open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Енвер Измајлов

**Енвер Измајлов** () роден (12 јуни 1955) е кримски татарски фолк и џез гитарист кој користи стил на тапкање на електрична гитара.

## Кариера
Енвер Измајлов е роден во Фергана, Узбечка Советска Социјалистичка Република, Советски Сојуз во семејство на кримско-татарско семејство кое претходно било депортирано од Крим во кое подоцна се вратил во 1989 година.

Иако свирел гитара од својата петнаесетта година, студирал фагот во музичкото училиште во Фергана и дипломирал во 1973 година. Осум години бил член на групата *Сато*. Се вратил на училиште и добил диплома од Универзитетот Ташкерт, а потоа започнал соло кариера.

Во 1995 година победил на Првиот европски меѓународен натпревар по гитара во Лозана, Швајцарија. Во текот на истата година, бил прогласен за музичар на годината од украинските музички критичари. Имал турнеи во Украина, Русија, Естонија, Молдавија, Бугарија, Финска, Норвешка, Шведска, Данска, Белгија, Италија, Германија, Турција и САД.

Покрај снимањето соло албуми, има работено во дуети со францускиот клавијатурист Ксавиер Гарсија, турскиот тапанар Бурхан Окал и британскиот саксофонист Џеф Ворен. Го основал уметничкото трио на Крим со Бари Рустем на перкусии и Наркет Рамазанов на кларинет, саксофон и флејта. Измајлов е и аликвотен пејач.

## Техника
Измајлов свири гитара со тапкање по вратот на електричната гитара со врвовите на прстите како да е клавијатура. Слична техника користи и џез гитаристот Стенли Џордан.

Измајлов комбинира кримско-татарска традиционална музика, турска, узбечка, балканска, класична музика и џез. Многу од неговите дела се компониранни со метрика 5/8, 7/8, 9/8, 11/8, 11/16 и 13/16 кои се вообичаени во кримската татарска музика. Тој има гитара со троен врат што му била направена по нарачка во Киев. Тој користи две нестандардни нагодувања : (ниско до високо) E, B, E, E, B, E и C, C, G, C, C, C.

## Семејство
Ќерката на Енвер, Леније Измајлова е популарна пејачка меѓу Кримските Татари. Таа комбинира фолк, џез и поп музика на нејзиниот репертоар.

## Дискографија

* *Во чаршија во Фергана* (Туту, 1993)
* *Уметност на дуото* со Џеф Ворен (Туту, 1996)
* *Источната легенда* (Боем, 1998)
* *Минаре* (Боем, 1999)

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална веб страна 
* Енвер Измаилов: Гитара од истокот што го освои Западот (интервју со Олга Потехина)

Категорија:Статии со краток опис
Категорија:Статии со hCards
Категорија:Луѓе од Фергана
Категорија:Родени во 1955 година
Категорија:Џез гитаристи
Категорија:Кримски Татари
Категорија:Музичари од Узбекистан
Николас Чумаченко

мини|Портрет на Николас Чумаченко
**Николас Чумаченко** или **Чумаченко** (27 март 1944 - 12 декември 2020 година) бил солист на виолина, професор и директор на Камерниот Оркестар на Кралицата Софија. Роден бил во Полска. Во 1999 година ја добил наградата за диплома за заслуги на Конекс, како еден од најдобрите изведувачи на гудачки инструменти во таа деценија во Аргентина.

## Биографија
Чумаченко бил роден во Краков, во Полска окупирана од нацистите, од родители Украинци кои ја напуштиле Полска на крајот на Втората светска војна. Тој пораснал и го започнал својот музички тренинг во Аргентина. Чумаченко ја напуштил Аргентина за да се запише на студии во Соединетите Држави на музичкото училиште Торнтон на Универзитетот во Јужна Калифорнија со Јаша Хајфец и подоцна во Институтот Кертис во Филаделфија со Ефрем Зимбалист и освоил многу награди, како на меѓународниот натпревар Чајковски и музичкиот натпревар на Кралицата Елизабета.

Чумаченко настапувал како солист со многу оркестри под диригентство на уметници како Зубин Мехта, Волфганг Савалиш, Питер Маг и Рудолф Кемпе.

Чумаченко бил првата виолина на квартетот во Цирих, професор по виолина на Универзитет за музика во Фрајбург и служел како водач и музички директор на Камерниот Оркестар на Кралицата Софија во Мадрид.
мини|'''Ана''' (сестра), '''Николас''' и '''Ерик''' (син) '''Чумаченко''' во Вирцбург, 14 февруари 2018 година. Фотографија на Тамара Хегедус.
Починал во Шалштат, Германија.

## Семејство
Неговата сестра Ана Чумаченко (родена 1945 г.) е професорка по виолина на Театарот за музика во Минхен. Неговиот син Ерик Чумаченко (роден 1964 година) бил класичен пијанист и имал наставничка позиција на Универзитетот Моцартеум воСалцбург.

## Наводи

Категорија:Починати во 2020 година
Категорија:Родени во 1944 година
Категорија:Виолинисти
Трипиља

мини|275x275пкс| Слика од 19 век на Трипиља, пред браната на реката Днепар (Регионален археолошки музеј)
Трипиља () — село во Обукивскиот Реон во Киевската Област во централна Украина, со 2.800 жители (на 1 јануари 2005 година). Припаѓа на Украински урбани громади, една од громадите на Украина. Трипиља лежи околу 40 километри јужно од Киев на Днепар.

Трипиља е место на древна меганаселба која датира од 4300–4000 г.пр.н.е. припаѓаат на Кукутенско-трипилската култура. Населбите од оваа култура биле на површина од дури 200 хектари. Овој протоград е само еден од 2440-те кукутенско-трипилски населби откриени досега во Молдавија и Украина. 194 (8%) од овие населби имале површина од повеќе од 10 хектари помеѓу 5000–2700 г.пр.н.е., а повеќе од 29 населби имале површина во опсег од 100–450 хектари.

## Историја
мини|250x250пкс| Трипилски садови (Регионален археолошки музеј)
Во близина на Трипиља, археологот Викентиј Хвојка открил обемно неолитска наоѓалиште на кукутенско-трипилската култура, една од главните неолитско- халколитски култури во источна Европа.  Хвојка ги објавил своите наоди во 1897 година на 11-тиот конгрес на археолозите, означувајќи го како официјален датум на откривање на оваа култура.

Името *Трипиља* значи „три полиња“ на словенските јазици. За прв пат се споменува од киевските хроничари во врска со Битката кај реката Стугна во 1093 година. Во текот на 12 век, Трипиља била тврдина која ги бранела приодите кон Киев од степата. Еден од неговите владетели бил Мстислав Мстиславич. Во текот на следните векови, градот се намалил во безначајност. Во 1919 година тоа бил место на Трипилски инцидент, во кој украинските сили под команда на Данило Терпило масакрирале единица на болшевиците.

## Поврзано
* Историја на Украина
* Неолитска Европа

## Наводи

## Библиографија
* Videiko M. Yu. Trypillia Civilization in Prehistory of Europe. Kyiv Domain Archeological Museum, Kyiv, 2005.

## Надворешни врски
* Trypillian Museum
* Ukrainian Neolith
* The Trypillia-USA-Project The Trypillian Civilization Society homepage (in English).
* Trypillian Culture from Ukraine A page from the UK-based group "Arattagar" about Trypillian Culture, which has many great photographs of the group's trip to the Trypillian Museum in Trypillia, Ukraine (in English).

Категорија:Археологија на Украина
Категорија:Археолошки наоѓалишта во Украина
Јосип Безпалко

**Јосип (Осип) Иванович Безпалко** (1881 г. Черновци-1950 г. Казахстанска ССР ) бил украински политичар и писател од Северна Буковина.

## Биографија
Роден бил во Черновци, Северна Буковина во сиромашно семејство од средната класа.

Поради политичка активност бил исклучен од гимназијата. Во 1899 година, ја основал тајната група на средношколска и студентска младина. Од 1901 до 1902 година го уредувал весникот Буковина, орган на Буковинската национална организација. Во 1903 година почнал да предава како професор. Основач на едно од првите здруженија на Сич (кое промовирало физичко образование и противпожарна организација) во Буковина и уредник на учителското списание Промин (1903). Од 1907 до 1908 година бил регионален секретар на синдикатите во Буковина.

Во 1907 - 1914 година бил основач и претседател на регионалната организација на Украинската социјалдемократска партија (УСДП) во Буковина, а во 1908 - 1914 година бил уредник на локалното партиско тело, односно весникот под име Борба.

Во 1915-1916 година бил претседател на образовната комисија во логорот за украински воени затвореници (Раштат, Германија).

Делегат бил во Украинскиот национален совет на Буковина и Западноукраинската Народна Република — Западна Украина-Западноукраинска Народна Република (декември 1918 — април 1919 година ), УСДРП (1919 година), Конгрес на трудот, во ноември 1918 година — комесар на Черновци. Тој не се согласувал со Семјон Витик, поддржан од Симон Петљура, за реорганизацијата на системот на јавна администрација под водство на диктаторот на Западноукраинската Народна Република Јевхен Петрушевич. Во 1919 - 1920 година, тој бил министер за труд во владите на Борис Мартос и Исак Мазепа.

На 11 февруари 1920 година, во Камианец-Подилски, бил уапсен од полските власти заедно со други претставници на владата на УПР Исак Мазепа, Андриј Ливицки и Иван Огиенко во согласност со наредбата на полскиот главен комесар на Волинија и Подолскиот фронт. А. Минкевич. Полското Министерство за надворешни работи на 11 март упатил официјално извинување за „несреќниот случај“ на апсењето до украинската дипломатска мисија во градот Варшава.

Во 1920 година емигрирал во Чехословачка, предавал германски јазик на Украинската економска академија во Подебради (Чешка Република). Автор бил на научни истражувања за историјата на украинско-германските односи исто така бил автор на бројни политички написи, разузнавачки информации за германско-словенските односи во почетокот на XIX век.

Во 1938 година бил избран за претседател на Украинската унија Сич.

Во 1947 година бил заробен од тајните служби на СССР, и испратен во Советскиот Сојуз и репресиран од НКВД на СССР. Починал во концентрационен логор во Казахстан.

## Наводи

## Надворешни врски

* Јосип Безпалко во Енциклопедија на Украина
* Јосип Безпалко во Енциклопедија на историјата на Украина

Категорија:Починати во 1950 година
Категорија:Родени во 1881 година
Категорија:Украински политичари
Алин Власенко

Категорија:Статии со hCards

**Алин Власенко** (украински: Аллін Власенко; 30 јуни 1938 - 23 ноември 2021 година) ― советски и украински диригент.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Починати во 2021 година
Категорија:Родени во 1938 година
Категорија:Украински диригенти
Категорија:Советски диригенти
Категорија:Музичари од Чељабинск
Сарбурма

**Сарбурма**, исто така позната едноставно како **** кај Кримските Татари и како **пјерекачевник** кај Татарите-Липки, ― традиционална пита со месо во кримскотатарската кујна. На кримскотатарски јазик  значи „да завитка“, а  „да намота“. Неговото име меѓу Татарите-Липки доаѓа од рускиот глагол перекативат (, „да намота“. Во денешно време, тоа е широко распространета закуска во Крим, соседните региони на Украина, а во Турција (). Во Полска е карактеристична кујна на Татарит-Липки и е регистрирана под името пјерекачевник (полски: pierekaczewnik) во Европската Унија и Обединетото Кралство како традиционален загарантиран специјалитет. Главните состојки се традиционално јагнешкото и тестото. Истите се користени во уште едно многу популарно кримско и турско јадење, чиберекс ().

## Поврзано

* Бурек

## Наводи

Категорија:Турска кујна
Категорија:Јадења од јагнешко месо
Категорија:Полска кујна
Категорија:Украинска кујна
Категорија:Татарска кујна
Категорија:Кримска кујна
Категорија:Солени пити
Старе Село (Лавовска Област)

**Старе Село** (украински: Старе Село; полски: *Stare Sioło*; во превод Старо Село) ― село во Лавовскиот Реон, Лавовската Област, Украина. Таму се наоѓа Стареседелскиот замок, или подобро кажано, тврдина на кнезовите Острогски. Припаѓа на давидивската селска хромада, една од хромадите во Украина.

На 29 август 2016 година, теренецот на Мерцедес, кој припаѓал на Лвов Холодокомбинат ОЈСЦ, прво бил разнесен во селото со проектил (или мина) поставено на коловозот, а потоа стрелан со автоматско оружје. Возачот и двајцата обезбедувачи загинале. Инцидентот е поврзан со обид за атентат врз сопственикот на претпријатието, Бохдан Копитко.

До 18 јули 2020 година, Старе Село припаѓало на Пустомитскиот Реон. Реонот бил укинат во јули 2020 година, како дел од административниот преоблик на Украина, со што бројот на реони во Лавовската Област бил намален на седум. Областа на Пустомитскиот Реон бил споена во Лавовскиот Реон.
[центар|мини|800x800пкс| [Стареселски замок|Стареселскиот замок на кнезот Заславски.]]

## Наводи

### Фусноти

### Извори

* Памятники градостроительства и архитектуры Украинской ССР. Во 4-х томах. К.: Будівельник, 1983–1986 година. Том 3, с. 186–187.

Категорија:Села во Лавовскиот Реон
Димитар Шарланџиев

**Димитар Шарланџиев** (,  - неизвесно) — член на Внатрешната македонска револуционерна организација (Обединета).

## Животопис
Димитар Шарланџиев е роден на 6 октомври 1908 година во беласичкото село Горни Порој, денес во Грција. Тој е брат на Тодор Шарланџиев. Емигрирал во Бугарија и се населил во Горна Џумаја, каде под менторство на Арсо Поптодоров станал член на ВМРО (обединета). Станал член на Македонската национална студентска група „Гоце Делчев“, правен огранок на ВМРО (обединета) и бил уредник на нејзиното тело „*[[Македонски студентски лист]]*“. Бил уапсен од властите. МНСГ зазела македонски став и во јануари 1934 година, групата околу Васил Хаџикимов, кој заедно со Борис Михов го издавал весникот „Македонска борба“, се отцепила од неа. Од своите редови ги исклучува Васил Ивановски, Д. Танов, Коста Веселинов, Асен Чаракчиев и Димитар Шарланџиев со обвинување дека петтемина се придржуваат до „неоснованата теорија за македонската нација и националното угнетување во Пиринско“. Шарланџиев е член и на Македонскиот литературен кружок.

## Наводи

Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Дејци на ВМРО (Обединета)
Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Починати во Софија
Георги Самарџиев

**Георги Андреев Самарџиев** (Роден во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.

## Животопис
Бил посветен јатак од доверба на илегалната чета на Герасим Тодоров. Во време на  блокадата и тој станал член на нелегалната чета. Бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта поминал повеќе од четиринаесет тешки години.

## Наводи


Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Македонски дејци
Категорија:Македонски борци
Категорија:Жртви на комунистичкиот режим во Бугарија
Старе Село (Сумска Област)

**Старе Село** (), буквално „Старо село“, до 2016 година – **Червоне** (   ), или едноставно **Старе**, ― село во Украина, во Сумски Реон, Сумска Област. Тоа е седиште на неговото местно самоуправно тело, селскиот совет Старосиљски. 

## Местоположба
Старе Село се наоѓа на десниот брег на реката Псел, 9 километри јужно од средишниот дел на Суми. Над селото на оддалеченост од 1 км се наоѓа селото Барвинкове, под селото на оддалеченост од 2 км се наоѓа селото Вишневе. Псел на ова место е кривулест, образува мочуришта и бари. Во близина е автопатот Х12.

## Историја

* Основана во 1642 година како „Старе Село“.
* Во 19 век, селото Старе Село било во Сумската Волостј, Сумскиот Ујезд, Харковската Губернија. Во селото е изградена Николаевата црква.
* Во 1930 година руски патриоти го преименувале во „Червоне“. &#x5B; *[[Википедија:Се бара извор|<span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2021)">потребен е цитат</span>]]* &#x5D;
* Во 2016 година му било вратено првобитното име, Старе Село.

## Превоз
Старе има две автобуски постојки: една на автопат и улица Сумска, а друга на улица Першотравнева и улица Сумска. Маршрутките од Суми и другите села често трчаат до и покрај селото.

## Наводи

## Надворешни врски

* Возен ред на маршрутки до и од Старе Село
* Времето во Старе Село
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Села во Сумскиот Реон
Тодор Секулов

**Тодор Иванов Секулов** ( во  — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.

## Животопис
Бил активен јатак и помагач на илегалната чета на Герасим Тодоров, кон која се присодеинил само на неколку дена. Бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене), поминал повеќе од четиринаесет тешки години. Важел за фанатичен подржувач на македонската кауза.

## Наводи


Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Македонски дејци
Категорија:Македонски борци
Категорија:Жртви на комунистичкиот режим во Бугарија
Категорија:Македонци во логорот Белене
Ровно

**Ровно** (, , ) - град во Украина во Ровненската Област. Според проценката од 2022 година, во градот живееле 243.873 жители.

Од 1941 до 1944 година било седиште на Рајхскомесаријатот на Украина, административна територија формирана од страна на Нацистичка Германија во текот на Втората светска војна.

## Познати луѓе
Јарослав Евдокимов - Ровно, СССР, 22 ноември 1946 година, е народен уметник на Белорусија и почесен уметник на Руската Федерација.

## Население
Според проценката, во градот во 2012 година живееле 250.174 жители.

## Збратимени градови
*  Лублин
*  Звољен
*  Пјотрков Трибуналски
*  Забже
*  Видин
*  Северодонецк
*  Обервихтах

## Наводи

Категорија:Градови во Украина
Љубен Митрев

**Љубен Андонов Митрев** ( во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во НР Бугарија.

## Животопис
Бил посветен јатак на илегалната чета на Герасим Тодоров, поради што бил осуден на петнаесет години на строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене) поминал околу осум години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.

## Наводи


Категорија:Македонци во Бугарија
Категорија:Македонски дејци
Категорија:Македонски борци
Категорија:Жртви на комунистичкиот режим во Бугарија
Категорија:Македонци во логорот Белене
Категорија:Родени во 1914 година
Двајца

**„Двајца“** (српски: *Двоје*) — филм на режисерот Александар Петровиќ од 1961 година. Петровиќ е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Беба Лончар, Миха Балох и Милош Жутиќ. Ова е првиот игран филм на Петровиќ, а претставува комбинација на драма и љубовен филм. Една година подоцна, филмот бил прикажан на Канскиот филмски фестивал, а често се наведува како претходник на „црниот бран“ во југословенската кинематографија.

## Синопсис
Мирко (го игра Балох) случајно ја среќава Јована (ја игра Лончар) во која веднаш се заљубува, па продолжува упорно да ја бара. Потоа, тие се запознаваат и меѓу нив се раѓа љубов. Нивната врска трае една година, сè додека една вечер Јована се соочува со вистината дека Мирко не ја сака повеќе.

## Наводи

Категорија:Српски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Љубовни филмови
Категорија:Филмови на Авала филм
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1961 година
Категорија:Филмови на Александар Петровиќ
Категорија:Филмови со Милош Жутиќ
Категорија:Филмови со Беба Лончар
Категорија:Филмови со Миха Балох
Категорија:Филмови со Нада Касапиќ
Богдан Бењук

мини|Богдан Бењук во 2012 година
**Богдан Бењук** (; роден на 26 мај 1957 година) е украински актер во театар и на кино, исто така и политичар, Народен уметник на Украина (1996). Заедно со Анатолиј Хостикојев е креатор на Театарската дружина Бењук и Хостикојев.Тој е актер, познат по „Мајка на апостолите“ (2020), „Ликвидација“ (2007).

## Биографија
Бењук е роден на 26 мај 1957 година во градот Биткив, Надвирна Рајон, Украинска ССР. Тој има двајца браќа: Народниот уметник на Украина Петро Бењук и Васил Бењук. Богдан Бењук дипломирал на Националниот универзитет за театар, филм и телевизија во Киев во 1978 година.

Во 1978-80 година работел во киевскиот театар на млади гледачи. После тоа, Бењук бил актер на Националниот академски драмски театар Франко во Киев.

Од февруари 2018 година, професорот Богдан Бењук е раководител на Катедрата за актерска игра и драмска режија на Националниот универзитет Карпенко-Кари во Киев. На 8 ноември во  2022 година, бил привремено назначен за уметнички директор на Киевскиот академски драмски театар во Подил во периодот на воената состојба.

## Избрана филмографија

* *Дамата со папагалот* (Дама с попугаем, 1988)
* *Капетанот Бровари* (2022). Украински, краток филм, во жанрот на мокументарец.

## Политика
За време на украинските парламентарни избори Бењук бил на второто место на изборната листа на Свобода. На 18 март 2014 година Бењук, заедно со неговите соиграчи од партијата „Свобода“, вклучително и пратеникот на Врховната Рада Ихор Мирошниченко, со употреба на физичка сила го турнале шефот на Националната телевизија на Украина Олександер Пантелејмон да поднесе оставка. Гневот на Бењук бил предизвикан од демонстрациите на ТВ вестите на прославата во Русија за враќањето на Крим. Постапките на членовите на партијата „Свобода“ биле осудени и од јавноста во Украина и од премиерот на Украина Арсениј Јацењук.

На украинските парламентарни избори во 2019 година, Бењук се наоѓал на шестото место на здружената листа на Свобода со Националниот корпус, Владината иницијатива на Јарош и Десниот сектор .

## Награди

* Награда - Заслужен уметник на Украинската ССР (1988)
* Награда - Народен уметник на Украина (1996)
* Награда - Лауреат на државната награда Довженко (1998)
* Награда - Лауреат на Националната награда Шевченко (2008)

## Надворешни врски

* Профил  во Националниот академски драмски театар Франко
* Неофицијална веб-страница
* Официјална веб страна 
* Бењук и Хостикоиев 

## Наводи

Категорија:Родени во 1957 година
Категорија:Украински глумци
Борани

**Руте Борани Сп** **А.** (основана во 1922 година во Милано) е италијански производител на тркала за автомобили и мотоцикли. Познати се по тоа што обезбедуваат бандажи со централно заклучување на Руџ-Витворт за многу италијански тркачки автомобили, спортски автомобили и луксузни автомобили.
алт=Borrani wheel on an Aston Martin DB4|мини| Тркало Борани на Астон Мартин DB4

## Историја
Компанијата била управувана од Карло Борани на Виа Уго Баси 9 и брзо станала снабдувач за Алфа Ромео, Бјанки, Ланчиа и други тркачки автомобили, користени од возачи како Енцо Ферари кога го освоиле првиот Копа Ацербо во Пескара (1924). Тркалата Борани користеле бандажи од алуминиумска легура наместо челик, подобрувајќи ги вкупните перформанси во споредба со оригиналниот дизајн на Руџ-Витворт. Раководството било пренесено на синот на основачот, Чезаре Борани, во 1937 година.

Името на компанијата било променето во **Руте Борани Сп А.** во 1930-тите, поради кампањата на Бенито Мусолини за отстранување на англиските позајмени зборови од италијанскиот јазик. Отприлика во тоа време компанијата исто така започнала со производство на алуминиумски (не-жични) тркала за да ги замени челичните тркала. Овие биметални леано алуминиумски тркала биле стандардни на Мазерати 3500.

Помеѓу 1946 и 1966 година, сите автомобили на Ферари биле опремени со тркала Борани како оригинална опрема. Така, двата бизниса споделуваат важен дел од италијанската автомобилска историја, и на патиштата и на тркачките патеки. Потоа, тркалата на Борани станале главна опција на сопствениците на Ферари дури до 1984 година. Тркалата Борани исто така биле оригинална опрема на познати марки како Ламборгини, Алфа Ромео, Мазерати, и Астон Мартин.

Во 1955 година, компанијата се преселила во Баранзате во северозападниот дел на Милано. 
Во овие нови капацитети, традиционалните машини за производство биле повторно изградени и обновени за да ги задоволат современите барања и да го заштитат квалитетот и производствениот капацитет за жичените тркала Борани. Оттогаш, вкупниот асортиман на производи повторно станал лесно достапен и голем број модели биле повторно пуштени во производство.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална интернет страница
* Интернет страница на дистрибутер

Категорија:Италијански марки
Ла Торбиера

**Ла Торбиера** е парк во Италија. Се состои од област отворена за јавност, но и заштитена област за зачувување на дивиот свет. Основан е во Аграте Контурбија, Пиемонт, Италија во 1977 година со цел за да се зачуваат и проучучат некои животински видови кои се во опасност од изумирање.

## Животна средина
Ла Торбиера се наоѓа во граничната област меѓу долината По и Преалпите. Се одликува со блага, но влажна клима со многу мали езера. Затоа, ова е многу поволна средина за развој на тресет. Таа се создава прогресивно со акумулација на мртви делови зеленчук на дното на езерата. Во влажната почва, недостатокот на кислород ги спречува процесите на оксидација и целосното распаѓање на растенијата.

Остатоците зеленчук се трансформираат затоа што делумно стануваат тресет и се собираат на дното, со што постепено се намалува длабочината на сливот. На овој начин, растенијатата на брегот можат да се турнат кон внатре, намалувајќи ја, до нејзино пропаѓање, површината на водата. Паркот, кој се простира на површина од 40 хектари, им обезбедува засолниште на многу животински видови. Постојат околу 400 примероци од 130 видови диви животни, главно од регионот на Палеарктикот.

## Галерија

Податотека:Panda minore (Ailurus fulgens).JPG|Црвена панда
Податотека:Ghepardo.JPG|Јужноафрикански гепард
Податотека:Leopardo dell'Amur (Panthera pardus orientalis).jpg|Амур леопард
Податотека:Leopardo delle nevi.JPG|Снежен леопард


## Наводи


Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Паркови во Италија
Марина Риналди

**Марина Риналди** е бренд за женска облека за покрупни жени на италијанската Макс Мара Фејшн Груп, една од најпознатите од 35-те различни заштитни знаци на компанијата. Има повеќе од 300 продавници ширум светот, вклучувајќи ги и оние сместени во трговските области за висока мода во неколку големи градови: булеварот Вилшир во Беверли Хилс, авенијата Медисон во Њујорк, улицата Олд Бонд во Лондон и Корсо Виторио Емануеле во Милано.

## Историја
Основана во 1980 година, групацијата Марина Риналди го земала своето име од прабабата на основачот на модната групација Макс Мара, Ахиле Марамоти, која во 1850 година поседувала модно ателје во Реџо Емилија, Италија. Од 1984 година колекциите се достапни на меѓународно ниво во продавници во градови како Париз, Токио, Москва и Диселдорф. До основањето на Марина Риналди немало модна група која се занимавала со модните потреби на жените со облини.

## Маркетинг
мини|Излог на продавницата на Марина Риналди, јули 2011 година
Во јули 2010 година, Марина Риналди соработувала со британскиот поп бенд Темпошарк користејќи ги нивните песни *Joy* и *Crime* за да ги промовираат нивните најнови модни кампањи. Оттогаш тие соработуваат со Ешли Греам, Прешис Ли и други познати покрупни славни личности и брендови.

Во февруари 2012 година, Мелиса Мекарти била облечена во Марина Риналди на доделувањето на Оскарите во 2012 година.

## Поврзано

* Италијанска мода

## Наводи

Категорија:Италијанска мода
Категорија:Производители на облека
Категорија:Производители на обувки во Италија
Категорија:Модни куќи
Железничка несреќа во Вогера

**Железничката несреќа во Вогера** се смета за еден од најтешките инциденти во историјата на италијанските железници. Се случила на пруга три на железничката станица Вогера, ноќта на 31 мај 1962 година. 64 лица го загубиле животот, а 40 биле тешко повредени.

## Историја
Во 2.35 часот на 31 мај 1962 година, товарниот воз број 8151, од Милано, влечен од електрична локомотива од класата E626, со голема брзина влегол во станицата Вогера, и покрај поставените заштитните сигнали за „опасност“. Потоа се судрил со задниот дел на патничкиот воз број 1391 година, кој бил неподвижен на патеката 3, и требал да замине за Џенова.

Локомотивата на возот 8151 се заглавила во последниот вагон на возот 1391, убивајќи 60 луѓе веднаш, а повредила над 40, од кои четворица подоцна починале во болница. Сите жртви биле во последниот вагон. Тие биле претежно туристи кои патувале кон Лигурската ривиера.

## Истраги
Испитувањето на податоците на сензорот за брзина на тркалата на локомотивата на чело на возот 8151, открило дека возот веројатно патувал со помеѓу 70 и 75 км/ч сè до Милано Рогоредо, освен краткото забавување во близина на Павија. Брзината на возот не се намалила ни по пристигнувањето во Вогера, освен во текот на деветте секунди непосредно пред судирот, кога нагло паднала од 72 км/ч на околу 60 км/ч.

Оваа брзина на ниеден начин не била прифатлива, без оглед на поставката за опасност која сигналот ја покажувал, имајќи предвид дека возот требал да застане на станицата поради промена на влечната сила. Во тоа време, Милан-Вогера бил напојуван со еднонасочна електрична струја, а делот Вогера-Џенова со трифазна наизменична струја, наметнал барање да се промени локомотивата во Вогера.

Сопирањето на возот број 8151 било активирано само околу  од задниот дел на возот 1391. Со оглед на одликите на сопирачката и кога биле активирани, може да се претпостави дека таа била активирана како одговор на сигналите за запирање дадени рачно од персоналот на станицата, како што всушност било признаено од страна на возачот.

## Комеморации
На 31 мај 2002 година, на 40-годишнината од несреќата, била поставена мермерна комеморативна плоча на ѕидот на главната железничка станица Вогера (на платформата 1 во близина на киоскот). На плочата пишува: „Вознемирувачкиот ужас во времето на неволја денес повторно живее и вечно ќе живее во сеќавањето и тишината на сите Вогерези. 31 мај 1962 - 31 мај 2002 година." На церемонијата присуствувале претставници на локалните власти.

## Наводи

*Оваа статија се заснова на превод на [[:it:Stazione di Voghera|верзијата од италијански јазик]] од февруари 2011 година.*

Категорија:Катастрофи во Италија
Корсо Буенос Аирес

[десно|мини| Корсо Буенос Аирес за време на [Божиќните празници.]]
**Корсо Буенос Аирес** е главната улица во североисточниот дел на Милано, Италија. Со над 350 продавници и продажни места, има најголема концентрација на продавници за облека во Европа. Архитектурата на областа е главно во стил од доцниот 19-ти и 20-тиот век. Улицата и нејзината околина се со неколку неокласични и арт нуво градби.

## Локација
Корсо Буенос Аирес се наоѓа во североисточниот дел на Милано, што одговара на административната поделба на Зона 3. Таа е 1,2 км долга, приближно од југозапад кон североисток, по идеална линија која го поврзува центарот на Милано кај Дуомо со блискиот град Монца. Самата улица започнува на Пјацале Обердан, во населбата Порта Венеција и завршува во Пјацале Лорето. Одејќи кон центарот на градот, обвинителството на Корсо Буенос Аирес е Корсо Венеција, кое стигнува до самиот центар на Пјаца Сан Бабила, во непосредната околина на Дуомо. Од спротивниот крај во Пјацале Лорето, тргнуваат три различни улици, од кои главната е Виале Монца, која го поврзува Милано со Монца. Метрото во Милано (линија 1) има три постојки долж Буенос Аирес (во Порта Венеција, Пјаца Лима и Пјацале Лорето).

## Купување
Поради големиот број продавници и продажни места, Корсо Буенос Аирес е една од најпрометните улици во Милано; уште повеќе за време на божиќните празници, кога се продаваат најголем дел од украсите во градот. За разлика од Виа Монтенаполеоне и околината на Пјаца Дуомо, кои се специјализирани за производи од висока мода, Корсо Буенос Аирес генерално е повеќе ориентирана кон масовни производи, како што е облека.

## Историја
десно|мини| Почеток на Корсо Буенос Аирес од Пјаца Обердан, 1957 година
Модерниот Корсо Буенос Аирес се развил од „страдоне ди Лорето“, стар пат кој го поврзува центарот на Милано со Монца. Во 19 век, патот се нарекувал „Корсо Лорето“; една од неговите истакнати одлики бил Лазарето, кој исто така се споменува во романот на Алесандро Манцони *, Свршеницата*; бил урнат кон крајот на 19 век. Приближно во истиот период, коњите кои оделе по оваа рута биле заменети со трамваи. Во 1964 година, самите трамваи биле укинати, а железницата била демонтирана, заменета со модерната линија на метрото.

Корсо Буенос Аирес порано бил познат по бројните мали продавници кои продавале традиционални милански производи. Сепак, тие се главно заменети со модерни модни продажни места. Исто така, некои од античките градби биле заменети со модерни, високи станбени блокови.

## Поврзано

* Буенос Аирес, Аргентина

## Наводи

Категорија:Знаменитости во Милано
Категорија:Улици во Милано
Национален парк Полино

**Националниот парк Полино** (италијански: *Parco Nazionale del Pollino*) е италијански национален парк на Апенински Полуостров, во провинциите Козенца, Матера и Потенца. Името е од истоимениот планински масив Полино. Паркот е дом на најстарото европско дрво, Хелдреиховиот бор стар 1.230 години, а симбол на паркот е реткиот босански бор. Од ноември 2015 година, со вклучувањето на глобалниот список на геопаркови од страна на УНЕСКО, паркот Полино се смета за светско наследство. Со вкупно 88.650 ha на луканската страна и 103.915 на калабриската страна е најголемиот парк во земјата со површина од 1.925,65 квадратни километри и меѓу 50-те најголеми во светот. Обичната бука е најраспространето дрво во паркот, а паркот е дом и на различни важни лековити билки.

Градовите со интересни знаменитости вклучуваат Ротонда, Кастровилари, Морано Калабро (манастирот Колорето), Лаино Борго, Лаино Кастело, Мормано, Скалеа, Папасидеро, Чивита, Черхиара (црквата на *Мадона дел Арми*). Заедниците каде се зборува албански се присутни во општините Сан Паоло Албанезе, Сан Костантино Албанезе и други. Во долината Меркур биле откриени остатоци од праисториски видови како *Elephas antiquus* и *[[европски нилски коњ]]*.

Реките и потоците ги вклучуваат Лао, Сини, Косиле, Гарга и Раганело.

Дивиот свет вклучува златен орел, италијански волк, срна, дива свиња, црвена лисица, европска видра, калабриска црна верверица, шумски дурмузи *(Dryomys nitedula)*, црн клукајдрвец, чав, сив сокол црвена луња планински сокол, кања обичен елен (биле воведени во 2000-тите).

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална интернет страница на Националниот парк Полино (на англиски)
* Официјална интернет страница на паркот Полино  (на италијански)

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:МСЗП-Категорија II
Категорија:Паркови во Италија
Категорија:Светско наследство во Италија
Франко Пепе

мини|Франко Пепе
**Франко Пепе** е италијански готвач специјализиран за пица.

## Биографија
Таткото и дедото на Пепе, земјоделци на пченица, правеле леб и пица во ресторанот Остерија Пицерија Пепе. Пепе бил роден годината откако татко му ја отворил својата пицерија, каде мајка му работела на каса. Неговиот татко ги охрабрил него и неговите браќа и сестри да студираат и да не се занимаваат со пица, па еден од неговите браќа студирал сметководство, другиот архитектура, а Пепе физичко образование.

## Кариера
Таткото на Пепе починал во 1996 година, а тој и неговите браќа чувствувале одговорност да го продолжат бизнисот на нивниот татко. Пепе на крајот сакал да ги промени рецептите и методите на нивниот татко, а неговите браќа не сакале, па Пепе го напуштил бизнисот за да започне свој во близина. Врската била нарушена.

Пицеријата на Пепе е во Кајацо во Кампанија, околу еден час од Неапол. Неговите први пици биле пица фрит, но клиентите сметале дека пржената пица е премногу тешка. Работел на истенчување на тестото и почнал да го произведува она што го нарекол конето, пржено подуено тесто со три агли кои го исекол на два помали рога и го украсил со свежи билки кои станале популарни.

## Методи
Пепе се фокусирал на локалните производи и на тестото. Користел метод на бавна ферментација, но не го ладел тестото. На крајот станал познат надвор од Кајацо. Џонатан Голд го посетил и напишал статија во *„Храна и вино“* во која пицата на Пепе ја нарекол „веројатно најдобрата пица на светот“. Користел три различни брашна за да произведе кора лесна за џвакање.

## Прием
Фејт Вилингер, авторката на *„Јадење во Италија* “, ја нарекла пицата на Пепе омилена во Италија, велејќи дека тој е „единствениот пицајоло во Италија, ако не и во светот, кој го прави целото тесто со рака“. Ненси Силвертон коментирала дека за Пепе пицата е „многу повеќе од сос од домати и топено сирење“. Џонатан Голд напишал дека неговата пица можеби е најдобрата на светот.

Пепе добил две награди како Кавалиер. Бил прикажан во документарната серија *„Масата на готвачот“*. Во 2018 година, неговата пица била рангирана од Мишелин како најдобра во светот.

## Наводи


## Дополнителна литература

* 

Категорија:Италијански готвачи
Салумерија

мини| Храна и персонал во салумерија
**Салумерија** е производител на храна и продавница за малопродажба која произведува *салуми* и други прехранбени производи. Некои продаваат само храна, која не ја произведуваат на лице место, а некои имаат ресторан со услуга за седење. Салумерија потекнува од Италија и датира од средниот век.

## Преглед
[мини| Салумерија во [Милано, Италија во 1930 година. Производите од живина висат пред продавницата.]]
Салумерија е снабдувач на храна и продавница за малопродажба која произведува и продава *салуми*, кои се месни производи од италијанско потекло кои вклучуваат колбаси и друга храна, претежно од свинско месо. Некои салумерии произведуваат некои производи на база на говедско месо, како бресаола, производ со солено говедско месо, и набавуваат други прехранбени производи како тестенини, сирење, конзервирана храна, аншоа, солена бакалар, вина, леб и варено месо. Некои модерни салумери продаваат само *салуми* и слични производи, но не ги произведуваат во просториите. Некои салумерии имаат ресторани за седење, како што е Сорисо Италијанска Салумериа во Квинс, Њујорк. Салумерија Билезе е другасалумерија во Њујорк која е добро позната и е основана во 1925 година. 

## Историја
Салумеријата потекнува од Италија и датира од средниот век. Историски гледано, салумериите во Болоња, Италија не произведувале сопствено месо.  Тие избирале месо и други производи како тестенини, маслинки и сирења од локалните добавувачи. Овие добавувачи работеле во еснафски систем што го создале *синорите* во Болоња, владетелите на градот, во систем кој датира од средниот век. Добавувачите за производи од салумерија вклучувале *салароли*, кои ја контролирале индустријата за сол, го солеле свинското месо, кое потоа го испраќале до *лардаиоли*, еснаф кој го продавал свинското месо. *Лардаиоли,* исто така, произведувале сапун и свеќи од свинското сало кое го добивале. Овој еснафски систем бил елиминиран од Наполеон Бонапарт кон крајот на 19 век. 

## Галерија

Податотека:Salumeria formaggeria - panoramio.jpg|Храна во салумерија
Податотека:Salumeria G. Albertini - Verona.jpg|Предниот дел на продавницата на салумерија во Верона, Италија
Податотека:Pasta Salumeria.jpg|Тестенини во салумерија
Податотека:LValetta Malta Shop-in-Valetta-Old-Town-01.jpg|Салумерија во Валета, Малта
Податотека:A San Gimignano salumeria.jpg|Салумерија во Сан Џимињано, Италија, основана во 1855 година
Податотека:Interior of a salumeria.jpg|Внатрешност на салумерија


## Надворешни врски
* 
Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Продавници за храна
Абамеле

**Абамеле** (исто така познат како абату, или абацу на сардински) е производ врз база на мед од руралната култура на Сардинија (Италија). 

Според традиционалните методи на подготовка, се дроби саќе, а топчињата од восок, кои содржат од 20 до 30% мед, се собираат во генерички садови. Деновите откако веднаш ќе се наталожи целиот екстракт од мед, останатите делови кои содржат мед и полен се потопуваат во топла вода (~ 50°C). Водата го раствора целиот мед кој се уште е присутен во празнините. Тогаш, сите останати грутки восок и полен се разбиваат со соодветен миксер или пак со рака. Останатиот восок потоа дополнително се притиска за да се исцеди течноста која ќе остане и потоа се чува во соодветни садови. Останатата течност од претходната постапкасе филтрира, на пример со ленена крпа, барем двапати, а потоа се става во соодветен котел кој има голем капацитет (понекогаш направен од бакар) каде се вари и се концентрира преку лушпа. При овој процес на концентрација, се додаваат ситно исечени кори од лимон или портокал и се отстрануваат сите нечистотии од површината на течноста. Содржината во котелот постепено станува сируп и мора со постојано движење за да спречи производот да се залепи на дното и да развие чаден вкус. Течноста, исто така, станува карамелизирана, станува темна како меласа, но многу посложена, со вкус кој има примеси на кафе и карамела. Кога течноста ќе добие конзистентност како на онаа на медот, загревањето се прекинува, а бојлерот се става на затскриено место и се остава да се излади пред да се исцеди абамелата.

Добиената абамела има концентриран вкус на мед и може да се јаде со сирење, на пример солено или чадено сирење рикота, со свежо овошје, па дури и со тестенини или зеленчук.

## Наводи


## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Мед
Категорија:Италијанска кујна
Попи

**Попи** () — општина во покраината Арецо во италијанскиот регион Тоскана, сместена околу 40 км источно од Фиренца и околу 30 км северозападно од Арецо.

Попи се граничи со следните општини: Бибиена, Кастел Фокоњано, Кастел Сан Николо, Чиуси дела Верна, Ортињано Раџиоло, Пратовекио Стија.

## Главни знаменитости
лево|мини|220x220пкс| Замокот Попи

* Замокот Попи, или *Кастело деи Конти Гуиди*, главната зграда во Касентино, познат од 1191 година, бил во сопственост на грофовите Гуиди. Има додатоци од Арнолфо ди Камбио. Има двор, надворешни скалила, капела со фрески и библиотека која содржи ретки ракописи и инкунабули.
* Ермитаж на Камалдоли, седиште на предците на камалдолескиот монашки ред.
* Светилиштето Мадона дел Морбо во центарот на градот, кое содржи слика на Богородица која му се припишува на Филипино Липи.
* Годишниот фестивал започнува во горниот град на 29 јуни, кога голема поворка го носи ликот на Богородица од црквата Мадона дел Морбо до црквата Свети Марко и Лоренцо, каде останува во текот на неделата.
* Палата Крудели, родното место на Томазо Крудели, осуден од Католичката црква како еретик. Тој ѝ припаѓал на првата масонска ложа на Италија основана од англиската колонија во Фиренца, 1732 година. Умрел во палатата по тортура и затвор.

## Сестрински градови

*  Палафолс, Шпанија, од 1990 година
*  Акс-лес-Термес, Франција, од 2008 година

## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Замоци во Италија
Категорија:Градови во Тоскана
Категорија:Општини во Арецо (покраина)
Плоштад дел Дуомо (Катанија)

**Плоштадот дел Дуомо** е главниот градски плоштад во Катанија, Италија, опкружен со центрите на граѓанството (градското собрание во Палацо делли Елефанти) и верската моќ (Дуомо или катедралата Света Агата).

## За плоштадот
лево|мини| Плоштадот дел Дуомо
*Дуомо ди Катанија* или *Катедрала на света Агата* се наоѓа на источната страна на плоштадот. Првично бил изграден во 1078-1093 година, на урнатините на античките римски Терми (*Ахилејски бањи*). Како и речиси цела Катанија, разорниот земјотрес од 1693 година, го израмнил најголемиот дел од структурата, а Џовани Батиста Вакарини дизајнирал барокна структура и фасада во 1711 година.

Во плоштадот влегуваат три улици: преку Етнеа, историската Кардо максимус или северо-јужната артерија на античкиот римски град; виа Џузепе Гарибалди и виа Виторио Емануеле II која минува од исток кон запад.

На северната страна е палатата Дели Елефанти или Градското собрание. Пред оваа зграда стои фонтана дизајнирана од Вакарини, која се состои од обелиск на задната страна на слонот *у Лиотру*, (симболот на Катанија).

Од другата страна на плоштадот се наоѓа фонтаната Аменано, пред Палацо деи Киеричи. Помеѓу палатата Киеричи и катедралата се наоѓа Порта Узеда. Од терасите може да се восхитувате на двете прекрасни панорами: на север, Плоштадот дел Дуомо во Катанија со фонтаната Елефанти и Виа Етна со планината Етна во позадина; кон пристаништето, ѕидините на Шарл V, со сводовите на Марина до замокот Урсино. Порталот на Портата на Карло V е дел каде се наоѓа единствениот преостанат дел од средновековните градски ѕидини.

Пристап до бањите има преку пристап до Епархискиот музеј на Катанија: коридор со своден кој е вграден во јазот помеѓу римските структури и темелите на катедралата (чиј пристап се состои од неколку чекори во различните времиња лево од фасадата) овозможуваат да се патува по средината на градот, каде тече реката Аменано, а чии води се издигнуваат на површината во блиската фонтана Аменано. Името на растението е изведено од натпис на мермерна плоча од областа Луненсе, намалена на шест многу фрагментирани главни фрагменти, веројатно датирани од првата половина на 5 век, а сега изложени во Граѓанскиот музеј во Кастело Урсино.

## Фестивалски прослави
Плоштадот дел Дуомо е главна точка на годишниот фестивал на Света Агата, тридневен настан кој почнува на 3 февруари со поворката од црквата Сант'Агата ала Форнас до катедралата. Потоа следи вечерен концерт на отворено и огномет.

## Наводи


Категорија:Плоштади во Италија
Фужински Езера

мини|Долното Фужинско Езеро
**Фужинските Езера** (*Laghi di Fusine* на италијански, *Belopeška jezera* на словенечки) претставуваат две минијатурни алпски езера на самиот североисток на Италија, на неколку километри од границата со Словенија во општина Тарвизо, провинција Удине. Италија во 1971 година го прогласила регионот околу езерата за национален парк.

## Географија
Овие две езера се наоѓаат во подножјето на Јулиските Алпи, поточно во Мангартската долина. Тие се наоѓаат на неколку километри од патот кој ги поврзува Словенија и Италија на самиот север од овие земји и малиот град Фужине,односно Фужине во Валромана. Тие се наоѓаат едно над друго па посебно се нарекуваат Горно и Долно Фужинско Езеро. Долното езеро се наоѓа на 924 метри надморска височина, додека горното е на 929 метри.

## Туризам
Иако се наоѓаат оддалечени од повеќето поголеми туристички центри, сепак се многу интересни, особено во текот на летната сезона. Од Крањска Гора се оддалечени само 15 минути со автомобил, додека во лето можни се и велосипедски тури. Околу езерото постои патека за шетање, додека околу долното езеро има два угостителски објекти. На дното има и мини хидроцентрала. Оттука поаѓаат полем број на планинарски тури кон околните врвови.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Езера во Италија
Бандиера роса

десно|безрамка
**Бандиера роса** ( - црвено знаме) е една од најпознатите песни на италијанското работничко движење. Песната често се именува по уводниот стих на песната. Тема на песната е црвеното знаме, симбол на социјализмот и комунистичкото движење. Текстот на песната во 1908 година го напишал Карло Туци додека мелодијата е преземена од две ломбардски народни песни.

Постојат неколку верзии на оваа песна со малку изменет текст. Последниот стих бил додаден дури откако Бенито Мусолини дошол на власт, додека во исто време првиот стих од оригиналната верзија „*Compagni avanti alla riscossa* “ бил заменет со стихот „*Avanti o popolo, alla riscossa*".

Оваа песна ја обработиле во своја верзија и ја изведуваат КУД Идиоти и Панкрти.

## Текст на песната

Категорија:Партизански песни
Категорија:Италијанска музика
Трансавангарда

**Трансавангарда** — движење во италијанската уметност што се развивало во доцните 1970-тите и во текот на 1980-тите Самиот поим, трансавангарда, го измислил и применил Аквиле Бонито Олива, критичар и историчар на уметност. Се смета за противтежа на концептуалната уметност и *[[:sr:Arte povera|Arte povera]]*. Уметниците од оваа насока имаат за цел ликовно да реализираат потсвесно и потиснато. Тие користат субјективен знаковен јазик кој практично е невозможно да се дешифрира.

Ова уметничко движење одговорило на експлозијата на концептуалната уметност која ги пронашла многуте медиуии на изразување, со оживување на сликарството и повторно воведување на емоции - особено радост - во цртежот, сликарството и скулптурата. Трансавангардата го означила враќањето на фигуративната уметност, како и на митските слики, кои повторно биле откриени за време на кулминацијата на движењето. Уметниците ја оживеале фигуративната уметност и симболизмот, кои поретко биле користени во движењата по Втората светска војна, како што е минимализмот. Главни трансавангардни уметници биле Сандро Чија, Франческо Клементе, Енцо Куки, Мимо Германа, Нино Лонгобарди, Никола де Марија и Мимо Паладино.

Во 1982 година, делата на Чија, Куки и Лонгобарди биле вклучени во изложбата „Италијанска уметност сега: американска перспектива“ во музејот Соломон Р. Гугенхајм во Њујорк.

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 
* Chìa, Sandro (in Italian). *Enciclopedie on line*. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Accessed March 2018.
* Transavanguardia (in Italian). *Enciclopedie on line*. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Accessed March 2018.* Alexandra Andresen (2000). Chia, Sandro (in Italian). *Enciclopedie Italiana*, appendix VI. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Accessed March 2018.
* Chia, Sandro (in Italian). *Lessico del XXI Secolo*. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Accessed March 2018.

Категорија:Модерна уметност
Категорија:Италијанска уметност
Категорија:CS1-одржување: датумски формат
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Категорија:Неологизми од 20 век