open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Климент Бојаџиев

**Климент Ефтимов Бојаџиев** () (15 април 1861 - 15 јули 1933) бил генерал во бугарската армија и министер за одбрана на Бугарија. Учествува во Српско-бугарската војна (1885) година, Првата балканска војна (1912-1913), Втората балканска војна (1913) и Првата светска војна (1915-1918).

Во период од 15 април 1915 до 7 септември 1915 година, генерал-мајор Климент Бојаџиев бил началник на Штабот на бугарската армија.

Во Првата светска војна бил началник на Прва Бугарска Армија, со која учестува в бојот кај Костур и Лерин - како началник на Леринската операција.

Има добиено неколку ордени:
* Орден "За храброст" 2-ри ред 
* Орден "Свети Александар" 2-ри ред
* Орден "За воена заслуга" 4-ти ред 
* Орден "За заслуга"

## Извори
* Недев, С., „Командването на българската войска през войните за национално обединение“, София, 1993, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, стр. 109-110

Категорија:Бугарски генерали
Категорија:Бугарски офицери од Македонија
Категорија:Луѓе од Охрид
Категорија:Родени во 1861 година
Категорија:Починати во 1933 година
Категорија:Бугари од Првата светска војна
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Носители на орденот „За воена заслуга“ (Бугарија)
Категорија:Носители на орденот „За заслуга“ (Бугарија)
Обични луѓе

**Обични Луѓе** е третата хрватска теленовела или драмска серија, која со прикажување во Хрватска како и кај нас почна кон крајот на 2006 година. Оваа серија имаше огормен успех во Балканот. Серијата е сместена во Загреб во сегашно време, приказна за три сестри чија мајка ги оставила кога тие биле мали. *Обични Луѓе* е серија на хрватската продуцентска куќа, Ава Продукција. Серијата кај нас се емитуваше на Канал 5 Телевизија.

## Синопсис
Драмската серија Обилни Луѓе е урбана приказна која го следи животот на трите сестри и нивните родители, глумци, од кои секој има различен животен пат. На различен начин, во нивните животи и луѓето кои ги опкружуваат, се појавуваат и нивните фрустрации од детството: заминувањето на нивната мајка Каролина Кинцл кога Вања (најстарата) имала 11 год, Матија (средната) 7год, а Саша (најмладата) била 3&nbsp;г. Приказната го следи животот во моменто која секоја од нив има свој живот. После заминувањето на Каролина, Вања ја преземала улогата на мајка во фамилијата, која сега живее среќно со нејзиното момче и има отворено сопствен ресторан заедно со својата најдобра пријателка. Најемотивната сестра Матија, е во брак со Лука Драган, синот на Анте Драган, еден од најуспешните стопанственици во Хрватска. Лука, како и неговиот брат Павле работат во фирмата на нивниот татко во Авто салонот Драган. Паралено го следиме животот и на таа херцеговска фамилија. Најмладата сестра Саша, дипломирала на Медицинскиот факлутет каде и почнала да работи во загрепска болница. Во моментот на почетокот на приказната, Каролина, добива голема глумска шанса: улога на жена на својот бивш сопруг и таткото на трите сестри, Ивица во обновената серија која него му донела слава...

## Улоги

## Обични Луѓе на Балканот
Македонија: Канал 5 Телевизија  Србија: Пинк Телевизија  Босна и Херцеговина: Пинк БХ  Хрватска: ХРТ  Црна Гора: Пинк М

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место 
* Семрежна филмска база на податоци

Категорија:Хрватски телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Љубов во офсајд

**Љубов во Офсајд** е втората хрватска теленовела снимена во продукција на Ава Продукција. Ава започна со подготовките за оваа серија во јануари 2005 година ( во текот на снимањето на Вила Марија ) . Серијата е снимана во 175 епизоди, и имаше огромен успех на Балканот.

## Синопсис
Серијата започнува 25 години подоцна, кога сите се во Загреб. Главната приказна се одвива помеѓу двајца млади, фудбалерот Марко Марушиќ и сликарката Нина Радиќ, чија прва средба беше кавга. Нина Радиќ доаѓа од богата фамилија, ќерка на стопанственикот Франко Фишер и главна уредничка на магазинот Stars, Ксенија Фишер. Дистанцирана од својата фамилија, таа живее во мал и убав стан со својот дечко Тео, кој работи како диџеј. Марко Марушиќ е пак познат фудбалер од загрепски фудбалски клуб, чија девојка е манекенка и џет сетерка, препотентната Маја Жупан. Марко во детството останал без татко, кој загинал во собраќајна несреќа, со што ја оставил неговата мајка Марија, вдовица. Наскоро, во клубот доаѓа нов тренер, Петар Малек, кој е многу поврзан со Марко, и несреќата на неговиот татко, како и Франко Фишер и Владо Цукиќ, татко на најголемиот соперник на Марко, фудбалерот Огнен. Наскоро, Марко почнува да чувствува спрема Нина нешто поголемо... но, ќе го промени ли мислењето кога ќе дознае дека таткото на Нина е еден од осомничените за смртта на неговиот татко?

## Улоги

## Љубов во Офсајд на Балканот
Македонија: Канал 5 Телевизија  Србија: Пинк Телевизија  Босна и Херцеговина: Пинк БХ  Хрватска: ХРТ  Црна Гора: Пинк М

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место 
* Хрватска википедија

Категорија:Хрватски телевизиски серии
Категорија:Теленовели
Полином

**Полином**  (или **многучлен**) — израз во математиката кој е составен од една или повеќе променливи и постојани (константи), со користење на операциите собирање, одземање, множење, и степенување со цели позитивни степенови показатели.

На пример, x^3 + 10x + -9\, е полином.


Категорија:Функции и пресликувања
Категорија:Алгебра
Бронза

мини|Орудија од бронзеното доба
**Бронза** или **туч** — назив за голем број легури на бакарот, најчесто со калај, но и со други елементи како што се фосфор, манган, алуминиум и силициум. За исклучок се смета легурата со цинк која обично се нарекува месинг. Пред да биде откриено железото бронзата била најважна суровина за изработка на орудија, па според неа и бронзеното доба го добило своето име.

## Употреба на бронзата
Еден долг период од развојот на цивилизацијата е наречен Бронзена ера во која каменот бил заменет со предмети од бронза. Тешко е да се каже кога почнала а кога завршила Бронзената ера која, најверојатно, се појавила во различно време во одделни делови од светот. Во Средоземјето, бронзата започнала да се употребува најмалку 3 000 години п.н.е. Сè уште не е јасно како луѓето ги откриле предности на бронзата во однос на бакарот, но се претпоставува дека до тоа дошло случајно. На почетокот, бронзата се произведувала во ограничени количества поради реткоста на каситеритот (оксидна руда на калајот). Поради поголемата раширеност на минералите на арсенот, во некои подрачја, на пример во Египет, бронзата била најчесто легура на бакар и арсен. Се претпоставува дека рудници за калај имало во Мала Азија, но со мало производство, а набргу тие рудници биле исцрпени, па калајот се увезувал од Британија. Со појавата на Железната ера, бронзата била истисната од употреба, иако таа се користела и понатаму за добивање на одредени производи, како што се камбаните.

## Наводи


Категорија:Бакарни легури
Категорија:Калајни легури
Ежен Гилвик

**Ежен Гилвик** ( - ) е еден од најважните француски поети од втората половина од 20 век. Професионално се претставува само преку своето презиме Гилвик (фран. "*Guillevic*").

Роден е во Карнак, Бретања. Откако добива диплома по математика во 1926 година, влегува во администрацијата на Алзак, а подоцна е дел и од *Министерството за финансии и економија*. Станува симпатизер на комунистите уште во текот на Шпанската граѓанска војна, поради што од 1942 година станува и активен член на Комунистичката партија. Тука се поврзува со Пол Елијар. На партијата ѝ останува верен сè до 1980 година.

Во неговото творештво, Гилвик останува доследен на своите сфаќања за светот. По еден период на отпор, на бунт против социјалниот и општествен поредок, тој го започнува својот обид да го скроти светот и неговата тишина. Се противи на метафизичкиот приод кон творештвото и пишува концизно, искрено, страсно и сугестивно. Речиси и да не употребува метафори. Во поезијата на Гилвик нивното место го заземаат компарациите.

Во 1976 година Гилвик ја добива *Големата Поетска награда* на Француската Академија а со национално признание од ваков карактер се здобива во 1984 година. Добитник е и на *Златниот Венец* на Струшките вечери на поезијата.
## Наводи

## Надворешни врски

* Ежен Гилвик. 

Категорија:Француски поети
Категорија:Француски писатели
Категорија:Добитници на Златен венец на Струшките вечери на поезијата
Категорија:Починати во Париз
Монте Кристо (појаснување)

Поимите **Монте Кристо** и **Монтекристо** може да се однесуваат на:

* Монтекристо (ТВ-серија), аргентинска теленовела
* Монтекристо (марка на пури), марка на кубански пури
* Монтекристо, италијански остров во Тосканскиот Архипелаг
* Монтекристо, општина во Колумбија
* Грофот од Монте Кристо, роман од Александар Дима, таткото
* Грофот од Монте Кристо (филм од 2002), филм снимен според романот
Никола Габровски (офицер)

**Никола Габровски** () (роден во 1871 година во Крушево, Македонија) бил полковник во бугарската армија, учесник во Првата и Втората балканска војна и во Првата светска војна.

Г
Категорија:Носители на орденот „За воена заслуга“ (Бугарија)
Категорија:Родени во 1871 година
Категорија:Починати во 1962 година
Категорија:Македонски општественици
Григор Ќуркчиев

**Григор Ќуркчиев** () (24 октомври 1865 - 16 април 1925) — македонски генерал во бугарската армија, учесник во Првата (1912-1913) и Втората балканска војна (1913).

Ќуркчиев, Григор
Ќуркчиев, Григор
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Носители на орденот „За воена заслуга“ (Бугарија)
Категорија:Погребани на Централните софиски гробишта
Категорија:Македонски општественици
Спиридон Михајлов

**Спиридон Михаjлов**, роден во Штип (1878 - 15 април 1925) бил полковник во бугарската армија, учесник во Првата балканска војна (1912-1913), Втората балканска војна (1913) и во Првата светска војна (1915-1918).

М
Категорија:Бугари од Првата светска војна
Категорија:Бугари од Балканските војни
Категорија:Носители на орденот „За воена заслуга“ (Бугарија)
Стефан Николов (полковник)

мини|Стефан Николов на разгледница
**Стефан Николов** (; 9 септември 1859 — 21 април 1915) — полковник во бугарската армија, роден во Прилеп. Учествувал во Српско-бугарската воjна и во Првата балканска војна. Исто така учествувал со чета и во Илинденското востание. Бил член на ВМОК.

Категорија:Бугарски офицери од Македонија
Категорија:Починати во Софија
Александар Танев

**Александар Танев** (Велес, 1 септември 1863 — Софија, 16 септември 1932) — генерал во бугарската армија со македонско потекло. Во 1913 година бил командир на Босилеградскиот одред. Учестувал во Првата светска војна — бил водач на коњичка дивизија со која учестува во битките кај Велес, Прилеп и Битола. Од 1915 до 1916 бил назначен за водач на 1-та софиска дивизионна област, а од 1918 година бил водач на Драмската военноинспекционна област. Има добиено неколку ордени:

* Орден „За храброст“ 3-ти ред.
* Орден „Свети Александар“ 3-ти ред.
* Орден „За воена заслуга“ 2-ри ред. 
* Орден „За заслуга“.

Категорија:Бугарски генерали
Категорија:Македонски офицери
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Носители на орденот „За воена заслуга“ (Бугарија)
Категорија:Носители на орденот „За заслуга“ (Бугарија)
Категорија:Македонски генерали
Категорија:Луѓе од Велес
Категорија:Родени во 1863 година
Категорија:Починати во Софија
Категорија:Починати во 1932 година
Кирил Јанчулев

**Кирил Јанчулев** (19 февруари 1896 - април 1961) ― генерал во бугарската армија, учесник во Првата светска војна. Во Втората светска војна, Јанчулев бил командир на 22. пешадиски полк (1940), подоцна на 3. балканска дивизија 1940), а во 1944 година, тој бил началник на генералниот штаб на бугарската армија (6 септември 1944 - 13 септември 1944).

Категорија:Луѓе од Варош
Категорија:Починати во 1961 година
Категорија:Бугарски генерали
Категорија:Бугарски офицери од Македонија
Категорија:Македонци од Првата светска војна
Категорија:Офицери на Легијата на честа
Категорија:Македонски преселници во Софија
Евдокија Фотева - Вера

**Евдокија Фотева - Вера** исто и **Евдокија Балева-Николова** (, Костурско,  - , ) — македонска револуционерка, борец и дел од комунистичкото движење од Егејска Македонија.

## Животопис
### Рани години
Евдокија Фотева (моминско презиме, Балева) е родена на 2 август 1926 во село Д’мбени, Костурско. Нејзини родители биле Никола Балев и Невена Мангова, и двајцата од семејства со револуционерна традиција. Нејзиниот татко уште на нејзини неполни три години заминал на печалба во Канада, по што грижата за неа паднала на нејзината мајка. Основното училиште го завршила во Д’мбени, а после положувањето на прогимназискиот курс се запишала во прва година гимназија во Костур.

### Втората светска војна и Граѓанската војна во Грција
мини|лево|Втората чета на Егејската Бригада маршира низ улиците на слободна Битола, ноември 1944. Меѓу борците е и Вера Фотева (во средината).
Организирана е во КПГ од 1941 година. Учесник во НОБ на Грција, партизан во СНОФ. Во партизанските редови стапува во 1944 година, во месец април, и набргу станува заменик комесар на чета во Првата егејска ударна бригада. Во 1945-1946 година е секретар на Околискиот одбор на НОФ, а од 1947 година е секретар на Главниот одбор на АФЖ на Македонките од Егејска Македонија. Во октомври 1947 година е избрана за потпретседател на ПДЕГ (Сегрчкиот демократски сојуз на жените), како претставник на АФЖ.

### Во советските затвори и логори
По поразот на ДАГ била обвинета од КПГ за „агент на меѓународната реакција“ и спроведена во советските затвори и логори (Љубјанка, Лефортово и Буртика).

Во 1952 година недокажано била осудена на 8 години во логорите за принудна работа во Сибир. Во 1955 година била ослободена, но наместо за Македонија била испратена во Алма-Ата, Казахстан.

### Враќање во Македонија

По ослободувањето од логорот во летото 1956 година се вратила во НР Македонија. Заедно со други жени од Костурско ја формирале пејачко-фолклорната група „Костурчанки“, со цел да се зачуваат македонските песни од костурскиот крај.

## Мисли на Вера Фотева

## Творештво
* Евдокија Фотева-Вера „До пеколот и назад“, Скопје, 2004
* Евдокија Фотева-Вера „Патот за дома“, Скопје, 2011

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* „Масовни гробници има и во Грција“, дел од сеќавањата на Евдокија Фотева, „Вечер“

Категорија:Луѓе од Д’мбени
Категорија:Затвореници и притвореници во СССР
Категорија:Македонци во Грчката граѓанска војна
Категорија:Македонски партизани
Крсте Златарев

**Крсте Христов Златарев** (Охрид, 23 февруари 1864 — Софија, 16 април 1925) — македонски генерал и командир на Единаесетата пешадиска македонска дивизија за време на Првата светска војна. Учесник во Српско-бугарската војна и подоцна Балканските војни.

## Животопис

### Рани години и образование (1864 — 1884)
Крсте Златарев е роден на 23 февруари 1864 година во градот Охрид, тогаш дел од Отоманското Царство. Неговиот татко Христо Кувенџија бил свештеник од охридското маало Кошишта. Неговиот помлад брат Андон Златарев (1872-1902) бил деец на Македонската револуционерна организација и дел од четата на Иван Савов. Крсте стекнал основно образование во неговиот мајчин град. На 11 септември 1881 година се запишал во Софиската воен универзитет. Завршил во 1884 година и е назначен за потпоручник на 13ти рилски пешадиски полк на Бугарската војска.

### Воена услуга (1885 — 1918)
Во 1885 година почнала Српско-бугарската војна. Крсте Златарев бил назначен за командир на третата чета на 2ри струмски пешадиски полк. Учествувал во битката кај Сливница (5-7 ноември) и Келташ. Покрај неговите повреди тој продолжил да се бори. Поради неговата храброст, го примил орденот „За воена услога“, четврти степен. На 30 август 1886 година бил промовиран во поручник, а во 1889 година во капетан. На 25 февруари 1900 година во мајор и е назначен за командир на 9ти резервен полк.

На 27 септември 1904 година бил назначен за заменик командир. На 4 септември 1910 година бил назначен за полковник. Во 1913 година станал помошник-командир на 12ти балкански пешадиски полк. За време на Првата балканска војна, Златарев бил командир на 29ти јамболски пешадиски полк. Учествувал во битките кај Лозенград, Чаталџа и Одрин. Поради неговата храброст во битката кај Чаталџа, го примил орденот „за храброст“ трети степен. 

За време на Втората балканска војна, учествувал во битките кај Кукуш и Горна Џумаја против Кралството Грција. Од 1914 година бил командир на 7та рилска пешадиска дивизија. За време на Првата светска војна бил командир на Единаесетата пешадиска македонска дивизија, основана со поттик од ВМРО (Автономисти). Претежно дејствувал во Вардарска Македонија. За време на Македонскиот фронт, Златарев бил сместен во Азот и Велешко. Во 1916 година бил промовиран во генерал-мајор.

### Последни години и смрт (1919 — 1925)
После војната е назначен за генерал-потполковник. За време на атентатот во црквата „Свети Недела“ Крсте Златарев е ликвидиран. Имал две деца и жена.

## Спомени
Страната на Република Бугарија во граничниот премин Ново Село-Петрич е именувано во негова чест. Во 1934 година, јамболското село Коемџи било преименувано во **Полковник Златерво**. После Втората светска војна, во 1951 година, селото било преименувано во Златари.

## Наводи

Златарев, Крсте
Златарев, Крсте
Златарев, Крсте
Категорија:Македонци од Првата светска војна
Категорија:Македонци од Балканските војни
Категорија:Носители на орденот „За воена заслуга“ (Бугарија)
Категорија:Починати во Софија
Категорија:Македонски преселници во Софија
Јордан Поп Јорданов - Орцето

*за други значења видете [[Јордан Поп Јорданов (појаснување)]]*

**Јордан Поп Јорданов - Орцето** (или само *Орце*; Велес, 1881 – 17 април 1903) — македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии кој кон крајот на април 1903 година ги извршил познатите Солунски атентати врз објекти кои целосно или делумно биле во сопственост на западноевропските капиталистички земји и турските власти.

## Животопис

мини|десно|250п|Орце со Гемиџиите, споменик на плоштадот ''Македонија'' во Скопједясно|мини|250п|Споменик „Паднати за слободата на Македонија“ во Ќустендил со името на Орцето (22-и во втората колона).

Роден е во Велес, како помлад брат на македонскиот револуционер Миле Поп Јорданов. Се школува во родниот град и Солунската бугарска машка гимназија. Како шестокласник го прекинува образованието и заминува во Софија од каде се префрла во Солун.

Тој е еден од поистакнатите членови на Гемиџиите, а подоцна и негов водач. Претходно среќавајќи се со Слави Мерџанов во Цариград (1899), ја прифаќа неговата идеја за минирање на Отоманската банка во Солун и настојува да ја реализира.

Договорено е подземниот тунел до банката да се копа од изнајмениот дуќан берберница на Владимир Пингов. Тунелот ќе биде прокопан во одредениот рок, но акцијата ќе биде одложена.

На 29 април 1903 тој ќе го активира динамитот во прокопаниот тунел и ќе ја крене во воздух Отоманската банка. Потоа фрла бомби пред хотелот „Салоник“.

Загинува херојски на 30 април 1903 во куќата во која што живеел, фрлајќи ги последните бомби врз турските војници кои го држеле под опсада.

## Историски погледи

Орцето бил голем идеалист. Тој и со својата смрт сакал да биде корисен за револуционерното дело и својата татковина Македонија.

Тој непосредно пред Солунските атентати се осигурал во друштвото* Њујорк* на 10.000 франци и тоа на иметото Симеон Радев. Орцето го замолил Симеон Радев осигураните 10.000 франци по неговата смрт да му ги предаде на Борис Сарафов затоа што тој им дал 10.000 франци на Гемиџиите и ги помагал на разни начини. Во писмотото до Радев, тој истакнал:

## Наводи


## Литература
*Последно писмо на Јордан Попјорданов - Орце, Викиизвор
*Ванчо Ѓорѓиев, „Слобода или Смрт, Македонското националноослободително дело во Солунскиот вилает 1893 - 1903 година“, Скопје, Институт за историја - Филозофски факултет.

Категорија:Гемиџии
Категорија:Солунски атентатори
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Македонски анархисти
Категорија:Родени во 1881 година
Владимир Пингов

**Владимир Пингов** (познат и како *Владе Пингов* и *Ладе Пингов*) — македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии, извршител на познатите Солунски атентати во 1903 година.

## Животопис

Роден е во Велес. Се одликувал со весел дух и неверојатна ладнокрвност која ќе влијае смирувачки врз неговите другари во решавачките моменти.

Пред изршувањето на солунските атентати изнајмува дуќан-берберница во Солун, кој бил само камуфлажа на акцијата за прокопување на подземен тунел што водел до Отоманската банка.

Заедно со Марко Бошнаков на 29 април 1903 година, ќе се обидат да ги кренат во воздух Топането и хотелот „Вардар“.

Меѓутоа ненадејно ги пресретнуваат турски војници. Во престрелката Бошњаков е заробен, а тој загинува .

## Извори


## Литература
*Ванчо Ѓорѓиев, Слобода или Смрт, Македонското националноослободително дело во Солунскиот вилает 1893 - 1903 година, Скопје, Институт за историја - Филозофски факултет
*К. Битоски, Солунски атентати, Скопје, 1985

Категорија:Гемиџии
Категорија:Солунски атентатори
Категорија:Македонски анархисти
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Анархисти
Марли ле Роа

**Марли ле Роа** () — општина во западните предградија на Париз, Франција. Оддалечена е 18.4&nbsp;km од центарот на Париз.

Мештаните се нарекуваат „Марлишоа“ (*Marlychois*) или поретко „Марлезијан“ (*Marlésiens*).

## Познати личности
* Тука починал славниот архитект Жил Ардуен Мансар.

## Збратимени градови
*  Визеу, Португалија
*   Гура Хуморулуј, Романија
*  Кита, Мали
*   Лајхлинген, Германија
*   Марло, Велика Британија

## Поврзано
* Дворец Марли

## Наводи
*INSEE 

Категорија:Општини во Ивлин
Бука

мини|Буки во Еренбах, Германија
**Бука** () — род на широколисно дрво од семејството буките (*[[Fagaceae]]*). Најраспространет вид во Македонија е обичната бука (*[[Fagus sylvatica]]*).

## Распространување

Овој род е распространет со осум до единаесет вида во Европа, Северна Америка и Азија. Буките обично претпочитаат региони што имаат благи зими и не толку топли лета. Региони со сурова зима каде што се среќава доцен мраз, како и сушни лета, не се многу погодни за буките. На јужните граници од нивното распространување, како што е Македонија, тие се ограничени на планинските предели.

## Опис
Буките се листопадни дрва коишто имаат мазна, сива кора. Лисјата се цели или делумно назабени, од 5–15&nbsp;cm долги и 4–10&nbsp;cm широки. Плодот е мал, остар и аглест, долг 10–15&nbsp;mm. Тој содржи висок процент на танин.

## Буката како тема во уметноста
* „Сама Бука“ — поема на македонскиот поет Анте Поповски. 

## Наводи


Категорија:Дрва
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Буки
Никос Захаријадис

мини|Никос Захариадис, претседател на Врховниот воен совет на ДАГ
**Никос Захаријадис** (,  - , ) бил генерален секретар на Комунистичката партија на Грција од периодот од 1931 година до 1957 година.

## Животопис
Во 1913 година се преселил во Солун, а потоа во Никодимија каде што завршил седмокласно основно училиште, а потоа се запишал на одринската гимназија. Во 1919 пристигнал во Цариград и работел како физички работник. Во 1922-1923 работел во Советскиот Сојуз кога и се зачленил во КПСС.

Со размената на населението помеѓу Турција и Грција во 1924 година, семејството на Захаријадис се преселило во Грција. Го посетувал Комунистичкиот универзитет за народите на Источна Европа (КУТВЕ) во Москва, а 1924 се вратил во Грција и раководел со партиски организации во Солун, Пиреја, Волос и Атина. Во 1931 година Комунистичката интернационала го поставила за секретар на ЦК КПГ и многу бргу неа ја претворил во партија од сталинистички тип.

Ја прифатил паролата на Коминтерната за независноста на Македонија и на Тракија, но во 1935 ја напуштил и го прифатил стабот за рамноправност на македонското малцинство во рамките на грчката држава. На Шестиот конгрес на КПГ (декември 1935) е избран за генерален секретар на ЦК КПГ. Во 1936 го затвориле и во 1941 е предаден на Германците кои го интернирале во логорот „*Дахау“*. Во 1945 бил ослободен и на 31 мај 1945 се вратил во Грција и повторно застанал на чело на КПГ. На негов предлог, Вториот пленум на ЦК КПГ (12 февруари 1946) решил да поведе оружена борба против грчката десница. Во август 1948 станал претседател на воениот совет на ДАГ. По поразот на ДАГ емигрирал во источноевропските земји од каде што раководел со КПГ. Во 1955 дошол во судир со новото раководство на КПСС, поради што бил суспендиран од сите функции и интерниран.

Во однос на македонското национално прашање ја претставувал грчката национална ориентација (прагматична струја), т.е. македонското прашање да се стави во служба на за грчките национални интереси и да е сообрзено со т.н. класни интереси на грчкиот пролетеријат.

## Наводи


Категорија:Грчки комунисти
Маркос Вафијадис

мини|200п|десно|Маркос Вафијадис
мини|Генерал Маркос Вафијадис
**Маркос Вафијадис** (грчки: *Μάρκος Βαφειάδης*; 1906 – 23 февруари 1992) — врховен командант на Демократската Армија на Грција од 1946 до 1948 година.

По размената на население помеѓу Грција и Турција, Вафијадис е принуден да замине во Солун и Кавала. Од 1928 година делува во Солун како член на Федерацијата на грчката комунистичка младина (ОКНЕ). Во 1932 година е затворен поради својата политичка активност. Откако е пуштен од затвор во октомври 1933 година делува како партиски инструктор во повеќе делови од земјата.

На почетокот на диктатурата на Метаксас е протеран на Ај Страти, но успева да избега веќе по 10 дена. Заминува за Крит каде ја врши должноста на секретар на тамошната партиска организација. На Крит останува до 1939 година по што оди во Атина, но набрзо е уапсен и затворен.

Во мај 1941 година, за време на германската инвазија на Грција, успева да избега и се вклучува во организирањето на отпорот. Во 1942 година е избран во Централниот комитет на КП Грција и е назначен за инспектор на ЕЛАС за Македонија. Во мај 1944 година е избран за претставник од Солун во Политичкиот комитет на националното ослободување.

Во јули 1946 година е назначен за водач на комунистичките партизански формации, а во октомври истата година, кога е формиран Главниот штаб на Демократската армија на Грција, Вафијадис застанува на нејзино чело. Во декември 1947 година е формирана Привремената демократска влада на Грција, при што Вафијадис е избран за премиер и министер за војна.

Поради разлики околу воената стратегија со генералниот секретар на КПГ, Никос Захаријадис, во август 1948 година е сменет од должноста командант на ДАГ, а во јануари 1949 година и од сите функции. Принуден е да ја напушти Грција и преку Албанија заминува за СССР. Во октомври 1950 година е исклучен од КПГ.

По крајот на Сталиновата ера, Вафијадис се враќа во КПГ и станува член на Политбирото на партијата. Но, новите несогласувања со партиското раководство резултираат со негово ново исклучување од партијата во јуни 1964 година. По расцепот на КПГ во 1968 година, Вафијадис станува член на КПГ (внатрешна). Во Грција се враќа во март 1983 година, а на изборите од ноември 1989 година и април 1990 година е избран за пратеник во Грчкиот парламент на списокот на ПАСОК.

По враќањето во Грција, дава изјави дека неговите разговори во август 1978 со новинарот и публицист Јован Поповски (објавени во фељтонот на белградскиот весник „Политика“, а подоцна објавени во книгата „Разговори со генерал Маркос“ во Скопје) не постоеле и не го познава Поповски, што произлегува од условувањето тој да се врати во земјата по 25 години прогонство. Документите и фотографиите изесени во книгата на Јован Поповски и магнетофонските ленти од снимените разговори го потврдуваат токму спротивното.

## Наводи

Категорија:Грчки комунисти
Категорија:Премиери на Грција
Категорија:Родени во 1906 година
Категорија:Починати во 1992 година
Грчка народноослободителна армија

мини|Штабот на ЕЛАС во Вермион, Каракамен, со воената советска мисија, 1944 година
**Грчката народноослободителна армија** (***ЕЛАС***, на грчки: *Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, *'ΕΛΑΣ*', Еллиникόс Лајикόс Апелефтеротикόс Стратόс*) е воено крило на левичарскиот Националноослободителен фронт (*ЕАМ*) за време на окупацијата на Грција во текот на Втората светска војна. 

Раководена од Комунистичката партија на Грција. Активна е од декември 1941 до 1945, кога со Договорот од Варкиза потпишан меѓу водачите на ЕЛАС и привремената влада е договорено нејзиното разоружување.

## Оформување
Во почетокот на октомври, 1941 година бил формиран воен центар за отпор со задача да ги проучи проблемите на организацијата на народноослободителната војска во водењето на партизанската војна. Во втората половина на декември 1941 година бил формиран и Централниот комитет на ЕЛАС. ЦК на ЕЛАС бил реорганизиран во Главен воен штаб на народно ослободителното движење и одиграл значајна улога во организирањето и раководењето на ЕЛАС. Во редовите на активниот состав на ЕЛАС служеле 77.535 борци, од кои 6.000 Македонци.

Организирани биле во десетина дивизии, еден корпус, 6 полка и други единици. Покрај активниот состав, бил организиран и резервен составод околу 50.000 борци, од кои речиси половина биле Македонци. 

Иако ЕЛАС за време на Граѓанската војна во Грција води опуртунистичка политика спрема македонското малцинство, Македонците сепак влегуваат во редовите на ЕЛАС и се борат против фашистичката окупација. Под притисок на сè поголемиот број на Македонци борци за создавање на самостојни батаљони составени само од Македонци, ЕЛАС се согласува со создавањето на СНОФ, а во 1946, бивши кадри на СНОФ, ја формираат македонската воено-политичка организација НОФ

## Распуштање на ЕЛАС
Врз оснона на склучениот договор од Варкиза меѓу грчката влада и ЦК ЕАМ, со наредба од 15 февруари 1945 година, Флавниот штаб на ЕЛАС извршил демобилизација на борците.

## Наводи

Категорија:Грција во Втората светска војна
Баталјони за сигурност

thumb|300px|right|Вооружени припадници на анти-комунистичките „Баталјони за сигурност“, сликани со своите жртви.

**Баталјони за сигурност** (грчки: *Τάγματα Ασφαλείας*, *Тагмата Асфалијас*), во превод: Баталјони за сигурност, се грчки паравоени контрачети кои соработуваат со фашистичките окупатори во Втората светска војна.

Основани се во 1943 година од страна на грчката колаборационистичка влада со цел помагање на окупаторската германска армија и борба против сè помоќниот ЕЛАС, воден од КПГ.

По Втората светска војна, Баталјоните за сигурност не се разоружани од грчката влада, туку напротив довооружени се и стануваат едно од орудијата на монархо-фашистичката влада поддржана од англо-американската интервенција во борбата против Демократската армија на Грција.

Тагматистите извршуваат многу воени злосторства врз недолжното македонско и грчко население. СНОФ води неколку успешни битки против нив.

## Наводи

Категорија:Антикомунизмот во Грција
Категорија:Воена историја на Грција во Втората светска војна
Категорија:Фашизам во Грција
Пивнички пуч

[мини|Нацисти на [Мариенплац во Минхен за време на пучот.]]

**Хитлер-пуч** или **Пивнички пуч** (германски: Hitlerputsch или Hitler-Ludendorff-Putsch) — името на неуспешниот обид за државен удар од страна на водачот на Нацистичката партија Адолф Хитлер, истакнатиот генерал од Прва светска војна Ерих Лудендорф, и други членови на Кампфбундот. Настанот се случил вечерта на 8 ноември и пладнето на 9 ноември 1923 година, во Минхен. *Putsch* е германски израз за *државен удар*.

Категорија:Националсоцијализам
Категорија:Востанија во Германија
Категорија:Судири во 1923 година
Категорија:Воени операции на Германија
Категорија:Адолф Хитлер
Категорија:Вајмарска Република
Категорија:Меѓувоен период
Штурмабтајлунг

десно|рамка|Печатот на СА
**СА** (германски: , **SA**; **Штурмабтајлунг** - „Јуришен одред“) —паравоена организација на Нацистичката партија во Германија. Одиграла главна улога во издигнувањето на Адолф Хитлер во триесеттите.

Припадниците на СА исто така биле нарекувани „кафеави кошули“ заради бојата на нивните униформи, и за да се разликуваат од СС, кои носеле црни и кафеави кошули. Кафеавите кошули биле одбрани од СА затоа што биле на големо достапни евтино по Првата светска војна, кога биле носени од трупите во Африка.

СА е исто така првата нацистичка паравоена група што развила псевдо-воени титули за нејзините членови. Чиновите во СА биле позајмени од неколку други групи на Нацистичката партија, меѓу кои главна била СС. СА биле многу важни за Хитлеровото издигнување, пред да бидат потиснати од СС по Ноќта на долгите ножеви.

## Историја

Името Штурмабтајлунг (Јуришни војници) датира од пред основањето на Нацистичката партија во 1919. Изворно доаѓа од специјализираните напаѓачки трупи користени од Германија во 1918 во Првата светска војна, коишто ги употребувале инфилтрирачките тактики на Хутиер. Наместо да напаѓаат со голема маса луѓе, Штурмабтајлунг биле организирани во мали одреди од по неколку војници. Првпат биле употребени за време опсадата на Рига, потоа повторно во Битката кај Кобарид, а нивната поширока употреба во март 1918 им овозможила на Германците да ги притискаат британските и француските војски десетици километри.

Есента 1920 година во Минхен, Хитлер ги основал т.н. „*Ordnertruppen*“ (Орднертрупен) со цел да ги штитат собирањата на Нацистичката партија, од прекини и вознемирувања од страна на социјалдемократите и комунистите. На 4 ноември 1921, Нацистичката партија оддржала голем јавен собир во Минхен. Откако Хитлер зборувал некое време, собирот избувнал во тепачка во којашто придружбата од Орднертрупен ја претепала опозицијата. По ова, организацијата почнала да се вика СА. Под нејзиниот познат водач Ернст Рем, значењето на СА во нацистичката структура се зголемило, а нејзиното членство пораснало до илјадници членови. Во 1922 година, Нацистичката партија основала младинска секција, т.н. Југендбунд (Jugenbund), за младинци на возраст од 14 до 18 години. Наследникот на оваа секција, Хитлеровата младина, останала под команда на СА до мај 1932.

Од април 1924 до крајот на февруари 1925, СА биле познати како Фронтбан за да ја избегнат привремената забрана на Нацистичката партија. СА спровеле бројни чинови на насилство против социјалистичките групи за време на дваесеттите, главно во улични тепачки наречени „*Zusammenstöße*“ (Цузаменштесе, Судири). На крајот СС ја преземале нивната улога.

## Поврзано

* Ернст Рем
* СС
* Нацистичка партија
* Нацистичка Германија

Категорија:Трет Рајх
Категорија:Националсоцијализам
Фламанско сликарство

[thumb|180px|''[Портрет на Арнолфините* од [[Јан ван Ејк]]]]
*'Фламанско сликарство''' — сликарското творештво кое го опфаќа периодот од XV сѐ до XVIII век на подрачјето на Фландрија. Оваа земја давала многу водечки сликари во северна Европа, а и привлекувала многу надежни таленти од околните земји. Овие сликари биле канети да работат на странските дворови и имале сеевропско влијание врз уметноста.

## Доцна готика

Таканаречените фламански „Примитивци“ биле првите кои ја популаризирале употребата на масленото сликарство. Нивната уметност влече корени од минијатурите на доцниот готски период. Меѓу нив, главни биле Јан ван Ејк, Ханс Мемлинг, Хуго ван дер Гус и Рогир ван дер Вејден.

## Ренесанса

Од раниот XVI век, фламанските сликари почнале да трпат влијанија од италијанската ренесанса. Но резултатот бил многу поразличен од типичното италијанско ренесансно сликарство. Тука водечкиот уметник бил Питер Бројгел Постариот.

## Барок
По Опсадата на Антверпен (1584-1585), јужните провинции на Холандија („Фландрија“) останале под шпанска власт и биле одвоени од независната Холандска Република. Иако многу уметници пребегале во религиозните војни и се преселиле од Јужна Холандија во Холандската Република (видете златното време на холандското сликарство), фламанското барокно сликарство било во подем, особено Антверпенската школа за време на XVII век, под водство на Рубенс, Антонис ван Дајк и Јакоб Јорданс.

## Пад
По смртта на важните уметници како Рубенс во 1640 и крајот на Осумдесетгодишната војна во 1648, културното значење на Фландрија опаднало.

Возобнова на сликарството во овој регион се случила дури по Белгиската револуција во 1830. Сликарите од овој период се сметаат за белгиски, а не фламански (видете Список на белгиски сликари).

## Поврзано
* Златно време на холандското сликарство
* Раноренесансно сликарство
* Фландрија
* Список на фламански сликари
* Холандија
* Северна ренесанса

## Надворешни врски
* Сликање во слоеви  
* Сликари на мртва природа 

Категорија:Ренесансно сликарство
Категорија:Барокно сликарство
*Сликарство
Сликарство
Сликарство
Зелена салата

**Зелена салата** или **марула** — умерено едногодишно или двегодишно растение кое најчесто се расте како лиснат зеленчук. Во некои земји, како Македонија, се јаде ладна и свежа, во салати, сендвичи, и други јадења, додека во некои, како да речеме Кина, зелената салата се јаде зготвена, и дршката има подеднаква важност како листот.

Зелената салата првично има стебленце (розетен раст), но кога процветува, стеблото се продолжува и разгранува, па дава многу цветни глави кои личат на оние кај глуварчето, само помали. Ова се нарекува прецветување. За да биде јадлива, зелената салата се бере пред да прецвета. Растението е храна за ларви на некои Пеперутки.

## Сорти
Постојат шест општопризнаени сортни групи на зелена салата (марула), тука подредени по главообразба и стуктурата на листовите. Во рамките на секоја од овие сортни групи постојат стотици сорти на марули избрани по боја и облик на листот, како и по способност да стои подолго:
* **Путер салата**, има лабави глави; има путереста текстура. Овие се најпопуларни во Македонија и Европа.
* **Кинеска салата** обично имаат долги, сабјести, главонеобразни листови, со горчлив и робустен вкус за разлика од западните видови, соодветен за потпржени и динстани јадења. Кинеските сорти на марула се делат на дршкоупотребни и листоупотребни видови како *јоумајцај* (油麦菜) или *шенгцај* (生菜).
* **Кочанеста салата**, има цврсти, густи глави како кај зелката. Овие се најслаби по вкус и се користат повеќе заради крцкавата текстура отколку заради вкусот.
* **Бескочанеста салата**, со нежни, меки и слаби по вкус лисја. Тука спаѓаат назабените и  црвенкастите марули.
* **[[Римска салата]]**, наречена и **Кос**, е главообразен тип со продолжени листови.
* **Батависка салата**, обликуват умерено густи глави со крцкава текстура; ова е среден тип помеѓу кочанестите и бескочанестите марули.

Некои марули (како кочанестата) се особено одгледани на начин на кој им се отфрлила горчината од листовите. Овие имаат голем процент на вода и мала хранливост. Погорките и попигментираните марули содржат антиоксиданси.

## Занимливости
[thumb|230px|right|[Римска салата]]
thumbnail|десно|230п|Некои сорти на зелена салата
* Лактукариум (или „Марулен опиум“) е блага опијатна супстанција која се содржи во сите видови зелени салати. Затоа старите егпијани и римјани јаделе марула ако сакале поубаво да заспијат.
* Најголемата зелена салата тежела 11 kg, и била од сортата Салад Боул, израсната од Колин Боукок од Виластон, Англија, во 1974.
* Во САД, 95% од сета зелена салата расте во Калифорнија и Аризона.
* Језидите не јадат зелена салата.

## Историја
Марулата какошто ја знаеме денес започнала како коров по средоземјето. Се служи како храна повеќе од 4500 години, и се јавува низ историјата како на слики во египетски гробници, и во разликувањето на разните видови марула во делата на старогрчките научници. Кристофер Колумбо ја донел марулата во Америка, а со тоа подоцна истата почнала да се одгледува и во САД.http://www.foodreference.com/html/artlettuce.html

## Заболувања

## Наводи

## Надворешни врски
* Хранлива вредност на зелената салата  

Категорија:Главоцветни
Категорија:Лиснат зеленчук
Артур Лундквист

**Артур Лундквист** (; 3 март 1906 - 11 декември 1991) — шведски писател, поет и литературен критичар, член на Шведската академија од 1968 до неговата смрт дваесет и три години подоцна.

Роден во селска средина, Лундквист уште на десет години го напушта училиштето и останатиот дел од животот се само-образова. Се преселува во Стокхолм каде во 1928 година ја издава својата прва збирка поезија *Glöd* („*Жар*“). Во 1936 година се венча со поетесата Марија Вине. Како припадник на виталистичката школа, тој ги идеализира човековите инстикти и страсти во најголем дел од неговите 80 книги, преведени на речиси 30 јазици. Исклучок прават само книгите пишувани во текот на Втората светска војна, кога неговата поезија зазема еден попесимистички став.

Првата книга поезија „Жар“ ја објави во 1928 година. Има објавено над 80 книги поезија, проза, есеи и патописи. Со антологијата „Петмина млади“ во 1930 година го навести модернизмот.

Издава низа поеми, меѓу кои особено се истакнува *Om natten* („*Во ноќта*“). Високо се ценат неговите преводи на низа дела од шпански и француски писатели. Голем дел од писателите кои тој ги има преведено подоцна се наградени со Нобелова награда за литература.

Како еден од највидните членови на Шведската Академија, во 1983 година Лундквист се противи на доделувањето на ова престижно признание на Вилијам Голдинг, сметајќи дека Нобеловата награда требало да ја добие Клод Симон (Симон ќе стане нобеловец три години подоцна).

Во 1958 г. ја добил Лениновата награда за мир.

Во 1977 г., го добива *Златниот венец* на Струшките вечери на поезијата.

## Надворешни врски
* Биографија на Артур Лундквист  на порталот на Струшките вечери на поезијата 
* Артур Лундквист — Енциклопедија „Британика“ 

Категорија:Шведски поети
Категорија:Шведски писатели
Лундквист
Категорија:Родени во 1906 година
Категорија:Починати во 1991 година
Категорија:Членови на Шведската академија
Категорија:Шведски политичари
Бентамов тутун

**Бентамовиот тутун** (лат. *Nicotiana benthamiana*) е растение во блиско сродство со тутунот и вид на родот *[[Никотијана]]* со потекло од Австралија. Некои сметаат дека Бентамовиот тутун е модел-организам за изведба на растителни истражувања. На пример, листовите се прилично нежни и можат да се повредат во експерименти со цел да се проучува етиленската синтеза. Етилен е растителен хормон кој се лачи, меѓу другите ситуации, по повреди. Со помош на гасна хроматографија количеството на излачен етилен може лесно да се измери. Бентамовиот тутун е исто така и одлично целно растение за агроинфилтрација.

Видот е откриен од англискиот ботаничар Џорџ Бентам.

Категорија:Никотијана
Дрвенест тутун

**Дрвенест тутун** (лат. *Nicotiana glauca*), се нарекува и **синапово дрво** или **бразилски дрвест тутун**. Листовите стојат на стебленцето со петиоли (многу други видови тутун имаат сесилни листови), и листовите и стеблата не се нити влакнести, нити лепливи како кај *[[Nicotiana tabacum]]*. Расте повисоко од 2 м.

Растението е со потекло од Боливија и Аргентина, но се има натурализирано на југозападот на САД, и таму е обичен коров. Се користи како лековита билка.

## Наводи
* Слика на ''N. glauca''
* Plants For A Future: ''Nicotiana glauca''

Категорија:Никотијана
Категорија:Тутун
Категорија:Лековити растенија
Категорија:Флора на Јужна Америка
Категорија:Енергетски култури
Долгоцветен тутун

**Долгоцветниот тутун** (лат. *Nicotiana longiflora*) , е вид на тутун со потокло од Јужна Америка кој понекогаш се осгледува за цевчестите цветови кои оддаваат многу сладок мирис ноќно време.

Ова растение е важен извор за отпорноста на болести кај огносушениот и бурли тутун. Некои од болестите : црна голеница, цистичен цевчест црв, коренов цевчест црв, и шумски пожар. Отпорноста на долгоцветниот тутун дава речиси имуност на од раса 0 црна голеница, но не и отпорност од раса 1. Една од сортите кои сѐ уште се користат денес е 14 x L8, втората најпопуларна сорта на бурли во САД.

Категорија:Никотијана
Категорија:Тутун
Шумски тутун

**Шумскиот тутун** (лат. *Nicotiana sylvestris*) е автохтоно јужноамериканско растение, но понекогаш се одгледува во градини за неговиот груб облик и силно миризливите цветови. Листовите се прости, со тоа што острицата делумно го опкружува стебленцето. Цветовите се цевчести, бели, во големи снопови над лисјето.

Ова растение се смета за едно од родителите на *[[Nicotiana tabacum]]*, база за речиси сето денешно тутунско производство. Обично се комбинира со Селскиот тутун за да се намали јачината.

Категорија:Никотијана
Категорија:Тутун
Оптичко препознавање на знаци

**Оптичко препознавање на знаци** или **ОПЗ** (, *OCR*) — технологија за механичко или електронско претворање на материјални слики (фотографии, печатен текст, ракописен текст) во текстуален податок којшто може да се уредува на сметач. Сликите обично се вчитуваат преку отсликувач, но и каква било друга слика којашто содржи текст, може да биде преведена во текстуална податотека.

## Програми за ОПЗ

За претворање на една слика во текст со можност за негово уредување, потребен е соодветен софтвер.

* ABBYY FineReader OCR
* GOCR
* Falcon32
* IPStudio
* Microsoft Office Document Imaging
* NovoDynamics VERUS
* Ocrad
* Ocropus
* OmniPage
* Readiris
* SmartScore
* Tesseract
* TopSoft TopOCR

Категорија:Информатика
Категорија:Уникод
Категорија:Примени на вештачката интелигенција
Сачидананд Хирананд Ватсјајн - Ајгеј

**Сачинанд Хирананд Ватсјајн** (सच्‍चिदानन्‍द हीरानन्‍द वात्‍स्‍यायन) ( - ), познат под псевдонимот **Ајнеј** (или **Ајгеј**) бил индиски поет, пионер на модерните трендови не само во поезијата на хинду јазикот, туку и во областа на белетристиката, критиката и журнализмот. Тој е еден од највидните експоненти на *Nayi kavita* (*Новата Поезија*) на хинду и го уредувал *Tar Saptaks*. Ајгеј исто така преведувал низа од своите дела, како и дел од творештвото на другите индиски автори на англиски.

Ајгеј патувал постојано низ Индија и во странство. Меѓу 1961 и 1964 година бил гостин-професор на Калифорнискиот Универзитет во Беркли. Во 1965 година се вратил во Индија и станал уредник на тамошното списание *Dinmaan*. Останал во својата земја до 1968 година, кога и заминал на патување низ Европа. Следната година се вратил во Беркли каде останал до јуни 1970 година.  Во текот на 1976 година, осум месеци предавал на Хајделбершкиот универзитет.

## Награди и признанија
* *Сахитја Академска награда*
* *Нанпит награда* во 1978 година (за антологијата *Kitni Naavon mein kitni baar*)
* *Харатхарати награда*
* *Златниот венец* на Струшките вечери на поезијата

## Значење и влијание
Песната „Лов“ на македонскиот поет Анте Поповски е посветена на Арјеј.

## Наводи

## Надворешни врски
* Ајгеј на ''Kavita Kosh''.  
* Ајгеј на ''Abhivyakti''. 
* Ајгеј на ''Anubhuti''. 
* Песната ''Hamara Desh'' на Ајгеј на индиски и англиски на ''Geeta-kavita.com''.   

Категорија:Индиски поети
Категорија:Индиски писатели
Категорија:Добитници на Златен венец на Струшките вечери на поезијата
Константин Кирков

**Константин Кирков** (познат и како **Костадин Кирков**; 1882 - 1 мај 1903 (18 април 1903 стар стил) — македонски револуционер - анархист, член на тајниот терористички кружок Гемиџии кој ги извел познатите Солунски атентати кон крајот на април 1903 година во Солун.

## Животопис

Роден е во Велес во видно македонско трговско семејство. Го сметале за инкарнација на „возвишен идеализам“, за голем индивидуалист и фанатичен приврзаник на анархизмот. Надворешно важел за младич со префинет изглед.

На 28 април 1903 година (нов стил) Кирков прво ги минира цевките низ кои поминува вода и гас кај т.н. серска железничка станица во Солун, а потоа фрла една бомба помеѓу луѓето пред „Гранд Хотел“.

На 1 мај загинал при обидот да ја крене во воздух телеграфската станица во текот на Солунските атентати, а тоа воедно бил и последен атентат.

Кирков бил вљубен во убавата внука на сопственикот на тогашната *Отоман банк*, Алис.

## Наводи

## Литература
*Ванчо Ѓорѓиев, Слобода или Смрт, Македонското националноослободително дело во Солунскиот вилает 1893 - 1903 година, Институт за историја - Филозофски факултет, Скопје.
*К. Битоски, Солунски атентати, Скопје, 1985.

Категорија:Гемиџии
Категорија:Солунски атентатори
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Анархисти