open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Белица (Пајак)

**Белица** (**Оборска Река** или **Обор**, ) — река во Ениџевардарско, Егејска Македонија.

## Течение
Реката извира од планината Пајак западно под врвот Три Бари под името **Кудере**. Тече на југ и минува низ селото Обор, а потоа под името **Обор** тече на југозапад. Кај селото Ѓупчево свртува на југоисток. Проаѓа меѓу селата Карајотица и Балџа, па ја прима големата лева притока Грамада и влегува во каналски систем направен во 1930-тите по пресушувањето на Ениџевардарското Езеро. Се влева во Колудеј на местото на поранешното езеро како вештачки канал заедно со Ениџевардарскиот Канал.

## Наводи

Категорија:Реки во Егејска Македонија
Категорија:Постол
Категорија:Егејски слив
Касандриски Залив

**Касандриски Залив** или **Торонски Залив** (, *Κόλπος Κασσάνδρας*) — залив на Егејското Море, сместен крај југоисточното крајбрежје на Халкидичкиот Полуостров, Егејска Македонија. Го носи името на кракот Касандра кој излегува на него, а другото име се однесува на древниот град Торони.

Заливот се протега меѓу два крака на Халкидикот — Ситонија на североисток и Касандра (Палене) на југозапад. Долг е 50&nbsp;км, широк е од 9 до 24&nbsp;км, а длабок до 274&nbsp;м. Во источниот дел, на 4,5&nbsp;км од кракот Ситонија се наоѓа малиот ненаселен остров Келифос. Плимата и осеката се полуденоноќни, со висина под 0,5&nbsp;м. Преку Потидејскиот Канал поврзан е со Солунскиот Залив. Ова е вештачки пловен канал прокопан уште во антиката, кој го сече провлакот и го поврзува полуостровот Касандра со главнината на Халкидичкиот Полуостров северно денешното село Нова Потидеја.

По целото крајбрежје на Касандрискиот Залив има бројни одморалишни места, мошне посетувани од македонски туристи.

## Поврзано
* Солунски Залив
* Светогорски Залив
* Струмски Залив

## Наводи

Категорија:Заливи во Егејска Македонија
Категорија:Заливи во Егејското Море
Категорија:Халкидик
Антонио Латини

мини| Портрет на Антонио Латини
**Антонио Латини** (1642–1692) бил управител на кардиналот Антонио Барберини, внук на папата Урбан VIII во Рим и последователно на дон Стефано Карило Салседо, првиот министер на шпанскиот вицекрал на Неапол.

## Биографија
Роден во Коламато, сега *[[Поделок (Италија)|дел]]* од градот Фабриано, во провинцијата Анкона, неговиот готвач, *Lo scalco alla moderna* „Современиот управител“, (Неапол, кн. I 1692 година, кн. II 1694), во својот прв том ги содржи (изненадувачки доцните) најраните преживеани рецепти за сос од домати, иако тој не предложил да се служи преку тестенини. Еден од неговите рецепти за домати е сос *alla spagnuola*, „во шпански стил“. Во својот втор том Латини дал рани рецепти за *шербети*. 

Латини отишол во Рим на шеснаесет години и се упатил во *семејството* или во домаќинството на кардиналот Барберини. По ред асистент готвач, келнер и гардеробер, тој ги научил вештините за театарска резба што се очекуваат од хотел и мечувалство, исто така. Совладувајќи ја уметноста на последователни важни позиции на управител, тој бил прогласен за римски конте, „Витез на златниот поттик“ за неговата служба. Откако работел во Рим и на судовите во Мачерата, Мирандола и Фаенца, Латини отишол да служи како *скалко*, или управител на домаќинството, кај Карило Салседо во 1682 година.

Во Неапол Латини нашироко ја фрлил својата мрежа за најдобрите производи од Кралството Неапол за масата на Дон Стефано. Во *Lo scalco moderna,* краток опис на *Regno* ги навел овошјето и локалните специјалитети во дињи и дивеч, масло и маслинки, зеленчук и салати со „редок квалитет“, извлечен од професионалното искуство на Латини од 25 места, ниту еден од нив подалеку како Сицилија, всушност главно во рамките на еднодневното патување до Неапол: Поџо Реале, Чиаја, Колин ди Посилипо, Поцуоли, Процида, Ишија, Капри, Соренто, Вико, Кастела маре ди Стабиа, Торе дел Греко, Гранатиело, Монте ди Сома, Орта, Нола, Аверса, Кардито, Ариенцо, Ацера, Џуљано, Капуа, Гаета, Венафро, Сора, Исола ди Сора.

Автобиографијата на ракописот на Латини, која не е вклучена во *Lo scalco moderna*, ја изнесува неговата лична кариера на виделина со споделување на детали од кариерата во кујната која досега не била чуена кога првпат биле опишани во печатена форма од францускиот гастроном Мари-Антоан Кареме. Транскрипција направена во 1690 година била откриена во градската библиотека на Фабриано и објавена од Фурио Личиченти.

## Наводи

### Библиографија

* 

Категорија:Италијански готвачи
Категорија:Починати во 1696 година
Категорија:Родени во 1642 година
Леб и сол (обичај)

мини|Леб и сол, традиционално добредојде во некои словенски, нордиски, балтички, балкански и блискоисточни земји.
**Леб и сол** —  обичај за добредојде кај некои словенски, нордиски, балтички, балкански и други европски култури, како и во културите на Блискиот Исток. Овој обичај го споделуваат и некои несловенски народи - Литванци, Летонци (и двата балтички), Романци како и некои угрофински народи како Карелијците - од кои сите се културно и историски блиски со нивните словенски соседи. Обичајот е вообичаен во Албанија, Ерменија и меѓу еврејската дијаспора. Оваа традиција е забележана и при вселенски летови.

## Етимологија
Традицијата е локално позната по нејзините словенски имиња, сите буквално варијанти на „леб и сол“: , ,  , , , , Serbo-Croatian,  , , . Се дели со некои од соседните несловенски народи - Летонците и Литванците (и двата се балтички народи), Романците, како и некои угрофински народи како Карелијците - сите се културно и историски блиски со нивните словенски соседи:   , , , . Тоа е вообичаено и во Албанија (), Ерменија (   , *agh u hats* , меѓу еврејската дијаспора и во делови од Блискиот Исток под различни имиња.

## Македонија
Во Македонија овој обичај сè уште се практикува повремено како обичај за изразување гостопримство. За оваа цел се подготвува одреден вид леб *[[Погача|- погача]]* (од ).

Значајната македонска и екс-југословенска етно-џез-рок група на светскиот музички гитарист Влатко Стефановски го носеше името „Леб и сол“ и говори за овој поим на гостопримство како нешто основно и традиционално.

## Наводи

## Библиографија
* R. E. F. Smith & David Christian,  *Bread and Salt: A Social and Economic History of Food and Drink in Russia* (1984) 

## Надворешни врски
* 

Категорија:Леб
Категорија:Национални симболи на Србија
Категорија:Национални симболи на Белорусија
Категорија:Национални симболи на Русија
Категорија:Национални симболи на Украина
Категорија:Традиции
Категорија:Поздрави
Категорија:Словенска култура
Категорија:Албанска култура
Категорија:Македонска култура
Категорија:Национални симболи на Македонија
Усвоеница

**Усвоеница** — збор кој толку многу се прилагодил на македонскиот јазик што повеќе не го доживуваме како заемка или туѓица. Ако заемката целосно се прилагоди на македонскиот јазик и неговите правила, со текот на времето нема да се забележи неговото странско потекло, а речниците често нема да ги наведат како заемки. Ни требаат усвоеници бидејќи често немаме македонска замена за тие зборови.

## Примери на усвоеници

* турцизми:

: *боја, будала, јастак, кат, кревет, сапун, саат, топ...*

* унгаризми:

: *чизма, врска, статуа, крадец, соба...*

* грцизми:

: *ангел, амвон, ѓакон, епархија, епитаф, икона, хаос, хемија, хор...*

* германизми:

: *анласер, блиц, вага, валцер, кифла, компир, лозинка, путер, шминка...*

* галицизми:

: *ампула, бајонет, биро, бистро, гаража, еклер, жири, касарна, мансарда...*

* бохемизми:

: *повод, спис, улога...*

## Поврзано
* Заемка
* Туѓица

Категорија:Заемки
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Свети Атанасиј (Бериславци)

**Свети Атанасий** () — древномакедонска утврдена населба над селото Бериславци во Мегленско, Егејска Македонија.

Сместена е на ридот Свети Атанасиј североисточно над Бериславци, кајшто се наоѓало старото село. Датира од хеленистичко време. Освен населбата, откриена е и некропола

Во 1997 г. местото е прогласено за археолошки споменик.

## Наводи

Категорија:Археолошки наоѓалишта во Егејска Македонија
Категорија:Споменици на културата во Меглен
Морил

**Морил** — древномакедонски град во Мигдонија или Крестонија, сместен кај денешното село Горно Постолар, Кукушко, Егејска Македонија.

Населбата се наоѓа на рид северозападно од Горно Постолар. При ископување откриен е дел од бања, ѕидови на градби како и статуи на семејството на Асклепиј. Местото е препознаено како Морил врз основа на епиграфски наоди.

Во 1996 г. наелбата е прогласена за заштитен археолошки споменик.

## Наводи

Категорија:Градови во Античка Македонија
Категорија:Археолошки наоѓалишта во Егејска Македонија
Категорија:Споменици на културата во Кукуш (општина)
Амедеи Порцелана (чоколадо)

**Амедеи Порцелана**, темно чоколадо направено од чоколадата Амедеи од Тоскана, Италија, било прогласено за најскапото чоколадо на светот. Добитник е на различни награди од „Академијата за чоколада“, вклучително и  „Најдобро црно чоколадо“,

## Производство
Амедеи Порцелана е направена од проѕирни, бели зрна какао од сортата која сега се нарекува „Порцелана“ поради неговата боја слична на порцелан. Ова зрно какао, генетски чист вид на високо ценетиот Criollo, потекнува од Венецуела и можеби се одгледувало таму и во предколумбиската ера.

Порцелана какаото се нарекувало „Маракаибо“ во колонијално време, бидејќи првенствено се извезувало од тоа венецуелско пристаниште. Заедно со неколку други мексикански и колумбиски зрна какао, какаото Маракаибо било класифицирано како едно од најквалитетните какаа во светот до 1920-тите.

Денес, многу од овие мексикански и колумбиски какаа исчезнале и се заменети со хибриди поотпорни на болести. Маракаибо, или какаото Порцелана се одгледува на мали плантажи во Венецуела. Амедеи произведува околу 20.000 шипки годишно од ова зрно какао.

## Пакување
Амедеи Порцелана се продава во пакети со поединечно нумерирање кои се нарекуваат „референтен стандард за индустријата за тоа како да се пакува чоколадна лента“.

## Цена
Бар од 1,8 инча се продава во САД за 19-22 долари. Често цитираната цена на ова чоколадо е 90 долари за фунта. Амедеи Порцелана често се нарекува најскапото чоколадо на светот.

## Најскапиот десерт и кекс
Порцелана какаото е вклучено во Golden Opulence Sundae, десерт од 1.000 долари што се продава во ресторанот Serendipity 3 во Њујорк и е споменат во *[[Гинисови рекорди|Гинисовата книга на рекорди]].* Порцелана какаото се користи и за правење на најскапиот кекс, Golden Phoenix, кој го прави Bloomsbury's, бутик кафуле во Дубаи.

## Наводи

Категорија:Италијански марки
Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Чоколадо
Постриг (филм)

**„Постриг“** или **„Потстриг“** (чешки: *Postřižiny*) — филм на Јиржи Менцел (Jiři Menzel) од 1980 година. Главните улоги ги играат: Магда Васарјова (Magda Vasaryova), Јиржи Шмицер (Jiři Schmitzer), Јаромир Ханзлик (Jaromir Hanzlik) и Рудолф Хрушински (Rudolf Hrušinsky). Филмот е снимен во онаа фаза од творештвото на Менцел кога, под влијание на острата државна репресија, бил принуден да режира филмови чие дејствие се одвива во минатото со теми од секојдневниот, најчесто провинциски, живот. Инаку, филмот е снимен според романот на Бохумил Храбал, кој е автор на сценариото, заедно со Менцел.

## Синопсис
Убавицата Марја (ја игра Васарјова) и нејзиниот сопруг (го игра Шмицер), инаку управник на мала, провинциска пиварница, живеат спокоен, речиси пасторален живот во кој внесува немир единствено нивниот роднина (го игра Ханзлик), иако и Марја се одликува со некои повремени хирови. Како последица на тоа, во нивниот сложен брак се појавуваат и краткотрајни проблеми.

## Наводи

Категорија:Филмови на Јиржи Менцел
Категорија:Филмови од 1980 година
Категорија:Чехословачки филмови
Категорија:Чешки филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Филмови на чешки јазик
Категорија:Филмови со Магда Васарјова
Категорија:Филмови со Јиржи Шмицер
Категорија:Филмови со Јаромир Ханзлик
Категорија:Филмови со Рудолф Хрушински
Жена со бокал

***Жена со бокал*** (холандски: *Vrouw met waterkan*), позната и како ***Млада жена со стомна***, ― слика завршена помеѓу 1660–1662 година од холандскиот сликар Јоханес Вермер во барокен стил. Тоа е масло на платно, 45,7 см х 40,6 см, и е изложено во Ликовниот музеј Метрополитен, Њујорк.

## Опис
Во центарот на сликата се наоѓа млада жена. Таа со десната рака отвора прозорец, а со левата рака држи бокал со вода. Овој бокал лежи на поголема чинија. И двете од овие, меѓу другите предмети, се на маса. Ова е украсено со претежно црвен чаршав од азиско потекло. Зад масата стои стол на кој лежи син материјал. Жената гледа низ прозорецот. Облеката на жената се состои од темно син фустан со црно и златно елече. Бела крпа служи како нејзина глава. Во позадина на ѕидот виси карта.

Оваа слика е една од тесно поврзаните групи насликани во раните до средината на 1660-тите, бидејќи уметникот не користел линеарна перспектива и геометриски редослед, а светлината му била единствениот извор на нагласок. Делото наведува дека Вермер бил свесен дека светлината се состои од бои и ефектот на боите една врз друга. На пример, сината завеса се одбива како темно сина од страната на металното стомна, а црвената ткаенина ја менува златната нијанса на долната страна на легенот.

*Млада жена со стомна* била купена од Хенри Гурдон Марканд во 1887 година во една париска галерија за 800 долари. Кога Марканд ја донел во Соединетите Држави, таа била првата Вермерова слика во државата. Марканд го подарил уметничкото дело заедно со другите парчиња од неговата збирка на Ликовниот музејот Метрополитен во Њујорк.

## Наводи

## Надворешни врски

* Суштински Вермер: ''Млада жена со стомна''
* Паметна историја: ''Млада жена со стомна'' 
* ''Млада жена со стомна'' - анализа и критички прием
* „ ''Младата жена на Вермер со бокал'' и на што се надеваат мажите и жените во бракот од Џули и Роберт Џенсен
* Есеј за оваа слика од книгата ''Убавина и терор'' од Брајан А. Оард
* ''The Milkmaid'' од Јоханес Вермер, каталог на изложба целосно семрежен како PDF од Метрополитен музејот на уметноста, кој содржи материјал за *Жена со бокал* (кат. бр. 7)

Категорија:Уметнички слики од 1660-тите
Категорија:Портрети на жени
Категорија:Раносовремена холандска картографија
Категорија:Картографија во Холандската Република
Категорија:Карти во уметноста
Категорија:Слики во збирката на Музејот Метрополитен
Категорија:Жанровски слики од Јоханес Вермер
Дама и слугинка

[мини|343x343пкс|''Љубовница и слугинка'' (околу 1667) од [Јоханес Вермер.]]
***Дама и слугинка*** (холандски: *Dame en dienstbode*), позната и како ***Љубовница и слугинка*** ― слика на масло на платно направена од Јоханес Вермер околу 1667 година. Прикажува две жени, љубовница и нејзината слугинка, додека гледаат преку љубовното писмо на љубовницата. Сликата ја прикажува претпочитаноста на Вермер за жолта и сина боја, женски модели и домашни сцени. Сега се наоѓа во Фриковата збирка во Њујорк.

## Опис
*Љубовница и слугинка* е насликана во текот на 1666-1667 година. Сликата покажува елегантна љубовница и нејзината слугинка додека гледаат на љубовно писмо што љубовницата штотуку го добила. Има силна употреба на жолта боја во елегантниот капут на жената со крзно, а сината во свилената покривка за маса и престилка на слугинката. Фокусот на сликата се двете жени додека седат на биро и вршат секојдневна активност. Вермер бил познат по своите домашни сцени со жени. Светлината на сликата доаѓа од лево и паѓа на лицето на љубовницата. Љубовницата има замислен поглед, со малку раширени усни и со прстите подигнати до брадата на прашален начин. Осветлените делови на жолтиот мантил се формирани со убедливи потези на четката од оловно-калајна-жолта боја и сенките се создадени со дефиниција. Вермер користи темна позадина, како што тоа го прави во други слики како што се *[[Портрет на млада девојка|Портрет на млада жена]]* и *[[Девојка со бисерна обетка]]*. Бисерите биле важен статусен симбол на тој период и тоа се одрази во отмената облека на љубовницата и нејзиното изобилство на бисери.

Писмата се распространета тема во сликите на Вермер од 1660-тите. Претходните дела, како *Жена во сино што чита писмо* (околу 1663–1664), прикажуваат жена сама со писмо, но во оваа слика додадената слугинка е нов елемент. Гестовите и изразите на двете жени укажуваат на вознемиреност поради писмото и неговата потенцијална содржина. Сликата е добро сочувана.

## Поврзано

* *[[Девојка со бисерна обетка]]*
* *[[Портрет на млада жена]]*

## Наводи

* За Вермер“.  Трејси Шевалие.  Нп, декември 2011 година.  Веб. 8 март 2012 година. 
* Јансон, Џонатан. „Господарка и слугинката“. Суштински Вермер. Нп, 2011 година. Веб. 8 март 2012 година.
* Пиох, Николас. „Јан Вермер“. Веб-музеј, Париз. Np, 14 октомври 2002 година. Веб. 8 март 2012 година

## Дополнителна литература

* 
* 

## Надворешни врски

* *[https://collections.frick.org/objects/274/mistress-and-maid/ Љубовница и слугинка]* на мрежната страница на Фриковата збирка

Категорија:Уметнички слики од 1660-тите
Категорија:1660-тите во Холандската Република
Категорија:Портрети на жени
Категорија:Жанровски слики од Јоханес Вермер
Категорија:Слики во Фриковата збирка
Белкаменска Река

**Белкаменска Река** (**Менска Река**, **Елешка Река** или **Которска Река**; , *Дросопотамос* или *Δροσοπηγιώτικο ρέμα*, *Дросиопигиотико рема*) — река во Леринско, Егејска Македонија.

## Опис
Реката извира од планината Вич северно под врвот Клепелото (1.878&nbsp;м) под името **Сара** и тече на североисток низ густа и дива букова шума. Ја прима десната притока Богаз и левата Павлин во котлината на поранешното село Елово (по кое реката е наречена *Елешка*). Кај старото село на Бел Камен (по кое е наречена *Белкаменска*) стои камен мост од 1852&nbsp;г., дело на месни мајстори, како и убава стара воденица која сè уште работи. Минува низ Бел Камен и излегува од планината кај Горно Котори (по кое е наречена *Которска*), свртува на север, па проаѓа низ Долно Котори и Кучковени. Традиционално се влева во Сакулева Река кај Лажени, но денес реката е зафатена во голем број на мали акумулации.

## Притоки
**→ лева притока, ← десна притока**
:* ← Богаз
:* → Павлин
:* ← Стара Река

## Поврзано
* Белкаменски мост
* Стилова воденица
* Елешки Мост

## Наводи

Категорија:Реки во Егејска Македонија
Категорија:Лерин
Италијански музички награди

мини|Андријано Челентано, еден од добитниците на награди во сите четири изданија
**Италијанските музички награди** биле признание воспоставено во 2001 година од страна на Федерацијата на италијанската музичка индустрија за да се оддаде признание за достигнувањата во италијанскиот музички бизнис и од домашни и од меѓународни уметници.

Наградите ги доделила академија составена од 400 луѓе, вклучувајќи музички издавачи, новинари, диџеи, музички продуценти, менаџери, трговци на мало и потрошувачи.

Првата церемонија на италијански музички награди била одржана на 5 февруари 2001 година, во чест на музичките достигнувања за периодот помеѓу 1 декември 1999 и 30 ноември 2000 година, додека четвртата и последната церемонија на доделување на наградите се одржала на 15 декември 2003 година. Петтото издание на наградите првично било планирано да се одржи на крајот на 2004 година, но откако било одложено во февруари 2004 година, а потоа во пролетта 2004 година, било откажано поради немање договор за емитување со италијанските ТВ мрежи.

Празнината што ја оставиле Италијанските музички награди подоцна биле пополнети со Музички награди, основани во 2007 година.

## Победници и номинации

Во првото издание на италијанските музички награди, најголем победник била поп групата Лунапоп, која добила 4 награди, а по неа била Кармен Консоли со две награди.

За време на второто издание на италијанските музички награди, бројот на категории бил зголемен. Најголеми победници биле Васко Роси и Елиса, кои добиле по три награди.

Третата церемонија на италијански музички награди била одржана на 2 декември 2002 година, домаќин бил Пјеро Чиамбрети. Најголем победник на годината бил Даниеле Силвестри, кој добил четири награди.

Четвртото и последно издание на италијанските музички награди се одржало во декември 2003 година. Најголеми победници биле Ле Вибрациони, Васко Роси и Ерос Рамацоти, кои добиле по две награди.

Меѓу добитниците на награди во сите четири изданија се и музичките имиња како: 
Адријано Челентано, Ерос Рамацоти, Џенифер Лопес, Мадона, Шаде, U2, Битлси, Карлос Сантана,  Еминем, Лени Кравиц, Нора Џонс, Шакира, Брус Спрингстин, и други.

## Наводи

Категорија:Музика
Категорија:Награди
Патрик Амори

**Патрик Амори** (роден 1965 година) е американски историчар и извршен директор во музичката индустрија.

## Ран живот
Патрик Амори бил роден во Њујорк на 10 јули 1965 година. Неговиот татко, покојниот Хју Амори, бил забележан како „најригорозниот“ и „методолошки најсофистициран“ историчар во раната Америка. Учел во Комонвелтското училиште во Бостон, Масачусетс.

## Академија
Патрик Амори дипломирал на Комонвелтското училиште во Бостон, дипломирал историја на Универзитетот Харвард каде што ја основал програмата Рекорд Хоспитал на радио станицата WHRB. Амори последователно станал магистер по филозофија и доктор по филозофија на Универзитетот во Кембриџ во доцноантичката и раната средновековна историја. Го објавил делото *Луѓето и идентитетот во остроготичка Италија, 489-554*, што се сметало за „илустрација на неодамнешниот интерес на историчарите за етногенезата“ и било опишано како „брилијантно и безмилосно“ од Питер Браун. Книгата се обидела да ја унапреди теоријата за варварските инвазии и падот на Западното Римско Царство, преку студија на случај на поединечни реакции во провинцијата Италија, суштински регион на медитеранската култура-провинција, за време на периодот на интензивни политички промени. Главните идеи на книгата наишле на мешан одговор, при што историчарите како Питер Хедер се спротивставиле на некои од нејзините порадикални тези.

## Музичката индустрија
Во средината на доцните 1980-ти, Амори ја водел малата независна издавачка куќа „Амори армс“ која објавила неколку плочи.

Амори бил активен во независниот рок од 1980-тите, вклучително и како директор на рок и програма во WHRB-FM (радио станица на Харвард). Во 1994 година тој ја напуштил академијата за да работи како генерален директор на Матадор рекордс, една од врвните независни рок издавачки куќи од 1990-тите. Амори заедно со Џерард Кослој и Крис Ломбарди во Матадор рекордс биле заслужни за зачувување на уметничката слобода додека зачувуваат остварлив бизнис модел преку „реален успех“. Амори живее и работи во Њујорк од 1994 година.

## Дела

* 

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1965 година
Категорија:Американски историчари
Бомболоне

мини|260x260пкс| Домашни бомболони
**Бомболоне** (мн. бомболони) е италијанска полнета крофна (слична на берлинската, крафне, печек, итн.) и се јаде како ужинка или десерт. Името на пецивото е етимолошки поврзано со *бомба*, а истиот вид пециво во некои региони на Италија се нарекува и **бомба** (*мн.* „бомбе“). Етимолошката поврзаност најверојатно се должи на сличноста со гранатата или старомодната бомба и денес може да се смета и како референца за високата калориска густина на овој рецепт (т.е. „калорична бомба“).

## Историја
Иако *бомболони* можат првично да се поврзаат со Тоскана, тие се традиционални и за другите региони на Италија, иако со мали варијации на рецептот. Во оние области кои порано биле под австриска власт, како Трентино Алто-Адиџе, Венето и Фриули-Венеција Џулија, се верува дека традицијата на бомболони потекнува од онаа на австрискиот „крапфен“ (т.е. Берлинер) и рецептот вклучува јајца, кои што не се наоѓаат во тосканската сорта.

*Пастичерите* понекогаш имаат рачно напишани знаци за нив, а писателката на храна Емили Вајз, напишала дека посетителите можеби не ги сакаат толку многу топлите наполнети крофни во оваа област со салама од дива свиња и сендвичи со масло од тартуфи, но дека жителите на Тоскана уживаат во нив дури и на плажа. Се продаваат и од колички на плажа и малку се разликуваат од полнетите крофни во другите земји затоа што филот се става одозгора, каде понекогаш е видлив, наместо да се вбризга од страна.

Ресторанот A Voce во Њујорк ги послужува со чоколаден прелив, а Фиренцанците се вели дека претпочитаат бомболони *калди* (топли) во Бушиони, каде што се служат „директно од рерна“ и се полнат со крем, чоколадо, или мармалад.

Компилацијата на италијанската пејачка Џана Нанини од 1996 година е насловена *[[Џана Нанини|Бомболони]]* и ја вклучува песната „Бомболони“ со стихови за топли крофни и бомби. Музичкото видео содржи племенски танц, костими, кружни црни бомби со фитили и многу крофни кои се јадат, удираат со бејзбол палки и се фрлаат наоколу.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Италијанска кујна
Андреа Апуцо

**Андреа Апуцо** — италијанско-американски готвач. Неговиот ресторан, *Андреас*, во Метаири, Луизијана, Соединетите Американски Држави, е еден од познатите ресторани во областа Њу Орлеанс.

Апуцо е роден и израснат во Италија, на островот Капри, но патувал и готвел низ Европа, Карибите и САД. Тој има објавено две книги готвачи, и има добиено неколку награди.

## Биографија
Апуцо го започнал своето формално кулинарско образование додека работел во пекара во неговиот роден град Анакапри. На четиринаесет годишна возраст, го напуштил Капри за да отпатува во Германија, Швајцарија, Англија и Јужна Америка, за да ја продолжи својата кулинарска обука во Европа и во странство.

По 35 години работа во кујните ширум светот, Апуцо се преселил на Бермуда во 1973 година за да работи во хотелот Саутемптон Принцес, а подоцна и во хотелот Хамилтон Принцес. Во 1975 година, дошол во САД како извршен помошник-готвач во хотелот Омни Интернешнл во Атланта. Во 1977 година, се преселил во Њу Орлеанс како извршен готвач на хотелот Ројал Орлеанс, позиција што ја имал до јануари 1985 година кога го отворил *Андреас*.

## Дела
Во 1990 година, Апуцо ја објавил својата прва книга за готвење, „Кујната на Андреа“ (*La Cucina di Andrea's)*, која содржи над 300 рецепти. Во 1994 година, Апуцо ја објавил својата втора книга, „Лесен готвач на Андреа“ (*Andrea's Light Cookbook)*, која содржи рецепти за јадења со малку маснотии, низок холестерол и нискокалорични јадења кои се одобрени од Американското здружение за срце и Американското здружение за дијабетес.

## Наводи

## Дополнителна литература

* 
* 
* 
*  

## Надворешни врски

* Веб-страницата ''на Андреа''
* Биографија на Андреа
* Профил на одлични готвачи

Категорија:Италијански готвачи
Категорија:Живи луѓе
Благоја Чешларов

**Благоја Чешларов** (, 1 март 1933 - , 19 ноември 1985) ― југословенски-македонски трубач, музички педагог, продуцент.

## Животопис
### Ран живот и образование
Благоја Чешларов бил роден на 1 март 1933 година во Штип. Основното училиште го завршил во Штип, додека средно образование стекнал во Средното музичко училиште во Скопје. Потоа се запишал на Вишата педагошка школа во Скопје. 

### Кариера
Во 1960-тите години работел како наставник во ОУ „Владимир Илич Ленин“. Тој е еден е од основачите на забавниот (танцов) оркестар при македонското Радио Скопје заедно со Драган Ѓаконовски-Шпато, Ладислав Палфи. Подоцна станал прва труба на танцовиот оркестар на Радиото до средината на 1970-тите година кога преминал во новосоздадената музичка продукција при истото радио. Потоа бил главен уредник и продуцент на музичката продукција при Радио Скопје. Во 1976 година е главен сновач е на вокално-инструменталниот состав „Македонија“, во тоа време составен од познатите македонски пејачи и студиски музичари меѓу кои како вокали: Панче и Невена Кочовски, Сашка Петковска, Верица Ристевска, Даниела Панчетовиќ, Зорица Попанкова, Кирчо Поп Лазаров; како инструменталисти: Крсто Таушанов, Марио Липша, Радослав Шутевски, Драган Вучиќ, Томе, Бошко Во 1980 година бил директор на тогаш престижниот Опатиски фестивал како претставник на македонската Радио-телевизија.

### Смрт
Починал во Белград на 19 ноември 1985 година.

## Дискографија
;Синглови
**Молчи, молчи*, јануари 1970, со Димитар Масевски (аранжман и музика)
**Последна солза*, јануари 1970 со Димитар Масевски (аранжман и музика)
**Дај ми молњи*, јануари 1972 со Владо Димитровски (тапани), Никола Кимовски-Коле (органа), Љубомир Бранѓолица (композитор)
**Waltz*, јануари 1985

;Проширени изданија
**Сонувам за љубовта*, јануари 1972 со Драган Ѓаконовски-Шпато (диригент), E. Polite (музика), Родриго Видре (музика)

## Наводи

## Надворешни врски
*Благоја Чешларов на Музички регистар 
*Благоја Чешларов на Discogs.com
*Музичките дела на Благоја Чешларов на Youtube

Категорија:Македонски трубачи
Категорија:Македонски музички продуценти
Категорија:Македонски музички уредници
Категорија:Југословенски трубачи
Категорија:Југословенски музички продуценти
Категорија:Југословенски музички уредници
Дијана и нејзините нимфи

***Дијана и нејзините придружнички*** или ***Дијана и нејзините нимфи*** — слика на холандскиот мајстор Јоханес Вермер чувана во Маурицхејс во Хаг (Холандија).

## Опис и реставрации
лево|мини| Сликата со додаденото на сино небо во XIX век.

### Сценографија
Сликата ја прикажува Дијана опкружена со нимфи. Спротивно на вообичаеното, на ова платно нимфите се прикажани облечени.

Влијанието на Рембрант е очигледно, особено неговото прикажување на Витсавеја, што се чини дека му послужило како модел на Вермер. Покрај тоа, забележливи се и влијанија од италијанските сликари, поточно венецијанските.

## Реставрација
Во 1999 година сликата била прегледана и реставрирана.

Проучувањето покажало дека светлосиното небо насликано над темната позадина на Вермер е неодамнешен ретуш. Всушност, берлинскота сина боја била откриена дури по 1700 година, а хром-зелената дури по 1830 година.

## Сопственици и изложби

### Сопственици
Невил Дејвисон Голдсмид ја поседувал сликата, во Хаг, од 1866 до 1875 година. По неговата смрт ја наследила неговата вдовица Елиза Гери. Таа ја продала заедно со други дела на продажбата на колекцијата Голдсмид, на 4 мај 1876 година. Виктор де Штуерс ја купила за збирката на *Koninklijk Kabinet van Schilderijen Mauritshuis* во Хаг.

### Изложби
* Лондон, 1929
* Амстердам, 1945
* Милано, 1951
* Цирих, 1953
* Рим, Милано, 1954
* Њујорк, Толедо, Торонто, 1954-1955
* Хаг, Париз, 1966
* Токио, Кјото, 1968-1969
* Вашингтон, Детроит, Амстердам, 1980-1981
* Вашингтон и други градови, 1982-1984
* Вашингтон, Хаг, 1995-1996
* Ротердам, Франкфурт, 1999-2000

## Наводи

## Поврзано
* Златно време на холандското сликарство

## Надворешни врски
* ''Diana and Her Companions'' Web page at the Essential Vermeer website
* *[https://www.mauritshuis.nl/en/explore/the-collection/artworks/diana-and-her-nymphs-406/ Diana and her Nymphs]* at the website of the Mauritshuis
*''The Milkmaid'' by Johannes Vermeer, exhibition catalog fully online as PDF from The Metropolitan Museum of Art, which contains material on this painting 

Категорија:Уметнички слики од 1650-тите
Категорија:Слики од Јоханес Вермер
Лиза Боатин

200px|мини|Лиза Боатин во 2015 година
**Лиза Боатин** (родена на 3 мај 1997 година) е италијанска професионална фудбалерка која игра како лев бек за клубот од Серија А, Јувентус ФК и за женската репрезентација на Италија.

## Клупска кариера
Во јули 2014 година, Боатин потпишала за Бреша. Во ноември 2017 година, таа го постигнала својот прв гол за Јувентус, пенал против Рес Рома. Таа забележала два настапи за Јувентус во 2018-2019 женската Лига на шампиони на УЕФА. Таа играла за Јувентус во финалето на италијанскиот женски куп 2018-2019. Во мај 2019 година, Боатин го продолжила договорот со Јувентус до 2021 година. Таа била избрана за играч на сезоната на навивачите. На 15 јули 2021 година, таа го продолжила договорот до 2023 година. На 30 јануари 2022 година, Боатин постигнала гол директно од корнер во третата минута од судиското надополнување за да израмни 1-1 во натпреварот од Купот на Италија против Интер. Во 2022 година, таа била најдобар женски фудбалер во Серија А. 
## Меѓународна кариера
Боатин била капитен на Италија до 17 години на УЕФА шампионатот за жени до 17 години во 2014 година и на Светскиот куп на ФИФА до 17 години за жени во 2014 година. Италија У-17 била трета на двата настани, а Боатин постигнала гол во пенал рулетот на Светското првенство, додека Италија ја победила Венецуела У-17.

Таа играла за Италија во два натпревари во квалификациите за Светското првенство на ФИФА за жени 2019 година. Во мај 2019 година, таа била именувана во тимот за Светското првенство на ФИФА за жени 2019 година во Франција. Таа била една од осумте играчи на Јувентус во тимот.

По учеството на УЕФА за женско Евро 2022, каде Италија била елиминирана во групната фаза,  Боаттин исто така била вклучена во последните натпревари од квалификациите за Светското првенство на ФИФА за жени 2023 година во Австралија и Нов Зеланд. На 6 септември 2021 година, таа го постигнала својот прв гол за италијанската сениорска репрезентација со удар од 22 јарди, додека ја запечати победата од 2:0 на домашен терен против Романија: благодарение на овој резултат, *Аѕурите* се здобиле со директни квалификации за вториот Светски куп. по ред за прв пат во нивната историја.

## Личен живот
Боатин е родена во Портогруаро, Венето, Италија.

Боатин живее заедно со шведската фудбалерка Линда Сембрант во истополова врска.

## Почести

* Серија А: 2015–16
* Копа Италија: 2015–16
* Суперкуп на Италија: 2015, 2016 година

* Серија А: 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21, 2021–22
* Копа Италија: 2018–19, 
* Суперкуп на Италија: 2019, 2020-21, 2021-22
* Серија А за најдобар фудбалер на годината: 2022 година

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1997 година
Категорија:Италијански фудбалери
Вресок 6

**Вресок 6** () — американски филм на ужасите од 2023 година, шести во серијата „Вресок“.

## Наводи

__ИНДЕКС__

Категорија:Филмови на Paramount Pictures
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Њујорк
Категорија:Филмови од 2023 година
Категорија:Американски 3D-филмови
Категорија:Американски филмови
Категорија:Американски хорор-филмови
Фортуна Бенд

Музичкиот состав задолжен за највеселите свадби, крштевки, родендени и други свечености, **Фортуна Бенд** постои од 2006 година активно на музичката сцена. Препознатлив во музичката фела по своето професионално музицирање, а сите членови на бендот се школувани професионалци на својот инструмент и имаат големо искуство позади себе.

Горди членови на овој музички состав се:

* **Христијан Димитриевски** – Кико (вокал),
* **Новица Соколовски** (кларинет и саксофон),
* **Љупчо Соколовски** (клавијатури),
* **Ристе Плуковски** (тапани),
* **Сашко Велков** (хармоника),
* **Виолета Пандовска** (вокал) и
* **Кирил Златановски** (бас гитара).

Настапувале и имаат одлична соработка со музичките артисти:

* **Мирослав Илиќ,**
* **[[Наум Петрески|Наум Петрески,]]**
* **[[Ефто Пупиновски|Ефто Пупиноски,]]**
* **[[Миле Кузмановски|Миле Кузмановски,]]**
* **[[Виолета Томовска|Виолета Томовска,]]**
* **[[Благица Павловска|Благица Павловска,]]**
* **[[Блага Петреска|Блага Петреска,]]**
* **[[Зуица Лазова]],**
* **[[Стојне Николова|Стојне Николова,]]**
* **Спасен Сиљаноски,**
* **[[Сузана Гавазова|Сузана Гавазова,]]**
* **[[Душко Георгиевски|Душко Георгиевски.]]

Авторска музика и настапи на фестивали:

* **Дома да си остарам** - [[Фолк Фест Роса]] 2024
* **ДО 100 ГОДИНИ** - [[Фолк Фест Роса]] 2023
* **Како дома нигде нема** - Прилеп Фест 2023
* **ЕДЕН БЕЗ ДРУГ НЕ МОЖЕМЕ** - [[Фолк Фест Роса]] 2021
* **ЗА ТИЕ ОЧИ ЗЕЛЕНИ** - Фолк Фест Роса 2020
* **ЕДЕН ЖИВОТ** - Филиграни 2016
* **ТАКВА НИ Е ГРУПАТА** - Прилеп Фест 2012
* **Вратете се Лешочани** - Тетовски филиграни 2008
* **НОСТАЛГИЈА''' - ЦД со 8 преработки на македонски народни песни

Категорија:Македонски поп-групи
Американска љубов

***Американска љубов*** () е италијански романтична комедија од 1994 година, ко-сценарист и режиран од Пјеро Скивазапа, со Карло Деле Пиан и Брук Шилдс во главните улоги.

## Заплет
Карло Фосалто, професор од Универзитетот во Урбино, пристигнал во Соединетите Држави за да држи летни часови по италијанска литература на американски универзитет од Средниот Запад. Неговата сопруга останала дома во Италија за да се грижи за семејството. Грета, новинар-аматер е асистент на Карло за лето. Врската помеѓу Грета и Карло еволуирала во романса и покрај фактот дека тој е оженет.

## Улоги

* Карло Деле Пиане како Карло Фосалто
* Брук Шилдс како Грета Берлинг
* Меме Перлини како Петри
* Кејт Гимбелот како Лена
* Ричард Џозеф Пол како Џорџ
* Емил Левисети како Валтер

## Наводи

Категорија:Филмови од 1994 година
Категорија:Италијански филмови
Француски институт во Фиренца

мини|Францускиот институт во Фиренца, Палацо Ленци од 1470 година на Пјаца Огнисанти)
**Францускиот институт во Фиренца** или  екинститут во Фиренца, Италија. Тоа е француска јавна институција приклучена на француското Министерство за надворешни работи. Промоцијата на француската култура и јазик во странство е нејзината главна мисија. Основана во 1907 година од Жулиен Лучер, тој е најстариот француски културен институт во светот.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Француска култура
Категорија:Образование во Италија
Антонио Мафеи да Волтера

200px|мини|Грб на семејството
**Антонио Мафеи да Волтера** (1450 – 13 мај 1478) бил италијански презвитер, свештеник и папски нотар. Роден е во благородничко семејство во градот Волтера, тогаш дел од Република Фиренца управувана од семејството Медичи. Најдобро е запаметен по улогата што ја играше во заговорот Паци, заговор за отстранување на Медичи од власт од страна на оние кои не се задоволни од нивното владеење. На Велигден, 26 април 1478 година, Мафеи и други заговорници се обиделе да го убијат Лоренцо де Медичи и неговиот брат Џулијано во Фирентинската катедрала. Заедно со колегата заговорник Стефано да Баноне, Мафеи се обидел да го задави Лоренцо и успеал да го рани во грлото. Меѓутоа, додека Џулијано бил успешно убиен, Лоренцо ги преживеа повредите. По неуспехот на заговорот за атентат, Мафеи најде засолниште во црквата Бадија Фиорентина во Фиренца, но подоцна бил уапсен и обесен од Палацо дела Сињорија на 3 мај.

## Во популарната култура
Антонио Мафеи е претставен како помал антагонист во видео играта *Асасинс крид II*, во која тој е прикажан како член на редот на Темпларите, кои во рамките на приказната на играта се одговорни за заговорот на Паци. Наместо да биде погубен во Фиренца по неуспехот на заговорот, тој бега во Сан Џимињано, каде што подоцна е убиен од Ецио Аудиторе. Мафеи, исто така, се појавува во приквел филмот на играта, *Асасинс крид*, кој го игра Шон Баичо.

## Наводи

Категорија:Починати во 1478 година
Категорија:Родени во 1450 година
Категорија:Италијански свештеници
Гвидо Мода

мини| Гвидо Мода
**Гвидо Мода** (роден на 11 јули 1885 - починал на 5 ноември 1957) бил италијански професионален фудбалер, кој играл како дефанзивец и фудбалски менаџер.

## Почести

### Клуб

* **[[ФК Милан|Милан ФБЦЦ]]**
** Прима категорија: 1906, 1907 година

## Надворешни врски

* Профил на MagliaRossonera.it 
Категорија:Тренери на ФК Милан
Категорија:Фудбалери на Милан
Категорија:Фудбалски дефанзивци
Категорија:Италијански фудбалски тренери
Категорија:Италијански фудбалери
Категорија:Починати во 1957 година
Категорија:Родени во 1885 година
Чудото на крстот на мостот С. Лоренцо

***Чудото на крстот кај мостот С. Лоренцо*** (италијански: *Miracolo della Croce caduta nel canale di San Lorenzo*) е слика со темпера на платно на италијанскиот ренесансен уметник Џентиле Белини, која датира од *в.* 1500. Сега е сместенa во Галеријата на Академијата, во Венеција.

## Историја
мини|280x280пкс| Детал.
Сликата била нарачана за Големата сала на Скуола Гранде ди Сан Џовани Евангелиста, седиштето на истоименото братство во Венеција. Комисијата вклучувала вкупно девет големи платна, од истакнати уметници од тоа време како Белини, Перуџино, Виторе Карпачо, Џовани Мансуети, Лазаро Бастиани и Бенедето Рускони.

Темата на сликите требало да бидат чудата на фрагмент од Вистинскиот крст. Предметот бил дониран на братството од Филип де Мезиер (или Филипо Масер), канцелар на Кралството Кипар и Ерусалим во 1369 година, и набрзо станал предмет на почит во градот.

Сите платна биле изведени во 1496-1501 година. Сите преживеале до денес, настрана од Перуџино, и сега се во Галеријата на Академијата.

## Опис
Делото прикажува чудо што се случило за време на една од годишните поворки на Чесен крст на Скуола. Остатокот паднало во вода: последователно ги избегнало сите обиди на луѓето да го фатат, настрана од оној на Андреа Вендрамин, *Гран Гвардијано* („Големиот чувар“) на училиштето.

Сликата покажува прецизен приказ на *каналот* и мостот во близина на кој се случило пријавеното чудо, како и на голем број луѓе кои помагаат во тоа. Меѓу препознатливите ликови е Катерина Корнаро, кралица на Кипар. Некои претпоставуваат дека таа е меѓу клечените жени лево; сепак, Кетрин Корнаро е првата жена лево (стои, со девојка лево). Таа се моли. Групата господа е можеби онаа на семејството на Белини, вклучувајќи го и неговиот автопортрет и оној на неговиот брат Џовани.

Во центарот е мостот Сан Лоренцо („Мостот Свети Лоренс“), полн со луѓе кои гледаат во настанот. *Фондаментите* (патиштата што ги опкружуваат венецијанските канали) се исто така преполни, а некои луѓе доаѓаат на гондоли. Некои луѓе нурнале, а една жена од десната страна го турка својот мавритански роб да го стори истото: сепак, Андреа Вендрамин веќе ја грабнала реликвијата и ја носи на брегот.

Зградите се обоени со прецизни бои, иако без геометриска перспектива . Некои од нив се со типични превртени конусни оџаци од средновековна Венеција.

## Поврзано

* *Поворка на плоштадот Свети Марко*

## Извори

* 

## Надворешни врски

* Страница за опис на веб-страницата wga.hu

Категорија:Уметнички слики од 1500 година
Категорија:Италија
Василковски петел

мини
**''Василковски'' маиолички петел** () е реплицирано украсно парче произведено од фабриката маиолика во Василков, создадено од Валериј Проториев и Надија Проториева. Станал симбол на издржливост за време на руската инвазија на Украина (2022) откако фотографијата од една од куќите во Бородинка станала вирална: и покрај тоа што станот бил речиси целосно уништен, кујнскиот висечки елемент на ѕидот преживеал. По внимателно разгледување, над него е забележан украсен петел маиолика.

## Историја
Потеклото на Весилковскиот петел датира уште од 18 век, кога градот Василков бил центар на производството на керамика во Украина. Традицијата на создавање керамика од мајолика во Василков била донесена во регионот од страна на вешти мајстори од Италија, а дополнително била развиена од локалните занаетчии. Станала симбол на украинската народна уметност и култура.

Петелот се произведувал во фабриката маиолика во Василков од почетокот на 1960-тите до 1980-тите. Откако фотографијата од преживеаниот висечки елемент со петел од руинирана куќа во Бородинка станала позната ширум светот, украинските медиуми и луѓето на социјалните мрежи се заинтересирале за ова уметничко дело. Фотографиран од Јелизавета Серватинска, а заменичката на градскиот совет на Киев Викторија Бурдукова го привлекла вниманието на сите кон петелот.

Петелот, заедно со висечкиот елемент, биле однесени во изложбата на Националниот музеј на револуцијата на достоинството.

## Автори
мини|Керамички петел на преживеан кабинет во руинирана куќа, Бородинка, април 2022 година
Делото првично по грешка му се припишува на Прокоп Бидасиук.

Серхи Денисенко, главниот уметник на фабриката „Василков маиолика“, смета дека авторството на петелот им припаѓало на Валериј Проториев и неговата сопруга Надија.

## Симбол
лево|мини| Писанка со петелот Бородианка
Кујнскиот висечки елемент со петелот, кој го преживеал бомбардирањето и останал на ѕидот, станал симбол на цврстина и истрајност. Се појавило интернет меме: „Бидете силен како овој кујнски елемент“. Се споменува и како симбол на нескротливиот украински дух.

Петелот се појавува во илустрациите на Олександар Грехов, Дима Коваленко, Мачката Инжир. Активно се бара на локалните онлајн пазари.

Петелот станал една од популарните теми за велигденски јајца - на пример, литванскиот дизајнер Лаимес Кудикис го ставил на едно велигденско јајце. За време на посетата на премиерот на ОК Борис Џонсон на Киев на 9 април 2022 година, и на него и на претседателот на Украина Володимир Зеленскиј биле подарени слични керамички петли.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Pages using infobox artwork with the material parameter
Категорија:Керамика
Катја Чили

**Катерина Петривна Кондратенко** (родена на 12 јули 1978 година), професионално позната како **Катја Чили**, е украинска пејачка и текстописец. Нејзиниот стил е спој на светска и њу-ејџ музика.

## Биографија
Деби албумот на Катја Чили *Мермејдс ин да Хаус* бил објавен во 1998 година. Започнала да подготвува материјал за албумот во 1996 година кога го променила своето уметничко име во Катја Чили. Таа станала популарна во Украина по Червона Рута кога ја обиколила целата земја со нејзините учесници.

Во 1999 година, Катја Чили учествувала на фестивалот Фринџ во Шкотска во Единбург. Во март 2001 година, таа настапила на повеќе од 40 концерти во Обединетото Кралство. Дел од нејзиниот настап се емитувал и Би-Би-Си низ земјата.

Во 2000 година, Катја започнала да работи на нејзиниот втор албум *Син*. Било планирано да биде објавено во 2002 година, но проектот бил откажан. Сепак, овој албум е неформално дистрибуиран на Интернет.

Синглот на Катја *Петли*, во соработка со Украина рекордс/Андреј Даховски, бил објавен во јуни 2005 година. Синглот вклучувал насловна песна и ремикси направени од истакнати украински диџеи (диџеј Лемон, диџеј Ткач, диџеј професор Мориарти и други).

Катја Чили го издадала својот следен албум осум години по нејзиниот прв. На 10 март 2006 година, Украина рекордс го издала третиот албум, *Ја Молодаја*.

Во октомври 2007 година, Катја се приклучила на музичката турнеја Д Џус и посетила седум украински градови.

Украинската веб-страница на МТВ  објавила дека четвртиот албум, *Просто Сердце*, ќе биде објавен во октомври 2007 година. Сепак, во интервју за galainfo.com.ua, Катја изјавила дека објавувањето ќе биде одложено до 2008 година. Останува необјавен.

Во 2017 година, учествувала во седмата сезона на Гласот на Украина .

Во 2020 година учествувала на Украинскиот национален избор за песна на Евровизија 2020 година со песната „Пич“, но не се квалификувала во финалето.

## Дискографија

* 1998 година - *Мермејдс ин да хаус*
* 2002 - *Син*
* 2006 - *Ја Молодаја*
* 2008 - *Просто Сердце*

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална веб страна
* Страница на Катја Чили на myspace
* Заедницата Катја Чили во живопис
* Интервју на Катја Чили со ''Украина Молода'' 
* Катја Чили - "U Zemli" (Ремикс на I Wannabe) 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1978 година
Категорија:Украински пејачки од 21 век
Вонгалактичка планета

**Вонгалактичка планета** или **вонгалактичка [[вонсончева планета]]** е планета која се наоѓа надвор од галаксијата Млечен пат. Поради огромните растојанија, тие многу тешко би можело да се детектираат директно. Сепак, постојат индиректни докази дека таквите планети постојат. Досега најдалечните познати планети, SWEEPS-11 и SWEEPS-04, кои се наоѓаат во соѕвездието Стрелец, оддалечени приближно 27,710 светлосни години од Сонцето, додека Млечниот пат има дијаметар помеѓу 100,000 и 180,000 светлосни години. Тоа значи дека дури и планетите во нашата галаксија кои се наоѓаат на поголемо растојание досега не се детектирани.

## Наводи

Категорија:Вонгалактичка астрономија
Категорија:Видови планети