open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Коста Црнушанов

200px|мини|„Загрепски другари“ Коста Царнушанов, Панче Хаџитрајков, Кирил Кузманов, Константин Татарчев, Борис Андреев, Иван Бојаџиев, Георги Донев и други. 24 мај 1925 година
**Коста Георгиев Црнушанов ** (; Прилеп, 23 јануари 1903 - Софија, 10 октомври 1996) — македонски општественик во Бугарија, деец на ВМРО, историчар, публицист и фолклорист.

## Животопис
Коста Црнушанов е роден на 24 јануари 1903 година во Прилеп. Дипломирал филозофија и историја во Белград. Автор е на многу повести, историски романи и мемоари книги.

Еден е од основачите на ММТРО, младинската организација на ВМРО. Во 1928 година е во странство со цел да информира европската јавност за Скопскиот студентски процес. Во Виена издава весникот Ослободување. Во 30-те години на 20 век се преселува во Софија. Се враќа во Македонија за време на окупацијата во периодот 1941-1944 како училиштен инспектор.

Вклучувајќи се активно во работата на обновуваниот во мај 1990 година, Македонски научен институт, тој е еден од обновувачите на Институтот. Активно соработува на списание „Македонски преглед“. Умира во Софија на 10 октомври 1996 година.

Во 1998 година Коста Црнушанов е награден посмртно со наградата на Република Хрватска "Орден на Даница Хрватска со ликот на Марко Марулич".

## Творештво
* "Добрите српско-бугарски односи во минатото", Дирекција на уметноста при Министерството за информација и уметност, Софија, 1947.
* "Учество на бугарското население од Македонија во Априлското востание", 1976.
* "Српски и хрватски сведочи за бугарската народност во Македонија", Окружен музеј на Благоевград, Благоевград, 1978.
* "Македонија во хрватско-бугарските односи низ вековите", 1991.
* "Големиот бугарски преродбеник Митрополит Методиј Кусев: биографски очерк", 1992.
* "Димитар Талев во моите спомени", 1992.
* "Македонизмот и отпорот на Македонија на него", Унив. изд. "Св Климент Охридски", Софија, 1992.
* "Многукратните изјави на националното самоопределување на македонските Бугари", Изд.Македонија, Софија, 1992.
* "Придонес кон историјата на Македонската Младинска Тајна Револуционерна Организација", МНИ, Софија, 1996.

## Наводи

## Извори
* „Бащите и дедите като арбитри на днешните спорове“, 5 октомври 2009
* Статии за Коста Црнушанов

Категорија:Бугарски историчари
Категорија:Македонски научници во Бугарија
Категорија:Членови на Македонскиот научен институт
Категорија:Дејци на ВМРО
Категорија:Луѓе од Прилеп
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Погребани на Централните софиски гробишта
Категорија:Македонски општественици
Категорија:Дејци на ММТРО
Пергамент

thumb|290px|Изработка на пергамент во 1568 г.

**Пергаментот** е еден од најстарите материјали за пишување, кој се користи и денес.

## Историја
Околу 200 г. п.н.е еден од фараоните од династијата Птоломеиди го забранил извозот на папирус од Египет, за да го спречи развојот на “библиотеките“ во другите земји.

Оваа ситуација ги натерала корисниците на папирус да најдат алтернативен материјал за пишување, однесно за пренесување на пораките и складирање на знаењата. Во градот Пергамо, (денешна Турција), бил произведен таков материјал и го добил името *пергамент*. Тој бил потраен и попостојан на влага за разлика од папирусот. Сè до денес, се смета за еден од најдобрите материјали за пишување со перо и мастило.

## Изработка
Пергаментот се изработувал со преработка на тенки кожи, најчесто од млади животни: кози, овци, телиња, магариња, па и змии. Процесот на изработка бил многу едноставен. Од одраната кожа се отстранувале влакната, а потоа кожата се третирала со белило. Депилираната кожа се напнувала на дрвени рамки и постепено се сушела.

Следната фаза било брусењето со помош на вулкански песок и мазнење со помош на коски или мазни камења. Колку што пергаментот бил потенок, толку бил поценет.

Последната фаза била натопување на испегланата кожа во масло и сушење на маслото, со цел да се постигне соодветна еластичност.

## Пергаментот денес
И денес пергаментот се употребува за различни свечени пригоди, кога е потребно да се изработат повелби, признанија и слично (Версајскиот договор, Повелбата на ООН, Нобеловата награда и др.).

## Наводи

Категорија:Писмено општење
Категорија:Материјали за пишување
Категорија:Животински производи
Категорија:Книжно обликување
Фондација „Крсте Петков Мисирков“ (Грција)

thumb|right|180px|Лого на фондацијата.
**Фондацијата „Крсте Петков Мисирков“** е фондација основана во Воден, Егејска Македонија, Грција од страна на македонската политичка партија „Виножито“ на 18 ноември 2009 година. Оваа фондација е основана од локалниот огранок на партијата во Воден и е основана на денот на одбележувањето на 135 години од раѓањето на македонскиот преродбеник Крсте Петков Мисирков.

## Цели на фондацијата
Фондацијата има за цел поттикнување на свесноста на Македонците во Грција преку организирање дискусии, фондацијата има за цел и отворање музеј и образовен центар во чест на името на Мисирков во регионите на централна и западна Македонија, поддржување асоцијации во Грција кои ја развиваат македонската култура, како и поддржување на напорите за одржување и развој на македонскиот јазик во Република Грција.

## Наводи

## Поврзано
* Фондација „Крсте Петков Мисирков“ (Македонија)

Категорија:Македонски невладини организации
Категорија:Грчки невладини организации
Цветанка Органџиева

**Цветанка Органџиева** (Велес, ) — македонски поет, славист и историчар на книжевноста, поранешен универзитетски професор и научен советник.

## Животопис
Органџиева е родена во Велес во 1923 година. Како ученичка во II клас била активен член на Литературната дружина **„Јован Дучиќ“** во Велес во 1939 година. Во родниот град завршила гимназија во 1942, а потоа една година била на студии по германистика на Историско-филолошкиот факултет во Софија. Зачувани се повеќе нејзини песни на македонски јазик од 1944 година. По Ослободувањето објавувала песни во списанијата **„Нов ден“ и „Иднина“**, во весникот „Нова Македонија“ и др. Подоцна во 1948 дипломирала славистика и докторирала на Филозофскиот факултет во Загреб на 23 јуни 1962 година на тема *„Objavljivanje i proučavanje junačkih pjesama kod Južnih Slavena i Rusa do 1920 godine s naročitim osvrtom na pitanje postanka i razvitka junačkih pjesama“*. Првин била асистент на Филозофскиот факултет во Скопје во 1949, а потоа и професор, научен советник до 6 декември 1983 и директор на Институтот за фолклор во Скопје (1 јули 1976 - 30 јуни 1978). Во 1972 година, Органџиева ја добила наградата 13 Ноември од областа на науката.

## Библиографија
* *Осврт врз изучувањата на настанувањето и развитокот на јужнословенската епика до 1920 година*, Скопје, 1972; 
* *Одликите на епските песни на Македонците-муслимани од Делчевско (Пијанец)*, Скопје, 1981.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Велес
Категорија:Македонски слависти
Категорија:Македонски поетеси
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Апсолвенти на Загрепскиот универзитет
Масар Кодра

**Масар Кодра** (албански: *Masar Kodra*; Дебар, 1932 - Скопје, 2004) — македонски историчар, научен соработник, универзитетски професор.

## Животопис
Кодра е роден во Дебар во 1932 година. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје на групата по историја во 1955 година. Докторирал на Филозофскиот факултет во Загреб на тема „*Albanska nacionalnost u Makedoniji u narodnooslobodilačkoj borbi*“ во 1974 година. Бил асистент и научен соработник во Институтот
за национална историја во Скопје од 1 јануари 1967 до 1 јули 1975, а потоа професор на Катедрата по
историја на Филозофскиот факултет во Приштина. Од отворањето на Тетовскиот универзитет на 16 февруари 1995 (тогаш сѐ уште непризнат), Кодра ја извршувал функцијата декан на Филозофскиот факултет.

## Библиографија
Кодра има објавено над 30 научни трудови за современата историја на Албанците во Македонија.
* *Значаен јубилеј - 25 години од формирањето на КПМ*, „Безбедност“, VIII, 1, Скопје, 1968, 20–24; 
* *Соработката на албанскиот и македонскиот народ во текот на НОБ (1941-1944*), „11 октомври“, Скопје, 1972, 76–82; 
* *Учеството на припадниците на албанската народност во проширувањето на слободните територии во Македонија, „Слободните територии во Македонија 1943“*, Скопје, 1975, 137–154; 
* *Комунистичката партија на Македонија и народностите (1919-1945)*, „Основањето и развојот на Комунистичката партија на Македонија“, кн. втора, Скопје, 1980, 983–1010.;

## Наводи

Категорија:Луѓе од Дебар
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски историчари
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Југословенски историчари
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Категорија:Македонски Албанци
Категорија:Југословенски Албанци
Категорија:Доктори на Загрепскиот универзитет
Категорија:Апсолвенти на Филозофскиот факултет - Скопје
Харалампие Манчев

**Харалампие Манчев** (Кочани,  - Скопје, ) бил првиот македонски медицински научен истражувач, кој проучувајќи ја детската патологија, пронашол неколку важни специфичности.

Манчев студирал медицина во Виена и дипломирал во Белград, непосредно по Првата светска војна, но не можел да работи во хоспитална установа по завршувањето на едногодишниот лекарски стаж. Добил место како амбулантски лекар во Диспанзерот за социјални болести на Хигиенскиот завод во Скопје, каде следел бројни случаи на маларија во сите облици, детска потхранетост, контагиозни детски болести со протрахирана реконсвалесценција.

Во текот на Втората светска војна оди на специјализација во Педијатриската клиника во Софија, каде се запознава со д-р Аспарух Панов, кој на свој материјал му покажал хематолошки промени кај анемијата на Кулеј. Манчев почнал да ја истражува инциденцијата на средоземната анемија на Кулеј, при што барајќи ги маларичните паразити, открил чудна формација (лајшманија) во пунктатите кај децата со огромни слезини и црн дроб. Откривањето на лајшманската епидемија во Македонија дала поттик многу истражувачи да установат лајшманија и во други зони. Повеќе од 100 деца биле брзо дијагностицирани од негова страна и биле третирани со специфична хемотерапија со антипаразитно делување и клинички, еден вид *ex juvantibus*.

Кала-азар (КА) е животната тема на доц. д-р Харалмпие Манчев, кој прв ја опиша оваа паразитоза кај децата во нашата земја, болест предизвикана од лајшманијата, со вектор на паразитот од болни животни (кучиња, ласици и други тропски ѕверки) со мушичката позната кај нас како папатачи (ph. Flebotomus paptacei).

Харалампие Манчев е првиот раководител на Детското одделение при Земската болница во Скопје (1946 г.), прв директор на Детската клиника (1947 г.) а потоа работи како лекар во Специјалната клиника за болести на белите дробови кај децата “Козле“. Тој е прв уредник на медицинското стручно-научно списание *Македонски медицински преглед*  што го издава Македонското лекарско друштво и прв претседател на Здружението на педијатрите на Македонија.

Манчев почина по долго боледување на 14 јануари во 1974 г. во Скопје.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Кочани
Категорија:Македонски лекари
Категорија:Починати во Скопје
Масакр кај Пуста Кула

**Масакрот кај Пуста кула** е масовно убиство извршено од страна на бугарската окупациона полиција над седум припадници на Народноослободителното движење. Масакрот се случил на 14 септември 1942 година, во близина на селото Рудник, Велешко кај месноста „Пуста Кула“, во близина на денешниот автопат Велес-Скопје.

## Настан
thumb|280px|Споменик кај Пуста Кула, Велешко
thumb|280px|Спомен-плоча кај Пуста Кула, Велешко
Бугарската полиција без пресуда стрелала и масакрирала седум припадници на Народноослободителното движење. Тие од Скопскиот истражен затвор со камион биле донесени и стрелани кај месноста „Пуста Кула“ на 14 септември 1942 во близина на селото Рудник, Велешко. Панче Пешев и Раде Бурчевски успеале да избегаат.

Секоја година Општинскта организација на Сојузот на борците од Велес го одбележува датумот на овој злосторнички чин. Во април 2017 година на локацијата на масакрот била поставена спомен-плоча.

## Жртви
Во масакрот биле убиени: Панче Бурчевски, Перо Грковски, Андреја Басаровски, Атанас Димовски и Душан Димитриевски од селото Рудник, Камка Тоцинова од Велес и Амед Лојков од селото Иванковци.

## Наводи

## Литература
* Миле Михајлов, „Еден документ за стралањето на група затвореници од скопскиот затвор во месноста Пуста кула – Велешко 1942“, во „Гласник на ИНИ“, 1977, бр. 1, 175-183 стр.

## Надворешни врски
* Тихомир Каранфилов, „Стрелањето кај месноста „Пуста Кула“, „Македонска нација“, 4 јуни 2014.

П
П
П
Категорија:Жртви на Бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна
Категорија:Велес во НОБ
Лајшманија

thumb|280px|Лајшманија во клетка на коскената срж

**Лајшманија** (Leishmania) е едноклеточен паразит, предизвикувач на паразитското заболување лајшманиоза.

## Особености
Природна средина (т.н. *резервоари*) на паразитот се: луѓето, кучињата (домашни и скитници) и глодачите. Кај кучињата карактеристично е паѓањето на влакната, посебно околу очите и воспалителни промени на слузокожата на очите.

Постојат повеќе од 30 видови лајшманија, кои по влегувањето во организмот ги напаѓаат макрофагите (клетките на одбранбениот систем) и се размножуваат во нив. Ако не се лекува, лајшманиозата станува сериозно заболување кое може да има и смртни последици.

## Пренесување
Пренесувањето на паразитот го врши заразена женка на мушичката Phlebotomus papatasi, која живее во топлиот климатски појас. Во умерениот климатски појас активни се во текот на долгите, суви и топли лета.

Овие инсекти меѓу народот се познати како *невиди*. Слични се на комарците, т.н. влакнести или песочни мушички, долги се околу 2-2,5 мм, и тешко се воочливи затоа што се ситни и не создаваат звук додека летаат. Активни се во летниот период, на изгрејсонце и зајдисонце, а преку ден се повлекуваат и не напаѓаат, ако не се вознемирувани. Живеат во рушевини, ѓубришта и камени меѓи. За разлика од комарците, полупречникот на движење на невидите е мал (околу 100 м) и најчесто е околу леглото. Убодот им е болен.

Инсектите се инфицираат со цицање крв од заразени луѓе или животни. За човекот стануваат заразни по 7-21 ден. При убодот, флеботомусот ги исфрла паразитите во кожата.

Многу ретки се случаите паразитот да се пренесува од човек на човек, а најчесто е со трансфузија, употреба на веќе заразен шприц, со полов однос или пренос од бремена мајка на плодот.

## Извори

Категорија:Паразити
Категорија:Паразитологија
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Лајшманиоза

**Лајшманиоза** e паразитско заболување што го предизвикува протозоа (едноклеточен паразит) од родот лајшманија. Паразитот го напаѓа одбранбениот систем на организмот и ако не се лекува, може да прерасне во сериозно заболување и да доведе до смртни последици.

## Видови
Лајшманиозата се јавува во три облици:
* Кутана (кожна)
* Мукокутана (кожно-слузничава)
* Кала-азар (“црна смрт“, со зафаќање на органите)

Годишно во светот заболуваат околу 1,5 милион лица од кожниот облик на лајшманиоза и околу половина милион од Кала-азар.

## Период на разболување
[thumb|200px|Лајшманиоза - кутана од 1917&nbsp;г. на Блискиот Исток, позната како „ерихонски копчиња“, поради засчестените вакви случаи во близина на древниот град [Ерихон]]
Паразитот го пренесува тропската мушичка Phlebotomus paptasii, преку каснување и вшприцување во кожата. Времето што поминува од инфекцијата (каснувањето на заразен Phlebotomus) до појавата на првите симптоми на болеста (времето на инкубација) изнесува:
* од 7 дена до неколку месеци за Кутана (кожната лајшманиоза)
* од 10 дена до неколку години за Кала-азар

Заболениот човек, пак, претставува извор на зараза за Phlebotomus-от од неколку месеци до две години.

## Симптоми
По болниот убод на мушичката, на кожата се создава црвена раничка, која најчесто е безболна и во наредните денови се шири. Понекогаш раничката добива чирозен карактер (од една или две ранички се создава рана која личи на вулкан - со издигнати краеви и централен кратер). Во тој регион лимфните јазли можат да бидат зголемени.

## Лекување
До излекување доаѓа спонтано или по спроведена терапија. Нелекуваните промени може да траат со месеци, па и години. Подобро е промените на кожата да се лекуваат, отколку да се остават сами да зараснат, бидејќи можат да остават грди лузни. Истот така, постои опасност паразитот да остане скриен во организмот и по повлекувањето на промените на кожата, и да дојде до рецидиви (враќање на болеста во случај на ослабнување на имунитетот).

## Распространетост
Распространетоста на лајшманиозата е условено од присуството на мушичката Phlebotomus на одредена територија.

Болеста е распространета во региони каде има долги периоди на суво и топло време, односно во умерениот, тропскиот и суптропскиот климатски појас.

Запрашувањето на комарците со средства за дезинфекција, со цел да се искорени маларијата, придонело и за намалување на бројот на Phlebotomus-от и заболените од лајшманиоза.

Болеста е регистрирана во 88 земји во светот, каде живеат околу 350 милиони луѓе:
* Централна и Јужна Америка
* Јужна Европа (Средоземје)
* Јужна Азија (изземајќи го југоисточниот дел)
* Источниот и северниот дел на Африка

Потешка форма на болеста, со зафаќање на внатрешните органи е регистрирана во Азија (Индија, Бангладеш, Непал), Африка (Судан) и Јужна Америка (Бразил).

## Извори

Категорија:Протозојски болести
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Категорија:Тропски болести
Кала-азар

**Кала-азар** (*висцерална лајшманиоза* или *црна смрт*) е најтешка форма на паразитското заболување лајшманиоза. 

Паразитот лајшманија ја напушта кожата и ги напаѓа органите на имунолошкиот систем. Се појавува покачена телесна температура, зголемен црн дроб, зголемена слезина и лимфни јазли.

Ако не се лекува, болеста доведува до тешко хронично заболување проследено со темна пигментација на кожата, екстремно губење на телесната тежина и слабокрвност, која завршува со смрт.

## Извори

Категорија:Болести
Детска Евровизија 2009

**[[Детски избор за песна на Евровизија]]** — избор на избор на детска песна организиран од ЕБУ. Била одржана на 21 ноември 2009 година во Киев, Украина.

## Земји учесници

* Според правилото, секој учесник треба да пее на мајчиниот јазик.

### Не учествуваат
* Бугарија
* Грција
* Литванија

## Врски
* Junior Eurovision Official Website
* ESCKaz Junior Eurovision pages

## Наводи

Категорија:Детска Евровизија
Томислав Чокревски

**Томислав Чокревски** (—) — македонски универзитетски професор, социолог и државник.

## Животопис
Чокревски е роден во Битола на 11 декември 1934 година. Основно образование и гимназија завршил во родниот град. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје  во 1958 година. Магистрирал на Факултетот за политички науки во Белград во 1967, а докторирал на Правниот факултет во Скопје, на тема „*Социјалната природа и функција на големите организации и развитокот на социјалистичката демократија“* во 1976 година. На Правниот факултет во Скопје бил избран за предавач по предметот социологија  во 1968, за виш предавач во 1972, за вонреден  во 1977 и за редовен професор во 1982 година. Бил уредник на списанието „*Погледи*“ во 1964 година и републички секретар за образование, наука и култура од 1967 до 1971 година. Бил декан на Правниот факултет во Скопје во 1991 и 1992, ректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје (1992/93 - 1993/94) и министер за внатрешни работи во Владата на Бранко Црвенковски  од 1995 до 1998 година.

## Библиографија
Објавил поголем број монографски дела и учебници од областите на социолошките и политичките науки. Основната идеја што ја
следи во социологијата е функцијата на големите организации во демократијата.
* *Организационо општество*, “Студентски збор“, Скопје, 1995;
* *Социологија на правото*, “Студентски збор“, Скопје, 2000.

## Наводи

Категорија:Политичари од Битола
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски социолози
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Македонски декани
Категорија:Македонски ректори
Категорија:Југословенски социолози
Категорија:Југословенски универзитетски професори
Категорија:Ректори на УКИМ
Категорија:Состав на Владата на Република Македонија од 1994
Категорија:Министри за внатрешни работи на Република Македонија
Категорија:Политичари од СДСМ
Категорија:Декани на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Категорија:Професори на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Категорија:Апсолвенти на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Категорија:Магистри на Загрепскиот универзитет
Категорија:Доктори на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Васко Караџа

**Васко Караџа** (, Д’мбени, Костурско - 9 февруари 2005 во Скопје) — македонски писател и преведувач од македонски на грчки јазик и обратно.

## Животопис
Тој е роден во селото Д’мбени, Костурско, Егејска Македонија.  Васко Караџа во 1946 г. се приклучил кон Демократската армија, а во 1949 г. заминува како политички емигрант во тогашна Југославија, па потоа, по личната перипетија низ државите на Источна Европа-СССР, за подоцна во 1963 година да се пресели во Скопје, тогаш Социјалистичка Република Македонија.

Васко Караџа бил значаен писател и уважен преведувач на дела од грчки на македонски јазик и обратно. Меѓу останатите негови дела, тој е автор на современиот грчко-македонски речник кој бил издаден на 2 јуни во 2009 година во Солун и содржи околу  15 000 збора. Творецот го доставил ова духовно наследство на Виножито, малку време пред смртта, за да се напечати во Грција, односно Солун.

## Творештво
Своите први песни ги напишал во 1943 година. Во 1960&nbsp;г., во Ташкент, излегла неговата прва збирка песни „Стихови“, како и првиот грчки превод на Рациновите „Бели Мугри“. Во 1984 година, во Атина била објавена поетската збирка „Миросувањето на вечноста“ (на грчки јазик, во сопствен превод), во 1986 година, во Скопје се појавила збирката „Егејски мотиви“, додека во 1993 година зилегла збирката „Со Д'мбени во срцето“ („With D'mbeni at heart“), како двојазично издание на македонски и на англиски јазик. Во 1988&nbsp;г. излегла збирката „Елегии за родниот крај“. Караџа има преведено повеќе од триесет дела поезија и проза од македонски на грчки јазик, седум книги од грчки на македонски јазик и уште седум поетски збирки од српски на грчки јазик. Во 1990&nbsp;г., на анонимен меѓународен конкурс во Италија, неговата песна „Едно мајско утро“ ја освоила првата награда. За својата преведувачка работа, Васко Караџа е добитник на две „Златни пера“ и на наградата „Глигор Прличев“ што ги доделува Друштвото на литературните преведувачи на Македонија.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Д’мбени
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонски поети
Категорија:Македонски преведувачи
Категорија:Починати во 2005 година
Алопеш

**Алопеш** — леринско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Битуша

**Битуша** или **Битуше** (, *Парорио*; до 1926 г. *Μπίτουσα* или *Μπιτούσα*, *Битуса*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 23 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 10 км севрозападно од Лерин и 2 км северозападно. Лежи на подножјето на планината Пелистер, во близина на границата со Р Македонија, на надморска височина од 670 м. Атарот зафаќа површина од 

## Историја
Стефан Верковиќ во втората половина на XIX век завел 80 македонски семејства. 
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Битоше* било село во Битолската каза со 580 жители Македонци. Сите жители на Битуша биле под црховенството на Цариградската патријаршија. Според податоци на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото има 320 Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Битуша се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 40 куќи.

Населението активно учествувало во борбата на ВМОРО против османлиската власт. Во Илинденското востание селото е ограбено и запалено од османлиската војска, а убиени се 25 жени и деца. Во октомври 1905 г. Битуша нападната од андартската чета на Николаос Цолакис, при што се убиени 15 Македонци, а други 5 се претепани.

Со Букурешкиот договор в 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 482 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ забележал дека селото имало 100 македонски куќи. Во 1926 г. селото е преименувано во Парорион. Во селото постоела традиција на иселување уште пред Втората светска војна, кога се иселиле 40 жители. Во 1928 г. се зведени 490 жители, а истата бројка е забележана и во 1940 г. Битуша не настрадала значајно во Граѓанската војна, и само мал број луѓе пребегнале во Р Македонија и источноевропските земји. Во 1950-тите години иселувањето се засилило, па така бројот на населението опаднал на 318 жители во 1961 и само 92 жители во 1971 г. Бројот продолжил да се намалува во следните децении.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Битуша, каде тоа е единствено населено место.

## Стопанство
Жителите претежно се занимаваат со земјоделство, а делумно и со сточарство.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Св. Димитриј“ од 1837 г.

## Личности
[мини|десно|180п|[Стојан Донски]]
* Стојан Донски (1869-1904) — македонски револуционер, битолски околиски војвода на ВМОРО
* Наум (Ναούμ) — гркомански андартски деец, помошник на капетанот Каравитис
* Попилиев (Παπαηλίας) — гркомански андартски деец, информатор на капетанот Каравитис

## Наводи
Вртолом

**Вртолом** (, *Агиос Вартоломеос*; до 1928 г. *Βαρθολομαίος*, *Вартоломеос*, до 1926 г. *Βαρθολώμ*, *Вартолом*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 172 жители (2011).

## Потекло на името
Селото е наречено според празникот Вртолом во чест на Свети Вартоломеј, кое подоцна е преосмислено според поимите *врти* и *лом*, поради врнежите што се случувале на тој ден.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 9 км источно од Лерин и 5 км источно од Кучковени, во јужниот дел на  Леринското Поле, на надморска височина од 670 м.

## Историја
Според Тодор Симовски, селото било исклучиво македонско сè до почетокот на XIX век, кога месното население било истерано од Албанци муслимани, кои потоа им ги презеле имотите.

Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Вртолом како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Вртолом (Vrtolom) е село во Леринската каза со 300 домаќинства, од кои 540 жители Македонци и 500 жители муслимани. Според Стефан Верковиќ во 1889 г. во селото имало 125 македонски и 80 муслимански домаќинства, но Симовски смета дека Верковиќ е во грешка, бидејќи во ова време населението веќе било целосно албанско.

На почетокот на XX век Вртолом е заведено како чисто албанско село во Леринската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 360 жители, сите Албанци муслимани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Вртолом се води како чисто албанско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 60 куќи.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 434 жители. Според пописот од 1920 г., во Вртолом живееле 487 жители, но со Лозанскиот договор од 1924 г., но и пред него, целото население, како муслиманско, е преселено во Турција и на негово место се доведени грчки доселеници од Источна Тракија и Кавказ. Во 1928 г. Вртолом е преименуван во Агиос Вартоломеос. Истата 1928 г. селото е евидентирано како чисто доселеничко, со 353 жители (94 семејства).

Со истражувањето спроведено во 1993 г. утврдено е дека селото е чисто „бегалско“, а понтискиот грчки во него е слабо зачуван.

## Цркви
Во селото има повеќе цркви:
 
* „Свети Вартоломеј“ (главна)
* „Света Петка“ 
* „Свети Вартоломеј“ (друга со исто име)
* „Свети Архангел Михаил“
* „Вознесение Христово“

## Население
Со текот на децениите, селото покажува намалување на населението, што претежно се должи на иселувањето во големите градски центри и преселбата во странство.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Кучковени со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Вртолом, каде спаѓа и селото Станица Баница.

## Стопанство
Главни производи на населението се житото и тутунот.

## Наводи

Категорија:Лерин
Горицко

**Горицко** или **Горенци** (, *Аграпидиес* или *Αγραπιδια*, *Аграпидија*; до 1926&nbsp;г. *Γκόρισκο*, *Гориско*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 120 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено во северниот дел на котлината Сариѓол, 48&nbsp;км јужно од Лерин и 1&nbsp;км западно од Ајтос. Лежи во подножјето на ридот Радош од Невешка Планина, разгранок на Вич (Нередска). Сместено е долж главниот пат од Суровичево за Костур.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Горицко е старо македонско село кое според преданието било обиколено со диви круши (горници). Во XIX век било претворено во чифлик и Македонците почнале постепено да го напуштаат, а на нивно место се населиле Турци. Во селото се гледаат остатоците од старата македонска црква „Св. Харалампиј“. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Горицка* (Goritzka) било село кое се состоело од 35 домаќинства со вкупно 85 жители Македонци. Во следниот период селото е веќе забележано како турско. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Горицко:

На крајот од XIX век Ѓорче Петров го завел селото како турско, со 20 куќи. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Горенци* имало 100 жители Турци и 35 жители Роми. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни Горицко имало 25 турски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 114 жители. Во 1920 г. тука живееле 162 лица. Во 1920-тите турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Понд и Тракија. Така, во 1928 г. Горицко е забележано како чисто дојденско село со 82 жители од 12 семејства. Во 1926 г. е преименувано во Аграпидија.

Во 1940 г. во селото живееле 190 жители, а истиот број е заведен и во 1951 г. Иако делумно настрадало во Граѓанската војна, селото не се ратурило, туку се зголемило поради доселување на извесен број колонисти од Епир, па во 1961 г. се зголемило на 219 
жители.

## Население

## Стопанство
Во селото се произведуваат претежно компири и жито.

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Горно Каленик

**Горно Каленик** — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 85 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа 10&nbsp;км североисточно од Лерин и 6&nbsp;км источно од Долно Клештино, во северозападниот крај на Леринското Поле близу границата со Р Македонија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во османски дефтери на христијанското население на Леринскиот вилает за 1626-27 г. селото е заведено како *Каљаник-и баља* со даночни домаќинства.

Во XIX век Горно Каленик било чисто македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции)“ го опишал *Каљник* како македонско село. Во неговата етничка карта на Вардарската Долина од 1861 г. Јохан фон Хан го означил Горно Каленик како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Каленик (Kalénik) било село со 90 домаќинства и 254 жители Македонци. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ нашишал дека во селото живеат 72 македонски семејства со вкупно 364 лица. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Долно и Горно Каленик имало 394 жители Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Горно Каленик се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 25 куќи.

По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 328 Македонци под егзархијата.

Во првите денови на април 1908 г. власта извршиал претрес на селото. Одземени се неколку пушки и револвери.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 356 жители. На пописот од 1920 г. се заведени 309 лица. Во 1926 г. селото е преименувано во Ано Калиники, што е проста грцизација на македонското име.

Во 1940 г. Горно Каленик имало 500 жители. Иако не настрадало позначајно во Граѓанската војна, во 1960-тите селото бележи значајно намалување на населението поради голем бран на иселувања во прекуокеанските земји.

Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ и во него македонскиот јазик е одлично зачуван.

## Личности
* Ристо Шиката — деец на МРО, роден во Горно или Долно Каленик, војвода на чета во реонот на Алексо Џорлев за време на Илинденското востание

## Население

## Стопанство
Селото се смета за многу богато. Произведува големи количества жито.

## Поврзано
* Леринско Поле

## Литература
* Хил, П. Говорот на Каленик [Леринско]. – Die slavischen Sprachen (Salzburg), 1982, No 1, 33—38.
* Hill, Р. The Dialect of Gorno Kalenik. Slavica Publishers. Columbus, Ohio, 1991, 255 p.

## Наводи

Категорија:Лерин
Гулинци (Леринско)

**Гулинци** (, *Родонас*; до 1926 г. *Γκιούλεντς* или *Γκιουλέντζα*, *Гуленц*, *Гуленѕа*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа на 28 км југоисточно од Лерин и на 6 км западно од Суровичево, по патот за Костур.

## Историја
На местото на Гулинци има остатоци од средновековна населба, за која сведочат остатоците од градба од византиско време во месноста Тумба Ливада.

### Во Отоманското Царство
Во османлиско време ова било големо село населено со Македонци. Во дефтерите за Леринскиот вилает од 1626-27 г. селото се води како *Ѓуљунче* со 82 даночно обврзани христијански домаќинства.

Во XVIII век Али-паша Јанински во Гулинци населил Турци Јуруци кои постепено го истиснале домородното население, земајќи им ја плодната земја. Според Боривое Милоевиќ, последните Македонци пребегале од Гулинци во Горно Врбени некаде помеѓу 1840 и 1850 г. На крајот од XIX век Гулинци било мешано турско-ромско муслиманско село. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович во „Очерк путешествия по Европейской Турции“ го опишал *Гулинци* како македонско село.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Гулинци е спомнато двапати — еднаш како *Гуленци* (Goulentzi), село во Леринската каза со 27 домаќинства сочинети од 82 Роми и вторпат како *Гулинци* (Goulintzi), село во Џумалиската каза со 110 домаќинства сочинети од 55 муслимани и 350 Македонци.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Гулинци* во 1900 г. живееле 20 Турци и 150 Роми.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Гуленци* е мешано село со Македонци, Власи, Албанци и Турци во Леринската каза на Битолскиот санџак, вкупно 39 куќи.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото живееле и 16 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 18 Албанци христијани.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека *Ѓулинци* (Гjулинци) пред Балканските војни се состоело од 15 куќи на Турци. За време на неговата посета во 1917 или 1918 г. во селото останала само една македонска куќа, но сепак сè уште постоела црквата, христијанските гробишта, две свети води и темели од претходни македонски куќи.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. согласно Букурешкиот договор влегло во состав на Грција. Таа година населението броело 97 жители кои во 1920 г. се накачиле на 129. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор муслиманското население на Гулинци е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Кавказ. Во 1928 г. тоа станало чисто дојденско село со 28 семејства сочинети од 91 лице. Во 1926 г. селото е преименувано во Родонас.

Во селото се одгледува жито и овошје, а сточарството слабо развиено поради ограничените пасишта.

## Население

## Наводи

Категорија:Суровичево
Коњари (Леринско)

**Коњари** — поранешно село во Леринско, Егејска Македонија, денес во Грција.

## Географија
Селото Коњари се наоѓало во денешната општина Лерин, во областа Западна Македонија, на 22&nbsp;км североисточно од општинското седиште Лерин  и 17 км источно од Долно Клештино, во северниот дел на Леринското поле на самата граница со Република Македонија.

## Историја
Во XIX век Коњари е македонско село во Леринската каза на Османлиското Царство. Во 1848 година рускот славист Виктор Григорович во „Очерк путешествия по Европейской Турции“ го опишува *Кујнавите* како македонско село. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“, во податокот за 1873 г. селото е споменато двапати - еднаш како Којнаре (Koïnaré) со 75 домаќинства и 175 жители Македонци и 200 Роми, и вторпат како Којнарити (Koïnariti), кое е село во Леринската каза со 75 домаќинства и 210 жители Роми.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика) во 1900 година во Горно Коњари има 280, а во Долно Коњари - 390 жители Турци.

Во Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки чети и по Втората балканска војна во 1913 година селото станува дел од Кралството Грција.

## Наводи

Категорија:Историски села во Лерин
Елово (Леринско)

**Елово** или **Елеово** (, *Елатија*; ; до 1926&nbsp;г. Έλλοβον, *Еловон*) — поранешно село во Леринско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Лерин во истоимениот округ на областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото било сместено на Которска Река (Белкаменска или Менска Река) на Нередска Планина, 16&nbsp;км јужно од Лерин.

## Историја
### Потекло на името
Во постаро време ова било македонско село, чии жители го напуштиле заради зулумите на разбојничките банди. Наречено е по елите кои растеле на подрачјето.

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Елово било село во Леринската каза, чии жители биле Албанци-Тоски (Арванити) од христијанска вероисповед, доеселени од Епир на местото на иселените Македонци. Поради неговата близина до поголемото село Бел Камен (кое ја доживеало истата демографска промена), тоа неформално станало негово маало. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Елово е наведено двапати — еднаш како *Елево* (Elévo), село во Леринската каза со 50 домаќинства и 135 жители Македонци, а вторпат како Елово (Elovo), село во Костурската каза со 40 домаќинства и 130 жители Албанци. Првиот податок веројатно е постар, и се однесува на времето кога селото сè уште било македонско.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Елово* живееле 40 Арнаути христијани. Селото било чифлик и населението постојано се иселувало во Лерин, Бел Камен и Негован.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Елово* (Elovo) живееле 48 Албанци. Согласно сознанијата на Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни Елово се состоело од 6 албански куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 125 жители. Во 1920 г. во него се забележани само 52 жители, веројатно поради постојаните иселувања и војните.  За 1928 г. не постои одделна статистика, бидејќи Елово било вброено во Бел Камен. Во 1940 г. бројот на населението закрепнал, и тука живееле 125 лица. Сепак, жителите редовно се иселувале по други места со своите семејства поради нивното занимање — градежништвото.

За време на Граѓанската војна селото наполно настрадало и е напуштено од жителите, кои се преселиле во Бел Каменм каде државата им изградила нови куќи.

## Личности
* Димитар Касев (Касов, 1892 – 1912) — борец во Првата балканска војна од Костурската соединета чета

## Поврзано
* Нередска Планина
* Бел Камен

## Наводи

Категорија:Историски села во Лерин
Долно Каленик

**Долно Каленик** (, *Като Калиники*; до 1926&nbsp;г. *Κάτω Κάλενικ*, *Като Каленик*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 85 жители (2011), сочинето од Македонци и грчки доселеници.

## Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Леринското Поле, близу границата со Р Македонија. Лежи на левиот брег на Стара Река, 11&nbsp;км североисточно од Лерин и 7&nbsp;км источно од Долно Клештино. Селото е од растурен тип, и куќите се оддалечени една од друга.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Долно Каленик било чисто македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) *Каљник* како македонско село. На етничката карта на Вардарската Долина од 1861 г. Јохан фон Хан го означил Долно Каленик како македонско село. ВО „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Каленик (Kalénik) имал 90 домаќинства со 254 жители Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в Горно и Долно Каленик имало 394 жители Македонци. По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзаргискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 120 Македонци под егзархијата.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Долно Каленик се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 32 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 120 жители. Во овој период, Боривое Милоевиќ го спомнува со 15 македонски домови. Во 1920 г. Долно Каленик имало 127 лица, а неколку години подоцна властите доселиле 24 грчки дојденци од Понд. Во 1928 г. Каленик (Горно и Долно) броело 253 жители, од кои 88 лица (24 семејства) биле грчки дојденци. Во 1926 г. селото е преименувано во Като Каленики, што е проста грцизација на македонското име.

Во 1940 г. Долно Каленик имало 368 жители, но за време на Граѓанската војна повеќе Македонци пребегнале во Р Македонија и источноевропските земји. Така, во 1951 г. населението се намалило на 35 жители, кои продолжиле да се смалуваат во 1960-тите период поради иселувања во прекуокеанските земји. Иселувањата продолжиле и понатаму, така што селото денес е многу помало отколку во предвоениот период.

Според истражување од 1993 г. селото е етнички мешано „дојденско-словенојазично“, во кое македонскиот јазик и понтскиот грчки се зачувани на средно ниво.

## Личности
* Ристо Шиката — деец на МРО, роден во Горно или Долно Каленик, војвода на чета во реонот на Алексо Џорлев за време на Илинденското востание

## Население

## Стопанство
Селото се смета за прилично сиромашно. Дури и водата за пиење е бунарска и не е добра.

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Инско

**Инско** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Еордеја
Уклемеш

**Уклемеш** или **Келемез** (, *Фаранги*; до 1927&nbsp;г. *Οκλεμέζ*, *Оклемез*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 137 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото е сместено во котлината Сарѓил, на југоисточниот брег на Островското Езеро. Лежи спроти селото Пателе.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во г. хрватскиот етнограф 1889 година Стефан Верковиќ напишал за Уклемеш:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Јуклемес* имал 150 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 248 жители, кои во 1920 г. биле 250.  Во 1920-тите по сила на Лозанскиот договор жителите како муслимани се иселени во Турција, а на нивно место властите довеле христијани од таа земја. Во 1927 г. селото е применувано во Фаранги. Во 1928 г. Уклемеш е заведено како наполно дојденско село со 109 дојденски жители од 26 семејства.

## Население

## Стопанство
Главни производи на селото се житото и грозјето, а застапени се и овоштарството и сточарството

## Поврзано
* Островско Езеро
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Јуруково (Леринско)

**Јуруково** (, *Јуруки*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 31 жител (2011), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото е сместено во источниот дел на Леринското Поле, 23&nbsp;км североисточно од Лерин, недалеку од границата со Р Македонија. Традиционално е познато и како Долно Маало на селото Крушоради.

## Историја
Се смета дека во подалечното минато местото било населено со Јуруци, поради што го добило ова име, а подоцна станало македонско село. Така, на почетокот на XX век е забележано дека Јуруково било чисто македонско село во Леринската каза. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Јурук (*Юрокъ*, *Юроково*) живееле 216 Македонци христијани.

Во понатамошните пописи сè до 1971 г. Јуруково се вбројувало во состав на Крушоради, и затоа за него нема одделна статистика. На пописот од 1971 г. почнало да се брои како одделно, со население од 85 лица. Во понатамошните десетлетија селото бележи пад.

## Население

— : Во првите три наведени пописни години е вбројано во Крушоради како негово маало.

## Наводи

Категорија:Лерин