, *Ченга* (Tchenga) — 18 домаќинства на 40 муслимани и *Чавдарли* (Tchavdarli) — 40 домаќинства на 100 муслимани.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Кара Таш Махале* имало 150 жители, *Чавдар Махале* — 130, *Амерли Махале* — 100, *Алезли Махале* — 80, *Ченге Махале* — 60 и *Бејук Махале* — 180, сите Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година во него се попишани 78 жители, во 1920 г. воопшто не се спомнува, што значи дека се распаднало во Првата светска војна. Селото е обновено во 1923 г. кога тука се доведени грчки колонисти. Во 1927 г. Караташ е преименуван во Металон.

На пописот од 1928 г. Караташ е претставен како дојденско село со 220 лица (72 семејства).

Во 1940 г. селото имало 292 жители, но не е евидентирано во бугарската статистика за 1941 г. што значи дека населението избегало со надоаѓањето на бугарската окупациска војска. Жителите се сместиле во побогатите села и во градовите, и никогаш не се вратиле во селото.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика