open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Албрехт (војвода на Виртемберг)

**Албрехт** (германски: *Albrecht*; 23 декември 1865 - 31 октомври 1939) — последниот наследник на Кралството Виртемберг, германски воен командант од Првата светска војна и глава на Домот на Виртемберг од 1921 година до неговата смрт.

## Ран живот
Војводата Албрехт бил роден во Виена како најстарото дете на војводата Филип од Виртемберг и неговата сопруга надвојвотката Марија Тереза од Австрија, ќерка на надвојводата Алберт, војводата од Тешен.

Албрехт влегол во армиите на Кралството Виртемберг и Германското Царство во 1883 година, брзо се искачил низ нејзините редови и станал наследник на престолот на Виртемберг.

Во 1910 година, Албрехт присуствувал на погребот на Едвард VII. Тој бил трет братучед на Марија од Тек, која била сопруга на кралот Џорџ V.

## Прва светска војна
Кога започнала Првата светска војна, VI инспекторатски корпус на војводата Албрехт бил создаден во 4-та армија, со 123 баталјони. Бидејќи кралот Вилхелм II немал синови, Албрехт бил назначен за командант на армијата и бил поставен во Ардените, а Валтер фон Литвиц бил началник на неговиот штаб. Оваа војска тој ја водел до победа заедно со 5-тата армија на престолонаследникот Вилхелм во Битката кај Ардените во август 1914 година. за време на Битката кај Исер. Албрехт исто така командувал со германските сили за време на Втората битка кај Ипрес, каде што за прв пат бил употребен отровен гас во големи размери.

Албрехт бил награден со орден за заслуги во август 1915 година и унапреден во генерал-фелдмаршал во август 1916 година. Новата армиска група војвода Албрехт била ставена под негова команда во февруари 1917 година и тој бил одговорен за јужниот сектор на Западниот фронт до примирјето.

## Помеѓу двете светски војни
Албрехт станал претпоставен наследник на Кралството Виртемберг по смртта на неговиот татко во октомври 1917 година, но поразот на Германското Царство во Првата светска војна и абдицирањето на неговиот братучед кралот Вилхелм II од Виртемберг по Германската револуција го спречиле некогаш да се искачи на престолот. Тој станал глава на Домот на Виртемберг по смртта на Вилхелм на 2 октомври 1921.

Албрехт починал во замокот Алтсхаузен. Неговиот син војводата Филип Албрехт го наследил на чело на Домот на Виртемберг.

## Наводи

Категорија:Родени во 1865 година
Категорија:Починати во 1939 година
Категорија:Благодорници од Виена
Категорија:Римокатолички христијани од Германија
Категорија:Виртембершки војводи (титуларни)
Категорија:Членови на Виртембершката комора на лордовите
Категорија:Кадар на Германската армија во Првата светска војна
Категорија:Фелдмаршали на Германското Царство
Категорија:Претенданти на виртембершкиот престол
Категорија:Воен кадар на Виртемберг
Категорија:Германски земјопоседници
Категорија:Витези на Златното руно на Австрија
Категорија:Големи крстови на Редот на Св. Иштван Унгарски
Категорија:Големи крстови на Воениот ред на Макс Јозеф
Категорија:Поништени почесни витези на Големите крстови на Кралскиот викторијански ред
Категорија:Големи крстови на Редот на Св. Шарл
Категорија:Носители на прускиот Орден за заслуги (воен)
Категорија:Воен кадар од Виена
Љупчо Златев

**Љупчо Златев** (р. , ) — македонски новинар, економист и сопственик на *Радио лидер*.

## Животопис
Љупчо Златев е роден во Кавадарци на 24 февруари 1992. Основно и средно електротехничко образование завршил во родниот град. Во Кембриџ, Обединетото Кралство, тој се стекнал со високо образование, со висок успех дипломирал во областа на бизнис менаџментот на Anglia Ruskin University. Тој е магистрант во областа на Политичката Економија на King's College London.

Златев, кариерата како новинар ја започнал во 2014 година, во Слободен печат, кај Бранко Героски. Одреден период работел во Капитал. Во 2015 година, се вработува во Сител-телевизија, каде останал до 2016 година, кога преминал во порталот Вечер. Од 2017 до 2018 година, работел за неделникот Република. Напоредно пишувал за словенечкиот неделник Демокрација и водел емисии на Радио Слободна Македонија. Помеѓу 2018 и 2020 работел како продуцент и автор на истражувачката емисија Блиц на ТВ Алфа. 

Од 2018 година, Златев е сопственик и уредник во Радио Лидер, водител е на емисија "Експресо со Златев". 

Златев е член на Здружението на новинари на Македонија и на Чатам Хаус, Кралскиот институт за надворешни работи во Велика Британија.

## Надворешни врски
* lider.mk

Категорија:Македонски новинари
Категорија:Македонски водители
Авасакса

**Авасакса** (фински: Aavasaksa) ― гранитна карпа и рид во северна Финска. Се наоѓа во Општина Илиторнио на запад од покраината Лапонија во близина на финско-шведската граница. Гранитната карпа е со висина од 242 метри. Запишана е како светско наследство на УНЕСКО како една од преживеаните точки на геодетскиот лак Струве.

## Општи информации
[лево|мини| [Топографија|Топографска карта на Авасакса.]]
Според приказните на самите Финци, во античко време, кога Лапонија била покриена од морето, врвот Аавасакса бил над водата. Планината е предмет на проучување на геолозите: уште во 18 век, француски научници дошле таму за да ја проучуваат структурата на Земјината кора.

Од 2005 година, Авасакса е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како една од точките на геодетскиот лак Струве. Вклучено е и во Списокот на национални видови на Финска. Од врвот на планината, има поглед кон реката Турне.

## Географија
Природата на Авасакса е предмет на грижа и заштита на властите: дрвени подови се поставени по падините на планината за посетителите да не ја газат вегетацијата. На никој посетител не му е забрането да јаде боровинки, кои во изобилство растат на планината.

## Приказна

### Мопертјуиева експедиција
Во 1736 - 1737 година, францускиот научник, член на Париската академија на науките, Пјер Луј де Мопертјуи, дошол на ридот со геодетска експедиција. Целта на експедицијата била опитна да се тестира Њутновиот закон за универзална гравитација и да се измери должината на меридијанскиот лак на ие како резултат на вртењето, а Лапонија во тој момент била најпристапна за такви истражувања.

### Царска куќа
лево|мини| Кеисаринмаја е гостинска куќа за рускиот император. 2004 година.
Во 1882 година, на врвот на Авасакса била изградена куќа за гости за рускиот император Александар II. Неговата посета, меѓутоа, никогаш не се случила..

## Туризам
Денес, Авасакса го ужива вниманието на туристите поради прекрасниот поглед на реката Торни што се отвора од нејзините падини, како и фактот дека на Јуханус (22 јуни, летната долгодневница) од врвот на Авасакса можете да биде видено, необично на друго место, Сонцето. Планината се наоѓа малку јужно од Поларникот, но, откако ќе се искачите на врвот, можете да видите како Сонцето се приближува до хоризонтот и, без да зајде, повторно изгрева.

Во лето, на планината работи месен историски музеј. Во близина на императорската куќа има и кула од тули со застаклен горен кат, изградена за научни цели.

Астероидот 2678 Аавасакса е именуван по ридот.

## Наводи

## Надворешни врски

* Атракции на Авасакси
* Точки на геодетскиот лак Струве во Финска
* Фотографии. 
Категорија:Ридови во Финска
Категорија:Илиторнио
Категорија:Земјишни облици во Лапонија (Финска)
Категорија:Туристички знаменитости во Лапонија (Финска)
Категорија:Геодетски лак Струве
Бад Ендорф

**Бад Ендорф** ― село и општина во округот Розенхајм во Баварија, Германија. Населеното место се наоѓа на околу 15 км надвор од населеното место Розенхајм и е во непосредна близина на езерото Зимското Езеро (германски: Simssee) и Кимското Езеро (Chiemsee)  и неговите поголеми крајбрежни градови, Приен, Гштад и Зебрук.

Селото е дом на голема здравствена бања, како и центар за обука за зимски спортови на Германската сојузна полиција, кој е познат по „производството“ на освојувачи на медали на Зимските олимписки игри, како што е жената во брзо лизгање Клаудија Пехштајн.

Бад Ендорф има една главна автобуска станица и неколку помали сместени околу селото за регионални одредишта. Градот има и железничка станица на Германски железници на линијата Розенхајм-Салцбург со услуги за помалите градови во областа, како и Розенхајм, Минхен и Салцбург, Австрија.

## Наводи

Категорија:Општини во Германија
Категорија:Села во Баварија
Категорија:Розенхајм (округ)
Категорија:Бањски градови во Германија
Категорија:Географски никулци за Горна Баварија
Категорија:Координати на Википодатоците
Ретка раса

**„Ретка раса“** (англиски: *The Rare Breed*) — американски филм од 1966 година, во режија на Ендрју Меклаглен (Andrew V. McLaglen) по сценариото на Рич Хардман (Rich Hardman). Главните улоги ги играат: Џејмс Стјуарт (James Stewart), Морин О’Хара (Maureen O'Hara), Брајан Кит (Brian Keith), Џулиет Милс (Juliet Mills), Дон Галовеј (Don Galloway), Џек Елам (Jack Elam) и Бен Џонсон (Ben Johnson).

## Синопсис
Англиската вдовица Марта Прајс (ја игра О’Хара) го продава на аукција скапоцениот бик Одмаздник, а купувач е сточарот Александер Боуен (го игра Кит). Вдовицата има намера да ја рашири англиската раса говеда на Дивиот Запад, а до имотот на Боуен бикот го превезува остарениот каубој Сем Барнет (го игра Стјуарт). Најпрвин, Барнет работи тајно за ранчерот Тејлор, со намера да го грабне бикот, но со текот на времето се приклонува кон Боуен, иако ќерката на Марта, Хилари (ја игра Милс) воопшто не му верува. Додека трае превозот на бикот, нив ги следи платеникот на Тејлор, опасниот Дик Симонс (го игра Елам)...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1966 година
Категорија:Филмови на Ендрју Меклаглен
Категорија:Филмови со Џејмс Стјуарт
Категорија:Филмови со Морин О’Хара
Категорија:Филмови со Брајан Кит
Категорија:Филмови со Џулиет Милс
Категорија:Филмови со Дон Галовеј
Категорија:Филмови со Џек Елам
Категорија:Филмови со Бен Џонсон
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Тексас
Категорија:Вестерни
Таволјере деле Пуље

мини|Таволјере.
**Таволјере** (италијански: Tavoliere delle Puglie, во превод: Апулски маси)― рамнина во северна Апулија, јужна Италија, која зафаќа речиси половина од традиционалниот регион Капитаната (Фоџа). Зафаќа површина од околу 3000 км2. 

Оваа рамнина некогаш претставувала морско дно, и денес граничи со Дауниските Планини на запад, со гребенот Гаргано и Јадранското море на исток, со реката Форторе на север и со реката Офанто на југ. Тоа е најголемата италијанска рамнина по Пјанура Падана.

Името Таволјере (*Tavoliere)* потекнува од средновековниот латински израз „табулариум“ (Tabularium) што претставува маса на која претставниците на трансхумаците (Transhumanza) ги класифицирале областите кои биле посветени на одгледување овци.
мини|Солени фламинга
Во зима, рамнината понекогаш е подложна на поплави од Офанто и Форторе, додека во лето сушата е честа.

Главните средишта, од север кон југ, се Сан Северо, Лучера, Фоџа и Черињола.

## Историја
Младокамените фармери кои живееле на оваа рамнина пред повеќе од 7000 години, практикувале обредно чистење на мртвите. Малите траги на засеци на коските кои биле најдени, наведуваат дека коските биле исчистени од остатоци до една година по смртта. Тие ги оставале коските во пештерата Скалорија. Археолозите нашле дека човечките коски биле измешани со животински коски, скршена керамика и камени алатки.

За време на средниот век, старите техники на земјоделството и регулацијата на реката биле изгубени, рамнината главно била посветена на одгледување овци кои, користејќи соодветни патеки за добиток, стигнале до апенинските пасиштата преку Таволјере. Земјите во тој период биле најмочурливи и најнездрави.

По обемните работи на одводнување, рамнината сега е високо обработлива. Посевите вклучуваат пченица, цвекло, домати, особено во областа на Фоџа, а се шири и одгледувањето на маслинки и грозје, од кои се добиваат квалитетни масла и вина.      

## Комуни (општини)
Комуни во Таволјере се:

Алберона, Априцена, Асколи Сатријано, Бицари; Бовино, Кандела, Карапеле, Казалвекјо ди Пуља, Кастелучио деј Саури, Кастелнуово дела Даунија, Черињола, Кјеути, Деличето, Фоџа, Лучера, Манфредонија, Маргерита ди Савоја, Ордона (Хердонија), Орта Нова, Поџо Империјале, Сан Фернандо ди Пуља, Сан Паоло ди Чивитате, Сан Северо, Серакаприола, Сторнара, Сторнарела, Тореморе, Тринитаполи, Троја, Волтурино, Ѕапонета. 

## Наводи

Категорија:Земјишни облици во Апулија
Категорија:Рамници во Италија
Категорија:Географски, историски и културолошки региони во Италија
Категорија:Фоџа
Горгула

**Горгула** или **Јоргула** (, *Георгула*) — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во Серското Поле, на 1 км јужно од селото Бајрактар и 5 км североисточно од гратчето Нигрита.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Горгула било мешано чифлигарско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Гургула* (Gurgula) имало 27 домаќинства со 6 жители муслимани и 80 жители Грци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Горгула имало 230 жители, од кои 150 Роми, 60 Македонци и 20 Турци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Горгула имало 184 Македонци.

### Во Грција
Во Првата балканска војна Горгула е окупирана од Бугарија, но по Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 11 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 9.

Во согласност со Лозанскиот договор, грчките власти населиле бегалски семејства со вкупно 11 бегалци од Мала Азија, поради што во пописот од 1928 г. населението броело 21 жител, од кои 19 мажи. Во пописот од 1940 г. селото имало 9 жители, а подоцна во текот на Втората светска војна било целосно напуштено и избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Историски села во Визалтија
Обераперсдорф

**Обераперсдорф** ― село во Општина Цолинг, Баварија, Германија. Црквата „Свети Ѓорѓи“ во Обераперсдорф е поврзана со црквите „Свети Валентин“ (Герлхаузен) и Обермархенбах. Селото се наоѓа на околу 7км северно од населеното место Цолинг, 15 км северно од населеното место Фрајзинг и околу 58 км североисточно од Минхен. Во блиските градови се Атенкирхен, Мусбург, Нандлштат и Ау во Халертау. Најголемиот бизнис во градот е куќата за забави и хотел „Обермајер“.

## Историја
Блиското населено место Аперсдорф (Appersdorf) првпат е споменато во 860 година. Името на градот потекнува од „Село на игуменот“ и веројатно се однесува на стариот посед на манастирот Тегернзе во областа. Во 1465 година е споменато и селото Најдер Апелштарф (Nyder Appelstarff), кое се однесува на денешното село Унтерапершдорф. Во текот на административните реформи во Баварија, заедницата била создадена во 1818 година како независна Општина Обераперсдорф. 1972 година оваа заедница била вклучена во Општина Цолинг.

## Надворешни врски

* Службена мрежна страница на Општина Цолинг  ()
* Фотографија од парохиската црква

Категорија:Фрајзинг (округ)
Категорија:Поранешни општини во Баварија
Категорија:Села во Баварија
Категорија:Географски никулци за Баварија
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Елијас Елефсен Скипаготу

**Елијас Елефсен Скипаготу** (фарски: Elias Ellefsen á Skipagøtu; роден на 19 мај 2002 година) ― фарски професионален ракометар за ТХВ Кил и играч на фарската репрезентација.

Учествувал на Европското првенство под 20 години 2022 и на Младинското светско првенство 2023.

## Достигнувања

* ДХБ-Суперкуп
** Првак: 2023
* Прва лига на Шведска
** Првак: 2021
** Вицепрвак: 2023
* Шведски ракометен куп
** Првак: 2022
* Европско првенство на отворено
** Првак: 2019

;Поединечни награди

* Најкорисен играч на ракометната лига 2021/2022;

* Дел од Сеѕвездената екипа како најдобар среден бек на ракометната лига 2021/2022;

* Дел од Сеѕвездената екипа како најдобар среден бек на Светското првенство за јуниори 2023 година;

* Најдобар стрелец на Младинското светското првенство 2023 година (55 голови);

## Личен живот
Неговата мајка, Гун Елефсен, е тековен претседател на Ракометната федерација на Фарските Острови. Неговиот помлад брат Рои Елефсен Скипаготу е исто така ракометар.

Тој е братучед на ракометните браќа и сестри на Оли Митун, Паули Митун и Јана Митун.

## Наводи

Категорија:Родени во 2002 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Фарски машки ракометари
Категорија:Ракометари на РК Севехоф
Категорија:Иселеници ракометари
Категорија:Ракометари од Копенхаген
Категорија:Ракометари во Бундеслигата во ракомет (мажи)
Категорија:Ракометари на РК ТХВ Кил
Категорија:Фарски иселеници спортисти во Шведска
Категорија:Фарски иселеници спортисти во Германија
Копач Дере (село)

**Копач Дере** (познато и како **Копач Маала**) — поранешно село во Нигритско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото било сместено во северното подножје на Богданската Планина, северозападно од гратчето Нигрита и околу 4 км западно од селото Копач, на надморска височина од 50 м.

## Историја
Во XIX век Копач Дере било турско село во Серската каза на Серскиот санџак. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Копач Дере:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Копач Махала* имало 110 жители Турци.

Во Првата балканска војна Копач Дере е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 133 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 148.

Во 1923 г. турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени малоазиски Грци со вкупно 48 бегалци, колку што броело селото во пописот од 1928 година. Бидејќи немало поволни услови за живот и училиште, селото било напуштено и неговите жители се иселиле во други села.

## Наводи


Категорија:Историски села во Визалтија
Вотанштајн

**Вотанштајн** (; Вотанов камен), познат и како Воданштајн (Vodanstein) или порано како Малштајн (Malstein), ― мал мегалит или менхир сместен во близина на селото Маден, округот Швалм-Едер, Хесен, Германија.

## Местоположба
Мегалитот се наоѓа на југозападниот агол на селото Маден, на надморска височина помеѓу потоците на Голдбах на исток и Хенкелборн на запад. Земјиштето на кое се наоѓал има надморска височина од 177 м. Тоа е на источната страна на патот што оди до Оберфоршиц.

## Состав, димензии и геометрија
Каменот е висок 2.12 метри, широк 1.2 метри и дебел 0.55 метри. Надземниот волумен  му бил 1.4 метри кубни  и има густина од  2.648 килограми на метар кубен. За споредба, надземната маса на Ризенштајн (еден друг мегалит) кај Волферсхаузен била десет пати повеќе. Ископувањата за време на Седумгодишната војна откриле дека каменот е длабок под земја колку што е високо над земјата.

Составен е од неогенско миоценски (од 23 пред милиони години до 8 пред милиони години ) кварцит. За разлика од кварцитите произведени со метаморфизам, терцијарните седиментни кварцити биле производ на интензивно атмосферско влијание на месните тријаски обоени песочници во тропска клима. Кварцитот не избива месно (следните излевања се во близина на Фрицлар, Боркен и Мелзунген), така што каменот мора да бил донесен на ова место и подигнат.

Најдолгата хоризонтална оска на каменот удира N065 ± 5° и стои вертикално. Затоа, најголемите лица се насочени кон в. 155°, односно југо-југоисток и 335° север-север-запад.

## Надворешни врски

* Фотографии на менхири во Германија од страна на Јоханес Грот (на германски) 
* Информации за Вотанштајн на Општина Гуденсберг (на германски)
* Повеќе информации за Вотанштајн (на германски) 
* Информации за Вотанштајн и други менхири во Хесе (на германски)

Категорија:Младо камено време
Категорија:Праисториски археолошки наоѓалишта во Германија
Категорија:Мегалитски споменици во Германија
Категорија:Менхири
Категорија:Координати на Википодатоците
Мореска

[десно|мини| Костим на изведувач на морешка на островот [Корчула]]
**Мореска** () или морешка ― традиционална средновековна игра на жителите на островот Корчула. Потекнува од Шпанија кон крајот на 15 век во спомен на борбата со Маврите. Во тие битки учествувале и Корчулчани. Играта дошла во Корчула преку јужна Италија и Дубровник. Речиси целосно исчезнала во средоземните земји, освен на Корчула, каде што повеќе од 500 години, се изведува секоја година во текот на летото.

Текстот на играта е на ијекавски изговор, а имињата на ликовите и фигурите се мешавина од италијански и шпански зборови. Содржината на играта е едноставна. Црниот крал, кој во играта се вика Моро (шпанскиот збор за Мавр) ја сака за жена девојката Була, која го сака белиот крал. За неа се борат кралевите и нивните војски. На крајот победува белиот крал и девојката се мажи за него. Изведувачите носат богата старинска облека и вешто ракуваат со сабји. Музиката што ја придружува играта била менувана низ вековите, бидејќи била композирана од неколку композитори од тоа време. Во 1937г. хрватскиот композитор Крсто Одак компонирал нова музика што ја придружува играта од 1947 г.

## Книжевност

* Мала енциклопедија на образованието - Белград 1969 година
* Општа енциклопедија на Југословенскиот лексикографски институт Загреб 1979 година (том 5 (L-Nigh)
* Арнолд, Денис, и Сколс, Перси. 1983. *[[Оксфордски придружник на музиката]]*. стр.&nbsp;1201.
* 

## Надворешни врски

Категорија:Италијански танци
Категорија:Ренесансни танци
Категорија:Корчула
Категорија:Културата во Хрватска
Категорија:Никулци за танци
Категорија:Никулци за Хрватска
Категорија:Никулци за Италија
Бад Абах

**Бад Абах** ― гратче и општина во германската покраина Баварија, во Долна Баварија во округот Келхајм. Лежи на Дунав, на околу 9 километри јужно од Регенсбург.

## Населени места

* Бад Абах
* Динцлинг
* Појкам
* Пејзинг
* Оберндорф
* Ленгфелд
* Залхаупт

## Историја
Според Авентино, царот Хајнрих II бил роден овде на 6 мај 973 година. Овој извештај бил и првото спомнување на селото. Во 1210 година, војводата Лудвиг I Баварски му доделил на селото право да има пазар.

Месните извори на сулфур биле познати најдоцна од 1262 година, кога првпат биле споменувани во изворите. Во 1532 година, тука бил лекуван императорот Карло V

## Инфраструктура
Градот имал постојка на Дунавската железница од Регенсбург до Улм, но се наоѓал на неколку километри од центарот на селото, во делот Ленгфелд од селото.

Низ градот минувала Дунавската велосипедска патека.

## Познати лица родени во Бад Абах

* Хајнрих II, Светоримски цар
* Гизела од Баварска, неговата сестра, подоцна кралица на Унгарија

## Наводи

## Надворешни врски

* Службено мрежно место на Општина Бад Абах

Категорија:Општини во Баварија
Категорија:Бањски градови во Германија
Категорија:Келхајм (округ)
Категорија:Населени места на Дунав
Категорија:Географски никулци за Долна Баварија
Гадхајм

**Гадхајм** е село во Долна Франконија, во северна Баварија и припаѓа на општината Вејтшехајм. Се наоѓа на околу 10 километри северно од Вирцбург. Од 31 јануари 2020 година, Гадхајм е центар на геодетскиот центар на Европската унија.

## Наводи

Категорија:Вирцбург (округ)
Категорија:Поранешни општини во Баварија
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Кавадаречки лакрдии

**Кавадаречки лакрдии** или "Лакардиите на Паја" (Блажо и Мара) — е хумористична телевизиска серија составена од кратки вицови. Серијата е во режија на Диме Коцевски, сценарио на Златко Вузевски-Паја.

Серијата е во продукција на РТК.мк и Кавадион продукција, камера и монтажа Тони Коцев, тон мајстор Борис Коцев.

## Улоги

## Надворешни врски
*
Манастирово

**Манастирово** — историско село на територијата на Општина Струмица, на атарската граница меѓу селата Банско и Габрово.

## Географија
Селото се наоѓало географската област Подгорје, во северното подножје на Беласица.

## Историја
Според преданијата на местото имало село Манастирово и манастир посветен на Свети Илија. Јован Трифуноски претпоставува дека тоа може да било средновековно манастирско село, имајќи предвид дека во Струмичко има и друго такво село — Вељуса, чие име потекнува од манастирот „Пресв. Богородица Елеуса“.

Постојат неколку преданија за иселувањето на селото. Според едно кое го раскажува Трифуноски, иселувањето е поврзано со настан кој се случил на Илинден (селскиот празник) кога двајца калуѓери се обиделе да грабнат убава девојка, но народот ги убил калуѓерите и потоа манастирот бил напуштен. Тогаш настрадало и селото, па жителите на Манастирово се иселило, прво основајќи ново село во Струмичкото Поле. Но бидејќи страдале од болести, жителите на новото село го напуштиле и се населиле во Моноспитово. Марко Китевски дава друго предание, според кое селото е иселено во времето на Кирил и Методиј — средината на IX век. Според тоа предание, една девојка се заљубила во монах од манастирот „Св. Илија“, облекла машки алишта извесно време живеела со љубовникот во манастирот. Кога се разбрало дека во манастирот се вселила жена, настанала голема тревога и владиката заповедал манастирот да се изгори. Пламените го опфатиле и селото. Потоа населението се преселило во Моноспитово.

Трифуноски го посетил местото во јули 1974 г. и нашол остатоци од гробишта и манастир и изобилство од добра вода за пиење, што според него е ретка појава за некои други делови на Струмичката Котлина.

## Наводи

Категорија:Историски села во Македонија
†
†
Категорија:Банско
Категорија:Габрово (Струмичко)
Александар Чопи

**Александар Чопи** ( во  —  во ) — македонски хирург.

## Животопис

Медицина завршил во Атина во 1909 година.

Бил хирург во болницата „Благовештение“ и во приватната ординација во Битола. Во Првата светска војна бил лекар на Солунскиот фронт.

Ја основал Армиската болница во Скопје, чиј управник бил кусо време, а потоа се вратил во Битола (1922-1927).

## Наводи

Категорија:Македонски хирурзи
Категорија:Македонски лекари
Александра Лендри

**Александра Лендри** (родена на 10 февруари 1994 година) е канадска групна ритмичка гимнастичарка која ја претставува својата нација на меѓународните натпревари и има учествувано на Летните олимписки игри 2012 во Лондон.  Таа, исто така, се има натпреварувано на светски првенства, вклучително и  на групното натпреварување на Светското првенство во ритмичка гимнастика во 2011 година.

## Наводи


Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1994 година
Категорија:Канадски спортисти
Категорија:Гимнастичарки
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Здралци

**Успение на Пресвета Богородица** () — црква во селото Здралци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија и претставува енориска црква на Рупишкото архијерејско намесништво.

## Местоположба
Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото.

## Историја
Црквата е најстариот храм на Здралци по гробишната црква „Св. Никола“, каде било старото место на селото. По постепеното преместување на селото на сегашното место на крајот од XVII и почетокот на XVIII век, околу 1820 – 1830 г. за време на поп Јован (родоначалникот на семејството Попјаневи, грч. Папајоану) е изградена црквата „Успение на пресв. Богородица“. Годините 1820 – 1830 се обележани на нов натпис на храмот. Црквата е реновирана во 2001 г. за време на попот Николас Димитријадис.

Храмот има вреден делумно резбан иконостас со преродбенички икони и царски двери.

## Свештеници на храмот
Сите свештеници освен најновите двајца биле етнички Македонци.

## Поврзано
* Костурска епархија

## Наводи

Богородица, Здралци
Богородица, Здралци
Категорија:Споменици на културата во Рупишта (општина)
Категорија:Појавено во 1830 година
Манастир „Света Богородица“ - Звернец

**Света Богородица** (), познат и како **Манастир на Успение на Света Богородица** (; ) — средновековна византиска црква на островот Звернец во внатрешноста на лагуната Нарта северозападно од градот Валона во Јужна Албанија.

## Галерија

Податотека:Manastiri_Zverrnecit.jpg
Податотека:Manastiri_Zverrnecit_brenda.jpg
Податотека:Kloster_Zvernec_Albania_2.JPG
Податотека:Marigo_Posio_grave.jpg|алт=


## Поврзано

* Култура на Албанија

## Наводи

Категорија:Православни цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Категорија:Координати на Википодатоците
Црква „Света Троица“ - Белград (Албанија)

**Света Троица** () — средновековна византиска црква која се наоѓа на рид во близина на градот Белград во областа Калаја во Јужна Албанија.

Еден од историските центри на Белград и Ѓирокастро, Светско наследство на УНЕСКО, црквата е изградена во облик на крст со купола. Составена е од наосот, припратата (влезен простор) и олтарната беседка. Во црквата вешто се употребени многу карактеристики на византиската архитектура како што се внатрешната организација на просторот и декоративните и илуминативните системи. Овие карактеристики, заедно со пирамидалната форма и пропорциите и даваат на црквата живописен изглед. Византиските архитектонски елементи во црквата се комбинирани со западните архитектонски елементи кои припаѓаат на истиот период.

Натпис во внатрешноста на црквата го содржи името на Андроник Палеолог (управник на покраината Белград од 1302 до 1326 година), што укажува дека црквата веројатно била изградена во текот на 13 или 14 век со негова финансиска поддршка.

## Галерија

Податотека:Berat_-_1_(1).jpg
Податотека:Berat_-_Hagia_Triada_1.jpg
Податотека:Church_of_St_Mary_of_Vllaherna.jpg


## Поврзано

* Култура на Албанија

## Наводи

Категорија:Православни цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Категорија:Координати на Википодатоците
Црква „Пресв. Богородица Влахернска“ - Белград (Албанија)

**Света Богородица Влахернска** () — византиска црква во Белград, Албанија. Името го добила по познатата црква Света Марија Влахернска, во близина на палатата Влахерна во Цариград. Се верува дека црквата била изградена врз темелите на руинирана црква од 5 век која постоела на истото место. Црквата се смета за еден од најважните историски и архитектонски споменици во Белград и е една од главните туристички атракции во Белград и Албанија.

Црквата датира главно од 13 век и содржи импресивни фрески и икони на нејзините внатрешни ѕидови и под од 16 век. Сликите кои потекнуваат од 16 век најчесто ги изработил Николас Онуфри, син на попознатиот Онуфри.

Црквата има правоаголна припрата.

## Поврзано

* Култура на Албанија

## Наводи

Категорија:Православни цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Свршенички прстен

[мини|261x261пкс|Златен прстен со [дијамант]]
**Свршенички прстен** — симбол на посветеност и љубов што се разменува меѓу партнерите кога ќе одлучат да го направат следниот чекор во нивната врска — свршувачката. Обично даден од еден партнер на друг за време на запросување, прстенот ја означува намерата за брак и означува почеток на доживотно заедничко патување. Тоа е опиплив израз на љубовта и посветеноста што ја споделуваат двајца поединци, претставувајќи го ветувањето за иднината помината еден со друг.

Овие прстени често се украсени со скапоцен камен, традиционално дијамант, поставен во метална лента. Кружниот облик на прстенот е симболичен, претставувајќи ја вечноста и бескрајната природа на љубовта. Чинот на давање и примање свршенички прстен е значајна и чувствителна прилика, создавајќи трајно сеќавање што има разнежена вредност во текот на животот на парот. Надвор од својата естетска убавина, свршеничкиот прстен служи како негуван потсетник за посветеноста помеѓу две лица што се впуштаат во возбудливата брачна авантура.

Свршеничките прстени имаат различни стилови и дизајни, што им овозможува на поединците да изберат прстен што одговара со нивните лични вкусови и претпочитања. Изборот на прстенот често вклучува размислување за видот на металот, кројот и големината на скапоцениот камен и сите дополнителни подробности што имаат значење за парот. Ова прилагодување додава исклучителен шмек на прстенот, што го прави препознатлив приказ на љубовната приказна на парот. Традиционално, свршеничкиот прстен се носи на четвртиот прст од левата рака, познат како „безимениот прст“.

## Наводи

## Надворешни врски

* Diamond engagement ring ad, Loftis Brothers & Co.

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Накит
Категорија:Брак
Чинарли Дере

**Чинарли Дере** — историско село на територијата на Општина Богданци, Гевгелиско.

## Географија
Селото се наоѓало во областа Трнова, на неколку километри североисточно од Богданци, крај самиот пат регионален пат 1109. Лежи во клисурата на Луда Мара над езерото Паљурци.

## Историја
Во XIX век Чинарли Дере било турско село во Гевгелиската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Чинарли Дере* има 300 жители Турци.

## Наводи

Категорија:Историски села во Македонија
†
†
Категорија:Богданци
Бошњачко Село

**Бошњачко Село** — историско село на територијата на Општина Босилово, Струмичко, денес во атарот на Штука.

## Географија
Селото се наоѓало на јужните падини на Огражден, северно над селата Штула и Иловица.

## Историја
Селото е основано од отоманската држава во 1878 г. за Бошњаци побегнати од Босна кога со тој крај завладеала Австроунгарија. Жителите е занимавале претежно со сточарство и малку земјоделство. Огледувале овци и друга стока, а особено било развиено одгледувањето на коњи. Кога се населиле говореле само српски, а подоцна мажите научиле и турски. Дојденците не се снашле, жалејќи се на доделените пасишта, обработливи површини и шуми. Со повлекувањето на турската војска за време на Првата балканска војна во 1912 г. целото население се преселило во Турција. Атарот на селото е припоен кон атарот на Штука.

## Наводи

Категорија:Историски села во Македонија
†
†
Категорија:Штука (село)
Нејчино

**Нејчино** — историско село на територијата на Општина Босилово, Струмичко, денес во атарот на Босилово.

## Географија
Селото се наоѓало во Струмичкото Поле, од левата страна на патот Босилово – Радово. На север е Старо Балдовци.

## Историја
Во XIX век Нејчино било мало македонско селово Струмичката каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Најчило* (Naïtcilo) е село со 10 домаќинства сочинети од 32 Македонци. По податоци на митрополитот Герасим Струмички селото е иселено на крајот од XIX век. Во „Материали по географията. Струмишко“, издадени во 1896 и 1897 г. тој забележува дека Нејчино „има само неколку куќи без никој да живее во нив“. 

## Наводи

Категорија:Историски села во Македонија
†
†
Категорија:Босилово
Стара Гечерлија

**Стара Гечерлија** (или само **Гечерлија**) — историско село на територијата на Општина Босилово, Струмичко, денес во атарот на поновото село Гечерлија.

## Географија
Селото се наоѓало во подножјето на Огражден, меѓу Чанаклија и Хамзали, на 3&nbsp;км северно од денешното село Гечерлија (Нова Гечерлија).

## Историја

### Во Османлиското Царство
Според Манол Пандевски и Ѓорѓи Стоев, кои се повикуваат на името на селото и неговото историско муслиманско население, селото Гечерлија настанало во османлиско време.

Во XIX век селото било чисто турско. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Гучерља* (Gutcherlya) е село со 15 домаќинства сочинети од 34 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Гечерли* има 450 жители, сите Турци.

Во предвечерието на Балканските војни (1912 – 1913) селото имало околу 80 куќи и една џамија.

По избувнувањето на Првата балканска војна на 21 октомври 1912 г. селото е преземено од ВМОРО. За време на Балканските војни муслиманското население е иселено.

### Во Бугарија и Југославија
Во иселеното село се населиле Македонци христијани пребегани од Кукушко.

Со Букурешкиот договор од 10 август 1913 г. селото станало дел од Царството Бугарија.

Новите жители на селото биле поделени на православни и католици унијати и имаат посебни свештеници. Православните биле побројни. Џамијата во селото е претворена во црква.

Со Нејскиот мировен договор од 27 ноември 1919 г. е решено селото да влезе во Кралството СХС, што се случило во 1920&nbsp;г.

Според пописот од 1921 г. селото имало 43 домаќинства сочинети од 219 жители.

На почетокот на јануари 1924 г. во месноста Куковица (или Кукавица) на Огражден се одиграле битки помеѓу четници на ВМРО и српски сили. Според Јован Трифуноски од редовите на четниците загинале двајца селани. Според Димитар Галев од редовите на контрачетниците загинал Турчин од Нова Маала. По оваа борба селото е нападнато од властите. Разни жители на селото се убиени и тепани. Власта го пали селото и жителите останале без имот. Тогаш селото е иселено. Селаните се иселиле во градот или во други струмички села, а еден дел се преселиле во Бугарија.

Во 1935 г. во Струмичкото Поле е основано денешното истоимено село Гечерлија како населба на српски колонисти.

## Наводи

Категорија:Историски села во Македонија
†
†
Категорија:Гечерлија
Брест (Струмичко)

**Брест** или **Брес** — историско село на територијата на Општина Босилово, Струмичко, денес во северниот дел на атарот на Сушица.

## Географија
Селото се наоѓало во јужното подножје на Огражден, во долина на 3 км северно од Сушица. Се делело на маала кои биле наречени според родовите.

## Историја
На крајот од XIX век Брест било село во Струмичката каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Брес* (Bresse) било село со 8 домаќинства сочинети од 22 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. *Бресъ* имало 65 жители, сите Македонци христијани. Според Јован Трифуноски во 1901 г. во селото имало 12 македонски домаќинства, и на крајот од турското владеење било чифлик на Бекир-бег од Сушица. Поатаму Трифуноски наведува имиња на некои стопани од селото: Цветко, Ѓорѓи, Костадин, Тренчо и Велко.

На почетокот на XX век целото христијанско население на Брест било под врховенството на Бугарската егзаргхија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев (*[[La Macédoine et sa Population Chrétienne]]*) во 1905 г. во *Брез* (Brez) имало 48 Македонци, сите под егзархијата.

Според Трифуноски, поради убиство жителите на Брест се иселиле во Барбарево за да избегнат казна поради убиство кое се случило кај селото во 1901 г. Кога го посетил местото, тој нашол остатоци од куќи, селските гробишта и напуштен каменолом.

Атарот на напуштеното село е припоен кон оној на Сушица.

## Наводи

Категорија:Историски села во Македонија
†
†
Категорија:Сушица (Струмичко)
Црква „Св. Јован Владимир“ - Елбасан

[лево|мини|288x288пкс| Камената плоча со грбот на [Карло Топија|Карл Топија пронајдена во црквата Свети Јован Владимир. (1381)]]**Свети Јован Владимир** () — црква во Брадашеш, округот Елбасан, Албанија. Посветена е на дукљанскиот кнез и светител Јован Владимир, зетот на македонскиот цар Самуил. Станал културен споменик на Албанија во 1948 година. Првиот храм е најстарата голема православна базилика од времето на цар Самуил, повторно била изградена како сегашна црква од семејството Топија во 1381 година. Во текот на 18 век Костандин Шпатараку ги насликал ѕидовите на црквата.

Околу црквата бил изграден православен манастир и станал седиште на новооснованата архиепископија Дирахиум во 18 век. Григориј од Драч, архиепископот на Дирахиум од 1768 до 1772 година, го напишал Елбасанскиот евангелски ракопис, најстарото дело на албанската православна литература; ракописот е забележлив и по тоа што е единствениот документ напишан со албанското писмо Елбасан. Подоцна, кон крајот на 18 и почетокот на 19 век, манастирот станал важен центар за пишување на албанскиот јазик со друго оригинално писмо познато како тодриска азбука.

## Наводи

Категорија:Цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Згради и објекти во Елбасан
Црква Мармирои

**Мармирои** () — црква што се наоѓа во близина на Орикум, округот Валона, Албанија. Прогласен е за споменик на културата на Албанија.

Во историските записи црквата првпат била споменувана во 1307 година. Со оглед на тоа што нема припрата и поради други сличности со други цркви во Бугарија и поранешна Југославија, се смета дека била изградена во 12 или 13 век од н.е., иако некои истражувачи го сметаат дека периодот на изградба е 10 век во крајот на средновизантиската ера. Најакредитираната хипотеза е дека таа била посветена на Богородицата Марија, особено на Богородица на Животворниот Извор (*Зодохос Пеге*).

Црквата се наоѓа во заливот на Валона во близина на археолошкиот локалитет Орикум.

## Наводи

Категорија:Цркви од 13 век
Категорија:Цркви од 10 век
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Категорија:Координати на Википодатоците
Црква „Пресвето Срце Исусово“ - Тирана

**Црквата Пресвето Срце Исусово** () — римокатоличка црква во Тирана, Албанија. Била изградена во 1939 година за време на италијанската инвазија на Албанија, таа е најстарата католичка црква во градот.

## Историја
Црквата „Свето Срце Христово“ била изградена во 1939 година од Италијанците за време на италијанската инвазија на Албанија. Таа била затворена во 1967 година кога во Албанија се забраниле сите религии. Дизајниран  од архитектот Џовани Санти во неоромански стил. Во 1967 година, за време на комунистичкиот период, црквата била затворена и претворена во кино; фасадата потоа била скриена за да се прикрие верската функција на објектот, а фреските биле отстранети.

За време на забраната за религија во Албанија од 1967 до 1990 година, црквата била користена како засолниште на католиците за да се молат во божјиот дом и покрај нејзината лоша состојба. Во тој период пред фасадата на црквата бил подигнат ѕид.

Повторно била отворена во 1990 година. Камбанаријата била уништена, но камбаната била спасена. Бидејќи соседната православна црква имале камбанарија, но немаше камбана, им било дадено ѕвоното на Светото Срце. Така двете цркви симболично користат ист инструмент за да ги повикаат верниците. Христијанската заедница, исто така, имала корист од помошта што ја добиле муслиманите од Албанија што ја споделиле со католичките објекти. Програмата „Помош за црква во потреба“, исто така, собрала средства за обновување на црквата.

Во 1991 година, Мајка Тереза ја посетила црквата, која порано била нејзино основно училиште, а се наоѓало на улицата на која живеела. Мајка Тереза ја добила својата прва причест и потврда во црквата „Пресвето срце“ во Скопје.

## Наводи

## Надворешни врски
* Страница за опис на Structurae.net
* Мајкл Харисон, Католичката црква „Пресвето срце“ во Тирана, испитување на муралите на црквата

Категорија:Згради и градби во Албанија
Категорија:Цркви во Албанија
HLA-B44

**HLA-B44** (B44) претставува HLA - B серотип. Серотипот ги идентификува B*44 генот-алел протеинските производи на HLA-B.

Б44 е еден разделен антиген од широкиот антиген Б12 и претставува сестрински тип на Б45 .

## Болест
HLA-B44 ги зголемува рекурентните синопулмонални инфекции. Заштитни ефекти на HLA-B44: HLA-B44 може да не заштити од автоимун лимфопролиферативен синдром кај пациенти  кои се заразени со C95 дефект (ALPS тип Ia). Б44 може да биде кофактор во анкилозен спондилитис.

## Наводи

Категорија:Човечки хаплогрупи
Словенска одбрана

**Словенска одбрана** — шаховско отворање што започнува со потезите: 

# d4 d5
# c4 c6

Познато е по својата силна и стратешка природа, нудејќи цврст пионски строеж за црниот играч. Словенската одбрана е една од основните одбрани на Дамскиот гамбит. Иако била анализирана уште во 1590 г., дури во 1920-тите почнала да се истражува опширно, а Штајниц ја испробал на првото службено Светско првенство во шах од 1886 г. Многу мајстори од словенско потекло помогнале да се развие теоријата за ова отворање, вклучувајќи ги Алапин, Алехин, Богољубов и Видмар.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Шаховски отворања
Категорија:Шах
Манастир „Св. Јован Крстител“ - Москополе

**Манастирот Свети Јован Крстител** () — источноправославен манастир во Москополе,округ Горица,Албанија.

## Историја и опис
Според натписот на дарителот, црквата во внатрешноста на манастирот била изградена во 1632 година, а насликана во 1659 година. Денеска манастирот е прогласен за споменик на културата на Албанија. Манастирот ја опфаќа црквата како и два други градби кои биле дел од манастирот. Црквата е со димензии 17м х 7,65 х 9м. Фреските се добро сочувани и обработени со компоненти од железо и калциум. Црквата се карактеризира со декорација на одреден тип на плочки што се среќаваат во околината.
мини|Манастирот, почетокот на 20 век|206x206пкс|лево
## Наводи

Категорија:Православни цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Цркви во Москополе
Лазар Младенов

**Лазар Младенов** — контроверзен македонски општественик и фашист. основач на Бугарскиот културен клуб во Скопје. Роден во Струмица.

## Биографија
Лазар Младенов е роден на 7 август 1956 година во Струмица, тогаш во СР Македонија. Завршува основно и средно школско образование во родниот град. Заедно со Димитар Галев и Младенов организира првите чествувања на македонскиот револуционер Тодор Александров. Потоа заминува за Скопје, каде што следува архитектура, а подоцна развива сопствен бизнис. Влегува во политиката во 1990 година. На 4 мај 2008 година го основува контроверзниот Бугарскиот културен клуб во Скопје, каде што почнал да води про-бугарска пропаганда во Македонија преку издавање бугарски пасоши.

Лазар Младенов имал долга историја со несогласување на политиката на Македонија, според него, додавање на бугарите во уставот на Македонија е проблематична дискуја и ќе донесе поделби. Тој исто спомнува како бугарската влада го изолира бугарскиот клуб во Скопје. Лазар Младенов во 2018 се заканувал кон македонската влада и ВМРО-ДПМНЕ дека ако не гласале за уставните промени на името на Македонија ќе ги земел нивните бугарски пасоши. Кој што беше потврдено од страна на ВМРО-ДПМНЕ дека немале бугарски пасош. Младенов верува во фалсификуваната теорија дека бугарското малцинство во Македонија се дискриминирани, но според сведоштва од бугарски граѓани во Македонија, не се чувстувале дискриминирани. Лазар Младенов признал дека проба да шири бугарска пропаганда во Македонија, и да го шири бугарскиот литературен норм во Македонија. Тој не го признава македонскиот народ и јазик.

Околу 2010-тите се враќа во родниот град, каде што живеел со неговата жена и две деца.

## Наводи

Категорија:Македонски општественици
Категорија:Родени во 1956 година
Категорија:Луѓе од Струмица
Категорија:Римокатолички христијани од Република Македонија
Категорија:Родени на 7 август
Категорија:Бугаромани
Црква „Св. Богородица“ - Елбасан

**Света Богородица** () — источна православна црква и манастир во Елбасан, Албанија. Станала културен споменик на Албанија во 1963 година.

Градбата на црквата започнала во 1483 година во влашкото маало, но завршила речиси еден век подоцна: првата богослужба црквата ја имала дури во 1556 година. Изграден е целосно во камен на сосема специфичен начин, со камења издлабени во облик на крст, што може да се види и денес. Црквата била фрескоживописана од Онуфри, а обновена од Давид Селеница. Во 18 век целосно изгорела во пожар, па повторно бил изграден во почетокот на 19 век. Некои од најпознатите проповедници во црквата биле Фан Ноли и Висарион Џувани.

Во 1990-тите црквата станала седиште на поделениот дел на Православната автокефална црква на Албанија.

Во 2008 година албанската влада ја финансирала реконструкцијата на црквата.

## Наводи

Категорија:Цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија
Категорија:Христијански монархии во Албанија
Категорија:Цркви завршени во 1556
Црква „Св. Стефан“ - Блиниш

**Црквата Свети Стефан** () — разурната црква во Блиниш, округот Леска, Албанија. Таа е културен споменик на Албанија.

## Наводи

Категорија:Цркви во Албанија
Категорија:Споменици на културата во Албанија