open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вале

**Кантон Вале** или **Валис** (скратеница VS; , ) – кантон на југозапад на Швајцарија. Главен град е Сион.

## Природни одлики
Кантонот Вале се наоѓа во долината на горна Рона, до нејзиното устие во Женевското Езеро. Оваa долина е столбот на кантонот. На југ и запад се граничи со Италија и Франција. Највисок врв е Поант Дифур со 4.634 метри, а кантонот има 50 врвови повисоки од 4.000 метри. Површината на кантонот е 5.224,5&nbsp;км2, што е 10% од површината на Швајцарија. Тука се наоѓа знаменитиот ледник Алеч, превојот Симплон и врвот Матерхорн. Познати се зимските центри Кранс-Монтана и Цермат.

## Историја
мини|290 п|д|Окрузи на кантонот Вале
Овој кантон-република ѝ се придружил на Швајцарската Конфедерација во 1815 година, после Виенскиот конгрес, иако со неа бил во посебни врски од 1529 година.

## Окрузи
# **[[Округ Бриг|Бриг]]** - седиште Бриг-Глис,
# **[[Округ Вестлих Рарон|Вестлих Рарон]]** - седиште Рарон,
# **[[Округ Висп|Висп]]** - седиште Висп,
# **[[Округ Гомс|Гомс]]** - седиште Минстер-Гешинен,
# **[[Округ Ерен|Ерен]]** - седиште Еволен,
# **[[Округ Естлих|Естлих]]** - седиште Мерил-Филет,
# **[[Округ Конте|Конте]]** - седиште Конте,
# **[[Округ Лојк|Лојк]]** - седиште Лојк,
# **[[Округ Мартињи|Мартињи]]** - седиште Мартињи,
# **[[Округ Монте|Монте]]** - седиште Монте,
# **[[Округ Онтремон|Онтремон]]** - седиште Сомбранше,
# **[[Округ Сен-Морис|Сен-Морис]]** - седиште Сен-Морис,
# **[[Округ Сијер|Сијер]]** - седиште Сијер/Зидерс,
# **[[Округ Сион|Сион]]** - седиште Сион.

## Население и населби
Кантонот Вале во 2008 година имал 303.241 жител.

Кантонот е двојазичен. Се зборува француски (72,8%) и германски јазик (27,1%), или попрецизно дијалекти од овие јазици. Преку 90% од жителите се католици.

**Најголеми градови** се:
* Сион, 28.871 жител - главен град на кантонот
* Монте, 15.991 жител.
* Сијер, 15.405 жители.
* Мартињи, 15.374 жители.
* Бриг-Глис, 11.902 жители.

## Стопанство
Главни стопански грански се винарството, туризмот и производство на електрична енергија во хидроелектрани. Вале е еден од најсиромашните швајцарски кантони.

## Галерија слика

Слика:VignesSion.jpg|Седиште на кантонот, Сион
Слика:Zermatt from east.jpg|Познато туристичко одредиште, Цермат
Слика:Matterhorn-EastAndNorthside-viewedFromZermatt landscapeformat-2.jpg|Величественот врв Матерхорн
Слика:Tschaggata.jpg|Дрвена маска за народните карневали во Вале


## Наводи

## Надворешни врски
* www.vs.ch официјално семрежно место на кантонот Вале

Вале

Категорија:Држави и територии настанати во 1815 година
Во шумата

**„Во шумата“** е советски цртан филм, создаден во 1954 година од режисерот - аниматор Александар Иванов.

## Награди

* 1954 година - Награда за најдобар анимиран филм за деца на VIII меѓународен филмски фестивал во Карлови Вари.

## Заплет
Цртан филм за јазовец кој не сакал да научи како да си набави своја храна и да копа дупки. И еднаш, кога му рекол на својот татко дека многу го боли грбот, тој играјки се изгубил, сфатил колку тоа му  треба за да може да преживее. На крајот на краиштата, има толку многу опасности во шумата за такви мали животни како него ... И пред сè - волкот!

## Креатори на цртаниот филм

### Улогите ги искажале

* Гласовните глумци за филмот не се запишани, но се наведени заедно со екипата во Додаток на страница 243  во книгата Бајки: Извлечени сценарија (1954).

## Синхронизација

* Синхронизација во 2001 година: Татјана Канаева, Јулиен Балмусов, Ирина Маликова, Александар Котов, Виталиј Ованесов, Борис Токарев, Жана Балашова
* Звучен инженер на новата верзија: А. Понијавин
* Во 2001 година, цртаниот филм бил обновен и преозвучен од Студио АС ДОО и Детски Сесија 1 ДОО. Во новата верзија, фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во презвучувањето, податоците за инженерот за звук и за гласовните глумци биле заменети во најавите. Сихронизацијата била исклучително негативно сфатена и од мнозинството гледачи и од членови на професионалната заедница . Квалитетот на реставрацијата исто така понекогаш се критикува.

## Видео изданија
Цртаниот филм постојано бил објавуван на VHS и DVD во компилации од цртани филмови:

* Колекција на цртани филмови на филмското здружение „Крупен план“, „Сојузмултфилм“, раните 90-ти, VHS
* „Најдобрите советски цртани филмови“, Студио ПРО видео, 1990-ти, VHS
* „Шумски приказни“. Дел 3, „Сојузмултфилм“, ДВД.

## Литература

* Фильмы-сказки. Сценарии рисованных фильмов. Выпуск 3. — М.: Искусство, 1955. — 248 с. — 90 000 экз. Содержание: В. Чаплина, Г. Скребицкий «В лесной чаще», стр. 133—148.

## Наводи

## Надворешни врски

* „Во шумата“ на јутјуб

Категорија:Советски цртани филмови
Татјана Улчар-Ставрова

**Татјана Улчар-Ставрова** (, ) – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии во пензија.

## Животопис
Татјана Улчар-Ставрова е родена во Крушево во 1944 година. Дипломирала, магистрирала и докторирала на Електротехничкиот факултет во Љубљана, Словенија, во 1968, 1973 и 1979 година, соодветно. На Факултетот била вработена во 1968 година, како асистент. Во својата професионална кариера напредувала во звањата доцент (1974), вонреден професор (1980) и редовен професор (1991). Како еден од првите наставници на наставно-научната област телекомуникации држела повеќе, главно фундаментални предмети од областа на телекомуникациите, како на додипломски така и на постдипломски студии. Во периодот 1979-1987 држела настава на Техничкиот факултет во Приштина. Била член на Извршниот одбор на факултетот, член на Советот на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, долгогодишен координатор на последипломските студии, продекан за настава во два мандата (1986-1987 и 1991-1992), а од 2000 година до пензионирањето била раководител на Институтот за телекомуникации.

Била автор/соавтор на над педесет научно-истражувачки трудови, објавени на меѓународни и домашни конференции и списанија. Учествувала во повеќе и раководела со два домашни и меѓународни научно-истражувачки, развојни и апликативни проекти, поддржани од МОН, јавни претпријатија („Македонски Телеком“, „Електростопанство“, „Македонски железници“), како и истражувачкиот центар Watson на компанијата IBM. Области на нејзин потесен научен интерес се теорија на информации и теорија на кодирање.

## Наводи

Категорија:Професори на ФЕИТ
Швајцарска народна партија

мини|Лого на Швајцарската народна партија
**Швајцарска народна партија** (на , ***SVP***, на , *PPS*), позната и како **Демократски сојуз на центарот** (***UDC***, на , на ) — национал-конзервативна, десничарска популистичка политичка партија во Швајцарија. Согласно изборите во 2019 година, партијата е најбројна во Националниот совет со 53 од 200 места. Во 2015 година партијата имала околу 90.000 членови.

Швајцарската народна партија настанала во 1971 година од спојувањето на Партијата на земјоделците, трговците и независните и дел од Демократската партија. Швајцарската народна партија претрпела длабоки структурни и идеолошки промени во текот на 1990-тите години. Партијата станала најсилната политичка партија во Швајцарија во 2000-тите години. Партијата постепено почнала сè повеќе да се фокусира на прашања како што се евроскептицизмот и спротивставувањето на масовната имиграција.

Гласачкиот удел на Швајцарската народна партија од 28,9% на изборите за Федералниот совет во 2007 година бил најголемиот гласачки удел некогаш забележан за една политичка партија во Швајцарија сè до 2015 година, кога партијата го надминала сопствениот рекорд со гласачки удел од 29,4%.

## Изборни резултати

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место

Категорија:Политички партии во Швајцарија
Категорија:Земјоделски партии
Изорно (река)

**Изорно** (италијански: Isorno) - италијанска и швајцарска река, притока на Мелецо Ориентале.

Неговиот извор е во Италија во близина на Пјода ди Крана. Поминува низ Бањи, поделок на Кравеџа, а потоа влегувајќи во Швајцарија тече низ Онсерноне, Мосогоњо, Изорно и Интрања, каде тече во Мелецо Ориентале.

Нејзината долина, иако лесно се стигнува од Лугано, Белинцона, Домодосола и Локарно, е една од најдивите во Швајцарија и имало предлог да се основа национален парк како оној на Енгадин. Предлогот бил одбиен на референдум на 10 јуни 2018 година.

## Наводи

## Надворешни врски

*

Категорија:Реки во Италија
Категорија:Реки во Швајцарија
Категорија:Координати на Википодатоците
Сбринц

**Сбринц** — многу тврдо сирење произведено во средна Швајцарија. Во швајцарската кујна често се користи наместо пармезанот. Сирењето се произведува во само 42 млекарници во централна Швајцарија. При производство на ова сирење се користи само локално кравјо млеко. Се чува во регионот сè додека не е подготвено за потрошувачка. Спротивно на популарното верување, името *Сбринц* првично не се однесува на одредено место или регион. И покрај тоа, Швајцарската унија за сирење го додала овој мит со започнување рекламна кампања во 90-тите години на минатиот век. Како резултат на оваа кампања, сега постои област наречена *Сбринц* .  &#x5D;

## Одлики

## Надворешни врски

* Official page – in German, French, Italian and English.

Категорија:Швајцарски сирења
Категорија:Кравји сирења
Топка маст

мини|Топка маст
**„Топка маст“**, позната и како **„Крофна“** (француски: *Boule de suif*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан. Расказот бил првпат објавен на 15/16 април 1880 година во *Les Soirées de Médan*(како дел од збирка раскази посветени на Француско-пруската војна), а подоцна бил дел од неговата збирка „Топка маст и други приказни од војната“ (*Boule de Suif et Autres Contes de la Guerre*).

## Содржина
Дејствието на расказот се одвива за време на француско-пруската војна, кога Руан и околината се окупирани од пруската војска. Група богати граѓани (трговци, грофови, калуѓерки) заминуваат во Авр, а заедно со нив, во кочијата патува и дебелата проститутка Елизабет Русе, наречена Крофна, односно „Масна топка (Boule de suif). Кога ја забележуваат, патниците нагодуваат поради нејзиното присуство, сметајќи ја за недостојна да патува со нив. Бидејќи патот е завеан од снег, кочијата патува многу бавно и патниците огладнуваат, но никој не се стил да понесе храна со себе. Тогаш, Крофна ја споделува својата храна со нив и дури тогаш угледните граѓани полека ја прифаќаат, па дури  и започнуваат разговор со неа. Од разговорот се дознава дека таа е голема приврзаничка на монархијата и огорчена противничка на Прусите. По 13-часовно патување, патниците пристигаат во едно попатно место и се сместуваат во локалната гостилница. Таму, прускиот офицер веднаш ја забележува Крофна и од неа бара сексуални услуги. Таа одлучно го одбива, а утредента тој не им дозволува на патниците да го продолжат патувањето. На почетокот, угледните граѓани застануваат на страната на Крофна и ја фалат нејзината чест и смелост. Но, кога не успеваат да го убедат офицерот да им даде дозвола за патување, тие стануваат загрижени и се здружуваат, обидувајќи се да ја наговорат Крофна да го прифати барањето на офицерот. Најпосле, притисната од нив, таа попушта. Утредента, патниците добиваат дозвола да заминат, но откако се качуваат во кочијата, сите ја осудуваат нејзината постапка и никој од нив не сака ниту да разговара со неа. Во текот на патот, тие огладнуваат и почнуваат да јадат од своите залихи, но никој воопшто не ѝ понудува храна на Крофна. Тогаш, таа почнува тивко да плаче, а еден од патниците (единствениот кој не учествувал во убедувањето) почнува да ја пее Марсејезата.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Дуќанот на Теље

**„Дуќанот на Теље“** или **„Тељеовата куќа“** (француски: *La Maison Tellier*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан. Расказот бил првпат објавен во 1881 година, како дел од истоимената збирка раскази. Авторот му го посветил расказот на рускиот писател Иван Тургенев „во знак на длабока верност и искрена восхит“. Во 1952 година, расказот бил екранизиран во францускиот филм „Уживање“, во режија на Макс Офилс (Max Ophüls).

## Содржина
Вдовицата Теље, која ја нарекуваат Госпоѓата, е сопственичка на бордел во едно мало место. Еден ден, редовните посетители на борделот откриваат дека тој е затворен и во местото настанува паника. Причината лежи во тоа што Госпоѓата и нејзините пет девојки отпатувале во блиското село каде нејзиниот брат прави прослава по повод првата причест на ќерката. На патот до селото, во возот влегува трговски патник кој на проститутките им нуди модни додатоци, под услов да ги пробаат во вагонот. На почетокот, тие се воздржани, но потоа ја прифаќаат понудата на запрепастување на еден брачен пар. Во селото, Госпоѓата и девојките побудуваат интерес кај сите жители. Утредента, во црквата, за време на обредот, проститутките почнуваат да плачат, а нивниот пример го следат сите присутни, а на големо воодушевување на свештеникот, кој тоа го сфаќа како знак на божјото присуство. По завршувањето на службата, прославата продолжува во куќата на братот на Госпоѓата кој, целосно пијан, флертува со девојките. Истиот ден, гостинките се враќаат дома, а низ градот се проширува веста за повторното отворање на борделот. Постојаните гости веднаш одат таму и во борделот се одржува голема забава при што проститутките се поуслужливи од вообичаеното.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Борислав Поповски

**Борислав Поповски** (, ) – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.

## Животопис
Борислав Поповски е роден во Скопје во 1962 година. Дипломирал во 1987 година на Електротехничкиот факултет во Скопје. Магистрирал и докторирал во 1993, односно во 1996 година на Универзитетот во Загреб, Факултет за електротехника и компјутерски науки, Хрватска. Oбавил повеќе научни и студиски престои во странство меѓу кои во KDDI Токио, Јапонија, во 1991 година, на Универзитетот во Рим „La Sapienca“, Италија, во 1992, 1993, 1994, 1996, Третиот универзитет во Рим, Италија, во 1998 и на Универзитетот во Ахен, Германија, во 2003. На Факултетот работи од 1993 како помлад асистент. Звањето асистент го добил во 1995 година. Во кариерата напредувал во звањата доцент (1997 година), вонреден професор (2002 година) и редовен професор (2006 година). Во периодот од 2001 до 2004 година бил продекан за финансии. Од 2003 до 2007 година бил претседател на Македонската академска и истражувачка мрежа – МАРнет.

Држи предавања по повеќе предмети од областа телекомуникации на додипломски и магистерски студии на Факултетот. Автор е на повеќе од 60 научни трудови публикувани во меѓународни списанија и конференции. Бил раководител на повеќе проекти финансирани од Република Македонија (МОН, јавни претпријатија), Европската Унија (FP5, FP6 и FP7), Австриската влада, САД (НАТО Sfp програма). Области на научен интерес му се: оптички мрежи, менаџмент на мултимедиски мрежи и сервиси, напредни безжични комуникации.

## Наводи

Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Професори на ФЕИТ
Лопањо

**Лопањо** (италијански: Lopagno) - село и седиште на поранешната истоимена општина во кантонот Тичино, Швајцарија.

Во 2001 година општината била споена со другите, соседни општини Каџало, Ровередо, Сала Капријаска, Тесерете и Ваљо, со цел да се создаде нова и поголема општина Капријаска.

## Историја
Лопањо за првпат се споменува во 1335 година како *Лопањио.*

Лопањо, заедно со Каџало и Кампестро, создале градска заедница (*вичинанца*) уште од средниот век. Во 16 и 17 век имало неколку големи преселби од селото. Економијата на селото се засновала на земјоделство, трговија и градежни активности. Жителите на Лопањо биле меѓу водачите на народното востание против властите на Хелветската Република на 26 јануари 1802 година. Од 1952 година, во Лопањо е активен институтот „Дон Орионе“ за грижа на ментално попречените лица.

Капелата „Св. Аполонија“ датира од 16 век и е дел од парохијата Тесерете.

Во 2000 година околу три четвртини од работното население работело надвор од селото.

## Местоположба
Селото се наоѓа во долината Капријаска на влезот во Вал Кола и вклучува малите селски населби Треџа, Сомацо и Оџо.

## Историја на население
Историјата на населението е дадена во следниот графикон:
ImageSize = width:600 height:212
PlotArea  = height:150 left:100 bottom:50 right:102
AlignBars = justify
DateFormat = x.y
Period   = from:0 till:500
TimeAxis  = orientation:vertical
AlignBars = justify
ScaleMajor = unit:year increment:125 start:0
PlotData=
 bar:Year color:yellowgreen width:25  mark:(line,white) align:center
 bar:1574 from:start till:117 text:"117"
 bar:1602 from:start till:114 text:"114"
 bar:1638 from:start till:93 text:"93"
 bar:1850 from:start till:410 text:"410"
 bar:1900 from:start till:397 text:"397"
 bar:1950 from:start till:359 text:"359"
 bar:1980 from:start till:344 text:"344"
 bar:2000 from:start till:496 text:"496"


## Наводи

## Надворешни врски
* 
Категорија:Населени места во Швајцарија
Категорија:Тичино
Лодано

мини|250x250пкс| Карта од 2003 година со Лодано.
мини|127x127пкс| Грб на Лодано.
**Лодано** — село и поранешно седиште на истоимената  општина во округот Валемаџа во кантонот Тичино, Швајцарија.
мини| Воздушен поглед (1954 година)
Првпат било забележано во 1224 година како Лодино.

Општината имала 70 жители во 1709 година, што се зголемило на 85 во 1801 година, 140 во 1850 година и 141 во 1900 година. Потоа се намалило на 134 во 1950 година и на 86 во 1970 година, пред повторно да се зголеми, на 171 во 2000 година и 191 година во 2003 година. Општината имала површина од 13,76 км².

Во 2004 година, општината била вклучена во поголемата, соседна општина Маџа .

## Библиографија

* 
Категорија:Населени места во Швајцарија
Категорија:Тичино
Ранкате

**Ранкате** - четврт и поранешно седиште на истоимената  општина во округот Мендрисио во кантонот Тичино во Швајцарија.
мини|Воздушен поглед (1946 година)
На 5 април 2009 година, општините Арзо, Каполаго, Џенестрио, Мендрисио, Ранкате и Тремона се споиле во општината Мендрисио.

## Наводи

Категорија:CS1-одржување: архивиран примерок како наслов
Категорија:Населени места во Швајцарија
Категорија:Тичино
Госпоѓицата Фифи

**„Госпоѓицата Фифи“** (француски: *Mademoiselle Fifi*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан од 1882 година.

## Содржина
Во еден замок во околината на Руан е сместена пруската војска. Времето е лоѓшо, постојано врне, а на офицерите им е здодевно, па тие одлучуваат да донесат група проститутки. Меѓу офицерите се наоѓа и маркгрофот Вилхелм фон Ејрик кого колегите го нарекуваат Госпоѓицата Фифи. Неговата омилена забава е безмилосно да ги уништува вредниет предмети кои останале во замокот. Проститутките пристигнуваат и започнува голема пијанка. Кога пијаните пруски офицери наздравуваат за својата победа при што ги навредуваат Французите, проститутката Рахела со нож го убива офицерот Вилхелм, а потоа успева да побегне низ прозорецот. Пруската војска организира голема потера по неа, но без успех и поради тоа спроведува насилство врз месното население. Утредента, на погребот на офицерот за првпат по подолго време се огласува камбаната на селската црква, а потоа одвреме-навреме, без никаков повод, се слуша ѕвонењето на камбаната. Објаснувањето лежи во тоа што во камбанаријата е скриена Рахела, а за неа се грижи селскиот свештеник. По повлекувањето на пруската војска, свештеникот ја носи Рахела во Руан, каде таа продолжува да работи во борделот. Најпосле, таа запознала некој маж, кој ја засакал и се оженил со неа.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Љубов (расказ на Мопасан)

**„Љубов“** (француски: *Amour*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 7 декември 1886 година. 

## Содржина
Раскажувачот само што прочитал во весниците за убиството кој го извршил некој човек, кој најпрвин ја убил саканата, а потоа се убил и себеси. Тоа го потсетува на еден настан од минатото: една доцна есен, тој го посетил својот роднина Карл де Ровил со кого заминал на лов на диви птици во блиското мочуриште. Бидејќи било многу студено, во ловечката колиба запалиле оган, а потоа, во зората излегле надвор и го започнале ловот. Кога веќе помислиле да завршат, над нив поминале две диви патки и раскажувачот ја убил едната. Тогаш Карл му кажал дека ја убил женката, објаснувајќи му дека мажјакот нема да одлета без неа. И навистина, паторот продолжил да го надлетува местото, барајќи ја својата придружничка сè додека Карл не го убил и него. Запрепастен од верноста на патките, истиот ден, раскажувачот се вратил во Париз.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Момче, чаша пиво!

**„Момче, чаша пиво!...“** (француски: *Garçon, un bock !...*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 1 јануари 1884 година. Авторот му го посветил расказот на Жозе Марија Ередија.

## Содржина
Една вечер, раскажувачот влегува во една пивница и до себе здогледува непознат алкохоличар, сиромашен, извалкан и неуреден. По инерција го поздравува, а непознатиот го поздравува, претставувајќи се како грофот Жан де Баре, неговиот дамнешен школски другар. Изненаден, раскажувачот го прашува за причините за неговата бедна состојба, а грофот ја започнува својата приказна: кога имал 13 години, додека престојувал во замокот на своите родители, тој бил сведок на сцената во која татко му се обидувал да изнуди пари од мајка му, а кога таа го одбила, тој се нафрлил врз неа и започнал да ја тепа. За тоа време, Жан бил скриен во една грмушка, а потоа побегнал во шумата. Вечерта, таму го пронашол чуварот на замокот и го донел дома. Тогаш, тој потполно се изменил и повеќе немал волја за живот.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Нашите Англичани

**„Нашите Англичани“** (француски: *Nos Anglais*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 10 февруари 1885 година. 

## Содржина
Додека патува со воз, раскажувачот наоѓа на седиштето една тетратка - дневникот на некој патник и почнува да чита. Авторот на записите го опишува својот престој во одморалиштето Мантон каде неговиот хотел бил полн со англиски туристи. Бидејќи била недела, предводени од главниот пастор, гостите читале извадоци од Библијата и пееле верски песни, додека утредента се забавувале со песни и танци. Следната недела, патникот го скрил клучот со кој бил заклучен клавирот, а утредента добил отказ од хотелот, а на заминување, тој им одржал предавање на англиските свештеници.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Накит (расказ на Мопасан)

мини|Накит на кралицата Марија Амелија, Париз, 1800-15, потоа околу 1850-75
**„Накит“** (француски: *Les Bijoux*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 27 март 1883 година. 

## Содржина
Матилда Лоазел била убава девојка од сиромашно семејство, без никакви изгледи да најде богат маж, па затоа била принудена да се омажи за ситен службеник во министерството за образование. Во бракот, таа е несреќна и постојано копнее по богат и удобен живот во кој таа би била убаво облечена и опкружена со внимание. Еднаш, нејзиниот сопруг добива покана за приемот кој го приредува министерот, но Матилда ја одбива поканата поради тоа што нема убав фустан. Најпосле, тој се согласува да ѝ купи, но таа повторно е незадоволна зашто нема соодветен накит. Сопругот ја советува да позајми накит од нејзината богата пријателка и таа позајмува еден гердан со дијаманти. За време на приемот, таа се чувствува прекрасно, зашто е опкружена со големо внимание од присутните. Меѓутоа, кога се враќа дома, открива дека го загубила герданот. Ноќта и утредента, нејзиниот сопруг упорно го бара герданот, но без успех. Поради тоа, тие купуваат сличен гердан кој Матилда ѝ го подметнува на пријателката. Меѓутоа, герданот е многу скап и поради него семејството Лоазел мора да се задолжи на сите страни и брачниот пар минува десет години во тешка, напорна работа со цел да ги отплатат долговите. Најпосле, тие успеваат да ги исплатат сите обврски, но во меѓувреме, Матилда е веќе стара. Еден ден, таа ја среќава својата пријателка на улица и ѝ ја кажува вистината за замената на герданот и за големите долгови во кои западнале поради него. Изненадена, пријателката ѝ кажува на Матилда дека герданот што ѝ го позајмил воопшто не бил скап, туку бил изработен од лажни дијаманти.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Збогум (расказ на Мопасан)

**„Збогум“** (француски: *Adieu*) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 18 март 1884 година. 

## Содржина
Двајца пријатели вечераат во кафеана во Париз, а едниот од нив, Анри Симон, се пожалува на брзото течење на времето и на староста. Тогаш, другиот човек, Пјер Карние, изјавува дека староста е лоша, но таа посилно ги погаѓа жените. Притоа, тој ја раскажува својата љубовна приказна: Пред 12 години, на морскиот брег запознал убава жена во која веднаш се заљубил. По три месеци, тој заминал во САД и никогаш повеќе не ја видел, но постојано мислел на неа. Минатата пролет, додека патувал со воз, во вагонот влегла дебела жена со своите ќерки. Таа го препознала и му се претставила како Јулија Лефевр, неговата голема љубов, а Пјер бил потресен од фактот дека нејзината убавина целосно изчезнала. Кога пристигнал дома, долго се гледал во огледалото и тогаш сфатил дека остарел.

## Наводи

Категорија:Раскази на Ги де Мопасан
Macrophya punctumalbum

***Macrophya punctumalbum*** е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.

## Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Европа, Кавказ, Турција, Северен Иран. Во Македонија се среќава во околината на Скопје и Маврово.

## Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 7-8 милиметри. Главата и антените им се црни. Градите се црни, задниот раб на пронотумот, тегулите и скутелумот бели. Крилата стаклесто провидни, жилките и стигмата кафеави. Предните и средните нозе црни, фемурите само делумно, тибиите и тарзите на предните делови бели. Абдоменот црн, средните тергити, третиот до седмиот, со бели странични дамки, последниот тергит наполно бел.

Ларвите достигнуваат должина од 16 мм. Главата е еднобојно жолтозелена. Телото еднобојно зелено, од долната страна нешто послевтло. Тие се развиваат во периодот од јули до септември, а возрасните се среќаваат во периодот мај-август.

## Наводи

Категорија:Растителни оси
Категорија:Инсекти на Македонија
Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Тони Јаневски

**Тони Јаневски** (, ) – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.

## Животопис
Тони Јаневски е роден во Скопје во 1972 година. дипломирал, магистрирал и докторирал на Електротехничкиот факултет во Скопје во 1996, 1999 и 2001 година, редоследно. Во периодот од 1996 до 1999 година како главен инженер во Мобимак (денес „Македонски Телеком“) учествувал во дизајнирањето и имплементација на првата мобилна јавна мрежа во Република Македонија. На Факултетот е вработен како асистент во 1999 година. Во 2001, тој бил избран во звањето доцент, во 2005 година во звањето вонреден професор, а во 20хх во редовен професор. Во текот на 2001 година работел како гостин-истражувач во истражувачкиот центар Watson на претпријатието IBM во Њујорк. Во наставата предава предмети од областа на телекомуникациите на додипломски и на магистерски студии, поконкретно предмети за интернет технологии, комутација и рутирање, дизајн и моделирање на телекомуникациски мрежи и за безжични IP мрежи.

## Награди
* Награда „Гоце Делчев“ во 2012 година за трудот „*Комутација и рутирање*”, објавен во 2011 година.

## Наводи

Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Професори на ФЕИТ
Категорија:Добитници на наградата „Гоце Делчев“
Црква „Св. Атанасиј“ - Кучково

**Свети Атанасиј** — помала селска црква во скопското село Кучково, Македонија.

Црквата се наоѓа над селото, во близина на изградениот крст.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во близина на подигнатиот крст над селото Кучково, во борова шума, до која води земјена патека.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Атанасиј“ - Кучково 02.jpg|Предниот дел
Податотека:Црква „Св. Атанасиј“ - Кучково 03.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Атанасиј“ - Кучково 04.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Атанасиј“ - Кучково 05.jpg|Црковниот двор
Податотека:Црква „Св. Атанасиј“ - Кучково 06.jpg|Помошниот објект


## Поврзано
* Северноскопско архијерејско намесништво
* Ѓорчепетровска парохија
* Кучково

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кучково
Кучково
Гран Гала дел калчо 2020

**Гран Гала дел калчо 2019** било десеттото издание на истоимената манифестација на која се доделувале награди, од италијанската асоцијација на фудбалери, за протагонистите во италијанскиот фудбал за сезоната 2019-2020.

Наградите биле доделени на 19 декември 2021 година.

## Освојувачи
### [[Серија А Тим на годината|Тим на годината]] (мажи)

### [[Фудбалер на годината во Серија А|Најдобар играч]]

### [[Тренер на годината во Серија А|Најдобар тренер]]

### [[Клуб на годината во Серија А|Најдобар клуб]]

### [[Судија на годината во Серија А|Најдобар судија]]

### Тим на годината жени

### [[Фудбалерка на годината во Серија А|Фудбалерка на годината]]

## Наводи

## Надворешни врски
*L'albo d'oro Официјално мрежно место на италијанската асоцијација на фудбалери

Категорија:Гран гала дел калчо
Macrophya superba

***Macrophya superba*** е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.

## Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Југоисточна Европа и Турција. Во Македонија се среќава во неколку места.

## Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 11-13 милиметри. Главата и антените им се црни. Клипеусот, горната усна и основата на мандибулите жолти. Градите црни, работ на пронотумот, тегулите и скутелумот жолти. Мезонотумот малку пунктиран и блескав, На нозете коксите црни, понекогаш на врвот жолти. задните нозе жолтоцрвеникави. Внатрешните страни на фемурите делумно црни.Крилата жолтеникави, жилките светлокафеави, стигмата црвеникавожолта. Абдоменот црн, со жолти појаси на првиот тергит и прекинати жолти појаси на четвртиот до деветтиот тергит.

Ларвата и биологијата на видот се непознати.

## Наводи

Категорија:Растителни оси
Категорија:Инсекти на Македонија
Macrophya sanguinolenta

***Macrophya sanguinolenta*** е вид на растителна оса во семејството Tenthredinidae.

## Живеалиште
Географската распространетост на оваа оса е: Европа и Северна Африка. Во Македонија се среќава во Маврово.

## Биологија
Возрасните единки достигнуваат должина од 8-9 милиметри. Главата им е црна, горната усна црна понекогаш со бела дамка. Антените црни. Градите црни, Крилата стаклесто провидни, жилките кафеави, стигмата жолтеникава. На нозете коксите црни, задните кокси со голема бела дамка, фемурите, фемурите и тибиите на задните нозе црвени, црни на врвот, тарзите црни. Абдоменот црн.

Ларвите достигнуваат должина од 15 мм. Главата бледожолта со црна линија од горната страна. Телото дорзално сивозелено, од долната страна посветло, од страните потемно. Тие се развиваат во периодот од јули до септември на растенијата од родовите *Galeopsis* и *Senecio*, а возрасните се среќаваат во периодот мај-август.

## Наводи

Категорија:Растителни оси
Категорија:Инсекти на Македонија
Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Ријацино (железничка станица)

**Железничката станица Ријацино** () ― железничка станица во селото Ријацино, општина Лавертецо, во швајцарскиот кантон Тичино. Таа е средна станица на стандардната железничка линија Џубјаско-Локарно на Швајцарските сојузни железници. Станицата била отворена на крајот на 2008 година, заменувајќи ја поранешната постојка на Ријацино-Куњаско.

## Услуги
Почнувачки од промената во распоредот за 2020 година, следните возоци застануваат ви Ријацино:

* С20: получасовна линија помеѓу Бјаска и Локарно.

## Наводи
 

## Надворешни врски

*  
* Станицата на sbb.ch 

Категорија:Статии со извори на италијански (it)
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Железничка инфраструктура во Швајцарија
Категорија:Тичино
Саронски Залив

**Саронски Залив** () — залив во Грција помеѓу полуостровите Атика и Арголида, отворен кон Егејското Море. Ја определува источната страна на Коринтската Провлака, која ја пресекува со Коринтскиот Канал. Саронските Острови во островот одиграле клучна улога во историјата на Грција, при што кај најголемиот Саламина се одиграла значајната поморска битка во Грчко-персиските војни. Северниот крај е зафатен од Мегарскиот Залив.

Главниот град Атина лежи близу северниот брег на Саронскиот Залив.

## Потекло на името
Заливот е наречен по митскиот крал Сарон кој се удавил во Псифејското Езеро. Саронскиот Залив бил низа од шест влеза во подземниот свет, секој од нив под стража на подземен непријател во облик на крадец или разбојник.

## Историја
Во заливот се одиграла значајната Битката кај Саламина, недалеку на запад од денешен Пиреј. Во оваа поморска битка кај островот Саламина атињаните извојувале победа над персискиот крал Ксеркс, обезбедувајќи го местото на Атина како лулка на старогрчката и европската цивилизација.

Тука се наоѓало древното пристаниште Кенхреи.

## Географија
Заливот ги опфаќа островите Егина, Саламина и Порос, заедно со помалите острови Патроклос и Флевес. Пристанишниот град Пиреј (пристаништето на Атина) е сместено на североисточниот раб на заливот. На североисток се наоѓал и поранешниот меѓународен аеродром „Елиникон“.

По голем дел од брегот се протегаат плажи, и тоа Порос до Епидаур, од Галатаки до Кинета и од Мегара до Елевсина и од Пиреј до Анавис. Градското подрачје на Атина го обиколува северниот и источниот брег.

Помали заливи во Саронскиот залив се Фалерн и Елевсинскиот Залив на север, Кехрискиот Залив на северозапад и Софичкиот Залив на исток.

На југозапад е вулканот Метана, заедно со Кромионија кај Коринтската Превлака, Егина и Порос. Топлата сулфурна вода на ова подрачје избива на површината и е искористена за топли бањи. Последниот забележан избув е на подводен вулкан северно од Метана, кој се случил во XVII век.

Заливот има рафинерии околу неговиот северен дел: источно од Коринт и западно од Агии Теодори, Елевсина, Аспропиргос, Скарамангас и Керацини. Тука се произведува најголемиот дел од нафтените производи во Грција, од кои највеќето се извезуваат. Водите на заливот се доста прометни поради стопанските пловила до рафинериите, Пиреј и каналот.

Во тие предели преовладуваат раседните линии, особено во северозападниот дел.

мини|центар|800п|Широк поглед на Саронскиот Залив од островот Порос.

## Поврзано
* Саронски Острови
* Коринтски Залив

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Заливи во Грција
Категорија:Заливи во Егејското Море
Категорија:Коринтија
Категорија:Пелопонез (област)
Коринтски Залив

**Коринтски Залив** () — длабок ракавец на Јонското Море кој го двои Пелопонез од запдниот дел на континентална Грција. На исток се граничи со Коринтската Провлака која ја сече Коринтскиот Канал, а на запад со Рионскиот Проток кој се проширува во пократкиот Патраски Залив (дел од Јонското Море) и чиј најтесен дел се преминува по мостот Рио-Андрио, отворен во 2004 г. Во управен поглед, заливот е опкружен со окрузите Етолија-Акарнанија и Фокида од север, Беотија од североисток, Атика од исток, Коринтија од југоисток и југ и Ахаја од југозапад. Во Коринтскиот Залив се одвиваат тектонски движења споредливи со оние во Исланд и Турција, и се шири по 10&nbsp;мм годишно.

Во средновековна Европа, овој залив се нарекувал **Лепантски Залив**, што доаѓа од *Лепанто* — италијански облик на Навпакт.

Низ Коринтскиот Залив минуваат пловните патишта од стопанското пристаниште Пиреј (подалечно од конечните одредишта, но поголемо и подобро поврзано кон југ од Игуменица на северозапад) до западното Средоземје и понатаму. Тука минува и траект, кој ги поврзува Егио и Агиос Николаос со западниот дел на заливот.

## Геологија
Заливот е создаден со проширувањето на тектонски расед поради западното движење на Анадолската Плоча, и се шири по 10&nbsp;мм годишно. Околните раседи знаат да предизвикаат земјотреси со јачина до 6,5 степени, иако ваквите се релативно ретки. На 15 јуни 1995 г. кај Егио се случил земјотрес со слична јачина. Голем дел од северната граница на заливот се одликува со благи косини (од 10 до 20 степени). Јужната е доста пострмна (од 30 до 40 степени).

Заливот е долг 130&nbsp;км, со ширина од 8,4 до 32&nbsp;км. Најголемата длабочина изнесува 935&nbsp;м.

## Населени места
мини|десно|250п|Коринтскиот Залив на карта на Коринтската Провлака.

Ова се поважните населени места на брегот на Коринтскиот Залив. Дадени се по редослед од северозапад надесно и посред нивните окрузи:
*Етолија-Акарнанија: Андирио, Навпакт
*Фокида: Галаксиди, Итеја, Кира
*Беотија: Андикира, Паралија Дистому
*Западна Атика
*Коринтија: Лутраки, Коринт, Асос, Врахати, Вело, Кијато, Като Диминио, Ксилокастро
*Ахаја: Егира, Дијакопто, Егио, Рододафни, Агиос Василеос, Актео

## Поврзано
* Саронски Залив
* Коринтска Превлака
* Коринтски Канал

## Наводи

## Надворешни врски

* Коринтска раседна опсерваторија

Категорија:Заливи во Грција
Категорија:Западна Грција
Категорија:Централна Грција
Категорија:Пелопонез (област)
Категорија:Рифтови и грабени
Железничка линија Солун-Битола

**Железничка линија Солун-Битола** – железничка пруга долга 219 км која го поврзува пристанишниот град Солун во Грација со Битола, преку Бер, Воден, Суровичево и Лерин. Линијата била отворена во јуни 1894 година под името *Société du Chemin de Fer ottoman Salonique-Monastir* („Отоманско железничко друштво Солун-Битола“), кога подрачјето било дел од Османлиското Царство. Делницата од границата до Битола од 2013 до 2019 година не била во функција. Во 2019 година е обновена делницата Битола-Кременица, но и по нејзиното реновирање не е воспоставен меѓународен возен сообраќај преку неа.

## Историја
Идејата за трансмакедонска железничка линија постоела уште од 1850-тите години. Во јануари 1859 година бил потпишан Меморандум за изградба на пругата Солун-Битола. Кримска војнаКримската војна го нарушила плановите, а по нејзиното завршување приоритет им бил даден на пругите Солун-Митровица и Солун-Деде Агач (Тракија). На 28 октомври 1890 година отоманската Висока порта ѝ дала концесија на Дојче банк за изградба на пруга како огранок од „Ориенталните железници“ (Chemins de fer Orientaux) со можност за понатамошно продолжување до албанско пристаниште.

Била формирана отоманска компанија „Отоманска железничка компанија Солун-Битола“ (Société du Chemin de Fer ottoman Salonique-Monastir) чие седиште било во Цариград. Градежните работи започнале во мај 1891 и биле завршени во јуни 1894 година. До крајот на мај 1893 година, трасата била изведена до Воден, а дел до гратчето Тошин била предадена за експлоатација. Остатокот бил потежок дел заради својата ридеста и планинска конфигурација. Најголем предизвик била висинската разлика меѓу станиците Воден (31 метар надморска висина) и Бладова  (481 метар надморска висина) на далечина од само 12 км воздушна линија. Исто така се граделе 13 тунели и неколку вијадукти. По завршувањето, линијата им била дадена на експлоатација на „Ориентални железници“ кои веќе работеле и со линиите до Солун до Митровица и Врање.

По завршувањето на Балкански војниБалканските војни во 1913 година, линијата ѝ припаднала на Грција освен последните 17 км до Битола кои завршувале во СХСКралството на Србите, Хрватите и Словенците. Грчката влада го купила грчкиот дел на 17 октомври 1925 и тој станал дел од Грчките железници.

## Галерија

Податотека:Kenali Gare.JPG|Железничка станица Кременица, 1916-1917
Податотека:Vertekop-(Skydra)-Railway-Station-1891-1894.jpg|Железничка станица во Вртикоп, 1894
Податотека:Vladovo-Agras-Railway station.jpg|Железничката станица во Владово
Податотека:RS Amyntaio.jpg|Железничка станица во Суровичево
Податотека:Florina Railway Station.jpg|Железничка станица во Лерин


## Наводи

Категорија:Железнички пруги во Македонија
Категорија:Железнички пруги во Егејска Македонија
Енди Рикер

**Енди Рикер** (роден 1963 година) е американски готвач, угостител и познат е по својата вештина и стручност во северната тајландска кујна. Тој исто така има напишано голем број на рецепти поврзани со тајландската кујна.

## Кариера
Започнувајќи го својот работен век како мијач на садови во Вермонт кога бил тинејџер, тој се здобил со кулинарски знаења додека работел во ресторани во земји како што се Нов Зеланд, Австралија и Тајланд и во ресторанот на Рејмонд Блан, *Ле Мануар Кват Саисонс во* близина на Оксфорд, Англија. Неговата прва посета на Тајланд беше во 1987 година. Од 1992 година наваму, тој ги продолжи своите патувања во Тајланд, престојувајќи таму неколку месеци секоја година за да ја проучува тајландската култура на храна.

## Ресторани и барови
* Пок Пок, Портланд (ноември 2005 година)
* Пинг (2009–2012; 2020 – денес)
* Бар за виски, Портланд (декември, 2009 година)
* Пок Пок Нои (март 2011 година)
* Пок Пок Крило (преименувано: Пок Пок Пат Тај) (јануари 2012 година)
* Пок Пок Ни, Њујорк (април 2012 година)
* Сен Јаи, Портланд (мај 2013 година)
* Бар за виски во Њујорк (август 2013 година)
* Пок Пок Пат Таи, Лос Ангелес (ноември 2014 година) 
* Пок Пок , Лос Ангелес (октомври 2015 година)
* Пок Пок, Њујорк (пролет 2017)

## Награди
* 2007 година: „Ресторан на годината“ за Пок Пок во Портланд 
* 2009 година: „Топ десет најдобри нови ресторани во Америка“ на списанието GQ 
* 2011 година: Награда од фондацијата Џејмс Беард : Најдобар готвач, за неговиот ресторан Пок Пок во Портланд во 2011 година
* 2014 година: Годишни награди од Фондацијата Џејмс Беард, награди за книги, радиодифузија и весници, во категоријата „готвење, рецепти или упатства“ за написот „Sвездата на Сијам: Тајландско кари“ во списанието " Савеур " 
* 2014 година: Награда на IACP во категоријата „Кулинарско пишување “ за написот „Sвездата на Сијам: Тајландски кари“ во списанието Савеур 
* 2014 година: Пок Пок Њујорк добива sвезда во Водичот за Мишелун за Њујорк.

## Книги

* *Пок Пок: Храна и приказни од улиците, домовите и рестораните  патот на Тајланд* (соавтор J. Ј. Гуд, фотограф Остин Буш, предговор на готвачот Дејвид Томпсон, 2013) 

## Телевизија

* *Ентони Бурдејн: Без резервации, Бруклин*, ноември 2012 година
* *Ентони Бурдејн: Непознати делови, Тајланд*, јуни 2014 година 
* *Фаранг, приказната за готвачот Енди Рикер* од VICE Films, јули 2014 година 
* *Вкусот, донесете ја топлината*, јануари 2015 година

## Наводи

## Надворешни извори

* Официјално мрежно место на рестораните и баровите на Енди Рикер 

Категорија:Тајландска кујна
Категорија:Родени во 1964 година
Категорија:Живи луѓе
Зоран Хаџи-Велков

**Зоран Хаџи-Велков** (, ) – македонски универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.

## Животопис
Зоран Хаџи-Велков е роден во Скопје во 1972 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1996 година, магистрирал во 2000, а докторирал во 2003 година. На факултетот се вработил веднаш по дипломирањето како помлад асистент, напредувал во асистент во 2001, доцент во 2003, вонреден професор во 2008 и редовен професор во 2013 година.

Во текот на својата академска кариера реализирал научни и студиски престои на повеќе познати универзитети. Во текот на 2001 и 2002 година бил визитинг истражувач во научно-истражувачкиот центар „Watson“ на компанијата IBM во Њујорк, САД. Од октомври 2012 до јануари 2014 година бил визитинг професор на Институтот за дигитални комуникации при Универзитетот „Фридрих Александар“ во Германија.
Од јануари 2012 до април 2016 година бил уредник во едно од најпрестижните меѓународни списанија од телекомуникации, IEEE Communications Letters (ИФ: 3,419). Хаџи-Велков бил член на програмските одбори на голем број меѓународни конференции од телекомуникации, вклучувајќи ги и најпрестижните конференции, IEEE ICC и IEEE GLOBECOM. Се јавува и како рецензент на меѓународни научноистражувачки проекти од Европските рамковни програми и други научни фондови. 
Добитник е на Хумболтовата стипендија за искусни истражувачи, доделена од страна на германската државна научна фондација „Александар фон Хумболт“ како признание за важен придонес во науката. Добитник е на домашната наградата „Десет најдобри научници на УКИМ“ за 2013 година. По препорака на Германската национална академија на науки „Леополдина“, од 2014 година е претставник на Македонија од редот на истакнати научници во научниот сегмент на Берлинскиот процес, кој подготвува препораки за хармонизација на високото образование и науката во државите од Западен Балкан со Европската Унија.
Од април 2012 до декември 2015 година, бил претседател на македонскиот огранок на Друштвото за телекомуникации при Меѓународниот институт за електроника и електротехника (ИЕЕЕ). Негова потесна специјалност се теорија на телекомуникации, безжични комуникации, безжичен пренос на енергија, енергетски ефикасни комуникации и кооперативни комуникации. 

## Наводи

Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Професори на ФЕИТ
Ријацино

**Ријацино** (италијански: Riazzino) ― село во општина Лавертецо, кантон Тичино, Швајцарија.

## Администрација
Ријацино се спаѓа под општината Општина Лавертецо, поточно во екславата наречена Лавертецо Пијано. Седиштето на општината се наоѓа во Ријацино.

## Превоз
Во Ријацино се наоѓа железничката станица „Ријацино“ која ги поврзува со Локарно на запад и Белинцона на исток.

## Наводи

Категорија:Населени места во Швајцарија
Категорија:Тичино
Давеско

**Давеско** (италијански: Davesco) - конурбирано село во Лугано, округ Лугано во кантонот Тичино, Швајцарија.

Првпат било забележано во 1110 година како Авеско.

Селото, заедно со Сорањо, ја сочинувале поранешна општина Давеско-Сорањо. Во 2004 година, општината Давеско-Сорањо била вклучена во поголемата, соседна општина Лугано и сега е четврт на тој град.

## Наводи

Категорија:Лугано
Категорија:Населени места во Швајцарија
Германска Швајцарија

[мини|десно|270п|[Јазици во Швајцарија|Јазични подрачја во Швајцарија – 
 сооднос на мнозинското население согласно статистичко испитување спроведено во 2010 година. Управната поделба на картата е согласно 1 јануари 2026 година.

]]

**Германска Швајцарија** () или **Германскојазична Швајцарија** — поим со којшто се опишува подрачјето во Швајцарија, сочинето од кантони во коишто главно се зборува германскиот јазик (вклучително и швајцарски германски). Околу 65% од територијата на Швајцарија (Северозападна Швајцарија, Источна Швајцарија, делови од Швајцарската Висорамнина, Средна Швајцарија, како и големи делови од Швајцарските Алпи) се смета за дел од Германска Швајцарија. Другите јазични области на Швајцарија се означени како Романдија (Француска Швајцарија, Италијанска Швајцарија и Ретороманска Швајцарија.

Населението на Германска Швајцарија изнесува околу 5,9 милиони жители, што претставува околу 70% од вкупното населени на земјата, и тоа главно ги населува метрополитенските области на градовите Цирих, Базел и Берн.

## Поврзано
* Романдија
* Италијанска Швајцарија
* Ретороманска Швајцарија
* Латинска Швајцарија

## Литература
* *Präsenz Schweiz: Die Schweiz in ihrer Vielfalt*. Kümmerly & Frey, Schönbühl/Bern 2004, ISBN 3-259-05522-3.
* Marc Stampfli, Christian Sonderegger (Hrsg.): *Aktuelle Schweiz – Lexikon für Politik, Recht, Wirtschaft, Gesellschaft*. Sauerländer, Aarau 2004, ISBN 3-0345-0115-3.
* Manfred Hettling, Mario König, Martin Schaffner, Andreas Suter, Jakob Tanner: *Eine kleine Geschichte der Schweiz.* Suhrkamp, Frankfurt am Main 1998, ISBN 3-518-12079-4.
* Jürg Altwegg, Roger de Weck (Hrsg.): *Kuhschweizer und Sauschwaben: Schweizer, Deutsche und ihre Hassliebe*. Nagel & Kimche, München 2003, ISBN 3-312-00315-6.
* Georg Kreis, Regina Wecker (Hrsg.): *Deutsche und Deutschland aus Schweizer Perspektiven*. Schwabe, Basel 2007, ISBN 978-3-7965-2381-6.
* Paul Zinsli: *Ortsnamen. Strukturen und Schichten in den Siedlungs- und Flurnamen der deutschen Schweiz.* (= *Schriften des Deutschschweizerischen Sprachvereins.* Nr. 7). Huber & Co. AG, Frauenfeld 1971. 2., durchgesehene und ergänzte Auflage ebenda 1975.

Категорија:Региони во Европа
Категорија:Региони на Швајцарија
Категорија:Јазици во Швајцарија
Корона ди Редорта

**Корона ди Редорта** (италијански: Corona di Redorta) - планина на швајцарските Лепонтски Алпи, сместена помеѓу Лавицара и Соноњо во кантонот Тичино. Кулминирајќи на висина од 2.804 метри надморска височина, Короната ди Редорта е вториот највисок врв на Долината Верзаска, по Пицо Бароне.

## Наводи

## Надворешни врски

* Корона ди Редорта на Hikr

Категорија:Планини во Швајцарија
Категорија:Планини на Алпите
Категорија:Координати на Википодатоците