open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Букош (Сува Река)

**Букош** () е населено место во општината Сува Река, Призренскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 911 жители. 
 
## Поврзано
* Сува Река (Косово)
* Призрен (округ)

## Наводи

Категорија:Сува Река (Косово)
Категорија:Населени места во Косово
Сакам да ти го изедам панкреасот

***Сакам да ти го изедам панкреасот*** () — семрежен роман, првично објавен од Јору Сумино во 2014 г. на семрежната страница Shousetsuka ni Narou. Во 2015 г., издавачката куќа Futabasha го забележала и наскоро романот бил објавен во печатен облик. Илустрацијата за корицата била нацртана од уметникот со псевдоним loundraw. Врз основа на романот, излегле три адаптации. Манга-адаптацијата излегувала од август 2016 до мај 2017 г. Адаптацијата во вид на долгометражен игран филм излегла во јули 2017 г., а долгометражниот анимиран филм во септември 2018 г.

## Содржина
Пролет. Април, време кога цутот на црешите е прикрај. Тој е осамен средношколец што избегнува блиски контакти со другите. Еден ден, во болницата, наоѓа чудна книга на чија корица рачно е напишан насловот „Живеам, умирајќи“.

Книгата се испоставува дека е дневник на неговата популарна соученичка Сакура Јамаучи. Во него дознава дека Сакура страда од неизлечива болест на панкреасот и дека ѝ остануваат уште помалку од една година живот. Главниот лик станува единствениот човек, покрај нејзиното семејство, кој знае за нејзината состојба. Меѓутоа, Сакура не очајува, туку се обидува да живее најнормален и исполнет живот што може. И покрај нивните сосема различни карактери, момчето решава да остане со неа. Поминувајќи време со оваа весела и непредвидлива девојка, недружељубивиот главен лик почнува постепено да се менува.

## Ликови
**„Јас“** (јап. *「僕」*) / **Харуки Шига** (јап. *志賀春樹)* — главниот лик на приказната, од чие гледиште се раскажува. Сѐ до последното поглавје, неговото име не се спомнува. Тој е осамено и повлечено момче, кое поголемиот дел од времето го поминува читајќи книги. Опишан е од околината како „незабележлив соученик“. Случајно го наоѓа дневникот на болеста на Сакура и станува еден од ретките луѓе што знаат за вистинската состојба на девојката. Потоа, тој и Јамаучи почнуваат да се зближуваат и поминуваат многу време заедно, и покрај тоа што момчето е вознемирено од претерано веселото и детско однесување на Сакура. Откако, по смртта на Сакура, ги прочитал последните страници од нејзиниот дневник посветени нему, Шига дознава за вистинските чувства на неговата другарка и за значењето на зборовите што таа ги кажала. Благодарение на Сакура и на времето поминато со неа, Харуки станува поотворен.

**Сакура Јамаучи** (јап. *山内桜良*) — главната јунакиња на приказната и соученичка на Харуки. Таа е весела, отворена и полна со живот девојка, целосна спротивност на главниот лик. И покрај тоа што страда од неизлечива болест, се обидува да се однесува безгрижно. Води дневник на болеста во кој ги опишува настаните поврзани со дијагнозата. Откако Харуки ќе го најде, Јамаучи почнува да се дружи со него, надевајќи се дека ќе го скрати своето осамено време до нејзината смрт. Таа се заинтересирала за Харуки откако во него, покрај отуѓеноста, видела искреност и сила што ѝ недостигале. Сакура се сметала себеси за слаба девојка што не може да живее без да се потпира на другите. Се вљубува во Харуки.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Манги
Категорија:Манга од 2016 година
Категорија:Аниме-филмови
Категорија:Јапонски филмови
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Црква „Св. Никола“ - Оморани (селска)

**Свети Никола** — стара селска црква во азотското село Оморани, Македонија.

## Местоположба

Црквата во близина на потегот Старо Село, каде некогаш се наоѓало селото Оморани, недалеку од десниот брег на реката Бабуна.

## Историја

За црквата нема податоци кога била изградена, освен дека е подигната по 1601 година.

Според извршен увид во 2022 година во рамки на проект „Мониторинг на православното културно наследство“ било утврдено дека остатоци од црква не постојат и дека денес е видлива само трпезаријата кај селските гробишта.

## Архитектура

Црквата е еднокорабна градба со полукружна апсида на исток и отворен трем на западната страна. Подоцна е целосно обновена, со што е изгубена нејзината споменична вредност. Единствени траги за нејзиниот изворен изглед има во документацијата на Националниот конзерваторски центар, каде се вели дека му припаѓала на поствизантискиот период и имала зачуван живопис во апсидата со претстава на Богородица Ширшаја и друг фрагмент десно од неа.

## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани

## Наводи

Оморани
Срезовац

**Срезовац** — населено место во општината Алексинац Нишавски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 149 жители. 

## Поврзано
* Алексинац
* Нишавски Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Алексинац
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Црква „Св. Никола“ - Оморани (манастирска)

**Свети Никола** — главна манастирска црква на Оморанскиот манастир во азотското село Оморани, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа јужно од селото Оморани, сместен на падините од планината Мукос, под планинскиот врв Корнорог.

До манастирската црква води земјен пат од селото Оморани.

## Историја

Нема писмени извори за настанокот на манастирот. Се знае дека бил уништен во османлиско време, а потоа обновен.

Георги Трајчев претпоставува дека е основан во 1807 година, но во Слепченскиот поменик, напишан некаде по 1573 година, се споменува јеромонах Мина од *Хоморан*, што дава повод да се смета дека манастирот е многу постар.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 2.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 3.jpg|Јужната страна
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 4.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 5.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 6.jpg|Споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 7.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 8.jpg|Куполата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани 9.jpg|Ниша над главниот влез
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Оморани.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани

## Наводи

## Надворешни врски

Оморани
Категорија:Оморански манастир
Оморански манастир

**Оморански манастир** — манастир во велешкото село Оморани, сместен над селото.

## Местоположба

Манастирот се наоѓа под врвот Корнорог, на планината Мукос, и до него води земјен пат, кој започнува од селото Оморани.

Манастирот е сместен во шумски предел и е оддалечен околу еден час пеш од селото Оморани.

## Историја

Нема писмени извори за настанокот на манастирот. Се знае дека бил уништен во османлиско време, а потоа обновен.

Георги Трајчев претпоставува дека е основан во 1807 година, но во Слепченскиот поменик, напишан некаде по 1573 година, се споменува јеромонах Мина од *Хоморан*, што дава повод да се смета дека манастирот е многу постар.

Јован Трифуноски забележал дека за манастирот до 1966 година се грижел монах, кој тогаш бил уапсен. Потоа, манастирот се запустел, особено неговите конаци.

Во 2024 година, манастирот бил под закана од шумски пожар.

## Градби во манастирот

Манастирскиот комплекс е составен од: манастирската црква, конаци, камбанарија, како и други помошни објекти.

### Црква „Св. Никола“

Главната манастирска црква е посветена на Свети Никола, по која е и наречен целиот манастир.

## Галерија


Податотека:Оморански манастир 2.jpg|Конак
Податотека:Оморански манастир 3.jpg|Чешма
Податотека:Оморански манастир 4.jpg|Чешма
Податотека:Оморански манастир 5.jpg|Помошен објект
Податотека:Оморански манастир 6.jpg|Конак
Податотека:Оморански манастир 8.jpg|Трпезарија
Податотека:Оморански манастир.jpg|Влезот во манастирот


## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Оморани
Категорија:Манастири во Македонија
Категорија:Манастири на МПЦ
Категорија:Манастири во Повардарската епархија
Црнушка Река

**Црнушка Река** — река во средишниот дел на Македонија и десна притока на реката Бабуна.

## Течение

Реката извира на падините на планина Бабуна, поминува низ селото Оморани и се влива од десната страна на реката Бабуна.

## Опис

Реката зафаќа сливно подрачје од 38,37 км2.

## Галерија


Податотека:Црнушка кај Оморани 2.jpg|Црнушка кај Оморани
Податотека:Црнушка кај Оморани.jpg|Црнушка кај Оморани
Податотека:Црнушка низ Оморани 2.jpg|Реката низ Оморани
Податотека:Црнушка низ Оморани 3.jpg|Реката низ Оморани


## Поврзано
* Бабуна
* Бабуна
* Оморани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Реки во Македонија
Категорија:Оморани
Гајдарохор

**Гајдарохор** или **Ајдонохор** (, *Ајдонохори*) — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ, Грција. Населението брои 197 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се ноаѓа во северните падини на Орсова Планина, во јужниот дел на Серско Поле, околу 20 км југоисточно од гратчето Нигрита и северозападно од Струмскиот Залив, на надморска височина од 200 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Гајдарохор било грчко село во Серската Каза на Серскиот Санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Ајдиохор* (Aïdiohor) имало 156 домаќинства со 28 жители муслимани и 410 жители Грци.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Гајдарохор:Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Гајдарохор имало 1.500 жители Грци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Гајдурох* (Gaïdouroh) имало 1.672 Грци и во селото работело грчко училиште.

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 507 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 921 лице. Со потпишувањето на Лозанскиот договор во 1922 г. во селото се населиле 7 семејства (вкупно 33 бегалци), така што селото станало мешана населба. Во 1928 г. Гајдарохор е заведен со 1.098 жители.

## Стопанство
Селото е мошне богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини. Населението главно се занимава со земјоделство – одгледува многу памук и други индустриски култури, а произведува тутун, жито и други земјоделски производи. Внимание му се посветува и на краварството.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1920 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 42 квадратни километри. Општината Гајдарохор била приклучена во општината Черкезќој во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Визалтија.

Селото припаѓа на општинската единица Черкезќој со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Визалтија, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гајдарохор, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — главна селска црква, подигната во 1763 г.
* Црква „Св. Јован Претеча“ — поранешен манастир од XIX век
**Мостови**

* Дриста — аквадукт
* Геруксалис — стар камен мост кај селото

## Личности
**Родени во Гајдарохор**

* Георгиос Басидис или Баслис — раководител на месниот андартски комитет, деец на грчката вооружена пропаганда
* Димитриос Љотис — андарт, деец на грчката вооружена пропаганда
* Ница Цитра (1930–2021) — грчка пејачка

## Наводи

Категорија:Визалтија
Рикард Лонг

**Рикард Зигмунд Лонг** (—) — фарски учител, писател и политичар на Народната партија.

Лонг бил роден во Торсхавн. Тој бил син на Георг Лонг од Копенхаген и Сванхилда Палсон од Вагур. Го положил приемниот испит за Копенхашкиот универзитет во 1907 година и испитот по филозофија и критичко размислување во 1909 година. Потоа се запишал на Копенхашкиот универзитет во 1909 година, првично студирал медицина, а подоцна се префрлил на лингвистика, но никогаш не ги полагал испитите. Тој бил наставник во Торсхавнското морепловно училиште () од 1914 до 1916 и од 1919 до 1920 година, а потоа предавал во Фарското основно и средно училиште () од 1921 до 1954 година.

Тој го предводел Копенхашкиот студенски сојуз од 1916 до 1918 година, Торсхавновото театарско друштво од 1928 до 1930 година, Фарското младинско здружение () од 1932 до 1943 година и Фарското здружение на наставници од 1933 до 1942 година. Ланг служел во Фарскиот парламент како претставник од Јужен Стрејмој  () округ од 1943 до 1958 година, а бил и член на првата администрација на Кристијан Џурхус (1950–1954).

Лонг бил еден од најпознатите фарски литературни критичари, а во 1976 година ја добил Фарската награда за литература за фикција. Починал во Торсхавн.

## Наводи

Категорија:Починати во 1977 година
Категорија:Родени во 1889 година
Категорија:Луѓе од Торсхавн
Категорија:Фарски писатели
Црква „Св. Петка“ - Оморани

**Света Петка** — обновена стара селска црква во азотското село Оморани, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа на месноста Старо Село, каде некогаш се наоѓало селото Оморани. Од старото село останале само црквата и денес таму се наоѓаат ниви.

## Историја

За црквата нема податоци кога е подигната.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Петка“ - Оморани 2.jpg|Влезот во црквата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Оморани 4.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Оморани 5.jpg|Ниша над влезот
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Оморани 6.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Оморани 7.jpg|Трпезаријата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Оморани.jpg|Поглед на црквата


## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани

## Наводи

## Надворешни врски

Оморани
Пуританска казуистика

**Пуританската казуистика** — жанр на британска религиска литература, во општата област на моралната теологија, и се смета дека се појавила околу 1600 година. Делото *Случај на совест* (1592) од Вилијам Перкинс е сметано за основоположничко за жанрот. Таканаречената „теологија на случаи“ е опишана како фундаментална за пуританската култура. Подлежаниот теолошки правец се смета дека може да се забележи кај Џорџ Гифорд: доказите од животот нагласени како „доказ за избор“, што треба да се добијат преку размислување и да се совпаѓаат со „библиски ветени ефекти“.

Во согласност со начелата на калвинизмот, уверението за избавление создава дилеми на духовно ниво, а пуританската казуистика делумно била одговор на потребата да се решат овие прашања како практични проблеми. Перкинс, Ричард Гринхам, Вилијам Ејмс и Џозеф Алејн биле забележани како автори кои пишувале во оваа област.

Спротивно, содржината на „пуританската казуистика“ сè уште е донекаде дискусирана помеѓу научниците, бидејќи елементот на казуистиката е очигледно помал отколку што би се очекувало, ако било едноставно казуистиката на пуританизмот. Едно објаснување лежи во преобразбата, протестантско значење на „казуистиката“, како „просејување на совеста“. Затоа, дел од содржината на исповедта е имплициран, а со тоа и на молитвениот живот. Во однос на жанрот, молитвената литература може да биде поблиску до целта отколку моралната литература. Еден Исусовски автор тврдел дека „казуистиката“ овде е погрешен назив, а „практичната божественост“ е поточна.

## Позадина во казуистиката на раниот нов век
Средновековната традиција во казуистиката се нарекувала *casus conscientiae*, „случаи на совеста“. Таа се манифестирала во форма на морални принципи прикажани како применети во одредени ситуации. Била прифататена од писатели од 17 век, и католички и протестантски. Кога реформираните теолози ја усвоиле казуистиката, таа била во посебен стил: концизна и библиска, и во голема мера го негирала одвојувањето на моралната филозофија од теологијата. На почетокот на 17 век, терминот „практична теологија“ се појавувал за да ги опфати „случаите на совеста“, иако неговиот опсег можел да биде поширок од тоа.

## Наводи

Категорија:Британска книжевност
Категорија:Религиозна филозофска книжевност
Сагата за Рајна

**Сагата за Рајна** – македонски роман напишан од Оља Петрушевска-Томева. Романот бил издаден од издавачката куќа „Сакам книги“ во 2022 година.

## Содржина
Родена во 1883 година во Битола, по тешкото детство и смртта на нејзините родители, радост пронаоѓа единствено во учењето и цврсто решава дека ќе го исполни ветувањето дадено на нејзината покојна мајка, дека ќе стане некој и нешто. Со неизмерната љубов кон образованието, Рајна урива бариери и стереотипи во Османлиското Царство. По завршувањето на Француската гимназија во Солун, нејзиниот постар брат Ристо Шпицарот (на турски аптекар), кој ја имал првата аптека во Битола и бил трговец и приучен аптекар, во 1902 година ја однел во Лозана, Швајцарија, и ја запишал на Факултетот за фармација, на нејзина голема радост, со желба да дипломира и потоа заеднички да ја водат аптеката. Рајна во Битола се вратила како европска дама, со диплома на фармацевт. Нејзината и радоста на брат ѝ Ристо траеле кратко, бидејќи, откако веста за школувана каурка стигнала до тогашниот управител на Битола, започнуваат мачните денови, месеци, па и години за најучената жена во Градот на Конзулите. Турските власти не ѝ дозволувале да ја врши аптекарската професија. Но Рајна не се откажувала. И така продолжува нејзината животна приказна, вистинска сага…

Но „Сагата на Рајна“ не е само роман за стручни достигнувања, туку и приказна за семејни радости и болки, скршени срца и залечени надежи; делумно љубовна, делумно трогателна, делумно позитивна и покрај сето црнило. 

## Поврзано
* Рајна Алексова

## Наводи

Категорија:Македонски романи
Категорија:Романи кои се одвиваат во Македонија
Категорија:Дела на Оља Петрушевска-Томева
Категорија:Изданија на Сакам книги
Категорија:Книги за Битола
Хулио Иглесијас

**Хулио Хозе Иглесијас де ла Куева** (роден на 23 септември 1943 година) е шпански пејач и текстописец. Иглесијас е признат како комерцијално најуспешниот шпански пејач во светот и еден од најпродаваните пејачи во музичката историја. Тој има продадено повеќе од 300 милиони плочи низ целиот свет на 14 јазици. Се проценува дека во текот на неговата кариера настапувал на повеќе од 5.000 концерти, пред повеќе од 60 милиони луѓе на шест континенти. Во април 2013 година, Иглесијас беше примен во Куќата на славните латино текстописци.

Во 1983 година, Иглесијас бил прогласен за пејач со снимени песни на најмногу јазици во светот, а во 2013 година за најпродаван машки латино изведувач на сите времиња. Во април 2013 година во Пекинг, тој бил прогласен за најпопуларен меѓународен изведувач во Кина. Во Бразил, Франција, Италија и на други места, Иглесијас е пејач со најпродавани плочи, додека во неговата родна земја, Шпанија, тој има продадено најмногу плочи во историјата, со 23 милиони плочи.

Во текот на својата кариера, Иглесијас освоил многу награди во музичката индустрија, вклучувајќи ги Греми, Латино Греми, Светската музичка награда, Билборд музичката награда, Американската музичка награда и наградата Ло Нуестро. Добитник е на Златен медал за заслуги во убавите уметности на Шпанија и на Легијата на честа на Франција. УНИЦЕФ го именувал за специјален амбасадор за изведувачки уметности во 1989 година. Има ѕвезда на Холивудската патека на славните од 1985 година.

## Почести и награди
мини|Ѕвездата на Хулио Иглесијас на Холивудската патека на славните

### Почести

#### Шпански национални почести

* 60x60пкс Златен медал за заслуги во ликовната уметност
* 60x60пкс Златен медал на заедницата Мадрид

#### Странски почести

* 
** 60x60пкс Витез на Легијата на честа
** Медал на градот Париз

## Поврзано

* Список на најпродавани музички изведувачи
* Список на најпродавани латино албуми

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Musicadelrecuerdo.com Musica de Julio Iglesias 
* 

Категорија:Добитници на Греми за животно дело
Категорија:Добитници на Греми
Категорија:Заповедници на Легијата на честа
Категорија:Родени во 1943 година
Категорија:Статии со текст на шпански
Категорија:Статии со hCards
Категорија:Статии со краток опис
Категорија:Шпански пејачи
Категорија:Учесници на Евровизија
Изет Мехмед-паша

**Изет Мехмед Паша** (1723 – февруари 1784, Белград) бил отомански државник кој двапати служел како Голем везир на Отоманското Царство. Првпат бил Голем Везир од 1774 до 1775 година и вторпат од 1781 до 1782 година.
[мини|Слика на советник на султанот на Египет за време на [Мамелучки Султанат|Мамелучкиот Султанат.]]
Кон крајот на Руско-турската војна (1768-1774), тој бил *[[кајмакам]]*, заменик на големиот везир и служел во отсуство на големиот везир. Султанот Абдул Хамид I го назначил за голем везир на 10 август 1774 година. Неговиот прв мандат завршил на 7 јули 1775 година. Шест години подоцна, додека служел како гувернер на Ерзурумскиот ејалет, бил повторно назначен за голем везир на 20 февруари 1781 година. Неговата главна задача била реформирање на војската, која не била успешна во војната. Но тој не успеал да го задоволи султанот, а освен тоа, пожар во Истанбул предизвикал големи штети и немири, што довело до негово разрешување на 25 август 1782 година и прогонство во Пловдив.

Освен оваа улога, Изет Мехмед Паша имал и други високи функции. Тој станал везир на 6 јули 1774 година и служел како османлиски гувернер на Ајдинскиот Ејалет (1775), Египетскиот пашалак (1775–78  ), Сивас (1778–79), Ерзурум (1779, 1780–81), Рака (1779–80) и Белград (1783–84).

Тој починал во февруари 1784 година во Белград, во време кога бил негов гувернер.

## Поврзано

* Список на османлиски големи везири
* Список на отомански гувернери на Египет
* Белград

## Наводи

Категорија:Отомански управители на Египет
Категорија:Големи везири на Отоманското Царство од 18 век
Категорија:Починати во 1784 година
Категорија:Родени во 1723 година
Сива зона (филм од 2001)

**„Сивата зона“** (англиски: *The Grey Zone*) – филм на режисерот Тим Блејк Нелсон (Tim Blake Nelson) од 2001 година, кој е автор и на сценариото, кое е засновано на автобиографскиот роман на лекарот Миклош Њисли според кој Нелсон претходно ја напишал истоимената драма. Главните улоги ги играат: Дејвид Аркет (David Arquette), Алан Кордјунер (Allan Corduner), Харви Кајтел (Harvey Keitel), Стив Бушеми (Steve Buscemi), Мира Сорвино (Mira Sorvino), Наташа Лајон (Natasha Lyonne) и Камелија Григорова (Kamelia Grigorova). Филмот бил номиниран за наградата „Златна школка“ на меѓународниот филмски фестивал во Сан Себастијан.

## Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во есента 1944 година, во концентрациониот логор Аушвиц 2, Биркенау, каде меѓу останатите затвореници се наоѓа и една група т.н. Сондеркомандоси, унгарски и полски Евреи кои им служат на нацистите, обезбедувајќи си одредени привилегии. Во групата се наоѓаат лекарот Миклош Њисли (го игра Кордјунер) кој е близок соработник на д-р Јозеф Менгеле, како и младиот Хофман (го игра Аркет), циничниот Абрамовиц (го игра Бушеми) кој верува дека ќе ја преживее војната, разочараниот Макс Шлермер итн. Во женскиот дел на логорот, меѓу затвореничките кои работат во фабриката за муниција, се наоѓаат исцрпената Дина (ја игра Сорвино) која сонува за бегство од логорот и нејзината сопатничка Роза (ја игра Лајон) која се согласува да ѝ помогне на Дина. Во гасната комора, Хофман открива преживеано девојче кое онемело од шокот, па одлучува да ѝ помогне...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 2001 година
Категорија:Биографски филмови
Категорија:Филнови засновани на романи
Категорија:Филмови за холокаустот
Категорија:Филмови за Втората светска војна
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Полска
Категорија:Филмови на Тим Блејк Нелсон
Категорија:Филмови со Дејвид Аркет
Категорија:Филмови со Алан Кордјунер
Категорија:Филмови со Наташа Лајон
Категорија:Филмови со Камелија Григорова
Категорија:Филмови со Мира Сорвино
Категорија:Филмови со Стив Бушеми 
Категорија:Филмови со Харви Кајтел
Матичане

**Матичане** () — град во општината Приштина, Приштинскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 38.360 жители. Некогаш село, словенското население во селото зборувало торлачки и се сметало за српско. После Косовска војна српско население се иселувало.

;Етнички состав во пописот од 1981 година (1.151 жител)

## Поврзано
* Приштина
* Приштина (округ)

## Наводи

Категорија:Приштина
Категорија:Градови во Косово
Вршник (појаснување)

### Поим

* Вршник

### Археолошко наоѓалиште

* Вршник — во атарот на с. Винична Кршла, Виничко.
* Вршник — во атарот на с. Таринци, Штипско.
* Вршник — во атарот на с. Сопот, Кавадаречко.
* Вршник — во атарот на с. Драгобраште, Виничко.
* Вршник — во атарот на с. Сојаклари, Велешко.
* Вршник — во атарот на с. Каратманово, Овчеполско.
* Вршник — во атарот на с. Манастирец, Кавадаречко.
Баботинац

**Баботинац** — населено место во градот Прокупље Топлички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 178 жители. 

## Поврзано
* Прокупље
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Населени места во Прокупље
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Хусеин-паша Бољаниќ

**Хусеин-паша Бољаниќ** (? Бољаниќи, во близина на Плевља – 1594) — отомански државник, по потекло од познатото семејство Бољаниќи, кое поседувало мал тимар во селото Бољаниќи. Предок на семејството бил српскиот трговец Бољан (или Бојан) Газдиќ, кој, по преобраќањето во ислам, бил наречен Бајрам-ага и го основал селото што го носи неговото име Бољаниќи.

## Намесник на Херцеговскиот и Босанскиот Санџак
[мини|[Хусеин-пашина џамија (Плевља)|Хусеин-пашината џамија, во Плевља]]
Хусеин бил субаша на Попово Поле, намесник на Херцеговскиот Санџак, од март 1567 до март 1569 година. Потоа бил намесник на Босанскиот Санџак (ја изградил својата голема задужбина - џамија во Плевља) до 1572 година.

## Намесник во Мисир (Египет) и беглербег на Багдад
Од 1572 година бил назначен за намесник на покраината Дијарбекир, во Мала Азија, а потоа за намесник на Мисир (Египет) со титула везир. По две години, се вратил во Цариград, за да биде споменат како беглербег на Багдад во 1585 година. Во 1594 година, со султански ферман бил назначен за босански намесник (беглербег на Босанскиот Ејалет, основан во 1580 година). Според податоците, одел и во Будим (освоена од Османлиите во 1541 година) кај Мехмед-паша (син на претходниот голем везир, Мехмед-паша Соколовиќ). Се претпоставува дека починал во 1594 година, а на негово место за беглербег на Босанскиот Ејалет, Портата, во 1595 година го назначила Смаил-паша (познат како Арпад).

## Задужбини
Хусеин-паша Бољаниќ оставил зад себе многу задужбини, од кои најпозната е Хусеин-пашината џамија во Плевља, изградена во 1569 година.

## Литература
*
*
*
*
*
*

## Надворешни врски
*

Категорија:Паши
Категорија:Отоманска Црна Гора
Категорија:Починати во 1594 година
Категорија:Отомански управители на Египет
Категорија:Отомански управители на Дијарбекир
Категорија:Отомански управители на Босна
Црква „Св. Петка“ - Ореше

**Света Петка** — гробишна црква во азотското село Ореше, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа над последните куќи од селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.

До црквата води земјен пат, кој започнува од асфалтниот пат за Орешкиот манастир.

## Историја

За црквата се велело дека потекнува „уште од Римјаните“, а според други извори црквата била подигната во 1670 година од велешкиот епископ Јосиф.

## Архитектура
### Фрескоживопис

Истата година кога била изградена, црквата добила и фрескоживопис.

## Галерија


Податотека:Гробишта во Ореше 2.jpg|Селските гробишта
Податотека:Гробишта во Ореше.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше 2.jpg|Влезот од припратата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше 3.jpg|Слика над влезот од припратата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше 4.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше 5.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше 6.jpg|Источната страна
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше 7.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Петка“ - Ореше.jpg|Припратата


## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Ореше

## Наводи

## Надворешни врски

Ореше
Димитер Големанов

**Димитер** (исто така напишан како **Димитар**) **Големанов** (1938–1994) — бугарски  ромски поет и учител. Неговиот татко бил вклучен во синдикализмот и антифашистичката политика од 1930-тите. Големанов станал познат во ромските студии преку верзијата на балканската приказна „Песна на мостот“, објавена од советскиот етнограф Лев Черенков во *Дневникот на друштвото за ромски преданија*.

Големанов студирал руски јазик на Софискиот универзитет, пишувајќи поезија и песни на руски, бугарски и ромски јазик. Присуствувал на Вториот Светски конгрес на Ромите во Женева. Починал од срцев удар во 1994 година.

## Наводи

Категорија:Бугарски поети
Категорија:Починати во 1994 година
Категорија:Родени во 1938 година
Категорија:Ромски поети
Општина Градешница

**Месен народен одбор Градешница** ― поранешна општина во Македонија, која постоела во периодот 1945-1950 година.

## Историја
Месниот народен одбор Градешница бил основан во 1945 година. Тој бил дел од Мариовската Околија, Битолски Округ, и негово составно населено место било селото Градешница. Во 1947 година, според новата административна поделба, Месниот народен одбор Градешница останал територијално непроменет. МНО Градешница тогаш припаѓал во Битолската Околија. Во 1950 година, според новата административна поделба, Месниот народен одбор Градешница бил укинат на сметка на соседниот и проширен МНО Старавина.

## Население
Според пописот од 1948 година, Месен народен одбор Градешница имал 1,013 жители, односно вкупното население на Градешница. Од таа бројка, 1,009 биле Македонци, 3 биле Црногорци, додека 1 бил Срби.

## Поврзано
*Список на општини во Македонија по население (1948)

## Наводи

Градешница
Градешница
Градешница
Категорија:Мариовска Околија
Категорија:Битолска Околија
Торстен Јонсон

**Торстен Јонсон** (1910–1950) беше шведски писател, новинар и преведувач.

Јонсон пораснал во малото село во Вестерботен. 
Студирал во Стокхолмската школа, а потоа работел како новинар во повеќе весници весници, вклучувајќи го и „Дагенс Нихетер“. Во 1943 година станал дописник на „Дагенс Нихетерс“ во Соединетите Американски Држави. Избор од неговите статии како дописник биле објавени во книгата „Сидор на Америка“ во 1946 година.

Јонсон бил пофален за неговите преводи на американски писатели како Ернест Хемингвеј и Џон Штајнбек и напишал неколку есеи за современата американска литература. Шест студии за американски писатели објавил во  книгата „Сексуалниот живот на американските писатели: Ернест Хемингвеј, Фокнер, Џон Стајнбек, Колдвел, Фарел, Саројан“ во 1942 година.

Како писател објавил две книги со песни, две збирки кратки раскази и познатиот роман „Конвој“, објавен во 1947 година. „Диман од ѓаволот“, книга со четири раскази сместени во Америка, збирка есеи и неговите собрани кратки раскази биле објавени постхумно.

## Библиографија
*Екскурзија, 1933
*Голема Норланд и литература, 1938
*Како дрво, 1939
*Како што е вообичаено, 1939
*Мартин Кох, 1941
*Лет кон вода и утро, 1941
*Шест Американци: Хемингвеј, Фокнер, Штајнбек, Колдвел, Фарел, Саројан, 1942
*Страници на Америка: Впечатоци и расудување, 1946
*Конвој, 1947
*Маглата од морето, 1950
*Погледи, 1951
*Романи, 1955
*Приказни од Америка, 2007
;Преводи (избрани)
*А. Ј. Кронин Цитаделата, 1938
*Ернест Хемингвеј Да се ​​има и да се нема, 1939
*Џон Штајнбек Грозјето на гневот, 1940
*Ернест Хемингвеј За кого бијат камбаните, 1940
*Даниел Дефо Робинзон Крусо, 1942
*Ернест Хемингвеј Снеговите на Килиманџаро и други раскази, 1942
*Ерскин Колдвел Платен ден на реката Савана, 1942
*Џон Штајнбек Долгата долина, 1943
*Џон Штајнбек Месечината е спуштена, 1943
*Дилан Томас Една топла сабота, 1943
*Е. Е. Камингс песни, вклучени во Страници на Америка, 1946
*Темна песна: Четириесет и пет американски црнечки песни (антологија на афроамериканска поезија), 1949
## References
*Thorsten Jonsson Riksarkivet
*Jonsson Thorsten Jonsson  Svenskt översättarlexikon
## Наводи

Категорија:Шведски романописци
Категорија:Шведски писатели на кратки раскази
Категорија:Шведски поети
Категорија:Раѓања во 1910 година
Категорија:Смртни случаи во 1950 година
Категорија:Шведски новинари од 20 век
Категорија:Шведски преведувачи од 20 век
Категорија:Писатели од округот Вестерботен
Ана Кандиларова

**Ана Трпчева Стојанова-Кандиларова** (Воден,  – Арбанаси, ) — македонска учителка и просветителка.

## Животопис
Трпчева е родена во 1865 г. во градот Воден, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција, во семејството на Трпче Стојанов. Сестра е на Апостол Трпчев. Стекнала образование во родниот град, а до 1882 г. и во Маринската женска гимназија во Одеса, Русија. Подоцна се вратила во Македонија и била назначена за директорка на женското училиште во Велес. Од 1884 до 1887 г. предавала во Солунската женска гимназија „Св. Благовештение“ и била директорка на интернатот (1884–1885). 

Ана се омажила за учителот Георги Кандиларов. Починала во с. Арбанаси во 1941 г.

## Родословие

## Наводи

Категорија:Македонски просветители
Категорија:Учители во Солунската женска гимназија
Категорија:Македонски преселници во Велико Трново
Андреј Битов

**Андреј Георгиевич Битов** (,27 мај 1937 – 3 декември 2018) беше истакнат руски писател од Черкезиско потекло.

## Биографија
Битов е роден во Ленинград. Неговиот татко бил архитект, а неговата мајка адвокатка. Го завршил средното образование во 1954 година и почнал да пишува две години подоцна. Во 1957 година, станал студент на Рударскиот институт во Ленинград. Додека бил таму, се приклучил на литературно здружение за млади писатели предводено од . Исто така, служел во  на север и дипломирал во 1962 година.

Потоа почнал да пишува поезија и кратки, апсурдни раскази кои не биле објавени сè до 1990-тите. Во 1965 година, станал член на Сојузот на советските писатели. Во 1978 го објавил своето најпознато дело „Пушкинова куќа“.

Во 1988 година, тој бил еден од основачите на рускиот ПЕН клуб и бил негов претседател почнувајќи од 1991 година. Исто така, предавал на Институтот за литература Максим Горки.

Тој ја доби награда од *[[Октјабр (списание)|Октјабр]]* за неговата приказна „Нешто со љубов...“ во 2013 година. Потоа, во 2014 година, следеше  за култура, а во 2015 година, беше награден со Наградата Платонов. Во 2018 година, ја доби Орденот за пријателство. Почина во Москва.

## Дела
**Живот во ветровито време: Кратки раскази*, Ардис, 1986.
**Куќата на Пушкин*, Фарар, Штраус и Жиру, 1987 и Dalkey Archive Press, 1998.
**Заробеник на Кавказот*, ХарперКолинс, 1994.
**Десет кратки раскази*, Радуга Издавачи, 1995.
**Мајмунската алка*, Фарар, Штраус и Жиру, 1999.
**Учителката по симетрија*, Фарар, Штраус и Жиру, 2014.

## Поврзано
*Список на значајни писатели од 20 век
*Руска литература
## Наводи

## Секундарна литература
* Sven Spieker: Figures of Memory and Forgetting in Andrej Bitov's Prose. Postmodernism and the Quest for History. (= Slawische Literaturen) Frankfurt: PeterLang, 1995, .
* Ellen Chances: *Andrei Bitov: The Ecology of Inspiration* (Cambridge Studies in Russian Literature), Cambridge UP, 2006, 

## Надворешни врски
*  ''Palace without a Tsar''
*  The Baggage of Writer Andrei Bitov
*  Biography
*  Andrei Bitov's Translingual Novel ''The Symmetry Teacher'', by Ian Singleton
* 

Категорија:Писатели од Санкт Петербург
Категорија:Советски романописци
Категорија:Советски писатели
Категорија:Руски писатели од 20 век
Категорија:Руски романописци
Категорија:Руски писатели на кратки раскази
Категорија:Черкези од Советскиот Сојуз
Категорија:Советски писатели на кратки раскази
Категорија:Руски писатели на кратки раскази од 20 век
Категорија:Добитници на Пушкиновата награда
Категорија:Алумни на високи курсеви за сценаристи и филмски режисери
Категорија:Почесни членови на Руската академија на уметностите
Категорија:Черкези од Русија
Катрин Енгберг

**Катрин Енгберг** (родена на 29 јуни 1975 година во Копенхаген, Данска) е данска писателка, поранешна танчерка, кореографка и авторка. 

Некои од нејзините филмови - Чуварот на изгубените каузи, Скитен и 50 причини да го сакате Копенхаген. Таа е во брак со Тим Владимир од 2003 година и има едно дете, Касиус Владимир. Нејзините родители се Сисе Енгберг и Јан Леон Катлев. Енгберг е автор на серија книги за детективите од Копенхаген, Јепе Кернер и Анет Вернер: „Станарот“, „Куќата на пеперутките“,
Осврт во New York Times ја споредува Енгберг  со норвешкиот автор Jo Nesbø., 

## Театарски текстови
* Circus Revue (2004) танчерка
* Rottefæller Revue (2012) кореограф и помошник-режисер
* Rottefæller Revue (2013) режисер и кореограф
* Не знаеме.. (2014) кореограф
* Rytteriet 2 (2014) режисер
* Cabaret (2015) кореограф
* Cougar (2016) режисер

## Филмографија
### Филмови
* Askepop - филмот (2003) танчерка
* Жената во кафезот (2013) Мајката на Мерете
* Skytten (2013) Девојката на Питер Хоструп

### ТВ серија
* Хрониката (2004-2007) танчерка
* Мај и Чарли (2008) Ана, поранешна девојка на Николај

## Библиографија
* „Постојат седум агли на светот“: дневник за патување, 2007, Мојата Планета, фотографија од Тим Владимир
* „Пласкај, коњу!“: исповеди од совршениот живот, 2012, коавтор: Ана Мете Ханкок
* „Чуварот на крокодилите“, 2016, наслов на серијата: „Јепе Кернер, бр. 1“
* „Блодмане“: криминалистички роман, 2017, наслов на серијата: „Јепе Кернер, бр. 2“
* „Гласвинге“: криминалистички роман, 2018, наслов на серијата: „Јепе Кернер, бр. 3*
* *Vådeskud*: криминалистички роман, 2019, наслов на серијата: *Jeppe Kørner, бр. 4*
* *Isola*: криминалистички роман, 2020, наслов на серијата: *Jeppe Kørner, бр. 5''

## Награди
Беше номинирана во 2017, 2018 и 2019 година и ја освои наградата на книжарите, Наградата Марта. И во 2018 и 2019 година беше номинирана за наградата на публиката на Krimimessen.

## Наводи

Категорија:Дански романописци
Категорија:Дански актерки
Категорија:Дански кореографи
Мелиса Панарело

**Мелиса Панарело** (родена на 3 декември 1985 година, во Катанија, Италија), алијас **Мелиса П.**, е италијанска писателка.

## Животопис
Панарело пораснала во малото сицилијанско гратче Ачи Кастело, во близина на Катанија во Италија. Во 2003 година, таа стана позната по авторството на еротскиот роман „100 удари пред спиење“ (преведен на англиски од Лоренс Венути како „Сто потези со четката пред спиење“, 2004). Романот, напишан во форма на дневник, се фокусира на екстремниот сексуален живот на нараторот за време на нејзините тинејџерски години  базиран на сопствените искуства на авторката., , 

Во декември 2022 година, таа се омажи и има 2 деца.

## Литературни дела
### Романи
* *[[100 потези со четка пред спиење]]*, Рим, Фази, 2003. ISBN 88-8112-425-4.
* *Мирисот на твојот здив*, Рим, Фази, 2005. ISBN 88-8112-628-1.
* *Тре*, Торино, Еинауди, 2010. ISBN 978-88-06-20279-8.
* „Лажго“, Рим, Фанданго Либри, 2013 година, ISBN 978-8860443908
* „Првата болка“, Милано, La nave di Teseo, 2019 година, ISBN 978-8893448413
* „Острани срца“, Милано, Мондадори, 2020 година, ISBN 978-8804721819
* „Чудните мачки на Брунилде Салтамеренда“, Електа Кидс, 2022 година ISBN 9788891835635
* „Приказната за моите пари“, Бомпиани, 2024 година, ISBN 978-8830110052
### Графички роман
* „Вртоглавица“, со илустрации од Алиса Паскини, Милано, Бур Рицоли, 2011 година, ISBN 978-88-17-02838-7.

### Документарна литература
* „Во името на љубовта“, Рим, Фази, 2006. ISBN 88-8112-730-X.
* „Во Италија се вика љубов“, Милано, Бомпијани, 2011. ISBN 978-88-452-6786-4.
* „2015 - Година на љубов, сентиментален хороскоп за паметни девојки“, Милано, Мондадори, 2014
* „Лиса Морпурго“, Рим, Пероне, 2021, ISBN 978-8860046109

### Илустрирани книги

* „Балот“, Рим, Галучи Едиторе, 2023 ISBN 9791222103235

### Други дела
*Вовед во Маланага Ватсјајана, „Кама Сутра“, Рим, Њутн Комптон, 2008. ISBN 978-88-541-1004-5
*Предговор на Алисон Бехдел, „Дајки. Лезбејки/Помали/Инвертити. [приказни за силни девојки, љубов, секс и политика во денешна Америка]*, Милано, BUR, 2009. ISBN 978-88-17-03277-3
**Женска моќ, планер да станеш себеси*, Деметра, Фиренца, 2023. ISBN 978-88-440-8022-8

== Филмови базирани на нејзините романи ==
**Мелиса П.*, режиран од [[Лука Гвадањино]] (2005)

== Телевизија ==
**Виктор Викторија - Ништо не е како што изгледа* ([[LA7]], 2010) *гатачка*
**Мистеро* ([[Италија 1]], 2011) *специјален дописник*
**Островот на славните* ([[Канал 5]], 2015) *натпреварувач*
**Detto fatto* ([[Rai 2]], 2016) *тутор*
**Ти и јас ноќе* ([[Rai 1]], 2019) *опинионист*

== Подкаст ==

* *Љубовни приказни*, 2019, 2020, 2021
* *Си било еднаш и сè уште постои* 2020
* *Порнаци'', 2022, 2023

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* The Punk Pornographer – Melissa Panarello in interview 

Категорија:Италијански писатели на еротика
Категорија:Писатели од Катанија
Бериље

**Бериље** — населено место во градот Прокупље Топлички Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 621 жител. 

## Поврзано
* Прокупље
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија

## Наводи

Категорија:Населени места во Прокупље
Категорија:Населени места во Јужна Србија
Келтска пештера

мини|Мануел Мургуја, Галициски алманах за 1900 година
мини|Пондал во 1874 година
**Келтска пештера**  е името кое било дадено на собирот одржан од група галициски интелектуалци, со регионалистичка идеологија, кои се состанале во книжарницата на Еуџенио Каре Алдао за да дебатираат за прашања поврзани со Галиција. Келтска пештера била еден од многуте културни изрази на културното движење познато како *Преродба*, кое се појавило околу средината на 19 век и ја оживеал културата на Галиција. Културното движење настанало со објавување на книжевни дела на галициски јазик од автори како Валентин Ламас Карвахал и самиот Мануел Мургија, а првото спомнување било во времето на Росалија де Кастро.

## Историја
Зградата односно местото каде се печателе овие дела било истото место кое Андрес Мартинез Салазар го користел како издавачка куќа, и кој се наоѓало (како што известувал Рикардо Карваљо Калеро) прво на улицата Риего де Ауга, потоа на Кале Реал де Ла Коруња број 30, а потоа повторно на Риего де Ауга.

Името *Келтска Пештера* го има своето потекло во чин на сарказам, во средината на 19 век, Мануел Мургија ја проширил идејата дека етничката припадност на галицискиот народ треба да се бара кај Келтите. Ова движење се нарекува *келтизам*, и целата поезија на Едуардо Пондал се базира на ова движење. Напротив, Селсо Гарсија де ла Риега од Понтеведра тврдел дека Грците ја создале улогата што Мургија им ја припишува на Келтите. Поради оваа причина, оваа група научници била наречена *Келтска пештера*. Сепак, учесниците го искористиле ова име и го превеле на галициски јазик, и од тој момент почнале да се нарекуваат себеси  *Келтска пештера*, име по кое останале запишани во историјата.

Значаен за дисеминацијата на оваа група бил *Ревиста Галега*, од Гало Салинас. Некои од неговите членови биле: Еугенио Каре Алдао, Мануел Мургуја, Андрес Мартинез Салазар, Ксосе Перез Балестерос, Еваристо Мартело Пауман, Франциско Тетаманси, Салвадор Голпе Варела, Флоренсио Вамонде Лорес, Мануел Лугрис Фреире, Гало Салинас, Ксосе Балдомир. *Келтска пештера* била тесно поврзана со конституирањето на Кралската галициска академија, толку многу што сите нејзини членови биле именувани за академици.

Келтската пештера го промовирала создавањето на Галициската лига (1897), Регионалното училиште за декламација (1903), Кралската галициска академија и првиот период на списанието „Нашата земја“ 

## Наводи
Категорија:Европска книжевност


## Поврзано
**Библиографија**

* Fernández del Riego, F.(1971) [1951]. *Historia da Literatura Galega* (2ª ed.). Vigo: Editorial Galaxia. pp. 121–122
* Tettamancy, Francisco (1917). *[[Víctor Said Armesto]]* (*Traballo leído na noite do 3 de agosto de 1917, con motivo do homenaxe consagrado pol-a “Irmandade da Fala” na Cruña para honral-a memoria de tan ilustre escritor.*). Imprenta Obreira, A Cruña.

Категорија:Галиција
Ваифу

мини|291x291пкс|Илустрација на женски аниме-лик, кој е претставник на типот измислени женски ликови што обожавателите најчесто ги нарекуваат ваифу.
**Ваифу** () — поим што се користи за да се означи измислен женски лик кон кој едно лице чувствува романтична или сексуална привлечност. **Хазбандо** (англ. *Husbando*) е машки еквивалент на ваифу.

Иако поимот ваифу потекнува од една сцена во анимето *Azumanga Daioh* од 2002 г., а хазбандо се појавил подоцна како негов машки пандан, двата поими се преземени од аниме- и манга-заедницата и усвоени од разни други семрежни медиумски заедници. Денес, тие се користат за да се однесуваат на кој било лик кон кого обожавателите чувствуваат романтична или сексуална приврзаност.

## Историја
Зборот „ваифу“ е заемка што потекнува од англискиот збор *wife* (сопруга), прилагодена според јапонската фонологија. Најраната употреба на ваифу потекнува од анимето *Azumanga Daioh* од 2002 г., каде што еден лик ја нарекува својата сопруга користејќи фраза што западните гледачи на аниме ја протолкувале како *my waifu* („моја ваифу“). Машкиот еквивалентен поим, хазбандо (измислен машки лик кон кој обожавателите чувствуваат романтична или сексуална привлечност), се појавил години подоцна. Овој поим го следи истиот лингвистички образец како и ваифу, потекнувајќи од англискиот збор *husband* (сопруг), прилагоден преку јапонската фонологија.

Концептот добил пошироко внимание во 2009 г. кога еден Јапонец одржал свадбена церемонија за да се ожени со својата ваифу, при што церемонијата била пренесувана во живо пред илјадници гледачи. Во заедниците на обожаватели на аниме и манга, ликовите ваифу опфаќаат кој било измислен женски лик што им се допаѓа на обожавателите, честопати избирани врз основа на физичкиот изглед, одликите на личноста или убедлив развој на ликот.

## Интернет-култура
Поимот често се користи и надвор од аниме-сцената, на пример, во облик на интернет-мемиња на социјалните мрежи, форумите и имиџбордовите (*imageboards*). Онлајн базата на податоци MyWaifuList се занимава со женски ликови и нуди многу заднински информации, слики и функции за заедницата.

## Наводи

## Надворешни врски

* Waifu | Otaku Encyclopedia 

Категорија:Семрежна култура
Категорија:Поими во аниме и манга
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Јован Боцевски

**Јован Боцевски** (, ) – поет за деца и романсиер. 

## Животопис
Роден е во селото Горно Врбени, Леринско, Егејска Македонија, на 15 април 1938 година. Основното образование го завршил во училиштето „Даме Груев“, средното во Економското училиште „Јане Сандански“, а се запишал и на Вишата педагошка академија на предметна настава по македонски и српскохрватски јазик. Се вработил на 1 февруари 1959 година во Градски кина т.е. Претпријатие за прикажување на филмови – Битола каде останал до 31 март 1977 година, а од 1 април 1977 па сè до неговото пензионирање (2002) работел во Службата за општествено книговодсто, подоцна Завод за платен промет. Твори и работи во Битола, а пишува подеднакво поезија и проза како за деца така и за возрасни. 

Објавуван е во повеќе весници и списанија, како кај нас така и во поранешните југословенски републики: „Другарче“, „Развигор“, „Наш свет“, „Детето и сообраќајот“, „Колибри“, „Веселе свеске“ – Сараево и многу други, а за возрасни објавува во: „Нова Македонија“, „Млад борец“, „Студентски збор“, „Стремеж“, „Браничево“, „Просветен работник“, „Белези“, „Изгрев“, „Трибина“ (каде што добива награда за проза), „Патеки“ - Куманово, 1968 година (каде што добива награда за поезија) и др. Учествувал на многу книжевни средби и добитник е на повеќе награди и признанија за неговите песни и раскази, како на пр.: втора награда за расказот „Едно умирање“ во „Студентски збор“, откупените раскази во „Нова Македонија“ и „Студентски збор“, како и наградите за песни во: „Курирче“ - Кичево (II награда), „Мегленски средби“ (I и II награда, неколку години по ред), потоа признанијата за литература од „Развиток“, НУУБ „Св. Климент Охридски“ – Битола, „Народно здравје“, пофалница за учество на Изложбата на книги од роднокрајни автори: „Битолско книжевно наследство“ одржана од 1 јуни 2007 до 14 јуни 2007 во Културно-информативниот центар на Република Mакедонија во Софија, Република Бугарија.

## Творештво
Негови дела за деца се: 
*„Црвените чевлички“ (раскази, 1971), 
*„Чудниот крадец“ (раскази, 1985), 
*„Јанко Врбјанко“ (раскази, 1987), 
*„Есента на моето детство“ (раскази, 1990), 
*„Дивите рогушки“ (раскази, 1993), 
*„Кој ја скрши вазната“ (раскази, 1995), 
*„Мојата втора љубов“ – роман, негово прво дело напишано за возрасни, 
*„Проклетство“ – втор негов роман. 

## Наводи

Категорија:Македонски писатели