open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кешишлик

**Кешишлик** (, *Аетовуни*; до 1927 г. *Κεσισλίκ*, *Кесислик* или *Κισιολίτι*, *Кисјолити*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало на јужните падини на Беласица, на 3 км северно од Хаџи Бејлик.

## Историја
### Потекло на името
Името на селото доаѓа од турскиот поим *keşişlik*, „место кајшто живеат калуѓери“, избедено од *keşiş*.

### Во Отоманското Царство
На северозапад од селото, во местноста Големо Градиште имало оглем манастир поврзан со името на селото.

Во XIX и почетокот на XX век, Кешишлик бил македонски чифлик во Демирхисарската каза. Сè до 1912 г. бил сопственост на Акил-бег од Сер и имал над 100 куќи.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Кајшли-чифлик* (Kaïchli-tchiflik) било село со 45 домаќинства на 140 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 300 жители, сите Македонци.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кешишлик (*Kichichlik*) живееле 560 Македонци, сите под Егзархијата.

### Во Грција
Во 1912 г. турците го разрушиле Кешишлик под изговор дека жителите криеле оружје и убиле над 60 лица. Целото население пребегало во Бугарија.

За време на Првата балканска војна во октомври 1912 г. селото е купирано од бугарска војска. За време на Втората балканска војна на 9 јули 1913 г. Кешишлик е опожарен од грчка војска. По војната селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Пописите од 1913 и 1920 г. го водат како растурена населба.

Наследници на бегалци од селото денес живеат во Свети Врач, Петрич и околината.

Во 1920-тите властите во селото довеле грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Кешишлик (*Κεσισλίκ*) е претставено како чисто дојденско село со 315 жители (82 семејства).

Во 1940 г. населението броело 464 жители. Интересно е тоа што во 1941 г. статистиката на бугарската окупациска власт го води селото со дури 850 жители. Во 1951 г. во Кешишлик се попишани 465 лица. Во претстојниот период жителите се преселиле во новото село Долно Хаџи Бејлик, но сепак си ги задржале имотите во Кешишлик.

## Население

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Категорија:Беласица
Ќуприја

**Ќуприја** или **Ќупри** (, *Гефируди*; до 1927 г. *Κιουπρή*, *Ќупри*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција. Населението брои 717 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е сместено во Серското Поле, на 20 км северозападнно од градот Сер и на 5 км северно од селото Просеник, крај железничката линија Кулата-Валовишта-Сер-Драма, на надморска височина од 30 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население од вилаетот Тимур Хисар од 1616-1617 година селото е наведено под името *Ќуприе* со 55 домаќинства.

Во XIX век Ќуприја било мешано македонско-турско село во Демирхисарската (Валовишка) каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Куприј (Kuprii)* имало 110 домаќинства и 350 жители Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Христијанското население на селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Ќуприја имало 500 жители, од кои 320 Македонци, 120 Турци и 30 Роми. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ќуприја имало 240 Македонци под врховенство на патријаршијата и во селото работело грчко училиште.

### Во Грција
Во Првата балканска војна Ќуприја е окупирана од Бугарија, но по Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 482 жители. Селото тешко настрадало во Втората балканска војна, кога дел од македонските жители побегнале во Бугарија. Во 1920 г. броело 322 жители.**'

Во 1924 г. по сила на [[Лозански договор|Лозанскиот договор]] муслиманското население е иселено во [[Турција]]. На нивно место се населиле 38 бегалски семејства (вкупно 142 бегалци) од [[Источна Тракија]], така што селото станало мешана населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Гефируди (''Γεφυρούδι''), што значи „мост“.**'

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 472 жители.**'

== Стопанство ==
Селото е многу богато, бидејќи располага со мошне плодно земјиште кое се наводнува од реката [[Струма]] и [[Бутковското Езеро]], а поради климатските услови земјата дава по две до три високоприносни реколти. Населението произведува големи количини на [[памук]], [[жито]], [[пченка]] и други земјоделски производи. Внимание му се посветува и на [[краварство]]то.**'

## Население

## Самопурава и политика
Во 1946 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 10 квадратни километри.** Општината Ќуприја била приклучена во општината Просеник во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Долна Џумаја.

Селото припаѓа на општинската единица Просеник со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Долна Џумаја, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ќуприја, во кој е единствено село.

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Дервент

**Дервент** или **Дервен** (, *Акритохори*; до 1926 г. *Δερβέντι*, *Дервенти*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од градот Сер и на 12 км северозападно од Валовишта. Лежи во живописна месност во југоисточното подножје на Беласица. Кај селото е манастирот „Св. Јован Претеча“.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Дервент бил чисто македонско село во Демирхисарската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Дървент к’с чифлик (Dervent-këss tchiflik)* бил село со 50 домаќинства на 160 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото има 160 жители, сите Македонци христијани. Според статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. населението на *Дервент (Dervent)* се состоело од 160 Македонци, сите под врховенството на Цариградската патријаршија.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 195 жители, кои во 1920 г. се накачиле на 249 лица. Во 1924 г. населението е присилно иселено во Бугарија, а на негово место се доведени грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Акритохорион. На пописот од 1928 г. Дервент е заведен како наполно дојденско село со 344 жители (113 домаќинства).

## Население

## Личности
* Тане Комитата (? – 1912) — борец во МОО, четата на Панајот Карамфилович, загинал на 21 ноември 1912 г.

## Културни и природни знаменитости
* Манастир „Св. Јован Претеча“ од 1981 г.

## Наводи

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Липош

**Липош** (, *Филира*; до 1927 г. *Λιπόσι*, *Липоси*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на јужните падини на Беласица, источно од Горно Порој. Било сместено над денешното село Неохори, под истоимениот врв Липош.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според османлиските дефтери на немуслиманското население од Тимурхисарскиот вилает за 1616–17 г. Липош имал 46 даночно обврзани домаќинства. Во 1625 г. истиот имал 35 такви домаќинства.

Во XIX век Липош бил село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Липош (Lipoche)* било село со 30 домаќинства и 100 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Липош* живееле 350 Македонци.

Ба почетокот на XX век жителите на Липош биле под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Липош (Lipoche)* имало 480 Македонци под патријаршијата и 90 власи. Во селото имало грчко основно училиште со еден учител и 15 ученици. Во 1906 г. селото имало 70 куќи.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна во октомври 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. Во Втората балканска војна на 9 јули 1913 г. во Липош влегла грчка војска. По војната селото било припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Taa 1913 г. селото имало 456 жители. Веднаш по Првата светска војна дел од населението пребегало во Пиринска Македонија поради репресалиите на грчката власт. Во 1923-1924 г. под жесток притисок Липош го напуштиле уште 80 лица (25 семејства). Преселниците претежно се населиле во петричките села Димидово и Коларово.

Во 1920-тите години власта довела грчки колонисти од Мала Азија кои станале мнозинство во селото. На пописот од 1928 г. Липош е претставено како мешано староседелско село со 144 грчки дојденци (39 семејства), а остатокот од македонски мештани. Во 1940 г. Липош имал 400 жители, но следната 1941 г. населението се свело на 211 лица.

Селото се распаднало за време на Граѓанската војна кога власта го префрлила населението во Џума Маала. По војната државата го подигнала новото село Неохори за жителите на Липош и оние на Тодорич. Жителите ги задржале своите имоти во Липош и понатаму ги користат.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Категорија:Беласица
Мандраџик

**Мандраџик** (, *Мандраки*; до 1926 г. *Μαντρατζίκ*, *Мандраѕик*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од Сер и западно от Валовишта, во живописно место на подножјето на Беласица. Јужно од него е Бутковското Езеро. Мандраџик е едно од згодните поаѓалишта за искачувањето на првенецот на Беласица — врвот Радомир (Калабак) и високите делови на планината.

Селото се наоѓало на околу 1 км посеверно од денес, пред да биде преместено со замената на населението во 1920-тите.

## Историја
Во селото има остатоци од средновековна тврдина — таканаречената Циганска кула.

### Во Отоманското Царство
Во XIX век и почетокот на XX век Мандраџик било село во Демирхисарската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Мандраџик (Mandradjik) било село во Серската каза со 19 домаќинства сочинети од 46 муслимани.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал:

Во 1894 г. Густав Вајганд („Аромани“) напишал: „стигнавме по добар пат во околината на селото Мандраџик. Посред таканаречената Циганска кула стигнавме во селото. Просторот на оваа кула има квадратен облик и е обработен со една ѕидина, широка до еден метар, а висока 2-5 метри. На некои места се гледаат траги од прозорци, но не се забележуваат никакви украси, ниту пак натписи. Луѓето кажуваат дека тука некогаш живеел циганскиот крал.“

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 90 жители, сите Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 63 жители, кои во 1920 г. се свеле на 29 лица. Во 1923-1924 г. населението како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти од Мал Самоков и Трулија, Источна Тракија. Во 1926 г. селото е преименувано во Мандраки, а куќите се изградени на 1&nbsp;км јужно од постоечкото село. На пописот од 1928 г. селото били чисто дојденско со 278 лица (67 семејства).

Во 1940 г. Мандраџик имал 421, а следната година 313 жители. Населението доживало значаел пораст за време на Граѓанската војна кога тука се доселиле жителите на соседното планинско село Мешели. Така, во 1951 г. селото веќе имало 737 жители. По краток период на понатамошен пораст, населението доживеало голем пад поради иселување во поголемите градови.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Циганска кула — тврдина од доцновизантиско време

## Наводи

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Манџука

**Манџука** е поранешно село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Историски села во Синтика
Матница

**Матница** или **М’тница** (, *Макриница*; до 1922 г. *Μάτνιτσα*, *Матница*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци и Турци.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од Сер и западно од Валовишта. Лежи во јужното подножје на планината Беласица, во северозападниот дел на Серското Поле. Југоисточно од него е Бутковското Езеро. Северно од селото се наоѓа манастирот „Рождество на пресв. Богородица“ („Пресв. Богородица Гумера“).

## Историја
### Антика и средновековие
На ридот Калуѓерски Манастир на 1 км источно од Матница се остатоците од доцноантичката и раносредновековна Матничка тврдина која го чувала патот меѓу Беласица и Круша.

### Во Отоманското Царство
Во османлиските дефтери на немуслиманското население на Тимурхисарскиот вилает од 1616–17 г. селото е заведено под името *Мутниче* со 94 даночно обврзани домаќинства, јагленари. Според документ од 1625 г. селото *Матниче* имало 70 домаќинства.

Во XIX век Матница било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *М’тишта* (Mëtischta) било село со 175 домаќинства сочинети од 300 жители муслимани и 470 жители Македонци. Во селото работела грчката пропаганда.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во М’тница (*Мѫтница*) живееле 1.650 лица, од кои 750 Македонци-христијани и 900 Турци.

Селото подоцна прешло под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Матница* (Matnitza) имало 640 Македонци под Егзархијата и во селото работело бугарско основно училиште со 1 учител и 27 ученици.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. За кмет бил назначен поранешниот андартски капетан Барба Коста. Во 1913 г. селото броело 1.578 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 1.276 лица. Во 1924 г. турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор. Во истиот период 275 Македонци (70 семејства) се иселиле во Бугарија, не можејќи да го издржат грчкото угнетување. На нивно место власта доселиле грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Матница била мешано село со 573 жители, од кои 439 лица (132 семејства) биле грчки дојденци, а останатите македонски мештани.

Матница настрадала во Граѓанската војна кога населението е евакуирано во полските села. По војната во селото се вратиле само еден дел од жителите.

## Население

## Личности
* Ѓора Тодорова Ефремиду (1915 – 1949) — комунистка
* Мехмед и Али — Турци, дејци на ВМОРО

## Културни и природни знаменитости
* Матничка тврдина од доцната антика и раното средновековие
* Манастир „Рождество на пресв. Богородица“ од 1971 г.

## Наводи

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Мусаџали

**Мусаџали** или **Муса Чали** (, *Аетофилија*; до 1926 г. *Μουσατζιαλή, Мусаѕијали*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓало во југозападните разгранки на планината Шарлија, на 7 км југоисточно од градот Валовишта, на надморска височина од 760 м.

## Историја
Во XIX век Мусаџали било турско село во Демирхисарската (Валовишка) каза на Серскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Муса Чали* имало 200 Турци.

За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 222 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 131 лице.

Во 1927 година, името на селото било променето во Аетофолија (*Αετοφωλιά*), во превод „орлово гнездо“.

Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција, а на нивно место се населиле 13 бегалци, колку што броело селото во пописот од 1928 г. Поради немање поволни услови за живеење, доселеното население се иселило и населбата била избришана од евиденција во 1940 г.

## Наводи


Категорија:Историски села во Синтика
Палмеш

**Палмеш** (, *Кастануса*; до 1926 г. *Πάλμες*, *Палмес*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци-муслимани.

## Географија
Селото се наоѓа во северните пазуви на планината Круша.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Палмеш изборно се наоѓало во јужното подножје на Беласица. Мештаните претходно биле христијани, кои го примиле исламот во немирни години за да се заштитат.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Палмеш* (*Палмешъ*) било село со 1.150 Македонци-муслимани.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 1.047 жители, а во 1920 г. во него се попишани 988 лица.

Во 1924 г. жителите, како муслимани, се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место власта довела грчки колонисти. Во 1928 г. селото е претставено како чисто дојденско со 512 жители (144 семејства).

След Втората светска војна Палмеш е преместен на југ, јужно од железницата.

Во 1940 г. населението пораснало на 829 жители. Тоа настрадало во Граѓанската војна и било повлечено во полските села. По војната дел од жителите се вратиле во Палмеш. Нешто подоцна од стратешки причини (како погранично место), селото било повлечено 3 км појужно, во новоизградени куќи близу железницата.

## Население

## Наводи

Категорија:Синтика
Рамна (Валовишко)

**Рамна** (, *Омало*; до 1928 г. *Ράμνα, Рамна*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 161 жител (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на планината Беласица, северно од Бутковското Езеро, на 8 км источно од селото Ветрен, на надморска височина од 80 м. Тоа е потполно споено со соседното Турчели.**'

== Историја ==

=== Во Отоманското Царство ===
Од името на селото се гледа дека првично било [[Македонци|македонско]]. Во [[19 век|XIX век]] Рамна било влашко село во Демирхисарската (Валовишка) каза на [[Серски Санџак|Серскиот Санџак]]. Во „[[Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника]]“ се вели дека во [[1873]] г. во ''Рамна (Ramma)'' имало 106 домаќинства и 350 жители [[Власи]].

Во 1891 година [[Георги Стрезов]] за селото напишал:Според податоците на [[Васил К’нчов]] („[[Македонија. Етнографија и статистика]]“) од [[1900]] г., во селото Рамна имало 550 жители [[Власи]].

=== Во Грција ===
За време на [[Прва балканска војна|Првата балканска војна]] селото е окупирано од [[Царство Бугарија|Бугарија]], но по [[Втора балканска војна|Втората балканска војна]] во 1913 г. е припоено кон Грција согласно [[Букурешкиот договор]]. Таа година селото броело 469 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 127 лица, а во 1928 г. само со 44.**' Истата година, името на селото било променето во Омало (*Ομαλό*).**'

По [[Граѓанската војна во Грција|Граѓанската војна]] (1946 - 1949) селото е поместено во близина на патот Кукуш-Валовишта, на надморска од 80 метри.**'

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина. Општината Рамна била приклучена во општината Хаџи Бејлик во 1926 година.**

Селото припаѓа на општинската единица Петрич со седиште во селото Ветрен, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Хаџи Бејлик, во кој влегува и истоименото село.

## Личности
;Родени во Рамна
* Кочо Кукулич (Коста Кукулич, ? - 1883) — ајдутин

;Починати во Рамна
* Павел Жељазков (1881 - 1906) — револуционер на ВМРО

## Наводи

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Света Петка (Валовишко)

**Света Петка** ( — село во Валовишко, Егејска Македонија. Влегува во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 46 километри северно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро во подножјето на планината Беласица. Селото се наоѓа на надморска височина од 226 метри.

## Историја

Во XV век во *Ајо Параскева или Света Петка* живееле 42 семејства. Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население од вилаетот во 1616-1617 година, селото се состоело од 92 домаќинства.

Во XIX век Света Петка е мешано македонско-турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство. Во селото има црква „Св. Ѓорги“, изградена околу 1800 г.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Света Петка* имала 580 Македонци и 650 Турци. Според Бранков, македонското население било околу 200 жители.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Света Петка живееле 400 Македонци и работело егзархиско училиште.

Во Балканските војни од селото како доброволец учествувал Ѓорѓи Петров - Ербапо.

## Демографија

По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Голем дел од муслиманското и македонското население заминало од селото кон Македонија во Струмица или Бугарија во Петрич и на негово место било населено грчко население од Понд. Според Тодор Симовски, бројот на грчките доселеници изнесувал 338 луѓе.

Во 1913 година, во селото живееле 915 жители. Во 1924 година, целото муслиманско турско население според Лозанскиот договор било принудено да го напушти селото. Во тоа време, според Тодор Симовски во Бугарија се иселиле 33 жители на селото. И покрај тоа, во селото останале да живеат мал број на Македонци.

Така, заедно со новите жители на селото, во 1928 година селото броело 486 жители, додека во 1940 година селото броело 781 жител.

Во текот на Втората светска војна, како и во текот на Грчката граѓанска војна, селото настрадало. Поради тоа, голем дел од населението го напуштило селото и заминало на побезбедно место. Намалувањето на бројот на населението се должело на фактот што дел од населението на селото заминало во новата населба наречена Нова Света Петка, која се наоѓа во близина на селото. Селото во пописот од 1951 година броело 140 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 106 жители. Денеска, населението на селото е 240 жители.

## Луѓе од селото
; Родени во Света Петка
* Ѓорѓи Петров - Ербапо (1890 - 1931) — македонски револуционер од ВМОРО
* Јоргос Георгандас (р. 1967) — грчки политичар
* Иван Г. Панев — македонски револуционер
* Кочо Андонов — македонски револуционер

## Наводи

Категорија:Кукуш
Средна Маала

**Средна Маала** или **Орта Маала** (, *Месеја*; до 1927 г. *Ορτά Μαχαλέ*, *Орта Махале*, *Ορτά Μαχαλά*, *Орта Махала*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено со Јуруци.

## Географија
Селото се наоѓало на најисточните падини на Беласица, источно од денешната бугарско-грчка граница.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век селото било дел од селата Јуруклери во Петричката каза, во кои влегувале Горна Маала (Дере Мааала) и Долна Мала (Ашаја Маала). Трите села понекогаш се сметале за едно, наречено Јурук Маало, на македонски наречено и **Тополник**.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Тополник* (Topolnik) е село во 76 домаќинства на 190 жители муслимани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Средна Маала (*Срѣдня Махала*) било село во Петричката каза со 390 жители, сите Турци. Истовремено во Демирхисарска кааза К’нчов посочува и село Средни Тополник (*Срѣдни Топалникъ*) со 450 жители Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година селото е заведено со 478 жители. На 28 декември 1919 г. е создадена општината Дере Маала, во која влегле Горна и Долна Маала, јуручкото село Хан Дере и македонското село Тополница. Во 1920 г. селото имало 434 лица. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор населението како муслиманско е иселено во Турција, а на негово место се доселени грчки колонисти. Така, во 1928 г. Средна Маала е претставена како чисто дојденско село со 502 жители (153 семејства).

Во 1940 г. Средна Маала е евидентирана со 295 жители, од кои 210 биле мажи, што значи дека тука била сместена погранична воена единица. Селото е евакуирано со воена заповед на 13 март 1941 г. малку пред германската инвазија, и населението е преместено во блиски села, па и други делови на Грција. По војната тоа не било обновено бидејќи е гранично. Отпишано е во 1961 г. Атарот е припоен кон оној на Ветрен, каде се префрлиле голем дел од жителите.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Хаџи Бејлик

мини|250п|Грчкиот штаб во Хаџи Бејлик на крајот од Втората балканска војна како ги расправа грчките барања од Букурешкиот договор.

**Хаџи Бејлик** (, *Вирониja*; до 1927 г. *Χατζή-Μπεϊλίκ*, *Хаѕи-Бејлик*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од Сер и западно од Валовишта во живописно место во јужното подножје  на Беласица. Југозападно од него е Бутковското Езеро. Селото првично било во пазувите на Беласица, но подоцна е преместено на југ кај железницата. Старото Горно Маало до 2000-тите се водело како одделно село **Горно Хаџи Бејлик** (*Άνω Βυρώνεια*) и во 2001 г. имало 75 жители.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX и почетокот на XX век Хаџи Бејлик било чисто македонско село во Демирхисарската каза. Било чифлик на Акил-бег од Сер. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хаџи Бејлик (Hadji-beylik) било село со 80 домаќинства на 270 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 650 жители, сите Македонци христијани.

По Илинденското востание во 1904 г. целото село прешло под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 800 Македонци, сите под Егзархијата. Во него работело бугарско основно училиште со еден учител и 25 ученици.

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција според Букурешкиот договор. Истата година населението броело 306 жители, кои во во 1920 г. се зголемиле на 384 лица. Во 1923-1924 г. под притисок на грчките власти се иселиле 300 лица (70 семејства) во Бугарија, На нивно место власта довела грчки колонисти од Турција. Потомци на иселениците од Хаџи Бејлик денес живеат во Петрич и околината. На пописот од 1928 г. селото е претставено како мешано со 882 жители, од кои 656 лица (185 семејства) биле грчки дојденци, а останатите македонски мештани.

## Население
;Долно Хаџибејлик

;Горно Хаџибејлик

## Личности
* Георги Узунов (Дедо Петар, 1852 – 1932) — револуционер, деец на ВМОРО и ВМОК
* Христо Попандреев (1869 – ?) — војвода на ВМОК
* Димитър Илиев (1878 – 1957) — општественик во Бугарија, револуционер и деец на ВМОРО, народен пратеник од БЗНС

## Наводи

Категорија:Синтика
Категорија:Беласица
Хоџово

**Хоџово** или **Хоџов Чифлик** (, *Ано Каридија*; до 1927 г. *Χότζιοβο*, *Хоѕјово*) — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на 37 км северно од Сер и на 22 км северно од Валовишта. Лежело во Светиврачко-петричката Котлина во северното подножје на Сенгелска Планина. Сместено е на границата со Пиринска Македонија, на десниот брег на реката Батак Дере.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Хоџово било македонско село во Демирхисарската каз а на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хоџово (Hodjovo) било село со 40 домаќинства на 140 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Хоџов Чифлик* живееле 150 Македонци.

Сите жители на селото биле под врховенството на Бугарска егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Хоџа Чифлик* (Hodja-Tchiflik) имало 280 Македонцим, сите егзархисти.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 222 жители, а во 1920 г. во селото се попишани 208 лица. Во 1920-тите целото население на селото се преселило во новооснованото Ново Хоџово преку границата во Пиринска Македонија, на неполн километар од Хоџово. На негово место власта довела грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Ано Каридија. На пописот од 1928 г. селото е претставено како чисто дојденско со 126 жители (38 семејства).

Во 1940 г. Хоџово населението се накачило на 172 лица. Во 1941 г. жителите го напуштиле селото поради бугарската окупација, така што таа година Хоџово е заведено како напуштено. По војната селото не е обновено од стратешки причини поради неговата гранична местоположба.

## Личности
* Илија Петров — борец во МОО, четата на Георги Занков, I чета на VI Охридска дружина

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Чифлик Маала (Драмско)

**Чифлик Маала** () — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 49 километри источно од градот Драма и на 2 километри западно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 113 метри.

## Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Месохори .

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 28 грчки семејства со 137 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 137 жители, додека во 1940 година селото броело 257 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 433 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 260 жители, во 1971 година имало 220 жители, во 1981 година имало 168 жители, додека во 1991 година имало 280 жители. Денеска, населението на селото е 105 жител според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Чифлиџик

**Чифлиџик** (, *Стримонохори*; до 1926 г. *Τσιφλιτζίκ*, *Цифлиѕик*) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија
Селото се наоѓа на 4 км западно од градот Валовишта, на почетокот на Серското Поле. Лежи на левиот брег на Струма, недалеку од јужното устие на Рупелската Клисура.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Чифлиџик бил чисто македонско село во Демирхисарската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Чифлџик* (Tchiflidjik) било село со 60 домаќинства сочинети од 195 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото имало 80 жители, сите Македонци.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. населението на Чифлиџик (Tchiflitchik) се состоело од 320 жители Македонци, сите под врховенството на Цариградската патријаршија.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото имало 208 жители, кои во 1920 г. нараснале на 329 жители. Извесен дел од населението се преселило во Бугарија, а властите на негово место довеле грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Стримонохори, во превод *Струмско Село*. На пописот од 1928 г. Чифлиџик е претставен како мешано мештанско-дојденско село со 738 жители, од кои 395 лица (102 семејства).

## Население

## Наводи

Категорија:Синтика
Џаферли

**Џаферли** (, *Ѕаферли*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во пазувите на Беласица, источно од Горно Порој.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Џаферли било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Џаферли Чифлик* (Djaferli-tchiflik) било село со 24 домаќинства на 70 жители Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Џаферли* броело 100 жители Македонци и 50 Роми.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Џеферли* (Djeferli) имало 120 Македонци, сите под врховенството на Цариградската патријаршија.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година во него се попишани 44 жители Селото настрадало за време на Првата светска војна, и затоа грчката воена статистика во 1915 г. го води како напуштено. На британска рововска карта од 1918 г. изработена според воздушни снимки се забележуваат 17 запустени градби. Во 1920 г. во селото се попишани 5 жители.

Во 1927 г. селото е отпишано.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Категорија:Беласица
Вилма Трајковска

**Вилма Трајковска** — поранешна Прва Дама на Македонија, сопруга на починатиот претседател на Република Македонија Борис Трајковски и активист во невладиниот сектор.

## Животопис
Вилма Трајковска е родена во Колешино, Струмичко. Средното образование го завршила во СУГС „Георги Димитров“ во Скопје. Таа е поранешна Прва дама на Република Македонија и сопруга на починатиот претседател на Република Македонија, Борис Трајковски. Работела во Дирекцијата за издавачки работи во НБРМ, каде ја вршела функцијата директор сè додека Дирекцијата не била укината. Таа е и основач на ВИТРА, непрофитна и невладина фондација формирана во Република Македонија во 2001 год. Со цел да ја афирмира жената и нејзината улога за сестран развој на општеството, Трајковска активно учествува на бројни форуми и конференции во Република Македонија и во странство. Била и покровител на Меѓународната конференција „Жените во 21-от век“ одржана во 2002 година во Охрид. Трајковска е основач на Меѓународната фондација „Борис Трајковски“. Мајка е на две деца.

## Наводи

Категорија:Први дами и први господа на Македонија
Категорија:Колешино
Категорија:Борис Трајковски
Категорија:Македонски методисти
Тодорич

**Тодорич** или **Тодорци** (, *Теодорици*) — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено со Македонци и Турци.

## Географија
Селото се наоѓало на јужните падини на Беласица. Лежело источно од Горно Порој, над селото Џума Маала, на реката Месала.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Тодорич било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Според Стефан Верковиќ во 1872 г. сопственикот (спахија) на селото Бекир-бег од Валовишта долго ги измачувал сите немуслимани во врска со неосновани сомнежи за убиството на еден муслиман.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Тодоруч* (Todorutch) било село со 63 домаќинства на 100 жители муслимани и 70 Македонци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Тодорич* броело 180 жители Македонци христијани и 220 турци.

Целото христијанско население на селото било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото (Todoritch) живееле 200 Македонци, сите под Егзархијата. Во 1906 г. селото имало 40 куќи.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 366 жители, но во 1920 г. имало само 64 лица, веројатно бидејќи настрадало во Првата светска војна. Во 1924 г. Турците се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а Македонците под притисок на власта се иселиле во Бугарија. На нивно место се доведени грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Тодорич е претставено како наполно дојденско село со 112 жители (28 семејства).

На пописот во 1940 г. населението речиси се удвоило со 233 жители. Бугарската статистика од 1941 г. го бележи со 176 лица. За време на Граѓанската војна населението е повлечено во полските села, а по војната на селаните не им било дозволено да се вратат во Тодорич. За нив власта изградила сосем ново село малку северно од Џума Маала, наречено Неохори (во превод *Ново Село*), каде воедно биле сместени и жителите на соседното село Липош.

## Наводи

Категорија:Историски села во Синтика
Категорија:Беласица
Макелари

**Макелари** или **Макеларе** — село во општината Дебар на истоимената област во источна Албанија. Претставува седиште на општинската единица со Макелари, која до 2015 г. била самостојна општина. Во селото живеат мнозинство Македонци.

## Географија

## Историја
Селото се наоѓа во пошироката Дебарска област, на извесно растојание од македонската граница. Макелари се протега на надморска височина од 678 метри.

## Демографија

Голем дел од населението се етнички Македонци во православна или исламска вероисповед.

## Култура
Според Божидар Видоески селата Ербеле и Горно и Долно Крчиште заедно со Макелари се дел од Источниот говорен регион заедно со другите 16 села од областа Голо Брдо. Исто така, според Видоески, македонскиот јазик сѐ уште живо се употребува во овие села во областа Поле.

## Личности
* Владо Макеларски (1919 - 1993) — македонски партизан.
*Стефан Цветковски (1919 - 1944) — македонски партизан. 

## Наводи

## Надворешни врски
*Македонски дијалекти во Албанија


Категорија:Дебар (Албанија)
Категорија:Села во Албанија
Категорија:Македонски населби во Албанија
Агим (Албанија)

**Агим** — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во истоимениот округ и во општината Пошње.

## Географија

## Историја

## Демографија

## Култура

## Личности

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Села во Албанија
Перињак

**Перињак** — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград во округот Ура Вајгуроре и во општина Рошник.

## Географија

## Историја

## Демографија

## Култура

Категорија:Села во Албанија
Прекмурски дијалект

**Прекмурскиот јазик** (често **прекмурски дијалект**; (, : *prekmürski jezik, prekmürščina*) — најисточниот дијалект на словенечкиот јазик кој се зборува ворегионот Прекмурје во Словенија и во одредени делови на Унгарија. Прекмурскиот јазик е исто така регионален јазик и тој е единствениот словенечки дијалект кој има историска пишана традиција. Тој се користел во црквата, образованието и слично. 

## Наводи
* Mária Mukics: *Changing World - The Hungarian Slovenes* (*Változó Világ* - *A magyarországi szlovének*) Press Publica
* Mukics Ferenc: Szlovén Nyelvkönyv/Slovenska slovnica (Slovene language-book), 1997. ISBN 963-04-9261-X
* **Molitvena kniga,** Oprvim 1783. leta vödána na zapovedi sztrcske Szily Jánosa. prvoga Szombathelyszkoga püspeka. **Zálozso Zvér János** knigar v muraszombati, **ODOBRENA OD CÉRKVENE OBLÁSZTI** 1942.
* **Vilko Novak:** ***Slovar stare knjižne prekmurščine,*** Založba ZRC, Ljubljana 2006. ISBN 961-6568-60-4
* **Fliszár János:** *Magyar-vend szótár/Vogrszki-vendiski rêcsnik,* Budapest 1922.
* **Francek Mukič:** *Porabsko-knjižnoslovensko-madžarski slovar,* Szombathely 2005. ISBN 963-217-762-2
* **Források a Muravidék történetéhez/Viri za zgodovino Prekmurja 2.** Szombathely-Zalaegerszeg 2008. ISBN 978-963-7227-19-6
* Marc L. Greenberg: Ágosti Pável's Prekmurje Slovene grammar. *Slavistična revija* 37/1-3 (1989), 353-364.
* Marc L. Greenberg: Circumflex advancement in Prekmurje and beyond / O pomiku praslovanskega cirkumfleksa v slovenščini in kajkavščini, s posebnim ozirom na razvoj v prekmurščini in sosednjih narečjih. *Slovene studies* 14/1 (1992), 69-91.
* Marc L. Greenberg: Glasoslovni opis treh prekmurskih govorov in komentar k zgodovinskemu glasoslovju in oblikoglasju prekmurskega narečja. *Slavistična revija* 41/4 (1993), 465-487.
* Marc L. Greenberg: Archaisms and innovations in the dialect of Središče: (Southeastern Prlekija, Slovenia). *Indiana Slavic studies* 7 (1994), 90-102.
* Marc L. Greenberg: Prekmurje grammar as a source of Slavic comparative material. *Slovenski jezik* 7 (2009), 28-44.
* Marc L. Greenberg: Slovar beltinskega prekmurskega govora. *Slavistična revija* 36 (1988). 452–456. [Review essay of Franc Novak, Slovar beltinskega prekmurskega govora [A Dictionary of the Prekmurje Dialect of Beltinci].

## Поврзано

* Дијалекти на словенечкиот јазик
* Словенечки јазик

Категорија:Словенечки јазик
Категорија:Словенечки дијалекти
Ирена Ветерова

**Ирена Ветерова** (Скопје, ) — македонска балерина од светски ранг.

## Животопис
Ветрова е родена во Скопје на 19 ноември 1971 година. Од 1989 до 1991 членувала во балетскиот ансамбл при МНТ. Во 1993 станала првенка на балетот во Висбаден. Балетската наобразба ја добила при МБУЦ „Илија Николовски-Луј“ во Скопје, во класата на Елисавета Кушовска. Врз своето понатамошно усовршување работела со познати балетски имиња како Маја Плисецкаја, Петар Шауфус и др. Во 2009 година ја добила наградата „Менада“ која се доделува на најзаслужните балетски уметници во Македонија.

## Улоги
* Одета и Одилија (П. И. Чајковски, „Лебедово езеро“), 
* Жизел (А. Адам, „Жизел“), 
* Јулија (С. Прокофјев, „Ромео и Јулија“), 
* Китри (Л. Минкус, „Дон Кихот“).

## Наводи

Категорија:Луѓе од Скопје
Категорија:Македонски балерини
Џузепе Меркали

thumb|300px|Џузепе Меркали
**Џузепе Меркали** (1850 во  - 1914 г.) е италијански вулканолог кој создал своја скала за мерење на интензитетот на земјотресите, која е поделена на 12 степени. 

Благодарејќи му нему и на американскиот сеизмолог Чарлс Рихтер, кој ја поставил Рихтеровата скала, можно е евидентирањето на посилните интензитети на земјотресите и без инструменти. Ова е значајно поради тоа што на овој начин земјотресите се проучуваат и евидентираат со векови и се приближуваме кон моментот кога нивното предвидување ќе биде можно.

## Извори

Категорија:Италијански геолози
Категорија:Италијански сеизмолози
Категорија:Вулканолози
Категорија:Земјотресно инженерство
Категорија:Родени во 1850 година
Категорија:Починати во 1914 година
Крум Тошев

**Крум Тошев** (Прилеп,   – Скопје ) — македонски славист, македонист и универзитетски професор.

## Животопис
Крум Тошев завршил гимназија во Битола, а потоа дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград (1937). Работел како професор во Даниловград, Струмица и Слатина. Бил член на Комисијата за кодификација на македонскиот литературен јазик и на првиот редакциски совет на новооснованото Државно книгоиздателство на Македонија. Како професор, го одржал првиот студентски час на новооснованиот Филозофски факултет во Скопје. Бил раководител на Одделот за народна книжевност при Институтот за фолклор и прв директор на Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“. Бил уредник на списанието „*Македонски јазик*“ и „*Литературен збор*“. Соавтор е на првиот „''Македонски правопис со правописен речник''“. Освен тоа, автор е на повеќе учебници и читанки по македонски јазик и книжевност за основно и средно образование, како и поголем број научни и стручни трудови за основните одлики нав фонолошкиот и граматичкиот систем на македонскиот литературен јазик.

## Наводи

## Поврзано
* Список на македонисти

Категорија:Македонски македонисти
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонски слависти
Категорија:Луѓе од Прилеп
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски јазичари
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Југословенски слависти
Категорија:Југословенски јазичари