open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Тема (управна единица)

300px|thumb|Византиски теми околу 950. година
**Тема** — најкрупна управно-воена единица Византиското царство воспоставена по реформата на царот Ираклиј I во VII век.

## Опис на темата

Поимот *тема* е повеќезначен, означува облик на воена управа но исто така и административна поделба на територијата. Тема претставува подрачје/регион од царството кое било дадено на војниците за обработка. Војниците и понатаму технички биле дел од воените формации, под команда на стратезите. Тие не ја поседувале земјата која ја обработувале. На тој начин императорот планирал да ги намали трошоците за војската. Со прифаќање на условите на императорот, војниците се согласувале дека нивните наследници исто така ќе служат на војската и ќе работат во темата.

Командантот на темата, не само што командувал со неговите војници, туку тој имал и цивилна јурисдикција над територијата која му била доверена.

## Причини за реформите на Ираклиј

При крајот на шестиот и почетокот на седмиот век, Византиското Царство честопати била мета на напади. Од југ нападите доаѓале од Сасанидското Царство, од исток нападите доаѓале од Сирија, Египет и Анадолија. Словените и Аварите навлегувале на Балканот. Ломбардите напаѓале во северна Италија. Моќта на царството била намалена а војсководците често се бунтувале против државата. Под овие околности, Ираклиј бил приморан да спроведе реформи со цел зачувување на царството.

## Исход од реформите

Новиот систем на населување на воените трупи на необработуваната земја и зајакнувањето на лојалноста на месното население придонело во голема мера за зајакнување на Византиското Царство. Во следните декади, Сасанидите биле поразени, нападите на Словените и Аварите биле амортизирани, а бунтувањата на генералите не биле толку чести. Новата воена структура го спасило царството од пропаст и и овозможило да опстане со векови. Но за тоа морало да се плати одредена цена, во смисла на зголемена милитаризација на опшеството и оддалечување од цивилните институции и цивилната култура. Од овие причини, појавата на темите се смета за крај на доцната антика и почеток на средниот век на Источното Римско Царство.

Системот на теми, во тоа време, создал аристократски фамилии кои цврсто ги контролирале доделените подрачја со свои приватни војски кои биле лојални повеќе на нив отколку на императорот. Овие фамилии биле финансиски независни и честопати биле над царскиот авторитет.

## Поврзано
* Тема Македонија
* Тема Бугарија

## Литература
* 
* 


Категорија:Административни поделби
Категорија:Воени целини и формации во Антиката
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Саратов

**Саратов** () — град и административен центар на Сартовската област, Русија. Градот се наоѓа на реката Волга, северно од Волгоград.

## Демографија
мини|лево|Црквата „Св. Троица“
Според пописот од 2010 година во Саратов живееле 837.900 жители. Повеќе од 90% од жителите во градот се Руси. Останатите се: Татари, Украинци, Ерменци, Казаци и други.

## Наводи


Категорија:Градови во Саратовската област
Категорија:Градови на Волга
Лебдечка даска

thumb|220px|Лебдечка даска

**Лебдечка даска**, **лебдачка** или **ховерборд** (од ) е даска за личен превоз која личи на скејтборд без тркалца во фантастиката, иако може да има други облици во вистинскиот живот.

## Во научната фантастика
Првично лебдечката даска била создаден за филмовите *[[Враќање во иднината 2]]* и *[[Враќање во иднината 3]]* на Роберт Земекис . Во филмовите бил управуван од Мајкл Џ. Фокс и вршена е симулација со помош на систем од кабли. Во овие филмови објаснето е дека лебдечката даска не функционира над вода и оваа особина е задржана и во видеоигрите.

Во филмот *Враќање кон иднината 2* прикажана е варијанта на лебдечката даска наречена „Пит бул“ која има погонски кои ја прават даската самостојна.

## Во вистинскиот живот
Во јуни 2015 година, јапонската фирма „Лексус“ издава кратко видео на кое е претставен прототип на лебдечка даска, пред презентација која се одржала во Барселона.. Се работи за технологија која ја користи супрспроводливоста, што значи дека не работи вон овие посебни услови. Постојат и други направи со кои е покажана даска за магнетно лебдење во извесни услови.

Во поново време постојат и повеќепропелерни лични беспилотни летала кои иамат доволна воздухопотисна сила која овоможува лебдење на лицето врз него, кое водно може да го управува.

## Наводи

Категорија:Научнофантастични превозни средства
Категорија:Неологизми
Калокир Делфина

**Калокир Делфина**  — византиски генарал и катепан, кој подоцна се побунтувал против царот Василиј II (976–1025) и бил погубен.

## Животопис

*[[Антипат]]* и *[[патриции|патрициј]]* Делфина бил потомок на моќното анадолско семејство Фоки и нам моќниот главен министер на Византија  minister of the Byzantine Empire, the *[[паракимомен]]* Василиј Лакапин, кој му го обезбедил местото *[[катепан]]* (постар воен владетел) на јужна Италија во 982 година. Делфина на оваа позиција останал сè до 985 година, и го надгледувал подобрувањето на византиската состојба на полуостровот, помогнат од среќни околности: царот на Светото Римско Царство Ото II (967–983) бил поразен во Битката кај Стило и починал наредната година во 983 година, додека пак арапите имале други проблеми. Па така Делфина успеал да ја консолидира контролата над Лангобардија, заземајќи го Асколи во декември 982 година.

Неколку години подоцна, Делфина се придружил на бунтот на Варда Фока Помладиот против царот Василиј II, и ја командувал бунтовничката армија која се влогорила во Хрисополис, спроти главниот град на Босфор, Цариград. Таму, при крајот на 988 или на почетокот на 989 година, тие биле нападнати од Василиј II со византиски и варјашки единици и биле поразени. Делфина бил заробен и погубен со  распнување или пак со наденување, необично сурова казна која била предупредување за останатите побунети генерали, се зборувало дека покрај овој генерал уште еден бунтовнички генерал бил бил погубен за време на граѓанската војна, но и за тоа тврдење на постојат доволно докази. Столб бил издигнат на местото на погубување на Делфина, кој опстојал сè до  век.

## Наводи

## Извори

*
*

Категорија:Починати во 989 година
Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Италијанци од 10 век
Категорија:Византиски генерали
Категорија:Византиски бунтовници
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Погубени византијци
Категорија:Луѓе погубени од Византија
Категорија:Несигурна година на раѓање
Грегориј Траханец

**Грегориј Траханец** — *[[протоспатар]]* и долговремен италијански катепан од 998 до 1006 година. Во декември 999 година, и повторно во 2 февруари 1002 година, тој го возобновил и потврдил имотот на опатијата и монасите од Монтекасино во Асколи. Во 1004 година, тој го утврдил и проширил замокот на Торемаџоре по текот на реката Форторе. Тој изградил три кружни и една четвртеста кула. Тој исто така ја зајакнал одбраната на Лучера.

## Наводи

*Ascoli Nel Medioevo
*Bosco E Castello Di Dragonara Sul Fiume Fortore 
*The Reign of Basil II

Категорија:Византиски генерали
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 10 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Алексиј Ксифија

**Алексиј Ксифија** — византиски *[[протоспатар]]* и италијански катепан од 1006 до 1008 година, го наследува по своето долго раководење Грегориј Траханец. Во март 1007 година, тој издал документ за користење на Александар, опат од Сан Џовани во Ламис.

## Извори
*Storia di San Giovanni Rotondo.

Категорија:Починати во 1007 година
Категорија:Византиски генерали
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Јован Курку

**Јован Курку** — византиски* [[антипат]]* и италијански катепан од 1008 година до неговата смрт.  Тој имал ерменско потекло. Тој бил сведок на првиот бунт на ламбардите во Апулија. Претходно бил *[[стратег]]* на темата Самос, Курку пристигнал во Бари во мај 1008 година како замена на Алексиј Ксифина, кој бил убиен во битка претходната година. Малку подоцна, на 9 мај 1009 година, започнал бунт во Бари предводен од Мелус Бариски, и бро се проширил низ останатите градови. Курку не поживеал доволно долгио за да ја вии кулуминацијата на овие помали бунтувања: норманската доминација низ цела јужна Италија. Курку загинал во битка со бунтовницир при крајот на 1009 или на почетокот на 1010 година. Во март истата година, пристигнал неговиот наследник, Василиј Месародонит.

## Извори
* 
*John Julius Norwich *The Normans in the South 1016-1130*. London: Longman, 1967.
*Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*. Paris, 1907.

Категорија:Починати во 1010 година
Категорија:Византиски генерали
Категорија:Италијански катепани
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Византијци загинати во битка
Василиј Месародонит

**Василиј Месародонит** — италијански катепан, претставник на византискиот цар, од 1010 до 1016 или 1017 година.  Го наследил катепанот Јован Курку, кој починал борејќи се со ламбардите, кој биле под водство на Мел, во почетокот на 1010 година. Во март, Василиј се истоварил со засилување од  Цариград и Лав Торник Контолеон, *[[стратег]]от* на Кефалонија. Василиј веднаш ги опседнал бунтовниците во Бари. Жителите во градот се договориле со Василиј и ги присилиле ламбардиските водачи Мел и Дат, да избегаат. Василиј влегол во градот на 11 јуни 1011 година и воспоставил византиска контрола. По неговата победа не спровел никкви одмазднички мерки. Тој само го испратил семејството на Мел, вклучувајќи го и неговиот син Аргириј, во Цариград. Следниот чекор на Васили да привлече што е можно повеќе ламбардиски сојузници кон Византија. Тој го посетил Салерно во октомври, каде се сретнал со принцот Гвемар III кој бил византиски вазал. Потоа се упатил кон Монтекасино, во чиј манастир се криел Дат. Василиј сепак ги потврдил сите привилегии на манастирот на својот имот на византиска територија.Опатпт, Атенулф, бил брат на принцот на Капуа, Пандулф IV. Манастирот набрзо го протерал Дат кој пребегнал на папска територија. Василиј го држел под контрола катепанатот сè до неговата смрт во 1016 година, или, според Луп Протоспатариј, 1017. Тој бил заменет од претходноспоменатиот *стратег* на Кефалонија, Лав.

Современите научници како што се Guilou and Vannier го поистоветуваат Василј месародонит со Василиј, член на семејството Аргири и брат на идниот цар Роман III, кој е спомнат под хроничарот Јован Скилица, дека исто така учествувал во борбите против Мел.

## Наводи

## Извори
*John Julius Norwich *The Normans in the South 1016-1130*. Longmans: London, 1967.
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Починати во 1016 година
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Лав Торник Контолеон

**Лав Торник Контолеон ** — италијански катепан од мај до септември 1017 година. Тој првично бил *[[стратег]]* на Кефалонија.Како *стратег*, го придружувал катепанот Василиј Месародонит во Апулија во 1011 година. Василиј починал во 1016 година и Лав бил назначен за негов наследник. Во тој период, Мел повторно се кренал на бунт, овој пат со дружина составена од Нормани. Лав го испратил Лав Пасијан со армија за да го задуши бунтот. Пасијан и Мел се сретнале на реката Форторе кај Аренула. Битката била нерешена (Вилијам Апулски) или пак победа за Мел (Лав Остијски). Торник тогаш ја презел самиот командата и имал втор судир во близина на Кивите. Оваа втора битка била победа за Мел, но според Луп Протоспартиј и анонимна хроника според која било пораз. Трета битака, која била одлучувачка била победа за Мел, во близнина на Троја. Целата област од Форторе до Трани потпаднала под власта на Мел, и од оваа причина во септември Торник бил ослободен од своите должности и на негово место дошол Василиј Војоан. 

## Наводи

## Извори
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907. 

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Христофор Бургар

**Христофор Бургар** — кратковремен наследник на познатиот Василиј Војоан како катепан на Италија. Хроничарот Луп Протоспартиј во своите записи за Војоан забележува дека тој заминува од функцијата во 1029 година, но современиот историчар Фердинанд Халандон го исправил ова на 1027 година. Ова се поклопува со смртта на  Гвемар III Салернски, иако други настани поврзани со него ссе случиле во 1028 година. Луп, сепак, погрешно го датира изборот на Византиј како архиепископ Барски, кој се случил пред 1025 година, од овој момент па натаму по се изглеа дека неговата хронологија има грешка. Христофор бил сведок на возобновените напади на  Сарацените. Во 1027 година, Обиано капитулирал, додека пак Бари одбил еден напад. Христофор бил сменет во 1029 година. Бил заменет од Пот Аргир, во чиј период на управување продолжиле нападите на Сарацените.

## Извори
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Пот Аргир

[мини|Печат на Потос Аргир, со неговите титули [протоспатар и катепан на Италија]]
**Пот Аргир** () — катепан на Италија во најбурниот период од 1029 до 1031 година. Пот го заменил Христофор Бургар како катепан и веднаш морал да се справува со новите напади на Сарацените. Во 1031 година, тој бил поразен во Касано ал Јонио и заменет од Михаил Протоспатар.

## Наводи
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Михаил Протоспатар

**Михаил Протоспатар** — византиски катепан на Италија од 1031 до 1033 година. Тој бил испратен во Бари откако неговиот претходник, Пот Аргир, загинал во битка со Сарацените кои го освоиле Касано ал Јонио во Калабрија. Михаил бил висок и возвишен претставник на царскиот двор во Цариград. Тој држел неколку високи титули. На врвот на својата кариера, неговата целосна титула била: „Чемберлен, катепан на Италија, и крит на едрата и хиподромот“. *Крит* најверојатно е службеник задолжен зза спроведување на барњата за прием кај царот. Михаил пристигнал во италија на почетокот на 1032 година со нова армија, која не била составена само од регрути од Запад или пак од помошници, туку имало и елитни единици од Мала Азија и Сирија. Не е познато што се случило со оваа голема армија, сепак, во 1033 година бил заменет од Константин Оп.

## Наводи

## Извори
*Gay, Jules. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II*. Burt Franklin: New York, 1904.



Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Константин Оп

**Константин Оп** — византиски катепан на Италија од 1033 до 1038м година. Го заменил Михаил Протоспатар. Записот за *[[стратег]]* со име Лав Оп, испратен во Италија,е веројатно истата личност. Главни извори за неговото управување се Луп Протоспартиј и *Anonymi Barensis chronicon*. Во ноември 1034 година Константин на манастирот во близна на градот Троја му доделил диплома. Во 1037 година, зиридскиот султан на Тунис, Ел Муиз ибн Бадис, го испратил својот син Абдула да се бори со сицилијанскиот емир Ахмад II ел-Ахал. Ел-Ахал бил поразен и пребегнал кај Константин. Нареднта година Константин го снемува од записите за да биде заменет од Михаил Спондил и подоцна од Никифор Докијан.

## Sources
*.

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Михаил Спондил

**Михаил Спондил** — високопозициониран византиски трговец кој станал владетел на Антиохија, а подоцна и катепан на Италија.

## Животопис

Како дворски евнух и миленик на Константин VIII (1025–28), Спондил бил еден од дворските службеници кои се стекнале со повисоки титули за време на владеењето на Константин VIII. Во 1027 година, емирот на Алеп, Салих ибн Мирдас, пљачкосувал на византиска територија. Спондил, иако неискусен во војување, излегол да се соочи со напаѓачот, но бил поразен и морал да се врати во безбедните ѕидини на Антиохија. Кусо потоа (во 1027/28) тој бил насамарен од арапскиот племенски водач Наср ибн Мушараф ел-Равадифи, кој бил заробен од заменикот на Михаил, Пот Аргир. Наср го убедил Михаил да го ослободи и да му дозволи да изгради тврдина кај ел-Маника од каде ќе ги бранел византиските интереси. Михаил се согласил и дури испратил силен гарнизон од 1.000 луѓе, но кога тврдината била завршена, Наср одбил да ја предаде  и со помош на емирот на Триполи и месниот фатамидски војсководец, го убиле целиот гарнизон.

Во јули 1029 година, Михаил се одлучил да го нападне Алеп, иако немал дозвола од царот Роман III (1028–34) и занемарувајќи ги молбите на  мирдасидските браќа Шибл ел-Давла Наср и Муиз ел-Давла Тимал да се одржи мирот. При овој обид, тој бил начекан во заседабо Кајбар и неговиот камп бил пљачкосан од арапите, по што тој се повлекол и склучил примирје со Мирдасидите. По овие неуспеси, тој бил разрешен од страна на Роман III, кој бил решен да го води походот во Сирија лично, праќајќи го неговиот зет Константин Каратен како претходница за да го замени Михаил Спондил. И во овој случај, сепак, походот на самиот цар при битката во Азаз ќе заврши со катастрофален пораз.

Михаил повторно се споменува во 1038 година, кога му се придружил на Ѓорѓи Манијак во неговиот поход на Сицилија. Тој најверојатно го заменил Константин Оп како катепан пред Никифор Докијан да ја преземе таа функција во 1039 година.

## Наводи

## Извори
*G.H. Pertz, *Lupus protospatharius*, Monumenta Germaniae historica, Scriptores V, Hannover 1844, 52-63
*I. Thurn, *Ioannis Scylitzae Synopsis Historiarum*, Corpus fontium historiae Byzantinae 5, Berlin & New York, 1973.
*I. Kratchkovsky, F. Micheau, G. Troupeau, *Histoire de Yahya ibn Sa’id d’Antioche*, Patrologia Orientalis 47.4 (no.212), Turnhout 1997

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Византиски управители
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Италијанци од 11 век
Никифор Докијан

**Никифор Докијан** (починал 1040) — катепан на Италија од 1039 до 1040 година. Бил сведок на почетокот на бунтот на Ардуин Лангобардот, но не и неговиот крај. Бил убиен крај Асколи Сатриано  на почетокот на 1040 година. Со неговата смрт, бунтот се проширил забрзано.

## Sources
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Починати во 1040 година
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Џиро д’Италија 2015 - етапа 12 до етапа 21

Џиро д’Италија 2015 започнала на 9 мај, а етапата 12 се одржала на 21 мај. Трката започнала со екипен хронометар од Сан Лоренцо ал Маре до Санремо.

## Етапа 12
;21 мај 2015&nbsp;— Имола до Виченца, 190 км

## Етапа 13
;22 мај 2015&nbsp;— Монтекио Маџоре до Језоло, 147 км

## Етапа 14
;23 мај 2015&nbsp;— Тревизо до Валдобијадене, 59,4 км поединечен хронометар (ITT)

## Етапа 15
;24 мај 2015&nbsp;— Маростика до Мадона ди Кампилјо, 165 км

## Етапа 16
;26 мај 2015&nbsp;— Пинцоло до Априка, 174 км

## Етапа 17
;27 мај 2015&nbsp;— Тирано до Лугано (Швајцарија), 134 км

## Етапа 18
;28 мај 2015&nbsp;— Мелиде (Швајцарија) до Вербанија, 170 км

## Етапа 19
;29 мај 2015&nbsp;— Гравелона Точе до Червинија, 236 км

## Етапа 20
;30 мај 2015&nbsp;— Сен Венсан до Сестриере, 196 км

## Етапа 21
;31 мај 2015&nbsp;— Торино до Милано, 185 км

## Белешки

## Наводи

Категорија:Џиро д’Италија 2015
Ексавгуст Војоан

**Ексавгуст Војоан** — син на познатиот Василиј Војоан, бил исто така катепан на Италија, од 1041 до 1042 година. Тој го заменил Михаил Докијан по срамот што го доживеал по поразот кај Монтемаџиоре на 4 мај. Војоан не ги имал засилувањата со кој располагал Докијан. Тој пристигнал со еден варжјански контингент. Војоан одлучил да се обиде да ги изолира ламбардските бунтовници во Мелфи кампувајќи во близина на Монтепелоса.

Според Вилијам Апулски, пред битката Ексавгуст оддржал говор пред војниците со следниве зборови:

Норманите, сепак, ги напуштиле позициите во Мелфи и кампувале о близина на Монте Сириколо, близу Монтепелосо. Тие заробиле конвој од жива стока наменет за византијците и со тоа ја започнале битката, во која Војоан бил поразен и заробен (3 септември, 1041 година). Норманите, кои биле платеници, го предале заробениот катепан на ламбардарскиот водач Атенулф во Беневенто. Атенулф добил голем откуп за да го ослободи катепанот и целиот откуп го зачувал за себе. Војоан бил слободен, но бил сменет од својата позиција.

## Наводи

## Извори
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.
*John Julius Norwich *The Normans in the South 1016-1130*. Longmans: London, 1967.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Починати во непозната година
Категорија:Родени во непозната година
Синодијан

**Синодијан** — во кус период бил катепан на Италија во 1042 година (февруари&ndash;април). Тој бил назначен од Михаил V по смртта на царот  Михаил IV. Тој веднаш побарал предавање на сите поранешни византиски градови во Апулија и започнал да собира армија за нивно заземање но бил отповикан во април 1042 година од страна на Царицата Зоја по смртта на Михаил V.

## Извори
*Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Пард

**Пард** — катепан на Италија во кус период во 1042 година по кусото владеење на Ѓорѓи Манијак.

Во јули 1042 година, Манијак бил посрамени и отповикан од Константин IX по барање на Роман Склер, брат на царовата љубовница. Според Јован Скилица, Роман ја силувал сопругата на Манијак. Во септември 1042 година, Пард пристигнал со армија во Отранто да ја преземе командата од Манијак. Според Луп Протоспатариј, тој донел златен бик, но значењето на сево ова е нејасно. Пард бил придружуван од архиепископот Никола Бариски, кој, иако бил под јурисдикција на Роман, бил лојален на Византија, и според Тубак, бил *[[протоспатариј]]*. Можно е архиепископот да му се придружил на катепанот во некое претходно истоварање It is probable, во период во кој византијците преговарале со ламбардискиот бунтовнички водач Аргириј. Последователно, Аргириј ги напуштил ламбардите и им се придружил на византијците. Пард и Тубак биле уапсени кај Отранто и биле погубени од Манијак, кој бил прогласен за цар од својата војска.

## Наводи

## Извори
*Ferdinand Chalandon *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Починати во 1042 година
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Василиј Теодорокан

**Василиј Теодорокан** — византиски катепан на Италија од февруари до пролетта 1043 година. Тој бил патрициј и пранешен совоин на Ѓорѓи Манијак кога тој бил назначен да замине во Апулија и Калабрија и за да ги задуши бунтовите на Манијак и Аргириј во 1042 година. Во февруари 1043 година, се истоварли во Бари. Аргириј и неговите нормански војски се обиделе да го обиколат Отранто, но фотата на катепанотги блокирала. Манијак, пак, dзаминал за Драч со неговата армија. Аргириј сепак поптишал мир со византијците и Теодорокан  бил заменет од Евстатиј Палатин. Последователно, тој ја командувал византсиката флота против руските пљачки во јули 1043 година.

## Извори
*Gay, Jules. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II*. Burt Franklin: New York, 1904.
*Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*. Paris, 1907.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Византиски адмирали
Категорија:Родени во непозната година
Евстатиј Палатин

**Евстатиј Палатин** — катепан на Италија од есента 1045 до септември 1046 година. Главен извор за неговот владеење е хрониката на Луп, кој бил исто така Луп Протоспатариј.

Тој бил испратен како замена на Аргириј откако тој бил повикан во Цариград.Тој пристигнал во Отранто и отпатувал во Бари. Тој бил поразен во Таранто од Дрого Отвилски, братот на норманскиот гроф на Апулија. Се вратил во Бари каде се сретнал со новиот катепан Јован Рафаил.

## Извори
*Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*. Paris, 1907.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Јован Рафаил

**Јован Рафаил** — катепан на Италија од септември до декември 1046 година. Го заменил катепанот Евстатиј Палатин и пристигнал со армија од варјашки сили во Бари.

Бидејќи варјашките сили не биле добро примени од луѓето во Бари, Јован Рафаил го минал своето владеење во Отранто. За време на неговот владение Аргириј станал најголемиот византиски војсководец во Италија.

## Изрази
*Jules Gay. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II*. Burt Franklin: New York, 1904.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Ерусалимска лесна железница

**Ерусалимска лесна железница** (; *HaRakevet HaKala Birushalayim*) — линија на лесна железница линија во Ерусалим, отворена во 2011 година. Започнала да се гради во 2002 година, а била завршена во 2010 година по многу неуспеси и банкротирање на градежната компанија. Симбол на лесната железница е Жичниот мост на западниот влез во Ерусалим од Патот 1.

## Галерија


Light Railway Jaffa Street.jpg
Jerusalem Light Rail 04.jpg|
Jerusalem Light Rail French Hill depot 001.JPG|
JE Chords Bridge 01.jpg


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјалната страница на ''CityPass'' 
* Карта на лесната железница 
* Ерусалимска лесна железничка  на stránkách urbanrail.net
* Публикација за лесната железница

Категорија:Сообраќајот во Ерусалим
Битка кај Катасиртаи

**Битката кај Катасиртаи** се одвила во 917 година кај Катасиртаи, денешна Турција, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите.

## Позадина
Од почетокот на 917 година и двете земји се подготвувале за одлучувачка војна. Византијците направиле обид за создавање на анти-бугарска коалиција, но обидот им пропаднал благодарение на брзата реакција на бугарскиот цар Симеон. Сепак Византијците организирале огромна армија, но таа била целосно уништена во Битката кај Анхијал.

## Битка

По победата кај Анхијал, бугарските војски започнале офанзива на југ. Во тоа време Лав Фока, кој ја преживеал Битката кај Анхијал, пристигнал во Цариград по море и ги собирал последните војници за да го попречи патот на Бугарите кон главниот град. Двете армии се сретнале кај Катасиртаи. Борбата се одвила во текот на ноќта и византиската армија повторно била поразена.

## Последици

Последните византиски сили биле скршени и патот кон византиската престолнина бил отворен, но Србите се побуниле од запад и Бугарите решиле дека е поважно да ги заштитат своите граници. Ова дало време на Византија да се опорави од поразот.

## Наводи

## Литература
* Ioannes Scylitzes. Historia. 2, p.&nbsp;88

Категорија:Бугарија во 10 век
Категорија:Византија во 10 век
Категорија:Битки во Византиско-бугарските војни
Ѓорѓи Манијак

**Ѓорѓи Манијак** (починал 1043) —  истакнат византиски војсководач во текот на  век, тој бил катепан на Италија во 1042 година. Тој е познат како **Гиргир** во скандинавските саги. Познато е дека бил необично висок и добро граден, скоро џин.

Манијак првпат се истакнал за време на походите во 1030–1031 година, кога Византија била поразена кај Алеп, но успеал да ја освои Едеса од арапите. Негово најголемо достигнување било делумното освојување на Сицилија од  арапите кон почетокот на 1038 година. Тука, помогнат од варанжјанската стража, која во тој период била водена од Харолд Хадрада, кој подоцна станал крал на Норвешка. Имапо и нормански платеници кои се бореле покрај него, под водство на Гијом Железноракиот, кој својот прекар *Железнорак* го добил поразувајќи го емирот на Сиракуза во самостојна борба. Сепак,тој подоцна го протерал својот адмирал, Стефан, чија жена била сестра на Јован Евнухот, највиско почитуваниот човек на дворот, и јавно посрамотувајќи го водачот на ламбардската војска, Ардуин, предизвикал дезертација, кај норманите и нордијците. Како одговор на ова, тој бил отповикан од царот Михаил IV, кој бил шура на Стефан.  Иако арапите повторно го освоиле островот, успесите на Манијак подоцна и мотивирале норманите да ја нападнат Сицилија.

Достигнувањата на Манијак во Сицилија биле во голем дел занемарени од страна на царот, и тој се побунил против Константин IX во 1042 година, иако бил поставен за катепан на Италија. Личноста која делумно била виновна за бунтот на Манијак бил Роман Склер. Склер, како Манијак, бил еден од многу богатите земјопоседници кој поседувал огромно земјиште во Анадолија, неговите поседи се граничеле со оние на Манијак и двајцата се напаѓале меѓусебно за земјиштето. Склер своето влијание го наметнал над царот преку својата убава сестра Склерина, која во повеќето позитивно влијааел ан Константин. Наоѓајки се во позиција на моќ, Склер ја искористил оваа моќ  да го наврти Константин против Манијак - ограбувајќи му ја куќата и му ја завел сопругата, користејќи го шармот по кој била познато неговото семејство. Манијак на ова одговорил на суров начин кога се сретнал со Склер побарал да му ја предаде командата на царските сили во Апулија, и брутално го измачувал до смрт откако му ги затворил очите, ушите, носот и устата со измет. Манијак по ова бил прогласен за цар од неговите војски (вклучувајќи ги тука и варажјаните) и тргнал на поход кон Цариград.  Во 1043 година неговата армија се судрила со силите на Константин во близина на Солун, иако бил успешен, Манијак бил убиен за време на еден напад откако бил тешко ранет. Константин преживеаните бунотвници ги казнил така што ги парадирал на хиподромот врзани ни седнати свртени наназад на магариња. Со неговата смрт завршил и бунтот. Во Сицилија, градот Манијаче и тврдината во Сиракуза Кастело Манијаче се именувани во негова чест.

## Наводи

Категорија:Починати во 1043 година
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Григориј Таронит

**Григориј Таронит**  (грчки: *Γρηγόριος Ταρωνίτης*) бил ерменски благородник и војвода од втората половина на 10 век кој служел во армијата на византискиот цар Василиј II против царот Самуил и го дал почетокот на влијателното благородничко семејство во Византија.

Григориј Таронит бил син на Ашот, последниот владетел на ерменското кнежевство Тарот (северозападно од езерото Ван). По смртта на Ашот (кон 967 година) кнежевството било заземено од византискиот цар Никифор II Фока. Како компензација за наследството од кое се откажале, Григориј и неговиот брат Баграм добиле богати имоти во соседната област Халдеја и достојна положба меѓу византиската аристократија во својство на патриции. Освен со материјални ресурси, браќата Таронити продолжиле да имаат значително влијание меѓу сонародниците во источните покраини на империјата. Во 976 година, кога Варда Склир кренал востание против владата на младиот император Василиј II, двајцата застанале на страната на бунтовниците и ги предводиле ерменските трупи .

Во следната граѓанска војна (987-989) Григориј ја зазел страната на василевса против узурпаторот Вардех Фока. Во почетокот на 989 ​​година, кога бунтовниците го зазеле азискиот брег на Босфорот, Василиј II го испратил Григориј Таронит со одред по море во Трапезунд. Оттаму ерменскиот војвода преминал во родните земји ирегрутирал армија од свои сонародници. Ова го принудило на Фока да испрати дел од своите сили против Таронит. Борбата завршила со пораз за Ерменците, поради интервенција на Давид III од Тао, но војната била освоена од императорот со загинувањето на Фока и поразот на неговите приврзаници во пролетта истата година.

По смирувањето на Мала Азија во 990 година Григориј Таронит бил назначен од императорот за гувернер на Солун со задача да ги сопре нападите на силите на цар Самоил. Учествувал во опсадата и заземањето на Бер. Загинал во Битката кај Солун во 995 година. Неговиот син, Ашот Таронит ја преживеал истата битка, продолжувајќи го родот на Таронитите во Византија.

## Наводи

## Литература
* 
* 
* 
* 

Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византиски управители на Солун
Категорија:Родени во непозната година
Јован Халд

**Јован Халд** (грчки: *Ἰωάννης Χάλδος*) бил византиски воен началник во служба на императорот Василиј II, дук (управител) на темите Вукеларион и Армениакон (во северна Мала Азија) .

На крајот на 989 ​​година, при задушувањето на востанието на Вардех Фока и Вардех Склир, Јован Халд бил испратен со силна армија против сојузникот на Фока - владетелот на јужна Грузија Давид III, и го принудил да се потчини на василевса. Резултатот од походот бил договорот од 990 година, со што Василиј II добил право над земјиштето на Давид по неговата смрт и право за интервенција во грузиските династически дела.

Следната мисија на Јован Халд била да замени солунскиот дук Григориј Таронит, кој загинал во борба против Самоил во 995 година. Во Солун Јован довел со себе контингенти од анадолските земји, но не успеал да ги запре нападите на Самоил. Во 996 година паднал во заседа и бил заробен. Останал во заробеништво дваесет и две години - до освојувањето на Самоиловото царство во 1018 година. Предаден бил на император Василиј II во 1018 година во Сер од управителот на Струмица Драгомаж.

Споменат е за последен пат во 1030 година, кога царот Роман III Аргир не го послушал неговиот совет да не војува со Алеп, што доведува до поразот во Битката кај Азаз.

## Наводи

## Литература
* 
* 
* 
* 

Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византиски управители на Солун
Марули (катепан)

**Марули** — катепан на Италија од 1061 до 1062 година. Тој бил првиот спомнат носител на титулата по исчезнувањето на Аргириј во 1057 година. Тој заминал во Бари во 1061 година по барање на Константин X, последниот византиски цар кој се заинтересирал за освојување на територии во Италија, но морал да се постави одбранбено уште од самиот почеток.

Тој бил наследен од страна на Сиријан.

## Извори
*Gay, Jules. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II*. Burt Franklin: New York, 1904.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Аргириј (катепан)

**Аргириј** (1000–1068) — лангобардски благородник и византиски војсководач. Тој бил син на лангобардскиот херој Мел, тој е роден во Бари околу 1000 година.

По поразот на Мел, кој се побунил против византијците, и бил поразен во Битката кај Кана во 1018 година, Аргириј и неговата мајка биле заробени и однесени во Цариград како затвореници. Бил ослободен во 1038 година, кога се вратил во Апулија, и се бунтувал поради тоа што бил приморан да учествува во византиската инвазија на Сицилија. Лангобардските војски се вратиле со нивните нормански и варјашки пријатели во 1039 година, оттуѓени од Ѓорѓи Манијак.

Во 1040 година, лангобардите од јужна Италија се побуниле против византиските власти, со поддршка на нормански платеници, го заклале катепанот Никифор Докијан. Во март, бунтовниците ја постигнале првата победа, против новиот катепан, Михаил Докијан, во близина на Оливенто. На 3 септември 1041 година, го поразиле новиот катепан, Ексавгуст Војоан, синот на Василиј Војоан, и го заробил. Наскоро им се придружиле лангобардите и норманите од Мелфи под водство на Ардуин. Во февруари 1042 година, првичниот назначен водач, принцот на Беневенто Атенулф, брат на принцот на Беневенто, побегнал со парите за откуп за заробениот катепан бил заменет од Аргириј. По првичниот успех, Аргириј исто така пребегнал кај византијците. Се претпоставува дека парите кои биле примени како поткуп од Константин IX, кој најверојатно му пишал писма во кои му ја понудил титулата катепан на Италија.

Кога бунтот во Апулија бил сузбиен, од византијците, советувани од Аргириј, кој пак отпатувал до Цариград и ја примил титулата „Војвода на Италија, Калабрија, Сицилија, и Пафлагонија“, склопил сојуз со Папската Држава за да се справи со норманската закана во областа. Бил потпомогнат од Сико, кој бил *[[протоспатариј]]*. Аргириј ја командувал византиската армија, кои не се здружиле со папската војска при Битката кај Чивитате, во која нивните сили биле разбиени и папата Лав IX бил заробен.

Аргириј бил катепан сè до 1058 година. Малку се знае него по овој датум, тој најверојатно починал во 1068 годин во Бари, Виесте или Атела. Пред неговата смрт им доделил богато украсена облека на Фарфската опатија која сè уште постои.

## Наводи
*[John Julius Norwich *The Normans in the South, 1016–1130*. London: Longmans, 1967.

Категорија:Родени во 1000 година
Категорија:Починати во 1068 година
Категорија:Луѓе од Бари
Категорија:Лангобарди
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Мирјарх

**Мирјарх** — византиски пратеник познат по командувањето на војската на новиот византиски цар Константин IX во 1060 и 1061 година како катепан на Италија.

Подоцна во 1060 година, Мирјарх водел голема армија за да ги заземе Таранто, Бриндизи, Орија и Отранто во вчудоневедувачка пресвртница на судбината на норманите. Тој успел да стигне и до ѕидините на Мелфи, но неговата опсада била прекината од Робер Гискар, кој неодамна ги поразил муслиманите во Сицилија. Мирјарх бил наследен од Марули во 1061 година во моментитите кога Гискар напредувал низ Апулија.

## Извори
*Gay, Jules. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II*. Burt Franklin: New York, 1904.

Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Катепани на Италија
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Италијанци од 11 век
Категорија:Родени во непозната година
Никифор Уран

**Никифор Уран** познат ѝ како **Никифор Веста** (980–1010; грчки: *Νικηφόρος Οὐρανός*) бил византиски војсководец, државник и писател од последната четвртина на 10 век и првите години на 11 век, близок на император Василиј II.

По победата над кандидатот за престолот Варда Склир во 979 година императорот го испратил Уран во Багдад, во тоа време главен град на династијата Буиди, со мисија да го натера локалниот владетел да го предаде побегнатиот Склир. Напорите на Уран биле неуспешни и тој останал заробеник неколку години во Багдад. Во 987 година Склир се вратил во Византија и повторно кренал востание против императорот. По бегството од Багдад Никифор Уран повторно служел на Василиј II. Никифор Уран имал голема улога во војните со цар Самоил. Во 996 година, силите на цар Самоил ги победиле Византијците кај Солун и ја ограбиле Грција. Со врзани раце поради арапската закана од исток, Василиј II го назначил Уран за доместик на Западот (т.е. командант на западните сили на империјата) со задача да се справи со самоиловите сили.

Во Битката кај Сперхеј во 996 или 997 година Уран успеал да го порази на Самоил и да стави крај на неговите напади во Пелопонез и Солун. Во 997 година Уран навлегол на териториите на Самоил каде започнал со опустошувања, без да наиде на отпор. Во 1000 година, кога императорот започнал голема офанзива, Никифор Уран бил испратен на другиот крај на империјата како дук на Антиохија (во Сирија). Најмалку седум години тој служел како врховен воен и административен гувернер на источната граница на Византија. Во 1001 година ги разбил Грузијците, кои упаднале во областа Тао, и го одржувал мирот во доверени му области. На овој начин му овозможил на Василиј II да ги фокусира своите сили да се насочат против Самоил.

Како писател, Никифор Уран напишал неколку дела, од кои денеска се зачувани воениот прирачник ("Тактика"), извор за военото дело на Византија во негово време. Придонес за денешните сознанија за Византија има и во дел од сочуваната од него преписка. Уран е автор и на агиографски текстови, како Житието на Св. Симеон Дивногорски (светец, кој живеел во 6 век рај Антиохија).

## Наводи

## Литература

*
*
*
*
*

## Надворешни врски
*

Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски управители на Солун
Категорија:Византиски управители на Антиохија
Категорија:Личности од Византиско-арапските војни
Давид Аријанит

**Давид Аријанит** (грчки: *Δαυίδ Ἀρ [ε] ιανίτης*) бил висок византиски командант на почетокот на 11 век, кој служел на византискиот цар Василиј II. Давид Аријанит зел активно учество во последните војни на император Василиј II против Самоиловото царство.

Околу 1000 или 1002 година Давид Аријанит бил назначен за дук (управител) на Солун на местото на Никифор Уран, кој бил назначен за управител на Антиохија. Подоцна на местото на Давид Аријанит императорот го назначува Теофилакт Вотанијат..

По познатата битка кај Беласица во 1015 година следел походот на Давид Аријанит од Солун кон Струмица. Тој попат освоил две тврдини, Мацукион и тврдината Термица. Во 1017 година тој командувал една од единиците кои го зазеле Пелагониското поле. Откако влегол во Скопје во 1018 година, императорот Василиј II го назначил за "*стратег автократор*" (ополномоштен стратег) на градот.

## Наводи

Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски управители на Солун
Симеон Шутев

**Симеон Шутев** (Штип,  - , ) — македонски спортист, првиот Македонски олимпиец кој настапил на олимписките игри во Мексико.

## Животопис
Шутев е роден во Штип на 21 ноември 1942 година. Уште како мал му пристапил на боречкиот клуб Балканец и за кратко време се нашол во составот на тогашната југословенска репрезентација во борење-слободен стил и во 1968 година заминал на Олимписките игри во Град Мексико. На неа се пласирал од шестото до деветтото место. Тогаш загубил од еден Турски борач и од еден Бугарин, кои во неговата категорија подоцна станале и светски шампиони. Причина за несупехот делумно е и во тоа што настапил во повисоката категорија, до 57 килограми, наместо во неговата.
По Олимпијадата, Шутев ја продолжил клупската кариера во Гавриловиќ од Петриња и Железничар од Белград, каде што, истовремено, ја посетувал и тренерската школа. Првиот медал за Македонија Шутев го донел од Балканијадата во Атина. Со победата над тогашниот актуелен балкански шампион, Романецот Кристеа, Шутев се закитил со бронза. По завршувањето на боречката кариера бил и тренер во Балканец. Покрај борењето, тој бил и спортски риболовец. Биле и добар пливач и гимнастичар. Бил и боречки судија. Последните години од животот ги поминал во Куманово, каде и починал на 8 август 2015 година. почива во родниот Штип.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Штип
Категорија:Македонски борачи
Михаил Маврекс

**Маврекс** — византиски поморски командант кој бил активен во втората половина од  век, главно при Византиско-нормански војни. Неговиот идентитет не е целосно утврден, бидејќи неколку различни луѓе се поистоветувани со истата личност: „Маврекс“ кој бил богат морнар и трговец од Хераклеја Понтика, адмирал во чие име во латинските изворе е **Мамбрита** или **Мамбрика** кој бил активен против норманите во 1060-те и 1080-те, и **Михаил Маврекс**, војсководец и владетел познат преку неговите печати.

Според Никифор Бријениј, Маврекс бил со скромно потекло, роден во Хераклеја Понтика, и особено искусен во поморски дејства. Поради ова тој станал, според Бријениовите зборови, „незаменлив“ за Византија, и поради ова бил даруван од царевите, насобирајќи големо богатство. Војсководачот Михаил Маврекс првпат се споменува околу 1050 година како ниско *[[остиариј]]*, и бројни печати го следат неговото издигнување низ службата, до *[[Хипат]]* и *[[патрикиј]]*, *[[вест]]* и *[[стратег]]* на Хиос, *[[вестарх]]* и *[[катепан]]* на Дирахија, *[[магистрат]]*, *[[проед]]* и *[[дукс]]* на Букеларија, до *[[куропалат]]* и *дукс* на Антиохија.

Во *[[Оксфордски речник за Византија]]*, Александар Каждан го прифаќа идентитетот на трговецот Маврекс и адмиралот, но смета дека поистоветувањето со Михаил Маврекс го смета за сомнително бидејќи тој немал ниедна од титулите на другиот и обратно. Слично, Мајкл Хенди се сомнева де поистоветувањето со трговецот Маврекс, „приватно лице“, со кое и да е воено лице, но смета дека војсководецот Михаил Маврекс и поморскот војсководец се истата личност.

Во 1066 година, според *[[Кратка норманска хроника|Кратката норманска хроника]]*, Маврекс (Мамбрика/Мамбрита) командувал флота која спречила обид за инвазија на Балканот водена од Годфри Тарантински, и наредната година, како водач на византиската армија се истоварил во Апулија и ги зазел Бари, Таранто и Кастеланета од норманите. Не бил во можност да ги спречи норманите да опсади Бари повторно во 1068 година, и  во 1070 година, се споменува како се бори против Годфри и Робер Гискар.

Околу 1076 година, според Бриениј, Маврекс бил домаќин на идниот цар Алексиј I Комнин на неговиот имот во Хераклеја. Алексиј во тој период сè уште бил војсководец кој водел походи против Турците селџуци, и Маврекс му обезбедил голем број на војска од неговиот лична вооружена свита и слуги.

Маврекс повторно се спомнува во записите на Ана Комина, без понатамошен коментар, како води взаемна византиско - венециска флота во побеа против норманите во пролетта 1082 година. Последен пат се спомнува во 1084 година, кога накусо се спомнува (*дукс Маврика*) од Вилијам Апулски како војсководец на византиската флота стационирана во близина на Крф.

## Наводи

## Извори

*
*
*
*

## Надворешни врски
*

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски адмирали
Категорија:Византиски војсководци
Категорија:Византиски управители
Категорија:Починати во непозната година
Теофилакт Вотанијат

**Теофилакт Вотанијат** бил византиски војвода од почетокот на 11 век, познат по учеството во војните на Василиј II против Самоиловото царство. Тој е исто така бил дедо на доцниот византиски цар Никифор III Вотанијат, кој управувал со Византија во периодот од 1078 до 1081 година.

Во летото на 1014 година Теофилакт бил гувернер на Солун со ранг на дук како наследник на Давид Аријанит . Областа со која управувал била на границата со Самоиловото царство и истата претставувала предмет на чести напади во претходните децении. Поголеми борби кај Солун се одвиле во 996 и во 1004 година, каде и во двете битки византиските сили биле поразени.

Во 1014 година на Теофилакт Вотанијат му било наредено од царот Василиј II да започне напад. Овој пат силите на Самоил биле предводени од еден од неговите војводи - Несторица. Битката се одвила западно од Солун, каде управителот на Солун, заедно со својот син Михаил Вотанијат ги поразиле силите на Несторица. Потоа Теофилакт се приклучил на армијата на Василиј II и учествул во Битката кај Беласица.. Вотанијат, всушност, гонејќи ги Самоиловите војници, стигнал до клисурата Клидион, ја преминал планината Беласица и ги изненадил утврдените војници на Самоил од зад грб.

По оваа нова победа Византија, царот го испратил солунскиот дук со одред на војници, за да го расчисти патот меѓу Струмица и Солун. Во теснина на југ од Струмица Теофилакт Вотаниат паднал во заседа, каде неговата војска била поразена, а самиот тој убиен од синот на Самоил, Гаврил Радомир.

Ненадејната заседа и ликвидацијата на Теофилакт Вотанијат при осигурувањето на безбедниот продор на Василиј II до Солун, толку го разгневиле царот што наредил ослепување на сите заробени војници кај Беласица, оставајќи на секој стоти по еден едноок, за да ги одведат ослепените кај Самуил. 
 
## Наводи

## Литература
* 
* 
* 

Категорија:Византијци од 10 век
Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски управители на Солун
Категорија:Починати во 1014 година
Никифор Кавасила

**Никифор Кавасила** (грчки: *Νικηφόρος Καβάσιλας*) бил византиски војсководец и адмирал од првата половина на 11 век. Припаѓал на благородната фамилија Кавасила. Според Јован Скилица Кавасила бил командант на тема Солун за време на владеењето на Василиј II (976-1025). Во 1024 година како адмирал на византиската флота во близина на Лемнос ја поразил руската пиратска флота предводена од Хрисохир

## Наводи

Категорија:Византијци од 11 век
Категорија:Византиски управители на Солун