open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лублинско Војводство

**Лублинско Војводство** () — војводство во југоисточна Полска. Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Лублинско, Хелмско, Замошко, Бјалоподласко и (делумно) Тарнобжешко и Шедлечко, согласно управните реформи усвоени претходната година. Наречена е по градот Лублин, за ја зафаќа територија на четири историски краишта: Малополска во западниот, Црвена Русија во источниот и Полесје и Подласје во североисточниот дел.

Се граничи со следниве војводства: Поткарпатското на југ, Светокришкото на југозапад, Мазовското на запад и север, Подлаското (во мала мера) на север и Белорусија и Украина на исток. Во 2019 г. војводството имало 2.133.340 жители. Зафаќа површина од , приближно колку територијата на Република Македонија.

## Градови и гратчиња

Војводството има 42 градски населени места. Тука се наведени по број на жители според состојбата во 2006 година:

## Управна поделба
Лублинското Војводство е поделено на 24 окрузи, од кои 4 се градски, а 20 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 213 општини.

## Најчести презимиња
# Вујќик: 12.937 лица
# Мазурек: 9.644 лица
# Мазур: 8.019 лица

## Наводи

## Надворешни врски

* Портал на Лублинското Војводство


Категорија:Војводства во Полска
Категорија:Држави и територии настанати во 1999 година
Јужноарапско писмо

**Древно јужноарапско писмо** (𐩣𐩯𐩬𐩳 *ms<sub>3</sub>nd*) — согласно писмо кое се користело за пишување на древните јужноарапски јазици. Писмото настанало во 9 век п.н.е. од прасинајското писмо. Најраните записи на ова писмо датираат од 9 век п.н.е. и истите се пронајдени во регионот на Северното Црвено Море во Еритреја.  Како согласно писмо, абџад, се бележеле само согласките и немало букви за самогласки.

Писмото се користело до 6 век, кога овие јазици и ова писмо биле заменети од арапскиот јазик и неговото писмо. Во Етиопија и Еритреја ова писмо се развило во денешното етиопско писмо, кое со одредени симболи и измени се користи за современите амхарски, тигриња и тигре, меѓу другите.

## Особености

* Најчесто се пишувало од десно кон лево, но можело да се пишува и обратно. Кога се пишувало од лево кон десно, буквите се вртеле хоризонтално
* Одделувањето помеѓу зборовите се вршело со вертикална цртичка (|).
* Буквите не се споени една со друга како во арапскиот.
* Немало надредни знаци, за разлика од арапскиот кој користи такви знаци.

## Форми
Јужноарапското писмо имало две форми: „муснад“ или писмо кое се користело за споменици и натписи и „забур“ ракописна форма која се користела за секојдневна комуникација. Древните Јеменци го користеле ова ракописно писмо за пишување на секојдневни документи, најчесто  на дрвени плочки или стапови. Мал број артефкати се научно издадени во публикациите бидејќи читањето на таквото ракописно писмо е отежнато за разлика од стандардното

## Писмо

## Артефакти и натписи
* Артефакти од Националниот музеј на Јемен:

File:Sabaic inscription (YM 371) in the National Museum of Yemen.jpg|
File:Sana'_national_museum_03.jpg|
File:Sana'_national_museum_04.jpg|
File:Sana'_national_museum_05.jpg|
File:Sana'_national_museum_06.jpg|
File:Sana'_national_museum_08.jpg|
File:Sana'_national_museum_09.jpg|
File:Sana'_national_museum_10.jpg|
File:Sana'_national_museum_11.jpg|
File:Sana'_national_museum_12.jpg|
File:Sana'_national_museum_13.jpg|

* Артефакти од Јеменскиот воен музеј:

File:Sana'_military_museum_05.JPG|
File:Sana'_military_museum_06.JPG|
File:Sana'_military_museum_08.JPG|


## Уникод
Јужноарапското писмо било додадено во уникод во октомври 2009 година со издавањето на верзијата 5.2. Уникодниот блок за јужноарапското писмо е  U+10A60&ndash;U+10A7F.

## Наводи

## Литература
*
*
*
*.

## Надворешни врски
*Јужноарапско писмо 
*Јужноарапско писмо на Omniglot

Категорија:Согласни писма
Категорија:Древни јужноарапски јазици
Категорија:Семитски писма
Набатејско писмо

**Набатејско писмо**  — согласно писмо, абџад, кое било користено од страна на Набатејците за запишување на набатејскиот јазик. Писмото се користело во 2 век п.н.е. Важни натписи за ова писмо се пронајдени во Петра, Јордан и на Синајскиот Полуостров во Египет.

## Развој
Набатејското писмо е создадено од арамејското писмо. Врз основа на ракописната форма на набатејското писмо настанало современото арапско писмо после 4 век.  Поради тоа, набатејското писмо по форма е помеѓу северните семитски писма (арамејски и хебрејски) и јужните (арапски).

* Сириското и арапското писмо е секогаш ракописно и некои букви имаат различни форми во зависност од позицијата во зборот.
* Види арамејско писмо за подеталена споредба на формите.

## Уникод

Набатејското писмо било додадено во уникод во јуни 2014 година со издавањето на верзијата 7.0 

## Наводи


## Надворешни врски
* Набатејско писмо, ancientscripts.com
* Набатејско писмо, nabataea.net

Категорија:Согласни писма
Категорија:Семитски писма
Категорија:Набатејски јазик
Карбеноксолон

**Карбеноксолон** (**CBX**) е дериват на глициретинската киселина со структура слична на стероидите, и на супстанците од коренот на растението сладок корен. Карбеноксолонот се користи во третманот на пептичен, езофагеален и орален чир и инфламација. Електролитен дисбаланс е сериозен несакан ефект на карбеноксолонот кога се користи системски.

## Наводи

Категорија:Лекови
Категорија:Карбоксилатни естри
Категорија:Енони
Категорија:Дикарбоксилни киселини
Зоолошка градина во Загреб

**Зоолошката градина во Загреб** () е зоолошка градина која се наоѓа во рамките на паркот Максимир во Загреб, Хрватска, а се наоѓа веднаш преку улица од стадионот Максимир, каде што се играат големите фудбалски натпревари и се одржуваат рок концерти. Таа е една од три зоолошки градини во државата.

Зоолошката градина во Загреб е членка на Европското и Светското здружение на зоолошки градини и аквариуми, и е учесник во Европската програма за загрозени видови.

## Историја
лево|мини|261x261px|Лавови во зоолошката градина во Загреб
Зоолошката градина во Загреб првпат била отворена на 27 јуни 1925 година. Реконструкцијата на старата зоолошка градина започна во 1990 година. Во октомври 2016 година, првиот дел од нејзината реконструкција и модернизација беше завршен.

## Животни
Зоолошката градина е дом на 2,225 животни кои припаѓаат на 275 видови, вклучувајќи снежен леопард, црвена панда, окапи, адакс антилопа, сахарски орикс, севернокинески леопард, шимпанзо, Дијана заморец, европски бизон, пигмејски нилски коњ и двогрба камила.

## Наводи


## Надворешни врски

*   Категорија:Статии со надворешни врски на хрватски
* Се гради нова зоолошка градина, четири пати поголема од максимирската!  (хрватски Категорија:Статии со надворешни врски на хрватски  ) 

Категорија:Култура на Загреб
Категорија:Загреб
Коко и духовите

***Koko и духовите*** () е хрватски авантуристички филм од 2011 година во режија на Даниел Кушан. Филмот е заснован на детскиот роман со исто име, чиј писател е Иван Кушан, таткото на Даниел Кушан.

## Улоги

* Антонио Парач како Коко Милиќ
* Нина Милета како Марица Милиќ
* Кристиан Боначиќ како Златко
* Филип Мајер како Мики
* Иван Малтариќ како Божо
* Озрен Грабариќ како Јосип Милиќ
* Дијана Видушин како Неда Милиќ
* Предраг Вушовиќ како Винцек
* Фрањо Дијак како Драго Хорватиќ
* Алмира Османовиќ како Ружа

## Продукција
Развојот на филмот започна во октомври 2010 година како ко-продукција помеѓу ХРТ, Кинорама и Континентал филм.

## Продолжение
Филмот беше проследен со комерцијално успешно продолжение во 2013 година, *[[Загонетното момче]]* (хрватски: *Zagonetni dječak*)

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Филмови од 2011 година
Категорија:Хрватски филмови
Војислав Богиќевиќ

**Војислав Богиќевиќ** — српски историчар, член на револуционерната организација Млада Босна.

## Животопис

Роден е на 17 април во 1896 година, во Прњавор. Уште како гимназијалец ѝ пристапил на национално револуционарната организација Млада Босна и бил нејзин верен член. По завршувањето на војната и излегувањето од затворот, завршил учителско училиште, а потоа Филозофски факултет во Белград. Помеѓу двете војни најдолго се задржал на должностa управител на ученичкиот дом во Тузла.
мини|Членови на Млада Босна

Бил и член на главниот одбор на Просвјета и нејзин голем активист. Неуморно работел на популаризација на книгата преку библиотеката на Просвјета и на различни конкретни акции за описменување на населението. Како резервен офицер на Југословенска војска и како Србин бил заробен и интерниран во логор во Германија. Поради илегалната работата во офицерскиот логор бил преместен во концентрационен логор од кој се вратил по ослободувањето на земјата.

Некое време работел како професор во средните училишта во Тузла, а потоа бил преместен во Сараево каде работел како предавач на Вишото педагошко училиште. Кусо време бил во Музејот на град Сараево а потоа подолго време управител на Архивот на републиката БиХ. Неговиот истражувачки интерес бил историја на Босна и Херцеговина во XIX и XX век. Посебно го привлекувала темата поврзана со Сараевскиот атентат и периодот на окупација под Австроунгарската власт во Босна и Херцеговина.

Починал на 31 декември 1981 година, во Сараево.

## Поважни дела
Автор е на повеќе дела од областа на историја, меѓу кои се издвојуваат:

* Коко во Босна била укината работа и воведена третина 1848 година - *Како је у Босни укинута работа и уведена трећина [[1848]]. године, [[1950]].*
* Состојба на народот во Босна и Херцеговина пред востанието 1875 - 1848 - *Стање раје у Босни и Херцеговини пред устанак [[1875]] — [[1878]], 1950.*
* Почеток на востанието на Лука Вукаловиќ 1852 - 1853 - *Почетак устанка Луке Вукаловића ([[1852]] — [[1853]]), [[1952]].*
* Атентат на Богдан Жероевиќ 1919 - *Атентан Богдана Жерајића [[1910]], [[1954]].*
* Аферата Барут мириса 1908 - *[[Афера Барут мирише]] [[1908]], [[1966]].*

Категорија:Родени во 1896 година
Категорија:Починати во 1981 година
Категорија:Српски историчари
Категорија:Млада Босна
Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Полска академија на науките

мини|десно|Дом на творештвото во Швиноујшќе.
мини|десно|Институтот за биологија на цицачите во Бјаловјежа.
**Полска академија на науките** или **ПАН** (, *PAN*) — државна установа во Варшава посветена на развојот на нуката во Полска и нејзино промовирање преку мрежа од истакнати научници.

## Историја
ПАН е основана во 1951 г. со одлука на владата на НР Полска, спојувајќи повеќе научни друштва како Полската академија на знаењето (*Polska Akademia Umiejętności*, *PAU*) од Краков и Варшавското друштво на пријателите на науката, основана кон крајот на XVIII век.

Со академијата управува тело од академици кои работат во нејзините институти, како и поединечни стручни комисии. ПАН раководи со работата на поголем број на научноистражувачки институти со преку 2.000 лица. Средствата за работа на институтите доаѓаат од полската држава, која им посветува една третина од буџетот предвиден за научни дејности.

## Институти
ПАН има голем број институти, меѓу кои и следниве:

* Институт за историја на науките — Варшава
* Институт за економија — Варшава
* Институт за биологија на цицачите — Бјаловјежа
* Институт за математика — Варшава
* Институт за опитна биологија „Марцелиј Ненцки“ — Варшава
* Институт за физичка хемија — Варшава
* Институт за агрофизика „Богдан Добжањски“ — Лублин
* Центар за молекуларни и макромолекуларни изучувања — Лоѓ
* Институт за основни технички проблеми — Варшава
* Институт за металургија и материјално инженерство „Александар Крупковски“ — Краков
* Институт за фармакологија — Краков
* Институт за информатика — Варшава
* Музеј и институт за зоологија — Варшава

## Периодика
Академијата ги издава слединве стручни списанија:

**Acta Arithmetica*
**Acta Ornithologica*
**Acta Palaeontologica Polonica*
**Acta Physica Polonica*
**Annales Zoologici*
**Archaeologia Polona*
**Fundamenta Mathematicae*

## Поврзано
* Полска академија на знаењето

## Наводи

## Надворешни врски

* Полска академија на науките  

Полска академија на науките
Категорија:Национални академии
Категорија:Научни друштва во Полска
Тритикале

**Тритикале** — вид на житарка која е настаната како хибриден спој помеѓу пченица и ’рж.

## Потекло

Тритикалето настаноло со вкрстување на пченица и ’рж, и претставува хибрид на пченицата. Настанал на крајот на 19-от век во Шкотска и Германија. Тритикале е синтетичка билна сорта, алополиплоид, и денес постојат две форми: хексаплоидна со 42 хромозоми и октоплоидна со 56 хромозоми. Овој хибрид ги содржи сите хромозоми на вулгара пченица (-{2n-42}-), и сите хромозоми од ’рж (-{2n-14}-). Хексаплоидната форма има два генома на дурум пченицата, ама и покрај тоа што дурум пченицата има квалитетно зрно од вулгара пченица, хибридот од оваа комбинација има зрно од полош квалитет и низок принос од октоплоидното тритикале. Билките на октоплоидот се интерметиарни во градба и висина на билката, формата и класата, квалитетот и структура на зрното, додека по боја на класата и стебленцата се послични на ’ржта.

## Галерија


File:Житарица Тритикале МК 02.jpg|Класови на тритикале
File:Житарица Тритикале МК 03.jpg|Класови на тритикале
File:Житарица Тритикале МК 06.jpg|Класови на тритикале
File:Житарица Тритикале МК 05.jpg|Нива со тритикале во Струмичко
File:Житарица Тритикале МК 01.jpg|Нива со тритикале во Струмичко
File:Житарица Тритикале МК 08.jpg|Нива со тритикале во Струмичко
File:Житарица Тритикале МК 07.jpg|Нива со тритикале во Струмичко



## Наводи

Категорија:Житарки
Категорија:Треви
Категорија:Земјоделски култури
Категорија:Енергетски култури
Универзитетска библиотека „Светозар Марковиќ“

**Универзитетска библиотека „Светозар Марковиќ“** или **Белградска универзитетска библиотека** () — главна библиотека која се наоѓа во составот на Белградскиот универзитет, именувана по Светозар Марковиќ, српски политички активист во 19 век. Се наоѓа на булеварот „Крал Александар“, во близина на Правниот факултет и во непосредна близина на факултетите за градежништво, електротехника и архитектура. Универзитетот ги опслужува образовните и научните потреби на учениците, академиците и научниците. Денот на библиотеката е 24 мај, денот на словенските просветители Св. Кирил и Методиј. По основањето на библиотеката, колекцијата содржела 57.254 публикации од монографии и публикации, а денес има околу 1.700.000 публикации.

Во архивите на библиотеката се чуваат капитални дела од сите научни полиња, голема колекција на локални и странски автори (енциклопедии, библиографии, речници), стручни и научни списанија, публикации на локални и странски универзитети и значајна колекција на локални и странски докторски дисертации. Во библиотеката има фонд на реткости каде што се сместени ракописи, стари и ретки печатени книги, стари списанија и весници, архивска збирка и збирка на мапи, докторски, магистерски и специјалистички дела итн.

## Наводи

## Надворешни врски

*Belgrade University Library website
* Republic Institute for Protection of Cultural Monuments – Belgrade 
* List of Monuments

Категорија:Академски библиотеки
Категорија:Бибилиотеки во Белград
Категорија:Белградски универзитет
Категорија:Образованието во Белград
Категорија:Згради и градби во Белград
Даншен

**Даншен** (***Salvia miltiorrhiza***), e повеќегодишно растение од родот *[[Salvia]]*, високо ценето поради своите корени во традиционалната кинеска медицина. Со потекло од Кина и Јапонија, расте на надморска височина од 90 до 1200 m, претежно на тревести места во шуми, падини и покрај речни брегови. Епитетот *miltiorrhiza* значи „црвено-окер корен“.

## Наводи

Категорија:Усноцветовидни
Категорија:Жалфија
Лоѓско Војводство

**Лоѓско Војводство** () — војводство во средна Полска. Создадено е на 1 јануари 1999 г. од Лоѓското, Шерачкото, Пјотркувското, Скерњевичкото и делумно од Плочкото Војводство, согласно управната реформа донесена претходната година. Зафаќа површина од .

Се граничи со шест војводства: Мазовското на север и исток, Светокришкото на југоисток, Шлеското на југ, Ополското на југозапад, Големополско на запад и, во мала мера, Кујавско-поморското на север. Неговата територија опфаќа три историски области — Мазовија во источниот, Големополска во западниот и Малополска во југоисточниот дел, во околината на Опочно).

## Градови и гратчиња
Војводството има 44 градски населени места. Тука се наведени по број на жители според состојбата во 2016 година:

## Управна поделба
[мини|[Лоѓ]]
[мини|[Пјотркув Трибуналски]]
[мини|[Пабјањице]]
[мини|[Томашув Мазовјецки]]
[мини|[Белхатув]]

Лоѓското Војводство е поделено на 24 окрузи, од кои 3 се градски, а 21 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 177 општини.

## Наводи

## Надворешни врски

* Лоѓско Војводство — официјална страница
* Туристички портал на Лоѓското Војводство

Категорија:Лоѓско Војводство
Категорија:Војводства во Полска
Категорија:Држави и територии настанати во 1999 година
Спасе Мазенковски

**Спасе Мазенковски** (Леска, , Албанија,  - Леска, ) — албански и македонски писател, новинар и публицист и еден од најголемите поборци за правата на Македонците во Албанија.

## Животопис
Мазенковски е роден на 2 септември 1953 година во селото Леска, Мала Преспа во Албанија. Гимназија и средно економско училиште завршил во Горица и Либражд. Од излегувањето на весникот „Преспа“ тој е главен уредник. Постојано објавувал песни, раскази, различни текствови, а е автор и на збирката песни „Преспо моја, разнобојна китка“. Основач и претседател на организацијата за заштита на правата на Македонците во Албанија „Друштво Преспа”, основач и Главен уредник на весникот „Преспа”, основач на единствената партија на Македонците во Албанија, Македонска алијанса за европска интеграција и учесник во сите активности на Македонците во Албанија од 1990 година.

Спасе Мазенковски на македонски јазик има објавено неколку поетски збирки, книги, разкази и репотажи „Преспа моја”, „Разбојна китка”, „Торбулетот на татко ми”, „Преспанска убавица”, „Лабид и Преспана”, „Рѓосани бисери”, „Историја на македонскиот народ во Албанија”. На албански јазик ја има објавено книгата „Историја на македонскиот народ”. Бил член на друштвото на писатели на Македонија и на друштвото на писатели „Новиот Свет” во Албанија. 
Починал во родното село на 30 мај 2018 година.

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Албански писатели
Категорија:Албански новинари
Категорија:Албански публицисти
Категорија:Македонци во Албанија
Категорија:Членови на ДПМ
Драгица Ристеска

**Драгица Ристеска** (, ) — македонска сликарка.

## Животопис

Ристеска е родена на 22 јуни 1981 година во Скопје. Таа е постара сестра на позната македонска пејачка Елена Ристеска. Во 2006 година дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје во рамки на педагошкиот оддел, како ликовен педагог и сликар во класата на професор Рубенс Корубин.  Во 2010 година ги завршила 2 годишните Мастер студии ( LACI 1 и 2 ) на Универзитетот во Орлеан, Франција, во соработка со Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, со што се стекнала со две дипломи (македонска и француска) во областа: „Бизнис и меѓународна трговија”. Зборува француски, англиски и италијански јазик. До 2010  година работела во Музејот на современа уметност во Скопје, во образовниот оддел.  Од 2006 година има учествувано на бројни групни изложби и уметнички саеми во земјава и странство.

## Наводи

Категорија:Македонски сликари
Курвиметар

мини|180п|Курвиметар
**Курвиметар** – механичка направа за мерење криви линии на мапи. Првите верзии на овој инструмент биле патентирани во 1873 година од англискиот инженер Едвард Расел Морис.

## Потекло на поимот
Името на овој мерен инструмент доаѓа од латинскиот збор *curvus*, што значи крива линија.

## Состав
Курвиметарот се состои од тркалце со преносен механизам, скала и стрелка. Може да има неколку скали со разни размери, на пр. 1:25 000, 1:50 000, итн.

## Употреба
Пред употреба курвиметарот се доведува на позиција 0. Потоа тркалцето се води по кривата линија чија должина треба да се измери, а потоа на скалата се отчитува должината на патот.

## Наводи

## Литература
* Војна енциклопедија, Београд, 1972, књига четврта, pp.&nbsp;778.

## Надворешни врски

Категорија:Мерни инструменти
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Трета фудбалска лига на Македонија 2010/2011

**Третата фудбалска лига на Македонија 2010/2011** - 19. издание на Третата фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 2010, а завршила во мај 2011.

## Север
### Група A




### Група Б




### Бараж за унапредување

|}

Извор: MacedonianFootball.com 

## Југ




## Исток




## Запад




## Југозапад




## Поврзано
* Фудбалски куп на Македонија 2010/2011
* Прва фудбалска лига на Македонија 2010/2011
* Втора фудбалска лига на Македонија 2010/2011

## Наводи

## Надворешни врски
*Фудбалска федерација на Македонија  
*MacedonianFootball.com  

2010/2011
Трета лига
Трета лига
Национален парк Берингија

**Национален парк Берингија** () – парк кој се наоѓа на исток на Чукотскиот Автономен Округ (Чукотка), најсевероисточниот регион на Русија. Тој се наоѓа на западната (азиска) страна на Беринговиот Проток.

## Преглед
До пред 11000 г.п.н.е., територијата на паркот била поврзана со земјен мост, познат како Берингија, до Северна Америка. На источната страна, на Алјаска, се наоѓа Националниот резерват на Беринговиот земјен мост, со кој управува Националниот сервис за паркови на САД. Имало разговори меѓу САД и Русија за спојување на овие два национални парка во „меѓународен пар“, но тоа досега не е формализирано.   Most of the sparse population in the area are the indigenous Chukchi people or Yupik peoples. Паркот бил прогласен за национален парк во 2013 година.

Паркот се протега на два реони на Чукотскиот Полуостров: Провиденски Реон на југ и Чукотски Реон на север. Топографски тој е приморска планинска субарткичка тундра. Планините со средна височина, просечна висина од 900 метри, со највисок врв Исходнаја со 1194 метра. Исто така паркот има широки рамнини тундра.  Климата во областа е субарктичка. Зимите се долги и многу студени, летата се ладни и кратки. Јануари е најстудениот месеци со средна температура во Анадир од −22,6&nbsp;°C и средна температура од +11,6&nbsp;°C во јули.
[мини|лево|250px|[Чукотско Море, меѓу Чукотскиот Полуостров и Алјаска]]

## Наводи

## Надворешни врски
* Map of Indigenous Peoples of the North of the Russian Federation
* Shared Beringian Heritage Program (US National Park Service)

Категорија:Национални паркови во Русија
Аркадиј Бабченко

**Аркадиј Аркадиевич Бабченко** () — руски новинар и воен дописник.

Од 1995 година тој служел како војник за комуникација во Северен Кавказ и учествувал во Првата чеченска војна, а подоцна и волонтирал шест месеци за време на Втората чеченска војна. По напуштање на вооружените сили во 2000 година, тој станал воен дописник на *Московски Комсомолец* и *Забитиј Полк*. Подоцна работел како воен дописник за весникот *[[Новаја Газета]]*. Од 2017 година работи за телевизискиот канал АТР од Киев.

Бабченко бил издавач на списанието Искуство Војни. Во 2006 година ја објавил книгата „Војната на еден војник“ во која пишува за неговите искуства во Чеченија.

На 29 мај 2018 година беше објавено дека Бабченко бил застрелан во неговиот дом во Киев, Украина. Следниот ден, тој се појави жив на прес-конференција со Службата за безбедност на Украина. СБУ соопшти дека го излажирала убиството на Бабченко, со цел да ги уапси украинските атентатори, наводно, регрутирани од руските безбедносни служби, кои всушност планирале да го извршат атентатот.

## Наводи

Категорија:Родени во 1977 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Луѓе од Москва
Категорија:Руски новинари
Категорија:Воен дописник
Категорија:Руски Евреи
Категорија:Руси со украинско потекло
Сисачка тврдина

**Сисачката тврдина **(хрватски: *Tvrđava Sisak* или *Stari grad Sisak*) е рано-модерна низинска тврдина изградена на брегот на реката Купа пред нејзиното устие во реката Сава. Се наоѓа во предградие на градот Сисак, во Сисачко-мославинската жупанија.
мини|Поглед кон тврдината
Тврдината има триаголна форма, а изградена е претежно од тули и поддржана со камења. Секој агол на тврдината е засилен со округла кула со конусен покрив. Кулите се поврзани со дебели ѕидини, долги повеќе од 30 метри со местимични отвори. Бидејќи се наоѓа на брег на река, тврдината има природна одбранбена линија од запад-југозапад, додека другите страни делумно се заштитени од реката Сава која тече во непосредна близина, во југоисточен правец.

Во текот на својата историја, Сисачката тврдина била оштетувана и реновирана неколкупати. Денес, таа е во релативно добра состојба. Во неа е сместен локалниот градски музеј.

## Историја
Тврдината била изградена по неколку заканувачки и разурнувачки турски напади врз Кралството Хрватска. Градежните работи ги нарачал Бискупот на Загреб, кој бил сопственик на имотот, и траеле од 1544 до 1550 година. Главен архитект (*director muratorum*) бил миланскиот мајстор Petar de Mediolanus, и целокупните градежни трошоци биле проценети на повеќе од 3.300 флорини (форинти).

Откако станал босански паша во 1591 година, Хасан Паша Предојевиќ започнал неколку напади врз Сисак. За време на неговиот последен воен поход од јуни 1593 година, неговата војска (која броела околу 12.000 османлиски војници) на 22 јуни 1593 година претрпела тежок пораз од бранителските сили составени од хрватски, словенечки и австриски војници. Во текот на борбата Хасан Паша Предојевиќ го загубил животот. Битката претставува историски значајна пресвртна точка, бидејќи довела до прекин на понатамошните османлиски освојувања.

По ослабувањето на османлискиот притисок врз хрватските територии во 17 век, тврдината неколкупати ги менувала сопствениците, понекогаш била оштетувана, но веднаш потоа поправана. Последната голема штета се случила за време на Втората светска војна, кога фортификацијата била погодена од гранати, а северозападната кула делумно била уништена.

Во денешната тврдина се наоѓаат неколку збирки од Музејот на град Сисак (основан во 1951 година), кои вклучуваат археологија, етнологија, културна историја и нумизматика.

## Галерија

Податотека:Sisak Fortress2.JPG
Податотека:Sisak fortress, inside.jpg
Податотека:Sisak, pevnost II.jpg
Податотека:Sisak Fortress.jpg
Податотека:Sisak fortress.jpg


## Поврзано

* Список на тврдини и замоци во Хрватска
* Хронологија на хрватската историја
* Воена историја на Хрватска
* Список на музеи во Хрватска

## Надворешни врски

* Сисачка тврдина и други утврдувања во Долно Покупље (хрватски)
* Сисачки општински музеј (англиски)
* Збирки од Музејот на град Сисак  (англиски) 
* Видео

Категорија:Тврдини во Хрватска
Категорија:Музеи во Хрватска
Категорија:Сисак
Категорија:Знаменитости во Хрватска
Вонон I

мини|300x300пкс|Монета на Вонон I од Селевкија.
**Вонон I** ( *Onōnēs* според неговите монети) владеел со Партијската империја од околу 8 до 12 година од н.е. Тој беше најстариот син на Фраат IV Партски (владеел околу 37&ndash;2 година п.н.е.) и беше испратен во Рим како заложник во 20-тите години п.н.е. како гаранција за договорот на неговиот татко склучен со Август.

## Доаѓање на власт
По убиството на Ород III околу 6 година по н.е., Партите побарале од Октавијан Август нов крал од Арсасидската династија. Август го испратил Вонон I, но тој не успеал да го зачува престолот; тој бил образован како Римјанин и бил омразен од партијското благородништво како предавник.

## Пад
Друг член на Арсасидската династија, Артабан III (владеел околу 10&ndash;38 година), кој живеел меѓу даханските номади во источниот дел на Партија, беше поканет да го преземе престолот. Во граѓанска војна тој го порази и протера Вонон I.

## Монети
Монетите на Вонон датираат од 8 до 12 година и го носат натписот "Кралот Вонон, освојувач на Артабан" по повод привремената победа над неговиот соперник. Монетите на Артабан II датираат од 10 година. Во 12 година Вонон побегна во Ерменија и станал нејзин крал. Артабан II побара тој да биде отстранет од престолон но бидејќи Октавијан не сакал да започне војна со Партијвите тој го премести Вонон во Сирија, каде што тој бил задржан во притвор, иако во добри услови. Подоцна, тој бил преместен во Киликија и кога тој се обидел да побегне околу 19-тата година бил убиен од страна на неговите чувари.

## Белешки

## Наводи
* 
* Hon. Ana. 5, 9.
* Josephus, *Antiquities of the Jews*, xviii, 2, 4.
* Tacitus, *[[Annals (Tacitus)|Annals]]*, ii, 4, 58, 68.

Категорија:Родени во 1 век п.н.е.
Категорија:Владетели
Ара Убавиот

мини|427x427пкс|Семирамида гледајќи го трупот на Ара Убавиот (насликано од Варгдес Суренијантс, 1899).
**Ара Убавиот** ( *Ara Geghetsik*) — легендарен ерменски херој. Тој е познат во ерменската литература по популарната легенда според која тој бил толку убав што асирската кралица Семирамида војувала против Ерменија за да го добие.

Легендарниот ерменски крал бил опишан од ерменскиот историчар од 5 век, Мојсеј Хоренски, во неговата книга "Историја на Ерменија". Легендата за Ара Убавиот извршила значајно влијание врз ерменската уметност и литература, инспирирајќи многу ерменски писатели и уметници при создавањето на нивните дела, како што е трагедијата "Ара Убавиот" од Наири Заријан.

Тој е понекогаш поврзан со историскиот крал на Арарат познат како Арама, кој владеел во 9 век п.н.е.

## Легенда
Семирамида (на ерменски Шамирам), слушнала за убавината на ерменскиот цар и испратила писмо во кое таа побарала од него да стане нејзин сопруг и да ги соединат нивните држави и да владеат заедно. Сепак, гласниците се вратиле и ја известиле Семирамида дека Ара ја одбил. Семирамида се чувствувала понижена и им наредила на нејзините команданти да го фатат Ara жив во регионот наречен Арарат, но тој беше убиен од страна на еден од нејзините синови. Неговото тело беше пронајдено на бојното поле, меѓу другите убиени војници.

## Поврзано
* Хајк

## Наводи

## Извори

* Потекло - Ара Убавиот
* Ара Убавиот (800 година п.н.е.) 

Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Митологија
Арама

мини|250x250пкс|Урарту за време на владеењето на Арама
**Арама **или **Араме **(ерменски: Արամե) (владеел 858-844 година п.н.е.) — првиот познат крал на Урарту.

Тој живеел во времето на царот Шалманесер III Асирски (владеел 859-824 година п.н.е.) и ги обединил најриските племиња против заканата од Асирската империја. Неговиот капитал Арзашкун беше заробен од страна на Шалманесер.

Арама е предложен како прототип на Арам (и следствено популарното име Арам) и Ара Убавиот, двете легендарни предци на ерменскиот народ. Според *Историја* (1.5) на Мојсеј Хоренски тие живееле шест и седум генерации по Хајк  (Калди) соодветно. Според хронологијата на историчарот Микајел Чамчиан тие датираат од 19 и  18 век п.н.е..Тој бил наследен од Лутипри.

## Поврзано

* Список на кралеви на Урарту
## Наводи

Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Владетели
Лутипри

**Лутипри** — бил крал на Урарту во време на 9 век п.н.е.. Малку се знае за него освен дека според ваничките натписи тој е татко на неговиот наследник Сардури I.

Се смета дека тој владеел помеѓу 844 и 834 година п.н.е., во период на анонимност по уништувањето на поранешниот главен град Арзашкун од Шалманесер III и пред создавањето на новиот капитал во Тушпа од страна на Сардури.

Постои мислење дека името "Лутипри" е хуритско, што е во согласност со теоријата за хуритското потекло на племињата на Урарту.

## Наводи

## Поврзано

* Список на кралеви на Урарту

Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Владетели
Аргишти I

**Аргишти I** (ерменски:Արգիշտի Ա) — шестиот познат крал на Урарту, тој владеел од 786 година п.н.е. до 764 година п.н.е. Тој ја основал цитаделата на Еребуни во 782 година п.н.е., која е денешниот главниот град на Ерменија, Ереван.

Син и наследник на Менуа, тој ја продолжи серијата на освојувања иницирана од неговите претходници. Тој беше вклучен во голем број на конфликти со асирскиот крал Шалманесер IV. Тој го освоил северниот дел на Сирија и го претвори Урарту во најмоќната држава во пост-хетитска Мала Азија. Тој исто така го прошири неговото кралство на север до езерото Севан, освојувајќи ги Диаоха и Араратската долина. Аргишти ја изгради Еребунската тврдина во 782 година п.н.е. и тврдината на Аргиштикиинили во 776 година п.н.е..

Тој беше наследен од неговиот син Сардури II.

Јазичарите сметаат дека името *Argištiše* има индоевропско потекло (ерменско). Како доказ ја користат сличноста на зборовите: ерменскот արեգ (*areg*) – "сончево божество", "сонце", фригискиот ΑΡΕJΑΣΤΙΝ (*Areyastin*) - "епитет за големата мајка" и античко грчкиот αργεστής (*argestes*) - "сјаен", "брилијантен", "бел", "светол".

thumb|десно|300px|Урарту за време на владеењето на Аргишти I

## Поврзано

* Список на кралеви на Урарту

## Наводи

Категорија:Ереван
Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Основачи на градови
Сардури II

мини|200x200пкс|Приказ на Сардури II
**Сардури II** (владеел: 764-735 година п.н.е.) — крал на Урарту, наследувајќи го неговиот татко Аргишти I. Урартското царство го достигна својот врв за време на неговото владеење, успешно водејќи поход против неколку соседни земји, вклучувајќи ја и Асирија.

Сардури II беше толку убеден во неговата моќ што тој подигнат голем ѕид кај Тушпа (денешен Ван) со следниот натпис:

: "прекрасниот цар, силниот цар, царот на вселената, кралот на земјата на Најрите, царот без ниту еден еднаков на него, овчар за кој се прашува, стравувајќи од ниедна битка, цар кој ги смири оние кои не се покориле на неговиот авторитет."

Тој беше наследен од неговиот син, Руса I.

## Галерија

File:Urartu 753 743-ru.svg|Урарту во текот на првата половина од владеењето на Сардури II
File:Urartu 743 735-ru.svg|Урарту во текот на втората половина од владеењето на Сардури II


## Поврзано
* Список на кралеви на Урарту

## Извори
*M. Chahin (2001) "The Kingdom of Armenia", , Chapter 8: ""Sarduri II (753-735 BC): The Golden Age of Vannic power

Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Владетели
Менуа

**Менуа **() — петтиот познат крал на Урарту од околу 810 година п.н.е. до околу 786 година п.н.е..

Тој бил помлад син на претходниот урартски крал, Ишпуини. Менуа беше признат како ко-владетел од страна на неговиот татко во последните години од неговото владеење. Менуа го зголеми царството преку бројни војни против соседните земји и остави голем број на натписи во целиот регион. Тој организирал централизирана административна структура, фортифицирал повеќе градови и изградил тврдини. Меѓу нив беше и Менуакинили која се наоѓа на планината Арарат. Менуа го развил системот за наводнување кој се протегал низ целото царство. Неколку од овие канали сè уште се во употреба денес.

Тој беше наследен од неговиот син, Аргишти јас.

## Поврзнао

* Список на кралеви на Урарту

## Наводи

Категорија:Родени во 855 година
Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Владетели
Категорија:Починати во непозната година
Сардури I

**Сардури I** (, владеел: 834 година п.н.е. – 828 година п.н.е.), исто така познат како **Сардурис** — крал на Урарту во Мала Азија. Тој бил син на Лутипри, вториот монарх на Урарту.

Сардури беше најмногу познат по префрлањето на капиталот на Урарту во Тушпа (Ван). Ова се покажа како значајна одлука кога Тушпа стана централна точка на политиката на Блискиот Исток. Тој беше наследен од неговиот син, Ишпуини Уартски, кој потоа го прошири кралството.

Титулата Сардури значела "Кралот на четирите четвртини".

## Повразно

* Список на кралеви на Урарту

## Наводи

Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Владетели
Ишпуини

thumb|right|275px|Урарту за време на владеењето на Ишпуини.
**Ишпуини** (исто така **Ишпуинис**) (владеел: 828-810 година п.н.е.) — третиот познат крал на Урарту. Тој го наследил неговиот татко, Сардури I, кој го префрлил капиталот во Тушпа (Ван). Ишпуини го освои манејскиот град Мусасир и го претвори во верски центар на империјата. Главниот храм за војната богот на војната Халди беше во Мусасир. Ишпуини и негоата империја биле нападнати од страна на асирскиот крал Шамши-Адад V. Ишпуини се борел и го поразил Шамши-Адад.

Тој го проширил царството главно кон југ и исток, но многу малку кон север и запад. Ишпуини беше толку убеден во неговата моќ што тој почна да користи имиња што укажувале на неговата вечна слава, вклучувајќи ги "Крал на земјата на Наирите", "Славниот крал" и "Цар на вселената".

Ишпуини беше наследен од неговиот син Менуа.

## Поврзано
* Список на кралеви на Урарту

## Наводи

## Извори
* 

Категорија:Историја на Ерменија
Категорија:Владетели
Категорија:Урарту
Гродненска епархија

десно|рамка|Гродненската епархија на мапата на Република Белорусија.
**Гродненската епархија** (белоруски:*Гродзенская дыяцэзія*, латински:*Dioecesis Grodnensis*) е католичка епархија (диоцеза) во Белорусија со центар во градот Гродно. Патрон на епархија е Св. Казимир.

## Историја
мини|Катедралата Свети Францис Ксавиер, Гродно
На 13 април 1991 година, папата Јован Павле II ја издадал булата *"Qui operam"*, основајќи ја Гродненската епархија со тоа што таа била одделена од Вилнуската архиепископија.

## Структура
Таа ја зафаќа територијата на Гродненската област на северозападна Белорусија и е суфраган во однос на Минско-Могиљовска архиепископија. Во епархијата се вклучени Гродненската богословијата и Гродненскиот катехизичен институт. Нејзина катедрала е Катедралата на Св. Фрацис Ксавиер во Гродно, со почесен статус на "мала базилика". Од основањето на епархијата на чело бил епископот Александар Кашкевич. Помошен епископ е Јосиф Станевски.

### Деканати

* Островешки
* Ошмјански
* Берестовиски
* Волковиски
* два Гроднински (источен и западен)
* Дјатловски
* Ивевски
* Лидски
* Мостовски
* Новогрудски
* Радунски
* Сопотински
* Сморгонски
* Слонимски
* Шчучински

## Статистика
При крајот на 2014 година католиците биле 55.0 % од вкупното население на територијата на епархијата.

## Надворешни врски

* Мрежната страница на епархија
* Статистика на catholic-hierarchy.org
* Статистика на gcatholic.org
* Булата ''Qui operam''

## Наводи

Категорија:Гродненска област
Категорија:Католицизмот во Белорусија
Витепска епархија

десно|рамка|Витепската епархија на мапата на Белорусија
**Витепската епархија **(белоруски:*Віцебская дыяцэзія*, латински:*Dioecesis Vitebscensis*) —  католичка епархија (диоцеза) во Белорусија со центар во градот Витебск. Витепската епархија на вклучена во Минско-Могиљовската архиепископија. Светец заштитник на епархијата е Свети Јосафат Кунцевич.

## Историја
На 13 октомври 1999 година, папата Јован Павле II ја издал булата "*Ad aptius consulendum*", основајќи ја Витепската епархија со тоа што таа била одделена од Минско-Могиљовската архиепископија.

Епистолскиот стол до јуни 2011 година бил во Катедралата на Св. Барбара во Витебск. На 18 јуни 2011 епископскиот стол беше свечено префрлен во новоизградената витепска Катедрала на Исус Милостив.

Од своето основање до 23 февруари 2013, на чело на епархијата беше епископот Владислав Блин.

На 29 ноември 2013 година папата Франциск го има назначено Олег Буткевич како нов епископ на Витебск.

## Епископи на епархијата

* Епископ Владислав Блин (13.10.1999 — 23 февруари 2013);
* Епископ Олег Буткевич (29 ноември 2013 — денес).

## Структура
Таа ја зафаќа територијата на Витепската област, епархијата е суфраган во однос на Минско-Могиљовската архиепископија.

### Деканати

## Статистика
При крајот на 2014 година католиците биле 12.0 % од вкупното население на територијата на епархијата.

## Наводи

## Извори

* Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, ISBN 88-209-7422-3
* Bulla ''Аd aptius consulendum''(латински)

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место 
* На епархија на мрежната страница на Католичката црква во Белорусија 
* Статистика catholic-hierarchy.org(англиски) 
* Статистика gcatholic.org(англиски)

Категорија:Статии со надворешни врски на латински
Категорија:Статии со надворешни врски на англиски
Категорија:Витепска област
Категорија:Католицизмот во Белорусија
Пинска епархија

десно|рамка|Пинската епархија на мапата на Белорусија
**Пинска епархија **— католичка епархија (диоцеза) во Белорусија со центар во градот Пинск. Таа зафаќа територија од 72.7 км2. Таа е дел од Минско-Могиљовската архиепископија. Од 3 мај 2012 на чело на епархијата е епископот Антониј Демјанко. Помошен епископ бил Казимир Великоселец.

## Историја
Првиот обид за воспоставување на епархија со седиште во Pinsk беше направен во 1794 година од страна на могиљовскиот архиепископ С. И. Богуш-Сестренцевич. Сепак, во 1798 година папскиот нунцијво Русија Лоренцо Лита ја укинал епархијата како неканонско создадена. Истата година врз основа на папската була и кралскиот указ била основана од Минска римокатоличка епархија, во чии рамки беше вклучена и територијата на ликвидираната Писнка римокатоличка епархија.

Подоцна, во 1917 година беше изградена Минската епархија, но во почетокот на 1920-тите години нејзиниот епископ Зигмунд Лозински беше принуден да го напушти Минск и во потрага по ново живеалиште, тој остана во Пинск. На 28 октомври 1925 година, со апостолскиот устав "*Vixdum Poloniae unitas*" беше создадена Пинската епархија која всушност постоела до 1939 година и формално сè до 1946 година (времето на смртта на епископот). Епархијата билс управувана од страна на пинските бискупи: Зигмунд Лозински (1925-1932) и Казимеж Букураба (1932-1946).

Во 1991 година, епархијата беше обновена во границите на Брестската и Гомељската област, потчинета на Минско-Могиљовската архиепископија.

## Структура
Таа ја зафаќа територијата на Брестската и Гомељската област. Центарот се наоѓа во градот Пинск. Епархијата има 60 парохии. Нејзина катедрала е Катедралата на Вознесението на Пресвета Богородица со со почесен статус на мала базилика.

### Деканати

* Барановически (источен)
* Барановически (западен)
* Брестски
* Мозирски
* Пински
* Пружански
* Гомељски

## Епископи

* Зигмунд Лозински (1925—1932)
* Казимир Букраба (1932—1946)
** Владислав Јандрушук (1967—1991) (апостолски администратор)
** Казимир Свјонтек (1991—2011) (апостолски администратор)
** Тадеуш Кондрусјович (2011—2012) (апостолски администратор)
* Антониј Дамјанко (3 мај 2012)

## Наводи

## Поврзано

* Список на парохии на Пинксата епархија

## Надворешни врски

* Статистика catholic-hierarchy.org
* Статистика gcatholic.org

Категорија:Брестска област
Категорија:Гомељска област
Категорија:Католицизмот во Белорусија
Православието во Австрија

**Православието во Австрија** — тоталитет на сите православни цркви во Австрија. Повеќето цркви припаѓаат на Вселенскиот собор на цркви во Австрија.

Во 2011 година, бројот на православните христијани во Австрија беше околу 352 илјади луѓе и тие претставувале околу 4.2 % од населението.

Во 1967 година, австрискиот парламент го усвои "Федералниот закон за православните" за утврдување на официјалниот статус на православните парохии на сите јурисдикции.

## Руска православна црква
Руската православна црква во Австрија е претставена од Виенската и Австриската епархија. Во 19 век во Виена била изградена величествената Катедрала на Св. Никола, која денес е позната по архитектурата.

## Цариградска патријаршија
Грчките трговци за првпат се појавиле во Австрија во 17 век. Првите богослужби беа спроведени со посети на свештеници.

Во 1776  година со посебен декрет на императорот на Грците им било дозволено слободно да ги извршуваат богослужбите според православните канони, иако оваа одредба не ги изедначила со римокатолиците.

Од 1991 година, епархијата е раководена од страна на митрополитот Михаил (Стајкос).

Во 1994 година Австриската архиепископија под јурисдикција на Цариградската патријаршија добила официјална државно признание.

Во однос на грчкото православие, од значење е и Катедралата на Светото Тројство во Виена како и Катедралата Св. Ѓорѓи. Исто така, во Австрија постојат пет грчки парохии.

## Српска православна црква
Српската православна црква во Австрија има голем број на српски парохии. Во Виена се наоѓа Катедралата на Свети Сава (1893 година), првата српска црква во Австрија како и Црквата на Успението на Пресвета Богородица, Успенската црква (1974) и Црквата на Воскресението (2002).

## Бугарска православна црква
Во 1967 година во Виена била изградена првата бугарска црква и таа била посветена на Свети Јован Рилски.

## Поврзано
* Религија во Австрија
* Демографија на Австрија

## Извори
* 

## Наводи

## Надворешни врски
* Metropolis of Austria
* Greek-Orthodox Exarchate of Hungary and Central Europe 
* Serbian Orthodox Diocese of Austria and Switzerland  

Категорија:Христијанството во Австрија
Австриско-швајцарска епархија

[мини|200x200пкс|десно|Мапа на епархиите на Српската православна црква во [Европа.]]**Австро-швајцарската епархија** — епархија на Српската православна црква.

Архијереј на епархијата е Андреј Чилерџиќ, а нејзиното седиште се наоѓа во Виена.

## Историја
Епархијата беше формирана на 26 мај 2011 година со одлуката на Светиот совет на епископи на Српската православна црква за време на редовното мајско заседание. За администратор на новоформираната епархија беше назначен Иринеј (Буловиќ).

Се проценува дека во Виена живеат околу 100 илјади припадници на оваа епархија. Постојат три цркви и постојат планови за изградба на нова црква во Нојлерхенфелд од српските католици, кои досега имаат 172 цркви.

На Светиот советот на епископи на Српската православна црква за време на неговото редовно мајско заседание на 24 мај 2014 година, Андреј (Чилерџиќ) беше избран за прв австриско-швајцарски епископ.

## Поврзано

* Срби во Австрија
* Срби во Швајцарија
* Срби во Италија

## Наводи

## Надворешни врски

* Званична страница Епархије аустријско-швајцарске
* Тринаеста седница Епископске конференције у Аустрији

Категорија:Епархии на Српската православна црква
Категорија:Христијанството во Австрија
Категорија:Христијанството во Швајцарија
Маја Санду

**Маја Санду** (родена на 24 мај 1972) — молдавски економист кој служел како министер за образование и наука на Молдавија од 2012 до 2015 година.

Во 2016 година, Маја Санду беше кандидат за претседател на Молдавија. Таа се залагала за евроинтеграција и била еден од двајца кандидати во втората фаза на изборите.

## Животопис
Маја Санду е родена на 24 мај 1972 година во селото Риаипени, во регионот Фалешти, во Советска Молдавија, во семејството на Григориј и Емилија Санду. Таа зборува англиски, романски, руски и шпански јазик.

Од 1989 до 1994 година, Санду студирала менаџмент на Академијата за економски студии на Молдавија (ASEM). Потоа, од 1995 до 1998 година, таа студирала меѓународни односи на Академијата на Јавната Администрација (AAP) во Кишинев. Во 2010 година, таа дипломирала од Факултетот за менаџмент Џон Ф. Кенеди при универзитетот Харвард.

### Кариера
мини|Санду при средба со Овидиу Рјеци во јануари 2016 година
Од 2010 до 2012 година, Санду работела како советник на извршниот директор на Светската банка во Вашингтон. Од 2012 до 2015 година, таа била министер за образование на Молдавија. На 23 јули 2015 таа беше предложена од страна на Либералната демократска партија како кандидат за премиер на Молдавија, наследувајќи ги Наталија Герман и Кирил Габуричи. Еден ден откако беше предложена од страна на обновената проевропска коалиција, Санду ги постави оставките на шефот на Народната банка на Молдавија, Дорин Драгурану и на државниот обвинител Корнелиу Гурин како услови за нејзино прифаќање на предлогот. Но тоа не се слуќи и Валериу Стрелет беше номиниран наместо Sandu од страна на претседателот на Молдавија.

На 23 декември 2015 година таа ја започна платформата "În /pas/ cu Maia Sandu" ("Биди во чекор со Маја Санду"), која подоцна стана политичка партија наречена "Partidul Acțiune și Solidaritate" ("Партија на акција и солидарност").

Во 2016 година, Маја Санду беше кандидат за претседател на Молдавија. Таа се залагала за евроинтеграција и била еден од двајца кандидати во втората фаза од изборите.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* În /pas/ cu Maia Sandu 

Категорија:Родени во 1972 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Министри за образование и наука
Категорија:Молдавски политичари
Категорија:Економисти
Милиски јазик

**Милиски јазик**, порано именуван како  **ликиски Б** или **ликиски 2** — мртов анадолски јазик кој се зборувал во југозападните делови на Древна Анадолија. Во минатото за милискиот се сметало дека е дијалект на ликискиот јазик, но денес има статус на засебен јазик.

## Извори
Јазикот е познат по два натписа. Едниот натпис е составен од 45 слогови на Обелискот од Ксантос, додека пак другиот е пократок натпис од саркофагот во Антифелос. Натписот од Каснтос е во форма на стих, каде строфите се означени со употреба на .

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Анадолски јазици
Категорија:Мртви јазици во Азија