Османлиска Грција

Поголемиот дел од територијата на денешна Грција, под власта на Отоманското Царство била во периодот од 15 век па сè до прогласувањето на независност во 1821. Овој период од историјата на Грција е познат како *Tourkokratia* (грчки: Τουρκοκρατία ", турско владеење").

Византиското Царство, која владеела со поголемиот дел од грчкиот свет, постоела во период од околу 1100 години. Нејзината престолнина Цариград на неколкупати била опседнувана како од крстоносците, така и од Османлиите.

Османлиското заземање на Грција било проследено со претходното отоманско покорување на Србија на северниот дел од Балканскиот Полуостров. Меѓу првите битки кои се одвивале на Балканот била т.н. Маричка битка во 1371 година кај реката Марица во која српските сили предводени од српскиот крал Волкашин Мрњавчевиќ претрпиле пораз. Истото се случило и во 1389 година во Косовската битка, при кое Османлиите конечно го зазеле овој дел од Балканот.

По покорувањето на Србија, Османлиите во 1453 година го зазеле градот Цариград, и веднаш по тој голем успех се упатиле во внатрешноста на Грција. Така во 1458 година ја зазеле и Атина. Грците власта на Пелопонез ја задржиле уште само две години. Во 1460 година, полуостровот бил во рацете на Венецијанската Република и Џеновската република, но веќе во 1500 година поголемиот дел од полуостровот и разните помали острови припаѓале на Османлиите. Високите планини во Грција биле скоро недопрени, па тоа им претставувало единствено засолниште на Грците.

Во 1571 година бил заземен Кипар. Венецијанската Република Крит го држал до 1670 година. Јонските острови биле само на кратко во владеење на Османлиите (Кефалонија 1479-1481 и 1485-1500), и практично останале под власта на Венеција.

## Миграција

Консолидацијата на османлиското владеење било проследено во два различни текови на Грчката миграција. Првата фаза на грчката миграција опфаќала голем број на интелектуалци, како на пример Василиј Висарион, Георгиј Гемистос Плетон и Маркос Муцорус кои мигрирале во Западна Европа, давајќи удел во веќе започнатата ренесанса. Сепак, и покрај таа миграција, треба да се напомене дека миграциониот процес започнал многу порано, односно по падот на Цариград во 1453 година.).

## Администрација и економија

Османлиска Грција била поделена во шест санџаци, и секој бил управуван од страна на санџакбеј, близок соработник на султанот кој престолнината на Османлиското Царство ја преместил во Цариград. Пред оваа поделба, Османлиите во империјата поделбата ја вршиле врз основа на религијата.

Освоените територии и обработливите површини биле во сопственост на османлиските благородници, кои директно подпаѓале под авторитетот на султанот. Земјиштето не можело да се продава или наследува. Економската ситуација на мнозинството Грци во голема мера се влошила во текот на отоманската ера на земјата. Високите даноци кои им се налагале на христијанските селани, придонело грците да се занимаваат исклучително и само со земјоделство. Исклучок од ова правило бил градот Цариград и Јонските острови, каде што многу Грци живееле во просперитет.

## Религија

[thumb|250px|"Млади Грци во џамија" ([Жан Леон Жером, масло на платно, 1865]]

По паѓањето на Цариград под власта на Османлиите во 1453 година, на Цариградската патријаршија и било признаено првото да биде духовен водич на сите христијани во земјата, без разлика од каде потекнуваат. Патријархот бил одговорен пред султанот за однесувањето на православното население. Во првите векови од владеењето, Цариградската патријаршија го помагала црковното дело и училиштата и во голем степен се спротивставувала за напорите на Османлиите да го потурчат христијанското население на Балканскиот Полуостров. Некои грчки градови, како Атина и Родос, ја задржиле општинската самоуправа, додека во сите останати биле ставени османлиски управители. Некои области, како на пример полуостровот Мани Пелопонез, и делови од Крит и Епир, практично останале независни. За време на честите турско-венецијански војни, Грците секогаш застанувале на страната на Вернецијанската република, со мали исклучоци.Грчката православна црква помагала во голем степен во зачувувањето на грчкото наследство.

Како по некое правило, Османлиите не барале Грците да станат муслимани, иако многумина биле исламизирани поради нивната економска сиромаштија, и покрај тоа што тие го задржиле својот јазик и култура. Во очите на христијаните, сепак, тие се сметаат Турците. Некои Грци станале т.н. нео-маченици, како на пример Свети Ефраим и Свети Димитрија, некои пак Крипто-христијани (грчки муслимани кои биле тајна организација на Грчката православна вера).

Наголемите прогони на христијание во Грција се случиле во времето на Селим I, кој се обидел да го искорени христијанското население од Османлиското Царство, наредувајќи конфискација на сите христијански цркви.

## Даноци

Грците, исто така, плаќале данок на земјиште и данок на трговија, кои биле собрани од страна на Отоманската администрација. Како и сите немуслимански народи во империјата, така и Грците морале да го плаќаат данокот џизија, наместо данокот зекат како еден од Петте столбови на исламот, кои го плаќале муслиманите. Немуслиманското население не служело во армијата на султанот, но младите христијански деца честопати присилно биле исламизирани. Овој т.н. данок се нарекувал данок во крв. Данокот во крв или *девширме* се изразувало во периодичното наслино собирање на децата од машки пол од потчинените христијански народи во Османлиското Царство во нивната петгодишна возраст. Овој данок бил воведен во времето на Бајазит I во 14 век и продолжил сè до XVIII век. Децата биле водени во Анадолија, во муслимански семејства, каде биле потчинети на голема исламска пропаганда, како и тежок физички труд. Оние деца, кои успевале се испраќале во касарните во Цариград, Едрене и Бурса. Честопати се нарекувани и јаничари.

Во 1705 година, една група од млади момчиња од Науса биле испратени во Македонија. Но, по улиците на Солун се создале големи немири поради насилното потурчување. По брзата интервенција, бунтовниците биле обезглавени, а нивните глави забиени на кол во центарот на градот.

## Демографија
[thumb|250px|right|[Бела кула (Солун)|Белата кула во Солун]]

Вклучувањето на Грција во составот на Отоманското Царство имало долгорочни последици. Етничкиот состав на населението значително се изменил. Турците интензивно се населиле во Тракија. По протерувањето на Евреите од Шпанија во 1492 година, голем дел од тоа население се населел во Солун, кој станал главен еврејски центар на империјата. Грчкиот јазик се распаднал на регионални дијалекти, во него се додале голем број на турски зборови. Грчката музика и грчката култура заедно со нејзините елементи биле под силно влијание на османлиската.

## Падот на империјата

[right|thumb|250px|'''[Леандрос Филарас*' ( [[1595]] – [[1673]]) бил грчки научник роден во Атина во 1595, бил еден од најголемите поддржувачи на грчкото ослободително движење од Отоманската власт и потрошил голем дел од својот живот во убедувањето на западноевропските интелектуалци за поддршка на грчката независност.]]

По неколкуте неуспешни опсади на Отоманците на градот [[Виена]] и нејвниот пораз, во [[1683]] година Отоманското Царство влегла во голема економска криза која довела до зголемување на корупцијата, репресија и неефикасноста на администрацијата. Ова довело до зголемување на незадоволството на населението и до избувнување на повеќе бунтови и востанија во империјата. Грчката популација до некој степен се зголемила во текот на [[17 век]], кога населението од малите населени места во планините се населиле по градовите. Од друга страна пак, грчката интелигенција и бројот на образованите луѓе се зголемувал. Во текот на [[17 век]] и [[XVIII век]], сè повеќе грчки службеници биле регрутирани во администативните, техничките и финансиските сектори на империјата. Во [[1700]] година, грците ги заземале едни од највисоките функции во Отоманската држава. [[Фанариоти]]те, како класа на најбогатите Грци, живееле во [[Фенер (Истанбул)|Фенер]], [[Цариград]] и бројот на истите постепено се зголемувал. Нивните патувања во [[Западна Европа]], односно нивната трговија или дипломатија, довела до контакт со напредни идеи на [[либерализам|либерализмот]] и [[национализам|национализмот]], кое довело до почеток на создавањето на грчкото национално движење кое било главно насочено против османлиската власт. Исто така, многу грчки трговци и патници биле под влијание на идеите на Француската револуција.

Грчкиот национализам бил, исто така, поттикнат од страна на агентите на [[Екатерина II]], православниот владетел на [[Руска Империја|Руската Империја]], која преку тоа се надевала да се стекне со симпатии од грчкото население, и преку потикнување на христијански востанија против Османлиите да може да го зазеде [[Цариград]]. Меѓутоа, за време на [[Руско-турска војна (1768-1774)|Руско-турската војна]] од [[1768]] година, Руската Империја не успеела да го зазеде [[Цариград]], главно поради дадената помош од страна на [[Франција]] и главно поради стратегиската положба на [[дарданели]]те, каде биле стационирани Османлиите. Со [[Договор от Ќучук Каинарџа|Договорот од Ќучук Каинарџа]], [[Керч]] бил отстапен на [[Русија]]. Русија придобила определени права врз грчките православни поданици на султанот, односно успеала да навлезе во административното управување на Османлиската импеирја. Ова се случило во време кога избила и [[француска револуција|Француската револуција]], која дополнително го озночил почетокот на создавањето на активното националистичко движење на Грција.

Во Наполеоновите војни можеби не учествувал ниту еден грк, но сепак за нив овие војни имаат голермо значење ако се има предвид фактот што по заземањето на Венецијанската Република, голем дел од Јонските острови припаднале на Грција. Во [[1800]] година била создадена првата островска држава во [[Јонско Море]] наречена [[Септинсуларска република]]. Така, грците за првпат по [[1453]] година добиле право на самоуправување, макар и под султански надзор. По крајот на Наполеоновите војни, Грците со поддршка и помош на [[Французи]]те и [[Британци]]те започнале да се спремаат за големата војна за независност.

== Војна за независност ==

[[Податотека:Navarino.jpg|thumb|330px|left|[[Битка кај Наварино]], октомври 1827 година, по која Грција издвојуала независност]]

Тајната грчка националистичка организација наречена "*Пријателско општество*" била основана во [[Одеса]] во [[1814]] година. Членовите на организацијата планирале дигање на востание со поддршка на богатите грчки егзилски заедници во [[Велика Британија]] и [[САД]]. Тие, исто така, добиле поддршка во [[Западна Европа]], како и од [[Русија]]. Организацијата ја поддржувал и [[Јоанис Каподистријас]], кој бил руски министер за надворешни работи. Тој станал водач на востанието. На [[25 март]] (сега [[грчки Ден на Независноста]]) [[1821]] година, православниот епископ [[Германос од Патра]] го означил почетокот на востанието.

Востанието било застапено во цела [[Грција]], вклучително и делови во [[Македонија]], [[Крит]] и [[Кипар]]. Некои од првите грчки активности биле преземени против невооружените отомански населени места. Околу 40% од турските и албанските муслимански жители на [[Пелопонез]] непосредно биле убиени, а останатите биле депортирани.

Османлиите наскоро, како одмазда, го масакрирале грчкото население на [[Хиос]] и други градови. Овие настани предизвикале дополнителни *симпатии* на [[Западна Европа]] кон грчкото ослободително движење, иако некои се сомневале во руската позадина на востанието. Грчките востаници немале можност да создадат привремена влада на веќе ослободените делови на земјата. Војните продолжиле во [[1825]] година, кога османлискиот султан испратил огромна војска од [[Египет]].

По смртта на поетот [[Лорд Бајрон]] во [[1824]] година, западните сили увидиле дека е крајно време за нивна интервенција. Во [[октомври]] [[1827]] година, британските, француските и руските флоти, по иницијатива на локалните команданти, ја поразиле отоманската флота во [[Битка кај Наварино|Битката кај Наварино]]. Ова било одлучувачки момент во војна за независност на Грција. Во [[октомври]] [[1828]], француските војници пристигнале на [[Пелопонез]] во знак на поддршка. Под нивна заштита, Грците успеале да ја создадат владата.

Така, на [[11 мај]] [[1832]] година, Грција конечно била признаена како суверена држава. [[Јоанис Каподистријас]], кој бил шеф на непризнаена Грција од [[1828]] година, бил убиен во [[октомври]] [[1831]] година. За да се спречи натамошното експерименти во републиканската влада, западните сили инсистирале земјата да стане [[монархија]]. Така, [[Отон I (Грција)|Отон I]] бил избран за првиот монарх на земјата.

== Наводи ==


== Литература ==

* Hobsbawm, Eric John. *The Age of Revolution*. New American Library, 1962. ISBN 0-451-62720-2
* Jelavich, Barbara. *History of the Balkans, 18th and 19th Centuries*. New York: Cambridge University Press, 1983. ISBN 0-521-27458-3
* Paroulakis, Peter H. *The Greek War of Independence*. Hellenic International Press, 1984.
* Shaw, Stanford. *History of the Ottoman Empire and Modern Turkey: Volume I*. Cambridge: Cambridge University Press, 1977.
* Vacalopoulos, Apostolis. *The Greek Nation, 1453-1669''. Rutgers University Press, 1976.

## Надворешни врски

Грција
Категорија:Отоманска Грција