Миклош Боршош

**Миклош Боршош** (13 август, 1906 - 27 јануари 1990) бил унгарски вајар и медалист .  Неговиот стил на интегрирани елементи на архаична уметност и класицизам со современи елементи.

## Животопис
Роден во Нагисебен , Трансилванија (денешен Сибиу , Романија ), тој и неговото семејство се населиле во Ѓир во 1922 година; Бордос и неговата сопруга живееле во истата куќа во Ѓир до крајот на Втората светска војна .

Тој се заинтересирал за уметноста, а особено за скулптурата кон крајот на 1920-тите.  Првично почнал како сликар, го посветил својот интерес за скулптурата во текот на 1930-тите години, а во таа уметност до 1940 година се остварил.  Во 1928 и 1929 година тој поминал од Венеција до Марсеј.  Во 1929 година, тој кратко се обучил на Унгарскиот универзитет за ликовни уметности под Оскар Глац , кој бил негова единствена формална обука.

До крајот на 1940-тите, уметноста на Боршош била цврсто поврзана со современата унгарска пластична уметност претставена од Фулоп О.  Бек , Бени Ференци и Ференц Медџиси .  Од околу 1950 година, тој развил повеќе интелектуални , апстрактни и експериментални пристапи.  Формата на изразување на Боршош и предметите на неговата уметност биле поврзани со интензитетот на неговите искуства и ставови.

Боршош го имал своето прво јавно прикажување во 1941 година во Будимпешта во Тамаш Галерија.  Подоцна имал шоуа низ Европа, вклучувајќи ги и Линц, Австрија (1964), Венеција (1966) и Рим (1967), Цирих , Грац и Локарно во 1967 година.

Боршош ги користел сите вајарски жанрови и ги збогатил со неколку нови решенија.  Тој развил втиснување на бакарни плочи (што била ретка техника во тој момент во историјата) и создал голем број скулптури за јавни места и споменички споменици кои се фокусираа на современата еколошка култура која честопати имала длабока лична порака и ја одразувала одличната интимност (комбинирање симболички мотиви на природниот живот, како и културни вредности).  Човечките и животинските фигури биле вообичаен предмет, а неговата тврдина не била во детали, но во создавањето на целокупните ремек-дела.

Боршош, исто така, се фокусирал на портретната уметност во текот на доцните 50-ти и 1960-ти години, кога неговата работа ги интегрираше аспектите на природата, атмосферата, како и културните и духовните традиции во нов жанр на вајарската уметност.  Делата на овој период вклучуваат *Портрет на Јозеф Егри* (1952), *Сибила Паноничка* (1963), *Лигеја* (1968), *Младата Парка* (1964) и *Кантикус Канчикорум* (1977).

Во 1979 година, Боршош ја отворил *Уметничката галерија Микло Бордос* во Џјор, порано судница на епископот Џор .  Се наоѓа во најстарата населба во градот, во близина на капелата Свети Михаил, и сега е градски музеј Микло Боршош.

## Награди
мини|Скулптура во Балатонфюред
Миклос бил награден со титулата Артист за заслуги на Унгарската народна република во 1967 година.  Неговите други почести вклучуваат:

* Награда за Munkácsy во 1954 година 
* 1957 Косутска награда 
* 1959 Премио Карара 
* 1969 Национална биенале за мала скулптура, Печ Пот 
* 1972 Најдобро уметник 
* 1977 Прв национален медал на уметноста, награда Бени Ференци . 
* 1950 година Атила Јозеф , 1950 година 
* 1961 Рипп-Ронаи награда, 1961 година 
* 1963 Сегеди Нјари Тарлат награда, 1963 година 
* 1964 година награда Јозеф Егри , 1964 година

## Наводи

## Надворешни врски

* Галеријата на уметничкиот музеј Миклос Бордос

Категорија:Родени во 1906 година
Категорија:Починати во 1990 година
Категорија:Унгарски вајари