Аларе

**Аларе** или **Алар** (, *Архондико*; до 1926&nbsp;г. *Αλάρι*, *Алари*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 218 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото е сместено 4&nbsp;км источно од градот Пазар (Ениџе Вардар).

## Историја
### Праисторија
Во месноста Тумба има праисториска населба, прогласена за споменик на културата во 1984 г.

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Аларе е забележано како чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Според Николаос Схинас во средината на 1880-тите Алари (*Ααλάρη*) било село со 20 христијански семејства.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Аларе:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Аларе броело 160 жители Македонци.

Целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија, а во него влегла и бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Аларе (Alare) имало 224 Македонци, сите под егзархијата. В селото има и Турци.

Аларе било предмет на напади од андартски чети на 11/24 декември 1905 г. Обединетите грчки чети на Ставрос Ригас, Михаил Анагностакос и Христос Прандунас го нападнале селото, но селската милиција дала силен отпор, а ситуацијата за андартите се влошила со доаѓањето на редовниот аскер. По иницијатива на Прандунас, грчките андарти го пробиле обрачот со само тројца загинати и тројца ранети. Селото повторно е нападнато од андарти на 2 јуни 1906 г. Турската власт, за да пресече каналите на ВМРО до Ениџевардарското Езеро, ги преселила жителите на Аларе во Пазар; ним им било дозволено да се вратат во селото дури по Младотурската револуција. Тогаш во Аларе и блиските села учителствувал деецот Димитар Лешников.

Училишниот инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:

Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (*Αγαλάρ*) има 66 егзархисти.

Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 23 македонски куќи.

### Во Грција
Во 1912 г. Аларе е заведено како село со христијанска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 154 жители (82 мажи и 72 жени), а во 1920 г. нараснало на вкупно 165 жители. Во 1924 г. сето население е протерано во Бугарија. Неколку семејства се населиле Горен Воден кај Асеновград, во Искра и Волчин кај Карнобат, Бургаско. Во селото останал само неговиот кмет, Трајо Гусков. На нивно место властите доселиле грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Архондико. Во 1928 г. селото е претставено како чисто дојденско со 245 жители од 71 семејство.

Во 1940 г. селото пораснало на 422 жители и се одржало устојчиво сè до 1960-тите, кога населението се смалило речиси наполу.

## Население

## Стопанство
Селото се смета за прилично богато бидејќи лежи во поле и земјиштето се наводнува. Се произведуваат овошје, памук, жито и тутун.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Атанасиј“ од XIX век

## Личности
* Гоно Ѓошев — четник на војводите Иван Карасулијата и Апостол Петков
* Мицо Гусков (Мицо Ќаја) — крупен сточар и член на управното тело на ВМРО во Аларе, неколкукратно лежел во турски затвори. За кратко бил кмет на селото, но по 1922 г. е затворен на Крит каде умирел; неговите имоти ги прибрабиле грчки преселници.
* Трифун Ќаев — раководител на селскиот комитет на ВМРО
* Антониос Аргириу (Αντώνιος Αργυρίου) — гркомански андартски деец, четник во 1907-08 г.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол