open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Митино

**Митино** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 6 километри североисточно од градот Петрич, во Светиврачко-петричката Котлина, на десниот брег од реката Струмица. Атарот на селото зафаќа простор од 6.055 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 147 метри. Климата е преодна средоземна со летни минимални и зимски максимални врнежи. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 500 мм. Почвите се делвијални и алувијални.

Ридот Митино на Антарктичкиот Полуостров е именуван по селото.

## Историја
Митино е село со богата античка историја. Во селото се пронајдени археолошки остатоци од неолитско, бакарно, античко и средновековно време.

### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, 1649 и 1659-1660 година под името *Митиново*. Според првиот дефтер, во селото живееле 14 христијански семејства.

Во текот на 19 век, селото е чисто македонско, и припаѓа на Петричката каза. Во месноста Аништата, кај селото имало голем ан, во кој престојувале трговските каравани од Струмичко и Егејско, патувајќи кон Мелник. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Митиново (Mitinovo) се состоело од 32 куќи, од кои 125 Македонци

Во 1891 година, Георги Стрезов за Митино напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 256 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија

Селото било ослободено од отоманската власт во октомври 1912 година. Во 1913 година, за време на војната, селото било запалено при повлекувањето на грчката војска. По околу една година, неговите жители се вратиле во селото. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Привремено во селото биле сместени бегалци од Егејска Македонија, кои во 1932 година се преселиле во денешното село Дрангово.

## Население

## Личности
* Огнен Тетимов  (р. 1964), бугарски политичар.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Михново

**Михново** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Михново се наоѓа во јужното подножје на планината Огражден, на 8 километри северно од општинскиот центар Петрич. Климата е преодно средоземна, со топли лета и благи зими. Атарот на селото зафаќа простор од 18.839 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 116 метри. Раното производство на зеленчук било развиено во околината на селото. Реката Струмица тече јужно од селото. Соседни села се Крналово и Орман.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година под името Михново. Според првиот дефтер, во селото живееле 50 христијански и 14 муслимански семејства.

Во текот на 19 век, селото е чисто македонско, и припаѓа на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Михново* (Mihnovo) се состоело од 60 куќи и 214 Македонци Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 270 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 320 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија

Селото било ослободено од отоманската власт во октомври 1912 година. Во 1913 година, за време на Балканските војни, селото било окупирано и запалено од грчката армија. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. По војната, бегалци од Кукушко, Дојранско и подоцна од Струмичко се населиле во селото.

Денес, селото е добро развиено, електрифицирано, водоснабдено и со делумна канализација. Биле изградени и комуникациски мрежи, како што се телефонско покривање, телевизија (вклучувајќи кабелска), радио и интернет. Улиците се поплочени, а пристапот е преку целата година. Редовен автобуски превоз има до соседните населби.

Селото има кметство, основно училиште, градинка, центар на заедницата, црква, пошта, општ лекар, стоматолози, полициски инспектор на должност, продавници и други продажни места. Раното производство на зеленчук е развиено во околината на селото.

## Население

## Редовни настани

Традиционалниот собир на Михево се одржува секоја година на Спасовден, а името на црквата е „Свети Спас“. Кметството и читалиштето организираат презентација на концертна програма, спроведување спортски игри и народно борење.

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Ени Чифлик (Пиринско)

**Ени Чифлик** (денес **Ново Кономлади**) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 16 километри североисточно од градот Петрич, на левиот брег од реката Струма. Селото се наоѓа на надморска висина од 152 метри. Атарот на селото зафаќа простор од 4.965 км2.

## Историја
### Османлиско Царство

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Јени чифлик (Yéni-tchiflk) се состоело од 16 куќи, од кои 65 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 56 жители, од кои 6 Турци и 50 Македонци.

### Бугарија
[мини|250п|Споменик на [Христо Цветков и револуционерите на Костурско во селото]]

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Поголемиот дел од населението на селото се населиле од селото Кономлади, Костурско, кое по крајот на Балканските војни било вклучено во составот на Грција. На 14 август 1934 година, името на селото било променето во **Ново Кономлади**.

Во 1985 година селото имало 302 жители. Во времето кога кмет на селото бил Андон Кузов, била изградена чешмата на селскиот плоштад и споменик на водачот на селото, Христо Цветков.

Кметови:
* 1995–2007 – Андон Кузов
* 2007–2015 – Александар Кобуров
* од 2015 – Маријана Мурлева

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Марикостиново

**Марикостиново** — село во Општина Петрич, во околината на градот Петрич, Пиринска Македонија, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
алт=|лево|мини|Паркот во центарот на селото
Селото Марикостиново се наоѓа во Светиврачко-петричката Котлина, на левиот брег на реката Струма. Оддалечено е 11 километри источно од општинскиот центат и најблизок град Петрич.

## Потекло на поимот
Според една легенда, девојка по име Марија од тој крај била прогонувана од Турците. Таа била заробена од разбојници во близина на денешното село Марино Поле и била убиена. Дивите животни ѝ го разнесле телото и на местото каде што нејзините роднини и ги откриле коските, настанало селото Маринокостиново. 

## Историја
Маринокостиново е село со богато историско минато. Пронајдени се бројни археолошки остатоци од античкиот и средновековниот период. Во месноста Марена (околу три километри северозападно од селото) се пронајдени остатоци од античка тврдина. 

Селото се споменува во османлиските даночни регистри од 1616-1617 и 1625 година. 

Во XIX век Маринокостиново е село во рамките на Демирхисарската каза. 

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Марикостиново живееле 500  жители, сите Македонци.

Според секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) од 1905 година, Маринокостиново е дел од Мелничката каза. Христијанското население се состои 560 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.

По Балканските војни во селото се населуваат Македонци од Валовишко (Демирхисарско) и Серско, претежно од селата Спатово, Кумлија и Рупел.

## Стопанство

## Демографија
мини|Воениот споменик во селото
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 1.283 жители, од кои 1.231 се запишани како Бугари, 4 Роми и 3 останати.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:

На табелата е прикажан бројот на населението во Марикостиново за периодот 1934-2011:

мини|Училиштето „Свети Кирил и Методиј“

## Општествени установи
мини|Марикостиново

* Основно училиште „Свети Кирил и Методиј“

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Право Брдо

**Право Брдо** — село во Општина Петрич, во југозападна Бугарија. 

## Географија и местоположба
Селото Право Брдо се наоѓа во планински реон. Селото се наоѓа во јужните падини на планината Огражден, југозападно од селото Долна Рибница. Климата е преходносредиземноморски, со минимум летен и зимски максимум на врнежи.

## Историја
Селото се споменува во Отоманскиот Даночен регистар од 1570 година. Според него, во селото живееле 1 муслиманско и 30 христијански домаќинства.

Во XIX век Право Брдо е малку чисто македонско село во состав на Петричката каза на Серскиот санџак. Во „Култура Личности, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 година. „Право брдо“ (*Prabo brido*) е село со 15 домаќинства со 40 жители, Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Култура и спорт“) од 1900 г, во селото живееле 108 жители, сите македонски христијани. Според статистиката на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев (*La Macédoine et sa Population Chrétienne*) во 1905 година населението се состоело од 120 Македонци.

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Население
Попис на населението 2011 година

Број и учество на етничките групи според пописот од 2011 година.

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Првомај (село)

**Првомај ** () — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

мини|Општинската зграда во селото
мини|Училиште во селото
## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во Петричко-санданската котлина, во најнискиот дел помеѓу планините Беласица и Огражден, во близина е реката Струмица, која се влева во реката Струма. Климата е преодна средоземна и е погодна за одгледување на сите видови овошје и зеленчук, овошни дрвја и некои суптропски растенија. Зимата е блага, а летото е потопло. Поради климатските промени, зимската сезона постепено исчезнува во последните години. Селото е погодна почетна точка за искачување на Маркови Кладенци и високите делови на планината Огражден.

Селото Првомај се наоѓа на 6 километри западно од Петрич, на надморска висина од 118 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 6.763  км2.

## Историја

Првомај е една од најмладите населби во Бугарија. Било прогласено за село на 12 декември 1955 година од населба Мендово. Училиштето е најстарата институција од 1947 година. Од прогласувањето на селото до 1987 година селото е општински центар со 26 села во рамките на општината, главно во планината Огражден и во подножјето.

Поголемиот дел од жителите на селото се христијани, мигранти од планинските села во Огражден. Првите доселеници во селото се од Долна Рибница, формирајќи маало во месноста *Чалијата*. По нив, се населиле жителите на селата Чуричени, Право Брдо, Мендово, Иваново, Кавракирово, Крушица, Гега, Волно, Белтока, Крнџилица, Боровичене, Зојчене, Долене и Дреновца.

## Население

Според бројот на жители, селото е во првите 10 од најголемите населби во регионот на Благоевград и е второ по големина село во округот. Селото е поголемо од градовите Белица (3362), Добриништа (2836), Мелник (217) и Хаџидимово (2730), како и општинските центри Струмјани (960), Грмен (1998) и Сатовча (жители од 1944 година). Од 15 март 2017 година, населението во Првомај е 3686 лица со постојана адреса и 3346 лица со тековна адреса.

## Личности
* Костадин Попов (Попстојанов) (~1850 – 1904) — македонски војвода, починал во селото

## Поврзано
* Мендово

## Наводи

## Надворешни врски
* Слики од селото 
* Официјално мрежно место

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Самоилова Тврдина (село)

**Самоилова Тврдина **()  — раселено село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 19 километри западно од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 469 метри. Селото нема население и атарот на селото се наоѓа во составот на село Клуч.

## Историја

## Стопанство

## Демографија
Селото во сите пописи е заведено без жители.

## Општествени установи

## Администрација и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Марино Поле

**Марино Поле** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
мини|Стара куќа во селото
мини|Парк во селото
мини|Дуќан во селото

## Географија и местоположба

Селото Марино Поле се наоѓа на 20 километри североисточно од Петрич, и е расположено во Светиврачко-петричката Котлина, на легиот брег од реката Струма. Селото се наоѓа на 13 километри источно од Петрич, надморска висина од 92 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 5.515 км2, а лево од него поминува Европскиот пат Е79.

## Историја
### Османлиско Царство

Постои легенда според која селото го носи името на една девојка Марија, која избегала со својот љубовник, но била фатена и убиена од нејзиниот татко. Таа била погребана во областа на денешното село. Коските подоцна биле расфрлени на местото каде денеска се наоѓа соседното село Марикостиново.

Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Демирхисарската каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Марино Поле* *(Marino-polé)* е село со 50 семејства и 180 Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 90 жители, сите Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 80 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1913-1916 година, во селото се населиле бегалци, главно од селата Кумлија, Сенгелово и Спатово - Демирхисарско, Кула и Хазнатар - Серско.

Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.

За време на Втората светска војна, во селото имало германски воени гробишта.

## Население

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
’Рждак

**’Рждак** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото ’Рждак се наоѓа на 3 километри источно од Петрич, на надморска висина од 285 метри во подножјето на планината Беласица. Од бугарско-грчката граница кај село Кулата е оддалечено 14 километри. Селото има редовни автобуски врски со Петрич и Кулата. Климата е променливо-средоземна, со топли и долги лета и со кратки зими.

## Историја

Името на селото потекнува од ’рѓосаната вода што потекнува од нејзините извори. Старото село е сместено на планината Беласица и повеќето куќи датираат од османлиското владеење. Тие се направени од типична тула и слама. По ослободувањето, куќите биле напуштени од Турците кои емигрирале и на нивно место дошле бегалци од Егејска Македонија. Новото село било изградено со масивни куќи како продолжение на старото и далеку од планината Беласица во правец на Петрич.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

Денес, селото е електрифицирано, водоснабдено и има изградено комуникациски мрежи. Станбениот фонд е скоро целосно реновиран. Постои кметство, канцеларија на регионалното полициско одделение во Петрич, црква, стадион, продавници и хотел. Исто така, работат приватни компании од областа на услугите за шиење. Тутунот и лозовите насади главно се одгледуваат во областа. Здравствените служби и образовните институции се во општинскиот центар - Петрич.

## Население

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Беласица
Струмешница

**Струмешница** () — село во Општина Петрич, во околината на градот Петрич, Пиринска Македонија, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападниот дел на Благоевградската област, во јужното подножје на планината Огражден, во Петричката Котлина, на само 8,5 километри источно од макендско-бугарската граница. Селото е оддалечено 14 километри западно од Петрич и 37 километри источно од Струмица.

Низ селото тече реката Струмешница (Струмица), а истично од него — реката Градешница. Селото претставува едно од почетните точки во високите делови на Огражден.

## Историја
Селото е едно од помладите во Пиринска Македонија. Официјално е признато за село во јануари 1963 година. Првите доселеници доаѓаат во 1949 година од денешното село Гега, од маалото Учкунци.

## Стопанство

## Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 360 жители, од кои 209 се запишани како Бугари и 3 останати.

На табелата е прикажан бројот на населението во Струмешница за периодот 1965-2011:

На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:

мини|Новата црква во селото

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости
Во атарот на селото се наоѓа познатата Самоилова тврдина, каде што во нејзина близина во 1014 година се случува Беласичката битка помеѓу цар Самоил и византискиот цар Василиј II.

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Чуричени

**Чуричени** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
Селото Чурилово се наоѓа на 16 километри северозападно од Петрич, во планинска област, на јужните падини на Огражден, во подножјето на врвот Куковски чукар. Селото се наоѓа на надморска висина од 399 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 23.297 км2.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година со името Чуричени. Во истата година, во селото живееле 3 муслимански семејства и 31 христијански семејства.

Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Чоришене* (Tchorichené)  е село со 85 семејства и 334 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 720 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 944 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 9 ученици.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, десет лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Чучулигово (Петричко)

**Чучулигово** — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Чучулигово се наоѓа на 15 километри источно од Петрич, во Петричко-санданската котлина, на левиот брег од реката Струма, во непосредна близина на бугарско-грчката граница. Селото се наоѓа на надморска висина од 79 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 3.839 км2. Западно од селото се наоѓа европскиот пст Е79, на околу 1 километар северно од Кулата.

## Историја

Селото било основано по Балканските војни од 1913 година од бегалци од Егејска Македонија и го носи името на напуштеното село Чучулигово, Серско. Во 1919 година, во селото се населиле и бегалци од други села во Серско.

Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото Чучулигово било окупирано и запалено од грчката армија.

## Население
Еве преглед на населението на Чучулигово низ годините:

## Личности
;Родени 
* Мирчо Разбојников (1918-2004), партизан

;Починати
* Георги Хазнатарски (Гогата Хазнатарски) (1877 -1941), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Крсто Хаџииванов (1929-1952) поет
* Лазар Кунгалов (1884 -1970), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Тома Радовски (1862 -1957), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Христо Радовски (1903 – 1980), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Иван Радовски (1905 – 1978), македонски револуционер, војвода на ВМРО
* Марко Радовски (1908 – 1984), македонски револуционер, војвода на ВМРО

**Поврзани**
*  Емилија Божинова (1970), попфолк пејачка

## Наводи

Категорија:Општина Петрич
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Бања (Пиринско)

алт=Църквата „Свети Георги“|мини|Црквата „Свети Ѓорѓија“
**Бања** — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
## Географија и местоположба
Селото е планинско на надморска височина од 801 метар и е наоѓа во центарот на Разлошката Котлина, помеѓу три планини - Пирин, Рила и Родопи. Оддалечено е на 5 километри од Банско и Разлог, на 25 километри од Јакоруда и на околу 150 километри од Софија и Пловдив.

## Историја
Во XVIII век Бања е село на Разлошката нахија. Во 1748 година селото е тимар на Јусуф.

За времен на Македонското востание во 1878 година, жителите од селото Бања земаат најактивно учество.

XIX век Бања е мешано христијанско и муслиманско село во Неврокопската каза на Османлиското Царство.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бања е село со 362 домаќинства, 760 Македонци христијани и 270 Помаци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.510 жители, сите Македонци од кои 960 христијани и 550 муслимани.

## Стопанство

## Демографија
Бања е голема населба со незначителни промени во бројот на население. Според пописот од 2011 година, во Бања живееле 2.857 жители.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:

На табелата е прикажан бројот на населението во Бања за периодот 1965-2011:

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани
Секоја година во првата недела на месец јули се одржува традиционалниот настан „Празник на моето село“. На тој ден се собираат жителите на селото и сите коишто потекнуваат од Бања, но живеат и работат во различни градови во Бугарија и странство. На настанот земаат учество фолклорни состави од Бугарија и од други земји.

## Личности

* Васил Пачаџиев (1883 - Кавадарци, 27 септември 1942) — македонски револуционер, тиквешки војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација
* Димитар Тимотеев Венедиков (1866 - 1939, Софија) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет
* Јордан Венедиков (15 јануари 1871 - 7 ноември 1957, Софија) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи


Категорија:Општина Мехомија
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Бачево

**Бачево** () — село во областа Разлог, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Мехомија (Разлог) на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија
Село Бачево се наоѓа на 6 километри од градот Разлог во планинскиот крај, во јужните делови на Рила, 52 километри од Благоевград и 156 километри од Софија. Крај селото се наоѓаат Бачевските минерални води.

## Историја
### Отоманско Царство

Името Бачево за првпат се споменува во османлиски регистар од 1576 година.

Во текот на XIX век, селото било населено со муслимани и било во составот на Неврокопската каза на Серскиот Санџак во рамките на Отоманското Царство. Царквата „Свети Димитар“ била изградена во 1835 година. Во истата 1835 година поп Теодосиј го отворил училиштето во селото.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Бачево (Batchévo) живееле 167 домаќинства со 320 помаци и 320 Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 650 жители Македонци, 570 муслимани, 60 Власи и 65 Роми.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 13 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
### Бугарија

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население
Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:

## Личности

;Родени 
* Магдалена Македонска
* Атанас Попстојанов (1894 – 1923), деец на БЗНС
* Благо Прангов (р. 1933), бугарски писател
* Георги Атанасов Манушкин (1878 – 1923), револуционер на ВМОРО и деец на БКП
* Иван Г. Ангелов, член на Македонско-одрински доброволни чети
* Иван Арсенов, член на Македонско-одрински доброволни чети
* Јордан Цветков, учител
* Коста Ганџов (1866 – 1912), револуционер на ВМОРО
* Костадин Атанасов Манушкин (1872 – 1912), револуционер на ВМОРО
* Костадин Прангов, учител в родното си и околните села околу 1860 година
* Крсто Рашев, револуционер на ВМОРО
* Никола Манушкин (1867 – след 1943), револуционер на ВМОК
* Петар Иванов Манушкин (1921 – 1944), комунист, секретар на РМС в селото
* Росица Тоткова (р. 22 октомври 1953), политичар од партијата на СДС

;Починати
* Атанас Попстоянов (1894 – 1923), деец на БЗНС
* Георги Атанасов Манушкин (1878 – 1923), револуционер на ВМОРО и деец на БКП
* Коста Ганджов (1866 – 1912), македонски револуционер
* Костадин Манушкин (1872 – 1912), македонски револуционер

;Поврзани со селото
* Георги и Коста Пенджекови, учители во селото по 1860 година
* Стојан Иванов, свештеник и учител во селото 
* Костадин Катранџиев (1896 – 1944), македонски револуционер
## Наводи
Годлево

алт=Godlevo.jpg|мини|Поглед на селото

**Годлево** — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.

## Географија и местоположба
Годлево е планинско село распространето во полите на планината Рила, на надморска височина од 877 метри. Оддалечено е 6 километри од општинскиот центар Мехомија и околу 150 километри од главниот град Софија.

## Историја
Околу старото село коешто се наоѓа на 5 километри оддалеченост од селото, минува римски пат, а над него во планината се наоѓа местото викано Стапката на Крале Марко.

Во 1810 година во Годлево е отворено училиште од поп Теодосиј, кое првично опстојува во неговиот дом, а потоа во вакафскиот дуќан.

Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ потекнува од 1835 година.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 жители, сите Македонци.

## Стопанство
Во Годлево функционира млекарница, којашто е позната по произведството на кашкавал и сирење.

## Демографија
Според пописот од 2011 година, во Годлево живееле 503 жители.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:

На табелата е прикажан бројот на населението во Годлево за периодот 1934-2011:

Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

* Иван Белешков (1866 - 1944, Годлево) — македонски револуционер
*Костадин Кантарџиев (1896 - 1943) — македонски револуционер, деец на ВМРО (Обединета) и КПБ
*Лазар Томов — македонски револуционер

## Култура и спорт
Во селото има стадион со капацитет од 2000 души.

## Иселеништво

## Надворешни врски
* = K2 Hotel in Godlevo 

## Наводи


Категорија:Општина Мехомија
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Елешница (Разлошко)

**Елешница** — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
## Географија и местоположба
алт=Изглед от село Елешница|лево|мини|Поглед на селото
Селото Елешница се наоѓа во јужното подножје на северозападниот родопски масив Белаки и по двата брега на долното течение на реката Златарица, притока на Места. Оддалечено е 16 километри источно од Мехомија, 17 километри источно од Банско и 24 километри јужно од Јакоруда. Селото се наоѓа на надморска височина од 701 метар.

## Историја
Покрај селото се открииени археолошки остатоци од населба која постоела уште во раниот неолит.

Покрај селото е откриена сребрена реликвија од VI век, а во ранохристијански натпис од месноста „Небуш“ се споменува локална црква, посветена на апостол Андреј Парвозани.

Црквата „Свети Атанасиј“ е изградена во 1832 година.

Во 1889 година Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис, Македонија“, Елешница е село со 260 македонски куќи.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.650 жители, сите Македонци.

## Стопанство

## Демографија
Елешница е голема населба со намалување на бројот на население. Според пописот од 2011 година, во Елешница живееле 1.424 жители.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот:

На табелата е прикажан бројот на населението во Елешница за периодот 1934-2011:

Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности
* Ѓорѓи Поп-Атанасов (10 ноември 1940) - македонски теолог, професор и истражувач, историчар на книжевност, археограф, старословенист, доктор по филолошки науки и академик во МАНУ

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи
Боголин

**Боголин** — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Боголин се наоѓа на 13 километри источно од Хаџидимово и на 20 километри јужно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 947 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 5.344 км2. Селото се наоѓа во долината на реката Бистрица помеѓу селата Абланица и В’лкосел, и спаѓа во историко-географската област Чеч.

## Историја
### Османлиско Царство

Легендата за основањето на селото раскажува дека Боголин своите почетоци ги имало во соседното село В’лкосел. Според неа, во В’лкосел живеел човек со прекар Чумарја, кој избегал од таму и се населил на ова место. Бидејќи побегнал од таму, го добил името Бегалин Чумар и со тоа го дал името на селото. Според друга легенда, името на селото потекнува од некој  „бог Лин“.

Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Боболина* (*Bobolina*) е село со 12 семејства и 38 помаци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 65 жители, сите Помаци и 13 куќи. Според Стефан Верковиќ, кон крајот на 19 век, во Боголин живееле 40 машки муслимани во 12 куќи.

Во 1899 година, селото имало население од 158 жители според резултатите од пописот на населението на Отоманското Царство. Според Димитар Хаџанов, 1692 Помаци живееле во Абланица, Боголин и Крибул во 1916 година.
### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Општествени установи

Во селото постои основно училиште наречено „Св. Паисиј Хилендарски “. Училиштето било отворено на 15 септември 1926 година. Првиот учител во селото бил Ангел Стефанов Стоилков од селото Узем. По него дошле Апостол Василев Георгиев од Петрич, Костадин Георгиев Денев, Георги Петков Панајотов и други. Во истата година, бил избран училиштен одбор за да обезбеди училници, да ги снабдува со учебници, ормари, контејнери и додатоци. Со оглед на неодамнешното насилно крштевање, населението во тоа време било премногу непослушно во училиштето, а учителот се сметал за „непријател“ на населението. Со текот на времето, тие започнале да го прифаќаат училиштето и да го менуваат ставот кон тоа. Од 1970 до 1990 година директор на училиштето бил Георги Николов Попов. Од 1990 година Красимир Недков Даутев е директор на Боголин. Во 1993 година училиштето било трансформирано во основно.

## Личности
* Емил Бисеров Јуруков – политичер
* Здравко Славиев Дренчев – лекар
* Владимир Тошков Балкански - лекар
* Климент Тошков Балкански - лекар

## Наводи

Категорија:Општина Сатовча
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Осина

**Осина** () — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во Општина Сатовча, Благоевградска област, Бугарија. Претставува најисточното населено место во Пиринска Македонија.

## Географија и местоположба
Селото Осина се наоѓа длабоко во Родопите, на патот којшто води од општинскиот центар Сатовча кон Доспат. Осина лежи на надморска восочина од 1,199 метри и е типично планинско село. Од градот Неврокоп е оддалечено 30 километри источно, од општинскиот центар Сатовча е оддалечено 8.7 километри источно, додека пак од Доспат само 6.6 километри западно.

Селото е крајно источно во Благоевоградската област, пред почетокот на Смолјанската област.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 25.5км². Во него најголем дел заземаат шумите, а во помала мера се застапени пасиштата.

Поради близината на Доспатското езеро, во селото се развива и туризмот со угостителството.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 372 жители, со густина на населеност од 14.5 луѓе на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 468 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -2.1%.

## Општествени установи
Во селото функционита џамија.

## Самоуправа и политика
оштенски код на селото е 2953.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Сатовча
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Крабул

**Крабул** — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Крабул се наоѓа на 20 километри североисточно од Хаџидимово и на 20 километри југозападно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 825 метри, во историко-географската област Чеч. Селото е расположено источно од реката Бистрица на север од село Боголин. Атарот на селото зафаќа површина од 11.029 км2.

## Историја
### Ран период

Крабул има долга историја. Селото постои уште од античко време. Ова е потврдено од тракиските гробови што ги откриле селаните додека ги обработувале своите ниви. Откриени се остатоци од еднокорабна црква од V век, околу која се развила некропола за време на средниот век. Крибул најверојатно е наследник село Букорово кое било напуштено од луѓето.
Селото е познато и по тоа што е единственото во областа Чеч кое во кое има откриени траги од развој на средновековна црна металургија.

### Османлиско Царство

Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Крабул* (*Kraboul*) е село со 50 семејства и 140 Помаци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители, сите македонски муслимани Според Стефан Верковиќ во 1881 година во селото живееле 180 муслимански машки лица во 50 куќи..

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1934 година името на селото било променето во Крибул.

Крибулски рид на Антарктикот името го добил според селото.

## Население
Како резултат на Балканските војни, од 438 жители во 1910 година, само 217 останале во селото во 1920 година. Во 1899 година, селото имало население од 290 жители според резултатите од пописот на населението на Отоманското Царство. Според Димитар Гаџанов, во 1916 година в Абланица, Боголин и Крибул живееле 1692 Помаци.

Според податоците на пописот во годините 1926, 1934, 1946 и 1956 година, населението на Крибул било 218, 170, 227 и 254 души.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Општина Сатовча
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Бабино (појаснување)

Бабино може да се однесува на:

* Бабино - село во Република Македонија.
* Бабино (Ќустендилско) - село во Бугарија.
* Бабино (Русија) - село во Русија.
* Бабино (Украина) - село во Украина.
* Бабино Село (Босна и Херцеговина) - село во Босна и Херцеговина.
* Големо Бабино - село во Бугарија.
Војска на Ватикан

right|thumb|250px|Швајцарската гарда
Додека најпознатата воена единица во служба на Ватикан е Швајцарската гарда, историски постоеле ред други единици. Освен Швајцарската гарда, последните останати единици, Благородната гарда и Палатинската гарда, биле укинати од страна на папата Павле VI во 1970.

* Благородна гарда — некогашната папска коњичка гарда.
* Швајцарска гарда — пешадија во папската гарда.
* Палатинска гарда — некогашната милиција.
Тероар

мини|десно|Демиркаписки тероар
**Тероар** ( = „поднебје“) — француски израз кој се користи при оценка на вино и кафе, за означување на специфичните географски одлики кои обдариле со особеност еден производ. Оваа смисла за месност е отелотворена во извесни одлики, и збирот на влијанијата на локалната животна средина врз одгледувањето на растението и изработката на производот.

Особено познат и наградуван тероар во Македонија е Барово, Демиркаписко.

## Дефиниции
Според *Terroir-France*, „*тероар е група лозја (или дури и лозници) од еден ист регион под заедничко име, кои растат на ист тип почва, временски прилики, исти методи на одгледување на грозјето и правење вино, кои придонесуваат кон специфичните одлики на виното.*“ Некои стручњаци додаваат и историја, традиција, сопствеништво на лозјето и други фактори.

Денешното значење на изразот е пошироко од само географско, но тука почнуваат несогласувањата. Некои велат дека тероарот нема никаква врска со сортата на лозата, гроздоберот и методите на производство (винарство и др.), и претставува на низа локални влијанија кои се пренесуваат врз карактерот на производот.

Исто така се поставува прашањето дали тероарот е измерлив, и улогата која тој ја игра во производството на „добро“ вино - сето тоа е тема на расправа. Работата уште повеќе се усложнува со тоа што некои енофили го користат терминот тероар за вина кои се карактеристични и уникатни за нивното географско потекло. Во овој случај, тероар не се однесува на земјата, туку на виното.

## Елементи

Компоненти на еден тероар се:

* Мезоклима
* Тип на почва - колку е плодна, дали е главно варовница или глинеста?
* Геологија - Добра или лоша исцедливост, карпестото тло е плитко или длабоко?
* Ориентација - дали растенијата се изложени на доволно сонце заради правецот (јужно на северната полутопка) и нагибот на земјиштето?
* Надморска височина - повисока надм. височина значи иста изложеност на сонце, но пониски температури.
* Организација на лозјето - оддалеченост на стеблата, правец, методи на оплодување, „зелени берби“ методи на кастрење, методи на гроздобер и други фактори.
* Винарски практики - избор за мешање, траење на ферментација, температура на ферментација, пропорција на нови дабови буриња за одлежување, траење на одлежување, одлуки за префинување и филтрирање и многу други фактори.
* Човечка историја на земјата - веќе колку долго земјата е обработувана, кој ја поседувал и многу други фактори.

## Поврзано
* Винарство
* Географско потекло
* Француско вино

## Извори
* Echikson, Tom. *Noble Rot*. NY: Norton, 2004.
* Lukacs, Paul. *American Vintage*. NY: Norton, 2000.
* Taber, George M. *Judgment of Paris: California vs. France and the Historic 1976 Paris Tasting that Revolutionized Wine*. NY: Scribner, 2005.
* Terroir-France *[http://www.terroir-france.com/theclub/meaning.htm Што значи тероар ?]* 

## Наводи

Категорија:Вински поими
Категорија:Кафе
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Категорија:Галицизми
Енофилија

150px|thumb|Енофилите се посветени на виното
**Енофилија**, доаѓа од  грчки е љубов (*[[-фил-|филија]]*) за виното (*оено*). Така, **енофил** значи љубител на виното.

Во потесна смисла, *енофилија* се однесува за дисциплинирана посветеност на виното, со строги традиции за консумирање и оценка. Но во поширока смисла, *енофилија* се однесува на уживањето во виното, често од непрофесионалци.

Енофилите се познати и како *вински [[обожавател]]и* или *[[познавач]]и*. Тие се луѓе кои го ценат и виното и собираат шишиња, особено grape а особено онакви од посебни региони, сорти или методи на производство. Додека највеќето енофили се секојдневни луѓе, некои се и лозари, трговци со вино, или во случаи како Роберт Паркер, професионални пробатори на вино.

## Наводи

## Поврзано
* Дегустација на вино
* Винарство
* Енологија
* Сомелие

Категорија:Вински поими
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Маламир

**Маламир** — средновековен бугарски владетел кој владеел со Првото Бугарско Царство од 831 до 836 година.

Тој бил третиот и најмал син на Омуртаг и внук на Крум. На престолот се качил главно поради прераната смрт на постариот брат Звиница и лишувањето од престолот на најголемиот брат Енравота поради пројавени симпатии кон христијанството.

Познато е дека откако неговиот брат Енравота одбил да се откаже од христијанството, Маламир го осудил на смрт. Младиот хан ја продолжил градежната активност на својот татко. Во негово време било завршено водоснабдувањето на Плиска. Во надворешната политика се стремел да одржува добри односи со Франкската империја и со Византија.

Византискиот цар Теофил го нарушил 30-годишниот мировен договор, кој бил потпишан со Омуртаг, и во 836 година презел поход против Бугарија. Бугарите, на чело со кавкан Исбул одговориле на византиските сили при што навлегле во византиските територии и стигнале дури до Одрин. Потоа се упатиле кон Пловдив и по преговорите со неговите жители влегле во градот. Од тој момент градот бил вклучен во пределите на Бугарија. Овој град во тоа време имал важно стратешко значење за освојувањето на Родопската област, како и за прекинување на римскиот пат Виа Милитарис (Виа Диагоналис) на Балканскиот Полуостров, кој ги поврзува Сигиндунум (Белград), Сердика (денес Софија) и Цариград (Истанбул) и копнената врска помеѓу Солун и Цариград. Овие настани се опишани во Камениот натпис, познат како *Маламирова хроника*.

Маламир неочекувано починал во 836 година и бидејќи не оставил наследници, престолот го зазел неговиот внук Пресијан - син на брат му Звиница. Не е позната точната причина за смртта на бугарскиот владетел.

## Литература
* Андреев, Й., Лазаров, Ив. и Павлов, Пл., „*Кой кой е в средновековна България (Второ издание)*“, Издателство „Петър Берон“, София, 1999 г. ISBN 954-402-047-0
* Златарски, Васил, „*История на българската държава през Средните векове*“. Т. 1. „*Първо българско царство. Епоха на хуно-българското надмощие“ (679-852)*“, С. 1918
* Константин Јиречек: *Geschichte der Bulgaren*, Georg Olm Verlag, 1977 (Orig.: Verlag von F. Tempsky, Prag, 1876)
* Bahši Iman, *Džagfar Tarihy*, vol. I, Orenburg 1997.

## Наводи

Категорија:Бугарски монарси
Категорија:Европски монарси од 9 век
Категорија:Крумова династија
Категорија:Туркиски владетели
Категорија:Починати во 836 година
Кетон

130px|right|thumb|Кето група, карбонилна група во која има два радикали поврзани за карбонилниот С-атом.
[150px|right|thumb|[Ацетон, најпростиот кетон.]]
**Кетоните**, заедно со алдехидите, се карбонилни органски соединенија чија функционална група е кето-групата. Таа е всушност карбонилна група во која јаглеродниот атом е поврзан со два радикали, што не е случај кај алдехидите, каде тој е поврзан со еден радикал и еден водороден атом.

## Поделба и [[изомерија]]
 
Кетоните се класифицирани на следниот начин:

* Според радикалите на *симетрични кетони* (со еднакви радикали) и *несиметрични (мешани) кетони* (со различни радикали).
* Според бројот на кето групите на монокетони, дикетони итн.

За кетоните е типична положбената изомерија која се јавува поради различната местоположба на кето групата. Меѓутоа, кај првиот кетон од хомолошката низа (пропанон) нема ваква изомерија. Алдехидите и кетоните, пак, од друга страна, меѓу себе покажуваат функционална изомерија.

## Именување (номенклатура)

Според правилата на МСЧПХ (IUPAC), кетоните се именуваат така што за основа се зема името на јаглеводородот со ист број на јаглеродни атоми како и кетонот, вклучувајќи го и карбонилниот C-атом, и на крај се додава наставката *-он*. Нумерирањето на C-атомите се врши така што јаглеродот од кето групата да добие помала бројна вредност. За повеќе кетони, во употреба се тривијални имиња. Прифатена е и номенклатура според која името на кетонот се состои од имињата на радикалите и зборот *кетон*, кои се пишуваат одделно. На пример:

:::\mbox{CH}_3\mbox{COCH}_3 — пропанон или диметил кетон (тривијално ацетон)
:::\mbox{CH}_3\mbox{COCH}_2\mbox{CH}_3 — бутанон или етил метил кетон.

## Добивање

Главниот начин за добивање на кетоните е со оксидација на алкохоли. Најчесто таа се изведува со силен оксиданс во присуство на концентрирана сулфурна киселина. Кетоните се добиваат со оксидација на вторични алкохоли.

## Хемиски реакции

* Адиција:
** Нуклеофилна адиција
** Алдолна адиција
* Редукција
* Оксидација
** Јодоформна реакција.

## Наводи

Категорија:Органски соединенија

Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Категорија:Функционални групи
Фргово

**Фргово** — село во Општина Сатовча.

## Географија и местоположба
Селото Фргово се наоѓа на западните падини на Родопите, на надморска височина од 1,036 метри. Од градот Неврокоп е оддалечено 22 километри источно, додека пак од општинскиот центар Сатовча е оддалечено 5 километри јужно. Селото е планинско.

## Историја

## Стопанство
Атарот на селото зафаќа површина од 11.8км². На него најмногу преовладуваат пасиштата, додека во помала мера се застапени и шумите.

## Демографија
Според пописот од 2021 година, селото имало 372 жители, со густина на населеност од 31 човек на километар квадратен.

Во пописот од 2011 година имало 416 жители, што значи дека во текот на една деценија имало стапка на пад на население од -1.1%.

## Општествени установи
Во селото функционира џамија.

## Самоуправа и политика
Поштенски код на селото е 2952.

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Општина Сатовча
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Категорија:Чеч
Incesticide

thumb|200px|Incesticide постер

**Incestiside** (**инцестицид**) е третиот албум на Nirvana и е издаден во 1994. Албумот ги содржи следните 15 песни:

# Dive
# Sliver
# Stain
# Been A Son
# Turnaround
# Molly's Lips
# Son Of A Gun
# (New Wave) Polly
# Beeswax
# Downer
# Mexican Seafood
# Hairspray Queen
# Aero Zeppelin
# Big Long Now
# Aneurysm

И
Категорија:Албуми од 1994