open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Стефан Стамболов

**Стефан Стамболов** ( - ) бил бугарски револуционер, новинар, поет, политичар и државник, кој во 1880 год. станал народен пратеник и потпретседател на Народното собрание, а во 1884 и негов претседател.

## Рани години
Роден е во (Трново). Учи во Трново и Одеса. Учесник е во револуционерните борби на бугарскиот народ за ослободување пред 1878 г. Активен учесник е и во присоединувањето на Источна Румелија (против волјата на Русија) во 1885 г.

## Политичка кариера
мини|лево|Општо собрание на БЦБО во ноември 1876 г. Стамболов е претпоследен во задниот ред.
Бил и еден од главните идеолози и организатори на комитетите „Единство” 1878-1879. Тој го помогнал и доаѓањето на германскиот принц Фердинанд I Сакс-Кобург-Готски (1861-1948) за бугарски кнез (1887), а самиот станал премиер со изразито прозападна и антируска ориентација. Бил ценет во западните држави како политичар, кој сакал да ја ослободи својата земја од зависност од Русија. Во периодот од 1 декември 1893 година до 31 мај 1894 година бил министер на народното просвештение во Кнежевство Бугарија.

Голем дел од македонските деjци биле против диктаторските методи на Стамболов и неговата *протурска политика*, па така дошло и до книшката на Вардарски (Петар Поп Арсов) „Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници” (1894) што всушност ја претставувала програмата на тогаш основаната ТМОРО. *(Види [[Лозарското движење]])*

## Убиство
[лево|мини|Атентатот на [Христо Белчев во присуство на Стефан Стамболов – насловна страна на француското издание „*Le petit journal*“.]]
На 15 јули 1895 година врз Стамболов бил извршен обид за убиство од Михаил Ставрев и други македонски дејци, блиски до Наум Туфекчиев, и по три дена умира од повредите. Повод за убиството била одмазда за смртта на Коста Паница – бивш сојузник на Стамболов, кој со содејство на Русија прави опид за воен преврат и како резултат на тоа е екзекутиран. Стамболов е нападнат два дена пред делегацијата за помирување со Русија да биде примена од рускиот цар Николај II.

## Поврзано
* Стамболовштината во Македонија и нејзините претставници

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Бугарски политичари
Категорија:Членови на БАН
Категорија:Погребани на Централните софиски гробишта
Категорија:Учесници во Македонското востание
Сливница (Бугарија)

**Сливница** () е град во Западна Бугарија, административен центар на општината Сливница во Софиската област. Има население околу 7.005 жители (2022).

Познат е по тоа што овде бугарската војска ја има извојувано големата победа против српската во Српско-бугарската воjна од 1885 година.
 
## Географија
Градот Сливница се наоѓа во северозападниот дел на Софиската котлина, на 32 километри од Софија и 25 километри од границата со Србија.

## Галерија

Image:Durin dol.JPG|
Image:Military club.JPG|
Image:Pametnik curkva.JPG|
Image:Cherkvata.JPG|
Image:Pametnik Slivnitsa E80.JPG|
Image:Паметник на капитаните 2.JPG|
Image:Slivnitsa sky.jpg|


Категорија:Градови во Бугарија
Категорија:Населени места во Општина Сливница
Категорија:Населени места во областа Варна
Категорија:Населени места во областа Софија
Ватрослав Јагиќ

Хрватот **Ватрослав Јагиќ** ( -  ) — еден од најголемите слависти воопшто во XIX и XX век, долгогодишен професор по словенска филологија во Одеса, Берлин, Петербург и Виена, автор на многубројни славистички студии и изданија на стари словенски текстови и основач и издавач на славистичкото списание „Архив за словенска филологија” во Виена, како и на незавршената „Енциклопедија на словенската филологија”.

Јагиќ беше наклонет кон посебноста на македонскиот јазик и тоа и јавно го изрази во една своја статија во виенскиот весник „Die Freie Presse” , којашто предизвика остра реакција на Балканот, особено во Белград. Му беше професор на Крсте Петков Мисирков.

## Библиографија
### Книги
* *Gramatika jezika hèrvatskoga: osnovana na starobugarskoj slovenštini. Dio pèrvi: Glasovi* [*Граматика на хрватскиот јазик: Основана на старобугарската словенска. Прв дел: Гласови*] (1864). Zagreb: Brzotiskom Antuna Jakića. (NSK)
* *Historija književnosti naroda hrvatskoga i srbskoga* [*Историја на книжевноста на хрватскиот и српскиот народ*] (1867). Zagreb: Štamparija Dragutina Albrechta.
* *Ruska književnost u osamnaestom stoljeću* [*Руската книжевност во осумнаесеттиот век*] (1895). *Slike iz svjetske književnosti. Svezak treći*. Zagreb: Matica hrvatska. (Archive.org)
* Ягич, Игнатий Викентьевич. *Исторія славянской филологіи* [*Историја на словенската филологија*] (1910). *Энциклопедія славянской филологіи. Выпускъ 1*. Санктпетербургъ: Императорская академія наукъ. (Электронная библиотека ГПИБ)
* *Život i rad Jurja Križanića* [*Животот и делото на [[Јурај Крижаниќ]]*] (1917). Zagreb: JAZU.
* *Spomeni mojega života: I deo (1838-1880); II deo (1880-1923)*  [*Спомени од мојот живот*] (1930-1934). Beograd: Srpska kraljevska akademija.
* *Izabrani kraći spisi* [*Избрани кратки списи*] (1948). Edited and translated by Mihovil Kombol. Zagreb: Matica hrvatska.
* *Djela Vatroslava Jagića IV.: Članci iz „Književnika“ III. (1866). Historija književnosti naroda hrvatskoga ili srbskoga* [*Делата на Ватрослав Јагиќ IV*] (1953). Edited by Slavko Ježić. Zagreb: Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti.
* *Rasprave, članci i sjećanja* [*Расправи, статии и сеќавања*] (1963). Edited by Marin Franičević, translated by Mihovil Kombol. *Pet stoljeća hrvatske književnosti. Knjiga 43*. Zagreb: Matica hrvatska, Zora.

### Статии
* *Naš pravopis* [*Нашиот правопис*] (1864). In: Književnik. Godina prva. pp 1–34, 151-180. (Google Books)
* *Trubaduri i najstariji hrvatski lirici* [*Трубадури и најстарите хрватски лирски поети*] (1869). In: "Rad" Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti, knjiga IX. (Archive.org)

## Наводи

Категорија:Хрватски македонисти
Категорија:Хрватски слависти
Категорија:Членови на Хрватската академија на науките и уметностите
Категорија:Родени во 1838 година
Категорија:Починати во 1923 година
Категорија:Носители на прускиот Орден за заслуги (граѓански)
Категорија:Редовни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Академици на САНУ
Категорија:Членови на Унгарската академија на науките
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Франц Миклошич

**Франц Миклошич** (1813 – 1891) — словенечки славист, еден од најистакнатите во 19 век, автор на „Споредбена граматика на словенските јазици”, „Речник старословенско-грчко-латински” и „Етимолошки речник на словенските јазици”.

Категорија:Словенечки слависти
Категорија:Словенечки македонисти
Категорија:Членови на БАН
Категорија:Носители на прускиот Орден за заслуги (граѓански)
Категорија:Дописни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Дописни членови на БАН
Категорија:Дописни членови на Руската академија на науките
Категорија:Академици на САНУ
Категорија:Членови на Унгарската академија на науките
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Категорија:Членови на Гетингенската академија на науките
Категорија:Родени во 1813 година
Категорија:Починати во 1891 година
Павел Јозеф Шафарик

**Павел Јозеф Шафарик** ( - ) — истакнат словачки и чешки филолог и етнограф. Негови најзначајни дела се: „Историја на словенскиот јазик и литература на сите наречја”, „Словенски древности”, „Словенска етнографија“ и други.

## Ран живот и образование
Павел Јозеф Шафарик е роден на 13 мај 1795 година во Кобељарово, мало село во денешна Словачка, тогаш дел од Хабзбуршката монархија. Неговиот татко, Павол Шафарик, бил протестантски свештеник и учител, а неговата мајка, Катарина, потекнувала од скромно семејство. Павел бил најстарото од петте деца во семејството. Неговиот татко го поддржувал неговото образование, па Шафарик уште од мали нозе покажувал интерес за книжевност и наука.

Шафарик го започнал своето образование во родното село, а подоцна учел во евангелистичкото училиште во Кежмарок (1805–1810). Во 1810 година се запишал во лицејот во Кежмарок, каде се изучувале класични јазици, филозофија и теологија. Во 1815 година се преселил во Јена, Германија, каде студирал на Универзитетот во Јена, еден од центрите на германската интелектуална мисла. Таму бил под влијание на романтизмот и идеите на Јохан Готфрид Хердер, кој ги истакнувал значењето на националните култури и јазици. За време на студиите, Шафарик се занимавал со филологија, историја и славистика, а исто така почнал да пишува поезија.

## Кариера и научна работа
По завршувањето на студиите, Шафарик работел како учител и приватен воспитувач. Во 1817 година се вратил во Словачка и станал учител во гимназијата во Ново Место (денес Нове Место над Вахом). Од 1819 до 1833 година работел како директор на српската гимназија во Нови Сад, во тогашната Војводина, дел од Хабзбуршката монархија. Овој период бил особено значаен за Шафарик, бидејќи таму се запознал со српската култура и книжевност, а соработувал и со Вук Стефановиќ Караџиќ, со кого работел на собирање и проучување на словенски фолклор и јазик.

Во Нови Сад, Шафарик го уредувал списанието *Српски летопис* и објавувал научни трудови и поезија. Неговата работа во Србија му овозможила да ги продлабочи своите истражувања за словенските јазици и култури. Во 1833 година се преселил во Прага, каде останал до крајот на животот. Во Прага работел како библиотекар, уредник и професор, а подоцна станал и директор на Универзитетската библиотека во Прага (1848).

Ш
Ш
Категорија:Носители на прускиот Орден за заслуги (граѓански)
Категорија:Членови на Баварската академија на науките
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Категорија:Членови на Гетингенската академија на науките
Категорија:Дописни членови на Руската академија на науките
Георги Баласчев

**Георги (Ѓорѓи) Баласчев** ( во  -  во ), историчар, еден од водачите на софискиот кружок на македонските студенти од кои ќе никне „Младата македонска книжевна дружина“ во 1891 година. Автор на повеќе прилози на тема Македонија кои ги објавувал под псевдонимот „Езерски“ во сепаратистичкото списание „Лоза“.

Познаник на Мисирков од заедничкиот престој во Белград (1889) и во Софија (1890), кој во времето кога се ставаа основите на Младата македонска книжовна дружина, под псевдонимот Езерски, ја објави првата книга на македонски јазик за лозарското движење: „Неколку кратки летописни белешки за состојбата на западните Македонци...” (Софија, 1890).

Како човек, кој живееше во Бугарија, Баласчев не еднаш го креваше гласот во полза на својата поробена и подоцна раздробена татковина.

Учил во Солунската бугарска машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и Софискиот универзитет „Св. Климент Охридски“.

Во периодите 1899-1902, 1904-1908 и 1924-1934 бил учител во Софиjа, во 1902-1903 бил уредник во Археолошкиот музеj во Софиjа, во 1919-1923 во Етнографскиот музей во Софиjа, а во 1934-1936 бил инспектор во бугарското Министерство за образование.

## Дела
Насловите на делата се дадени во оргиналот како што се објавени.
* Биографически и книжовни чертици на Григор С. Пърличев и венчаната му поема през 1860 година на поетическия конкурс в Атина (објавена во Софија, 1897 г.)
* Неколко кратки летописни бележки по състоянието на западните Македонци за първата 45 годишнина на настоящий век (1890)
* Нови известия за черковното ведомство на Видинската и Софийската епархия през първите години на тяхното завладяване от Турците (1901)
* Бележки върху веществената култура на Старобългарското ханство и основанието му в Европа (1902)
* Бележки върху изкуството в българските земи през средните и по-нови векове (1920)
* Най-старата словенска държава на Балканския полуостров през VII и VIII в. и нейният етнически състав (1924)
* Българите през последните десетгодишнини на десетия век и първите от единадесетия в 2 ч. (1927 и 1930) и др.

## Извори


## Литература

* Глушков, П. Георги Баласчев, Минало, 1942, № 9-10, с. 81-96;
* Научните трудове на Георги Баласчев, Минало, 1942, № 9-10, с.11-15;
* Чолов, Петър. Български историци, Биографично-бибилиографски справочник, София 1999, с.25
 
## Надворешни врски
* Биографија на Григор Прличев од Георги Баласчев (бугарски) 
* Дејноста на средновековните книжевни центри во Струга и Струшко, Вангелија Десподова
* Сто години граѓански активизам во Македонија 
* Георги Баласчев, творештво (бугарски)
* Симеон Радев, Ранни спомени (бугарски)

Баласчев, Георги
Категорија:Лозарското движење
Категорија:Македонски историчари
Баласчев, Георги
Категорија:Луѓе од Охрид
Категорија:Апсолвенти на Софискиот универзитет
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Македонски општественици
Категорија:Четврта генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија
Ѓорѓи Димзо

**Маргарит Ѓорѓи Димица — Димзо** (,  — , ) — грчки историчар и филолог со македонско потекло. Во грчката наука е познат под името *Маргаритис Димицас (Μαργαρίτης Δήμιτσας)*.

## Животопис
Димзо е роден во Охрид во 1830 година во македонско, а според некои во влашко семејство. Тој е првиот учен што напишал дела за античката топографија на Македонија и исцрпно ги регистрирал дотогаш познатите камени, епиграфски споменици. Се залагал за обновување на Охридската архиепископија со автокефален статус.
Неговите потомци Димзови и денес живеат во стариот дел на Охрид – Варош.

Тој бил епиграф и историчар, специјалист за античка топографија и географија. Учел во Охрид и Јанина, а на универзитетот во Атина завршил филологија. Подоцна во Лајпциг и Берлин специјализирал класична филологија, филозофија и археологија. Работел во Битола и Солун. Во сворто училиште во Битола во 1851 година го основал првиот гимназиски клас.

Маргарит Димзо напишал три книги кои за тема ја имаат Македонија. Во една пишувал посебно за Охридската архиепископија, во која се осудува нејзиното неправедно укинување во 1767 година. Бил изразит Гркоман и деец на Грчката пропаганда во Македонија. 
Починал во Атина во 1903 година.
Во 2016 година, познатиот охридски историчар на уметноста Гоце Жура издал монографија за него.

## Поврзано
* Куќа на Димзови — семејната куќа, прогласена за културно наследство на Македонија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Дејци на грчката вооружена пропаганда во Македонија
Категорија:Гркомани
Полуостров

[мини|300п|Полуостров од типот [томболо]]

**Полуостров** е копнена површина, опколена со вода од три страни. Полуостровот е секогаш поврзан со главното копно.

## Полуостровот како мотив во уметност
* „На речниот полуостров“ - песна на руската поетеса Новела Матвеева од 2000 година.

## Полуострови во светот

Полуострови во Европа:

* Апенински Полуостров
* Балкански Полуостров
* Пиринејски Полуостров
* Скандинавски Полуостров
* Бретања
* Колски Полуостров
* Канин
* Јиланд
* Фински Полуостров
* Крим
* Котантен

Полуострови во Азија:

* Арапски Полуостров
* Анадолија
* Индокина
* Индиски Полуостров
* Камчатка
* Мангишлак
* Корејски Полуостров
* Јамал
* Гидански Полуостров
* Тајмир
* Чукотски Полуостров
* Малаја

Полуострови во Африка:

* Сомалиски Полуостров
* Киренајка
* Синај
* Туниски Полуостров

Полуострови во Австралија:

* Кобург
* Јорк
* Домпирова Земја

Полуостови во Северна Америка:

* Алјаски Полуостров
* Лабрадор
* Флорида
* Бутија
* Мелвил
* Долна Калифорнија
* Гаспе

Полуострови во Јужна Америка:

* Гоахира
* Парагвана
* Парија
* Валдес

Полуострови на Антарктик:

* Греамова Земја

## Полуостровот како мотив во уметноста
* „Полуостров“ — песна на северноирскиот поет Шејмас Хини.

## Поврзано
* Остров
* Провлак
* Теснец
* Средорек

## Наводи

## Надворешни врски
* Полуострови во Европа — блог на Христијан Солзданоски 


Категорија:Крајбрежни и океански земјишни облици
Категорија:Земјишни облици
Народна волја

**„Народна волја“** — македонски весник за теорија, историја, култура и уметност. До скоро време, „Народна волја“ беше единствениот македонски весник во Пиринскиот дел на Македонија, и воопшто, во Република Бугарија.

Весникот излегува еднаш месечно и се печати двојазично, на македонски и бугарски јазик.

## Историја на весникот
thumb|291x291px|Насловна страница на весникот (август 2006)|лево

Првиот број на „Народна волја“ излегува на 1 октомври 1980 год. во Сиднеј, Австралија. Како негови основачи се јавуваат повеќемина македонски емигранти, претежно од Пиринскиот дел на Македонија: Александар Христов, Крсто Енчев, Ангел Вретовски, Георги Чочков, Митре Мојсовски и други. Името „Народна волја“ е земено во спомен на истоимениот весник, издаван во почетокот на 20 век од Јане Сандански и неговите приврзаници - санданистите.

За прв главен уредник на новата „Народна волја“ е избран Александар Христов (1929 - 2005). Поради неговото враќање во Лондон, заедно со него се сели и седиштето на редакцијата, па долги години потоа весникот излегува во Англија.

Во 1989 година во Република Бугарија паѓа тоталитарниот режим на комунистичкиот диктатор Тодор Живков со што се создадени неопходните услови за понатамошна демократизација на бугарското општество. Кај пиринските Македонци се раѓа надеж за подобрување на нивната положба, и така паѓа решение весникот да се пресели во родниот крај на неговите основачи. Во април 1992 година во Благоевград излезе првиот број во новото седиште, сега и со новата редакција, чиј главен уредник е Георги Христов, брат на Александар Христов. Оттогаш весникот излегува непрекинато до ден денешен.

## „Народна волја“ и бугарската држава

Иако регистриран според важечките бугарски закони, во првите години на излегувањето во Благоевград весникот се соочува со бројни проблеми. Така, без некакво образложување, Бугарската пошта одбива да потпише договор за дистрибуција низ земјата, а бугарските служби за безбедност преземаат разновидни мерки за да го попречат излегувањето на весникот. Таквите мерки, меѓу другото, се изразени и преку притисоци кон членовите на редакцијата или распространувачите на весници кои се осмелуваат да го продаваат весникот. Врв на сето тоа се неколкуте полициски акции, чиј резултат е запленување на одделни текстови, па и конфискување на целиот тираж на весникот.

По бројните протести на меѓународните организации за правата на човекот и слободата на изразување, како и поради приближувањето на Бугарија кон Европската унија, бугарската држава престана да се меша во работата на весникот „Народна Волја“. Сега тој излегува непречено, може да се најде во слободна продажба на киосците, а може да се нарача дури и преку Бугарската пошта.

## Надворешни врски
* Интернет издание на „Народна волја“ - нова адреса
* Интернет издание на „Народна волја“ - стара адреса
*Јубилеј на ,,Народна волја" 30 годишен јубилеј

## Наводи

Категорија:Историја на Горна Џумаја
Категорија:Бугарски весници
Категорија:Македонски весници
Категорија:Пиринска Македонија
Крсто Енчев

**Крсто Енчев** ( во Лехово, Валовишко  —  во , Австралија) — книжевен трудбеник, борец за правата и слободите на македонскиот народ.

## Животопис
Со својата фамилија се населил во селото Јаново, околија на Сандански.

По убедување бил анархист и антикомунист, поради што е прогонуван од бугарскиот комунистички режим. Во 1950 година успева да емигрира во Австралија оставајки ја жената и четирите сина, кој потоа биле преселени во Ловечкиот регион. Таму, тој е еден од водечките организатори на македонската дијаспора. Заедно со уште неколкумина македонски емигранти (Александaр Христов, Ангело Вретовски, Георги Чочков, Митре Моjсовски и други) во 1980 година го основа весникот “Народна Волја“, чие излегување ќе го помага до крајот на животот. 

Крсто Енчев е пирински Македонец, кој целиот свој живот го посветил борејки се за праведни идеали и достоинство на македонскиот народ. Врховен идеал во непоколебливата титанска борба која е за независна и самостојна обединета македонска држава. Единствено правилна идеја за секој национално осознаен Македонец. Во мемоарите опишана е борбата на Македонците за независна обединета Македонија.

Својот бурен живот Енчев го има опишано во книгата “Автобиографија - спомени“. Спомените му се пишувани на англиски јазик, а во превод на бугарски јазик се објавени во Бугарија, првиот дел во Софија во 1999 година, а вториот дел посмртно во Благоевград во 2003 година. Починал во Австралија.

## Книжевност

* Крсто Енчев: „Автобиографија - спомени“, прв дел - Софија, 1999 
* Крсто Енчев: „Автобиографија - спомени“, втор дел - Благоевград, 2003
* Весник „Народна волја“, Благоевград, 1999 - 2006
* „Пиринскиот Страдалник“ - Скопје, 2009

## Наводи


## Надворешни врски

* Чест и почит - Крсто Јанчев Димитров

Категорија:Јаново
Категорија:Луѓе од Лехово (Валовишко)
Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Македонци во Австралија
Славе Македонски

**Славе Македонски** (, Железница, Пиринско - ) — македонски поет, раскажувач, романописец, драмски автор, публицист и книжевен преведувач. Завршил театарска режија во Москва, а има работено како професионален писател, новинар и режисер. 

Во 1995 година, тој станал член на Друштвото на писателите на Македонија.

## Книжевно творештво

* Здраво другари (поезија, 1959)
* Светот е бескраен (драма, 1960)
* Куси раскази (1961)
* Тропою дружбы (1961)
* Строители. (Настенька) (1962)
* Да го фотокопираме животот (есеи, 1964)
* Поле на мажи (роман, 1967)
* Еден вик растојание (раскази, 1967)
* Да бидеме и утре (роман, 1969)
* Разбуди се за пресуда (роман, 1969)
* Пакетче патрони (раскази, 1973)
* Каде шеташ убав разбојнику (роман, 1981)
* Вртопи (трилогија, 1982)
* Фати го бикот за рогови (роман, 1986)
* Штуро племе (раскази, 1986)
* Чевли за дедо Господ (раскази, 1987)
* Тасо Македонецот (роман, 1995)
* Македонска голгота (роман, 1996)
* Околиски роман (роман, 1997)
* Двајца во џунглата (трилогија, 2000)

## Надворешни врски
* Интервју со Славе Македонски (бугарски)
* Слики на Славе и дел од неговите „Мемоари“
* https://www.goodreads.com/author/show/14234534._

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Бугарски писатели
Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Луѓе од Железница (Пиринско)
Категорија:Членови на ДПМ
Магдалена Македонска

**Магдалена Македонска** — родена во село Бачево, Пиринскиот дел на Македонија, на 6 април 1950 година. Ја завршила Академијата за драмски уметности во Софија. Вработена е во болницата во Елин Пелин, Бугарија.

Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1995 година.

## Книжевна продукција

* Ребро Адамово (поезија, 1993) 
* Грофицата вари грав (хумор од Пиринска Македонија, 1995)

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонци во Бугарија
Ангел Каратанчев

**Ангел Каратанчев** — писател и енигматичар роден во Асеновград, Бугарија, на 29 декември 1926 година.

Ангел Каратанчев дипломирал книжевност на Софискиот универзитет и работел како просветен работник. Тој е основоположник и раководител на *Клубот на писателите* во градот Свети Врач (Сандански); член на Друштвото на писателите на Македонија од 1997 година.

## Творештво
* Гатанки (1992) 
* Ете човек (поезија, 1994)
* Творби (поезија, 1998)
* Епиграми, сентенции, карикатури (2000)

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Пиринска Македонија
Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Енигматичари
Георги Христов

**Георги Стоев Христов** (Јан Пирински) — роден на  година, во с. Јаново, Пиринскиот дел на Македонија, починал на  во Благоевград, Бугарија.

## Животопис
Работел како работник, управник на одморалиште, службеник во Окружниот народен совет во Благоевград, учител по бугарски јазик и литература, окружен социјален инспектор и др.

Во 1992 година Георги Христов од својот брат Александар ја презема улогата на главен и одговорен уредник на весникот „Народна Волја“. Своите текстови ги потпишувал и со псевдонимот Јан Пирински.

## Автор
Уште како ученик пишувал стихови, неговите дела се објавувани во тогашниот весник “Пиринско дело“. Ја има објавено и стихозбирката „*Попатен изгрев*“.

Еден од најобемните трудови кој ги има потпишано Јан Пирински, односно Георги Христов е делото „*[http://gnevot-na-pravdata.com/gnevot_na_pravdata.pdf Гневот на правдата“] *, во кое хронолошки се опишани повеќето настани кои влијаеле на правата на Македонците во Пиринска Македонија како и нивната борба за човекови права.

## Наводи

## Надворешни врски
* Интервју за МР - РАДИО СКОПЈЕ
* Разговор со Георги Христов 

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Пиринска Македонија
Категорија:Македонци во Бугарија
Македонски глас (2004)

:*Оваа статија е за македонски весник во [[Бугарија]]. За останати весници со ист наслов, видете ја [[Македонски глас|страницата за појаснување]].*

**Македонски глас** е пирински весник, чиешто прво издание се појавило во јули 2004 година.

Тој излегува како периодичен билтен на борците за правата на Македонците во Бугарија и се печати на бугарски јазик. Весникот објавува податоци за состојбите во бугарското општество, а кои се однесуваат на положбата на Македонците. Весникот има големо значење во понатамошното демократизирање на бугарското општество, особено поради фактот што во него можат да се прочитаат такви работи кои најчесто се премолчувани од другите весници во Бугарија.

На 31 јануари 2011, бугарските власти го заплениле целокупниот тираж на весникот, додека сопственикот на печатницата на весникот и еден тамошен вработен биле преведени во полиција. Официјално немало известување за ваквата акција, а неофицијално ова е како последица на повикот на весникот до сите Македонци во Бугарија да се попишат како Македонци за време на пописот во државата во 2011.

## Наводи

## Надворешни врски
Македонски глас - списание од македонската дружина во Русија.

* „Македонски глас“ - запленетиот весник на Пиринскиот македонски информациски центар во pdf

Категорија:Култура на Горна Џумаја
Категорија:Бугарски весници
Категорија:Македонски весници
Категорија:Пиринска Македонија
Категорија:Појавено во 2004 година во Македонија
Александар Христов

**Александар Стоев Христов** — роден на 14 февруари 1929 година во с. Јаново, Пиринска Македонија. Почина на 20 октомври 2005 г. во Лондон, Англија. Неговата желба, да почива во родната македонска земја, му беше исполнета и на 20 декември 2005 година неговите посмртни остатоци беа погребени во родното село Јаново.

Почетното основно образование го добива во соседното село Петрово. По шестиот клас гимназија во Свети Врач (денес Сандански) заминува за Скопје, Народна Република Македонија, каде се запишува во Педагошкото училиште. Во 1948 год., кога се затвора границата помеѓу Македонија и Бугарија, тој се наоѓа во Бугарија, и не можејќи да се врати во Македонија, своето образование го продолжува во Благоевград. Но, бугарската власт не му дава да го заврши училиштето и го зема во воена служба, при што е испратен во рудникот за ураниум во селото Блатешница крај Софија. Таму, заедно со други "неблагонадежни граѓани", Александар работи во крајно неподносливи услови.

Свесен за сите опасности за неговиот живот, Александар Христов избегал од рудникот, и на 18 јуни 1951 год. преминал илегално во Грција. Оттаму својот тежок пат на бегалец го продолжил во Бразил. По неколкумесечен престој во оваа земја, тој пак се сели, сега во Франција.

По многу непријатни доживувања, Александар Христов успеал да се запише на Алианс франсез. Овде тој се запознава со Лидија Терек, со која стапува во брак, и подоцна им се раѓаат синот Мајкл и ќерката Хелен.

Во Париз Александар Христов завршил студии по новинарство и социологија. Овде се дружи со многубројни бегалци од Пиринскиот дел на Македонија. Во 1968 година се сели во Лондон и во следните 20 години работи во ВВС, во програмата на бугарски јазик.

Од Лондон одржува врски со Крсто Енчев, на кого во 1980 год. му гостува во Сиднеј, Австралија. Таму, тие двајцата, заедно со Ангеле Вретовски, Георги Чочков, Митре Мојсоски и други Македонци, ги поставуваат темелите на весникот "Народна волја". Александар Христов ја презема задачата на главен уредник на весникот. Дури во 1992 година целокупната грижа за излегувањето на весникот ја презема неговиот брат Георги Христов.

Александар Христов се занимавал и со пишување поезија. Автор е на пет стихозбирки.

## Наводи

## Надворешни врски
* Александар Христов

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Пиринска Македонија
Категорија:Македонци во Бугарија
Георги Радулов

**Георги Николов Радулов**, наречен **Георги Радуле** (,  - ) — македонски публицист од Бугарија.

Роден во 1942 година во селото Кремен, Неврокопско, Пиринска Македонија. По завршувањето на основното училиште во родното село, средното образование го продолжил во Банско. Има завршено два технички факултети, на два различни универзитети, и има објавено неколку учебници за техничките училишта. Работи како професор на Рударско-геолошкиот универзитет во Софија.

Независно од неговата професионална ангажираност, Радуле со години ја проучувал историјата на својот македонски народ. Како резултат на неговата истражувачка работа во 1997 година во Софија беше објавена книгата “Историја на Македонија - апологија на македонизмот“.

Оваа книга ја претставува комплетната историја на македонскиот народ, од антиката до средината на XX век, и таа е првата книга од ваков вид објавена во Бугарија и на бугарски јазик. Поради отворено искажаните ставови за одбрана на засебниот македонски национален идентитет, авторот и книгата предизвикаа бурни реакции во Бугарија, и беа цел на бројни критики и притисоци.

Од книгите на историска тема ги има објавено уште: „Кремен - минато и наследство“ и „Кој ја фалсификува историјата?“.

## Литература
* Весник „Народна Волја“.

## Надворешни врски
* Кој ја фалсификува историјата? (на бугарски)
* Одговор упатен кон македономрзецот Божидар Димитров 
* Промовирана „Историјата на Македонија“ на Радуле

Категорија:Бугарски публицисти
Категорија:Македонски публицисти
Категорија:Македонци во Бугарија
Голешово

**Голешево** — село во Општина Свети Врач, во Пиринска Македонија, денешна југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
алт=Изглед от Голешово|лево|мини|Поглед на Голешово
Село Голешово се наоѓа во Благоеврадската област, на северозападното подножје на планина Славјанка (Алиботуш), на надморска височина од 753 метри. Во непосредна близина до него се наоѓа биосферниот резерват "Алиботуш". Голешово е оддалечено 47 километри југоисточно од Свети Врач, на 44 километри источно од Петрич и 39 километри југозападно од Неврокоп. Атарот на селото допира до граничниот појас помеѓу Бугарија и Грција.

## Историjа
Селото под името Голешово за првпат се среќава во османлиските даночни регистри 1611 – 1617, 1623 – 125 година. Се претпоставува дека името доаѓа од зборот „*голеш*“, којшто означува „голо“ населено место.

Според легендата, основач на селото е некојси дедо Голјо, којшто прв се населил на местото на денешното село, бегајќи од прогонот на Османлиите. Како и во другите села во тој крај и во Голешово во XVII-XVIII век се населуваат Македонци од Западна Македонија, принудени да ги напустат своите родни краишта од нападите на албанските доселеници. Главна стопанска дејност на населението во тоа време било козарството, кираџиството, печалбарството, како и вадење и преработка на железо.

Во XIX век во селото се изградени две цркви и тоа „Свети Димитриј“ - изградена во 1833 година и „Успение на Пресвета Богородица“ - изградена во 1853 година.
алт=|лево|мини|Табла на влезот во селото
Во текот XIX век, селото е дел од Демирхисарската каза на Серскиот санџак.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, во селото имало 1.250 жители, сите Македонци.

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 2.240 година во Голешово имало 1.800 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
мини|Поранешното училиште

## Стопанство

## Демографија
Голешово е мало село. Според пописот од 2011 година, во селото живееле само 14 жители, запишани како Бугари.

На табелата е прикажан бројот на населението во Голeшово за периодот 1934-2011:

мини|Споменик на Стоју Хаџиев во центарот на селото

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости
Во планината близу селото, се наоѓа мала пештера Капе, каде што во 1903 година престојал Гоце Делчев со својата чета.

## Редовни настани

## Личности
* Стоју Хаџиев (септември 1880 - 27 септември 1924, Покровник, Горноџумајско) - македонски револуционер, член, раководител и војвода на Македонската  револуционерна организација

## Култура и спорт

## Иселеништво
алт=|мини|Камениот мост

## Поврзано
* Голешово — река во Костурско, Егејска Македонија

## Надворешни врски

## Наводи
Јаново

**Јаново** — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
мини|Зградата на кметството со детски парк
мини|Продавница во селото
[мини|[Александар Христов, македонски писател]]

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на надморска висина од 433 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 14.186 км2. Јаново се наоѓа во подножјето на планината Еѓуптин во планината Славјанка со највисокиот Гоцев Врв од 2212 метри надморска височина. Стариот дел од селото се наоѓа на стрмна падина, свртен кон југ.ПВо долината поминува малата река Петровска, со почеток во подрачјето на месноста *Извора* и кај селото Ново Хоџово, каде се влева во реката Пиринска Бистрица. Центарот и новите куќи се наоѓаат во северниот правец на рамен терен, каде поминува асфалтниот пат помеѓу поголемите села Катунци и Петрово. На запад се издигнува ридот наречен Плоштина, а на југ се протега Мариново Плато, а по грчката граница серија скоро паралелни сртови како Полјани, Валче Брце и Големата усојка. Висината на Јаново е во опсег од 380-440 метри. Областа е огромна географска плоштина. Гледано од дното во правец на стрелките на часовникот, се наоѓаат на север планината Пирин со североисточниот врв на Орелак, Парилско Седло е мостот кон Славјанка. Сенгелска Планина е на југ на територијата на Грција. На југозапад, Беласица се крева и формата ја затвора Огражден. Еве неколку растојанија: Неврокоп - 52 км, Свети Врач - 30 км, Петрич - 32 км, Мелник - 19 км, Кулата - 17 км.

## Историја
### Османлиско Царство

Во 15 век, во Јаново биле запишани 105 глави на домаќинства. Во османлискиот даночен спосок на немуслиманското население од 1616-1617 година, селото Јанова имало 50 семејства. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Јаново (Yanovo)* било село со 60 семејства и 180 Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 270 жители, сите Македонци.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Во 1985 година селото имало 314 жители.

## Население

## Редовни настани
* 14 февруари, ден на лозарите
* Спасовден

## Личности
* Александар Христов, македонски писател
* Георги Христов, македонски писател

## Наводи
Вистинска црква на Исус

**Вистинската црква на Исус** е независна кинеска протестантска црква основана во Пекинг во текот на 1917 година. Денес таа има приближно 1,5 милиони членови во 39 земји и пет континенти и е најголемата христијанска црква во Кина и Тајван. Седиштето на меѓународното собрание на црквата е во Лос Анџелес, САД. Нејзината цел е да го проповеда Евангелието на сите народи, особено во Израел.

### Главните учења и верувања на оваа црква
# „Примањето на Светиот Дух, потврдено со зборувањето на јазици, е потврда за нашето наследување на Царството Небесно.“
# „Крстењето со вода е верски обред за избавување од гревовите и препородување. Крстењето се врши во природна вода, како река, море или извор. Крстителот, кој веќе е крстен со вода и Светиот Дух, го врши крстењето во името на Бог Исус Христос. Личноста која го прима крстењето треба да е целосно потопена во вода со главата наведната и лицето надолу.“
# „Обредот на миење на стапалата ни овозможува да се соединиме со Господ Исус. Исто така служи и за постојано потсетување дека треба да имаме љубов, светост, човечност, простување и служење. Секоја личност која била покрстена треба да ги измие нозете во името на Исус Христос. Заемно миење на стапалата се практикува секогаш кога е соодветно.“
# „Светата причест е обред за паметење на смртта на Бог Исус Христос. Тоа ни овозможува да ги вкусиме телото и крвта на нашиот Бог и да се причестиме со Него, за да можеме да имаме вечен живот и да воскреснеме на Последниот Ден. Овој обред треба да се извршува што е можно почесто. Потребен е само еден бесквасен леб и гроздов сок.“
# „Сабат, седмиот ден од неделата (сабота), е Свет Ден, благословен од Бога. Се почитува за паметење на создавањето и избавувањето од страна на Господ, со надеж за вечен одмор во идниот живот.“
# "Исус Христос, Зборот кој се претвори во тело, умре на крстот за избавување на грешниците, воскресна на третиот ден и се качи на небото. Тој е единствениот Спасител на човештвото, Создавачот на небото и земјата, и единствениот вистински Бог."
# "Светата Библија, која се состои од Стариот и Новиот завет, и е инспирирана од Бога, е единствената духовна вистина и претставува стандард за Христијанско живеење."
# "Избавувањето е дадено од милоста Божја преку вербата. Верниците треба да се ослонат на Светиот Дух за да трагаат по духовност, да го почитуваат Бога, и да го сакаат човештвото."
# „Црквата, основана од нашиот Бог Исус Христос, преку Светиот Дух за време на „второто пришествие“ е возобновената вистинска црква од апостолското време.“
# "Второто пришествие на Бога ќе се случи на Последниот Ден кога Тој ќе се симне од небото за да му суди на светот: на праведните ќе им биде даден вечен живот, додека на злобните вечен прогон."
## Наводи

Категорија:Вистинска црква на Исус
Категорија:Религиозни организации
Категорија:Христијански вероисповеди
Александар Бујнов

**Александар Иванов Ненов** (), наречен **Бујнов** (Шумен, 26 септември 1879 — Банско, 27 септември 1924) — револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација. 
## Животопис
Александар Ненов е роден во градот Шумен на 26 септември 1879 година. Тој е најстариот син во семејството на богатите занаетчија кој изработувале гајтани и срма за народни носии.. Се школувал во својот роден град, а завршил гимназија во Софија. Во 1896 година запишува право на Софискиот универзитет, а во 1897 година станува глумец во театарот „Солзи и смеа“. При една од турнеите на театарот во Солун во 1898 година се запознава со дејци на ВМОРО и се вклучува во македонското ослободителното движење. Поради бујниот карактер е нарекуван *"Бујниот"* и од таму прифаќа името *Бујнов*.

По Илинденското востание во 1903 година Бујнов го напуштил театарот и се одал целосно на македонското револуционерното движење. До 1905 година е четник во Скопскиот револуционерен округ, а потоа - во Серско, каде што станува еден од блиските на Јане Сандански.

На третиот редовен конгрес на Серско револуционерен округ во 1907 година е избран за член и секретар на окружниот револуционерен комитет. По Младотурската револуција во 1908 година е меѓу основачите на Народната федеративна партија во Солун и е член на Централниот совет. На изборите во 1912 година Бујнов е избран за пратеник во Османлискиот парламент.

Во Балканските војни (1912-1913) Александар Бујнов застанува на чело на чета и го заштитува македонското население во Неврокопско и Демирхисарско од настапувањата на Турците и учествува во ослободувањето на Пиринска Македонија. Со него се војводите Димитар Арнаудов, Икономов, Иван Кјумџиев, Грнев, Тухчев и Бакаров. Во борба во селото Црвишта во Шарлија на 22 октомври 1912 година е тешко повреден.

По Првата светска војна е во групата на противниците на Тодор Александров и генерал Александар Протогеров, предводена од Ѓорче Петров. Во април 1923 година е избран за пратеник во Бугарското народно собрание. По превратот од 9 јуни се утврдува во градот Банско. По убиството на Тодор Александров, Александар Бујнов е убиен по пресудата на ВМРО на 27 септември 1924 година во Банско.

## Извори

Категорија:Македонски војводи
Категорија:Родени во 1879 година
Категорија:Починати во 1924 година
Категорија:Апсолвенти на Софискиот универзитет
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Убиени по наредба на Ванчо Михајлов
Воздух

мини|Сината светлина повеќе е распрскана во гасови кои ја сочинуваат Земјината атмосфера од светлина на други бранови должини, што и дава на Земјата синовиден прстен кога се гледа од вселената.
мини|десно|300п|Состав на воздухот
[мини|Опит колку [кислород има во воздухот.]]

**Воздухот** — гасовита материја составена претежно од азот (78%), кислород (21%); останатиот 1% го сочинуваат материи како јаглерод диоксид, водород, хелиум, водена пареа и други. Воздухот е неопходен за опстанок на животот на Земјата. Најважен елемент на воздухот за одржување на животот на Земјата е кислородот. Него го користат и растенијата и животните. Животните и човекот не можат да издржат без воздух повеќе од неколку минути. Растенијата, низ процесот фотосинтеза, се најголеми производители на кислород. Водните алги и фитопланктоните се исто така производители на кислород, но со помал интензитет. Уништувањето на шумите и загадувањето на воздухот и водите се фактори кои ја зголемуваат опасноста од намалување на кислородот.

## Воздухот како тема во уметноста и во популарната култура
### Воздухот како тема во книжевноста
* „Воздухот на водата“ - поетска збирка на францускиот писател Андре Бретон од 1934 година.
* „Пофалба на воздухот“ - песна на српскиот поет Бранко Миљковиќ.

### Воздухот како тема во музиката
* „Од воздухот“ (*From the Air*) - песна на американската музичарка Лори Андерсон од 1982 година.
* „Вечерва во воздухот“ (*In the air tonight*) - песна на британскиот пејач „Фил Колинс“ (*Phil Collins*) од 1981 година.
* „Воздухот што го дишам“ (*The air that I breathe*) - песна на англиската група The Hollies од 1974 година.
* „Воздух“ (*Air*) - песна на американската група „Токинг хедс“ (*Talking Heads*) од 1979 година.
* „Тенкиот воздух“ (*The Thin Air*) - песна на британската рок-група „Магазин“ (*Magazine*) од 1979 година.
* „Горе во воздухот“ (*Up In The Air*) - песна на американската рок-група „Хускер Ду“ (*Hüsker Dü*) од 1987 година.

## Наводи

Категорија:Гасови

Категорија:Земјина атмосфера
Нодиум

мини
мини|Дијаграм на стебло, шпанска верзија
**Нодиум** е делот од растителното стебло од кој се формира листот. Делот од стеблото меѓу два нодиуми е наречен интернодиум.

Категорија:Ботаника
Симбиоза

200px|мини|десно|Полипи на корал живеат во симбиоза со едноќелијски мрачни алги.
200px|мини|десно|Заедница на лишаи на кора од даб, еден од најинтимните облици на мутуализам.

**Симбиоза** претставува меѓусебна животна зависност помеѓу два или повеќе организми. Има многу видови симбиози во природата, од кои најзастапени се: микориза, лишаи, симбиозата меѓу пеперугоцветните растенија и азотофиксаторските бактерии и други.


Категорија:Екологија
Категорија:Физиологија
Александар Донски

**Александар Донски** — литературен преведувач, раскажувач и историчар. Роден е на  година во , во уметничко семејство. Основно и средно образование завршил во Штип, а дипломирал на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, на групата Историја на уметноста со археологија.

Александар Донски има објавувано бројни написи во повеќе списанија и на различни теми. Автор е на неколку документарни радио емисии. За својата работа има добивано и награди. Повеќе години соработувал со „Народна Волја“ од Благоевград, „Македонско Сонце“ од Скопје и „Австралиско - македонски неделник“ од Мелбурн.

Работи во Институтот за историја и археологија при Универзитетот „Гоце Делчев“.

## Објавени книги

250px|right|thumbnail
* Јапонскиот печат за Илинденското востание (1987)
* Фолклорното богатство на Штип (1989)
* Натприродни огласи (1994)
* Што ќе нѝ се случи по смртта? (1995)
* Морбидни раскази (1996)
* Судбина (објавена на бугарски во Софија, 1997)
* Етногенетските разлики помеѓу Македонците и Бугарите (2000)
* Исус Христос и Македонците (2000)
* Уделот на Македонците во светската цивилизација (2002)
* Античко-македонското наследство во денешната македонска нација (2000) 
* Денешните потомци на Самоиловата царска династија (2004, 2008)
* The descendents of Alexander the Great of Macedon (Shtip, Sidney 2004)
* Сведоштва за Илинденскиот период (заедно со Атанас Кирјаков од Благоевград, 2005)
* The genealogical lineage between queen Elizabeth II and the medieval Macedonian czar Samuel (Shtip/Sidney, 2005)
* Македонското потекло на некои од американските претседатели (2006)
* Сите светители од Македонија (2006)
* Денешните потомци на античко-македонската царска династија (2007) 
* Византиски цареви од македонско потекло (2007)
* Тајната на бакарната книга (2007)- роман
* Обединувањето на Македонија (2008) - роман
* Американски јасновидец во контакт со духот на Александар Македонски (2009) - роман
* Старогрчки и други антички сведоштва за посебноста на античките Македонци (2011)

## Извори

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонски историчари
Атанас Кирјаков

**Атанас Кирјаков** е роден во декември 1960 година во Горна Џумаја, Пиринска Македонија. Потекнува од бегалско семејство од Егејскиот дел на Македонија. Со основно и средно техничко образование се стекнал во родниот град, денес наречен Благоевград.

Кирјаков во 1991 година ја основа издавачката куќа “Кукуш 1913“, преку која го издаваше весникот “Пиринска камбана“. Атанас Кирјаков е еден од основачите на Обединетата Македонска Организација Илинден (ОМО Илинден). Во Горна Џумаја во 1995 го основа Културно-просветното и спортско друштво “Светилник“. Активно се занимава со проучување на македонската историја преку собирање документи од Пиринскиот дел на Македонија. Врз основа на таквите документи, со Александар Донски во 2005&nbsp;г. ја објавија книгата “Сведоштва од Илинденскиот период“.

## Надворешни врски
* ИНТЕРВЈУ 

Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Луѓе од Горна Џумаја
Нова социјалдемократска партија

**Нова социјалдемократска партија** (НСДП) ― партија со социјалдемократска ориентација. Нејзин основач е Тито Петковски, кој во ноември 2005 се отцепи од СДСМ. Моментален претседател на партијата е Горан Мисовски.

Своето основачко собрание НСДП го одржа на 30 ноември, а основачкиот конгрес на 17 декември 2005.

Според Петковски НСДП ќе посвети посебно внимание на надминувањето на сиромаштијата во Република Македонија и на заштитата на правата на работниците. Како што тој истакна на Основачкиот конгрес: „Не смее да се случи во држава, која по својот Устав е социјална, правата на работниците да бидат во втор план, а на функционерите во прв.“

На парламентарните избори во 2006 година НСДП настапи самостојно, освојувајќи 6% од гласовите и 7 пратенички мандати, но по изборите влезе во владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ. Од пратеничкиот состав на НСДП во текот на мандатот две пратенички, Јагнула Куновска и Мирјана Секуловска, преминаа во ВМРО-ДПМНЕ.

На предвремените парламентарни избори во 2008 година, НСДП настапи во коалиција со СДСМ, освојувајќи 3 мандати. Веднаш по изборите, поради незадоволство од напуштањето на коалицијата со ВМРО ДПМНЕ, партијата ја напуштија Лазар Еленовски, Веле Митановски, Вера Рафајловска и Живко Јанкуловски. Првите тројца ја формираа Социјалдемократската унија, а Јанкуловски - Партијата на обединетите демократи на Македонија.

НСДП настапи во коалицијата со СДСМ и на парламентарните избори во 2011 година, кога освои 4 мандати.

И на парламентарните избори во 2014 година настапи во коалиција со СДСМ и освои 3 мандати.

И на парламентарните избори во 2016 година во коалиција со СДСМ и освои 2 мандата.

И на парламентарните избори во 2020 година во коалиција со СДСМ и освои 2 мандата.

И на парламентарните избори во 2024 година, учествувала во коалиција со СДСМ и освои 2 мандата.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјална страница на НСДП


Категорија:Социјалдемократски партии
Категорија:Појавено во 2005 година во Македонија
Душко Аврамов

**Душко Аврамов** — (Скопје,  - Скопје, ) — македонски поет за деца. Завршил Виша Педагошка Школа во Скопје 1963 година и Филолошки факултет во Скопје 1969 година. Работел како наставник до 1964 година новинар во радио Скопје до 1967 година главен уредник на весник Стакларец до 1988 година. Член на ДПМ од 1970 година.

Инспирација во неговото творештво биле идеалите на Гоце Делчев.

## Дела
* Славејот на одмор (1970)
* Болен зајко (1971)
* Со песни низ оган (1971)
* Ајкулата заби мие (1972)
* Свет без граници (1974)
* Има еден убав збор (1979)
* Венец од ѕвезди (1980)
* Те сакам, ме сакаш (1985)
* Најсветлата ѕвезда (1990)
* Ајде да се дружиме (1994)
* Цвет до цвет (1996)
* Стевче смелче (1996)

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Луѓе од Скопје
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“