open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Карамзино

**Карамзино** или **Кара Хамза** (, *Калиполи*; книжевно: *Καλλίπολις*, *Калиполис*; до 1926 година: *Καράμζα*, *Карамза*) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа 17 километри западно од градот Пазар, крај самиот пат за Воден, во самото поле, на надморска височина од 15 метри.

Сместено е во Солунското Поле, на 25 километри источно од Воден.

## Историја

До 1924 година, селото било населено со македонско и турско население.

Македонското население го напуштило селото пред 1920-тите години.

По Грчко-турската војна во 1922 година, турското население се иселило во Турција, а на негово место биле населени грчки бегалци од гратчето Галиполе и неговата околина. Џамијата на сретселото била претворена во црква. Во 1928 година, селото претставувала чиста бегалска населба со 74 бегалски семејства со вкупно 279 жители.

Во 1926 година, името на селото било променето во Калиполи (*Καλλίπολη*), грчки облик на името Галиполе.

## Стопанство

Населението произведува пченица, памук, овошје и други производи, а делумно е развиено и сточарството, особено краварството.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Кара Амзин (Карамзино)* живееле 40 Македонци и 250 Турци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Карамджино* (Karamdjino) имало 48 Македонци.

Во 1920 година, Карамзино било посочено како чиста турска населба со 75 куќи.

Кара Хамза во 1913 година било забележано со 274, а во 1920 година со 293 жители. По иселувањето на Турците во 1924 година, тука се населиле бегалски семејства од Источна Тракија. Бројот на жителите во 1928 година изнесувал 274, во 1940 година 484, во 1951 година 411, во 1961 година 430, во 1971 година 478, во 1981 година 518, а во 1991 година 556 жители, сите бегалци.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 484 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 456 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карамзино, во кој покрај Карамзино влегува и селото Сенделчево.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Колибите (Ениџевардарско)

**Колибите** или **Колибалар** () — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа западно од градот Пазар и јужно од главниот пат што води од Пазар за градот Воден, на надморска височина од 15 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 10 квадратни километри.

Сместено е на 22 километри југоисточно од градот Воден и на 6 километри источно од општинското средиште Вртикоп.

## Историја

Како што покажува и самото име, во минатото била мала колибарска чифлигарска населба, но денес е прерасната во современо изградено село.

По 1924 година, во селото биле населени грчки бегалски семејства. Во 1928 година, селото претставувало мешана бегалска населба со 41 бегалско семејство со вкупно 167 жители.

## Стопанство

Бидејќи се наоѓа во поле, а речиси сите обработливи површини се наводнуваат и даваат високи приноси, селото е доста богато, што може да се забележи и од порастот на населението во последните децении. Главни производи се овошје, памук, пченица, пченка и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со краварство.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 30 жители Македонци и 40 Черкези, кои изгледа подоцна го напуштиле селото.

Милоевиќ го забележал селото Колибите како македонско село со 10 куќи и со две куќи на Роми-муслимани.

Во пописот од 1913 година било забележано со 212, а во 1920 година со 287 жители, колку што броеле Македонците, бидејќи покрај Черкезите и двете семејства на Ромите го напуштиле селото порано. Грчките власти тука во 1924 година населиле повеќе бегалски семејства (вкупно 166 бегалци). Во Колибите заедно со помалобројните бегалски семејства во 1928 година биле забележани 456 жители, во 1940 година нивниот број се искачил на 751 жител, во 1951 година на 895, во 1961 година на 1.027, во 1971 година на 1.045, во 1981 година на 1.119, а во 1991 година на 1.344 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.186 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.095 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Колибите, во кој е единствено село.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Корово

**Корово** — пазарско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Лозаново (Ениџевардарско)

**Лозаново** (, *Палефито*; до 1927&nbsp;г. *Λοζάνοβο*, *Лозаново*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.388 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено со Македонци и Турци.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 3&nbsp;км северно од Кадиново и околу 15&nbsp;км западно од Ениџе Вардар (Пазар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Лозаново било село во Ениџевардарска. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Лозаново броело 120 Македонци и 150 Турци.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лозаново (Lozanovo) имало 64 Македонци под Цариградската патријаршија (грчката црква). Српскиот географ Боривое Милоевиќ забележал дека во периодот пред Балканските војни селото имало 4 македонски и 24 муслимански куќи. Ова се должи на фактот што највеќето македонски семејства го напуштиле селото пред војните.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 168 жители, кои во 1920 г. се накачиле на 202. Во 1920-тите турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени малоазиски Грци од Кидија кај Бурса, а во 1924 г. и од источнотракиски Грци од селото Петрохори кај Чаталџа. Така, Лозаново станало чисто дојденско село во кео останале само две македонски семејства. Во 1927 г. селото е преименувано во на Палефито. Според пописот од 1928 г. во селото живееле 816 лица, од кои 759 жители (213 семејства) биле грчки дојденци.

Во 1940 г. Лозаново броело 1.412 жители. Според статистиката на НОФ во 1947 г. во селото останале само 7 Македонци. Во 1951 г. е забележано намалување на 1.227 лица, веројатно поради војните. Во следните десетлетија населението почнало да расте поради поволните услови.

## Население

## Стопанство
Бидејќи лежи во поле и највеќето земја се наводнува, селото се смета за мошне богато. Најважни производи се овошјето (јаболка, праски, круши), памукот, бостанот, детелината, пченицата и др. Развиено е и краварството.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Маврејново

**Маврејново** (, *Мавро*; книжевно: *Μαύρον*, *Маврон*; до 1926 година: *Μαύριανη*, *Маврјани*) — поранешно село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓало северозападно од градот Пазар, во непосредна близина на селото Мандалево, на надморска височина од 80 метри.

Сместено е во Солунското Поле.

## Историја

Според Христо Силјанов по Илинденското востание во 1904 година, целото село потпаѓа под водство на Бугарската егзархија.

До 1924 година било населено исклучително со македонско население.

Во 1924 година, дел од населението (30 Македонци) принудно биле иселени во Бугарија, а на нивно место се населиле неколку бегалски семејства (вкупно 95 бегалци), така што селото станало мешана населба.

Во 1926 година, името на селото било променето во Мавро (*Μαύρο*), што во превоз означува „црно“.

## Стопанство

Главни производи на населението биле овошје, пченица, памук и друго, а делумно било развиено и сточарството.

## Население

Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите години во Маврејново (*Μαβρένοβον*) имало 5 семејства христијани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Маврејново* живееле 56 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Мавреново (Mavrenovo)* имало 80 Македонци.

Во 1910 година во селото (*Μαυρένοβον*) имало 55 жители.

Во 1920 година, Маврејново е посочено со 11 македонски куќи.

Во 1913 година било попишано со 72 (од нив 41 маж и 31 жена), а во 1920 година со 85 жители, сите Македонци. Во 1924 година принудно биле иселени во Бугарија 30 Македонци, а на нивно место се населиле неколку бегалски семејства (вкупно 95 бегалци), така што селото станало мешана населба, која во 1928 година броела 182 жители, во 1940 година 216, во 1951 година 192, во 1961 година 206, во 1971 година 180, во 1981 година 199, а во 1991 година 202 жители, меѓу кои преовладуваат бегалците.

## Самоуправа и политика

Селото влегува во рамките на општината Вртикоп, во округот Постол.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Историски села во Вртикоп
Липариново

**Липариново** (, *Липаро*; до 1926&nbsp;г. *Λιπαρίνοβο*, *Липариново*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 457 жители (2011), од кои апсолутно мнозинство се Македонци.

## Географија
Селото е сместено во Ениџевардарското Поле (дел од Солунското Поле), 3&nbsp;км југозападно од Кадиново и северозападно од Пласничево.

## Историја
### Среден век
Селото за првпат се спомнува во 1357&nbsp;г. како Липарино со 210 жители.

### Во Отоманското Царство
Во XIX век селото се наоѓало во месноста Бекер, но во 1840 г. било преплавено од реката Мегленица, па затоа е преселено на денешното место. Црквата „Св. Јован Претеча“ е изградена во 1864-65 г. На почетокот на ΧΧ век Липариново е заведено како село в Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Липариново броело 100 жители Македонци и 30 Роми.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Липариново (Liparinovo) имало 160 Македонци под Цариградската патријаршија.

Во селото селото работела бугарската пропаганда. Според инспекторот Никола Хрлев во 1909 г. во Липариново имало бугарско училиште.

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 35 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 154 жители, и исто толку жители во 1920 г. Во 1926 г. селото е преименувано во Липаро. Во 1928-1930 г. во селото се доведени 18 грчки колонисти од Понд (4-5 семејства). Така, во 1928 г. селото броело 188 жители, од кои 170 биле домородни Македонци. Во 1935 г. се доселиле и некои Власи од епирското село Денско (Аетомилица).

Во 1940 г. Липариново имало 384 жители и доживеало умерен пораст во следните десетлетија поради поволните стопански услови, иако во 2011 г. доживеало пад на 368 жители.

## Население

## Стопанство
Селото лежи во поле и целосно се наводнува, поради што дава високи приноси. Главни производи се овошјето (праски и јаболка), памукот, житото, пченката и др. Застапено е и краварството.

## Личности
* Кољо Треболски (1884 – 1913) — борец во Балканските војни

## Поврзано
* Црква „Св. Јован Претеча“ - Липариново
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Недирчево

**Недирчево** или **Над’р** (, *Анидро*; книжевно: *Ἄνυδρον*, *Анидрон*; до 1926 година: *Νιδήρ* или *Νεδήρ*, *Нидир* или *Недир*) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 27 километри западно од градот Пазар и на 8 километри североисточно од градот Вртикоп, на надморска височина од 35 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 10 квадратни километри.

Сместено е во Солунското Поле, на 18 километри источно од градот Воден.

## Историја

Недирчево до 1924 година било населено исклучително со турско население.

Турското население се иселило во Турција во 1923 година по завршувањето на Грчко-турската војна во согласност со размената на населението предвидена со Лозанскиот договор, а на негово место биле населени 350 грчки бегалски семејства, бегалци од селото Баирќој. Во 1928 година, Недирчево било претставено како чиста бегалска населба со 128 бегалски семејства со вкупно 463 жители.

Во 1926 година, името на селото било променето во Анидро (*Άνυδρο*).

## Стопанство

Населението главно се занимава со земјоделство, а како главни производи се житото, тутунот, овошјето и градинарските култури.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Калиница (Јач Ќој)* живееле 290 Турци.

На пописот во 1913 година селото било забележано со 403, а во 1920 година со 498 жители. Во согласност со Лозанскиот договор, Турците биле иселени во 1924 година во Турција, а на нивно место биле населени бегалски семејства од Источна Тракија, а подоцна и неколку влашки семејства. Во 1928 година биле попишани 500 жители, во 1940 година 720, во 1951 година 711, во 1961 година 557, во 1971 година 488, во 1981 година 490, а во 1991 година повторно 490. Последиците за намалувањето на бројот на жителите се должело на релативно пасивното земјиште, поради што жителите се преселувале во поголемите градски центри и во странство..

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 534 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 382 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Недирчево, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Никола“ — главна селска црква;
* Црква „Св. Харалампие“ — параклис.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Ново Село (Пајак)

**Ново Село** или **Ени Ќој** (, *Литарија*; до 1926 година: *Γενήκιοϊ*, *Ениќој*) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото е сместено во подножјето на југозападниот дел на планината Пајак, на надморска височина од 230 метри.

## Историја

До 1924 година селото било населено со чисто македонско население.

По завршувањето на Грчко-турската војна во 1922 година, во него биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 19 бегалски семејства со вкупно 72 жители.

Во 1926 година, името на селото било променето во Литарија (*Λιθαριά*).

Селото настрадало за време на Граѓанската војна, кога во зимата 1947 година неговото население (според статистиката на НОФ, 26 Македонци и 126 бегалци) било присилно преселено од грчките монархистички власти во селото Мандалево. Откако се смирила состојбата, населението се вратило назад и го обновило селото.

## Стопанство

Бидејќи е планинско, селото е доста пасивно, со тоа што основно занимање на населението е сточарството, а делумно земјоделството.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Ново Село (Ени Ќој)* живееле 65 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Ново Село (Novo-Selo)* имало 80 Македонци.

Во пописот од 1913 година било забележано со 25, а во 1920 година со 26 жители. Грчките власти во 1924 година тука сместиле и неколку бегалски семејства, така што Ново Село станало мешана населба, која во 1928 година била забележана со зголемен број жители, односно 114, од кои 70 бегалци, а во 1940 година биле попишани 156 жители. За време на Граѓанската војна, населението присилно било иселено од селото, а по завршувањето на истата, повторно било обновено. Во 1951 година биле забележани 153 жители. Во 1961 година имало 224, во 1971 година 115, во 1981 година само 24, а во 1991 година 10 жители. Намалувањето на бројот на населението се должело на преселувањето на дел од бегалските семејства во поголемите градски центри во земјата.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 6 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1 жител.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Дреново, во кој покрај Ново Село, влегува и селото Дреново.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Обор

**Обор** или **Омбар** (, *Арависос*; до 1926&nbsp;г. *Όμπαρ*, *Обар*), на турски: **Дерменџик** — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до Првата светска војна било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, во подножјето на планината Пајак, на 13&nbsp;км северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар). Низ селото поминува Оборска Река (или Обор), на други места наречена и Белица.

## Историја
### Антика
Јужно од селото, на местото на поранешното село Градиште, се наоѓаат рушевините на древномакедонскиот град Кир.

### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Обор било мало селце во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Обор (Дерменлик)* броел 21 жител, сите Македонци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 10 жители. Во текот Првата светска војна тука се доселиле поголем број Власи од селото Голема Ливада, па во 1920 г. Обор броел 111 жители, од кои поголемиот дел биле влашки преселници.  Во 1924 г. властите изградиле нови живеалишта и во селото довеле туркојазични грчки колонисти од Турција. Едни биле Караманлии од селата Арависос и Енехил, други биле тракиски Грци од Тајфир (Тајфурќој) во Галиполско, а трети од Галата во Цариград. Во 1926 г. името на селото е сменето во Арависос. Во 1928 г. во селото се заведени 1.454 дојденци од 408 семејства, а според Тодор Симовски селото таа година имало 1.207 лица, заедно со малубројните македонски староседелци.

Во 1940 г. Обор броел 1.437 жители. За време на Втората светска војна грчките дојденци како колаборационисти му нанеле големи зла на македонското население во сето Ениџевардарско, а истото важело и во Граѓанската војна, застанувајќи на страна на монархистичката власт, поради што претрпеле големи загуби од ЕЛАС и ДАГ. Според статистиката на НОФ, во 1947 г. во селото имало 12 Македонци, 100 Власи, а сите останати биле грчки дојденци.

И покрај загубите, по војната во 1951 г. селото имало 1.444 жители и продолжило да се развива и во понатамошните десетлетија.

## Население

## Стопанство
Бидејќи е полупланинско, Обор има ограничени обработливи површини. Дел од земјиштето се наводнува од истоимената река Обор која извира под селото. Главни производи се овошјето, пченицата, памукот, тутунот и др. Застапени се и овчарството и краварството.

## Поврзано
* Пајак (планина)
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Невор

**Невор** (**Мало Северник** или **Мало Северјани**; , *Неохори*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 395 жители (2011).  Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото сместено во северниот дел на котлината Меглен, 7&nbsp;км северно од С’ботско и веднаш на исток од селото Северјани. Лежи во јужното подножје на планината Ниџе.

## Историяја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Невор било чисто македонско село во Ениџевардарската каза чии жители во дадено време го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ, кон крајот на XIX век Невор (*Невохор*)  било македонско-муслиманско село со машко население од 362 лица во 95 домаќиснтва.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Невор имал 630 жители, кои погрешно ги води како Турци. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото имало 155 македонски муслимански куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 771 жител, кои во 1920 г. се намалиле на 624. Во 1920-тите, по сила на Лозанскиот договор жителите на Невор како муслимани се иселени во селото Дегирмендузу кај Галиполе во Турција. Од 1926 до 1927 г. било споено со соседното село Северјани. На нивно место властите довеле грчки колонисти од Понд и Мала Азија. Според пописот во 1928 г. селото било чисто дојденско со 439 жители (121 семејство).

## Население

## Стопанство
Селото произведува тутун, индустриски пиперки, жито, овошје и друго.

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Пргас

**Пргас** или **Бургас** (, *Пиргари*; до 1926&nbsp;г. *Πούργας*, *Пургас*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Селото се распаднало нешто по 1928&nbsp;г.

## Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, западно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Пргас било ромско чифлигарско во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Пргас броел 140 Роми.

### Во Грција
Во 1912 г. Пргас е заведен како село со муслиманска вероисповед и ромски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 12 жители (7 мажи и 5 жени), а во 1920 г. имало 14 лица. жени. Во 1924 г. населението како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, па селото било напуштено. Во 1926 г. остатоците од селото се преименувани во Пиргари. Во 1928 г. не се води како посебна населба, туку жителите се вбројани во состав на Балџа.

Селото е конечно отселено и отпишано нешто по 1928 г. со почнувањето на мелиоративните работи врз Ениџевардарското Блато.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Призна

**Призна** (, *Врасти*; до 1926&nbsp;г. *Πρίσνα*, *Присна*) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Постоело сè до 1935 г.

## Географија
Селото се наоѓало 2&nbsp;км североисточно од Пласничево и југозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Призна било етнички мешано село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во 1900 г. во Призна живееле 65 Македонци и 95 Роми. Сите жители на селото биле под врховенството на Цариградската патријаршија (грчката црква). По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Призна имало 80 Македонци под патријаршијата.

На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни селото се состоело од 14 куќи на Македонци христијани и 5 куќи на Роми муслимани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 82 жители, а во 1920 г. имало 90. Во 1924 г. властите иселиле 61 Македонец во Бугарија. а останатите се прибрале во соседното Пласничево. Во 1926 г. селото е преименувано во Врасти. Доведени се извесен број грчки колонисти, што се гледа на пописот од 1928 г. каде се заведени 55 жители, од кои 22 биле грчки дојденци. Од тие жители, 51 биле мажи а само 4 жени, што укажува дека селото било претворено во имоти на кои работеле наемни работници.  По извршените мелиорации на Ениџевардарското Блато во 1930-те, Призна сосема се распаднала, и нејзиниот атар е присоединет кон Пласничево..

## Поврзано
* Пласничево
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Историски села во Постол
Попово Село (Драмско)

**Попово Село** () — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 37 километри северно од градот Драма, на надморска височина од 590 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Попово Село се состоело од 42 семејства и 120 жители македонски муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 380 македонски муслимани.
 
### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 533 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 359 луѓе.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Пападес.

## Демографија

Во 1928 година во селото биле населени 49 грчки бегалски семејства со вкупно 175 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 175 лица, додека во 1940 година селото броело 318 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 513 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 142 жители, во 1971 година имало 62 жители, во 1981 година имало 21 жител, додека во 1991 година имало 54 жители. Денеска, населението на селото е 35 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Драма (општина)
Категорија:Чеч
Рамна (Гуменџиско)

**Рамна** (, *Омало*; до 1926 г. *Ράμνα*) — село во Гуменџиско, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ, Грција. Населението брои 104 жители (2021). До денес е населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа на 10 км југозападно од Гуменџе, на југоисточните падини на планината Пајак.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Рамна било чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Црквата „Рождество на пресв. Богородица“ е од средината на XIX век.

На австроунгарската воена карта селото е означено како Рамна (*Ramna*), а на картата на Кондојанис тоа се води исто како Рамна (*Ράμνα*), христијанско село. Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите Рамна (Ράμνα) било село со 20 христијански семејства.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Рамна живееле 150 Македонци христијани.

За време на Илинденското востание на 9 септември 1903 г. кај Рамна војводата Апостол Петков со својот одред од 63 четници се судрил во борба со 110 турски војници, каде загинале еден четник и един војник.

По востанието во 1904 г. целото село прешло под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Рамна (Ramna) имала 304 Македонци егзархисти.

По податоци на Егзархијата во 1910 г. Рамна било чифлигарско село со 30 семејства сочинети од 175 жители Македонци и една црква.

Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (*Ράμνα*) имало 118 егзархисти.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) дека *Рамна* се состоела од 20 куќи на Македонци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Рамна била пропоена кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1912 г. е заведена како населба со христијанска религија и македонски јазик. На пописот од 1913 г. селото (*Ράμνα*) се в оди со 167 лица (81 мажи и 86 жени). Во 1920 г. 156 жители.

Во 1924 г. под притисок на грчките власти две семејства се иселиле во Бугарија и ликвидирани се нивните 3 имоти. Во тој период во Рамна се доселени мал број грчки семејства. Во 1928 г. селото имало 145 жители од кои 44 лица (15 семејства) биле грчки дојденци. Малку подоцна дојденците го напуштиле селото, па така Рамна останало чисто македонско село.

Во 1926 г. селото е преименувано во Омало.

Селото настрадало во Граѓанската војна кога зимата 1947 г. властите го преселиле населението во полските села Ашиклар и Бозец. По војната дел од жителите се вратиле во Рамна, така што во 1951 г. селото веќе имало 144 лица.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Рождество на пресв. Богородица“ од средината на XIX век

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Пајонија (општина)
Категорија:Пајак (планина)
Сенделчево

**Сенделчево** (, *Сандали*; книжевно: *Σανδάλιον*, *Сандалион*; до 1926 година: *Σίνδελ*, *Синдел*) — село во Пазарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 23 километри западно од градот Пазар, крај самиот главен пат од Пазар за Воден, на надморска височина од 30 метри.

Сместено е во Солунското Поле, на 24 километри источно од градот Воден.

## Историја

До 1924 година било населено со македонско и со ромско население.

По Грчко-турската војна во 1922 година, во него биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 24 бегалски семејства со вкупно 78 жители.

Во 1926 година, името на селото било променето во Сандали (*Σανδάλι*).

## Стопанство

Бидејќи лежи сред самото поле и обработливото земјиште се наводнува, селото е доста богато. Главни производи на населението се овошје (јаболка и праски), жито и памук, а делумно е развиено и краварството.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Сенделчево* живееле 80 Македонци и со 60 Роми.

Во пописот од 1913 година било забележано со 76, а во 1920 година со 86 жители, но изгледа дека тие малку подоцна биле раселени, бидејќи во селото во 1924 година биле сместени бегалски семејства од Источна Тракија и од Мала Азија, така што Сенделчево станало чиста бегалска населба. Сенделчево во 1928 година било забележано со 130 жители, во 1940 година со 199, во 1951 година со 215, во 1961 година со 230, во 1971 година со 214, во 1981 година со 186, а во 1991 година со 152 жители, сите бегалци.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 212 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 169 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Мениида со седиште во селото Калиница, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карамзино, во кој покрај Сенделчево, влегува и селото Карамзино.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Текри Вермишли

**Текри Вермишли** или **Ксиропотамос** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Ксиропотамос бил дел од општина Маслар.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 29 километри северно од Ставрос и 64 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на Мавровско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 380 метри.

## Историја
### Отоманско Царство
 
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година во селото живееле 81 жител. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.

Во 1926 година селото било преименувано во Скепасто.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 11 семејства и со население од 44 луѓе, додека во 1940 година селото броело 86 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 85 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 80 жители. Според Тодор Симовски, селото во следната деценија не се споменува на пописите бидејќи било напуштено. Сепак, според последните два пописи може да се заклучи дека во селото има човечки живот. Така, според пописот од 2001 година во селото живеат 356 луѓе, додека пак според пописот од 2011 година во селото живеат 350 луѓе.

## Знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1932 г.

## Наводи

## Надворешни врски
*  Официјално мрежно место на дем Бешичко Езеро

Категорија:Бешик
Романово

**Романово** или **Орманово** (, *Дасеро*; до 1926 г. *Ορμάνοβο(ν)*, *Орманово(н)*) — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на југоисточните падини на планината Пајак, меѓу селата Геракарци на североизток и Цигарево и Радомир на југозапад.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Романово било чисто македонско село во Ениџевардарската каза. На австроунгарската воена карта е означено како Орманово (*Ormanovo*), а на картата на Кондојанис се води како Ормановон (*Ορμάνοβον*), христијанско село.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Романово живееле 60 Македонци христијани.

По податоци на Бугарската егзархија во 1910 г. Романово имало 30 семејства сочинети од 155 жители Македонци, од кои 105 биле чифлигари.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека *Романово* пред Балканските војни имало 60 куќи на Македонци-муслимани.

### Во Грција
По Балканските војни селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1912 г. е заведено како село со христијанска и муслиманска религија и македонски јазик. На пописот од 1913 г. Орманово (*Ορμάνοβον*) е заведено како село со 20 жители (11 мажи и 9 жени).

Во 1924 г. христијаните се иселени во Бугарија, а муслиманите во Турција по сила на Лозанскиот договор. Во 1920-тите на нивно место власта довела грчки колонисти. Во 1926&nbsp;г. селото е преименувано во Дасеро. Во 1928 г. Романово се води како чисто дојденско село со 14 семејства сочинети од 72 жители. Малку подоцна селото се распаднало кога неговите жители се иселиле во други села во отсуство на пристојни услови за живот.

## Наводи

Категорија:Историски села во Пајонија (општина)
Цигарево

**Цигарево** или **Цигарово** (, *Анидро*; до 1926 г. *Τσιγάρεβο(ν)*, *Цигарево(н)*), на турски: **Чангар** — поранешно село во Гуменџиско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Пајонија, Централна Македонија, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на југоисточните падини на планината Пајак, меѓу селата Радомир на југ и Рамна на север.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Цигарево е чисто македонско село во Ениџевардарска каза. На австроунгарската военна карта е означено како Чангар (*Čangar*), а на картата на Кондојанис се води како Цигаровон (*Τσιγάροβον*), христијанско село. Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-те Цигаровон (*Τσιγάροβον*) било село со 35 христијански семејства.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Цигарево живееле 200 Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Цигарево (Tzigarevo) имало 120 Македонци, сите под Егзархијата.

Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека селото (*Τσάγγαρ*) имало 35 егзархисти.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни *Цигарево* имало 15 куќи на Македонци христијани.

## Во Грција
По Балканските војни во Цигарево е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1912 г. е заведено како село со христијанска и муслиманска религија и македонски јазик. На пописот од 1913 г. селото (*Τσιγάρεβον, Τσάγκαρ*) като село со 117 жители (62 мажи и 55 жени). Во 1920 г. населението се намалило на 83 жители.

Во 1924 г. највеќето христијански жители биле присилно иселени во Бугарија, а муслиманските во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место власта довела грчки колонисти од Мала Азија. Во Цигарево останале само 3 македонски семејства. Во 1928 г. селото е попишано како село со 14 дојденски семејства сочинети од 35 жители. Според Тодор Симовски, таа година селото имало 55 жители, од кои 27 македонски староседелци и 28 грчки дојденци. Во 1926 г. селото е преименувано во Анидро.

Во следниот период населението се зголемило на 117 жители, веројатно поради доселување на жителите од напуштеното село Романово. Со ова дојденците станале апсолутно мнозинство, бидејќи жителите на Романово самите биле дојденци на местото на тамошните македонски староседелци.

За време на Граѓанската војна во 1947 г. властите ги преселиле жителите во градот Пазар, и тие повеќе не се вратиле да живеат во него. Сепак, тие продолжуваат да ги обработуваат своите имоти таму.

Во 1990 г. кај црквата „Св. Ѓорѓи“ е основан манастирот „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“.

## Личности
* Вангел Ќајски — револуционер, курир на ВМОРО
* Атанас (Танас) Стојанчев (1870 - по 1943) — револуционер, курир на ВМОРО, преселен во Несебар

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од XIX век, прогласена за споменик на културата
* Манастир „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“ од 1990 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Пајонија (општина)
Трифулчево

**Трифулчево** (, *Трифили*; до 1926&nbsp;г. *Τριφούλτσοβο*, *Трифулцово*), на турски: **Кадиќој** — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 481 жител (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено со Македонци и Роми, а денес е населено со грчки доденици и малку Македонци.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 4&nbsp;км северно од Кадиново, близу патот од Пазар за Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Трифулчево било село во Ениџевардарска каза на Османската империя. Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) вели дека во 1900 г. *Трифулчево (Кади Ќој)* броело 240 жители Турци, што е погрешен податок. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото имало 20 куќи, од кои 5 на Македонци христијани и 15 на Роми муслимани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 208 жители, кои во 1920 г. биле 233. Во 1920-тоте муслиманското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор. На негово место се доведени грчки колонисти од Понд, а во 1924 г. и грчки дојденци од Источна Тракија. Во 1926 г. селото е преименувано во Трифили. Според пописот од 1928 г. селото имало 280 жители, од кои биле 213 грчки дојденци (62 семејства), а остатокот биле Македонци.

Поради поволните услови, во 1940 г. населението нараснало на 469 лица и продолжило умерено да се развива.

## Население

## Стопанство
Селото се смета за богато бидејќи лежи во поле. Се произведува овошје, памук, жито, бостан и др. Застапено е и краварството.

## Поврзано
* Ѓупчево
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Свети Ѓорѓи (Ениџевардарско)

**Свети Ѓорѓи** (, *Агиос Георгиос*), на турски: **Дорт Армутлар** — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 232 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 2&nbsp;км западно од Кадиново и 15&nbsp;км од Пазар (Ениџе Вардар) во иста насока.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото веројатно е основано од жители на Меглен кои се преселиле на југ бегајќи од исламизацијата на областа. Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изгорена во 1877 г. од турска војска која престојувала во селото на пат за Одрин за време на Руско-турската војна. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Св. Георги (Дорт Армутлар)* брои 160 жители Македонци.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Дурт Армуд* (Deurt-Armoud) имало 256 Македонци под Цариградската патријаршија (грчката црква). Во овој период селото прешло под врховенството на Бугарската егзархија и почнале првите обиди за бугарска пропаганда.

Училишниот инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 18 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 100 жители, кои во 1920 г. пораснале на 125 лица. Бидејќи немало поволни услови, во селото не се доселувани грчки колонисти, па затоа останало чисто македонско. Така, во 1928 г. 168 жители кои во 1940 г. се зголемиле на 240. Во следните десетлетија населението на Свети Ѓорѓи бележи умерен развој, иако во 2000-тите е забележан голем пад на населението (од 359 во 2000 на 232 во 2011 г.)

## Население

## Стопанство
Селото е многу богато поради плодното земјиште и целосното наводнување. Се произведува овошје (праски и круши), жито, памук и др. Застапено е и краварството.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Адали

**Адали** — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Седес
Чаушлиево

**Чаушлиево** или **Чаушли** (, *Месијано*; до 1926&nbsp;г. *Τσαουσλή*, *Цаусли*)  — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 346 жители (2011). Традиционално било населено со Македонци христијани, но кон крајот на XIX век тука се доселиле и Роми муслимани.

## Географија
Селото е сместено 7&nbsp;км источно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според Николаос Схинас, во средината на  1880-те Чаушли (*Τσιαουσλί*) било село со 4 хриситјански семејства.

Во 1889 г. хрватсниот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Чаушлиево:

Традиционален занает на селото било рогозарството и изработката на предмети од трска и ракита.

На почетокот на XX век етничката слика во селото била поинаква. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во 1900 г. Чаушлиево броело 50 жители, сите Роми.

Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (*Τσαουσλί*) има 30 муслимани. Сепак, се чини дека македонското население било изоставено, или пак се повратило во селото, бидејќи се води во статистиката од овој период.

### Во Грција
Во 1912 г. Чаушлиево е заведено како село со христијанска и муслиманска вероисповед и ромски и македонски јазик. Селото отсуствува од пописите во 1913 и 1920 г., што значи дека било напуштено во тој период. По враќањето на жителите, во 1924 г. сето муслиманско население е иселено во Турција согласно Лозанскиот договор. Македонците се иселени во Бугарија. На нивно место се доведени грчки колонисти. Во 1926 е преименувано во Месијано. Во 1928 Чаушлиево е претставено како чисто дојденско село со 140 жители од 39 семејства.

Со пресушувањето на Ениџевардарското Блато во 1935 г. се добило ново плодно земјиште, па овде се доселени уште грчки колонисти. Така, во 1940 г. населението се накачило на 423 жители. Во 1961 г. Чаушлиево достигнало 549 жители, но веднаш потоа почнало да се намалува поради значајно иселување во градските центри и во странство. По овие движења, бројот на населението останал устојчив до денес.

## Население

## Стопанство
Селото важи за доста богато. Највеќе се произведува овошје, памук, жито и тутун.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Сарбегово

**Сарбегово** или **Асарбегово** (, *Дросеро*; до 1927&nbsp;г. *Ασιάρ Βέη*, *Асјар Веи*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 457 жители (2011), од кои една третина се Македонци, а останатите — грчки дојденци. Сè до 1920-тите било населено со Македонци и Турци, од кои Македонците имале двотретинско мнозинство.

## Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 10&nbsp;км северно од Кадиново и 19&nbsp;км од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Сарбегово било село во Ениџевардарската каза. Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во XIX век. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Сарбегово броело 300 Македонци и 100 Турци.

Според цариградскиот деец Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. селото (*Сар бегово*) потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Сарбегово (Sarbegovo) имало 360 Македонци под егзархијата.

Во овој период меѓу Македонците во селото работела бугарската пропаганда. Кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев напишал во 1909 г. за селото:

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 60 македонски и 30 турски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 422 жители, кои во 1920 г. биле 439. Во 1920-тите турското население на Сарбегово е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти од село Тајфири (Тајфурќој) во Источна Тракија и Ираклио, Никомидиско во Мала Азија. Во 1925 г. дошле и извесен број Власи, а во Бугарија заминале 58 македонски жители. Во 1927 г. селото е преименувано во Дросеро, што значи „свежо“. Според Тодор Симовски, во 1928 г. селото имало 636 жители, од кои вкупно 289 грчки доселеници и неколку влашки семејства, а останатите биле Македонци. За време на Граѓанската војна во февруари 1946 г. селото е напуштено. На 3 јули 1947 г. е изгорено целото село, со исклучок на десетина куќи и црквата. Жителите на Сарбегово се вратиле во 1950 г. но следната година не се попишани, веројатно поради сè уште нејасната ситуација.

По војните, населението почнало постепено да се смалува во однос на претходно и тој тренд трае до денес.

## Население

## Стопанство
Сарбегово е доста богато село. Се одгледуваат овошје, жито и памук, а делумно се прават и сточарски преработки.

## Поврзано
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Сарбегово
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол