open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aspidistra elatior

мини|Пар на саксии ''Aspidistra elatiors''.
мини|Цвет.
***Aspidistra elatior*** ― вид цветно растение од фамилијата Asparagaceae, со потекло од Јапонија и Република Кина. Отпорено на негрижа, широко се одгледува како домашно растение, но може да се одгледува и надвор во сенка каде температурите остануваат над -5&nbsp;°C.

## Опис
Расте до 60 см во висина и ширина, тоа е зимзелено ризоматозно повеќегодишно растение, со сјајни темнозелени листови 30-50 см долги и месести кремасти цветови со 8 венечни ливчина со кафеава боја од внатрешната страна, кои се развиваат на почетокот на летото.

## Опрашување
Според една студија објавена во 2018 година, *A. elatior* се чини дека главно е опрашуваno преку комарци (*Cordyla sixi* и *Bradysia* spp.*)*.

## Распространетост
Иако понекогаш се смета дека има кинеско потекло, видот всушност потекнува од јужна Јапонија, вклучувајќи ги Курошима, Суваносеџима и островите Уџи. Се јавува во друштво со високостеблените видови како *Ardisia sieboldii* и *Castanopsis sieboldii*.

## Одгледување
*A. elatior* е добро познато растение во одгледувањето и има углед дека издржува негрижа. Тоа е толерантно на слаба светлина, мала влажност, температурни поместувања и неправилно наводнување. Најдобро е да се постави на место подалеку од директно сонце за да се избегне избелување на листовите. Исто така, потребна е добра дренажа на почвата за оптимален раст и за да се избегне гниење на коренот. Широко расте како домашно растение, може успешно да се одгледува и на отворено во сенка во умерена клима со температури до -5&nbsp;°C, мразови од -5 до -10&nbsp;°C температури или пониски може да го убијат растението.

Растението многу ретко може да биде нападнато од инсекти. Неговите лисја и корења може да бидат предмет на пасење од копитари како што се елени, како и глодачи и зајаци.

Достапно е во голем број сорти:

* „Asahi“ (што значи „утринско сонце“ на јапонски) - листовите се светло чоколадно кафеави, станувајќи зелени од основата нагоре
* „Hoshi-zora“ (што значи „ѕвездено небо“ на јапонски) - големи, слабо попрскани лисја
* „Lennon's Song“ - долги тесни краеви на листовите и централна побледо зелена лента (откриена од американски одгледувач на зеленило што се кастри, Робин Ленон)
* 'Variegata' - со бели ленти кои се протегаат по должината на листот; победи и на AGM

## Галерија

Податотека:Aspidistra elatior - Ботаничка градина Скопје (1).jpg|*Aspidistra elatior* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Aspidistra elatior - Ботаничка градина Скопје (2).jpg|*Aspidistra elatior* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Aspidistra elatior - Ботаничка градина Скопје (3).jpg|Лист на *Aspidistra elatior* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.


## Наводи

Категорија:Флора на Јапонија
Категорија:Сенкољубиви растенија
Категорија:Собни растенија
Категорија:Градинарски растенија од Азија
Категорија:Растенија опишани во 1834 година
Категорија:Aspidistra
Категорија:Толерантни растенија на суша
Категорија:Сушоотпорни растенија
Tetrastigma voinierianum

***Tetrastigma voinierianum***, наречено растение **костенска лоза** и **гуштерско растение**, вид цветно растение од родот *Tetrastigma*, домороден во Лаос и Виетнам, а воведен на Хаваи. Ја има добиено Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво како украсна стаклена градина.

## Галерија

Податотека:Tetrastigma voinierianum - Ботаничка градина Скопје (1).jpg|*Tetrastigma voinierianum* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Tetrastigma voinierianum - Ботаничка градина Скопје (2).jpg|*Tetrastigma voinierianum* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Tetrastigma voinierianum - Ботаничка градина Скопје (3).jpg|Лист на *Tetrastigma voinierianum* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Tetrastigma voinierianum - Ботаничка градина Скопје (4).jpg|Лист на *Tetrastigma voinierianum* во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.


## Наводи

Категорија:Лози
Категорија:Растенија опишани во 1910 година
Дрвовиден дебелец

**Дрвовиден дебелец** () ― вид на сочник од семејството на дебелците (*Crassulaceae*). Тоа е ендемично растение на Западен Кејп, ЈАР. Опфаќа 0,6 до 1,2 метри во вид на сукулентна грмушка. Има кружни сиви листови кои наликуваат на парички. Цвета во зима, со бели до розови цветови. Се одгледува како украсно растение во градини со суви услови, сукулентни градини и во монтажни градини. Погоден е и за одгледување во затворен простор како собно растение.

## Галерија

Податотека:Crassula arborescens - Ботаничка градина Скопје (1).jpg|Дрвовиден деблец во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Crassula arborescens - Ботаничка градина Скопје (2).jpg|Дрвовиден деблец во Ботаничката градина на ПМФ во Скопје.
Податотека:Crassula arborescens - Flickr - Ragnhild & Neil Crawford.jpg|Во природно живеалиште, Западен Кејп, ЈАР
Податотека:Crassula arborescens - Flickr - Ragnhild & Neil Crawford (1).jpg|Во природно живеалиште, Западен Кејп, ЈАР
Податотека:Crassula arborescens, Jardín Botánico de Múnich, Alemania, 2013-05-04, DD 02.jpg|Листови


## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Дебелец
Категорија:Собни растенија
Категорија:Сушоотпорни растенија
Категорија:Флора на ЈАР
Мртва природа со сламена шапка

***Мртва природа со сламена шапка*** (холандски: *Stillleben mit gelbem Strohhut*) позната и како *Мртва природа со жолта сламена шапка* и *Mртва природа со капа и луле* ― слика од Винсент ван Гог кон крајот на ноември - средината на декември 1881 година или можеби во 1885 година во гратчето Нунен.

## Ван Гог во Нунен
Во ноември 1884 година, ван Гог научил некои пријатели од Ајндховен, голема паланка во близина на Нунен, да сликаат неживи предмети во масло. Ван Гог, во својот ентузијазам, создал серијал слики на мртва природа од шишиња, чинии и саксии и други предмети. *Мртва природа со сламена шапка* била насликана во Нунен во овој период. Тој напишал дека сликите тешко ќе се продадат, но сметајќи дека трудот е вреден тој сликал композиции на мртва природа во текот на зимата.

## Сликата
*Мртва природа со сламена шапка* и уште една слика од овој период, *Мртва природа со земјен сад и кломпи,* критичарите и писателите ги ценат поради нивното техничко мајсторство. И двете се одликуваат со мазна, прецизна работа со четки и фино засенчување на боите. За време на неговиот двегодишен престој во Нунен, тој завршил бројни цртежи и акварели и речиси 200 слики во масло. Сепак, неговата палета се состоела главно од мрачни земјени тонови, особено темно кафеава, и тој не покажал знаци на развивање на живописната боја што го разликува неговото подоцнежно, најдобро познато дело. Кога се пожалил дека Тео не вложува доволно напори да ги продаде своите слики во Париз, Тео одговорил дека тие се премногу темни и не се во согласност со сегашниот стил на светлите импресионистички слики.

Сликата е дел од збирката на Крелер-Милеровиот музеј во Отерло, Холандија.

## Потекло
Хелене, сопруга на Антон Крелер, го поминала својот живот и богатство собирајќи слики од ван Гог. Крелеровата уметничка збирка од 19 и 20 век отишла во државни раце и во Крелер-Милеровиот музеј. Можеби аранжманот бил повеќе средство за реституција за милионите гулдени платени од холандската држава во 1930-тите за одржување на солвентноста на банката, еден од најголемите клиенти на корпорацијата „Антон Крелер“, а во постапката го штител Крелер.

## Поврзано

* Слики на мртва природа од Винсент ван Гог (Холандија)

## Наводи

Категорија:Уметнички слики од 1880-тите
Категорија:Слики од Винсент ван Гог
Категорија:Слики од мртва природа од Винсент ван Гог
Категорија:Уметнички слики од 1881 година
Полјанско-кукушка епархија

мини|десно|250п|Крстеница на Ташо, син на Никола Стојанов, издадена од егзархиската црковна општина во Полјанин на 17 јануари 1910&nbsp;г.
**Полјанско-кукушка епархија** () — епархија на Цариградската патријаршија, управувана од Грчката православна црква, со седиште во градот Кукуш, Егејска Македонија.

## Историја
Епархијата е наследник на старата Дојранско-кукушка (Полјанско-кукушка) епархија, која во османлиско време ги опфаќала Дојранската каза без нејзините северни делови — намесништво со седиште во Дојран, источниот дел на Гевгелиската каза – намесништво со седиште во Гевгелика, Кукушката каза – намесништво со седиште во Кукуш и неколку села од Солунската каза меѓу реките Вардар и Галик. Дојранскиот епископ е потчинет на Солунскиот архиепископ.

Титулата на епископот е *Полјанско-вардарски* (Πολεανίνης или Πολιαννίνης или Πολιανῆς или Πολυανῆς και Βαρδαριωτῶν), иако *Вардарски* е постепено е исфрлена.

Покрај големогрчката политика спроведувана од Патријаршијата, на територијата на оваа епархија работела и бугарската пропаганда со нејзините црковни општини, храмови и свештеници. Со поделбата на Македонија во 1913 г. епархијата е поделена меѓу Грција и Србија. Делот што останал во Србија денес е дел од Струмичката епархија на Македонската православна црква. Останатиот дел ја сочинил Полјанско-кукушката епархија со седиште во Кукуш. Во октомври 1924 г. цариградскиот патријарх Григориј VII ја издигнал епископијата во митрополија.

До 1991 г. в епархијата ја опфаќала територијата на целата Кукушка околија и неколку села од Солунската. Во мај 1991 г. Пајонската епархија од Кукушката околија е одвоена од Полјанско-кукушката митрополија и од неа е создадена Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија.

*Полјански* е и титулата на митрополитот на Струмичката епархија на МПЦ-ОА, повикувајќи се на фактот што оваа епархија своевремено опфаќала територии на неговата денешна епархија.

## Епископи и митрополити
мини|250п|Писмо на епископот Фотиј Полјански до митрополитот Генадиј Солунски со информации за апсењето на дојрански првенци од османлиската власт и конфискување на училиштето во градот за потребите на османлиската војска, 11 октомври 1912&nbsp;г.

## Архијерејски намесништва
Епархијата има седум архијерејски намесништва:

## Манастири
* „Св. Ѓорѓи“ на истоимениот рид кај Кукуш

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Полјанско-кукушката епархија
Планинска детелина

**Планинска детелина** (латински:Trifolium montanum), е растителен вид од родот *[[Детелина]]*.

## Опис
Коренот е прав, корен, дрвенест, понекогаш дво или триглав во горниот дел. Стеблата осамени, прави, краткорастечки, високи 20-60 см, обично едноставни, крути, набиено-влакнести, поради што стеблата изгледаат сивкаво и свилено.

Стапчињата јајцевидни, зашилени, кожести, истакнати вени, со влакна. Листовите од долниот дел се наоѓаат на долги ливчиња долги 10-20 см; листовите на стеблата се наоѓаат на пократки ливчиња. Листовите се наоѓаат на кратки влакнести ливчиња, имаат елипсовидна или елипсовидно-ланцетна форма, сивкаста боја, тврди, долги 1,5-6 см и широки 1-2,5 см, понекогаш има кратки точки на краевите. На долниот дел од листовите, вените се јасно видливи, задебелени кон рабовите.

## Распространетост и екологија
*Планинската детелина* е честа појава во Азија - Турција, Казахстан, азискиот дел на Русија (Алтај, регионот Чељабинск, регионот Новосибирск, регионот Курган, регионот Омск, регионот Свердловск, регионот Томск, регионот Тјумен); На Кавказ - во Азербејџан, Ерменија, Грузија, во рускиот Северен Кавказ (Кабардино-Балкарија, Карачај-Черкесија, Краснодарска територија, Северна Осетија, Територија Ставропол); во Европа - Финска, Норвешка, Шведска, Австрија, Белгија, Чешка, Германија, Унгарија, Полска, Швајцарија, Белорусија, Естонија, Латвија, Литванија, Молдавија, Украина, европскиот дел на Русија, Бугарија, Италија, Романија, земји од поранешна Југославија, Франција, Шпанија.

Планинската детелина расте во планински и низински ливади, тревни падини и покрај шумските рабови .

## Наводи

Категорија:Статии со микроформати за вид
Категорија:Таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Детелина
Категорија:Флора
Категорија:Флора на Македонија
Категорија:Приземни растенија
Категорија:Фуражни култури
Категорија:Растенија опишани во 1753 година
Куќа на ул. „Трст“ бр. 3 (Битола)

**Куќа на ул. „Трст“ бр. 3** — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во **Списокот на заштитени добра** на Министерството за култура под реден број 86 во Битола.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Битола
Битола – Калеидоскоп

***Калеидоскоп*** — книга од Александар Стерјовски, пензиониран професор на Педагошкиот факултет во Битола. Книгата е издадена од Конзулатот на Република Србија во Република Македонија. Книгата е 6. дел од серијалот „Битолското десеткнижие“ на авторот. 

Книгата не била планирана во првичниот план, но откако собраниот материјал станал преобемен, се наметнала да биде издадена како посебна целина. Темата е игрива и зафаќа интересни и малку обработливи подрачја од битолската постара историја. Предност ѝ е што не мора да се чита редоследно.

## Наводи

## Надворешни врски
* ТВ Тера - Ритамот на градот за Калеидоскоп и Спорт на проф. Александар Стерјовски

Категорија:Битола
Категорија:Книги од 2017 година
Категорија:Дела на Александар Стерјовски
Категорија:Книги за Битола
Категорија:Појавено во 2017 година во Македонија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Гуменџе

**Свети Ѓорѓи** () — црква во гратчето Гуменџе, Ениџевардарско, Егејска Македонија, катедрален храм на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

## Историја
Црквата е изградена во 1864-1869 г. според натписот на неа, со средства и труд на мештаните. Од крајот на XIX до почетокот на XX век црквата била во ацете на Гуменџиската грчка црковна општина. Сè до 1991 г. била парохиска црква на Гуменџе, а потоа станала катедрала на новата митрополија.

Во 1991 г. храмот е прогласен за споменик на културата.

Во март 2012 г. започнал целосен ремонт на црквата, кој завршил во 2016 г.

## Опис
Храмот претставува импресивна трикорабна базилика која потсетува на црквите „Св. Ѓорѓи“ во Цариград (главната патријаршиска катедрала), „Св. Мина“ во Солун и „Св. Антониј Нов“ во Бер. Има галерија и трем од југ, запад и север. Има димензии од 33,8 × 22,7&nbsp;м, не сметајќи ги конхите на олтарот. Корабите се поделени со колонади од седум пара столбови, при што последната е зад олтарот и е неоформена. Црквата има богата резбана внатрешност — иконостас, владички престол, балдахини, чесна трпеза, амвон и проскинитар.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Ѓорѓи
Ѓорѓи, Гуменџе
Категорија:Споменици на културата во Гуменџе
Ѓорѓи, Гуменџе
Категорија:Појавено во 1862 година
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Гуменџе

**Успение на Пресвета Богородица** () — црква на истоимениот машки манастир во гратчето Гуменџе, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
мини|лево|180п|Икона на Богородица од црквата.
Според натписот на неа, црквата е подигната е во 1802 г. како гробишен храм на старите гробишта во југозападниот дел на гратчето. На друг натпис стои дека е обновена во 1837 г. Во средината на XIX век храмот е проширен на запад и на југ со доградба на трем и горна галерија. Црквата е трикорабна базилика со внатрешни димензии од 16,1 × 23,8&nbsp;м. Трите кораби се одвоени со осум пара столбови, со тоа што последниот пар е зад иконостасот. Галеријата е сместена над тремот и има облик на буквата Г. Олтарот е поликонхален, а нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Единствената апсида е полукружна одвнатре и осумаголна однадвор, оформена со осум полустолбови со капители. Храмот е граден од речни камења, а целата апсида е од делкани блокови. Главниот влез е од југ, а споредниот од запад. Внатре има фрески на северниот, јужниот и западниот ѕид. Иконостасот, балдахините и проскинитариите се резбани.

Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

Со создавањето на Гуменџиската епархија во 1991 г. храмот станал црква на новооснован манастир. Во 1999 г. црквата повторно претрпела ремонт.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Богородица
Богородица, Гуменџе
Богородица, Гуменџе
Богородица, Гуменџе
Категорија:Споменици на културата во Гуменџе
Категорија:Појавено во 1802 година
Црква „Св. Архангели“ - Смол

**Свети Архангели** () — црква во селото Смол, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во средината на XIX век од истакнатиот македонски градител Андон Китанов. Претставува трикорабна базилика типична за свое вреое, со димензии од 16 × 11&nbsp;м. Подоцна во храмот се направени значителни промени.

Црквата е прогласена за историски споменик на 27 јуни 1987 г.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Архангели, Смол
Архангели, Смол
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Архангели, Смол
Црква „Св. Троица“ - Ругуновец

**Света Троица** — црква во градот Ругуновец, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

По доселувањето на турски Грци во Ругуновец во 1920-тите, тие изградиле своја парохиска црква „Св. Троица“, напоредно на постоечката македонска црква „Св. Атанас“. На крајот на векот храмот станал премал за пораснатото население на градот. Откако градбата сериозно настрадала во земјотресот од 1991 г. решено е да биде урната и на нејзино место да се подигне нова и поголема. Камен-темелникот на црквата е поставен на 31 август 1998 г., а истата е завршена и осветена во 2013 г. Црквата зафаќа површина од преку 900&nbsp;м2 и има галерија во облик на буквата П, која служи како женска црква.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Троица, Ругуновец
Троица, Ругуновец
Категорија:Појавено во 2013 година
Црква „Св. Константин и Елена“ - Бубаќево

**Свети Константин и Елена** () — црква во селото Бубаќево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот најпрвин е изграден како џамија во XV – XVI век. По иселувањето на муслиманското население и неговата замена со Грци од Источна Тракија, во 1924 г. џамијата е претворена во црква. Направена е од мермерни блокови од античка градба. Има правоаголен план и купола брз осумаголен барабан. Сè до 1950 г. куполата била покриена со оловни листови. Лаковите се заострени.

Во 1924 г. при преобраќањето на џамијата во црква е дограден олтар на исток. Во 1930 г. се додадени припрата и галерија во западниот дел, а напред е направен трем. Две децении подоцна тие се срушени, па црквата е одново изградена како трикорабна базилика, повторно од истиот антички мермер. Иконите во црквата  се донесени од храмовите на доселениците во Источна Тракија.

Во 1981 г. црквата е прогласена за споменик на културата.


Mesia 614 00, Greece - panoramio (1).jpg |
Mesia 614 00, Greece - panoramio (2).jpg |
Mesia 614 00, Greece - panoramio (3).jpg |
Mesia 614 00, Greece - panoramio (4).jpg |


## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Константин и Елена, Бубаќево
Константин и Елена, Бубаќево
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Константин и Елена, Бубаќево
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ореовица

**Свети Ѓорѓи** () — црква во селото Ореовица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е изграден во XIX век од истакнатиот македонски градител Андон Китанов и претставува трикорабна базилика типична за своето време. Источниот дел е оригинален.

Во 1985 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Ѓорѓи, Ореовица
Ѓорѓи, Ореовица
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Црква „Св. Атанасиј“ - Крива

**Свети Атанасиј** () — црква во селото Крива, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, сместен во неговиот северен крај. Изградена е во 1801 г. и претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 13,30 × 25,85&nbsp;м. Во 1837 г. црквата е проширена со доградбата на припрата на запад, галерија во облик на буквата П, како и трем на запад и југ. Трите кораби на наосот се одвоени со осум пара столбови. Олтарот е поликонхален, но само апсидата на жртвеникот излегува од источниот ѕид. Влезот во наосот е од југ, а тој од запад води во галеријата. Во југозападниот агол е изградена камбанарија.

Ктиторскиот натпис гласи:

Во западниот дел на надворешниот ѕид има зачувана фреска. Внатре таваните се обоени со силни бои и имаат геометриски форми. Предниците на лаковите во наосот се насликани сцени од животот на Христос. Забележителни се дрвените резбани и насликани елементи — иконостасот, владичкиот престол, амвонот, и олтарот, насликани со цветни украси. На црквата во 1832 г. работел зографот Маргарит Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Во храмот има икони од син му Атанасијиос Маргаритис.

Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.


St. Atanasios Kriva.jpg | Тремот
Agios Athanasios Kriva Inscription.jpg | Ктиторскиот натпис
Agios Athanasios Kriva Fresco 1.jpg | Фреска
Agios Athanasios Kriva Fresco 2.jpg | Фреска


## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Атанасиј, Крива
Атанасиј, Крива
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Категорија:Појавено во 1801 година
Атанасиј, Крива
Парабола за богатиот човек и Лазар

десно|мини| Уметнички приказ на параболата.
**Парабола за богатиот човек и Лазар** — една од Исусовите приказни од Новиот завет.

Во приказната, сиромавиот Лазар умира и ангелите го носат во прегратките на Авраам. И богатиот, кој не се грижел за Лазар, оди во пеколот. Параболата е запишана само во Евангелието според Лука (16:19-31).

## Парабола
Евангелието според Лука ја дава следната Исусова парабола:

## Толкувања
Името Лазар доаѓа од хебрејскиот *Елазар* (хебрејски: אלעזר, *Elʿāzār* ), што значи „Бог е моја помош“. На латински, богатиот човек се нарекува *dives*, така што на многу европски јазици тоа се третира како лично име на богаташот во параболата. Описот на закрилата на Авраам е традиционално еврејско верување кое се среќава и во легендите на рабините. Според Библијата, Авраам се смета за предок на Евреите, па оттука и изразот: „да се врати во закрилата на Авраам“ значи да се умре.

Приказната за богатиот човек и Лазар е единствена за Евангелието според Лука и се претпоставува дека не потекнува од заеднички извор Q. Некои веруваат дека оваа парабола зборува за вистински настан, додека други сметаат дека тоа е само уште една од Исусовите параболи. Во прилог на вистинитоста, се наведува дека Исус го дава името на човекот, за разлика од другите параболи каде што едноставно пишува „некој човек“. Оние кои веруваат дека тоа е само парабола, истакнуваат бројни сличности со други параболи, како што се пресврт на среќата, употреба на антитеза и слично.

Оваа парабола, како и многу други Исусови параболи, зборува за односот кон последните во општеството. Богатиот човек е нечувствителен на потребите на сиромашните и неговото евентуално почитување на законот не може да го надомести недостатокот на милосрдие. Исус постојано повторува дека Божјото царство е во душата, а не во законот, спротивно на фарисејското мислење.

Параболата била многу популарна во средниот век и се сметала за вистинита, а не за парабола. Лазар од параболата станал Свети Лазар, заштитник на лепрозните. Вообичаеното толкување на последната реченица („*Штом Мојсеја и Пророците не ги слушаат, тогаш и да воскресне некој од мртвите, тие нема да му поверуваат*“) се однесува на воскресението Христово.

## Наводи

Категорија:Исусови параболи
Манастир „Св. Рафаил, Никола и Ирина“ - Крива

**Свети Рафаил, Никола и Ирина** () — манастир кај селото Крива, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Манастиръот се наоѓа над Крива, на 600&nbsp;м.н.в. во југоисточните пазуви на планината Пајак. Основан е во 1992 ф. од митрополитот Димитриј Гуменџиски. Посветен е на светците Рафаил, Никола и Ирина — маченици кои пострадале за верата во 1463 г. на островот Лезбос. Во манастирот има параклиси посветени на Светите Мироносци и на Василиј Велики. Резбаниот иконостас е дело на монасите од познатиот манастир Високи Дечани на Косово.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на манастирот   

Рафаил, Никола и Ирина, Крива
Рафаил, Никола и Ирина, Крива
Рафаил, Никола и Ирина, Крива
Рафаил, Никола и Ирина, Крива
Категорија:Појавено во 1992 година
Црква „Св. Константин и Елена“ - Дабово

**Свети Константин и Елена** () — црква во селото Дабово, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Храмот е изграден во средината на XIX век. Претставува трикорабна базилика со димензии од 15 × 11&nbsp;м. Изградена е врз остатоците од постар храм, судејќи по зачуваните архитравот и столбови. Од западната и јужната страна има трем. На запад првобитно имало нартекс со галерија, но тие денес не се зачувани. Местото до каде се протегал нартексто се познава по оцелелите подови каменни плочи. Храмот има две мали врати од југ и од запад, со камени довратници. Трите кораба се поделени со колонади од пет столба, од кои петтиот е зад иконостасот и е неоформен. Храмот има една полукружна апсида, а нишите на жртвеникот и иконостасот не излегуваат од источниот ѕид. Во средишниот кораб е зачуван оригинален дрвен таван со квадратна шарка. Во храмот има икони на зографите Ставракис Маргаритис, Атанасиос Маргаритис и Дакос Хаѕистаматис, од погрченото солунско село Кулакија.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Константин и Елена, Дабово
Константин и Елена, Дабово
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Константин и Елена, Дабово
Зачало

мини|Евангелие според Марко, зачало 29
**Зачало** или **перикопа** (, „дел“) — израз за извадок од евангелието кога обично се состои од една или две евангелски приказни. Таквата поделба (парчење) на евангелието настанало во Православната црква за да може свештенството полесно да го најде својот пат во распоредот на читање на евангелието на богослужбите. Поимот *зачало* потекнува од црковнословенскиот (старословенски, рускословенски) јазик.

Категорија:Верски списи
Категорија:Библија
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Црква „Св. Петар и Павле“ - Горгопик

**Свети Петар и Павле** () — црква во селото Горгопик, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика со вградена камбанарија.

Во 1983 г. е прогласена за заштитен споменик.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Петар и Павле, Горгопик
Петар и Павле, Горгопик
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Црква „Св. Никола“ - Горгопик

**Свети Никола** () — црква во селото Горгопик, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
мини|лево|180п|Христос Седржител од средишниот кораб
Црквата е парохиски и гробишен храм на селото, на северозападниот крај на гробиштата. Според релјефна плоча на источната страна и плоча над западниот влез, изградена е во 1862 г. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 12,4 × 22,3&nbsp;м. Од запад има трем, денес затворен со таванска просторија. Храмот има единечен мансарден покрив со карактеристични засеци и на обете коси страни. Корабите се поделени со колонади. Иконостасот кои ги двои олтарот и наосот е дрвен. Апсидата е полукружна одвнатре и петстрана однадвор. Внатре иконостасот, амвонот, престолот и двата проскинитара се резбани. Парапетите се насликани со свеќиња и вазни во силни бои. Во нишата на жртвеникот има зачувана фреска. Камбанаријата е куловидна и сместена на извесно растојание од црквата. Во храмот има икони од Николаос Константину од погрченото солунско село Кулакија и Христо Сакелариев од Петрово, Ениџевардарско.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Никола, Горгопик
Никола, Горгопик
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Категорија:Појавено во 1862 година
Никола, Горгопик
Куќа на ул. „Браќа Мингови“ бр. 5 (Битола)

**Куќа на ул. „Браќа Мингови“ бр. 5** — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во **Списокот на заштитени добра** на Министерството за култура под реден број 79 во Битола.

## Наводи

Категорија:Згради и градби во Битола
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Рамна

**Рождество на Пресвета Богородица** () — црква во селото Рамна, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е изградена меѓу 1856 и 1858 г. како гробишен и парохиски храм на селото. Претставува трикорабна базилика, што е заедничко за црквите од XIX век во овој дел на Македонија . Има внатрешни димензии од 12,2 х 7,8&nbsp;м. На запад и на југ црквата има трем. Нартексот и галеријата на запад не се зачувани. Покривот е едномансарден со засеци од запад и исток. Апсидата на олтарот е полукружна. Внатре се зачувани резбаниот владички престол, два проскинитара и иконостасот. Зачувани се и оригиналните дрвени тавани со геометриски фигури, насликани во силни бои со цвеќиња и вазни. Слично украсени се  и резбаните дрвени елементи. Фронтоните на аркадите, дел од северната, јужната и источната стена исто така се насликани, како и нишите на жртвеникот. Во храмот има икони на зографите Ставракис Маргаритис, Атанасиос Маргаритис и Дакос Хаѕистаматис од погрченото солунско село Кулакија, како и од зоградот Стерјос Димитриу од Кожани.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата .

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Богородица, Рамна
Богородица, Рамна
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Богородица, Рамна
Црква „Св. Димитриј“ - Бојмица

**Свети Димитриј** () — црква во гратчето Бојмица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

## Историја
Во 1843 г. османлиската власт дала дозвола за изградба на црква во селото. Жителите веднаш почнале со изградбата на „Св. Димитриј“, завршувајќи ја во 1859 г.
мини|лево|180п|Христос Седржител, фреска од таванот на средниот кораб

## Архитектура
Црквата е трикорабна базилика, типична за своето време. По населувањето на грчките доселеници во 1922 г. црквата е проширена на запад. Храмот има внатрешни димензии од 24,40 × 9,65&nbsp;м. Корабите се одделени од девет пара столбови, од кои последнииот пар е зад иконостасот. По издолжувањето на  црквата на запад, трем останал само на југ. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот се вградени во дебелината на самиот источен ѕид, а нишата на олтарот е полукружна и одвнатре и однадвор. Храмот има три влеза — два од југ и еден од запад. Од нив оригинален е само јужниот, и во нишата над него има дел од фреска на покровителот Димитрија Солунски. Ѕидаријата е направена од речни камења, а аглите се од камени блокови изделкани правоаголно.

## Внатрешност
Од особен интерес е внатрешноста на црквата. Живописана е од 1860 до 1862 г. од познатиот зограф Маргарит Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Таваните имаат силни бои и геометриски форми. Предниците на аркадите имаат наивни фрески со сцени од житието на Христос. Владичкиот престол и амвонот се резбани и насликани со силни бои. Јужно од црквата има куловидна камбанарија. Во храмот има икони од Авраам Папандреу (1852) и Дамјанос Георгиу (1869, 1871, 1873), на кулакискиот зограф Николаос Константину и на Димитар Вангелов од Петрово, Ениџевардарско.

Во 1981 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Димитриј, Бојмица
Димитриј, Бојмица
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Категорија:Појавено во 1859 година
Димитриј, Бојмица
Црква „Пресвета Богородица Достојно ест“ - Бојмица

**Пресвета Богородица Достојно ест** () — црква во гратчето Бојмица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Во 1995 г. митрополитот Димитриј Гуменџиски издејствувал плац за црква на плоштадот „Павлос Мелас“ по пат на размена со армијата. Камен-темелникот е удрен на 5 октомври 1997 г. Градбата е дело на архитект Алкис Раптис. Внатрешноста е една целина, без столбови, при што отповарувањето е префрлено на страничните ѕидови. Црквата е завршена во 2000 г. и е целосно живописана.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Богородица, Бојмица
Богородица, Бојмица
Категорија:Појавено во 2000 година
Црква „Св. Петар и Павле“ - Петгас

**Свети Петар и Павле** () — црква во селото Петгас, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
мини|лево|200п|Избришана фреска пред влезот на црквата
Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, изграден во средината на XIX век. Претставува трикорабна базилика со димензии од 14 × 9&nbsp;м. На исток има една полукружна апсида. На северниот крај на тремот има четириаголна кула изградена во 1955 г.

Внатрешноста на црквата е нова. Храмот е уништен во пожар во 2000 г. и подоцна обновен. Уништени се галеријата на западниот ѕид, дрвените тавани, фреските, иконостасот со икони на кулакиски мајстори, владичкиот престол, амвонот и проскинитарите. Над јужниот влез, обликуван со камен околувратник, има траги од фреска на покровителите, апостолите Петар и Павле. Околу вратата има и траги од фрески кој покажува дека западниот и јужниот ѕид биле живописани до висина на галеријата.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Богородица, Рамна
Богородица, Рамна
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Категорија:Појавено во 1850 година
Петар и Павле, Петгас
Петгаски манастир

**Петгаски манастир „Св. Никодим Светогорец“** () — машки манастир кај селото Петгас, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Претставува метох на светогорскиот манастир Симонопетра на Цариградската патријаршија.

Манастирот се наоѓа на надморска висина од 700&nbsp;м во југоисточното подножје на планината Пајак, на неколку километри северозападно од Петгас. На североисток од него е манастирот „Св. Рафаил, Никола и Ирина“. Основан е во 1981 г. како меѕох Симонопетра. Главниот храм е двоен, каде горниот кат е посветен на Свети Никодим Светогорец, а долниот на мачениците Рафаил, Никола и Ирина. Во него од Света Гора е донесен черепот на преподобниот Никодим Светогорец, покровител на манастирот и истакнат црковен писател од XVIII – XIX век. Храмот се истакнуав со своите фрески, а манастирот е познат по рачната изработка на икони.

## Поврзано
* Симонопетра
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Манастири во Пајонија (општина)
Категорија:Манастири во Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија
Категорија:Цркви во Пајонија (општина)
Категорија:Цркви во Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија
Категорија:Појавено во 1981 година
Петер Адолф Карстен

десно|мини|296x296пкс| Петер Карстен
**Петер Адолф Карстен** (16 февруари 1834 - 22 март 1917) бил фински миколог, најистакнат експерт за габите во Финска во негово време, и познат како „татко на финската микологија“.

Карстен е роден во Меримаску во близина на Турку, студирал на Универзитетот во Хелсинки, а потоа се преселил во внатрешноста на Тамела, каде што го поминал најголемиот дел од својот живот предавајќи ботаника и истражувајќи во Земјоделскиот институт Мустиала (сега Земјоделски факултет на Универзитет за применети науки ХАМК).

Собрал огромна колекција, и со свои напори и со напори на неговите дописници, и именувал околу 200 нови родови и 2.000 нови видови. Во неговите миколошки студии тој интензивно го користел микроскопот и може да се смета за пионер на габичната микроскопија. *Карстенија*, меѓународното списание за микологија објавено од Финското миколошко друштво, е посветено на Карстен.

## Почести
Во 1885 година, ботаничарот Елиас Магнус Фрис објави дека Karstenia е род на габи од редот Rhytismatales. Именуван е во чест на Петер Адолф Карстен.

Во 1889 година го објавил Onnia, кој е род на габи од фамилијата Hymenochaetaceae. Името на родот Онија било во чест на Они Александар Карстен (1868-1958), кој бил финец во градината и син на Петер Адолф Карстен.

Во 1969 година, Хари Хармаја ја објави Карстенела која е род на габи од редот Pezizales (од фамилијата Karstenellaceae).

На крајот, Karsteniomyces, кој е род на лихениколозни габи со непозната фамилијарна, редовна и класна поставеност во Ascomycota. Родот бил ограничен од Дејвид Лесли Хоксворт во 1980 година.

Стандардна авторска кратенка П Карст. се користи за означување на ова лице како автор кога се наведува ботаничко име.

## Наводи

Категорија:Починати во 1917 година
Категорија:Родени во 1834 година
Категорија:Фински миколози
Категорија:Миколози
Жан Батист Франсоа Пјер Булијар

мини| Пјер Булијармини| Плоча 72 од ''Хербие де ла Франс''**Жан Батист Франсоа Пјер Булијар**  (исто така и **Пјер Булијар** ; 24 ноември 1752 година, во Обпјер на Об, Горна Марна – 26 септември 1793 година, во Париз ) бил француски лекар и ботаничар.    

Булијард студирал во Лангр, каде што се заинтересирал за природната историја, а потоа за него добил позиција во опатијата во Клерво, а подоцна се преселил во Париз каде студирал медицина. Таму се занимавал и како лекар. Го подучувал синот на генералот Клод Дупен (1686-1769). Тој бил способен цртач и научил да гравира. Тој измислил начин на печатење на природна историја плочи во боја и го користел методот во своите публикации.

Во 1779 година започнал да работи на отровните растенија во Франција. Полицијата го запленила со образложение дека се работи за опасна работа. 

Bulliard's *Dictionnaire Elémentaire de Botanique* (1783) придонел за ширење и консолидација на ботаничката терминологија и системот на Лине . Тој бил особено важен во областа на микологијата, со опис на 393 од 602 трпезни печурки.

Значајните видови што тој ги опишал вклучуваат цеп ( *[[летен вргањ]]*  ) и ѓубретарка ( *[[Coprinopsis atramentaria]]* ).

## Публикации

* 1776-80, *Флора Паризиенсис* (чии илустрации ги нацртал, гравирал и обоил)
* 1780-93 Хербие *[https://www.biodiversitylibrary.org/bibliography/5365 де ла Франс]* 
* 1783 *Dictionnaire élémentaire de botanique*
* 1784 *Histoire des plantes vénéneuses et suspectes de la France*
* 1791-1812 *Histoire des champignons de la France* завршена од Етјен Пјер Вентенат (1757-1808).
* 1796 *Aviceptologie*

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Француски миколози
Категорија:Починати во 1793 година
Категорија:Родени во 1752 година
Категорија:Француски ботаничари
Планинарски дом „Неолица“

**Планинарски дом „Неолица“** — планинарски дом во Македонија, сместен на надморска височина од 1.440 метри, под врвот Неолица, на планината Баба.

## Местоположба
Домот се наоѓа на надморска височина од 1.440 метри под врвот Неолица (1885 m), на околу 8 километри од градот Битола.

За да се стигне до планинарскиот дом „Неолица“ од Битола треба да се мине низ селото Лавци, каде може да се остави колата, и за приближно 2 часа пешачење се стигнува до него.  или пак преку селото Буково, од каде се стигнува за 3 часа. 

## Особености
Планинарскиот дом располага со вкупно 48 кревети, голема трпезарија, кујна, затоплување на дрва, струја, вода. Тоалетот е јавен надвор од домот.

Планинарскиот дом работи за време на викендите во текот на целата година.

## Патеки
Од планинарскиот дом може да се продолжи до други локации во националниот парк: 
* Планинарски дом Неолица – Врв Неолица – 1 ч 30 мин
* Врв Неолица – Скрково – 1 ч
* Скрково – Муза – 1ч 20 мин
*Муза – Орлови Бари – 30 мин
*Орлови Бари – Големо Езеро – 2218 м – 1 ч

## Наводи

Категорија:Планинарски домови во Македонија
Категорија:Национален парк Пелистер
Парабола за работниците во лозјето

[десно|мини|300x300пкс| Илустрација на приказната за работниците во лозјето во византиски ракопис од [11 век|11 век.]]
**Парабола за работниците во лозјето** (или *парабола за дарежливиот работодавач*) — една од Исусовите алегориски приказни, забележена во Евангелието според Матеј.

Приказната зборува за тоа како работодавач им плаќал иста дневница на работниците кои дошле подоцна и работеле помалку како на оние кои од утрото работеле во лозјето. Вообичаеното толкување е дека секој што го прифаќа повикот на Царството Божјо, без разлика колку доцни, добива награда еднаква на оние кои биле верни најдолго време.

## Парабола
Евангелието според Матеј ја раскажува следната Исусова алегориска приказна:

## Толкувања
Динариј е всушност антички денариус, сребрена монета што била вообичаена работничка дневница во времето на Исус. Приказната се потпира на согласноста на публиката дека ова е правична плата за цел ден работа.

Работниците во лозјата биле сиромашни и работеле како привремени земјоделски работници за време на бербата. Втората смена се приклучила околу „третиот час“, што, според еврејско броење, е девет часот наутро; понатаму: шестиот час е пладне, а единаесеттиот час е пет часот попладне. Работодавецот гледа дека се сиромашни и дека на сите им треба полна дневница за да ги прехранат своите семејства. Плаќањето навечер ги следи упатствата од Стариот завет:

За разлика од рабинските приказни со слична тематика, оваа парабола ја нагласува незаслужената Божја милост, наместо „заработување“ на Божјата наклоност во која било смисла. Поради оваа причина, тоа е слично на параболата за блудниот син. Параболата често се толкува во смисла дека дури и оние кои подоцна се покајуваат во животот ја добиваат истата награда, заедно со оние кои се преобратиле порано. Алтернативно толкување ги идентификува раните работници како Евреи, од кои некои им негираат на подоцнежните новодојденци (не*евреи*) подеднакво добредојде во Царството Божјо.

По повод расправата за идентитетот на работниците во лозјето, Арланд Хултгрен пишува:

## Наводи

## Литература
* 

Категорија:Исусови параболи
За среќа се потребни тројца

**„За среќа се потребни тројца“**  (српски: *За срећу је потребно троје*) — југословенски филм на режисерот Рајко Грлиќ од 1985 година по сценариото на Дубравка Угрешиќ. Главните улоги ги толкуваат: Предраг Мики Манојловиќ, Мира Фурлан, Богдан Диклиќ, Ксенија Пајиќ, Миодраг Кривокапиќ, Витомира Лончар итн.

## Синопсис
Еден човек (го игра Манојловиќ) од очај се обидува да ограби банка со пластичен пиштол. По излегувањето од затворот, тој среќава две сосема различни жени и со нив стапува во љубовна врска. Така започнува љубовниот триаголник во кој постојано се испреплетуваат емоциите и парите...

## Наводи
 

Категорија:Филмови на Рајко Грлиќ
Категорија:Хрватски филмови
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на хрватски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1985 година
Категорија:Филмови со Мира Фурлан
Категорија:Филмови со Предраг Манојловиќ
Категорија:Филмови со Богдан Диклиќ
Категорија:Филмови со Ксенија Пајиќ
Категорија:Филмови со Миодраг Кривокапиќ
Категорија:Филмови со Витомира Лончар
Калашников (филм од 2020)

**„Калашников“** — филм на режисерот Константин Бустов 2020 година. Главните улоги ги играат: Јуриј Борисов, Олга Лерман, Сергеј Бодров.

## Синопсис
Филм е посветен на пронаѓачот и конструкторот на оружје, Михаил Калашников. Во текот на Втората светска војна, Михаил сфаќа дека на советската војска ѝ е потребно подобро оружје. Одвоен од девојката која ја сака, во тешките воени услови, тој се снаоѓа на сите можни начини во работата на својот нов проект и полека ја стекнува довербата на своите претпоставени, кои му поставуваат многу строги услови за неговата пушка да влезе во употреба.

Категорија:Руски филмови
Категорија:Филмови од 2020 година
Категорија:Филмови на руски јазик
Категорија:Филмови за Втората светска војна
Категорија:Филмови на Константин Бустов
Категорија:Филмови со Сергеј Бодров
Категорија:Филмови со Олга Лерман
Категорија:Филмови со Јуриј Борисов
Сопатник (филм од 2020)

**„Сопатник“** (руски: *Спутник*) — филм на режисерот Егор Абраменко од 2020 година. Главните улоги ги играат: Оксана Акиншина, Фјодор Бондарчук, Пјотр Фјодоров и Антон Васиљев.

## Синопсис
По чудниот инцидент што се случува на советскиот вселенски брод, само еден космонаут пристигнува жив на Земјата. Меѓутоа, тој не знае дека не е сам. Космонаутот е веднаш префрлен во тајна воена база, каде по деталното испитување станува јасно дека во неговото тело се наоѓа суштество од вселената. Состојбата се заострува кога суштеството се обидува да побегне.

## Наводи

Категорија:Руски филмови
Категорија:Филмови од 2020 година
Категорија:Филмови на руски јазик
Категорија:Филмови на Егор Абраменко
Категорија:Филмови со Оксана Акиншина
Категорија:Филмови со Фјодор Бондарчук
Категорија:Филмови со Пјотр Фјодоров
Категорија:Филмови со Антон Васиљев
Категорија:Научнофантастични филмови
Црква „Св. Недела“ - Либаово

**Света Недела** () — црква во селото Либаово, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е гробишен храм во западниот дел на селото. Изграден е во првата половина на XIX век или според други податоци во 1850 или околу 1860 г. Претставува трикорабна базилика, типична за македонските цркви во своето време. Има внатрешни димензии од 7,6 × 13,1&nbsp;м. Храмот има два влеза — од југ и од запад. Над трегера на южната стена е запазена камената плоча со траги од фреска на покровителката. Конхата на апсидата одвнатре е полукружна, а а однадвор е многуаголна со слепи лакови. Нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Црквата е опожарена во 1928 г. и уништени се сите дрвени елементи внатре и надвор – тремот на запад и на југ, галеријата на запад, столбовите, дрвените тавани и резбаните елементи. Дрвеният покрив на храмот е обновен.

Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Недела, Либаово
Недела, Либаово
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Црква „Св. Петка“ - Баровица

**Света Петка** () — црква во селото Баровица, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.

Црквата е градена во 1830-тите. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 10,6 × 18,1&nbsp;м. Направена е од делкани камења. Од запад и југ има трем. На запад има низок нартекс и галерија во облик на буквата П. Корабите се поделени со шест пара колони. Апсидата е полукружна одвнатре и однадвор, а нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Влезот на наосоте од југ, а пак западниот влез води во галеријата поради висинската разлика.

Таваните се дрвени, со геометриски форми и обоени со силни бои. Предниците на аркадите во наосот се живописани со фрески на кои има сцени од животот на Христос. Забележителни Се дрвените елементи на внатрешноста — иконостасот, владичкиот престол и амвонот, насликани со цветни мотви. Повеќето икони на иконостасот се од 1837 г. Во храмот има икони на зографот Христо Сакелариев од Петрово.

Камбанаријата на јужниот влез на комплексот е подигната во 1886 г. според натпис на камена плоча.

Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.

## Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија

## Наводи

Петка, Баровица
Петка, Баровица
Категорија:Споменици на културата во Пајонија (општина)
Категорија:Појавено во 1830-тите