open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Германско-естонски пакт за ненапаѓање

[мини|261x261пкс|Потпишување на германско-естонските и германско-латвиските договори за неагресија. Седат од лево: Вилхелмс Мунтерс, министер за надворешни работи на Латвија, [Јоаким фон Рибентроп, министер за надворешни работи на Германија; Карл Селтер, министер за надворешни работи на Естонија.]]
**Германско-естонски пакт за ненапаѓање** — потпишан во Берлин на 7 јуни 1939 година од страна на естонскиот и германскиот министер за надворешни работи, Карл Селтер и Јоаким фон Рибентроп. Германско-латвискиот пакт за ненапаѓање бил потпишан истиот ден. Ратификациите на германско-естонскиот пакт биле разменети во Берлин на 24 јули 1939 година, а истиот ден стапил на сила. Бил регистриран во *Серијата договори на Лигата на народите* на 12 август 1939 година. Пактот бил наменет за период од десет години.

Пактовите имале за цел да ги спречат западните или советските сили да стекнат влијание во балтичките држави и со тоа да ја опколат Германија. Пакт за ненапаѓање со Литванија бил склучен во март по германскиот ултиматум од 1939 година до Литванија во врска со регионот Клајпеда. Државите требало да обезбедат бариера против каква било советска интервенција во планираната германско-полска војна.

Германија понудила да потпише договори за ненапаѓање со Естонија, Латвија, Финска, Данска, Норвешка и Шведска на 28 април 1939 година. Шведска, Норвешка и Финска го отфрлиле предлогот. Првите нацрти биле подготвени првата недела од мај, но потпишувањето на договорите било двапати одложено поради барањата на Латвија за појаснување.

## Наводи

## Надворешни врски

* Текст на договорот
Категорија:Договори на Третиот Рајх
Категорија:Договори од Втората светска војна
Француско-тајландски договор за спогодба (1946)

**Договор за спогодба меѓу Франција и Сијам** — склучен во Вашингтон на 17 ноември 1946 година со цел да се решат последиците од Француско-тајландската војна од 1940-1941 година. Договорот стапил на сила на денот на неговото склучување и бил регистриран во *Серијата договори на Обединетите нации* на 16 октомври 1959 година.

## Причини
По германската окупација на Франција во 1940 година, француската контрола врз колониите во Источна Азија била значително ослабена, а ова го искористиле водачите на Јапонското Царство за да ѝ наметнат на француската влада договори од Вишискиот договор што дозволувале стационирање на јапонски сили во различни делови на Индокина со цел планирање нова војна против Британското Царство и Соединетите Американски Држави. Како дел од таа политика, јапонската влада ги поддржала напорите на сијамците да освојат некои територии во непосредна близина на Кралството Сиам, во замена за согласност на сијамците да стационираат таму јапонски трупи. Ова довело до јапонска поддршка на сијамската позиција за време на кратката војна што избувнала во октомври 1940 година, а на 9 мај 1941 година во Токио бил потпишан француско-сијамски мировен договор со кој на Сиам му била дадена контрола врз делови од Индокина. По предавањето на Јапонското Царство во август 1945 година, сијамската влада се стремела да ги обнови своите односи со Сојузничките сили со цел да избегне строга казнена политика. Поради поддршката на САД, Сијам добила релативно благи услови како поразена земја, а Англо-тајландскиот мировен договор и Австралиско-тајландскиот мировен договор се воздржале од отцепување на дел од Сијамска територија.

## Договор
Со посредство на САД, Француско-сијамскиот договор за спогодба бил потпишан во ноември 1946 година. Неговите клаузули претставувале мировен договор, иако самиот термин не бил употребен во договорот. Мировниот договор од мај 1941 година бил поништен со новиот договор. Сијамската влада ѝ ги отстапи на Франција сите територии земени за време на Француско-тајландската војна, а дипломатските односи меѓу двете земји биле обновени. Француската влада се согласила да го промовира членството на Сијамците во Обединетите нации.

## Наводи

## Дополнително читање

* Палоци-Хорват, Џорџ. „Војната на Тајланд со Вишиевата Франција“. *Историја денес* (1995) 45#3 стр. 32–39.
* Вонг, Ка Ф. *Визии за една нација: Јавни споменици во Тајланд во дваесеттиот век*, Бел лотос, Бангкок 2006
Категорија:Мировни договори на Франција
Категорија:Договори од Втората светска војна
Тахихидрит

**Тахихидрит** — нестабилен минерал, воден хлорид на калциум и магнезиум со формула: CaMg2Cl6·12H2O. Тој е ретка компонента на наслагите од соли на морските евапорити. При изложеност на влажен воздух, брзо се раствора.

Минералот формира безбоен до жолт тригонален кристал со стаклест сјај. Мек е со Мосова тврдост од 2 и има ниска специфична тежина од 1,66. Има добро расцепување во три насоки и обично се јавува во кристални маси.

Првпат е опишан во 1856 година за појава во Штасфурт, Саксонија, Германија. Неговото име доаѓа од грчкиот збор за *брза вода*, што се однесува на неговата лесна растворливост.

Според патент поднесен пред години од истражувач од Халибартон, третманот со јакахлороводородна киселина на карбонати што содржат магнезиум создава тахихидрит, кој ќе ги запечати порите на карпата и ќе го спречи протокот на масло, освен ако не се измие со лесна киселина или вода пред и по третманот.

## Наводи

Категорија:Триаголни минерали
Категорија:Влаговпивачки супстанции
Категорија:Минерали на магнезиумот
Категорија:Минерали на калциумот
Тајканит

**Тајканит** — силикатен минерал. Именуван е по планинскиот венец Тајкан, Русија, неговиот типичен локалитет.

## Својства
Тајканитот е минерал со боја што се движи од смарагдно зелена до црно-зелена. Кристализира во моноклиничниот систем. Има висока релативна густина од 4,72. Минералот има тврдост од 6 до 7.

## Појава
Типичното наоѓалиште е планинскиот венец Тајкан, во Хабаровскиот крај, руски Далечен Исток, каде што минералот е откриен во наоѓалиште на манган. Исто така, е пронајден во Хотазел, покраина Северен Кејп, Јужна Африка.

## Наводи

Категорија:Минерали на манганот
Категорија:Минерали на бариумот
Категорија:Минерали на стронциумот
Категорија:Силикатни минерали
Талнахит

**Талнахит** — минерал од халкопиритската група со формула: Cu9(Fe, Ni)8S16. Именуван е по рудното наоѓалиште Талнах, во близина на Норилск во Западен Сибир, Русија, каде што е откриен, како што е објавено во 1963 година од страна на И. Будко и Е. Кулагов. Официјално е наречен „талнахит“ во 1968 година. И покрај првичната најава, се покажа дека не е полиморф на халкопирит со висока температура центриран на површината, туку дека има состав Cu18(Fe, Ni)18S32. На  до  се распаѓа на тетрагонален кубанит плус борнит.

## Наводи

Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Минерали на никелот
Категорија:Минерали на железото
Категорија:Сулфидни минерали
Тамаругит

**Тамаругит** (NaAl(SO4)2·6H2O) — безбоен моноклиничен сулфатен минерал.

Наслагите што содржат тамаругит се географски расфрлани со појавувања на минералот на сите седум континенти ( Антарктик, Океанија, Северна Америка, Јужна Америка, Европа, Азија, Африка). Името на минералот доаѓа од локалитетот Тамаругал Пампа во Чиле. Познат е и како лапарентит.

## Наводи

## Библиографија

* Палаче, П.; Берман Х.; Фрондел, К. (1960). „ *Данов систем на минералогија, том II: Халиди, нитрати, борати, карбонати, сулфати, фосфати, арсенати, волфрами, молибдати, итн. (Седмо издание)“* Џон Вајли и синови, Инк., Њујорк, стр.&nbsp;466–468.
Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Сулфатни минерали
Категорија:Минерали на алуминиумот
Категорија:Минерали на натриумот
Танкаит-(Ce)

**Танкаит-(Ce)** — многу редок молибдатен минерал  со формула FeCe(MoO4)3•3H2O. Пронајден е во локалитетот Пунта де Су Сеинаргиу на Сардинија, Италија. Црвените кристали на танкаит-(Ce) личат на модифицирани коцки, но минералот е тригонален (просторната група *R*-3). Локалитетот на типот на танкаит-(Ce) е исто така место на откривање на други молибдатни минерали, вклучувајќи ги и ториум молибдатите ихнусаит и нурагеит.

## Наводи

Категорија:Триаголни минерали
Категорија:Минерали на железото
Категорија:Минерали на цериумот
Тангеит

**Тангеит**, исто така познат како **калциоволбортит** — минерал од калциум, бакарен ванадат со формула: CaCu(VO4)(OH). Се јавува како секундарен минерал што може да се најде во песочник, а исто така и во оксидираните зони на наслаги што содржат ванадиум.

Именуван е во 1925 година од Александар Евгениевич Ферсман поради неговото откритие во клисурата Танге, долината Фергана, планините Алај, Киргистан. 

## Наводи

Категорија:Орторомпски минерали
Танталкарбид

**Танталкарбид** — редок минерал од тантал карбид со формула TaC. Со молекуларна тежина од 192,96 g/mol, неговите примарни состојки се тантал (93,78%) и јаглерод (6,22%), а има изометриски кристален систем. Минералот генерално покажува бронзена или кафеава до жолта боја. На Мосовата скала на тврдост се регистрира како 6–7. Танталкарбидот генерално се наоѓа во грануларна состојба. Тој е екстремно густ со 14,6 g/mol. Прикажана е субконхоидна фрактура.

Примероците се исклучително ретки по природа. Тоа е единствениот познат минерал што го покажува составот на TaC.

Тантал карбид во прав се користи за многу реални апликации. Сепак, генерално не се произведува од минералот тантал карбид поради реткоста. Наместо тоа, се подготвува на други начини.

## Природна појава
Танталкарбидот во својата природна состојба е исклучително редок. Повеќето примероци се пронајдени на Урал или во рудниците во Италија. Првиот документиран примерок е откриен во Нижнетагилскиот округ на Урал, од страна на П. Валтер во 1909 година.

## Етимологија
Името танталкарбид се однесува на неговите примарни состојки тантал и јаглерод. Сепак по пронаоѓањето првично се сметало дека е изворен тантал. Во 1926 година бил преименуван во тантал карбид, а потоа во 1966 повторно бил преименуван во танталкарбид.

## Својства
Танталкарбидот е хексоктаедарски, со просторна група од Fm3m. Минералот генерално се среќава како грануларни или табеларни кристали. Доста често се наоѓа измешан со други песоци.

Има екстремно висока точка на топење од околу 3800 °C, иако всушност тестирањето на ова не е документирано. Танталкарбидот е изоструктурен со ниобокарбидот и случајно се наоѓа на истите локации. Ниобокарбидот е составен од ниобиум и јаглерод.

## Употреба и апликации
Танталкарбидот се наоѓа во премали количини за да се користи комерцијално. Сепак, прашоците од тантал карбид се користат за алати или кермет.

## Наводи

Категорија:Соединенија на танталот
Категорија:Супертврди материјали
Категорија:Самородни елементи
Категорија:Карбиди
Брут

**Брут** () е населено место во општината Драгаш, Призренскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 1.013 жители.

## Поврзано
* Драгаш
* Ополе (област)
* Призрен (округ)

## Наводи

Категорија:Драгаш
Категорија:Населени места во Косово
Клуч 2

**Клуч 2** () со значење **„вертикално поврзано“** втор од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од шест сочинети од еден потег.

Во Кангсиевиот речник постои само 21 знак (од вкупно 49.030) под заглавието на овој клуч.

 е воедно втората индексна составница во Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци, претежно усвоена во речници на упростен кинески објавени во континентална Кина. Поврзана индексна составница е  (порано тоа била  пред новиот стандард од 2009 г.).

## Развој

丨-bigseal.svg|Големо печатно писмо
丨-seal.svg|Мало печатно писмо


## Изведени знаци

## Во краснописот
мини|Исправена црта од 永
Потегот, како единствен во овој клуч, се нарекува  *ну* во осумте начела на знакот 永 (, *Јунгѕе бафа*) кои се основа на кинескиот краснопис.

## Библиографија
* 
* 

## Наводи

## Надворешни врски

* База „Унихан“ — U+4E28

002
Лазулит

**Лазулит** или *[[азурен шпар]]* — транспарентен до полупроѕирен, син минерал кој е фосфат од магнезиум, железо и алуминиум, со хемиска формула (Mg,Fe2+)Al2(PO4)2(OH)2. Лазулитот формира еден краен член од серијата цврсти раствори со потемниот, богат со железо скорзалит.

Лазулитот кристализира во моноклинскиот систем. Неговите кристални навики вклучуваат стрмни бипирамидални или клиновидни кристали. Лазулитот има Мосова тврдост од 5,5–6,0 и специфична тежинаод 3,0–3,1. Тој е нетоплив и нерастворлив.

## Појава и откривање
[лево|мини|Лазулит од Лајла, (село Дасо) долина Кутвал, [област Харамош Гилгит, Гилгит-Балтистан, Пакистан. Големина:  .]]
Лазулитот се формира со висококвалитетна метаморфизам на карпи богати со силициум диоксид и во пегматити. Се јавува во асоцијација со кварц, андалузит, рутил, цијанит, корунд, мусковит, пирофилит, думортиерит, вагнерит, сванбергит, тролеит и берлинит во метаморфни терени; и со албит, кварц, мусковит, турмалин и берил во пегматити. Може да се помеша со лазурит, лапис лазули или азурит.

Пронајден е во Фресницграбен во Криглах, а се среќава и во Салцбург, Австрија, Цермат, Швајцарија, Минас Жераис, Бразил,  округ Линколн, Џорџија, округ Ињо, Калифорнија, Јукон во Канада, и на други места.

Првпат е опишан во 1795 година за наоѓалишта во Штаерска, Австрија. Неговото име доаѓа од германскиот збор , за „син камен“ или од арапскиот збор за рај.

## Наводи

Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Фосфатни минерали
Категорија:Минерали на магнезиумот
Категорија:Минерали на алуминиумот
Курнаковит

**Курнаковитот** — хидриран борат на магнезиум со хемиски состав MgB3O3(OH)5·5H2O. Тој е член на индеритската група и е триклиничен диморф на моноклиничниот индерит. 

## Откривање и појава
Курнаковитот, првпат го опишал Годлевски во 1940 година за појава во наоѓалиштата на борат на езерото Индер во покраината Атирау, Казахстан, и е именуван по рускиот минералог и хемичар Николај Семенович Курнаков (1860–1941). 

Покрај  локацијата во Казахстан, кураковит е пронајден и од саламурата Жачанг-Цака, Тибет, наоѓалиштето на борат Кирка, покраина Китахја, Турција, наоѓалиштето на борат Крамер, Борон, округ Керн, Калифорнија, Националниот парк Долина на смртта, округ Ињо, Калифорнија, и наоѓалиштето на боракс Тинкалају, Салар дел Хомбре Муерто, покраина Салта, Аргентина.  

## Својства
Курнаковитот има триклиничка - пинакодијална кристалографија. Се формира како груби, призматични кристали, обично во густи агрегати. Курнаковитот има изразен расцеп и конхоидна фрактура. Неговата цврстина е кршлива и се движи помеѓу 2,5 - 3 на Мосовата скала на тврдост. Не е растворлив во вода, иако ќе почне да се раствора во топла киселина. Курнаковитот е обично безбоен или бел и е или транспарентен или проѕирен. Има стаклест, бисерен сјај и индекс на прекршување помеѓу 1,488 - 1,525.   

## Наводи

Категорија:Триклински минерали
Категорија:Минерали на магнезиумот
Категорија:Минералогија
Лангбеинит

**Лангбеинитот** — минерал од калиум магнезиум сулфат со хемиска формула  K2Mg2(SO4)3. Лангбеинитот кристализира во изометриско -тетартоиден (кубен) систем како транспарентен безбоен или бел со бледи нијанси од жолта до зелена и виолетова кристална маса. Има стаклест сјај. Мосовата тврдост е од 3,5 до 4, а специфичната тежина е 2,83. Кристалите се пиезоелектрични.  

Минералот е руда на калиум и се јавува во морските наслаги на евапорити во асоцијација со карналит, халит и силвит. 

Првпат е опишан во 1891 година за пронаоѓање во Вилхелмсхал, Халберштат, Саксонија-Анхалт, Германија, и именуван по А. Лангбајн од Леополдсхал, Германија.  

Поврзани супстанции вклучуваат хидрирани соли леонит (K2Mg(SO4)2·4H2O) и пикромерит.(K2Mg(SO4)2·6H2O)

## Наводи

Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Евапорит
Категорија:Сулфатни минерали
Категорија:Минерали на магнезиумот
Категорија:Минерали на калиумот
Категорија:Минералогија
Лаурит

**Лауритот** — непроѕирен црн, метален рутениум сулфиден минерал со формула: RuS2. Кристализира во изометрискиот систем. Тој е во пиритната структурна група. Иако е пронајден на многу локации низ целиот свет, тој е многу редок.

Лауритот има Мосова тврдост од 7,5 и специфична тежина од 6,43. Може да содржи осмиум, родиум, иридиум и железо како замена за рутениумот. Сулфурот е присутен како дисулфиден јон, па рутениумот е во оксидациска состојба Ru(II).

## Откривање и појава
Откриен е во 1866 година во Борнео, Малезија и именуван е по Лори, сопругата на Чарлс А. Џој, американски хемичар.  Се јавува во ултрамафични магматски кумулативни наслаги и седиментни плацерни наслаги добиени од нив. Се јавува поврзан со куперит, брагит, сперилит, други минерали од платинската група и хромит. 

Синтетичкиот RuS2 е високо активен катализатор за хидродесулфуризација.

## Наводи

Категорија:Сулфидни минерали
Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Минерали на рутениумот
Категорија:Дисулфиди
Категорија:Минералогија
Микролит

**Микролит** — бледожолт, црвеникаво-кафеав или црн изометриски минерал составен од натриум калциум тантал оксид со мала количина на флуор. Неговата хемиска формула е (Na,Ca)2Ta2O6(O,OH,F). Денес тоа е име на група оксидни минерали со слична стехиометрија каде што танталот преовладува над титаниумот и ниобиумот. Микролитната група припаѓа на голема пирохлорна супергрупа што се јавува кај пегматитите и претставува руда на тантал. Има Мосова тврдост од 5,5 и променлива специфична тежина од 4,2 до 6,4. Се јавува како дисеминирани микроскопски субпроѕирни до непроѕирни октаедарски кристали со индекс на прекршување од 2,0 до 2,2. 

„Микролитот“ се јавува како примарен минерал во литиумски гранитни пегматити и во мијаролитни шуплини во гранитите. Асоцијативни минерали вклучуваат: албит, лепидолит, топаз, берил, турмалин, спесартин, танталит и флуорит.

„Микролитот“ првпат бил опишан во 1835 година за појава на островот Уто, во сојузната држава Стокхолм, Шведска. Друга појава на микролит е пегматитот Кларк Леџис, Честерфилд, округ Хемпшир, Масачусетс. 

## Наводи

Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Минерали на танталот
Категорија:Оксидни минерали
Категорија:CS1-одржување: место
Црква „Св. Богородица“ - Сушица

**Света Богородица** — една од двете манастирски цркви на Сушичкиот манастир во струмичкото село Сушица, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во горниот дел на селото, над главната селска црква „Св. Ѓорѓи“, а до нејзе води земјен пат.

## Историја

За црквата нема податоци кога била подигната.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Сушица 2.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Сушица 3.jpg|Влезот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Сушица 4.jpg|Слика над влезот
Податотека:Црква „Св. Богородица“ - Сушица 5.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Сушица

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Пресвета Богородица во Македонија
Категорија:Сушички манастир (Струмичко)
Советско-полски пакт за ненапаѓање

**Советско-полски пакт за ненапаѓање** (, ) — пакт за ненапаѓање потпишан во 1932 година од претставници на Полска и Советскиот Сојуз. Пактот бил еднострано прекршен на 17 септември 1939 година, со советската инвазија на Полска.

## Позадина
По Полско-советската војна од 1919-1921 година, полските власти воделе политика на „еднаква дистанца“ меѓу Германија и Советскиот Сојуз. Повеќето полски политичари, и од левицата и од десницата, верувале дека Полска треба да се потпира најмногу на клучниот француско-полски сојуз од 1921 година, кој датирал од кратко време по Првата светска војна и не требало да ги поддржува ниту Германија ниту Советскиот Сојуз.

За нормализирање на билатералните контакти со Советите, во јануари 1926 година биле започнати разговори за подготовка на пакт за ненапаѓање за зајакнување на полските граници што биле утврдени со Ришкиот мир од 1921 година и за нивно балансирање со сличен пакт со Германија. Сепак, преговорите со Германците не биле започнати кога оние со Советскиот Сојуз биле прекинати во јуни 1927 година, бидејќи Обединетото Кралство ги прекинале дипломатските односи со Советите во мај откако откриле шпионска мрежа, а советскиот амбасадор Петар Војков бил убиен во Варшава во јуни. Наместо тоа, Полска се согласила на пактот Келог-Бријан од 1928 година.

## Потпишување
Советско-полските преговори биле обновени во Москва во 1931 година. Советско-полскиот пакт бил потпишан на 25 јули 1932 година, со важност од три години. Ратификациите биле разменети во Варшава на 23 декември 1932 година, а пактот стапил на сила истиот ден. Тој бил регистриран во *Серијата договори [[Друштво на народите|на Лигата на народите]]* на 9 јануари 1933 година.

На 5 мај 1934 година, тој бил продолжен без измени до 31 декември 1945 година.

## Услови
Двете земји се согласиле да се откажат од насилството во билатералните односи, да ги решат своите проблеми преку преговори и да се откажат од каков било вооружен конфликт или сојуз насочен една против друга.

## Последици
Пактот бил прекршен од страна на Советскиот Сојуз на 17 септември 1939 година, кога ја нападнале Полска и им помогнале на Германците во согласност со тајните протоколи од Пактот Молотов-Рибентроп.

Советско-полскиот пакт во тоа време се сметал за голем успех на полската дипломатија, која била значително ослабена од германско-полската царинска војна, откажувањето од делови од Версајскиот договор и олабавените врски со Франција откако таа се согласила со Локарнските договори. Пактот, исто така, ја зајакнал преговарачката позиција на Полска со Германија, што конечно резултирало осумнаесет месеци подоцна со потпишување на германско-полската декларација за неагресија од 1934 година.

## Извори

# 
# 
# 
# 

## Наводи

## Надворешни врски

* Текст на советско-полскиот пакт за неагресија
Категорија:Договори од Втората светска војна
Категорија:Договори на Советскиот Сојуз
Сушички манастир (Струмичко)

**Сушички манастир** — манастир во струмичкото село Сушица.

## Местоположба

Манастирот се наоѓа над селото Сушица и до него води земјен пат над главната селска црква „Св. Ѓорѓи“.

## Градби во манастирот

Манастирскиот комплекс е составен од: две манастирски цркви, како и бројни други помошни објекти.

### Црква „Св. Богородица“

За црквата нема податоци кога е подигната.

### Црква „Св. Троица“

За црквата нема податоци кога е подигната.

## Галерија


Податотека:Сушички манастир 2.jpg|Помошен објект
Податотека:Сушички манастир 3.jpg|Гроб во дворот
Податотека:Сушички манастир 4.jpg|Објект во изградба
Податотека:Сушички манастир 5.jpg|Помошен објект
Податотека:Сушички манастир 6.jpg|Чешма пред манастирот
Податотека:Сушички манастир.jpg|Манастирот со двете цркви


## Надворешни врски


Категорија:Сушица (Струмичко)
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Струмичката епархија
Категорија:Манастири во Струмичкото архијерејско намесништво
Сушички манастир

**Сушички манастир** може да се однесува на два манастири во истоименото село Сушица:

* Сушички манастир (Скопско) — манастир кај скопското село Сушица
* Сушички манастир (Струмичко) — манастир кај струмичкото село Сушица
Црква „Св. Софија“ - Сушица

**Света Софија** — помала селска црква во струмичкото село Сушица, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во двор на приватна куќа, сместена во источниот дел на селото.

## Историја

За црквата нема податоци кога била подигната.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Софија“ - Сушица 2.jpg|Куполата
Податотека:Црква „Св. Софија“ - Сушица 3.jpg|Апсидата


## Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Сушица

## Надворешни врски

Категорија:Храмови посветени на Света Софија во Македонија
Ослободување (1920 - 1923)

**Ослободување** — двонеделен комунистички весник, главен печатен орган на Емигрантскиот комунистички сојуз во Софија, Царство Бугарија. Главен уредник бил Димо Хаџи Димов заедно со Васил Главинов.

## Историјат
После неуспехот на Привременото претставништво во 1919 година, македонските социјалисти во 1920 година го основале Емигрантскиот комунистички сојуз. ЕКС функционирала како огранок на Бугарската комунистичка партија. Главен печатен орган на организацијата било весникот „Ослободување“. 

Весникот бил двонеделен и главен уредник бил Димо Хаџи Димов заедно со Васил Главинов. Со весникот ги ширеле социјалистичките ставови на БКП меѓу македонското емигрантско население. Георги Димитров, Димитар Благоев, Владимир Поп Томов и други социјалисти пишувале статии во весникот. После Деветтојунскиот преврат, весникот е забранет.

## Наводи

Категорија:Весници на македонската дијаспора
Категорија:Појавено во 1920 година
Категорија:Престаноци во 1923 година
Категорија:Бугарска комунистичка партија
Категорија:Македонски весници
Категорија:Македонски списанија
Ломница (река)

**Ломница** — река во јужниот дел на Македонија, во источниот дел на Струмичкото Поле.

## Тек

Реката поминува низ селото Смолари, а на нејзе се наоѓа највисокиот постојан водопад во Македонија, Смоларскиот Водопад.

Изворот на реката се наоѓа на планината Беласица.

## Поврзано
* Смолари
* Струмичко Поле

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Смолари
Категорија:Реки во Македонија
Ломница (појаснување)

**Ломница** може да се однесува на следново:

* Ломница — село во Општина Врапчиште
* Ломница (река) — река во Струмичко
* Ломница — село во Бугарија
Апофилит

**Апофилитот** — група филосиликатни минерали кои се групирани под ова име, а Меѓународната минералошка асоцијација ги смета од 1978 година како посебни минерали со исто име според замената на некои катјони со други.

Бисерниот сјај што понекогаш го покажува довел до тоа да биде познат и како ихтиофталмит или рибино око.

Опишан од Рене Жист Аиј во 1806 година. Во 1978 година, било препознаено постоењето на неколку различни видови.

## Минерални видови
Терминот апофилит се однесува на следниве минерали врз основа на нивните атоми:

* Флуорапофилит-(K) или **апофилит- (KF)**.
* Серија на цврсти раствори помеѓу флуорапофилит-(K) и хидроксиапофилит-(K).
* Хидроксиапофилит-(K) или **апофилит- (KOH)**.
* Флуорапофилит-(Na) или **апофилит- (NaF)**.

## Формирање и наслаги
Оваа група минерали се јавува како секундарни минерали во базалтните карпи. Минералот што содржи флуор е исто така често поврзан со гранитите.

Главните наоѓалишта на камења со овој минерал се во Бразил, Индија, Мексико, Исланд, Канада, САД и Норвешка.

## Употреба
Апофилитот е ценет минерал во колекционерството на минерали, бидејќи можат да се најдат многу впечатливи примероци. Во некои псевдонауки, како што се кристалната терапија или реики, му се припишуваат различни ефекти кои никогаш не биле научно проучени.

## Наводи

## Надворешни врски
* Апофилита, *mindat.org*.
* Апофилит, *webmineral.com*.
* Прирачник за апофилит, *Издаваштво за минерални податоци*.

Категорија:Четириаголни минерали
Категорија:Минерали на силициумот
Категорија:Минерали на калциумот
Категорија:Минерали на калиумот
Категорија:Минерали на натриумот
Категорија:Минерални групи
Категорија:Филосиликати
Категорија:Минералогија
Гајуин

**Гајуин** — редок вулкански сулфатен минерал, рамковен натриум и калциум алумосиликат со сулфатен јон (висока содржина на сулфур), идеална формула за пресметка (Na,Ca)4-8Al6Si6(O,S)24(SO4,Cl)1-2.

Составот може да содржи и до 5% <sub>K2O</sub>, како и <sub>H2O</sub> и Cl. Хауин припаѓа на фелдспатоидите (групата на содалит), а е исто така близок до лазуритот по состав и генеза.

## Историја
Гајуин минералот првпат бил идентификуван и опишан во 1803 година од Ц. Ј. Гисмонди во регионот Лацио, Италија и именуван како *лациолит* (по местото на откривање). Потоа бил опишан и *идентификуван* повторно во 1807 година од Т.К. Брун де Нергард од примероци откриени во везувските лави во Монте Сома (исто така Италија), добивајќи го своето модерно име во чест на францускиот кристалограф Рене Жист Аиј (1743–1822). И покрај релативната реткост на минералот и уште поретките наоди на висококвалитетни примероци, хауин понекогаш се користи како украсен камен или дури (во случаи на висококвалитетни суровини) како скапоцен камен, особено кога има богата сина боја и нема видливи дефекти што би ги нарушиле декоративните својства на каменот.

## Својства
Специфична тежина: 2,4–2,5. Класификација на минерали: 09.FB.10. Состав: Na2О — 16,6; CaO — 10; Al2О3 — 27,8; SO3 −14,2; SiO2 — 32.

Бојата му е претежно сина или индиго, понекогаш со зеленикава нијанса, но се среќаваат и во бела, сива и жолто-црвена боја. Се формира во алкални магматски карпи. Најубавата светло сина боја на гајуин се јавува првенствено во млади магматски карпи. Фацетираната гајуин е многу ретка и скапа. 

И покрај својот изглед, гаујинот е фелдспатоид (чии соединенија вклучуваат и леуцит, нефелин и содалит); по хемиски состав е близок до фелдспатите и игра речиси иста улога во формирањето на карпите. Карпите во кои е содржан се поретки, а фелдспатоидите никогаш не се наоѓаат во кристалните шкрилци. 

## Распространетост
Се наоѓа во магматски карпи: фонолити, тефрити, хајунофири, нефелински сиенити и други карпи кои се недоволно заситени со силициум диоксид. Широко е застапен во лавата на Везув. Наслаги на гајуин се познати во планините Албани (Италија), во близина на Лашко ЕЗеро и во трахибазалтите на Нидермендиг (Германија). Гаујини со квалитет на сини скапоцени камења се познати во масивот Ајфел во западна Германија.

## Наводи

## Литература

* Каталог на минерали
* Миндат со список на локации
* Вебминерал
Категорија:Скапоцени камења
Категорија:Силикатни минерали
Категорија:Минерали на алуминиумот
Категорија:Минерали на калциумот
Категорија:Минерали на натриумот
Категорија:Минералогија
Струмичко архијерејско намесништво

**Струмичко архијерејско намесништво** — архијерејско намесништво на Македонската православна црква-Охридска Архиепископија во рамки на Струмичката епархија.
Ова архијерејско намесништво ја опфаќа околината околу градот Струмица.

Ова намесништво е едно од двете во рамки на Струмичката епархија (друго е Беровското).

Категорија:Архијерејски намесништва во Струмичката епархија
Категорија:Архијерејски намесништва на МПЦ
Категорија:Христијанството во Струмица
Томи Хорват

**Томи Хорват** (роден на  година, во Мурска Собота) — словенечки фудбалер, играч од средниот ред на Бристол Сити и на словенечката репрезентација.

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Фудбалери на ФК Штурм Грац
Категорија:Фудбалери на ФК Бристол Сити
Категорија:Словенечки фудбалери
Детска градинка „Среќни Насмевки“ - Босилово

**Детска градинка „Среќни Насмевки“ - Босилово** (официјално: **ЈОУДГ „Среќни Насмевки“ - Босилово**) ― детска градинка што се наоѓа во струмичкото село Босилово, Македонија.

## Местоположба

Градинката се наоѓа меѓу индивидуални куќи во средишниот дел на Босилово.

## Историја

Капацитетот на градинката изнесува 55 деца, организирани во три хетерогени воспитни групи.

## Галерија


Податотека:Градинка во Босилово 2.jpg|Влезот
Податотека:Градинка во Босилово 3.jpg|Лулашки во дворот на градинката
Податотека:Градинка во Босилово.jpg|Поглед на градинката


## Наводи

## Надворешни врски
* „Среќни Насмевки“ на општинската страница

Категорија:Детски градинки во Македонија
Категорија:Босилово
Назад кон автономијата

**Назад кон автономијата. Декларација по разрешението на македонското прашање** (стар правопис: *Назадъ къмъ автономията. Декларация по разрѣшението на македонския въпросъ*) — брошура, издадена во 1919 година после Првата светска војна, од Димо Хаџи Димов. Во брошурата Хаџи Димов го претставил ставот на либералната струја во Македонската револуционерна организација спрема македонското прашање.

## Содржина
Во 1908 година укината е Македонската револуционерна организација. После Првата светска војна, македонската емиграција во Бугарија се зајакнила. После неуспешната октомвриска средба, конзервативните револуционери ја основале ВМРО (Автономисти). Додека либералите го основале Привременото претставништво. Брошурата на Хаџи Димов била дел од програмата на Привременото претставништво. Хаџи Димов го критикувал ставот на Врховистите за иден сојуз меѓу Етничка Македонија и Бугарија. Наместо сојуз, Хаџи Димов имал желба за автономија на Македонија. 

Хаџи Димов прави историски преглед на идејата за автономија и нејзиниот развиток во текот на македонското национално движење. Според Хаџи Димов, автономијата би било добро за меѓуетнички односи во Македонија. Сметал дека Македонија би била приклучена во идна Балканска федерација како рамноправна членка.

## Наводи

Категорија:Појавено во 1919 година
Категорија:Книги за Македонија
Категорија:Привремено претставништво на поранешната Внатрешна организација
Категорија:Димо Хаџи Димов
Се за убавината

**„Сè за убавината“** (српски: *Sve za lepotu*) — збирка раскази на српскиот писател Игор Маројевиќ.

## Содржина
Збирката содржи 17 раскази, поделени во неколку циклуси:

### Трагачи
* Прстен
* Да се напушти станот
* Пераст
* Војна за честа на Моана Поци

### Медитерани
* Нурија
* Топложолта
* Капки
* Златните години на ЈУ кинематографијата
* Вагонот од втора класа

### Белграѓанки
* Внатре
* Карневал
* Игра
* Сивиот комплет

### Смртта на познатите
* Злоќудната магија на сарказмот
* Сликописание
* Улов
* Транзит

## За делото
Повеќето од расказите застапени во книгата се претходно објавени во збирките: „Трагачи“ (2001), „Медитерани“ (2006 и 2008) и „Белграѓанки“ (2014). Според кажувањето на авторот, збирката ги содржи конечните и значително изменетите верзии на овие раскази. Од нив, најкрупни промени, според обемот и структурата, претрпел расказот „Прстен“ кој претходно бил објавен како дел од збирката „Трагачи“ со насловот „Знаци“. Поради тоа, „Пртсен“, всушност, може да се смета за сосема нов расказ. Истото се однесува и на расказот „Улов“ на кој, исто така, му е изменет насловот, а која не е претходно објавена. Расказот „Карневал“ првобитно бил наменет за збирката „Белграѓанки“, но неговата првична верзија не била доволно квалитетна, па затоа тој не бил објавен, така што и тој за првпат се појавува во оваа збирка. Последниот циклус, „Смртта на познатите“, ги содржи најновите раскази на Маројевиќ при што „Злоќудната магија на сарказмот“ и „Сликописание“ претходно не се објавени.

Збирката претставува интригантен бревијар за убавината која е изразена во стремежите на главните ликови за љубовта, светот, создавањето, внатрешниот и надворешниот живот, уметноста, еротиката, телото... Книгата покрива различни епохи: од современата српска транзиција, развојот на источноевропската порнографија, периодот пред Шпанската граѓанска војна, периодот по Втората светска војна, па сè до настаните кои ја предизвикале Првата светска војна. Притоа, како главни ликови во расказите се појавуваат не само луѓе од денешнината, туку и Федерико Гарсија Лорка, Валтер Бењамин, Франц Фердинанд, Анте Павелиќ, Моана Поци итн.

## Наводи

Категорија:Дела на Игор Маројевиќ
Категорија:Српски раскази
Категорија:Книги од 2021 година
Категорија:Изданија на Дерета
Биксбијт

мини|Биксбијт од Јута (САД)
**Биксбијт** — минерал од манган и железен оксид со хемиска формула: . Односот железо/манган е доста варијабилен и многу примероци речиси и да немаат железо. Тоа е метално темно црна боја со Мосова тврдост од 6,0 – 6,5. Тој е донекаде редок минерал баран од колекционерите бидејќи обично формира еуедарски изометриски кристали кои прикажуваат различни коцки, октаедри и додекаедри.

Најчесто се поврзува со берил, кварц, спесартин, хематит, псевдобрукит, хаусманит, браунит и топаз во пневматолитички или хидротермални вени и шуплини и во метаморфни карпи. Може да се најде и во литофизните шуплини во риолит. Типични локалитети се областите Џабуа и Чхиндвара, Индија и планинскиот венец Томас во округот Хуаб, Јута. Исто така, е пријавен во Сан Луис Потоси, Мексико; северна Патагонија, Аргентина; Жирона, Каталонија, Шпанија; Шведска, Германија, Намибија, Зимбабве и Јужна Африка.

Биксбијтот е именуван по американскиот минералог Мејнард Биксби (1853–1935), одговорен за неговото откривање во 1897 година. Не треба да се меша со *биксбит*, црвена форма на берил; за да се избегне забуна, ова име е застарено од CIBJO и IMA.

## Својства
Биксбијтот е непроѕирен црн минерал со метален сјај. Има тврдост помеѓу 6 и 6,5 на Мосовата скала и густина од 4,95 g/cm³. Кристализира во кубниот систем, диплоидна класа (m³(2/m³)).

Иако биксбијтот претходно се сметал за повеќекратен оксид на манган и железо со состав (Mn3+,Fe3+)2O3, ИМА моментално го класифицира овој минерал само како манган оксид, при што присуството на железо се смета за нечистотија. Сепак, во некои примероци од овој минерал (како оние од типската локација), содржината на железо и манган е споредлива. Алуминиумот може да се појави и како нечистотија во многу помали пропорции.

## Морфологија и формирање
Биксбијтот формира коцки, ретко модифицирани од {112} или {111}, обично набраздени, со големина до 6 cm. Може да се појави и во масивна форма.

Биксбијтот најчесто се наоѓа во шуплини и пукнатини во риолитните карпи. Може да се појави и во минерални наоѓалишта на манган кои претрпеле пневматолитичка или хидротермална метаморфизам. Минерал што обично се поврзува со него е браунитот (во манганови руди). Други поврзани минерали вклучуваат топаз, спесартин, берил, кварц, санидин, псевдобрукит и хематит.

## Наслаги
Типската локација за овој минерал е во планинскиот венец Томас во Јута (САД); биксбијтот се наоѓа и во планинскиот венец Вах Вах во округот Бивер, Јута. Мексико има наоѓалишта во Викторија де Дуранго, Коалкоман де Васкез Паларес (Мичоакан) и Вила де Аријага (Сан Луис Потоси). Во Аргентина - во долината Плумас (Чубут) - пронајдени се значајни кристали со дијаметар помеѓу 2 и 15 mm со сјајна метална црна боја.

Во Шпанија овој минерал е пронајден во Риполес (Херона). Исто така во Италија, во Рико дел Голфо ди Специја (Специја) и во Пиз Сцерсен (Сондрио).

## Наводи

## Надворешни врски

* Минерални галерии
* Геолошки завод на Јута
Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Оксидни минерали
Гмелинит

**Гмелинитот** — серија од три минерали со исто име, од класата тектосиликати, а во рамките на овие од „групата на зеолити“ (подгрупа на гмелинити). Со формула (Ca2,K4,Na4)(Si8Al4)O24·11H2O.

Минералот првпат бил откриен во Монтенеро, во близина на селото Сан Педро Мусолино, на североисток од италијанската покраина Виченца и опишан во 1825 година од Дејвид Брустер, кој го именувал минералот по познатиот хемичар и фармацевт Кристијан Гмелин (1792-1860) .

## Минерални видови
Терминот гмелинит одговара на три минерали, кои порано биле сметани за варијанти, а сега се прифатени од Меѓународното минералошко здружение како три различни алумосиликатни видови:

* **Гмелинит-Ca**, со калциум, со формула Ca2(Si8Al4)O24·11H2O
* **Гмелинит-К**, со калиум, со формулата K4(Si8Al4)O24·11H2O
* **Гмелинит-Na**, со натриум, со формулата Na4(Si8Al4)O24·11H2O

Понатаму, помеѓу нив би се формирала серија од цврсти раствори, создавајќи цела фамилија минерали со делумна замена на трите метални јони, со минерали во кои се појавуваат два или три од нив - најзастапен минерал меѓу нив е натриумот.

## Формирање и наслаги
Се јавува во базалтни и пегматитни карпи, формирани со секундарна алтерација поради дејството на циркулирачки течности збогатени со натриум. Обично се наоѓа во  шуплините на магматски карпи.

Минерали со кои гмелинит обично се поврзува се: други зеолити, калцит, арагонит и кварц.

## Наводи

## Надворешни врски

* Гмелинита-Ка, *mindat.org* .
* Гмелинита-К, *mindat.org* .
* Гмелинита-На, *mindat.org* .
* Gmelinite-Na, *webmineral.com* .
* Прирачник за Гмелинит, *Издаваштво за минерални податоци* .

Категорија:Виченца (покраина)
Категорија:Шестаголни минерали
Категорија:Минерали на калиумот
Категорија:Минерали на натриумот
Категорија:Минерали на калциумот
Категорија:Тектосиликати
Категорија:Минералогија
Плава

**Плава** () е населено место во општината Драгаш, Призренскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 833 жители.

## Поврзано
* Драгаш
* Ополе (област)
* Призрен (округ)

## Наводи

Категорија:Драгаш
Категорија:Населени места во Косово
Агрелит

**Агрелит** (NaCa2Si4O10F) е редок триклинички иносиликатен минерал со четирипериодични единечни ланци на силициумски тетраедри.

Агелитот по боја е бел до сив проѕирен минерал, со бисерен сјај и бели линии. Има Мосова тврдост од 5,5 и специфична тежина од 2,8. Неговиот типски локалитет е алкалниот комплекс Кипава, Квебек, Канада, каде што се јавува како табеларни летви во пегматитни леќи. Други локалитети каде е пронајден се: Мурманска област, Русија, глечерот Дара-и-Пиоз, Таџикистан и комплексот Саима, Лиаонинг, Кина. Вообичаени содружници на типскиот локалитет вклучуваат: циркон, еудијалит, власовит, мизерит, мосандрит-(Ce) и калцит.

Агрелитот покажува силна розова флуоресценција под кратки бранови и слаба под долгобранова ултравиолетова светлина. Флуоресцентниот активатор е доминантно Mn2+, со мали Eu2+, Sm3 + и Dy3+.

Именуван е во чест на Стјуарт Олоф Агрел (1913–1996), британски минералог на Универзитетот во Кембриџ.

## Поврзано

* Список на минерали
* Список на минерали именувани по луѓе

## Наводи

Категорија:Триклински минерали
Категорија:Минерали на флуорот
Категорија:Иносиликати
Категорија:Минерали на калциумот
Категорија:Минерали на натриумот
Категорија:Минералогија
Утешение грешним

**Утешение грешним** е втората книга на Кирил Пејчиновиќ печатена во 1840 година, во Солун, во печатницата на Теодосиј Синаитски.

Книгата била готова во 1831 год., една година подоцна пратена да се печати во Крагуевац, тогашната престолнина на Кнежевство Србија, но по долго чекање одбиена конечно во 1836 г. од духовната цензура на Белградската митрополија. Книгата е напечатена во 1840 г., во Солун, во печатницата на Теодосија Синаитски.

## Содржина
Книгата е печатена со црковнословенски шрифт. Формат и е 14,5 x 20 cm. Ја има следната содржина:

# Предговор од Теодосија Синаитски;
# Основната беседа во книгата, словото за „утјешение грјешним“
# Поучение обшчое всјуду како подобает творити брак и во которија днех, и ашче хошчут нововјенчаниј бити родители благопотребним чадом
# Тропар и кондак Свјатаго Отца нифонта
# Молитва во јеже Благословити Пчели
# Молитва јеже благословити церви сирскија, сирјеч: Бубуи или от бубораненје, или У вит(к)анјето или ако сметени, Урочени
# Молитва во јеже благословити ваиа, в нејелју цвјетосно
# Молитва о сажденија винограда
# Показание (расказ за војникот Таксиот што воскреснал од мртви)
# Оглавление простране: или началословие книжици Сеја, глаголемија Утјешение грјешним (азбучна содржина на книгата)
Освен молитвите и тропарот и кондакот на св. Нифоната, при кои идат само кратки објасненија на народен јазик додека текстот е црковнословенски, другите текстови во оваа книга се пишувани на народен јазик.

Првата проповед е земена од книгата на грчкиот црковен писател Илија Минијат (кој живеел кон крајот на 17 и почетокот на 18 век). „Поученија в разнија недјели и праздничнија дни“. Поучението за бракот содржи лични забележувања на Пејчиновиќ. Тој ги составил и тропарот и кондакот на св. Нифонт, обидувајќи се така во црковното песништво. Молитвите се земени од требниците, легендата за воинот од Прологот.

## Белешки

Категорија:Книги од 1840 година
Таворит

**Таворит** е минерал од литиум железо фосфат со хидроксилни групи. Опишан е како нов минерален вид од примероци добиени од рудникот Сапукаја, Галилеја, Минас Жераис (Бразил), што е следствено на типскиот локалитет. Името го носи во чест на Елисаирио Тавора, професор по минералогија на Универзитетот во Рио де Жанеиро.

## Физички и хемиски својства
Таворит припаѓа на групата амблигонит, бидејќи е изоструктурен со него и со монтебразит. Генерално се јавува како ситни грануларни маси и како агрегати од сјајни, ламеларни микрокристали, како доцноформирачки фосфат во зонирани гранитни пегматити. Се наоѓа поврзан со други секундарни фосфати, како што се барбосалит и хуреолит, и примарни фосфати како што е трифилит. Може да содржи малку железо во форма на феро железо, а исто така и малку манган.

## Наоѓалишта
Таворит е редок минерал, познат само на неколку десетици наоѓалишта низ целиот свет. Наслагите каде што се пронајдени најзначајните примероци се пегматитот од рудникот Сера Бранка во Педра Лаврада, Параиба, Бразил, Сандамап во регионот Еронго во Намибија, и пегматитот од рудникот Тип Топ во Формил, округ Кастер, Јужна Дакота, САД.

## Наводи

Категорија:Минерали на железото
Категорија:Фосфатни минерали
Категорија:Минерали на литиумот
Категорија:Минерали
Категорија:Минералогија
Илија Минијат

**Илија Минијат** () бил истакнат грчки православен свештеник, проповедник, теолог и писател, роден во 1669 година во Ликсури на островот Кефалонија, Грција. Починал во 1714 година во Патрас. 

Тој се школувал во Флангинијанското училиште во Венеција, каде што изучувал старогрчки и латински јазик, како и математика и филологија. Се замонашил на млада возраст и рано бил ракоположен за свештеник. Своите проповеди ги држел на родниот остров Кефалонија, како и на Закинтос, Крф и во Цариград (Константинопол). Во 1710 година бил назначен за епископ на Керница и Калаврита.

Минијат е познат по своите елоквентни проповеди, кои се сметаат за пример за модерната црковна реторика. Неговите говори влијаеле врз развојот на црковната ораторија и формирањето на современиот грчки јазик. Некои историчари го сметаат за ученик на Франгискос Скуфос, додека други го гледаат како имитатор на италијанскиот проповедник Паоло Сегнери. Неговите дела биле преведувани и користени како извори во православните земји, вклучително и во јужнословенски контекст, на пример кај просветителот Кирил Пејчиновиќ, кој ги адаптирал неговите беседи во своите книги како „*[[Утешение грешним]]*“. 

Неговото творештво имало влијание врз балканската православна литература во периодот на османлиското владеење, а денес се смета за еден од клучните фигури во грчката црковна историја од 17. и 18. век.

Категорија:Грчки епископи
Категорија:Родени во 1669 година
Категорија:Починати во 1714 година
Петалит

**Петалитот**, познат и како **касторит**, е литиум- алуминиумски силикатен минерал LiAlSi4O10, кој кристализира во моноклиничниот систем. Петалитот се јавува како безбојни, розови, сиви, жолти, жолто - сиви, до бели табеларни кристали и столбовидни маси. Се јавува во пегматити што содржат литиум со сподумен, лепидолит и турмалин. Петалитот е важна руда на литиум и се претвора во сподумен и кварц со загревање до ~500°C и под 3 kbar притисок во присуство на густа водена алкална боросиликатна течност со мала карбонатна компонента. Петалитот (и секундарниот сподумен формиран од него) има помалку железо од примарниот сподумен, што го прави покорисен извор на литиум, на пример, во производството на стакло. Безбојните варијанти често се користат како скапоцени камења. 

Петалитот е значаен бидејќи елементот литиум првично бил идентификуван од петалитот во Шведска во 1817 година. Елементот бил наречен „литиум“, од грчкиот збор за „камен“, бидејќи бил пронајден во петалитот.

## Откривање и појава
[лево|мини|Петалит од Папрок, покраина Нуристан, [Авганистан (големина: 7,3 × 2,9 × 2,4 см)]]
Петалитот е откриен во 1800 година од бразилскиот природонаучник и државник Хозе Бонифацио де Андрада е Силва. Тип на локација: остров Уто, Ханинге, Стокхолм, Шведска. Името е изведено од грчкиот збор петалон, што значи *лист*, алудирајќи на неговото совршено расцепување.

Економски наоѓалишта на петалит се наоѓаат во близина на Калгурли, Западна Австралија, Аракуаи, Минас Жераис, Бразил, Карибиб, Намибија, Манитоба, Канада, и Бикита, Зимбабве.

Првата важна економска примена на петалитот била како суровина за стаклокерамичките садови за готвење CorningWare. Се користи и како суровина за керамички глазури.

## Наводи

## Надворешни врски

 
Категорија:Скапоцени камења
Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Минерали на литиумот
Категорија:Минералогија