Тумор на мозок

**Тумор на мозок** — интракранијална солидна неоплазма, тумор (е дефиниран како абнормален раст на клетките) во рамките на мозокот или централниот рбетен канал. Мозочни тумори ги вклучуваат сите тумори во внатрешноста на черепот или во централниот дел на ’рбетниот канал. Тие се создадени од страна на абнормални и неконтролирани клеточни делби обично во мозокот, но исто така и во лимфните ткива, во крвните садови, во кранијалните нерви, во мозочните коверти (менингите), череп, хипофизата, или пинеалната жлезда. Во рамките на мозокот , вклучените клетки може да бидат неврони или глијални клетки (кои вклучуваат астроцити, олигодендроцити, и епендимални клетки). Мозочни тумори исто така може да се шири од рак пред да се наоѓа во другите органи (метастатски тумори). Секое мозочен тумор е инхерентно сериозен и опасен по животпоради неговата инвазивна и инфилтративен карактер во ограничен простор на интракранијална празнина. Сепак, мозочните тумори (дури и оние злоќудни) не се секогаш фатални, особено липомите кои се инхерентно доброќудни. Мозочни тумори или интракранијални неоплазми можат да бидат канцерогени (злоќудни) или не-канцерозни (доброќудни), меѓутоа, дефинициите на злоќудниот или доброќудните неоплазми се разликуваат од оние кои вообичаено се користат во други видови на канцерогени или не-канцерозни неоплазми во телото. Нејзиното ниво на опасност зависи од комбинацијата на фактори како типот на туморот, неговото место, неговата големина и состојба на развој. Бидејќи мозокот е добро заштитен од страна на черепот, раното откривање на тумор на мозокот се јавува само кога дијагностичките алатки се во режија на интракранијалната празнина. Обично откривањето се случува во напредна фаза кога присуството на тумор предизвикало необјаснети симптоми. Примарните (вистинска) тумори на мозокот најчесто се наоѓаат во задната кранијална јама кај децата и во предните две-третини од церебралната полутопка кај возрасните, иако тие можат да влијаат на било кој дел на мозокот.

## Знаци и симптоми

Видливоста на знаци и симптоми на тумор на мозокот главно зависи од два фактора: големината на туморот (волумен) и туморска локација. Во моментот кога симптомите ќе станат очигледни, или на личноста или луѓето околу него (почетокот на симптомите) е важна пресвртница во текот на дијагнозата и лекувањето на туморот. Почетокот на симптомите - во временската линија на развојот на неоплазми - зависи во многу случаи од природата на туморот, но во многу случаи е исто така, поврзана со промената на неоплазми од "доброќудни" (т.е. споро растење/доцни симптом на почетокот ) на повеќе злоќудни (брзо растечки / почетокот на симптоми ). Симптомите на цврсти неоплазми на мозокот (примарни мозочни тумори и тумори средно слични) можат да бидат поделени во 3 главни категории:

- Последиците од интракранијална хипертензија: Симптомите кои често се јавуваат први се оние кои се последиците од зголемен интракранијален притисок: Големи тумори или тумори со голем перифокусен оток (едем) неизбежно води до покачен интракранијален притисок (интракранијална хипертензија), која во клинички се преведува во главоболки, повраќање (понекогаш и без гадење), изменета состојба на свеста (сомноленција, кома), дилатација на ученик од страна на лезијата (анисокорија), папиледема (истакнат оптички диск на фундускопско очно истражување ). Сепак, дури и малите тумори попречувајќи го преминот на ’рбетномозочната течност (CSF) може да предизвикаат рани знаци на зголемен интракранијален притисок. Зголемен интракранијален притисок може да резултира со хернијација (т.е. поместување) на одредени делови на мозокот, како што се церебеларните крајници или временскиот ункус, што резултира со смртоносна компресија на мозочното стебло . Во многу мали деца, покачениот интракранијален притисок може да предизвика зголемување на пречникот на черепот и натежнатост на фонтанелите. - Дисфункција: во зависност од туморската локација и штета тоа може да предизвика на околните мозочни структури, или преку компресија или инфилтрација, било кој тип на фокални невролошки симптоми може да се случи, како што се когнитивни и бихевиорални нарушувања (вклучувајќи оштетена пресуда, губење на меморијата, недостаток на признавање, наручување на просторната ориентација ), карактер или емотивни промени, хемипареза, хипоестезија, афазија, атаксија, оштетување на видното поле , оштетување на сетилото за мирис и слух, парализа на лицето, двојно гледање, вртоглавица, но повеќе тешки симптоми може да се случат премногу како што се: парализа на едната страна од телото хемиплегија или оштетување на голтањето. Овие симптоми не се специфични за мозочните тумори - тие можат да бидат предизвикани од страна на голем број невролошки состојби (на пример мозочен удар, трауматски повреди на мозокот). Она што е важно, сепак, е локацијата на лезијата и функционалните системи (на пример, моторни, чувствителни, визуелна, итн) тоа влијае. А Билатералниот дефект на временското оштетување на видното поле (битемпорална хемианопиа-поради компресија на оптички хијазам), често се поврзува со ендокрина дисфункција-или хипопитуитаризам или хиперпродукција на хипофизните хормони и хиперпролактинемија е сугестивен на хипофизниот тумор. - Иритација: абнормален замор, истоштеност, отсуства и потреси, но исто така и епилептични напади.

Горенаведените симптоми важат и за сите видови на неоплазма на мозокот (вклучувајќи секундарни тумори). Вообичаено е дека едно лице носи примарни доброќудни неоплазми за неколку години и немаат видливи симптоми. Многу ви презентираат неколку нејасни и повремени симптоми како главоболки и повремени повраќање или досада, која лесно може да се помешаат со гастритис или гастроентеритис. Тоа можеби изгледа чудно дека и покрај таа маса во неговиот череп вршење притисок врз мозокот на пациентот не чувствува болка, но како некој кој има претрпено голем потрес на мозокот можат да потврдат, болката се чувствува на надворешната страна на черепот, а не во мозокот. На мозокот нема нервни сензори во менингите (надворешната површина) со која треба да се чувствуваат или пренесување на болка до болниот центар во мозокот, тоа не може да сигнализира болка без сетилен влез. Тоа е причината зошто секундарните симптоми како оние опишани погоре треба да ги предупредат лекарите за можните дијагнози на неоплазма на мозокот. Кога една личност страда од метастазиран рак се дијагностицира скенирање на черепот кој често ги открива секундарните тумори. Во една неодамнешна студија од страна на холандската ГП асоцијација, беше објавена список на причини за главоболка , дека треба да ги предупредат ГП да ја преземат нивната дијагноза уште тогаш да се избере за симптоматски третман на главоболка со едноставни лекови за болки (обрнете внимание на појава на тумори на мозокот како можна причина ):

Алармни сигнали

- Прва жалба за главоболки од лица постари од 50 години (тумор на мозокот, временски артеритис) - Прва жалба за мигренски напад во лице над 40 години (тумор на мозокот) - Главоболка во лице на возраст под 6 години (тумор на мозокот, хидроцефалус) - Лице над 50 години со болка во храмовите (временски артеритис) - Бременост со непознати главоболки (прееклампсија) - Зголемени главоболки после траума (под / епидурален хематом) - Тешки главоболки и многу висок крвен притисок (злоќудна хипертензија) - Тешка акутна главоболка (менингитис, CVA (Цереброваскуларна несреќа или мозочен удар), субарахноидална хеморагија) - Главоболка и треска со намалена свест (менингитис) - Вкочанетост на врат / невролошка дисфункција (менингитис, тумор на мозокот) - Главоболка со знаци на зголемен интракранијален притисок (тумор на мозокот) - Фокусно невролошка дисфункција (тумор на мозокот) - Во раните утрински часови повраќање или повраќање поврзано со главоболка или друга болест (тумор на мозокот) - Промени во однесувањето или брзиот пад во училишните резултати (тумор на мозокот)

### Причина

Настрана од изложеноста на винил хлорид или јонизирачко зрачење, не се познати фактори на животната средина поврзани со тумори на мозокот. Мутации и бришења на т.н. тумор супресорните гени се смета дека се причина за некои форми на тумори на мозокот. Луѓе со различни наследни болести, како што се Вон Хипел-Линдау синдром, мултипла ендокрина неоплазија, неврофиброматозата тип 2 се изложени на висок ризик за развој на тумори на мозокот. Употребата на мобилни телефони не изгледа дека се поврзани.

Видови

Тумори можат да бидат доброќудни или злоќудни, може да се случи во различни делови на мозокот, и може или не може да бидат примарни тумори. А примарниот тумор е оној кој започнал во мозокот, што е спротивно на метастатски тумор, тоа е нешто што се шири до мозокот од друг дел на телото. Тумори може или не може да биде симптоматично: некои тумори се откриени, бидејќи пациентот има симптоми, други се појавуваат случајно на некоја скенирана слика, или на обдукција.

Најчестите примарни тумори на мозокот се:

Глиоми (50,3%) Менингиомас (20,9%) Хипофизни аденоми (15%) Нервни обвивки на тумори (8%)

Патофизиологија

Анатомија

Од мозочната википедска статија и за целите на разбирање на овој напис некои кратки белешки за мозокот и нејзините различни видови на органски ткива ќе бидат обезбедени. При читањето на човечкиот мозок во сликата на десната страна, само неколку од областите се навистина од интерес за нас. Првиот тип на ткиво се среќаваат под черепот во интракранијална шуплина која всушност и не е прикажано на оваа слика: менингите. Тоа е она што е воспалени во менингитис.

Менингите

Човечките мозоци се опкружени со систем на сврзното ткиво мембрани таканаречени менинги кои го одделуваат черепот од мозокот.

Ова три-слоевита покривка е составена од (од надвор во) Матер Дура ("хард мајка"), Арачноид Матер ("мајка пајак "), и АИП Матер ("мека мајка"). На Арачоид и АИП се физички поврзани и на тој начин често се смета како еден слој, АИП-арачоид. Под арачоидот е субарахноидалниот простор кој ја содржи ’рбетномозочната течност, кој циркулира во тесни простори меѓу клетките и преку шуплините таканаречени комори, и служи за да го хранат, поддржат и заштитат мозочното ткиво. Крвните садови влегуваат во централниот нервен систем преку периваскуларниот простор над Матер АИП. Клетките во ѕидовите на крвните садови се цврсто приклучени , формирајќи ја крвната-мозочна бариера која го штити мозокот од токсините кои би можеле да влезат преку крвта. Тумори на менингите се менингиом и често се доброќудни неоплазми.

Мозочна материја

Мозоците на рбетниците (вклучувајќи ги и луѓето) се направени од многу меко ткиво, со текстура која е во споредба со желатин. Живото мозочно ткиво е розовка од надвор и што е најважно бела во внатрешноста, со суптилни варијации во бојата. Три одделни мозочни области го сочинуваат мнозинството на волуменот на мозокот:

-теленцефалон (церебрална полутопка на големиот мозок) -месенцефалон (средниот мозок) -малиот мозок

Овие области се составени од две широки класи на клетки: невроните и глијалните. Овие два вида се подеднакво бројни во мозокот како целина, иако глијалните клетки се побројни неврони приближно 4-1 во церебралниот кортекс. Глијалите доаѓаат во неколку видови, кои вршат голем број на критични функции, вклучителна и структурна поддршка, метаболна поддршка, изолација, и насоки на развој.Примарни тумори на глијални клетки се нарекуваат Глиома и често се злоќудни со текот на времето тие се дијагностицирани.

’Рбетниот мозок и други ткива

- Розовата област во сликата е наречена Понс и е специфичен регион што се состои од милентирани аксони многу слични на ’рбетниот мозок - Жолтиот регион е диенцефалон (таламусот и хипоталамусот) кои се состојатисто така од неврон и глијално клеточно ткиво со хипофизна жлезда (или штитната жлезда) и шишарковидна жлезда (кој е жлездесто ткиво), прикачен на дното; тумори на хипофизата и шишарковидна жлезда се често доброќудни неоплазми - Тиркизниот регион или продолженото мозочно стебло е на крајот на ’рбетниот мозок и е составен главно од невронско ткиво обвиен во Швановски клетки и менингитно ткиво. Нашиот ’рбетен мозок се состои од снопови на овие аксони. Глијални клетки, како што се Швановските клетки во периферијата, или, во рамките на самиот кабел , олигодендроцитите, се пренецуваат околу аксонот, со што се промовира побрз пренос на електрични сигнали и исто така обезбедува општо одржување на животната средина околу мозокот, во дел од трансферот на различни соединенија околу, одговарајќи на повреда, итн

Дијагноза Иако не постои специфична или единствен клинички симптом или знак за било кои тумори на мозокот, присуството на комбинација на симптоми и недостатокот на соодветните клинички индикации на инфекции или други причини може да биде показател да ги пренасочи дијагностичките истражувања кон можноста за интракранијална неоплазма .Дијагнозата често ќе започне со сослушување на пациентот да се добие јасна слика на неговите медицински претходници, а неговите сегашни симптоми. Клиничките и лабораториски испитувања ќе служат за да се исклучат инфекциите како причина за симптомите. Испитувања во оваа фаза може да вклучуваат очите, отоларингологија (или ЕНТ) и / или електрофизиолошките испити. Употребата на електроенцефалографија (ЕЕГ) често игра улога во дијагнозата на тумори на мозокот. Оток, или опструкција на премин на ’рбетномозочната течност (CSF) од мозокот може да предизвикаат (почетокот на) знаци на зголемен интракранијален притисок кој преведува клинички во главоболки, повраќање, или изменета состојба на свест, а кај децата промени на пречникот на черепот и надуеност на мекиот дел од черепот . Повеќе комплексни симптоми како што се ендокрини дисфункции треба да ги алармира докторите за да не ги исклучат мозочните тумори. Билатерален временски дефект на визуелното поле (поради компресија на влакна хијазма) или дилатација на ученикот, и појавата на било кое бавно развивање или ненадејна појава на фокусно невролошките симптоми, како што се когнитивни и бихевиорални нарушувања (вклучувајќи оштетена пресуда, губење на меморијата , недостатокот на признавање, просторната ориентација нарушувања), личност или емотивни промени, хемипареза, хипоестезија, афазија, атаксија, оштетување на визуелното поле, оштетување на сетилото за мирис и слух, парализа на лицето, двојно гледање, или потешки симптоми како што се тремор, парализа на едната страна од телото хемиплегија, или (епилептични) напади кај пациент со негативна историја за епилепсија, треба да ја зголеми можноста за тумор на мозокот. Обработка на слика игра централна улога во дијагнозата на мозочните тумори. Почетокот на методите за сликање се инвазивни и понекогаш опасни како на пример, пневмоенцефалогија и церебрална ангиографија, биле напуштени во последно време во корист на неинвазивноста, со висока техничка резолуција, како што се Компјутеризирана томографија (КТ)-скенови, а особено магнетна резонанца (МРИ ). Неоплазмите често ќе се покажат како поинаку обоени маси (исто така познати како процеси) во резултатите КТ или МРИ.

- Доброќудните тумори на мозокот често се појавуваат како хиподенси (потемни од мозочното ткиво) масовни лезии на кранијалните КТ-скенови. На МНР, тие се појавуваат или хипо-(потемни од мозочното ткиво) или исоинтенс (ист интензитет како мозочното ткиво) на T1 пондерирана скенови, или хиперинтенсе (посветла од мозочното ткиво) на Т2-бројат МНР, иако изгледот е променлив. - Спротивно на навлегувањето на агентот , понекогаш и во карактеристични шеми, може да се докаже на двете КТ или МРИ-скенови во повеќето злоќудни основно и метастатски тумори на мозокот. - Перифокал едем, или области под притисок-, или каде што мозочното ткиво е компресирана со инвазивен процес, исто така се појавува хиперинтенсе на Т2-бројат МНР, тие би можеле да укажуваат на присуство на дифузни неоплазми (нејасен преглед)

Тоа е затоа што овие тумори го нарушуваат нормалното функционирање на крвно-мозочната бариера и доведуваат до зголемување на неговата пропустливост. Сепак тоа не е можно за дијагностицирање висок наспроти низок градус глиоми врз основа на подобрување на моделот сам посебе. Глиобластом мултиформен и анапластичен астроцитом биле поврзани со генетски акутни хепатални порфирии (ДСП, ПДИ, HCP и VP), вклучувајќи позитивни тестирања поврзани со лекови кои се огноотпорни на напади. Необјаснети компликации поврзани со лековни третмани со овие тумори треба да ги алармира лекарите за недијагностицирана невролошка порфирија. Дефинитивната дијагноза на тумор на мозокот може само да се потврди со хистолошки преглед на примероците од туморското ткиво кои се добиени со помош на мозочната биопсија или отворена операција. На Хистолошкиот преглед е од суштинско значење за утврдување на соодветно лекување и точните прогнози. Овој испит, изведена од страна на патолог, обично има три фази: интероперативно испитување на свежо ткиво, прелиминарниот микроскопски преглед на подготвените ткива, и води до испитувањето на подготвени ткива по имунохистохемиските дамки или генетски анализи.

Патологија

Туморите имаат одлики кои овозможуваат определување на својата злоќудност, како тоа ќе се развива и ќе им овозможи на медицинскиот тим да го утврдат планот за управување. Анапласиа: или дедиференцијација; загуба на диференцијација на клетките и на нивната ориентација еден на друг и крвните садови, одлика на анапластичното туморско ткиво. Анапластичните клетки имаат изгубено целосна контрола на своите нормални функции и многу се влошени клеточни структури. Анапластичните клетки често имаат абнормално високи јадрено-за-цитоплазматски коефициенти, и многу се мулти нуклеирани. Покрај тоа, јадрата на анапластичните клетки обично се со неприроден облик или преголеми јадра. Клетките можат да станат анапластични на два начина: неопластичните туморски клетки може да дедиферентираат да станат анапластични ( дедиференцијацијата предизвикува клетките да ги изгубат сите од нивната нормална структура / функција), или раковните матични клетки може да се зголемат во нивниот капацитет да се размножуваат (на пример, неконтролиран раст поради неуспехот на диференцијацијата). Атипија: е индикација за абнормалност на ќелијата (што може да биде показател за злоќудност). Значењето на абнормалност е високо зависна од контекстот. Неоплазија: е (неконтролирана) поделба на клетките; како што неоплазија не е проблематична, но нејзините последици се: неконтролираната поделба на клетките значи дека масата на неоплазми се зголемува во големината и во затворен простор како што е интракранијална празнина ова брзо станува проблематично бидејќи масовната инвазија на просторот на мозочното туркање настрана, што доведува до компресија на мозочното ткиво и зголемен интракранијален притисок и уништување на мозочниот паренхим. Зголемен интракранијален притисок (ICP) може да се должи на директната маса ефект на туморот, зголемен крвен волумен, или зголемена ’рбетномозочна течна (CSF) јачина на звукот може за возврат да имаат второстепени симптоми. Некроза: е (предвремена) смрт на клетките, предизвикани од надворешни фактори како што се инфекција, токсин или траума. Некротични клетки праќаат погрешни хемиски сигнали кој ги спречува фагоцитите од отстранување на мртвите клетки, што доведува да се изгради мртвото ткиво,клеточни остатоци и токсини во или во близина на местото на некротични клетки. Артериска и венска хипоксија, или лишување од соодветно снабдување со кислород на одредени подрачја на мозокот, се јавува кога туморот го прави користењето на околните крвни садови за снабдувањето со крв и неоплазмите влегуваат во конкуренција за хранливи материи со околното мозочно ткиво. Повеќе генерално неоплазмата може да предизвика ослободување на метаболичките крајни производи (на пример, слободните радикали, пореметени електролити, невротрансмитери), и ослободување и регрутирање на мобилните посредници (на пример, цитокини) кои ја нарушуваат нормалната паренхимна функција.

Класификација

Секундарни тумори на мозокот

Секундарни тумори на мозокот се метастатските тумори кои ја нападнале интракранијалната сфера од карциноми со потекло од други органи. Ова значи дека канцерогените неоплазми се развиле во друг орган на друго место во телото и дека клетките на ракот се доставени од примарниот тумор и потоа влегол во лимфниот систем и крвните садови. Тие тогаш циркулираат низ крвотокот, и се депонираат во мозокот. Таму, овие клетки продолжуваат да растат и делат, станувајќи друга инвазивна неоплазма на ткиво примарниот рак. Секундарни тумори на мозокот се многу честа појава во терминалните фази на пациенти со неизлечлив метастазиран рак; од најчестите видови на рак кои носат секундарни тумори на мозокот се ракот на белите дробови, рак на дојка, малигнен меланом, рак на бубрезите и на дебелото црево (во намалувањето на редот на честотата). Секундарни тумори на мозокот се најчеста причина за тумори во интракранијалната празнина.На Черепната структура исто така може да биде предмет на неоплазми која по својата природа го намалува обемот на интракранијалната шуплина, и може да го оштети мозокот.

Однесување

Тумори на мозокот или интракранијалните неоплазми можат да бидат канцерогени (злоќудни) или не-канцерозни (доброќудни). Сепак, дефинициите на злоќудниот или доброќудни неоплазми се разликува од оние кои вообичаено се користат во други видови на канцерогени или не-канцерозни неоплазми во телото. Во карциноми на друго место во телото, три злоќудни својства се разликуваат од доброќудни тумори од злоќудни форми на рак: доброќудни тумори се само-ограничени и не нападнуваат или да метастазираат. Одлики на злоќудни тумори се: - неконтролираната митоза (пораст од поделба надвор од нормалните граници) - анапласиа: ќелиите во неоплазмата имаат очигледно поинаква форма (во големина и облик). Анапластичните клетки прикажуваат означен плеоморфизам. Ќелијното јадро се одликува исклучително хиперкроматично (темно обоени) и зголемено; јадрата би можеле да имаат иста големина како и цитоплазмата на ќелијата (јадрено цитоплазматски сооднос може да стигнат до 1:1, наместо на нормален 1:4 или 01:06 сооднос ). Гигантски клетки - се значително поголеми од нивните соседи - може да се формираат и поседуваат било кое огромно јадро или повеќе јадра (синситиа). Анапластичните јадра се варијабилни и бизарени во големина и облик. - инвазија или инфилтрација (медицинската литература ги користи овие термини како синоними за еквиваленти. Сепак, за јасност, на статиите кои следат да се придржуваат на конвенцијата дека тие значат малку различни нешта; оваа конвенција не е проследена надвор од овие статии.): • Инвазија или инвазивноста е просторна експанзија на туморот преку неконтролирани митоза, во смисла дека неоплазматичната инвазија на простор окупиран од страна на соседните ткива, а со тоа туркање на други ткива настрана и на крајот компресирање на ткиво. Често овие тумори се поврзани со јасно наведени тумори во слики.

• Инфилтрација е однесувањето на туморот или да расте (микроскопски) пипала кои им помагаат на околното ткиво (често правење на преглед на туморот недефиниран или дифузен) или да има туморски клетки "носители" во ткивото надвор од периметарот на болеста , тоа не значи дека инфилтративниот тумор не зафаќа простор или не го компресира околното ткиво како што расте, но се инфилтрирањето неоплазми го прави тешко да се каже каде туморот завршува и здравото ткиво започнува.

- метастази (проширени на други локации во телото преку лимфните или крвта).

Од горенаведените злоќудни одлики, некои елементи не се однесуваат на основните неоплазми на мозокот:

- Примарни мозочни тумори ретко метастазираат на други органи, а некои форми на примарен тумор на мозокот можат да метастазираат, но нема да се шири надвор од интракранијалната празнина или на централниот рбетен канал.

Се должи на крвно-мозочната бариера канцерогените клетки на едно од главните неоплазми не може да влезе во крвотокот и да се врши на друга локација во телото. (Повремен изолиран случај објавија дека се шири на одредени тумори на мозокот надвор од централниот нервен систем, на пример, коска метастаза на глиобластом мултиформе.)

- Примарни мозочни тумори обично се инвазивни (т.е. тие ќе се прошират просторно и ќе се наметнуваат во простор окупиран од страна на друго мозочно ткиво и ќе компресира оние мозочни ткива), сепак некои од злоќудни примарни мозочни тумори ќе се инфилтрираат на околното ткиво.

Од бројни оценувани системи во употреба за класификација на тумор на централниот нервен систем, соопшти Светската здравствена организација (СЗО) системот на оценување најчесто се користи за астроцитоми. Основана е во 1993 година, во обид да се елиминира конфузија во однос на дијагнози, СЗО системот воспоставен со четири нивоа хистологични упатства за оценување на астроцитоми која доделува оценка 1-4, со што 1 е најмалку агресивна и 4 се најагресивни.

Лекување

Кога се дијагностицира тумор на мозокот , медицински тим ќе биде формирана со цел да се проценат опциите за третман презентирани од страна на водечките хирурзи на пациентот и неговата / нејзината фамилија. Со оглед на локацијата на основните цврсти неоплазми на мозокот во повеќето случаи "направи-ништо" опцијата обично не се презентирани. Неврохирурзи одвојуваат време да го набљудуваат развојот на неоплазми пред да предложат план за управување со пациентот и неговата / нејзината роднини. Овие различни видови на третмани се достапни во зависност од видот и локацијата на неоплазмите и може да се комбинираат за да даде најдобри шанси за опстанок:

- хирургија: целосна или делумна ресекција на туморот со цел отстранување на што е можно повеќе туморски клетки - радиотерапија - хемотерапија, со цел за убиство на што е можно повеќе на канцерогени клетки оставени по операцијата и на ставање на останатите туморски клетки во не делба, спиечка положба што е можно подолго - Голем број на експериментални терапии се достапни преку клинички испитувања.

Стапки на преживување кај примарни мозочни тумори зависи од видот на туморот, возраста, функционалниот статус на пациентот, степенот на отстранување на хируршки тумор и други фактори специфични за секој случај.

Хируршка интервенција

Основното и најпосакуван курс на дејствување опишано во медицинската литература е хируршко отстранување (ресекција) преку кранитомија. Минимално инвазивни техники се изучуваат, но се далеку од вообичаена практика. Примарното повторно посредување на целта на операцијата е да се отстранат колку е можно повеќе туморски клетки , со целосно отстранување да се биде најдобар исход и циторедукција ("остранување") на туморот поинаку. Во некои случаи пристапот до туморот е невозможно и го попречува или ја забранува хирургијата. Многу менингиомаси, со исклучок на некои тумори се наоѓа на черепната база, може да биде успешно отстранет хируршки. Повеќето хипофизни аденоми можат да се отстранат хируршки, често користејќи минимално инвазивен пристап преку носната шуплина и черепната база (транс-носната, транс-сфеноидален пристап). Големи хипофизални аденоми бараат кранитомија (отворање на черепот) за нивно отстранување. Радиотерапија, вклучувајќи стереотактички пристапи, е резервирана за нефункционални случаи. Неколку актуелни истражувања имаат за цел подобрување на хируршкото отстранување на тумори на мозокот со етикетирање на туморски клетки со 5 - аминолевуулничка киселина која ги прави нив да светат. Постоперативна радиотерапија и хемотерапија се составен дел од терапевтскиот стандард за злоќудни тумори. Радиотерапија, исто така, може да се администрира во случаи на "ниско-градусни" глиоми, кога намалувањето на значителен туморски товар не може да се постигне хируршки. Секое лице во процес на операција на мозокот може да страда од епилептични напади. Нападите можат да варираат од отсуства до сериозни тоник-клонични напади. Лекот е пропишан и администриран за да се минимизираат или елиминираат појавите на напади. Повеќе метастатски тумори обично се третираат со радиотерапија и хемотерапија, наместо хирургија и прогноза во такви случаи се утврдува од страна на примарниот тумор, но генерално е лоша.

Терапија со зрачење

Целта на радиотерапијата е да се селективно уништат туморските клетки, оставајќи го нормалното мозочно ткиво неповредено. Во стандардниот надворешен зрак на терапијата со зрачење, повеќе третмани на стандардни дози на "фракции" на зрачење се применуваат на мозокот. Овој процес се повторува за вкупно 10 до 30 третмани, во зависност од видот на туморот. Ова дополнително лекување обезбедува некои пациенти со подобри резултати и подолго преживување. Радиохирургија е третмански метод кој користи компјутеризирани пресметки, за да се фокусира зрачењето на местото на туморот, а минимизирање на дозата на зрачење на околниот мозок. Радиохирургија може да биде додаток на други третмани, или тоа може да претставува примарен третман техника за некои тумори. Радиотерапија може да се користи по или во некои случаи на местото на ресекција на туморот. Формите на радиотерапија се користи за рак на мозокот кои вклучуваат надворешен зрак на терапијата со зрачење, брахитерапија, а во потешки случаи стереотактичка радиохирургија, како што се Гама нож, компјутерски нож или Novalis Tx радиохирургија. Радиотерапија е најчесто лекување на средни тумори на мозокот. Износот на радиотерапијата зависи од големината на површината на мозокот под влијание на рак. Конвенционалниот надворешен зрак "радиотерапија третман на целиот мозок " (WBRT) или "зрачење на целиот мозок 'може да се предложи ако постои ризик дека други секундарни тумори ќе се развиваат во иднина. Стереотактичка радиотерапија обично се препорачува во случаите кои се помалку од три мали средни тумори на мозокот. Во 2008 година една студија објавена од страна на Универзитетот од Тексас МД Андерсон Центар за рак покажале дека пациентите со рак кои добиваат стереотактичка радиохирургија (СРС) и радиотерапија на целиот мозок (WBRT) за третман на метастатски тумори на мозокот имаат повеќе од двапати поголем ризик од развивање на учење и проблеми со меморијата од оние третирани само со СРС .

Хемотерапија

Пациенти подложени на хемотерапија се администрирани дроги со цел да се уништат туморските клетки. Иако хемотерапијата може да се подобри до целокупно преживување кај пациентите со најмногу злоќудни примарни мозочни тумори, тоа го прави толку во само околу 20 проценти од пациентите. Хемотерапијата најчесто се користи кај мали деца наместо зрачење, бидејќи зрачењето може да има негативни ефекти врз развојот на мозокот. Одлуката да се препише овој третман се заснова на општата здравствена состојба на пациентот, типот на туморот, како и степенот на зафатеност. Токсичноста и многу несакани ефекти од лекови, и неизвесниот резултат на хемотерапија во тумори на мозокот го става овој третман во понатамошно одредување на линијата на опциите за третман со хирургија и предложената радиотерапија. Лос Анџелес Невроонкологија објавува во реално време податоци за преживување на пациенти со дијагноза на глиобластом мултиформе. Тие се единствената институција во САД, која покажува како пациентите со тумор на мозокот ќе настапат на тековните терапии. Тие исто така покажуваат список на хемотерапијата агенси кои се користат за лекување на висок степен на глиома тумори.

Останати

А Шантот не се користи како лек, туку да се ублажат симптомите со намалување на хидроцефалус предизвикани од блокадата на ’рбетномозочната течност. Истражувачите во моментов испитуваат голем број на ветени нови третмани вклучувајќи генска терапија, силно фокусиран на терапијата со зрачење, хемотерапија, имунотерапија и нови хемотерапии. Голем број на нови третмани се прават достапни на истражувачките основи на центри од областа на пациентите со терапии на тумор на мозокот .

Предвидувања

Прогнозата на рак на мозокот варира врз основа на видот на ракот. Медулобластом има добра прогноза со хемотерапија, радиотерапија, и хируршка ресекција, додека глиобластом мултиформе има средно преживување од само 12 месеци, дури и со агресивна хеморадиотерапија и хирургија. Мозочното стебло глиоми имаат најсиромашни прогнози на каква било форма на рак на мозокот, повеќето пациенти умираат во рок од една година, па дури и со терапија која обично се состои од зрачење на туморот заедно со кортикостероиди. Сепак, еден тип на мозочното стебло глиома, фокусот изгледа отворен за исклучителна прогноза и долгорочниот опстанок беше честопати пријавен .

Глиобластом мултиформе

Глиобластом мултиформе е најкрвавиот и најчестиот облик на најмногу злоќудни пациенти со терапии на тумор на мозокот. Дури и кога агресивната мултимодална терапија се состои од , хемотерапија, и се користи хируршка ексцизија , средното преживување е само 12-17 месеци. Стандардна терапија за глиобластом мултиформе се состои од максималната хируршка ресекција на туморот, проследено со помеѓу две и четири недели по хируршка процедура за отстранување на рак. Ова е проследено со хемотерапија. Повеќето пациенти со глиобластом земаат кортикостероиди, обично дексаметазон, за време на нивната болест да ги олеснува симптомите. Експериментални третмани вклучуваат гама нож радиохирургија, терапија со бор-неутронско снимање и гасен пренос.

Олигодендроглиомас

Олигодендроглиомас е неизлечлива, но бавно прогресивна малигнен тумор на мозокот. Тие можат да се третираат со хируршка ресекција, хемотерапија, и / или радиотерапија. Сомневање за нискоградусни олигодендроглиомаси во одбрани пациенти, некои невроонколози се оптираат за текот на будното чекање само со симптоматска терапија. Тумори со 1p/19q ко-бришење беа пронајдени за да бидат особено хемочувствителни, а еден извор извештаи олигодендроглиомаси да биде "меѓу повеќето хемосензитиви на човековите цврсти злоќудноми". А средното преживување до 16,7 години се пријавени за низок градус олигодендроглиомаси.

Епидемиологија

Инциденцата на нискоградусни астроцитоми не се покажа за да варира значително со националноста. Меѓутоа, истражувањата испитувајќи ја инциденцата на малигнен тумори на ЦНС покажаа некои варијации со национално потекло. Од некои од овие висококвалитетни лезии се јавуваат од нискоградусни тумори, овие трендови се вредни за спомнување. Поточно, инциденцата на ЦНС тумори во САД, Израел, и Нордиските земји е релативно висока, додека Јапонија и Азиските земји имаат пониска инциденца. Овие разлики веројатно одразуваат некои биолошки разлики, како и разликите во патолошки дијагнози и известувања. Во светот на податоци за инциденцата на ракот може да се најде на СЗО (Светската здравствена организација) и се управувани од страна на ИАИР ( Интернационална агенција за истражување на ракот) се наоѓа во Франција. Бројките за инциденти на рак на мозокот покажуваат значајна разлика меѓу повеќе и помалку развиените земји (т.е. помалку развиените земји имаат пониски инциденти на тумори на мозокот) ова би можело да се објасни со недијагностициран тумор поврзан со смртните случаи (пациентот во екстремно сиромашните ситуации не се дијагностицира , едноставно затоа што тие немаат пристап до современите дијагностички капацитети потребни за дијагностицирање на тумор на мозокот) и од смртните случаи предизвикани од други причини поврзани со сиромаштијата дека придобива од пациенти живот пред туморите да се развијат или туморите стануваат опасни по живот. Сепак студии се направени дека одредени форми на примарен тумор на мозокот се поприсутни кај одредени групи на население.

Обединетото Кралство

Од британскиот национален статистички податоци за нови дијагнози на злоќудни неоплазми на мозокот за 2007 година (во апсолутни бројки и во стапките на 100,000)

САД

Во САД во 2005 година беше проценето дека имало 43.800 нови случаи на тумори на мозокот (Централен регистар за тумор на мозокот на САД, примарни мозочни тумори во САД, статистички извештај, 2005-2006), која изнесува 1,4 проценти од сите случаи на рак, 2,4 проценти од сите смртни случаи од рак, и 20-25 проценти од педијатриски видови на рак. На крајот на краиштата, се проценува дека се 13.000 смртни случаи годишно само во САД како резултат на мозочни тумори.

Истражување

Везикуларен стоматитис вирус

Во 2000 година, истражувачите од Универзитетот во Отава, предводени од д-р.Џон Бел , откриле дека везикуларен стоматитис вирус, или VSV, можат да се појават и да ги убијат канцерогените клетки, без да влијаат на здравите клетки, ако се спроведе соработка и администрира со интерферон. Првичното откритие на онколитик својства на вирусот беа ограничени на само неколку видови на рак. Неколку независни студии идентификувале многу повеќе видови подложни на вирусот, вклучувајќи глиобластом мултиформе клетките на ракот, кои водат сметка за поголемиот дел од мозочните тумори. Истражувањето на вирусниот третман како ова се спроведувало неколку години но не и други вируси се покажаа како ефикасни или специфични како VSV мутантните видови. Идните истражувања ќе се фокусираат на ризиците од овој третман, пред да може да се примени на луѓето.

Ретровирусни репликациони вектори

Предводена од д-р Нори Касахара, истражувачите од USC, кои се сега во Лос Анџелес, во 2001 година го објавија првиот успешен пример на примена на употреба на вирусните реплицирани вектори кон трансформирачките клеточни линии добиени од солидните тумори. Градењето на оваа првична работа, истражувачите применија технологија на ин виво модели од рак а во 2005 година објавија долгорочен опстанок во корист на експериментален тумор на мозокот на животински модел. Потоа, во рамките на подготовките за човекови клинички испитувања, оваа технологија беше дополнително развиена од страна на Токаген и во моментов е под клиничко испитување во фаза I / II судски процес за потенцијален третман на рекурентно висок степен глиома вклучувајќи глиобластом мултиформе (GBM) и анапластичен астроцитом.

Кај децата

Во САД, околу 2000 деца и адолесценти помлади од 20 години се дијагностицирани со злоќудни тумори на мозокот секоја година. Повисока стапка на инциденца беа пријавени во 1975-83 отколку во 1985-1994. Постои одредена дебата за причините, една теорија е дека овој тренд е резултат на подобрената дијагноза и известување, бидејќи се случи скок во исто време дека MRIs стана достапен во голема мера, и не се совпаѓаше со пораст на смртноста. На централниот нервен систем (ЦНС) рак, стапката на преживување кај децата е околу 60%. Стапката варира со типотот на рак и возраста на почетокот: помладите пациенти имаат повисока смртност. Кај децата под 2, околу 70% од туморите на мозокот се медулобластом, епендимома, и нискоградусна глиома. Поретко, и видени обично кај доенчињата, се тератома и атипични тератоид рапдоид тумор. Никулци на клеточни тумори, вклучувајќи тератома, сочинуваат само 3% од педијатриските примарни мозочни тумори, но во светот инциденцата варира значително.