open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кула (град)

**Кула** () — град во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Кула во Видинската Oбласт. Има население од околу 2.675 жители (2022).

## Географија и местоположба
Се наоѓа во западниот дел на Дунавската Рамнина, на 33 километри од Видин и на 220 километри од Софија и на 13 километри од границата со Србија, каде што се наоѓа преминот Вршка Чука.

## Историја
За време на Римската Империја, градот бил наречен **Кастра Мартис**. Од 7 век е во границите на средновековната бугарска држава.

За време на османлиското владеење градот се викал **Адлије**. Кон крајот на 18 и почетокот на 19 век овде се населиле доселеници од Тетевенско, а и денес локалниот дијалект е под силно влијание на централнобалканскиот говор, спротивно на околниот преоден и северозападен говор.

Во 1858 година дебарските занаетчии ја изградиле црквата „Св. Свети Петар и Павле“. Фреските се од 1902 година — дело на Данаил Несторов, подарок според натписот на ликот на Свети Никола од родот Дичови.

Во 1879 година, Феликс Каниц сведочел за српската окупација на населбата за време на Српско-турската војна (1876), за мешаното население, вклучувајќи Татари и Черкези, и за новите поштенски врски со Видин.

За време на колективизацијата, во градот билo основанo Трудово кооперативно земјоделско стопанство „Мичурин“, именувана по советскиот агроном Иван Мичурин. Во периодот 1950-1951 година за време на Кулските настани, 8 семејства (31 лица) од градот биле насилно иселени од страна на комунистичкиот режим.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјална веб-страница на општината Кула

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Видин
Силувањето на Европа (Гоја)

***Силувањето на Европа*** () е слика од 1772 година создадена од шпанскиот романтичен сликар и графичар Франциско Хосе де Гоја и Луциентес  (1746–1828) која го прикажува киднапирањето на Европа од грчкиот бог Зевс во форма на бик. Класичната тема од грчката митологија е насликана и од бројни стари мајстори.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Макреш (Бугарија)

**Макреш** () — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Макреш во Видинската Област. Има население од околу 413 жители (2022).

## Географија
Селото се наоѓа на 35 километри од регионалниот центар Видин, во најзападните делови на Дунавска Рамнина, во подножјето на Западна Стара Планина.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјална веб-страница на општината Макреш

Категорија:Села во Бугарија
Семејството на инфант Дон Луис

**Семејството на инфант Дон Луис**  — слика од Франциско Гоја, изработена во 1783-1784 година, која денес се наоѓа во Фондацијата Мањани-Рока во Парма.  Гоја бил поканет на имотот на Аренас де Сан Педро во близина на Авила во средината на август 1783 година од страна на братот на Карло III, Луис, кој е тема на портретот заедно со неговата сопруга Марија Тереза и нивните деца. 

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Внатрешност на затворот

***Внатрешност на затворот*** (шпански: ***Interior de cárcel***) — масло на платно завршено од шпанскиот уметник Франциско Гоја (1746–1828) во периодот помеѓу 1793-94 година. Сликата е облеана во слаба, ладна светлина што и дава чувство на чистилиште.

Тоа е едно од бројните дела што уметникот ги направил од сцени сместени во лудачки азили, вклучувајќи ги *[[Двор со Лудаци|„Двор со Лудаци“]]* (1793–1794) и *„[[Лудницата (Гоја)|Лудницата]]*“ (1812-1813).  Овие дела биле насликани во време кога лудниците биле „дупки на социјалната површина, мали депонии во кои можеше да се фрли психотикот без најмал обид да се открие, класифицира или лекува природата на неговата болест“  . Гоја често се плашел за сопствениот разум, факт што ги нагласува овие дела со чувство на страв.

## Наводи

## Библиографија
* Конел, Еван С. *Франциско Гоја: Живот* . Њујорк: Контрапункт, 2004 година.
* Хјуз, Роберт . *Гоја* . Њујорк: Алфред А. Нопф, 2004 година.ISBN&nbsp;

## Надворешни врски

* 
Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Портрет на Дона Антонија Зарате (1810–1811)

***Портретот на Дона Антонија Зарате*** е слика од 1810–1811 година на глумицата Антонија Зарате од Франсиско Гоја или неговото студио. Сега се наоѓа во музејот Ермитаж, и ако е автограм дело, тоа е единствената слика на Гоја во руска колекција.

Се чини дека е нарачана од синот на субјектот Антонио Гил и Зарате во 1811 година по нејзината смрт и веројатно претставува преработка на претходниот поголем портрет на Гоја од 1805 година. Останало во Шпанија до 1900 година, кога била продадена во Њујорк. Поминало низ различни дилери и сопственици пред да го купи галеријата Кнодлер за 60.000 долари од наследник на Маршал Филд, магнат од стоковна куќа во Чикаго. Таа галерија била во сопственост на Арманд Хамер, кој потоа го искористил фронтот од Лихтенштајн за да ја продаде на својата фондација Арманд Хамер за 160.000 долари. Во 1972 година, Хамер го донирал на Ермитаж,
## Поврзано

* Список на дела од Франсиско Гоја

## Наводи

## Библиографија

* 
* 

## Надворешни врски

Категорија:Слики во Ермитаж
Категорија:Уметнички слики од 1810 година
Категорија:Статии со извори на руски (ru)
Категорија:CS1-грешки: недостасува списание
Портрет на Дон Рамон Сатуе

***Портрет на Дон Рамон Сатуе*** е слика во техниката  маслено сликарство од 1823 година на шпанскиот уметник Франсиско Гоја во колекцијата на музејот Ријкс, во Амстердам. Тоа е единствената јавно одржана слика од Гоја во Холандија.

## Сликарство
Судијата Рамон Сатуе, член на судот во Мадрид по име Судски совет на градоначалници за Територијалниот суд стои, до половина, гледа налево и свртен да погледне во гледачот. Тој носи црн костум со црвен елек и бела кошула лежерно отворена на вратот. Тој е разбушавен, а рацете му се во џебовите од панталоните. Гоја ја должи својата слава на неговите портрети на шпанскиот двор и на неговите идиосинкратски отпечатоци. Тој веќе наполнил 76 години кога го насликал овој моќен портрет. Сатуе бил судија во највисокиот трибунал на Кастиља. Лежерната поза и отворената јака имаат неформалност што Гоја обично го резервирал за портретите на своите најинтимни пријатели.

## Потекло
Оваа слика е купена во 1922 година од Веренигинг Рембрант и подарена на Државниот музеј, каде што оттогаш е вклучена во сите каталози *на музејот*. Првично припаѓала на колекцијата на маркизот де Хередија од Мадрид, кој го продал преку Бенито Гарига од истиот град на аукција во 1890 година во хотелот Друо во Париз. Се продавала за 1.500 франци (лот бр. 3). Истата аукциска куќа повторно ја продала во 1902 година (лот бр. 21) за 9.510 франци од д-р Јоаким Карваљо за неговиот имот Шато де Виландри, Франција.

## Пресликан скриен портрет
мини|Сликата се враќа во Ријксмузејот откако била позајмена во 1970 година
Додека експертите веќе се сомневале дека има поинаква композиција под овој портрет на судијата Сатуе, истражувачите Јорис Дик и Коен Јансенс користеле технологија за рендген што ја развија за да ја испитаат оваа слика и открија дека навистина покажува друг портрет во облека на постар Француски функционер со медали на градите: генерал или можеби дури и кралот на Шпанија, Жозеф Бонапарт. Таа долна слика би била насликана околу 1810 година за време на Полуостровската војна. Според Јорис Дик, „Гоја, знаеме, успеал да ги преживее двете политички ситуации - трансферот на Шпанија на Французите и назад во Шпанија... По 1820 година, [таков портрет] можел да биде опасен. Тогаш веруваме дека портретот бил насликан со фигурата што можеме да ја видиме сега, бидејќи таа слика постои уште од 1823 година.“ 

## Поврзано

* Список на дела од Франсиско Гоја

## Наводи

* SK-A-2963 сликарски запис на веб-страницата на музејот
* сликарска плоча на веб-страницата на Fundacion Goya en Aragon

## Надворешни врски

https://www.rijksmuseum.nl/en/collection/SK-A-2963

Категорија:Articles using Infobox artwork/wikidata using locally defined parameters
Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Гумното

мини|Гумното
***Гумното*** (шпански - *La trilla*) е скица со масло од Франсиско Гоја. Тој го насликал делото во 1780-тите години како скица во мали размери за таписерии со наслов *Лето*, дел од збир на дизајни за таписерии за Кралската палата Ел Пардо, особено просториите на принцот од Астурија (идниот Карло IV) и неговата сопруга Марија Луиза.

Скиците за таписериите биле претставени на кралско одобрување пред подготовката на таписериите, но наместо да влезе во кралската колекција, *Гумното* останало во сопственост на уметникот додека не го продал заедно со неколку други дела на неговите патрони, војводата и војвотката од Осуна. Тие останале во војводската палата во Аламеда де Осуна до нивната продажба на Р. Трауман на аукција во 1896 година. Тие биле купени помеѓу 1925 и 1927 година од колекционерот Хосе Лазаро Галдијано и останале во музејот Лазаро Галдијано. Гоја ја прикажува оваа сезона со сцена на жетварите кои се опоравуваат од летните горештини со седење покрај куп неодамна собрани житни снопови. Некои, како фигурата од десната страна, ја продолжуваат својата макотрпна работа, додека лево група селани се обидуваат да напиат друг лик чија облека и став го дефинираат како типичен лик: селскиот идиот.

## Наводи

## Надворешни врски

* Музеј Прадо

Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Портрет на Фердинанд Гилемарде

***Портрет на Фердинанд Гилемарде*** е слика од 1798–99 година на Франсиско Гоја, сега е во Лувр.

На сликата е прикажан францускиот амбасадор во Шпанија помеѓу 1798 и 1800 година. Била изложен во Кралската академја на ликовни уметности во Сан Фернандо во јули 1799 година а потоа била пренесена во Франција и подоцна дадена на Лувр (каде што сега е закачена) од синот на Гилемарде, Феликс, пријател на Ежен Делакроа.

## Поврзано

* Список на дела од Франциско Гоја

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Водарката (Гоја)

**Водарката** е слика во масло на платно од Франсиско де Гоја, кое е сега во Музејот на ликовни уметности во Будимпешта.

По долг период цртани таписерии за кралската фабрика, каде што неговите дела одговарале на рококо стилот на дворот, Гоја почнал да слика жанровски сцени. Делата како *Водарката*, со луѓе од работничката класа, може да се видат во контекст на шпанскиот отпор кон француската окупација во Војната за независност.

Франсиско де Гоја најверојатно ги насликал *Водарката* и неговото придружно парче *Острач на ножеви* за својот дом. *Водарката* вредела 300 реали во 1812 година, релативно висока цена со оглед на големината на сликата.

Историчарката на уметност Џулиет Вилсон-Баро сугерирала дека ова дело и неговото придружно парче *Острачот на ножеви* биле насликани за да се стават во куќата на сликарот во Мадрид. Сè уште биле во негова сопственост во 1812 година. Сликата била купена од Алоис Венцел фон Кауниц-Ритберг, кој служел како австриски амбасадор во Шпанија 1815-1817 година.

## Поврзано

* Список на дела од Франсиско Гоја

## Наводи


## Библиографија

*  Kazimierz Zawanowski, *Francisco Goya y Lucientes*, Varsovie, Arkady (W kręgu sztuki), 1975
*  Robert Hughes, *Goya. Artysta i jego czas*, Varsovie, WAB, 2006 (, OCLC 569990350), p.248, et 76
*  Francisco Goya, *Poznań*, Oxford Educational, 2006 ()
*  María Jesús Díaz (ed.), *Goya, Madrid*, Susaeta Ediciones, 2010 (), p.&nbsp;191
*  Clara Janés, *Los genios de la pintura española: Goya*, Madrid, SARPE, 1983 (), p.&nbsp;93

## Надворешни врски

https://www.thehistoryofart.org/francisco-de-goya/water-bearer-carrier/

Категорија:Уметнички слики од 1810-тите
Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Начин на летање

***Начин на летање*** ( ) е отпечаток на шпанскиот сликар и графичар Франсиско Гоја. Создаден помеѓу 1815 и 1816 година, тој е 13-та од 22-те акватинти кои ја сочинуваат серијата *[[Безумности (Гоја, 1815 - 1823)|Безумности]]*. Заедно со остатокот од серијата, за прв пат била објавена во 1864 година од Кралската академија за благородни уметности на Сан Фернандо.

Разгледани се повеќе различни толкувања за делото. Некои сметаат дека употребата на летот од Гоја е метафора за нестабилност, човечка ирационалност и непостојаност на среќата. Други коментатори го гледаат како метафора за политички и филозофски иновации.

## Подготвителни цртежи
мини|Франсиско де Гоја и Луциентес - Начини на летање - Уметнички проект на Google
Како и со сите негови отпечатоци, Гоја направил подготвителен цртеж за *Начин на летање*. Има и уметнички доказ кој е направен само со гравираната слика пред да се додаде акватинтата.

## Техника
Отпечатокот е направен со помош на бакропис и сува игла за создавање на линиите и акватинта за создавање на позадината. Направен е на обложена хартија.

## Наводи


## Надворешни врски

* Гоја во Прадо

Категорија:Pages using infobox artwork with the material parameter
Категорија:Франсиско Гоја
Лов на свињи

мини|Лов на свињи

***Лов на свињи*** е слика од 1775 година на Франсиско Гоја и најраниот сочуван цртан филм за таписерија на уметникот. На него се прикажани мажи со кучиња и копја кои убиваат свиња.

Сликата припаѓа на првата серија цртежи на Гоја, наменети за серија таписерии на ловечки теми за Карло, принцот од Астурија и Марија Луиза од Парма. Таписеријата требало да се закачи во кралската палата Ескоријал. Неговото авторство го потврдуваат неговите димензии во сметките за таписериите од архивата на Кралската фабрика за таписерии.

Работата на Гоја била надгледувана од неговиот зет Франциско Баје и братот на Франциско, Рамон. Франсиско му ги доставил овој и уште четири слики на ткајачот Корнелио Вандергротен на 24 мај 1775 година.

## Поврзано

* Список на дела од Франсиско Гоја

## Надворешни врски

https://fundaciongoyaenaragon.es/eng/obra/la-caza-del-jabali/1

Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Homo erectus

***Homo erectus*** (што значи " човек") е изумрен вид од плеистоценот, кој прв пат се појавил пред околу 2&nbsp;милиони години. Пронајдените примероци се меѓу првите препознатливи членови на родот *[[Homo]]*. 

Неколку човечки видови, како што се *[[H. heidelbergensis]]* и *[[H. antecessor]]*, еволуирале од *H.&nbsp;erectus*, а неандерталците, денисовците, и современите луѓе еволуирале од *[[H. heidelbergensis]]*. *H.&nbsp;erectus* бил првиот човечки предок чија распространетост била низ цела Евроазија, од Пиринејскиот полуостров до Јава.  Азиската популација на *H.&nbsp;erectus* можеби е предок на *[[H.&nbsp;floresiensis]]* и веројатно на *[[Homo luzonensis|H.&nbsp;luzonensis]]*. Последната позната популација на *H.&nbsp;erectus* е *[[Solo Man|H. e. soloensis]]* од Јава, од пред околу 117,000–108,000 години.

## Наводи

Категорија:Човеколики мајмуни
Ново Село (Видинско)

**Ново Село** () — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Ново Село во Видинската Област. Има население од околу 413 жители (2022). Во селото се зборува торлачки.

## Географија
Селото се наоѓа на брегот на Дунав, на 24 км од регионалниот центар Видин и 220 км од главниот град Софија.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјална веб-страница на општината Ново Село

Категорија:Села во Бугарија
Книга Естира

**„Книга Естира“** — книга од Стариот завет.

## Содржина
Јудеецот Мардахеј, службеник на персискиот цар Артаксеркс, сонува сон, а потоа открива заговор против царот, кој ги убива заговорниците и го наградува Мардахеј. По некое време, царот приредува голема гозба на која не сака да се појави неговата сопруга поради што тој решава да ја замени со друга жена. Царот издава проглас да се пријават сите убави девојки од царството, а меѓу нив е и Естира, роднина на Мардахеј, кој ја одгледува како своја ќерка. Естира ја придобива наклонетоста на царот и тој ја избира за нова царица. Во меѓувреме, кнезот Аман, навреден поради тоа што не му се покорува Мардохеј, го убедува царот да нареди да се истребат сите Јудејци. Мардохеј бара помош од Естира, која ги кани царот и Аман на гозба. Додека Амон крои планови да го обеси Мардохеј, царот му укажува голема почест. Потоа, Амон паѓа во немилост на царот, кој наредува да го обесат. На молба на Естира, царот го поништува прогласот на Амон и издава нов, дозволувајќи им на Јудејците да живеат слободно. Јудејците, пак, ги убиваат своите непријатели, вклучувајќи ги и синовите на Амон. Така, Мардохеј доживува голема слава и станува втор човек во царството, а денот на убивањето на непријателите се воспоставува како празник – Пурим. 

## Наводи

Категорија:Книги од Стариот завет
Пегавата девојка

**„Пегавата девојка“** (српскохрватски: *Pjegava djevojka*) — филм на режисерот Мирза Идризовиќ од 1973 година. Главните улоги ги играат: Милена Дравиќ, Данило Бата Стојковиќ и Сафет Пашалиќ.

## Синопсис
Кети трча безглаво низ животот и во таа трка ги лаже сите, а понекогаш и себеси. Таа се зближува со двајца крадци и несвесно учествува во една кражба. Кога полицијата почнува да ги гони, таа дури тогаш сфаќа за што се работи и предлага да се скријат кај двајца постари глумци. Меѓутоа, во нивниот дом доаѓа до неочекуван пресврт...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на Босна филм
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1973 година
Категорија:Филмови на Мирза Идризовиќ
Категорија:Филмови со Сафет Пашалиќ
Категорија:Филмови со Милена Дравиќ
Категорија:Филмови со Данило Бата Стојковиќ
Категорија:Филмови со Заим Музаферија
Категорија:Филмови со Реља Башиќ
Ова е полошо

***Ова е полошо*** (шпански: ***Esto es peor***  ) е бакропис на шпанскиот уметник Франсиско Гоја (1746–1828). Завршена помеѓу 1812 и 1815 година, иако не била објавена до 1863 година, таа е дел од неговата серија *[[Ужасите на војната (Гоја, 1810 - 1815)|„Ужасите на војната“]]*, која Гоја ја создал како визуелен протест против насилството на востанието Дос де Мајо од 1808 година и последователната полуостровска војна од 1808-1814 година.

Сликата е заснована на сцена што се случила во Чинчон во декември 1808 година, во време кога братот на Гоја живеел таму како парохиски свештеник. Кога двајца француски војници биле убиени од шпанските бунтовници, Французите возвратиле со масакрирање на локални луѓе. Гоја покажува осакатено тело на бунтовник набиено на гранките на дрвото на две точки - преку неговиот анус и сечилото на рамото. Главата на жртвата е свртена кон гледачот на сликата, во мотив што го повторува насловот на друго дело од серијата *„Кастрофи“* - *Не може да се погледне* . Десната рака му е отсечена над лактот. Во позадина, француските војници продолжуваат со масакрот. Цртежот содржи сексуални тонови со тоа што изгледа дека жртвата била силувана. Во оваа ужасна сцена е прикажано постојано растечко насилство. Пробниот доказ за овој отпечаток го носи натписот „Оној кај Чинчон“, што сугерира дека уметникот бил сведок на оваа сцена на човечко варварство.
лево|мини| Торзото на Белведере влијаело на прикажувањето на осакатениот труп од Гоја
Фигурацијата на мртвиот маж делумно се заснова на хеленистичкиот фрагмент од машко голо тело, Белведере Торсо, од атински скулптор. Гоја претходно направил црна студија за цртање на статуата за време на посетата на Рим. Сепак, тој ги превртувал класичните мотиви што се користат во воената уметност со додавање на одреден степен на театар - гранка низ анусот, анимирани раменици и затворено кадрирање. Човекот е гол, што сам по себе е смела презентација за шпанската уметност во 19 век.

Отпечаток на *Ова е полошо* од 1863 година бил купен од Националната галерија на Шкотска во 1967 година.

## Поврзано

* Список на дела од Франсиско Гоја

## Белешки


## Библиографија

* Баро, Џулиет Вилсон . *Отпечатоците на Гоја, колекцијата на Томас Харис во Британскиот музеј* . Лондон: Публикации на Британскиот музеј, 1981 година.
* Конел, Еван С. *Франциско Гоја: Живот* . Њујорк: Контрапункт, 2004 година.ISBN&nbsp;
* Котом, Даниел. „Нечовечка култура“. Универзитетот во Пенсилванија, 2006 година.ISBN&nbsp;
* Хјуз, Роберт . *Гоја* . Њујорк: Алфред А. Нопф, 2004 година.ISBN&nbsp;
* Стоичита, Виктор и Кодерх, Ана Марија. *Гоја: Последниот карневал* . Лондон: Реактон книги, 1999 година.ISBN&nbsp;
* https://www.artic.edu/artworks/124884/this-is-worse-plate-37-from-the-disasters-of-war

Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Грофицата од Чинчон

**Грофицата од Чинчон** () е портрет насликан со масло на платно околу 1800 година од шпанскиот уметник Франсиско Гоја. Се наоѓа во Прадо, Мадрид. Сликата ја прикажува Марија Тереза де Борбон, 15-та грофица од Чинчон, која била охрабрена од кралицата Марија Луиза од Парма и од опортунизмот да се омажи за Мануел де Годој, премиерот. Не ја прикажува попознатата грофица од Чинчон, според која е именуван родот дрвја и грмушки *cinchona* одговорни за раното производство на кинин.

## Грофицата од Чинчон
Марија Тереза од Бурбон и Валабрига, грофица од Чинчон и Маркиз де Боадила дел Монте (1780–1828) била најстарата ќерка од бракот на принцот Луис Антонио Бурбон и Марија Тереза де Валабрига и Розас, ќерка на коњанички офицер. Резултатот од оваа заедница било протерувањето на принцот Луис Антонио од дворот од страна на кралот Карло III, неговиот брат. принцот Луис Антонио починал кога Марија Тереза имала само 5 години, потоа била одземена од нејзината мајка и воспитана заедно со нејзината помлада сестра во манастир во Толедо. Таа го напуштила манастирот на 17-годишна возраст, кога новата кралска двојка Карло IV и Марија Лудвика од Бурбон-Парма решиле да ја омажат за највлијателниот човек на дворот, кралскиот миленик Мануел Годој. Благодарение на заштитата на кралицата, кариерата на Годој брзо напредувала од полковник во кралската гарда до првиот министер кој практикувал ефективна моќ во државата. Кралицата, која можеби имала афера со Годој, сакала да го одвлече вниманието на миленикот од неговата долгогодишна љубовница Пепита Тудо. За Годој, бракот со братучетка на кралот бил социјална промоција, бидејќи тој официјално станал член на кралското семејство. Грофицата повратила бројни привилегии изгубени како резултат на егзилот на нејзиниот татко, како што е употребата на името и грбот на Бурбоните. Таа станала најважната дама во земјата по кралицата Марија Лудвика.

## Околностите на востанието
Родителите на грофицата биле покровители на уметноста; тие собрале многу талентирани сликари, писатели и музичари. За Гоја тие биле првите покровители, нивното препознавање на работата на сликарот значително влијаеше на неговата кариера како портрет сликар. Во годините 1783–1784 година, како гостин во Аренас де Сан Педро, Гоја извел многу дела за нив; вкл. колективен портрет Семејството на дон Луис, во кое грофицата е девојка која ја гледала работата на сликарот. Гоја ја насликал и неколкугодишната Марија Тереза во стилска облека за малечка дама и веројатно и по повод нејзината венчавка.

## Поврзано

* Список на дела од Франсиско Гоја
* Чинчон

## Наводи


## Надворешни врски

https://www.museodelprado.es/en/the-collection/art-work/the-countess-of-chinchon/bce64b6f-4648-42c0-9883-b08b20c6bf9a

Категорија:Уметнички слики од 1800-тите
Тито и јас

**„Тито и јас“** (српски: *Тито и ја*) — филм на режисерот Горан Марковиќ од 1992 година. Главните улоги ги играат: Лазар Ристовски, Димитрије Војнов, Аница Добра, Мики Манојловиќ, Оливера Марковиќ, Раде Марковиќ, Богдан Диклиќ, Војислав Брајовиќ, Бранимир Брстина и Весна Тривалиќ.

## Содржина
Дејството на филмот се одвива во 1950-тите. Ученикот Зоран победува на училишниот конкурс за најдобар состав посветен на Јосип Броз Тито, а наградата претставува учество во маршот по родниот крај на Тито. Во својот труд, Зоран напишал дека го сака Тито повеќе од своите родители, поради што тие паѓаат во очај. Зоран, пак, не сфаќа што е чудно во неговата песничка за Тито. За него, излетот до Кумровец претставува големо искушение. Освен што не е навикнат на природата, пешачењето и самостојниот живот, него го прогонува и воспитувачот кој ја предводи групата. Дури откако ќе заскита во шумата, Зоран сфаќа што е семејството, а што љубовта кон Тито.

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмови на Авала филм
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови од 1992 година
Категорија:Филмови на Горан Марковиќ
Категорија:Филмови со Лазар Ристовски
Категорија:Филмови со Димитрије Војнов
Категорија:Филмови со Аница Добра
Категорија:Филмови со Предраг Манојловиќ
Категорија:Филмови со Драган Николиќ
Категорија:Филмови со Миќа Томиќ
Категорија:Филмови со Оливера Марковиќ
Категорија:Филмови со Раде Марковиќ
Категорија:Филмови со Богдан Диклиќ
Категорија:Филмови со Воја Брајовиќ
Категорија:Филмови со Бранимир Брстина
Категорија:Филмови со Весна Тривалиќ
Слики од животот на ударниците

**„Слики од животот на ударниците“** (српскохрватски: *Слике из живота ударника*) — филм на режисерот Бахрудин Ченгиќ од 1972 година. Главните улоги ги играат: Адем Чејван, Столе Аранѓеловиќ, Заим Музаферија, Мида Стевановиќ и Драгомир Бојаниќ Гидра.

## Синопсис
Филмот опфаќа 25 години од животот на еден ударник, прикажувајќи како живее, работи, се жени, се лекува, се забавува, патува итн... 
## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на Студио филм
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1972 година
Категорија:Филмови на Бахрудин Ченгиќ
Категорија:Филмови со Адем Чејван
Категорија:Филмови со Столе Аранѓеловиќ
Категорија:Филмови со Заим Музаферија
Категорија:Филмови со Мида Стевановиќ
Категорија:Филмови со Драгомир Бојаниќ Гидра
Семејството на војводата Осунски

***Семејството на војводата Осунски*** (на  ) — слика од Франсиско де Гоја насликана во 1788 година, се чува во музејот Прадо во Мадрид.

## Контекст на делото
Војводите Осунски биле едно од најголемите семејства на шпанското благородништво. Војвотката, една од најпаметните жени во Мадрид, се облекувала елегантно, следејќи ја париската мода. Салоните на оваа културна двојка биле домаќини на уметници, мислители и писатели, а војвотката многу го почитувала сликарството на Гоја. Во следните неколку години тие од него нарачале околу триесет слики и го запознале со аристократите, со што ја промовирале неговата кариера како портретист.

## Опис на сликата
Платното прикажува семејна сцена со Педро Телез-Хирон, 9. војвода Осунски, пријател и покровител на Гоја, со неговата сопруга Јозефа Алонсо Пиментел и нивните четири деца. Сликарот ја прикажува пријатната и интимна врска што војводата ја имал со своето семејство. Ова особено доаѓа до израз преку нежноста и наклонетоста со кои ги прикажува децата, доловувајќи го интензитетот на нивниот поглед.

Војводата е прикажан како стои и малку наведнат, во дворска облека, додека војвотката седи и е облечена à la française. Групата ја потполнуваат четирите деца во различни пози и две мали кучиња во триаголен состав под влијание на Рафаел Менгс. Најстарата ќерка, Јозефа Мануела, на околу пет години, стои десно од својот татко и го држи за рака. Следната, тригодишната Хоакина, се потпира на скутот на мајка си. Двете држат мали лепези. Во иднина тие ќе бидат познати по титулите маркиза де Камараса и маркиза де Санта Круз, а втората повторно ќе биде насликана од Гоја како Ерато, муза на поезијата. Лево, наследникот на куќата, Франсиско де Борха, кој си игра со бастунот на татко му, како да е коњ. Тој, исто така, повторно ќе биде прикажан од Гоја како 10. војвода Осунски. Седнат на перниче, Педро де Алкантара, на возраст од само една година, влече за јаже играчка кола. Тој ќе стане принц од Англона, ќе се бори како генерал за време на Војната за независност, ќе раководи со музејот Прадо и Кралската академија за ликовни уметности Сен-Фердинанд, и ќе биде главен намесник на Куба. Сликата не ја прикажува најмладата ќерка на двојката, Мануела Исидра, која е родена во 1794 година и години подоцна Гоја ќе ја прикаже како војвотката од Абрантес.

Гоја не го претставува семејството во неговата палата, туку пред непрецизна позадина која ги истакнува ликовите. Децата држејќи играчка во рацете даваат интимна нота на оваа слика која сепак го задржува својот официјален карактер.

## Наводи

Категорија:Уметнички слики од 1780-тите
Категорија:Слики од Франсиско Гоја
Категорија:Слики во музејот Прадо
Портрет на Изабел де Порсел

***Портрет на Доња Изабел де Порсел*** ― слика со масло на платно на шпанскиот уметник Франсиско де Гоја, насликана околу 1805 година. Портретот ја прикажува Изабел Лобо Веласко де Порсел, која е родена во Ронда околу 1780 година и била втора сопруга на Антонио Порсел. Сопругот на Изабел бил 25 години постар од неа; се запознале кога таа имала 20 години. Антонио Порсел бил либерал и соработник на Мануел Годој, принцот на мирот, кој бил пријател на Гаспар Мелчор де Ховељанос, кој пак го довел во допир со Гоја, кој живеел во близина; се вели дека сликата била подарок од уметникот во замена за гостопримство. Портретот од Гоја, со Антонио Порсел, иако многу поголем и не е соодветно дело, бил изгубен во пожар кога џокеј клубот во Буенос Аирес, бил уништен во немири во 1953 година.

Полудолгиот портрет прикажува млада жена облечена во вообичаена шпанска облека, бела кошула и црна мантилја . И покрај нејзината „махеста“ облека, богатството на текстилот и нејзиниот дамски изглед и даваат на сликата аристократска елеганција; во тоа време, богатите шпански „луѓе на модата“ често носеле стилови на урбани носења од пониска класа и нивните женски еквиваленти, како што се гледа во познатата облечена верзија на Гоја во делото „*[[Облечена маха]]*“.

Се издвојува одлучувачкиот гест на нејзините раце во акимбо положбата и нејзината самодоверба. Нејзините очи и коса се светло кафени, кожата бледа, а телото благо свртено на левата страна, додека главата дава рамнотежа со тоа што е свртена на спротивната страна. Гоја постигнува стварност и длабочина без додавање споредни предмети во композицијата. Еден од уникатните аспекти на оваа слика е тоа што жената гледа кон левата страна на гледачот, а не кон него, што е случај со повеќето слики на Гоја.

Некои изучувачи неодамна фрлиле сомнеж околу неговото припишување.

## Поврзано

* Список на дела од Франциско Гоја

## Наводи

## Наводи

* Бозал, Валериано. *Francisco de Goya, vida y obra, (2 тома.* *)* Мадрид, Тф., 2005 година. .
* Глендининг, Најџел. *Francisco de Goya, Madrid, Cuadernos de Historia 16 (кол.* *„El arte y sus creadores“, бр. 30)* , 1993, стр.&nbsp;139
* Нил Мекларен, ревидирано од Алан Брахам, *The Spanish School, National Gallery Catalogues*, 1970 година, Национална галерија, Лондон, 

## Надворешни врски

* Национална галерија, Лондон
*    
Категорија:Портрети на жени
Категорија:Портрети од 19 век
Категорија:Слики од 1805 година
Категорија:Збирки во Националната галерија (Лондон)
Категорија:Портрети од Франсиско Гоја
Валахади

**Валахади** — етнички Македонци со исламска вероисповед, живеејќи во Егејска Македонија. Народот денеска не е признает како свој посебен народ во Грција.

## Историја
десно|мини|288x288пкс|Германска етничка карта на Македонија од 1892 г. Валахадите се обележани во жолто
Се смета, дека Валахадите се потомци на Македонски христијани, кој што го прифатиле исламот околу XVIII век. Во почетокот на XX век тие традиционално живеат во најјужните делови на Егејска Македонија – регионите на Лапчишта и Гребен по средниот тек на Бистрица. Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Македонија има 14.373 Валахади. Според грчка статистика од 1904 година во Населица и Гребен на Серфиџенски санџак живеат 16.070 Валахади. Околу втората половина од 20ти век, бројот на Валахади беше околу 17.000.

Валахадите се иселуваат од Грција во Турција по силата на Лозански договор од 1923 година, размена, којшто предвидува на населението меѓу двете страни по религиозен признак. Валахадите зборуваат вид на јазик што е мешавина на Турски, Грчки и Македонски нарекуван *ромеика*. Денеш ден бројот на Валахади се претежно во Источна Тракија – во градовите Кумбургас, Ќучук Чекмеџе, Чаталџа.

За краток период во бугарија имало едно Валахадичко село под името Љалево во Пирин но заради предрасудата на Бугарија кон Македонскиот народ во 1960 беше избришан од Бугарски рекорди и не беше класифициран како село.

## Организации за Валахадите
Вие се организации што се борат за правата на Валахадите

* Партија за Пријателство, Еднаквост и Мир, политичка партија во Турција што се бори за правата на Валахадите.
* Културно-солидарно Здружение Помак, политичка партија во Бугарија што се бори за правата на Помаци, Валахади и други муслимански народи во Балканот.
* Грчкиот Хелсинки монитор, организација во Грција што се бори за правата на луѓе во Грција што не се од Грчко потекло.

## Поврзано

* Помаци
* Бошњаци
* Торбеши

## Наводи


Категорија:Македонци-муслимани
Категорија:Народи во Грција
Ружинци

**Ружинци** () — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Ружинци во Видинската Област. Има население од околу 809 жители (2022).

## Географија
Селото се наоѓа на 57 километри од регионалниот центар Видин, во најзападните делови на Дунавска Рамнина, во подножјето на Западна Стара Планина.

## Наводи

## Надворешни врски
*веб-страница на општината Ружинци

Категорија:Села во Бугарија
Чупрене

**Чупрене** () — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Чупрене во Видинската Област. Има население од околу 434 жители (2022).

## Географија
Селото се наоѓа на 20 километри од градот Белоградчик и на 70 километри од регионалниот центар Видин. Чупрене е опкружено на југ, запад и север со падините на Западна Стара Планина, а на исток е отворено за мало поле.

## Историја
Кога Бугарија била освоена од Турците, селото веќе постоело. Се споменува во регистарот на Видинскиот санџак од 1454-1455 година. Во турско време во селото се населиле саксонски рудари. Жителите на селото учествувале во Чипровското востание од 1688 година.  Се споменува под името **Чупрен** во описот на Жером-Адолф Бланки за неговото патување од Белоградчик до Ниш во 1841 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјална веб-страница на општината Чупрене

Категорија:Села во Бугарија
Дунавска Рамнина

**Дунавската Рамнина** () го сочинува северниот дел на Бугарија.  Сместена е јужно од реката Дунав и северно од Стара Планина.  Нејзината западна граница е реката Тимок, а на исток граничи со Црното Море. Рамнината има површина од 31.523 квадратни километри. Долга е околу 500 километри и е широка од 20 до 120 километри.

Дунавската Рамнина е соседна со Влашката Низина (со која што формират Долнодунавската Низина), но релјефот ѝ е ридски, со бројни висорамнини и речни долини. Климата е изразито умереноконтинентална со слабо влијание на Црното Море на исток. Врнежите се просечно 450–650&nbsp;mm годишно. Важни реки вклучуваат Дунав, Искар, Јантра, Ос’м, Вит, Русенски Лом, Огоста и Лом.

Меѓу поголемите градови во Дунавската Рамнина се Варна, Русе, Плевен, Добрич, Шумен, Велико Трново, Враца, Видин, Монтана, Силистра, Трговиште, Разград, Свиштов и Лом.

## Наводи

## Поврзано
* Влашка Низина

Категорија:Географија на Бугарија
Обров

**Обров** (словенечки: *Obrov*) — населба во Општина Хрпеље-Козина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Категорија:Општина Хрпеље-Козина
Генерал Тошево

**Генерал Тошево** () — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Генерал Тошево во Добричката Област. Има население од околу 6.283 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 25 километри североисточно од регионалниот центар Добрич.

## Историја
Според археолошките докази, областа била населена од Гетите во антиката, а потоа и од античките Римјани. Денешниот град за првпат се споменува во 1573 година во османлиските даночни регистри како **Кас’м**. Околниот регион станал дел од Бугарската држава по нејзиното основање во 681 година додека не била освоена од Османлиите кон крајот на 14 век. Тоа останал под османлиска власт до ослободувањето на Бугарија во 1878 година. По Втората балканска војна, Бугарија била принудена да го отстапи на Романија заедно со цела Јужна Добруџа. Првично селото бил преименувано на **Сфантул Думитру** („Свети Димитриј“) во 1918, а потоа, во 1934 година на **Јон Георге Дука** во чест на политичарот и премиер на Романија, убиен од Железната гарда претходната година. Исто така под романска власт селото било окружен центар на округот Калиакра.

Селото и било вратено на Бугарија според Договорот од Крајова од 1940 година. Денешното име го добило во 1942 година во чест на бугарскиот генерал Стефан Тошев, а за град било прогласено во 1960 година.

Во 1951 година во градот бил основан Институтот за пченица и сончоглед.

## Наводи


## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на општината Генерал Тошево

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Добрич
ПУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе

**Основно училиште „Д-р Трифун Пановски“** (официјално: **Подрачно основно општинско училиште „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе**; скратено: **ПООУ „Д-р Трифун Пановски“**) — поранешно подрачно основно училиште во селото Нижеполе, кое претставувало единка на истоименото училиште од градот Битола, Општина Битола.

Училиштето е именувано по македонскиот учесник во НОВ и прв партизански лекар, Трифун Пановски.

## Историја

мини|220п|лево|Училиштето во почетокот на  век.

Градбата е изградена во дворот на црквата „Света Петка“ на крајот на  или на самиот почеток на  век како грчко училиште за претежно гркоманското влашко население од Нижеполе. Во триаголниот простор над нејзиниот главен влез има опширен натпис кој информира дека училиштето е изградено во времето на митрополитот Амвросиј Пелагониски (1899–1903) со средства од нижополецот Константин Беби (Константинос Бембис). Зградата е во класичен и еклектичен стил популарен во тоа време во Битола.

По воспоставувањето на македонската држава, училиштето го добило името по докторот и партизанот Трифун Пановски.

Училиштето престанало со настава после учебната 2010/11 година.

## Особености

Подрачното училиште во Нижеполе располага со училишна зграда со површина од 321,00 м2 во која се наоѓаат две училници и една канцеларија, и училишниот двор со површина од 180,00 м2

## Галерија


Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 08.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 01.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 04.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 05.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 06.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 07.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 11.jpg|
Податотека:ПОУ „Д-р Трифун Пановски“ - Нижеполе 12.jpg|


## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Поранешни основни училишта во Општина Битола
Категорија:Нижеполе
Нижеполе
Категорија:Поранешни основни училишта во Македонија
Категорија:Престаноци во 2011 година во Македонија
Сигерих

**Сигерих** (? – 22 август 415) — визиготски крал седум дена во 415 г.

## Биографија
Неговиот претходник, Атаулф, бил смртно ранет во неговите штали во палатата во Барселона од атентатор. Атентаторот веројатно бил лојален слуга на Сар, готски благороден и личен непријател кого Атаулф претходно го убил. По смртта на Атаулф, фракцијата на Сар, Амали, ја прекршила готската традиција на наследување со тоа што веднаш го поставил за крал Сигерих, братот на Сар.

Откако станал крал, Сигерих ги убил децата на Атаулф од неговата прва сопруга. Тој, исто така, ја принудил Гала Плацидија, вдовица на Атаулф и ќерка на римскиот цар Теодосиј I и сестра на Хонориј да пешачат повеќе од дванаесет милји пеш меѓу толпата заробеници возена пред Сигерих. На седмиот ден по неговото доаѓање, Сигерих бил убиен и бил заменет со роднината на Атаулф, Валија.

Бидејќи Сигерих бил Амали, член на ривалска подгрупа заснована на кланови меѓу Визиготите на Балти (од кои дел биле Атаулф и Валија), Сигерих е единствениот што не припаѓа во наследството на кралевите обично означени како династијата Балти., ако кралството е дефинирано со династички врски на Балти. Поради ова, како и поради фактот што неговото владеење било узурпација и кратко, Сигерих не се појавува на некои списоци на визиготски кралеви.

## Наводи и надворешни врски

* Хенри Бредли, *Готите: од најраните времиња до крајот на готското владеење во Шпанија.* Второ издание, 1883 година, Њујорк: Синовите на ГП Путнам, поглавје 11.
* Едвард Гибон, ''Историја на пропаѓањето и падот на Римската империја,'' поглавје 31 

Категорија:Родени во непозната година
Категорија:Европски монарси од 5 век
Категорија:Визиготски владетели
Категорија:Починати во 415 година
Тервел (град)

**Тервел** () — град во Северозапдна Бугарија, административен центар на општината Тервел во Добричката Област. Има население од околу 6.283 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 44 километри северозападно од регионалниот центар Добрич и на 49 километри јужно од Силистра.

## Историја
Старото отоманско име на градот било **Куртбунар** („бунар на волците“). Првпат селото било споменато во османлиските даночни регистри од 1673 година, иако областа била постојано населена уште од антиката од племената на Гетите на Тракијците, потоа Словените и Прбугарите и сочинувале дел од Бугарската држава во поголемиот дел од средниот век. Во 1878 година, Куртбунар станал дел од новоослободеното Кнежевство Бугарија. Селото било дел од Романија заедно со цела Јужна Добруџа помеѓу 1913 и 1940 година. Во 1940 година цела Јужна Добруџа била вратена во рамките на Бугарија. Современото бугарско име му оддава чест на бугарскиот хан Тервел, успешен бугарски монарх од 8 век. Поранешното село е прогласено за град во јануари 1960 година.

## Наводи


## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на општината Тервел

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Добрич
Сисенанд

мини|Имагинарен портрет на Сисенанд од Бернардино Монтањес (масло на платно, 1856)
**Сисенанд** ( шпански, галисиски и португалски : *Sisenando* ; ) (  605 – 12 март 636) бил визиготски крал на Хиспанија, Септиманија и Галисија кој владеел од 631 до 636 година  Исто така познат како

Сисенанд, крал на Визиготите.

## Царување
Сисенанд бил гувернер на Септиманија, кога благородниците се побуниле против визиготскиот крал, Суинтила, поради конфискациите на земјиштето од страна на последниот и распределбата на привилегиите меѓу благородништвото и свештенството. Сисенанд се приклучил на бунтот и го соборил Суинтила со помош на Дагоберт I, кралот на Франките, на кого готските благородници му понудиле чинија со чисто злато за возврат, тешка 500 фунти. Плочата наводно била подарок што Аетиј, римски генерал, му го дал на Торизмунд, тогашниот крал на Визиготите, во 451 година. По успешното соборување на Суинтила и заземањето на Сарагоса на 26 март 631 година, Сисенанд се прогласил себеси за крал. Победата на Сисенанд го претставувала и триумфот на благородништвото над обичниот народ, иако најголема корист имало свештенството, кое го искористило заморот на другите претенденти за да го засили сопственото влијание.

По преземањето на престолот, тој го прогласи Суинтила, претходниот крал за тиранин поради неговите многубројни злосторства, беззаконија и акумулирање на богатство на сметка на сиромашните; ги отстранил и сите даноци на свештенството.

Помеѓу 632 и 633 година, очигледно имало обид за востание во кралството, на чело со Јудила, за што сведочат само две монети од Мерида и Гранада со натпис IUDILA REX. Револуцијата не успеала, а Јудила подоцна била убиен.

Со цел да се добие црковна усогласеност, на 8 декември 633 година, Сисенанд го свикал IV собор во Толедо, кој изготвил граѓански и црковни закони во визиготското кралство, вклучувајќи смртна казна, екскомуникација и осуда на вечна смрт за оние што се побуниле против кралот. Слични казни биле одобрени за оние кои сакале да се откажат од таков закон на избор.  Меѓутоа, советот не му отстапил никакво наследно право на кралот; следниот крал би бил избран од епископите и магнатите од некој нивни.

Сисенанд починал од природна смрт во градот Толедо на 12 март 636 година. Чинтила бил избран од епископите да го наследи.

## Наводи

## Надворешни врски
https://www.britishmuseum.org/collection/term/BIOG247806 

Категорија:Родени во непозната година
Категорија:Починати во 636 година
Категорија:Визиготски валдетели
Чувашки броеви

[мини| Чувашки [Броен систем|бројки]]
**Чувашките броеви** се древен нумерички систем од старотурското писмо што го користеле Чувашите. (Модерните чуваши користат хинду-арапски бројки.) 

Тие бројки потекнуваат од *нумерирањето со прсти*. Изгледаат како римски бројки, но поголемите бројки остануваат на десната страна. Броевите можеле да се издлабат бројки на дрво. Во некои случаи бројките биле зачувани до почетокот на 20 век.

## Наводи

## Надворешни врски

* https://www.languagesandnumbers.com/how-to-count-in-chuvash/en/chv/

Категорија:Бројни системи
Марко Минуциј Феликс

**Марко Минуциј Феликс** (, †о. 250 во Рим) — еден од првите христијански апологети кои твореле на латински јазик.

Ништо не се знае за неговиот живот. Дури и времето на творење е мошне непознато — некаде во периодот од 150 до 270 г. Јероним Стридонски во делото „За знаменитите мажи“ го опишува како „еден од истакнати правници во Рим“ (*Romae insignis causidicus*), но ова е веројатно само подобрување на искажаното од Лактанциј кој вели дека Минуциј „не беше непознат меѓу правниците“ (*non-ignobilis inter causidicos loci*).

## „Октавиј“
Минуциј е познат по едно единствено дело „Октавиј“, дијалог за христијанството помеѓу паганот Цецилиј Наталис и христијанинот Октавиј Јануариј. Напишан е за образованите нехристијани, со аргументи недвосмислено позајмени од Цицерон, особено од неговото дело „За природата на боговите“ (*De natura deorum*), како и христијански материјал, претежно од грчките апологети. Во делото се забележуваат и влијанија од стоиците.

Треба да се напомене дека „Октавиј“ е напишан пред „За залудноста на идолите“ (*Quod idola dii non sint*) на Кипријан Картагенски, кој зајмува од него; датирањето може да се одреди само во однос на Тертулијановиот „Апологетик“.

## Наводи

## Извори
* 

## Надворешни врски
* 
* Дела на Марко Минуциј Феликс со аналитички индекси  
* Минуциј Феликс — Католичка енциклопедија 

Категорија:Христијански апологети
Категорија:Римски писатели
Категорија:Римски правници
Категорија:Римјани од 2 век
Категорија:Римјани од 3 век
Фекилс, Марко
Категорија:Родени во непозната година
Категорија:Починати во 250 година
Шабла

**Шабла** () — град во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Шабла во Добричката Област. Има население од околу 3.115 жители (2022).

## Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 70 километри источно од регионалниот центар Добрич и на 24 километри јужно од граничниот премин Дуранкулак со Романија.

## Историја
Топонимот **Шабла** за прв пат се појавил во официјален османлиски документ од 1573 година и за разлика од многу други имиња на населби, до сега не е променет. Основано како чисто турска населба во 16 век во средината на 19 век, тоа е најголемото бугарско село во регионот со градоначалник Бугарин.

Селото имало активно учество во борбите за самостојна бугарска црква, образование и национална слобода. Првата бугарска црква во Шабла била изградена во 1853 година, заедно со ќелијното училиште. По ослободувањето на Бугарија во 1878 година, Шабла станала општински центар.

Во 1913 година, според Букурешкиот мировен договор, Јужна Добруџа била предадена на Романија. Во границите на Бугарија се вратила во 1940 година. Истата година во општината биле сместени илјадници Бугари имигранти од Северна Добруџа.

На 27 август 1969 година Шабла била прогласена за град.

## Наводи


## Надворешни врски
* Официјална веб-страница на општината Шабла

Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во областа Добрич
Одиски броеви

**Одиски броеви** се нумеричкиот систем на писмото Одиа и разновидноста на хинду-арапскиот нумерички систем. Тие се користат за пишување на одискиот јазик.

## Кардинални броеви:

## Големи броеви

## Наводи

## Надворешни врски
https://academic-accelerator.com/encyclopedia/odia-numerals 

Категорија:Броеви