open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Евмен

**Евмен Кардиски** (362 п.н.е. - 316 п.н.е.) — македонски генерал и секретар на Александар Македонски и еден од дијадосите. Од 323 п.н.е. бил сатрап на Кападокија и Пафлагонија. Бил предаден од неговите војници во дијадошките војни.

Евмен е роден во Кардија, Галиполе. Работел како секретар кај Филип II, а после неговата смрт и кај Александар Македонски. После смртта на Александар 323 п.н.е. командува со голема војска, која е во служба на Александар IV Македонски (родениот син на Александар). При поделбата на македонската империја Евмен на управување ја добива Кападокија и Пафлагонија, кои биле проблематични за владеење.

Регентот на македонската империја Пердика, им дава задача на Антигон и Леонат да му помогнат на Евмен за целосно да завладее со Кападокија и Пафлагонија. Антигон ја одбил оваа задача која му ја дал Пердика, по што бил повикан на суд заради непослушност. Но Антигон се здружил со Антипатар, Кратер, Птоломеј и Лизимах против Пердика. Евмен останал на страната на Пердика. Кога Кратер и Антипатар завршиле со Ламиската војна и ја потчиниле Грција, тргнале во Азија за да го срушат Пердика. Прво ја нападнале Кападокија. Кратер и Неоптоломеј, сатрапот на Ерменија, биле поразени близу Хелеспонт 321 гпне од страна на Евмен. Неоптоломеј загинал во битката, а Кратер подоцна починал како последица на тешкото ранување.

Откако бил убиен Пердика во Египет, македонските генерали решиле да расчистат и со Евмен, таа задача ја добиваат Антипатар и Антигон. На Евмен му откажуваат послушност неговите официри по што морал да се засолни во тврдината Нора, која се наоѓала помеѓу Кападокија и Ликаонија, каде останал повеќе од една година, сè до смртта на Антипатар.

Антипатар го препушта регентството на неговиот пријател Полиперхон наместо на неговиот син Касандар, по што Касандар се здружува со Антигон и Птоломеј, а Евмен се здружува со Полиперхон.

После напуштањето на тврдината Нора, Евмен ја напаѓа Феникија и Сирија. Антигон 318 п.н.е. трнува против Евмен кој морал да се повлече во источниот дел од македонското царство. Се одвиле две помали битки, Битката кај Паратакена 317 п.н.е. и Битката кај Габјена 316 п.н.е., после кои Евмена неговите сопствени војници го предале на Антигон.

## Поврзано
* Дијадоси

## Надворешни врски

* 1911 Encyclopædia Britannica on Eumenes of Cardia 
* The Life of Eumenes by Plutarch  
* The Historical Library by Diodorus  

Категорија:Генерали во војската на Александар Македонски
Категорија:Дијадоси
Македонска Независност

**Македонска Независност** — македонска иселеничка организација, која дејствувала во периодот од почетокот на 1929 до 1931 година во Чикаго, САД. Била основана со напуштање на МПО под водство на Павел Ангелов, со цел самостојно и национално-политички да се организираат и да дејствуваат Македонците во градот и во околијата за морално и
материјално да ги помага ослободувањето, обединувањето и издигнувањето на Македонија во независна демократска република. Својот Устав Организацијата го усвоила во 1930 година.

## Наводи

Категорија:Чикаго
Категорија:Македонски иселенички друштва во САД
Искра (списание)

**Искра** било политичко-општествено и литературно списание. Се печатело во Солун од 1 декември 1911 до 15 септември 1912 година. Излегувало двапати месечно (освен јули и август). Го уредувале: Георги Баждаров (одговорен уредник и сопственик), Борис Мончев, Кирил Прличев, Атанас Разбојников и Симеонов. Било печатено во печатницата на Коне Самарџиев. Има богата содржина од написи за внатрешнополитички прашања, актуелна хроника, литературни прилози, рецензии, библиографија и др. Објавени се вкупно 15 броја. Се залагало за зголемување на самоуправните права на општините, казите и вилаетите.

## Наводи

## Надворешни врски
* „Искра“, год. 1, кн. 3, 1 јануари 1912

Категорија:Бугарски списанија
Категорија:Македонски списанија
Категорија:Сојуз на бугарските конституциони клубови
Категорија:Култура на Солун
Исламизацијата во Македонија

**Исламизацијата** односно Ширењето на исламот сред христијанското население во Македонија започнало во XV век, иако во почетокот течело бавно и се ограничило речиси исклучиво на градовите. Според пописите на населението од 1445, 1452/53, 1465, 1467/68 година, во повеќето од македонските градови не биле регистрирани исламизирани христијани, исклучок биле неколку поединечни случаи во Драма, Сер, Тетово, Скопје и Битола. Исламизацијата продолжувала со сè посилно темпо, а најсилниот бран се случил во втората половина на XVI век. Според пописите од 1569/70 годнина, во градовите Скопје, Тетово, Кичево, Прилеп, Битола, Лерин, Костур, Бер, Ениџе Вардар, Серфиџе, Солун, Демир Хисар, Неврокоп, Сер, Драма, Кавала, Штип, Струмица, Дојран и Кратово биле регистрирани вкупно 3.019 исламизирани лица, што во однос на регистрираните муслимани изнесувало нешто повеќе од една третина. Во Дебарската Каза од Охридскиот санџак, според пописот од 1583 година, тој процент бил уште повисок. Се смета дека процентот на исламизираните христијани по градовите кон крајот на XVI век изнесувал една четвртина од градската популација. За разлика од градовите, во истиот период процентот на исламизираното христијанско население во селата на ниво на Македонија изнесувал само 3% од вкупното селско население. Исламизацијата во Македонија не се одвивала рамномерно, ниту територијално, ниту временски. Како карактеристични примери, каде што исламизацијата имала масовен карактер, може да се издвојат Родопскиот крај во југоисточна Македонија и Дебарскиот крај во Западниот дел на Македонија. Исламизацијата продолжила и во натамошните векови од османлиското владеење, со побавно темпо, но засилувајќи се посебно во кризните години и во времето на воените судири. 

## Наводи

Категорија:Исламот во Македонија
Битка кај Параитакена

**Битката кај Параитакена** била битка во војните помеѓу наследниците на Александар Македонски (види дијадоси) помеѓу Антигон I Едноокиот и Евмен. Се одржала во 317 гпне.

## Повод

После смртта на Александар Македонски, неговите генерали веднаш започнале кавги за превласт во неговата голема империја. Подоцна тие кавги прераснале во воени судири во кои секој генерал се обидувал да заграби поголем дел од пространото царство. Еден од најталентираните генерали дијадоси бил Антигон I Едноокиот, наречен така поради тоа што едното око го изгубил во борба. Двајцата дијадоси имале серија на битки низ Анадолија и Персија.

Летото 317 гпне, се судриле двете армии на полето близу Параитакена, североисточно од Суза.

## Надворешни врски

* Lecture Notes for Week Fourteen 

Категорија:317 п.н.е.
Параитакена
Истибањска Клисура

**Истибањска Клисура** или **Очипалско-истибањска Клисура**  — клисура во Македонија која се протега помеѓу Делчевска Котлина (од утоката на Овчеполска Река во Брегалница) кај с. Очипала, па сè до влезот во Кочанска Котлина, с. Истибања, помеѓу планините Голак од југ и Осоговските Планини од север, во должина од 39&nbsp;км. Во овој дел Брегалница изградила повеќе меандри. Истибањската Клисура е епигентска. Првиот дел од клисурата е потопен со акумулацијата на Калиманци.

## Поврзано
* Истибања
* Истибања (археоархеолошки наоѓалишта)

## Наводи

Категорија:Клисури во Македонија
Клисура
Исхак Бахар Шамуел Адраби

**Исхак Бахар Шамуел Адраби**  (,  – ?) бил рабин, автор на 30, главно филозофски трудови, од кои најзначаен е во почетокот *„Divre Salom“ („Зборови на мир“)*, отпечатен во Венеција во 1586 година. Трудот претставува филозофско дело, во кое авторот докажува дека светот произлегол од хаос. Пишувал и други филозофски дела за суштината на душата и за смислата на животот.

## Наводи

Категорија:Македонски Евреи
Категорија:Македонски рабини
Вариска култура

:*За несродниот народ видете [[Вари (народ)|народ Вари]].*

**Вариската култура** () била култура која се развила пред Инките во регионот на Андите, поточно во јужниот дел од брегот на Перу во периодот од 500 до 900 година. Главниот град на оваа култура бил Вари и се наоѓал на околу 25 км североисточно од денешниот град Ајакучо во Перу. Овој град бил центар на цивилизацијата која покривала голем дел од висорамнините и брегот на Перу. Подоцна, државата се проширила и го зазела градот Пачакамак, иако се верува дека имал одредена автономија. Исто така, во склоп на Вариската култура или држава влегле и Моче културата, а подоцна и Чиму културата. Најдобрите археолошки остатоци од Вариската култура постојат во градот Квинуа познати како Вариски остатоци. Исто така познати се остатоците и во близина на градовите Чиклајо и Пикилакта.

Се верува дека Варите го измислиле терасното земјоделство, начин на одгледување кое подоцна го усовршиле и Инките. Мајчиниот јазик на Варите се верува дека бил кечуанскиот јазик, но со споредбено и историско проучување на андските јазици се довело до верување дека мајчиниот јазик бил форма на ајмарскиот јазик. Вариската култура почнала за исчезнува во 800 година, а во 900 година и градот Вари исчезнал.

## Поврзано
* Империја Вари
* Јужна Америка
* Моче култура
* Ајмари
* Кечуани

## Користена литература
* 

## Надворешни врски
* Проект Ајакучо 

Категорија:Вариска култура
Јасен (резерват)

**Јасен** — природен резерват во северозападна Македонија прогласен во 1958 година, најпрвин само на планината Караџица, а во 1960 година е проширен и на Сува Гора. Опфатен е целиот кањон на реката Треска. Резерватот зафаќа површина од 24.000&nbsp;ха. Највисока точка е врвот Караџица (2.473&nbsp;м). Геолошката подлога е доломит со тенки слоеви од лискун. На теренот е вештачкото езеро Козјак и повремено тече реката понорница Оча и нема други води. Од флората се заштитени *Viola koshaninii*, *Thymus oehmianus*, *Dianthus kapinensis* и др. Од животните има дива коза, мечка, рис и др., а од птиците – лештарка (*Tetrastes bonasia*), белоглав мршојадец (*Gyps fulvus*), був (*Bubo bubo*) и др.

Резерватот Јасен покрива околу 32.000 квадратни метри површина најчесто со шума и патишта, како и голем број на пократки неасфалтирани патeки. Освен од лов, Јасен својата иднина ja гледа во развојот на природните ресурси и на екотуризмот. Главни активности (во зависност од сезоната) се пешачење, планински велосипедизам, кампување покрај езерата Матка и Козјак, параглајдерство, риболов, спелеологија, алпинизам.

## Галерија

Податотека:National reserve jasen 1.JPG|Дел од резерватот
Податотека:National reserve jasen 5.JPG|Фазан — претставник на фауната
Податотека:National reserve jasen 9.JPG|Маргаритка


## Поврзано
* Јакупица
* Езеро Козјак

## Наводи

## Надворешни врски

* Матична страница на резерватот „Јасен“
* Резерватот Јасен — животен проект за генерации на невработени археолози 
* Напис за резерватот Јасен — National Geographic 

Категорија:Природни резервати во Македонија
Категорија:Сува Гора
Категорија:Караџица
Категорија:Треска
Азија (римска провинција)

мини|десно|250п|Римското Царство во 120&nbsp;г. каде што Азија е означена со црвено.

**Азија** (латински: *Asia*), позната како и **Азијана** (латински: *Asiana*) била римска провинција сместена на подрачјето на Мала Азија. Од времето на Октавијан Август таа била сенатска покраина на чело со проконзул и тој режим останал сè до 211 година.

Престанала да постои како покраина со Диоклецијановите реформи во 3 век, кога нејзината територија била поделена на други помали покраини.

## Надворешни врски
* Мала Азија
Вариска империја

**Вариската империја** била политичка формација која била создадена во 500 година во централните и северните висорамнини во Перу.

## Империја или не?

Во научната јавност постои дебата за тоа дали оваа политичка едница била империја или не. Некои тврдат дека таа била империја, додека други како на пример Рут Шади тврдат дека Вари не била империја, туку економска мрежа помеѓу градовите со доминантно вариско население.

## Администрација

Иако Варите имале силна и значајна организациска и административна моќ, сепак не е јасно кое било потеклото на политичката форма. Оваа политичка формација траела до 1100 година и набрзо пропаднала, најверојатно како резултат на драстични промени во регионот.

## Наводи

## Поврзано
*Вариска култура
*Тиванаку култура

Категорија:Вариска култура
Категорија:Поранешни монархии во Јужна Америка
Моче

**Цивилизацијата Моче** се развила во периодот од 100 до 800 година за време на историскиот период на регионален развој. Денес има голема дебата за тоа дали Моче биле организирани во некоја политичка единица, па така некои научници веруваат дека Моче не биле обединети во една политичка целина, туку во заедница од градови кои споделувале заеднички културни и исторски вредности.

Моче се доста познати по вештото бојадисување керамика, изработка на производи од злато, грандиозни споменици, водоводни системи и слични архитектонски подвизи. Историјата на народот Моче може да биде поделена на три периоди, па така има: *ран период* од 100 до 300 година кога се развила цивилизацијата, потоа следува *средниот период* од 300 до 600 година кога започнал урбаниот живот и *доцен период* кога се распаднала цивилизацијата во периодот од 500 до 700 година. Општеството на Моче било засновано на земјоделството со значителни напори и резултати за изградба на водоводни канали. Општо гледано, оваа цивилизација била доста развиена и според археолошките артефакти се добиваат уште подетални информации за цивилизацијата.

Оваа цивилизација се протегала низ неколку долини во северниот брег на Перу, поточно околу Ламбајеке, Хекетепеке, реката Чикама, реката Моче, реионот на цивилизацијата Виру, Чао, реката Санта и Непена. Пирамидата Хуака дел Сол е најголема градба во пред-колумбиската ера, но била делумно уништена од шпанските колонизатори. За голема среќа на археолозите и научниците, храмот Хуака де ла Луна е скоро недопрена и има голем број сликовите прикази за општеството. Останати Моче наоѓалишта се Сипан, Пампа Гранде, Лома Негра, Дос Кабезос, Пакатнаму, Сан Хосе де Моро, Ел Брухо, Моколопе, Керо Мајал, Галиндо, Хуанкако и Панамарка.

## Галерија


Податотека:Moche portrait ceramic Quai Branly 71.1930.19.162 n2.jpg|Моче вазна
Податотека:MocheStag.jpg|Елен кој се одмара
Податотека:Condormuseolarco.jpg|Кондор
Податотека:Fellatiomoche.jpg|Керамика со сексуална содржина
Податотека:Nariguera Moche2.JPG|Накит
Податотека:H Luna Frisorestaurado lou.jpg|Ткаенина


## Поврзано
*Господарот од Сипан 
*Чиму

## Наводи

## Додатни информации
* Schmid, Martin, *Die Mochica an der Norküste Perus. Religion und Kunst einer vorinkaischen andinen Hochkultur.* Hamburg, 2008

## Надворешни врски

*"Перуанска воина од 450" New York Times, 17 мај 2006
*BBC: „Изгубената цивилизација на Перу“ 
*Галерија на моче грнчарија 
*Проект Сонце и Месечина 
*Човечко жртвување 
*Жртвени ритуали кај народот Моче

*
Периферен уред

**Периферен уред** е направа која е приклучена на матичен сметач, но не е негов составен дел, туку повеќе или помалку независна од него. Таа ги дополнува можностите на сметачот, но не претставува дел од сметачката архитектура.

Примери за вакви уреди се печатачот, оптичкиот читач, читачот на магнетни ленти, микрофонот, звучниците, мрежната камера итн.

## Терминологија
Не постои реска определница за тоа кој уред се смета за периферен, а кој не. На пример ТВ-картичката се вградува во куќиштето на сметачот, но не е дел од неговиот основен состав. Во секој случај оваа поделба не е значајна, туку само работа на формална номенклатура.

## Уреди
* Памтење (чување податоци)
* Влез
** Влезен уред
* Излез
** Излезен уред
** Приказен уред
** Графички излезен уред
** Екран

## Поврзано
* Машинска опрема
* Контролор
* Дополнителна картичка

## Наводи
Излезен уред

**Излезен уред** е било која сметачка направа која служи за соопштување на исходот од обработката на податоци извршена од еден систем за обработка на информации (како на пр. сметач).

Во информатиката, „влез/излез“ или „I/O“ ја означува општењето помеѓу обработувачот на информации (на пр. сметачот), и надворешниот свет. Влезните сигнали внесуваат податоци од надворешниот свет, а пак излезните изнесуваат обработени податоци од машината нанадвор.

Примери  за излезни уреди се:

*Звучници
*Слушалки
*Екран
*Печатач

## Поврзано
*Графички кориснички посредник
*CAD
*Векторска графика наспроти растерска графика
*Графичка картичка
*Сметачка графика
Ахаја (римска провинција)

[мини|десно|250п|Карта на [Римско Царство|римската империја во 117 година, Ахаја е покажана во црвено.]]
**Ахаја** (старогрчки: *Ἀχαΐα*, латински: *Achaea*) во античката историја е името на приморска област во северен Пелопонез, која одииграла значајна улога во политичкиот живот на Стара Грција во периодот на хеленизмот. Од времето на императорот Октавијан Август (27 п.н.е. - 14 година п.н.е.) Ахаја е термин кој се употребува за римската провинција во која влегувала целата грчка територија која Римјаните ја освоиле, без Тесалија, Акарнанија и Етолија. Од 395 година Ахаја станува дел од Источното Римско Царство (Византија).

## Наводи

Категорија:Римска Ахаја
Категорија:Провинции на Римската Република
Категорија:Провинции на Римското Царство
Египет (римска провинција)

[мини|десно|250п|Карта на [Римското Царство, покраината Египет е обележана со црвено.]]
**Египет** (латински: *Aegyptus*) била римска провинција формирана во 30 година п.н.е откако Октавијан (идниот император Август) го победил Марко Антониј, соборувајќи ја неговата љубовница кралицата Клеопатра VII и го анексирал царството на Птоломеидите. Покраината во себе го вклучувала поголемиот дел од денешен Египет без Синајскиот Полуостров. Покраината Египет се граничела со покраините Крит и Киренајка на запад и Јудеја на исток.

## Наводи

## Надворешни врски
* Детална карта на римската провинција Египет

Категорија:Римски Египет
Категорија:Провинции на Римското Царство
Африка (римска провинција)

мини|десно|250п|Картата на римската империја, Африка е обележана со црвено.
**Африка** (латински: *Africa*) била римска провинција, која се наоѓала на територијата на денешен северен Тунис и средоземниот брег на западна Либија.

Покраината била заземена од страна на Римјаните во 146 година г.п.н.е. по завршувањето на Третата пунска војна меѓу Картагина и Рим.

## Наводи

## Надворешни врски
* Римска Африка на www.unrv.com


Категорија:Историја на Тунис
Категорија:Историја на Либија
Категорија:Престаноци во 5 век
Категорија:Провинции на Римското Царство
Востание на капетанот Дедо Никола

**Востанието на капетанот Дедо Никола** е востани од 1853 година кое избувнало во великотрновската и габровската област во Бугарија, која била под власта на Османлиското Царство. Населението било оргазнизирано од страна на Никола со помош на Петко Славејков, Никола Козлев и Петар Кисимов. Целта на востанието била најпрвин да се заземе еден конак во Трново, од каде би започнало востанието. Сепак, востаниците биле издадени. На 31 јули истата година кај Лесковскиот манастир се собрале неколку чети, кои биле разбиени од османлиската војска. Водачот на востанието бил фатен и убиен.

Категорија:Судири во 1853 година
Категорија:Европа во 1853 година
Категорија:Отоманска Бугарија
Категорија:Бугарија во 19 век
Категорија:Бугарски востанија
Категорија:Историја на Велико Трново
Категорија:Габрово
Аквинк

250px|thumb|right|Урнатини во Аквинк.
Стариот град **Аквинк** (латински: *Аquincum*) се наоѓал на северно-источните граници на римската провинција Панонија во состав на Римското Царство. Остатоците од градот денеска можат да се најдат во Будимпешта, главниот град на модерна Унгарија. Се верува дека Марко Аурелиј има напишано дел од своите книги *Медитации* во Аквинк.

Основан како келтска населба, Аквинк служел како војна база кога бил дел од римскиот заштитен систем наречен „лимес“. Околу 41-54 година, силна коњаница од околу 500 единици пристигнала и една римска легија од 6000 мажи била стационирана на ова место во 89. Градот почан да расте и да се разивава околу тврдината и откако Панонија била реорганизирана од Римјаните во 106 година, Аквинк станал главен град на Долна Панонија. Градот имал од 30.000 до 40.000 граѓани кон крајот на 2 век и зафаќал значаен дел од областа денеска позната како округ Обуда како дел од Будимпешта. Урнатини од стариот римски град може да се видат и во други делови на Будимпешта исто така, најзначајни се Контра-Аквинк и амфитеатарот.

Луѓето кои живееле во градот можеле да уживаат во успесите на царството во што спаѓале куќи со централни греења, бањи, палати или амфитеатри за социјални настани.

## Наводи

## Надворешни врски
* Музејот Аквинк
* Аквинк - околна фотографија
* Видео слика на античкиот град Аквинкум дел од Римското Царство. 
* Урнатините во Аквинк 

## Галерија

Image:Aquincum1.jpg
Image:Aquincum2.jpg
Image:Budapest III., Aquincum, Ancient Roman civil amphitheatre.jpg
Image:Aquincum-Óbuda-01.jpg


Категорија:Обуда
Категорија:Историја на Будимпешта
Категорија:Поранешни градови
Јеховини сведоци во Македонија

**Јеховините сведоци** се христијанска религиска група во Македонија и се вбројува во малите религиски заедници. Првпат е формирана во САД во 1876 година, а за нејзин основач се смета Чарлс Расел. Името на оваа заедница се користи од 1931 година и произлегува од библискиот Јехова, кого тие го сметаат за Бог-Отец. Првите припадници на оваа религиска група во Македонија се појавиле во Струмица во 1938 година, под влијание на словенечкиот брачен пар **Тучек**, кој престојувал таму, а првата заедница на Јеховините сведоци била формирана во селото Вељуса, Струмичко  во 1957 година. Прв конгрес одржале во селото Колешино во 1973 година. Во Скопје формирале своја група во 1968, а во 1975 година отвориле канцеларија. Оваа верска заедница била регистрирана во поранешна СФРЈ, а во Македонија е пререгистрирана во 1992 година. Во 2003 отвориле нова канцеларија, наречена Бетел. Заедницата во Македонија публикува неколку списанија од религиски карактер и тоа: Списание  „*Стражарска кула*” (двомесечник) „*Разбудете се!*” (едномесечник) и брошури и книги.

## Јеховини сведоци во Македонија - 2016

## Наводи

## Поврзано
*Јеховини сведоци

## Надворешни врски
*Официјално мрежно место на Јеховините сведоци 

Категорија:Религија во Македонија
Категорија:Јеховини сведоци
Прво трновско востание

**Првото трновско востание** избувнало во 1598 година во близина на Трновград. Востанието претставува едно од првите организирани воени дејства на Бугарите против Османлиското Царство, при нивното освојување на Балканот. 
	
## Заднина

Во 1592 година започнала Австриско-турската војна, кој завршила во 1606 година. Хабсбуршка Австрија се обидела да создаде широка антиосманлиска христијанска коалиција во која ги вклучила вазалните османлиски територии: Влашка, Молдавија и Трансилванија. Во текот на есента 1594 година, сојузничките сили на чело со кнезот на Влашка, Михаил Битазул ги нападнале османлиските тврдини по текот на реката Дунав. Тие успеале да ги заземат регионските села кај Плевен и Никопол во денешна Северна Бугарија. По ова, сојузничките сили се упатиле кон југ и стигнале до Едрене. Во меѓувреме избувнале и други востанија. Во 1595 година околу 2.000 ајдутски чети ја нападнале Софија, а во 1596 година ајдутството се проширило и во регионот на Софија и Ниш. Од страна на австриските и папските агенти биле привлечени голем број на трговци од регионот на Трново, чија цел била да се организира востание против власта на Османлиите.

## Подготовка и текот на востанието

Територијата каде било организирано востанието била разделена на неколку региони: Тодор Балина бил задолжен за регионот од Никопол до Стара Планина, Петар Џорџиќ за Варна, Шумен и Пловдив а браќата Соркочевичи за Трново и Русе. Организаторите на востанието силно сметале за поддршката на Сигисмунд Батори и Рудолф II од Австрија. Австрија им обеќала на востаниците сила од 4.000 пешадија и 2.000 коњаница. Почетокот на востанието го дал походот на влашките воски на чело со Михаил Битазул во Северна Бугарија.

По ова, Бугарите го дигнале востанието. Биле соберени околу 12.000 востаници. Шишман III од Бугарија бил прогласен за новиот цар на Бугарија. Востаничките акции многу бргу се распространиле во околните региони на Бугарија, но Османлиите успеале крваво да ги задушат. Водачите на востанието по ова побегнале во Влашка. Заедно со нив побегнале и уште 50.000 Бугари.

Како причини за неуспех се смета неисполнувањето на договорот на Австрија, која требала да пушти воена помош на востаниците.

## Наводи

Категорија:Бугарски востанија
Категорија:Историја на Велико Трново
Категорија:Европа во 1598 година
Категорија:Судири во 1598 година
Категорија:Бугарија во 16 век
Категорија:Востанија против Отоманското Царство
Категорија:Отоманското Царство во 16 век
Котиски Алпи (римска провинција)

**Котиски Алпи** (латински: *Alpes Cottiae*) била римска провинција, една од трите мали покранини на Алпите, сместена меѓу денешна Франција и Италија. Името на оваа покраина опстанало сè до денес, па и денес постојат таканаречени Котиски Алпи. Котиските Алпи граничат со Нарбонска Галија на запад, со Приморските Алпи на југ, со Италија на исток и со Апенинските Алпи на север. Главниот град на покраината бил Сегузиум (денешна Сузана во Италија).
мини|Карта на Котиските Алпи во рамките на Римската Империја.
## Користена литература
Tilmann Bechert: *Die Provinzen des römischen Reiches: Einführung und Überblick*. von Zabern, Mainz 1999.

Категорија:Историја на Италија
Категорија:Историја на Франција
Категорија:Провинции на Римското Царство
Јуруклак

**Јуруклук** (турски: Yörüklük) — предел во Македонија на западните падини на планината Плачковица. Јуруклук е Турски збор. Започнува од врвот Лисец (1.754 м) на североисток до реката Крива Лакавица на југозапад. На некои топографски карти пределот е означен со името **Јуруклуци**. Тука во повеќе села живеат Турци познати под името Јуруци. 

Како номадски сточари тие се доселени во Македонија во текот на XIV век од планинските краеви на југозападна Анадолија, поточно од околината на Бурса, Смирна и на Дијарбекир. Како сточари, тие во Македонија основале повеќе привремени или постојани населби наречени „јурукани“ или „јуруклуци“. Најзначајна меѓу нив е плачковичката која се задржала до денеска, а во минатото имало и овчеполска, тиквешка, струмичка, бојмиска и др. Јуруканите биле формирани обично во повисоките места на Богословец, Серта, Градешка Планина, Смрдеш, на западната половина на Беласица и на струмичката страна на Огражден. 

Во плачковичкиот Јуруклук има повеќе села во кои и денес живеат само Јуруци. Такви се штипските села Кучица (119 жители) и Прналија (197 ж.) и радовишките села Али Коч (328 ж.) и Коџалија (478 ж.). Селата се составени од повеќе маала во кои живеат посебни родови. Јуруците слабо се мешаат со другото население и затоа ги задржале своите стари обичаи, носијата и сл. Не ги следеле другите македонски Турци во нивното преселување во Турција, и денеска некои нивни села демографски доста се зачувани.  

Главно занимање им е сточарството и одгледувањето тутун. 

## Наводи

Категорија:Историско-географски области во Македонија
Преторијанска префектура Илирик

[мини|десно|300п|Карта на Преторијанска Префектура Илирик, [318-379]]
**Префектурата Илирик** била една од четири големи префектури во Римското Царство. Административен центар на префектурата бил градот Сирмиум (денешна Сремска Митровица во Србија).

## Историја

Префектурата е формирана во 318 година. Во почетокот била поделена на две диецези: Панонска и Мезиска диецеза. Подоцна Мезиската диецеза била поделена на Дакиска и Македонска диецеза.

Префектурата ги опфаќала покраините Панонија, Норик, Крит, како и сите покраини на Балканскиот Полуостров, освен Тракија. 379 година префектурата била поделена на Западен и Источен Илирик. Западен Илирик е трансформиран во диецеза под јурисдикција на управникот на италјанската префектура, додека Источен Илирик станал дел на Византиското Царство во 395 година.

## Поврзано

* Панонија
* Римско Царство

Категорија:Префектури во Римското Царство
Категорија:Историски области во Словенија
Категорија:Средновековен Солун
Категорија:Историја на Срем
Јисраел Техијат

**Јисраел Техијат** (во превод *Израелска преродба*) била младинска еврејска организација која била оформена во Скопје во  1919 година. Основач бил Давид бен Јаков Хасон (1893–1923), ционистички активист, кој ги одушевувал младите со своите идеи. По неговата смрт организацијата претрпела криза сè до доаѓањето на Адолф Барух, кој повторно ја заживеал. Целокупната еврејска младина над 14 години била ангажирана во организацијата. Заедничкото дружење помеѓу момчињата и девојчињата, па макар и во спортските активности, претставувало причина за силни реакции од патријархалните елементи. Набрзо биле основани две одделни младински спортски екипи: „**Бене Исраел**“ (машка) и „**Макаби**“ (женска) екипа.

## Наводи

Категорија:Историја на Евреите во Македонија

Категорија:Историја на Скопје
Јужна Стварност

thumb|250px|Факсимил на „Јужна Стварност“
**Јужна Стварност** бил единствен број на весник „*за сите културни прашања на Македонија*“, напечатен во 2.500 примероци на српски јазик, но со македонска културно-национална, економско-политичка и прокомунистичка концепција. Излегол во Марибор, Словенија во декември 1939 година. На воведно место се истакнува: „*Го покренавме весникот ’Јужна стварност’ со задача да се стави во служба на најшироките слоеви на нашата покраина, во границите на можностите објективно да ги известува и низ него да се чуе чесниот збор по сите прашања што ги интересираат масите од нашата покраина*“. Меѓу другите прилози значајно е „*Отвореното писмо*“ до акад. Никола Вулиќ, во врска со неговото предавање во **Српскиот културен клуб** во Белград, за историјата на Македонија и Македонците, па преку насловот ја најавил и дилемата: „*Јужна Србија или Македонија*“. Сопственик и главен и одговорен уредник, но и автор на прилозите бил тетовецот новинар и поет Виктор Аќимовиќ кој бил оженет за Словенката Милена од Марибор.

## Наводи

Категорија:Словенечки списанија
Категорија:Историја на Македонија (1912-1944)
Категорија:Марибор
Кралство Унгарија

**Кралството Унгарија** (кратка форма: **Унгарија**; на унгарски: *Magyar Királyság*) возникнува во 1000 година, кога кнежевството Унгарија, создадено во 896 било признато за кралство. Формата на управување од монархија во република била променета во 1918 и повторно во 1946 година, откако кралството се распаѓа и се формира независна Република Унгарија. Била силна земја во Средна Европа, која освен Унгарија, ги содржела и Трансилванија, Хрватска-Славонија како и територија позната како „територија на војската“.

## Наводи

## Надворешни врски

* Унгарија во 1911 Енциклопедија Британика
* Атлас на Кралството Унгарија од 1914 


Категорија:Историја на Унгарија во средниот век
Категорија:Унгарија во раниот нов век
Категорија:Унгарија во новиот век
Унгарија
Категорија:Хрватска во средниот век
Категорија:Србија во средниот век
Категорија:Историја на Трансилванија
Категорија:Држави и територии распаднати во 1918 година
Антананариво

**Антананариво** () — главниот и најголем град во Мадагаскар. Градот е исто така познат по кратенката **Тана**. Градот заедно со урбаната средина околу градот се познати како *Антананариво - Врвот на кралицата* и се главен центар на регионот Аналамнга и покраината Антананариво.

## Местоположба

Антананариво се наоѓа во средишниот дел на островот и од источниот брег е оддалечен околу 145 километри. Градот лежи на карпести падини кои се протегаат од север кон југ и се долги околу 41 километар и е на 1275 метри надморска височина. Антананариво е главен град на Мадагаскар и е главен политички, економски, административен и комуникациски центар.

## Клима

## Збратимени градови
*  Ереван, Ерменија
*  Суџоу, Кина
*  Сиетл, САД
*  Фонтене о Рос, Франција

## Наводи

## Галерија


File:Antananarivo01.jpg|Езеро Аноси
File:Antananarivo02.jpg|Горниот дел од градот
File:Antananarivo03.jpg|Куќи во Антананариво
File:Antananarivo (atamari).jpg|Антананариво
File:Antananarivo07.jpg|Скали кон Плоштадот на независноста
File:Antananarivo08.jpg|Авенија „Независност“
File:Antananarivo09.jpg|Авенија „Независност“



## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на Антананариво  
* Килонга 


Категорија:Градови во Мадагаскар
Категорија:Главни градови во Африка
Амфетамини

***Амфетамините*** се психопоттикнати синтетички материи наменети за медицински цели. Многу користени за време на Втората светска војна, за време на војната во Виетнам и од хипитата. Во првите години на користење се пропишани при депресивни состојби и како средство за слабеење. 

**Опис**: се добиваат целосно синтетички. Тука спаѓаат: бензедрин , фентамин, векамин.

Најчесто користени амфетаминови дела се: метиламфетанин, метедрин, первитин.

Истите се познати под различни форми: таблети и инјекциозно. 

**Акција**: предизвикува еуфорија, возбуда со чувство на енергија, зголемен тонус, зголемено расположение, супер активност, маскирање на заморот, зголемена работоспособност.

**Директните физиолошки и психички ефекти се**:сува уста, раширени зеници, зголемен крвен притисок, забрзан пулс, зголемена температура, забрзано дишење и прилив на енергија. Постојаната употреба води до оштетување на мозочните клетки, параноидна состојба,  загриженост, тревожност, психички симптоми кои можат да прераснат во агресија, зголемен крвен притисок, кожни инфекции.

**Последици**: брзо развивање на толеранција и зголемување на дозата, апатија, несоница, депресија, дезориентација, тревожност, губење на апетитот, грчеви , понекогаш и смрт. Се развива силна психичка зависност. 

**Екстази**: Психостимулант од вид на амфетамините. Прво е разработен како средство за намалување на апетитот. Во 1985 година е прогласен за нелегално средство. 

**Опис**: Оваа дрога е многу раширена во форма на разнобојни таблети со различни минијатурни цртежи врз нив. 

**Акција**: предизвикува желба за скокање и движење, за мир и среќа, ете зошто е користен во дискотеки и на забави . Користењето на таблети во комбинација со алкохол може да заврши со кома и смрт. 

**Директните физиолошки и психички ефекти**: Независно од начинот на прифаќање, ефектот е многу силен и настапува многу побрзо - околу 20 мин води до: забрзан пулс, гадење, губење на апетитот, зголемена активност на нервниот систем; зголемен крвен притисок и температура, губење на чувството за замор. 

**Последици** : брзо се навикнува, срцеви и мозочни пречки, слабеење, обилно потење и дехидратација на организмот.

Долготрајната употреба доведува до психички проблеми - конфузија, депресија, несоница, понекогаш параноидни доживувања, тензии во мускулите, гадење, треска, потење, грчеви.

## Наводи
Личен превоз

**Личниот превоз** (наспроти јавен превоз) е превоз што се врши од или за поединци и не е достапен јавно. Примери за ваквиот превоз се:

* автомобил
* приватен авион
* такси
* мотоцикл
* велосипед
* пешачење
* делење на автомобил

## Поврзано
*Личен автоматизиран превоз (ЛАТ или *PRT*)

Категорија:Сообраќај
Балкански пакт (1953)

**Балкански пакт од 1953 година** (официјално: *Спогодбата за пријателство и соработка*) — договор потпишан во Анкара (Турција) од страна на Грција, Југославија и Турција  на 28 февруари 1953 година.

Договорот требало да претставува брана против советската експанзија На Балканот. Во договорот било предвидено евентуално формирање на заедничка воена команда на трите земји.

Во тоа време Турција и Грција биле веќе полноправни членки на НАТО. Но, комунистичка Југославија не сакала да се приклучи кон НАТО. Со оглед на ова Балканскиот пакт бил можност Југославија на индиректен начин да се поврзе со НАТО.

Но, новиот сојуз ја покажал својата слабост уште од самиот почеток. Само неколку дена откако договорот стапил во сила, Сталин починал. Како што новата Советска влада почнала да ги релаксира своите ставови кон Југославија, југословенското комунистичко раководство било сѐ повеќе подготвено да ја напушти отворена соработка со западните земји.

Во текот на 1954 и 1955 година разговорите помеѓу Југославија во Советскиот Сојуз резултирале со промена на југословенските погледи во однос на военото значење на Балканскиот пакт. Посетата на турскиот премиер Аднан Мендерес на Југославија во мај 1955 година (само три недели пред посетата на Хрушчов на Југославија) ја покажала разликата меѓу југословенските и турски проценки на меѓународната ситуација. Турскиот премиер Мендерес бил заинтересиран за целосна соработка во рамките на Балканскиот пакт, а Југославија се колебала да преземе какви било чекори кои би можеле да ѝ дадат значење на воената страна на Балканскиот пакт.

Набргу потоа, избил конфликтот на Кипар помеѓу Турција и Грција и станал нова опасност за Балканскиот сојуз.

По унгарската револуција, Тито покажал извесен интерес за заживување на Алијансата. Но, поради конфликтот на Кипар, обидот на Тито да посредува помеѓу Турција и Грција не успеал.

## Литература

Категорија:Историја на Балканскиот Полуостров
Категорија:Договори на Грција
Категорија:Договори на Турција
Категорија:Договори на Југославија
Категорија:Грчко-турски односи
Категорија:Грчко-југословенски односи
Категорија:Воени сојузи на Југославија
Црница (почва)

десно|250п|мини|Црница
мини|десно|Профил на ''тера нера'' — вид на црница
**Црница** или **црнозем** — вод темнообоена почва богата со хумус која се образува на глинести карпи во спббореалниот и умереноконтиненталниот појас при периодично промивање или непромивен воден режим под многугодишна тревеста растителност.

## Услови на почвообразување

Процесот на црноземизација се одвива во услови каде климата е субекваторијална, умерено-континентална, карактеризирана со последователно навлажнување и исушување, при што доминираат позитивни температури. Средногодишната температура се движи од +3 до +7&nbsp;°C. Годишните врнежи изнесуваат 300-600&nbsp;мм.

Релјефот е од типот на брановидни рамнини (наместа испресечен со депресии, долови и речни тераси).

Растителноста која придонесува за создавање на црницата е многугодишна тревеста со ливадско-степска и степска подзона, која секоја година остава во почвата значително количество на растителни остатоци. Во соодветните хидротермални услови се одвива нивното разложување со формирање на хумусни соединенија (хумификација) кои се натрупуваат во врвните почвени слоеви. Заедно со хумусот во почвата во вид на сложени органоминерални соединенија се устануваат такви елементи важни за исхраната на растенијата, како азот, фосфор, сулфур, железо итн.

Матичниот супстрат е лес и лесовидни глинести карпи.

## Градба на профилот

*A — хумусно-акумулативен
*B — преоден
*C — матичен супстрат

## Својства

Црниците имаат добри водно-воздушни својства, се одликуваат со топчеста или зрнеста структура, содржината во почвениот атсорптивен комплекс изнесува од 70 до 90% калциум, со неутрална или речиси неутрална реакција, висока природна плодност, интензивна хумификација и висока содржина на хумус во врвните слоеви на почвата (до 15%).

## Видови

Се делат според два критериума:

### Според големината на хумусниот слој (A+AB)
*а) многу дебел (големина на слојот над 120&nbsp;cm)
*б) дебел (120-80)
*в) среден (80-40)
*г) тенок (9 %) со црна боја
*б) среднохумусен (9-6 %), црна боја
*в) малкухумусен (6-4 %), темносива боја
*г) слабохумусен (<4 %), сива боја
*д) микрохумусен (<2 %), светлосива боја.

## Типови

* оподзолна црница
* промиена црница
* типична црница
* обична црница
* јужна црница

## Зони

Географски, црниците заземаат значителни површини. Во Евроазија зоната на црниците ги опфаќа Унгарија, Бугарија, Австрија, Чешка, Словачка, Балканот, Молдавија, Украина, централноцрничните области на Русија, Поволжјето, Северен Кавказ, Западен Сибир, Монголија и Кина.

Во Северна Америка во зоната на црниците припаѓа западниот дел на САД и југот на Канада. Во Јужна Америка црниците се среќаваат на југот од Аргентина и во јужните предпланински региони на Чиле.

## Литература

* Глазовская М. А. Почвы мира, Тт. 1-2. — М.: Изд-во МГУ, 1972—73.
* Классификация и диагностика почв СССР. — М.: Колос, 1977. — 223 с.
* Минеев В. Г., Панников В. Д., Почвы, климат, удобрения и урожай. — М.: Агропромиздат, 1987. — 512 с.

Категорија:Почви
Кафеава шумска почва

**Кафеавите шумски почви** се песокливо-глинести почви кои се најмногу распространети во планинските региони над 600 m надморска височина.

## Својства

Кафеавите шумски почви се богати со хумус - до 12 %, но хумусната материја не е многу квалитетна (не е завршен процесот на хумификација). Реакцијата е слабо кисела - pH се движи од 5,5 - 6. Снабденоста со усвоив азот и усвоив фосфор за растенијата е средна. Имаат потреба од комбинирано ѓубрење. На нив обично има планинска растителност и ретко се користат за земјоделство (најчесто за одгледување на компири). Во повисоките делови на планините, кафеавите шумски почви преминуваат во темнообоени шумски и планинско-ливадски почви. На површината обично има до 5&nbsp;cm шумска простирка од мртви органски остатоци, по што следува 10 до 60&nbsp;cm хумусно-акумулативен хоризонт. Овие почви се фрагментирани - содржат островрвни камења во целиот почвен профил. Распространети се во долниот дел од средниот шумски растителен појас.

Кафеавите шумски почви имаат лесен механички состав. Се одликуваат со значителна скелетност. Има интензивно глинообразување. Од гледна точка на шумското стопанство, КШП се многу плодородни. Тука растат најпродуктивните букови и иглолисни шуми. Поради релјефот се одвиваат интензивни ерозивни процеси, при што шумскорастителните својства се лоши. Истото е и кај плитките почви на јужни експозиции.

Почвообразувањето се одликува со големо количество врнежи, висока воздушна влажност, дебела снежна покривка, средна температура од 6 - 10 °С. Климата е преодно-планинска шумска.

Растителноста се формира целосно под влијанието на дрвенестата растителност. Најчести се насадите од дабот горун, потоа бука, црн и бел бор, ела и смрча.

Карпите врз кои се образуваат се најчесто бескарбонатни - гранит, гнајс, шист, песочник и др. На карбонатни карпи се образувале карбонатни кафеави шумски почви. Релјефот е ридесто-предпланински до планински.

## Класификација

Темните кафеави почви се карактеристични за северните и блиски до нив експозиции. Се одликуваат со голема дебелина на профилот, добро изразен хумусно-акумулативен хоризонт и мала скелетност. Имаат големи резерви на хранливи материи и висок капацитет на активна влага. Тоа ги прави во повеќето случаи почви со високи шумскорастителни својства, на кои успешно растат насади од бука, ела, смрча, бел бор и др. Светлите кафеави почви се карактеристични за јужните и блиски до нив експозиции. Тие се со тенок профил, со намален хумусен хоризонт и многу скелетни елементи. Главно се заземени од различно продуктивни насади од бел бор. Буката, смрчата и елата имаат лош раст и мала продуктивност.

## Морфологија

Тие се најтипичниот претставник на шумските почви кај нас. Дури и денес се одвива шумскиот почвообразувачки процес. Во профилот на кафеавите шумски почви најчесто се формирани сите хоризонти: АО, А, В, С и D.

Категорија:Почва
Ливадски почви

**Ливадските почви** се образуваат крај реките, во котлините и долините. Имаат жолтеникава боја. Богати се со хумус, ровки, задржуваат доволно воздух и вода и затоа се плодородни. Почвениот слој е дебел и лесно се обработува. На ливадските почви се засадуваат зеленчуци, луцерка, детелина и други култури.

Алувијално-ливадските почви се широко распространети во заливните речни тераси. Образувани се над порозни алувијални наслаги и при постојано и доволно навлажнување и ливадска вегетација. Се одликуваат со дебел хумусен хоризонт, при што секоја година се натрупуваат минерални материи во почвените хоризонти.

Категорија:Почва
Подзол

**Подзолите** се голема група на кисели сиалитни елувијално-илувијални-диференцирани почви со профил E-Bt, f, h, al, кои се образуваат под иглолисни и мешани шуми во услови на промивен воден режим при сезонски замрзнувања на глинести морени, покривни глини, глинести делувијални и елувијално-делувијални депозити на кисели карпи. За образувањето на почвата е карактеристично периодично пренавлажнување на површинските делови од профилот за време на пролетното топење на снегот и наесен пред натрупувањето на снежната покривка.

Категорија:Почви
Категорија:Педологија
Твид (река)

**Твид** (, ) — река која тече низ Граничниот регион во Шкотска и Англија, во должина од 156&nbsp;км. Извира во Твидсмјур во Твидс Вел близу сливот на реката Клајд, и изворот на реката Анан. Поминува низ целиот Граничен регион. Во долниот тек близу местото Берик на Твид навлегува во Англија и продолжува уште 27&nbsp;км. Реката Твид е позната по големиот фонд на лосос.

Реката поминува низ неколку позначајни места, и тоа: Пиблс, Галашилс, Мелроуз, Келсо, Колдстрим и Берик на Твид, кајшто се влева во Северното Море.

Долината на реката Твид е интересна од аспект на ледничката историја на Британија. Тлото на долината во која тече реката е драмлинско поле и претставува остаток од прастар ледотек кој поминувал низ областа.

Твид е единствената река во Англија кајшто не треба дозвола за рибарење со трска.

## Поврзано
* Список на места на Шкотските Граници
* Твидејл
* Твид - вид ткаенина

## Надворешни врски
* Водни патишта на Британија: Река Твид 
* Страница на Комисијата за реката Твид  
* Фондација Твид  
* River Карта на реката Твид   

Категорија:Шкотски Граници

Категорија:Реки во Англија
Категорија:Северно Море
Ким Ил-сунг

** Ким Ил-сунг** (корејски: 김일성, ханча: 金日成;&nbsp;– ) бил севернокорејски комунистички политичар кој ја водел Северна Кореја од нејзиното основање во 1948 до неговата смрт. Тој ги вршел функциите премиер на Северна Кореја од 1948 до 1972 и претседател на Северна Кореја од 1972 до неговата смрт. Исто така, Ким Ил-сунг бил претседател на Работничката партија на Кореја, а посмртно бил назначен за Вечен претседател на Републиката.

Кил Ил-сунг владеел во автократско општество и со автократска моќ и основал голем кул за неговата личност во државата. Од средината на 1960-те години то ја развил политичката идеологија џуче, варијанта на комунизам.. По неговата смрт, неговиот син Ким Џонг Ил го наследил во политиката. Северна Кореја, официјално, го именува Ким Ил-сунг како „Голем водач“ и според уставот на државата тој е вечен претседател на Северна Кореја. Неговиот роденден е државен празник во Кореја.

## Наводи

## Поврзано
* Северна Кореја
* Ким Џонг Ил
* Џуче

## Додатни информации
* Blair, Clay, *The Forgotten War: America in Korea*, Naval Institute Press (2003)
* Goncharov, Sergei N., Lewis, John W. and Xue Litai, *Uncertain Partners: Stalin, Mao, and the Korean War* (1993)
* 
* Lankov, Andrei N., *Crisis in North Korea: The Failure of De-Stalinization, 1956. Honolulu:Hawaii University Press (2004)
* Mansourov, Aleksandr Y., *Stalin, Mao, Kim, and China's Decision to Enter the Korean War, September 16-15 октомври 1950: New Evidence from the Russian Archives,* Cold War International History Project Bulletin, Issues 6-7 (Winter 1995/1996)
* 
* Sudoplatov, Pavel Anatoli, Schecter, Jerrold L., and Schecter, Leona P., *Special Tasks: The Memoirs of an Unwanted Witness&nbsp;— A Soviet Spymaster*, Little Brown, Boston (1994)
* Suh, Dae-Sook, *Kim Il Sung: The North Korean Leader.  New York: Columbia University Press (1988)
* Weathersby, Kathryn, *The Soviet Role in the Early Phase of the Korean War,* The Journal of American-East Asian Relations 2, no. 4 (Winter 1993)
* Christian Kracht, Eva Munz, Lukas Nikol, "The Ministry Of Truth. Kim Jong Ils North Korea", Feral House, October 2007, 132 pages, 88 color photographs, ISBN 978-932595-27-7
* NKIDP: Crisis and Confrontation on the Korean Peninsula: 1968-1969, A Critical Oral History 

## Надворешни врски

* Меморијалниот центар на Ким
* Северна Кореја, откриена , (Google Earth)
* Обединување на Кореја 
* Проект меѓународно документи на Северна Кореја 

Категорија:Водачи на Северна Кореја
Категорија:Севернокорејски политичари
Категорија:Носители на Орденот на Црвеното знаме
Категорија:Носители на Орденот на Ленин