open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Земјотрес во Србија (2010)

мини|Интензитет на земјотресот од 2010 година
**Земјотресот во Србија во 2010 година** (исто така познат како **земјотрес во Краљево**) се случи на 3 ноември во централна Србија на само неколку километри од Краљево.  Земјотресот бил со магнитута  од 5,5 степени и максимален интензитет на Меркали од VI (*силен*).  Потресот се почувствувал низ целата земја, вклучително и главниот град Белград, и во соседните земји. Две лица загинаа, а над 100 се здобија со полесни повреди. Имаше 5.967 објекти кои претрпеа одредени оштетувања, 1.551 биле прогласени за небезбедни за употреба и бараат поправка, а 138 биле оштетени до крај. Имало повеќе од 350 последователни потреси, вклучувајќи ја и магнитудата од 4,3 на 4 ноември.

## Заднина
Земјотресот бил со јачина од 5,3 степени и се случил во 01:56 часот по месно време (00:56 UTC). Епицентарот на земјотресот бил сместен на десет километри северно од Краљево кај селото Витановац. По земјотресот во Краљево прекинала струјата, телефонските линии и водоснабдувањето. Во регионот била прогласена вонредна состојба. Училиштата како и неколку десетици други објекти се запечатени додека инспекцијата не ги потврди како безбедни за употреба. Најголема штета е направена во близина на епицентарот, каде што се оштетени околу 70 отсто од зградите во селото Витановац. Владата на Србија издадала итна помош за храна и залихи и најави дека помошта за реконструкција ќе биде дадена од буџетската резерва бидејќи буџетот за итната помош веќе бил потрошен за опоравување од поплавите во текот на летото. Најголем дел од штетите биле на постарите објекти.

На северната фасада на манастирот Жича од 13 век се појави пукнатина. Српската влада барала помош од УНЕСКО за закрепнувањето.

Две лица загинале во селото Грдица кај Краљево. Жртвите, брачен пар на возраст од 67 години, починале во нивниот дом кога покривот и бетонска плоча паднале врз нивниот кревет.

Земјотресот бил силно почувствуван низ целата земја, вклучувајќи го и главниот град Белград, како и во Бугарија (причинета е штета во Белоградчик и Романија. Интензитетот бил ММ VI во Краљево и ММ IV во Белград.

## Наводи

## Надворешни врски

* Вести на Српската телевизија
* Видео од штетата
* Информации за земјотресот на USGS
* Информации за оштетување и реконструкција

Категорија:Земјотреси во Србија
Боројевиќ

**Боројевиќ** е српско и хрватско презиме. Потекнува од личното име *Бороје* (Бороје), изведено од зборот *бор* што значи „бор“, со присвојна наставка *-ев* (*Бороје*). Наставката *иќ* е деминутивна ознака, или ознака за потомок. Така, презимето може да се преведе како *син на Бороје*. Луѓе со презиме **Боројевиќ**:

* Светозар Боројевиќ фон Бојна, австроунгарски фелдмаршал опишан како еден од најдобрите одбранбени стратези на Првата светска војна
* Игор Боројевиќ, српски музичар
* Петар Боројевиќ (1916—1982), народен херој на Југославија
* Никола Боројевиќ (1795-1872), српски поет
* Славко Боројевиќ (1919-1999), југословенски академик и растителен генетичар

## Поврзано

* Бор, Србија

Категорија:Лични имиња
Земјотрес во Вранча (1738)

**Земјотресот во Вранча од 1738 година** се случил на 11 јуни 1738 година, за време на третото владеење на Константин Маврокордат. Сеизмиката предизвика голема паника и се споменува во повеќе извори. Се случи во долниот литосферски блок, на длабочина од 130км. Нејзините ефекти беа насилни на големи области, а најтешко беше Букурешт, каде што се урнаа неколку куќи и цркви.

Романските територии не биле единствените погодени. Во Ниш, српски град каде што била сместена османлиската војска, тврдините на Дунав делумно се урнале, а во Никопол на Дунав се урнале четири џамии.

Со проценета јачина од 7,7 степени според Рихтеровата скала, земјотресот од 1738 година бил еден од најсилните во романската историја.

## Форешок
Според каталогот на Корнелиус Раду, се случиле неколку предшокови со јачина од 5-6, почнувајќи од март 1738 година. Во една хроника се спомнува „голем“ предшок на 8 мај 1738 година. Се случи во „5 часот“, но не е позната неговата јачина.

## Оштетување
[мини|285x285пкс| Народната традиција вели дека максималниот интензитет на земјотресот бил постигнат кога принцот Константин Маврокордат ја бакнал иконата на Света Петка при неговата посета на манастир во [Молдавија (регион)|Молдавија.]]
Земјотресот бил почувствуван особено во Букурешт, Јаши, Фочани, Бузау и Сфанту Георге. Во Јаши се урнале 11 манастири, 15 куќи, 15 кули и една црковна камбана. Во Карпатите, се случија неколку одрони на карпи, од кои голем во долината на реката Бузау. Значајна штета била забележана во тврдините како Рупеа, Șчеи и Прејмер, каде што ѕидовите и одбранбените кули биле уништени или сериозно оштетени. Сеизмичкиот бран ја зафатил и Цитаделата Неамц, каде што се урнале нејзините дебели ѕидови.

Во хрониката на Константин Дапонтес се споменува дека ѕидовите на Кнежевската палата во Букурешт биле напукнати. Во книгата на часови се појавува дека на 31 мај земјата се затресла, па дури и „се расцепила и излегла вода со мирис на барут и сулфур“. Во истата книга на часови се споменува дека многу сводови и ѕидови на манастири и куќи во Букурешт биле напукнати, додека „надвор“ цркви и сводови се урнати. Еден славоромански псалтир дава информации за јачината на земјотресот: „Земјата се затресе во месец мај, на 31, пладне, многу силна, и отиде на исток и пак се сврте наназад. И дрвјата се тресеа како ветер и ги уништи домовите, а земјата направи голема врева“ 

Во *Од вчера Букурешт* (), Џорџ Потра потсетува дека несреќата „почна со големо татнеж“. Оштетени се многу куќи и цркви, а отворена е „длабока фрактура“ во близина на Букурешт.

Академик Гр. Стефанеску во една студија објавена во 1901 година напишал дека за време на земјотресот во 1738 година, црковните ѕвона почнале сами да бијат.

## Поврзано

* Список на земјотреси во Романија

## Наводи

Вранча, 1738
Јован Ристиќ (режисер)

**Јован Ристиќ** ( Белград, 2 април 1939 - Белград, 12 октомври 2013 )  бил српски и југословенски театарски и телевизиски режисер.

## Биографија
Се школувал во Белград, каде што дипломирал на III машка гимназија, а потоа дипломирал режија на Академијата за театар, филм, радио и телевизија, во класата на професорот Вјекослав Африќ .

### Приватен живот
Тој бил сестран колекционер и еден од српсаките најзначајни филателисти, добитник на златни медали и комесар на српски поставки на меѓународни изложби. Благодарение на неговите идеи и упорност Србија добила прекрасна серија поштенски марки посветени на глумци и режисери.

Оние кои го познавале велат дека умеел да биде „тежок, исклучителен“, понекогаш и на своја штета. Уметник во стекнување непријатели, но и пријатели, а толку добар, топол и нежен човек... “

## Кариера

### Театар
Основал голем број камерни театри: ДАДОВ, потоа Театар Лево, Кабаре Степенице, Кабаре Комарац, како и Театар Игралиште со Радомир Стевиќ Рас. Станал асистент на Бојан Ступица, тргнал по неговите стапки опседнат со неговите постапки, се обидел малку да личи на него, па Трифковиќ го режирал навнатре и станал ексцентричен боем чии испади зборува тогашната белградска „штрафта“. Неговата кариера започнала во театарот. Режирал во Мостарскиот и Белградскиот Народен театар, Ателје 212, Современиот театар, Српскиот народен театар во Нови Сад и Театарот „Гавела“ во Загреб.

### Телевизија
Тој дошол на телевизија во 1966 година како режисер на култната серија *„Концерт за луд млад свет“*, ги смислил првите музички спотови на Елипса и Силуета, потоа во субверзивниот мјузикл *„Нашите настани“* критички играл со чувствителни општествени парадокси, режира *„Диви Години“*, *„Влажни денови“* *„Враќање* *во џезот“, „Било па поминало“*, *„Седум плус Седум“*, *„Малку јас, малку ти“* .

Го режирал првиот концерт на Здравко на Маракана, а потоа и филмот *„Пјевам дању, пјевам ночу“*. Тој го предводел авторскиот тим *на „Неделно попладне“* и *„Игри без граници“* и е еден од основачите на Втората програма на Телевизија Белград, каде што поминал 48 години како режисер, уредник и автор на емисии.

Истовремено работел и за италијански (РАИ), германски ( ZDF ), романски, бугарски, унгарски, советски и португалски телевизиски куќи. Учествувал на фестивали во Варшава, Даблин, Москва, Барселона, Блед, Порторож и други градови низ поранешна Југославија, освојувајќи повеќе од дваесет значајни награди, меѓу кои и Златната роза на Монтреа од 1979 година.

Режирал околу 2.500 ТВ-емисии, два филма, околу педесет театарски претстави, видеа, 3.000 манифестации, вклучително и осум митинзи за Јосип Броз Тито .

Ристиќ се натпреварувал на фестивали во Варшава, Даблин и Москва.

Добитник е на повеќе домашни и странски награди.

## Театрографија

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Починати во 2013 година
Категорија:Родени во 1939 година
Категорија:Српски режисери
Категорија:Југословенски режисери
Категорија:Погребани на Новите гробишта (Белград)
Зграда на Универзитетската библиотека „Св. Климент Охридски“ – Битола

**Зграда на Универзитетската библиотека „Св. Климент Охридски“ - Битола** — архитектонско обележје на Битола, една од двете библиотечни згради на Универзитетката библиотека „Св. Климент Охридски“.  

## Местоположба
Се наоѓа во стариот дел на градот, на улицата Пеце Матичевски (поранешна Ленинова).

## Историја
На 30 март 1978 година Заводот за заштита на спомениците на културата, природните реткости и Музејот Битола ја прогласиле зградата за заштитен објект во зоната А на заштитениот центар на градот.

## Наводи

Категорија:Култура на Битола
Категорија:Историја на Битола
Категорија:Знаменитости во Битола
Категорија:Згради и градби во Битола
Категорија:Културно наследство на Македонија во Општина Битола
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Нова Хребља

**Црквата Свети Архангел Михаил**&nbsp;- православна црква во Украина, во селото Нова Хребља, општина Калиновка, Виничка област, архитектонски споменик од национално значење.

Црквата била изградена во стилот на доцниот класицизам во 1701 година, на чии ѕидови се зачувани слики од деветнаесеттиот век. Оригиналниот изглед на храмот не преживеал до наше време, поради големите поправки во 1860 година. Црквата е изградена на сметка на свештеникот Лука, кој инвестирал во изградбата на сопствените 500 рубли злато, и членовите на неговото семејство.

Ова е архитектонски споменик, кој се споменува во директориумот на најголемите архитектонски споменици на Украина, објавен во Балтимор, САД.

## Галерија

Михайлівська церква P1540365 Нова Гребля (Калинівський район).jpg|
Nova Greblya 26.jpg|
Nova Greblya 18.jpg|
Нова Гребля (Калинівський район) P1540370.jpg|


## Извори

* Історія села Нова Гребля // Новогребельська сільська об'єднана територіальна громада
* Михайлівська церква // Zruchno.Travel
* Новогребельський старостинський округ: Онлайн подорож селами Калинівської громади // Калинівська міська рада

Категорија:Цркви во Украина
ФК Кидерминстер Хериерс

**ФК Кидерминстер Хеиерс** е англиски фудбалски клуб од Кидерминстер, Вустершир. Моментално се натпреварува во Националната лига север, шесттото ниво на англиската лигашка пирамида.

Клубот е основан 1886 година. Меѓу најголемите успеси им е освојувањето на Трофејот на фудбалската лига во 1987 година, а во сезоната 1993-1994 ја освоиле титулата во Конференција лигата, но на клубот тогаш воден од Греам Алнер не му било дозволено да се натпреварува во Фудбалската лига на Англија поради состојбата на нивниот стадион Агборо. Сепак, клубот го поправил стадионот и во сезоната 1999-2000 под водството на Јан Мелби ја освоил титулата во Конференција уште еднаш и изборил промоција во Фудбалската лига, која се смета за професионално фудбалско ниво. Сепак, после пет сезони поминати таму, клубот одново испаднал во аматерските фудбалски лиги на Англија.

Својте домашни натпревари, во текот на целата своја историја Кидерминстер ги игра на стадионот Агборо. Најчесто играат во опрема која се состои од дресови и шорцеви во црвена боја.

## Историја
Во сезоната 2021-2022, клубот имал забележителна кампања во ФА Купот. Откако ги исфрлиле клубовите од Националната лига Премиер, Гримсби Таун и Халифакс Таун, во првите две рунди, Кидерминстер направил огромно изненадување во третото коло каде и покрај негативата од 0-1 на полувремето со два гола во вториот дел успеале да го елиминираат членот на Чемпионшип, Рединг, со 2-1 на Агборо.

Така, само вторпат во својата историја Кидерминстер стигнал до четвртото коло на ФА Купот, каде одново бил домаќин, пречекувајќи го премиерлигашот Вест Хем Јунајтед. Хериерс одлично го отвориле натпреварот и повеле со 1-0 уште во првото полувреме со голот на Алекс Пени. Таа предност ја одржувале сè до самиот крај, кога сепак премиерлигашот во судиското продолжение успеал да изедначи и да го однесе натпреварот во продолженија, за во самата завршница на второто продолжение Вест Хем да постигне уште еден гол и да победи со 1-2.

## Ривали
Навивачите на Хариерс ги сметаат локалните клубови Стурбриџ, Херефорд (продолжува ривалството со сега веќе непостоечкиот Херефорд Јунајтед) Бромсгроув и Вустер Сити за главни ривали на клубот. Тие, исто така, делат помалку значајно ривалство со блиските соседи Телфорд Јунајтед. Исто така, имале ривалство и со повеќе непостоечкиот Рашден енд Дајмондс кое произлегло од кампањата во која Кидерминстер ја освоиле титулата во Конференција во сезоната 1999-2000. За време на престојот на клубот во фудбалската лига, тие развиле ривалство со Челтенам Таун.

## Моментален состав

 

## Тренери

## Титули
***[[Национална лига на Англија (фудбалска дивизија)|Национална лига на Англија]]** : 2
:1993-1994, 1999-2000

***[[Трофеј на фудбалската лига на Англија|Трофеј на фудбалската лига]]** : 1
:1986-1987

***Лига куп Конференција**: 1
:1996-1997

***Лига куп на Јужната лига**: 1
:1979-1980

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјален сајт на клубот

Кидерминстер
Бранко Станковиќ

мини|Бранко Станковиќ
**Бранислав „Бранко“ Станковиќ** (31 октомври 1921 – 20 февруари 2002 година) бил фудбалер и менаџер на босанските Срби, од Сараево.

## Играчка кариера

### Клуб
Кариерата ја започнал во СК Славија Сараево, како младински играч во 1936 година. Во 1941 година избегал од Сараево и се приклучил на најуспешниот предвоен клуб на Југославија, БСК Белград и играл во Српската лига за време на војната. Во 1946 година дошол во Црвена Ѕвезда, каде што се етаблирал како еден од најдобрите дефанзивци во Првата југословенска лига. Станковиќ одиграл 195 натпревари, со 14 постигнати голови.

### Репрезентација
Станковиќ главно играл за Црвена Ѕвезда и имал 61 натпревар за Југославија. Учествувал на два Светски купови и освоил сребрен медал на секоја од Олимписките игри во 1948 година и на Олимписките игри во 1952 година. Неговиот последен интернационален натпревар беше пријателскиот натпревар во ноември 1956 година на гости против Англија.

Станковиќ е еден од најелегантните одбранбени играчи во своето време. Поради неговиот стил на игра, тој го доби прекарот **Амбасадор**. Неговиот стил на игра го копираат играчи како Бруно Белин, Милован Ѓориќ, Фахрудин Јусуфи, Петар Кривокуќа. Тој беше силен, брз и многу храбар играч, исто така добар удар со глава.

Тој се пензионираше во 1958 година пред неговиот 37-ми роденден.

## Менаџерска кариера
Својата менаџерска кариера Станковиќ ја започнал во Сараево во 1960 година, како менаџер на Железничар. Подоцна, тој раководи со Црвена звезда Белград и со нив стигна до финалето на Купот на УЕФА во 1979 година. Покрај Црвена звезда, тој раководеше и со голем број тимови во различни земји, како што се Фенербахче СК и Бешикташ ЈК во Турција, ФК Порто во Португалија, АЕК Атина, Арис Солун и ПАОК Солун во Грција. Тој исто така беше тренер на Железничар Сараево, Олимпија Љубљана и ФК Војводина во магиите. Во текот на 1966 година, тој беше и ко-менаџер на репрезентацијата на Југославија заедно со Александар Тирнаниќ, Миљан Миљаниќ, Рајко Митиќ и Вујадин Бошков.

Тој е познат и по инцидентот со еден од најпопуларните југословенски играчи во тоа време, Драган Стојковиќ Пикси. Станковиќ се повлече од раководството во 1989 година.

## Приватен живот
Имал диплома по физичко образование. Беше оженет и имаше два сина Драган и Ратко.

## Признанија

### Играч
**БСК Белград**

* Српска фудбалска лига : 1942–43, 1943–44

**Црвена звезда Белград**

* Југословенска прва лига : 1951, 1952–53, 1955–56, 1955–57
* Куп на Југославија : 1948, 1949, 1950 година

### Менаџер
**Војводина**

* Југословенска прва лига : 1965–66

**АЕК Атина**

* Суперлига Грција : 1970–71

**Црвена звезда Белград**

* Југословенска прва лига : 1979–80, 1980–81

**Фенербахче**

* Турска Супер лига : 1982–83
* Турски куп : 1982–83

**Бешикташ**

* Турска Супер лига : 1985–86

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Фудбалери на ФК Црвена Ѕвезда
Категорија:Југословенски фудбалери
Категорија:Фудбалски дефанзивци
Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Категорија:Починати во 2002 година
Категорија:Родени во 1921 година
Лоран Дибреј

**Лоран Дибреј** (, ) — канадски натпреварувач во брзо лизгање. Тој се натпреварува првенствено на кратки патеки од 500&nbsp;m и 1000&nbsp;м. Дибреј својот прв медал во Светскиот куп го освоил во сезоната 2014-15 кога се пласирал на третото место на Светскиот куп во Сеул. Освоил бронзен медал на Светското првенство во брзо лизгање на единечна дистанца во 2015 година  и сребрен медал на 1000 метри на Зимските олимписки игри во Пекинг 2022 година.

## Кариера

### Светски куп
За време на Светскиот куп во брзо лизгање на ISU 2021–2022 во Калгари, Дибреј го соборил канадскиот рекорд во дисциплината 500 метри, трчајќи до време од 33,778 секунди. Дибреј освоил медал на првите осум трки од Светскиот куп.

### Зимски олимписки игри

#### 2018 година
Дубреј се квалификувал да се натпреварува за Канада на Зимските олимписки игри во 2018 година.

### 2022 година
Дибреј се квалификувал да се натпреварува за Канада на  Зимските олимписки игри во 2022 година.

Се натпреварувал во дисциплината 500 метри и завршил на четвртото место. За време на неговата трка, тој бил обвинет за лажен старт. Ова било доведено во прашање од Барт Велдкамп, кој го нарекол „многу сомнително“. Меѓутоа, Дибреј рекол дека лажниот старт не бил изговор за него да не победил на трка и рече „тоа е нешто што е сосема можно да се надмине. Тоа е само мала непријатност. Тоа не беше разликата.“ 

На трката на 1000 метри завршил на второ место, освојувајќи го сребрениот медал, што е негов прв пласман на олимписки подиум.

## Наводи

Категорија:Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 2022
Категорија:Натпреварувачи во брзо лизгање на Зимските олимписки игри 2022
Зета-

***Зета-*** (симбол: **З**, меѓун. ***Z***) — претставка во метричкиот систем кој означува фактор од 10 или . Претставката била додадена како SI претставка на Меѓународниот систем на единици (SI) во 1991 година.

*Зета* е изведена од латинскиот број  „седум“, и претставува 10007.

Претставка со иста вредност, *хепта*, изведена од старогрчкиот  () „седум“, неформално била воведена неколку години пред објавувањето на *зета*, но никогаш не била официјализирана и се смета за застарена. 

Примери:
* Масата на Земјината атмосфера е приближно пет зетаграма (Zg).
* Волуменот на морската вода во океаните на Земјата е приближно 1,369 зеталитри (ZL).
* Авогадровата константата е 602,2&nbsp;Zmol −1.
* Пречникот на галаксијата Млечен Пат се проценува дека е помеѓу 0,9 и 1,7 зетаметри (Zm).
* Од 2009 година, се проценува дека World Wide Web содржи податоци во износ од речиси половина зетабајт (ZB). Зебибајтот (ZiB), поврзана единица која користи бинарна претставка, изнесува 10247 бајти.

## Поврзано
* Метричка претставка

## Наводи

Категорија:SI-претставки
Јован Жујовиќ

десно|мини| Биста на Жујовиќ во Сопот, Белград
**Јован М. Жујовиќ** (18 октомври 1856 – 19 јули 1936 година) бил српски антрополог, познат како пионер во геологијата, палеонтологијата и краниометријата во Србија.

## Биографија
По студирањето во Париз, се вратил во Србија и станал првиот Србин кој научно ја истражувал геологијата на Србија и во тоа време соседните земји. Пред Жујовиќ, само двајца други научници покажаа каков било интерес за геологијата на Србија, Јохан Готфрид Хердер и Ами Буе.

Жујовиќ бил именуван меѓу првите четворица членови на Академијата за природни науки на Српската кралска академија од српскиот крал Милан I на 5 април 1887 година. Од 1915 до 1921 година, Жујовиќ беше претседател на Српската кралска академија.

Тој е познат, меѓу другото, и по неговата работа во антропологијата. Во својата книга, *Камено доба*, објавена во 1893 година, потпирајќи се најмногу на француските научници, тој ја разгледа современата состојба на знаење во палеоантропологијата.

Подоцна, помеѓу 1927 и 1929 година, во книгата *Битие на Земјата и нашата земја*, тој пишува за биолошкото минато на Земјата почнувајќи од почетокот на човештвото. Делото има особен интерес за историјата на Балканскиот Полуостров.

Тој исто така бил член на Хрватската академија на науките и уметностите и на Унгарската академија на науките, како и на геолошкото друштво во Киев, Украина.

Во српската политика, тој бил посветен демократ, сенатор во 1901 година и член на Народната радикална партија на Никола Пашиќ. По 1905 година, Жујовиќ се приклучил на Независната радикална партија на Љубомир Стојановиќ. Во владата на независните радикали, Жујовиќ беше министер за надворешни работи од 12 август до 15 декември 1905 година. Исто така, Жујовиќ ја извршувал функцијата министер за образование и верски прашања во два наврати, од 16 мај до 30 јули 1905 година и од 11 октомври 1909 година до 12 септември 1910 година.

Јован Жујовиќ имал двајца браќа, Миленко Жујовиќ, кој е автор на книги за правната практика, и д-р Јеврем Жујовиќ, чиј ментор бил Жан Алфред Фурние

## Наследство

Жујовиќ е одликуван како Легија на честа, Орден на Свети Сава, Орден на Белиот орел и неколку француски и бугарски одликувања. Вклучен е во 100-те најистакнати Срби.

## Наводи

Категорија:Погребани на Новите гробишта (Белград)
Категорија:Академици на САНУ
Категорија:Српски антрополози
Категорија:Починати во 1936 година
Категорија:Родени во 1856 година
Категорија:Апсолвенти на Белградскиот универзитет
Ѓуро Даничиќ

**Ѓуро Даничиќ** (4 април 1825 – 17 ноември 1882 година), роден **како Ѓорѓе Поповиќ,** бил српски филолог, преведувач, лингвистички историчар и лексикограф. Тој бил плоден научник во Белградскиот лицеј.

## Биографија
[мини| [Српскохрватски јазик|Хрватски или српски речник) 1882 година.|лево|220x220пкс]]
Роден е во Нови Сад, во семејството на православниот свештеник Јован Поповиќ. Посетувал училишта во Нови Сад и Братислава, а студирал право на Универзитетот во Виена. Своите први трудови ги објавил под името Ѓуро Даничиќ во 1845 година, по херојскиот Сењ Ускок од народна песна и име што продолжил да го користи до крајот на својот живот. Под влијание на Вук Караџиќ и Франц Миклошич, започнал да студира словенска филологија, на која потоа ја посветил целата своја кариера. Во 1856 година станал библиотекар на Народната библиотека во Белград и секретар на Друштвото за српска писменост, а во 1859 година професор на белградскиот лицеј (*Велика школа*). Во 1866 година бил поканет во Загреб да работи како генерален секретар на Југословенската академија на науките и уметностите (ЈАЗУ). Тој служеше како генерален секретар во два наврати помеѓу 1866-1873 и 1877-1882 година. Од 1873 година предавал како професор на белградските Grandes écoles (поранешен белградски ликеј и идниот универзитет во Белград), а во 1877 година се вратил во Загреб каде одиграл клучна улога во подготвувањето на Речник на Академијата, „Хрватски или српски речник на ЈАЗУ“.

Тој бил уредник на првиот том (A–Češula) кој бил објавен од 1880 до 1882 година Неговата смрт во 1882 година, во Загреб, го прекинала тоа дело и бил погребан на Марковите гробишта во Белград.

## Наследство
[мини| Статуата на Даничиќ во [Калемегдан|паркот Калемегдан|лево|317x317пкс]]
Вклучен е во 100-те најистакнати Срби.

## Библиографија
* 
* *Синтакса српског језика* (1858)
* *Облици српског језика* (1863)
* 
* 
* 
* *Приповијетке из Старога и Новог завјета* (1865)

## Наводи

Категорија:Починати во 1882 година
Категорија:Родени во 1825 година
Категорија:Членови на Хрватската академија на науките и уметностите
Категорија:Православни христијани од Србија
Категорија:Хрватски јазичари
Категорија:Српски јазичари
Категорија:Дописни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Дописни членови на Руската академија на науките
Алекса Ненадовиќ

мини|Алекса Ненадовиќ
**Алекса Ненадовиќ** (1749 Бранковина, Ваљево, Србија — 4 февруари 1804 година, Ваљево, Србија) бил обер књаз од Тамнава — Посавина област на Ваљевската нахија на Смедеревски Санџак.

## Семејство
Алекса Ненадовиќ бил член на семејството Ненадовиќ од Ваљево. Неговиот помлад брат бил Јаков Ненадовиќ, првиот српски министер за внатрешни работи и војвода (воен командант) во Првото српско востание . Негови синови биле Сима Ненадовиќ кој бил српски војвода во Второто српско востание и Матеј Ненадовиќ српски протоереј, писател и значаен водач на Првото српско востание.

## Биографија
Алекса Ненадовиќ имал деловни односи со Хаџи Мустафа Паша, кој бил везир на белградскиот пашалук. Соработувал и со Петар Ичко кој еднаш му го спасил животот. Во летото 1797 година, султанот го назначил Мустафа-паша на функцијата беглербег на Румелија Ејалет и тој заминал од Србија за Пловдив да се бори против Пазвантоглу. За време на отсуството на Мустафа Паша, силите на Пазвантоглу заедно со јаничарите го зазеле Пожаревац и ја опседнале белградската тврдина. На крајот на ноември 1797 година, Алекса Ненадовиќ заедно со другите оберки од Ваљево, Илија Бирчанин и Никола Грбовиќ ги донеле своите сили во Белград и ги принудиле опсадните јаничарски сили да се повлечат во Смедерево.

## Смрт
Тој беше убиен, обезглавен, од силите на четворицата Дахија за време на настанот познат како Колење на Кнезите. Настанот предизвика раширен бунт кој на крајот еволуираше во Првото српско востание. Според современите извори од Ваљево, отсечените глави на Алекса Ненадовиќ и Илија Бирчанин биле ставени на некој вид јавен приказ на централниот плоштад за да послужат како пример за оние кои би можеле да заговорат против владеењето на Дахиите. 

## Наводи

Категорија:Убиени луѓе во Отоманското Царство
Категорија:Починати во 1804 година
Категорија:Родени во 1749 година
Категорија:Срби од 19 век
Категорија:Луѓе од Првото српско востание
Манастир Ковиље

**Манастирот Ковиље е** посветен на архангел Гаврил, и е манастир на Српската православна црква, кој се наоѓа во селото Ковиље, во општина Ивањица, во југозападна Србија и припаѓа на Жичата епархија. Се наоѓа помеѓу планините Голија и Јавор, во долината на реката Ношница. Манастирот има две цркви, едната делумно изградена во пештера и посветена на архангелот Гаврил, другата, подоцна додадена, посветена на Свети Никола.

Манастирот е основан во 12 век. Првата писмена референца за него е од 1606 година. Обновен е во 1644 година од архиепископот Гаврило (Рашковиќ). Записите од 1733 година го спомнуваат како образовна институција.

Игумен на манастирот е младиот српски православен јеромонах Амвросие. Таму живеел сам со своите припитомени животни од два волци, лисица, орел, змија, гавран, зајак и був. Српско-американската заедница на Либертивил му подари мотоцикл и погон на 4 тркала на манастирот. Животот на манастирот е документиран во српскиот документарен филм „Монах и вук“.

## Архитектура
Манастирот се состои од два храма: првиот е посветен на архангел Гаврил, а другиот, кој подоцна бил изграден, е посветен на Свети Никола. Од фреските од XIII век, кои се сочувани само во фрагменти, сè уште се добро сочувани ликовите на светците.

## Реставрација
Во текот на 1644 година, манастирот го посетил Рашкиот митрополит Гаврило (Рашковиќ), кој го нашол крајно запуштен, во тешка состојба. Потоа го обновил и престојувал во него извесно време, а во 1651 година го обдарил манастирот со оковано и украсено Свето Евангелие за литургиските потреби на возобновената црква Свети Никола и го ослободил манастирското земјиште кое било вратено во манастир.

Од записите од 1733 година, во манастирот живеел духовник Филип, кој ги поучувал оние што сакале да станат свештеници. Од сето ова, манастирот бил високо рангиран како значајно место како во духовниот, така и во националниот и политичкиот живот на луѓето од овој крај. Едно од најстарите училишта во Србија било отворено овде во 1867 година. Имаше и училиште за идните свештеници. Од 1813 година, манастирот извршувал активна функција на редовно парохиско училиште.

Манастирот бил обновен во 2005 година, а манастирската трпезарија е изградена во текот на 2007-2009 година.

## Галерија

08-Manastir Kovilje 02.jpg|*Манастирот Ковиље*
08-Manastir Kovilje 09.jpg|*Внатрешноста на црквата Свети Архангел Гаврил*
08-Manastir Kovilje 16.jpg|*Христовата икона во црквата Свети Архангел Гаврил*
08-Manastir Kovilje 17.jpg|*Внатрешноста на црквата Свети Никола*


## Наводи

Категорија:Знаменитости во Србија
Категорија:Манастири на Српската православна црква
Категорија:Споменици на културата во Србија
Манастир Придворица

**Манастирот Придворица** е манастир на Српската православна црква, изграден во 12 век, во исто време со блиската Студеница. Има статус на споменик на културата од големо значење. Се наоѓа во село Придворица, Ивањица.

Според архитектонските одлики е типичен пример на средновековната Рашка школа. Црквата Преображение е еднокорабна, еднокупола градба со полукружна апсида на исток. Надворешната фасада е украсена со фриз од слепи аркади.

Изграден бил од слуга кој работел на дворот на Немањиќи околу 1195 година. Оттука и името Придворица. Сведоштво за тоа се мали, но вредни остатоци од фрески во горниот тек на храмот. Во почетокот ова бил женски манастир, што е потврдено со повелбата на Немања кон манастирот Студеница. Монахињите се занимавале со ткаење и ги пренесувале вештините на месното население, за што сведочи и целосно автентичен стил на ткаење во овој регион; тогаш со векови била локална црква, а од 2007 година повторно била прогласена за манастир, но за машки. Игумен на манастирот, а во манастирот живеат двајца искушеници. Придворица е на 28-ми километар од патот Ивањица-Студеница.

Самата зграда двапати била обновена, што на многу начини ја променило нејзината надворешност: првпат по 1557 година, а втор пат во средината на деветнаесеттиот век. При второто обновување, на портите бил насликан иконостас, потпишан од Сретен Протиќ Молеровиќ 1835 година. Манастирската црква Придворица е посветена на Преображение. Манастирот е еден од ретките во Србија кои имаат свој грб.

## Галерија

03-Crkva u Pridvorici 01.jpg|*Црквата Свето Преображение во Придворица*
03-Crkva u Pridvorici 04.jpg|*Западната страна на црквата*
03-Crkva u Pridvorici 15.jpg|*Грбот на манастирот Придворица*
03-Crkva u Pridvorici 18.jpg|*Внатрешноста на црквата со бел иконостас*


## Наводи

## Надворешни врски

* Републички завод за заштита на спомениците на културата - Белград 
* Недвижно културно наследство
* Список на споменици

Категорија:Знаменитости во Србија
Категорија:Манастири на Српската православна црква
Манастир Покајница

[мини|250x250пкс| Манастирот Покајница во [Велика Плана, Србија]]
**Манастирот Покајница** е манастирски комплекс во Велика Плана, Србија.

## Историја
Манастирот служел како парохиска црква до 1954 година, кога бил претворен во манастир. Оригиналниот иконостас е насликан од Константин Зограф кој работел во Србија во втората и третата деценија на 19 век. Во дворот на црквата има дрвена камбанарија како и станбени простории, веројатно од времето на изградбата на црквата, со дрвени решетки на прозорците. Конзерваторските работи на црквата се извршени во 1951 година, а на иконостасот во 1987–88 година.

Во 1979 година Србија ја прогласила Покајница за споменик на културата од исклучително значење и како таков е заштитен со закон.

## Поврзано

* Караѓорѓе Петровиќ
* Туризам во Србија

Категорија:Знаменитости во Србија
Категорија:Манастири на Српската православна црква
Категорија:Споменици на културата во Србија
Љубодраг Димиќ

мини|Димиќ (2012)
**Љубодраг Димиќ** (20 февруари 1956 година, Земун) е српски историчар, универзитетски професор и од 2012 година член на Српската академија на науките и уметностите. Неговите основни области на студии се: историја на поранешна Југославија, историја на Студената војна, модерна политичка, социјална и културна историја на Србија и современа национална историја на српскиот народ.

## Биографија
Љубодраг Димиќ е роден во 1956 година во градот Земун во близина на Белград, главниот град на Србија и поранешна Југославија. Дипломирал историја на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград во (1980), магистерски студии (1985) („Агитпроп фаза на културната политика во Србија 1945-1952“) и докторски студии во (1993) („Културна политика во Кралство Југославија 1929-1941“). Од 1981 година работи како асистент истражувач во Институтот за понова историја на Србија во Белград. Во 1985 година бил префрлен на Историскиот отсек Филозофски факултет (Универзитет во Белград) каде работи како доцент, а од 1998 година како професор, носител на знакот за Историја на Југославија. Од 2003 до 2005 година бил раководител на Катедрата за историја.Од 2001 година ја водел „Комисијата за вистина и помирување“ основана од претседателот на Сојузна Република Југославија. Член е на Одборот за историја на 20 век (Српска академија на науките и уметностите). Тој е исто така еден од основачите на Центарот за современа историја на Југоисточна Европа и раководител на Центарот за историја на Југославија и Студената војна. Член е на уреднички одбори на повеќе историски списанија. Тој е и почесен член на Центарот за студии за Студената војна на Лондонската школа за економија и политички науки. Студирал и спроведувал истражувачка работа во Лондон, Прага, Брауншвајг, Москва, Екатеринбург и Париз. Учествувал во работата на разни научни конференции во Србија и во странство. Автор е на повеќе книги, уредник на повеќе томови историски материјал, писател на учебници по историја, а автор е и на повеќе од 220 научни трудови. Во 2012 година е избран за дописен член на Српската академија на науките и уметностите.

## Библиографија
Главни дела:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
** 
*  (Serbian edition)
**  (English edition)
**  (German edition)
**  (Russian edition)
* 

### Други дела

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Поврзано

* Список на српски историчари
* Список на членови на САНУ

## Наводи

## Литература

* „Димић Љубодраг“, во: Енциклопедија српске историографије (Енциклопедија на српската историографија), Београд 1997, стр.352.

## Надворешни врски

* Професорот Љубодраг Димиќ 
* Белградски Универзитет, Катедра по историја: Љубодраг Димиќ

Категорија:Академици на САНУ
Категорија:Историографија на Србија
Категорија:Српски историчари
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1956 година
14. октомври (компанија)

**14. Октомври** е српски производител на тешки машини и опрема, со седиште во Крушевац, Србија.мини|TG-220B дозер
## Историја
14 Октомври е основана од австриски и унгарски инвеститори во 1923 година како *компанија специјализирана за поправка и производство на вагони*. Во првите години на компанијата, примарната дејност била поврзана со ремонт и поправка на возила и товарни вагони, навреме се зголемува искористувањето на квалитетот во производствената технологија со истовремено проширување на палетата на производи, што резултирало со почеток на производство на челик. градежништво, метални производи за широка потрошувачка и производи за употреба во воената индустрија.

По Втората светска војна, компанијата била национализирана и поправена од воени штети. Името го добило во спомен на датумот кога Крушевац бил ослободен од нацистичката окупација во 1944 година. Компанијата е ориентирана кон производство на градежништво, рударство, земјоделство и транспорт, машини и опрема за производство на опрема и машински делови. Била еден од најголемите производители на тешка механизација во поранешна Југославија. За време на своите златни времиња, таа вработувала околу 8.000 луѓе.

Во август 2015 година, по години акумулирани деловни загуби, компанијата го прекинала своето производство. Од декември 2014 година до август 2015 година, речиси сите 1.500 вработени ја напуштиле компанијата користејќи ги социјалните програми. Во јануари 2016 година, компанијата прогласила стечај. Во март 2016 година била регистрирана нова компанија под име „14. октобар“. Ги земала на закуп производствени капацитети на поранешната компанија.

Во ноември 2017 година компанијата ја купила белградска фирма во име на чешката компанија „Чехословак груп“. По купувањето, Обвинителството на Република Македонија покрена истрага против поранешниот македонски шеф на Управата за безбедност и контраразузнавање Сашо Мијалков, поради сомнение за перење пари и сомнителни врски со чехословачката групација.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Економија на Србија
Факултет за спорт и туризам - Нови Сад

**Факултетот за спорт и туризам** е државно акредитирана приватна високообразовна институција сместена во Нови Сад, Србија. Факултетот е основан во 2004 година и се состои од три катедри - спорт, туризам и психологија.

Од своето основање, Факултетот има образувано 209 лица, 36 магистри и магистри, како и 10 доктори.

## Историја
TIMS започна како независен Колеџ за спортски тренери и менаџери во 2001 година, за да прерасне во Факултет за спорт и туризам - TIMS, како што е познато денес, во 2004 г. Таа година, исто така, бил додаден уште еден оддел - Туризам, со што TIMS стана единствениот факултет посветен на спортот и туризмот во Србија и земјите од поранешна Југославија.

## Организација и профил
Факултетот се состои од две катедри: Катедра за спорт и Катедра за туризам. Основните студии на двата катедра траат 3 години, магистерските студии 2 години, а докторските 3 години.

Според номенклатурата на занимања, студентите по дипломирањето се стекнуваат со следните стручни звања:

од студиската програма *Физичко образование и спорт*:

* на ниво на диплома - Наставник по спорт и физичко образование;
* на ниво на магистерски студии - професор по физичко образование и спорт - магистер;
* на ниво на докторат - доктор по физичко образование, спорт и кинезиологија;

од студиската програма *Менаџмент и бизнис во туризмот*:

* на ниво на диплома - Стручно звање менаџер;
* на ниво на магистер – Дипломиран менаџер – магистер.

## Партнерства
TIMS е член на Асоцијацијата за едукација за туризам и слободно време (ATLAS).

Факултетот соработува со многу други високообразовни институции низ Европа, но и со некои од најзначајните здруженија, клубови и организации од областа на спортот и туризмот во Србија и регионот.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјален сајт
* Погледај Ме - Младински фестивал на краток филм на ТИМС

Категорија:Спортот во Србија
Категорија:Туризам во Србија
Категорија:Образованието во Нови Сад
Голијат

[мини|314x314пкс|[Давид (лево) против Голијат (десно)]]
**Голијат** (хебрејски: גלית‎, арапски: جالوت) — огромен филистејски воин, потомок на рефаимските џинови во Стариот завет. Младиот Давид, идниот цар на Јудеја и Израил (денес Израел), го поразил Голијат во двобој со праќа, а потоа му ја отсекол главата (1. Цар. 17:49–51). Победата на Давид над Голијат ја започнала офанзивата на израилските (Израилци — еврејски народ) и јудејските војски, кои ги протерале Филистејците од нивната земја (1. Цар. 17:52), Куран (2.251).

## Во Стариот завет
Голијат бил невообичаено силен воин со огромен раст — роден во градот Гет. Филистејскиот џин бил облечен во лушпест оклоп со тежина од околу 57 кг (5000 бакарни шекели, 1 шекел = 11,4 г) и бакарни коленици; тој имал бакарен шлем на главата и бакарен оклоп на рацете. Голијат носел тешко копје, само врвот — кој бил тежок 600 шекели железо (6,84 кг) — и голем меч.

Давид воопшто немал оклоп, а единственото оружје му била обична праќа. Саул наредил да го облечат во бакарен оклоп и да му дадат меч во рацете, но Давид не бил навикнат да носи оружје и затоа го соблекол оклопот. Филистејскиот џин сметал дека е навреда за себе што еден млад човек, сè уште момче, излегол да се бори со него. Голијат и Давид биле избрани од нивните соплеменски членови за борба, која требала да го реши исходот на битката — оној што ќе победи во двобојот ја добива територијата на непријателот. На сите што гледале што се случува им се чинело дека резултатот од двобојот бил однапред изведен, но физичката сила не секогаш го одредува исходот од битката. Деталите за единствената борба меѓу Голијат и Давид — која се одржала во дабовата долина помеѓу Сокхо и Азек, југозападно од Ерусалим — се опишани во Библијата, во 17-то поглавје од Првата книга Царства (или само Царства):

Мечот на Голијат, сочуван од Давид, најпрвин бил чуван во Нов, а потоа бил пренесен во Ерусалим.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Библија
Категорија:Голијат
Категорија:Религија
Категорија:Стар завет
Категорија:Христијанство
Непријател пред портата

**„Непријател пред портата“** (англиски: *Enemy at the Gates*) — американско-британско-француско-германско-ирски филм од 2001 година, режиран од Жан-Жак Ано (Jean-Jacques Annaud), кој е автор и на сценариото, заедно со Ален Годар (Alain Godard). Главните улоги ги играат: Џуд Ло (Jude Law), Џозеф Фајнс (Joseph Fiennes), Ед Харис (Ed Harris), Рејчел Вајс (Rachel Weisz) и Боб Хоскинс (Bob Hoskins).

## Синпосис

Василиј Зајцев (го игра Ло), најпознатиот советски снајперист, доаѓа во Сталинград за да земе учество во големата битка портив непријателот. Тој брзо ја покажува својата исклучителна стрелачка вештина во уличните броби и, со помош на комесарот за пропаганда Данилов, стануав легенда на Црвената армија, поткревајќи го борбениот морал кај соборците и сеејќи страв кај непријателот. Порди тоа, германската војска го ангажира мајорот Кениг (го игра Харис) кој, исто така, е врвен снајперист. Така меѓу нив започнува долготрајна борба во која секој сака да го уништи противникот. Во меѓувреме, Сталинградската битка стануав посурова, а двајцата снајперисти мора да ја задржат присебноста и да се служат со лукавства, зашто во такви услови секоја грешка може да биде кобна...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Германски филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Ирски филмови
Категорија:Британски филмови
Категорија:Филмови засновани на книги
Категорија:Филмови за Сталинградската битка
Категорија:Филмови од 2001 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на германски јазик
Категорија:Филмови на руски јазик
Категорија:Филмови на Жан-Жак Ано
Категорија:Филмови со Џуд Ло
Категорија:Филмови со Џозеф Фајнс
Категорија:Филмови со Ед Харис
Категорија:Филмови со Рејчел Вајс
Категорија:Филмови со Боб Хоскинс
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Волгоград
Петар Ќирковиќ

**Петар Ќирковиќ** (Куршумлија, 19 ноември 1999) е српски фудбалер кој моментално настапува за Раднички од Ниш.

## Статистика

### Клуб

## Трофеи и награди

; Раднички Пирот

* Српската лига Исток: 2018/19 год. 

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 


Категорија:Српски фудбалери
Категорија:Родени во 1999 година
Александар Зверев

**Александар ** "**Саша**" **Зверев** (роден на 20 април 1997 г.) — германски професионален тенисер.

Негов најдобар пласман во кариерата според рангирањето на Асоцијацијата на тениските професионалци (АТП) е 3. место кое прв пат го достигнал во ноември 2017 година. Тој има освоено 19 АТП титули во поедиенечна конкуренција и две во двојки. Зверев е двократен освојувач на титулата на АТП Мастерс финалето, и тоа во 2018 и во 2021 година и е освојувач на златниот медал на Летните олимписки игри 2020 во Токио. Негов најдобар резултат на гренд слем турнирите е финале на Отвореното првенство на САД 2020 и полуфинале на Отвореното првенство на Австралија 2020 и Отвореното првенство на Франција 2021. Тој е единствениот активен играч покрај големата четворка со освоени пет АТП Мастерс 1000 титули.

Зверев е поранешен светски бр.1 јуниор, и ја освоил јуниорската гренд слем титула на Отвореното првенство на Австралија 2014. Тој рано се пробил на професионалната турнеја, станувајќи еден од најмладите освојуваќи на титула на АТП Челинџер серијата, на 17-годишна возраст. Првата титула во кариерата, Зверев ја освоил на Отвореното првенство на Санкт Петербург во 2016 година. Една година подоцна, на мастерсот во Мадрид, тој ја освоил првата титула од серијата АТП Мастерс 1000. На 20-годишна возраст, Зверев бил најмладиот играч во најдобрите 20 на АТП рангирањето, по Новак Ѓоковиќ. Зверев бил дел од европскиот тим кој ја освоил титулата во Лејвер купот во 2018 и 2019 година.

Зверев е агресивен играч од основната линија кој поседува силни форхенд и бекхенд удари. Неговата висина од 1.98 метри му овозможува силни сервиси под остар агол, кои достигнуваат брзина до 220 км/ч. Тој бил прогласен за германски спортист на годината во 2021 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Родени во 1997 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Германски тенисери
Категорија:Луѓе од Хамбург
Категорија:Олимписки златни медалисти за Германија
Вила Авала

**Вилата Авала** се наоѓа во Врњачка Бања и претставува недвижнина како културно богатство како споменик на културата.

Прв сопственик на објектот бил д-р Коста Ракичиќ, еден од основачите на угостителството во Бања и визионер за развојот на бањскиот туризам. Пред почетокот на Првата светска војна, од него, трговецот од Трстеник, Бошко Јанковиќ, ја купил семејната куќа, позната како „Станови на Ракичиќ“ и доградил спрат, но задржувајќи го истиот распоред и начинот на градба.

Основата на зградата била изградена во форма на издолжена (кирилица, печатно) буква П, дизајнирана по моделот на типични пансиони од средноевропските бањи од 19 век. Вилата има високо приземје, кат и поткровје. Во симетрично дизајнираниот објект се влегувало преку отворениот трем во средината, а потоа кон дворот се пристапувало со ходник, премин, кој продолжувал кон отворениот трем, во дворниот дел од приземјето. Скалите за првиот кат, водат во ходник кој излегува на оградена тераса, на главната фасада, како и до идентичната дворна тераса. Дрвени декоративни елементи ги красат оградите на терасите и скалите. По Втората светска војна, вилата Авала е претворена во објект за трајно домување, со што бил нарушен концептот на основна функција, но и се изгубила претставителноста.

## Поврзано

* Список на споменици на културата во Србија

## Литература

* 

## Надворешни врски

* Републички завод за заштита на спомениците на културата - Белград 
* Список на споменици

Категорија:Градби во Врњачка бања
Категорија:Вили во Србија
Категорија:Недвижнини како културни вредности
Категорија:Споменици на култура на Србија
Категорија:Споменици на културата во Србија