Ветрен (Валовишко)

**Ветрен** (**Ветрена** или **Ветрина**; , *Нео Петрици*; до 1927 г. *Βέτρινα*, *Ветрина*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од градот Сер и западно од Валовишта. Лежи во живописна месност во југоисточното подножје на Беласица. Низ селото тече реката Султаница или Ветренска Река. На неколку километри североисточно од селото почнува Рупелската Клисура на Струма.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото се спомнува во османлиски дефтер од втората половина на XV и почетокот на XVI век под името *Ветрена* со 14 глави на домаќинства.

Во османлискиот воопштен даночен список на немуслиманското население на Тимурхисарскиот вилает од 1616–17 г. селото се води како *Ветрене* со 191 даночно обврзани домаќинства.

Во средината на XVII век низ Ветрен поминал османлискиот патописец Евлија Челебија, и напишал дека во селото, освен неколкуте муслимански, имало и 5 маала на „грчки, бугарски и српски неверници“ (христијани).

Во XIX век Ветрен бил второ село по големина во Демирхисарската каза. Населението било етнички мешано, и со мнозинство на муслимани и малцинство на Македонци христијани. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Ветрина (Vétrina)* била село со 228 домаќинства сочинети од 480 муслимани и 100 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Вятърна (Вѣтренъ)* живееле 250 Македонци, 1.300 Турци, 100 Черкези и 120 Роми. Во селото меѓу Македонците работела грчката пропаганда. Според статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на Ветрен се состоело од 240 Македонци под врховенството на Цариградската патријаршија. Во селото имало грчко основно училиште со 1 учител и 13 ученици.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Ветрен броел 1.489 жители. Во него се преселиле гркомани од пиринскиот град Петрич и села Старчево, Богородица, Рупите и Беласица како и Власи од соседното беласичко село Рамна. Поради тоа, во 1920 г. во селото се заведени 1.756 лица. Во 1924 г. сето турско и черкеско население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени голем број грчки колонисти од Понт и помал број од Источна Тракија и остатокот од Мала Азија.
На пописот од 1928 г. Ветрен било мешано мештанско-дојденско село со вкупно 2.611 жители, од кои 687 лица (179 семејства) биле грчки дојденци, а останатите македонски мештани.

Во 1927 г. селото е преименувано во Неон Пертицион, во превод *Нов Петрич*.

Во мелиорацијата на и регулацијата на Струма во 1930-тите, како и создавањето на вештачкото Бутковско Езеро, новодобиеното земјиште привлекло повеќе жители од околните села, така што во 1940 г. во Ветрен се регистрирани 4.903 жители. За време на Втората светска војна добар дел од населението се разотишол по други места во Егејска Македонија, така што бугарската статистика од 1941 г. во него завела само 2.800 жители. По војната населението почнало да се враќа, но набргу потоа бележи тренд на иселување во поголемите градови.

## Население

## Личности
* Иван Атанасов – Инџето (о. 1846 – 1896) — револуционер и ополченец
* Атанас Сејтов (1885 – ?) — борец во МОО, учител, четата на Крум Пчелински
* Петар Георгиев, наречен Петре Касапчето (о. 1867 – ?) — револуционер, учесник во Илинденското востание во штабот на Беласичкиот одред
* Христо Капетанчето (? – 1912) — гркомански андарт

## Наводи

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица