open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кинески предмети од бамбус

мини|Осумаголни бамбусови кошници од Шаоксинг со три решетки од Шенгџоу (1950-ти)
мини|Момче од кина носи бамбусова кошница (пред 1945 година)
мини|Изработувач на бамбусови кошници во Хаинан
**Изработка на предмети од бамбус** е форма на обработка на бамбус и занает во Кина. Оваа техника вклучува манипулирање со бамбус во разни традиционални плетени и ткаени шари за да се создадат разни корисни и декоративни предмети.

## Историја
Постојат плетени бамбусови предмети со старост до 7000 години, откриени во културните урнатини Хемуду, што сведочаат дека плетењето бамбус е дел од кинеската традиција уште од многу раните периоди на развојот на истата. До периодот на завојуваните држави, техниката значително се подобрила и пронајдени се примери на многу видови бамбусови производи, како што се кутии и чинии. За време на династиите Чјинг и Хан овие техники биле применети за создавање нови видови бамбусови производи како што се простирки и завеси. Значаен пример од овој период би биле моделите на ткаење од бамбус претставени во бронза од кочија пронајдена во мавзолејот на Чјин Ши Хуанг.

До династиите Танг и Сонг, плетењето бамбус се проширило надвор од практичните предмети и на создавање играчки.  За време на средниот век на династијата Минг, плетењето на бамбус најчесто се користело за кутии за складирање. 

По основањето на Народна Република Кина, владата вложила големи напори да ја поттикне и зачува културната историја и вештината на плетењето бамбус, доделувајќи титули на искусни мајстори на занаетот, како и означувајќи некои региони како признати по нивната долга историја на практикување на уметноста.

Округот Анџи е мошне важен за производството на бамбусови занаети поради големата разновидност и количината на одгледуван бамбус, како и масивната концентрација на историја и експертиза во бамбусовите занаети.

## Современа Кина
Плетењето бамбус во современа Кина главно се користи за предмети во домаќинството, како што се мебел, чајни сетови, завеси и фенери.

## Поврзано

* Јапонски предмети од бамбус
* Тајвански предмети од бамбус

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
Категорија:Кина
Категорија:Бамбус
Категорија:Кинески ракотворби
Кариел

**Кариел** е мала кожна чанта која што поттекнува од Колумбија. По изглед е слична со торби за седло, но обично оваа чанта ја носат мажи. *Кариел* чантите традиционално биле изработувани од сурова кожа или крзно од нутрија и се типични за дел од регионот Антиокија во Колумбија. Чантата е поврзана со културата паиса. *Кариел* е дел од фолклорната облека за тој регион и ја користат и модерните бизнисмени низ целата земја.

Се вели дека зборот *„carriel“* потекнува од англискиот збор „ *carry-all* “, но исто така е веројатно дека потекнува од францускиот *збор „cartier*“ (чанта).

## Поврзано

* Ловечка торба
* Торба

## Белешки и наводи

## Надворешни врски

* *Керол Вијана* . Колумбиската колиба: Традиционален симбол на народот Паиса од Антиокија // Colombia One — 12 јули 2025 година
Категорија:Национални симболи на Колумбија
Категорија:Колумбиски ракотворби
Шитал пати

мини|250x250пкс|Шитал пати од Ѓугумари. Куч Бехар, Западен Бенгал
**Шиталпати** (), исто така наречен **ситал пати** ― вид на подлога која е природно ладна. Изработена е од растенијата мурта (*[[Schumannianthus dichotomus]]*). Обично се користи во Бангладеш и индиската држава Западен Бенгал. Подлогите со декоративни дизајни се нарекуваат **накши пати**. 

Ситалпати се прават од трска или од растенијата мурта, познати во различни места со различни имиња. Растението мурта расте околу вода во Силхет, Сунамганџ, Барисал, Тангаил, Комила, Ноахали, Фени и Читагонг. Накши пати, што се прави од растенијата  мурта, се достапни само во областите Силхет и Ноахали во Бангладеш. Во Индија, шитал пати се произведува во северниот округ Куч Бехар, во државата Западен Бенгал. Меѓу областите на Куч Бехар, каде што се ткаат шитал пати, важни центри се Сагарешвар, Гугумари и Пашнаданга.

## Признавање
УНЕСКО ја има признаено *традиционалната уметност на ткаење шитал пати од Силхет* и ја вклучил во репрезентативната листа на нематеријалното културно наследство на човештвото.

## Поврзано

* Накши канта, декоративни јоргани направени од ткаенина

## Наводи

## Надворешни врски

* Шитал пати од Асам
* Шитал пати во Бангладеш 
Категорија:Силет (област)
Категорија:Бангладешка култура
Категорија:Статии со извадоци
Тумбага

мини|''Тумбага'' пекторален појас на културата Кимбаја ; 300–1600 н.е
***Тумбага*** е името што го дале шпанските конквистадори за неспецифична легура од злато и бакар, како и метали составени од овие елементи. Парчиња направени од тумбага биле широко пронајдени во претколумбовскиот период во Северна и Јужна Америка.

Терминот е позајмен од тагалогскиот *збор tembaga*. Ова потекнува од малајскиот , што значи „бакар“ или „месинг“.  Во литературата се пишува и *како „тумбаго“*.

## Состав и својства
Тумбага била легура составена претежно од злато и бакар. Имала значително пониска точка на топење од златото или бакарот сами по себе. Потврда била од бакарот, но ја задржувала податливоста по толчењето.

Тумбагата можело да се третира со карбоксилна киселина, како што била оксалната киселина, за да се раствори бакарот од површината. Она што останувало е сјаен слој од речиси чисто злато врз потврд, потраен лист од легура на бакар и злато. 

## Употреба и функција
мини|Колумбија, пекторален тумбага, култура на Муиска, 600-1600 н.е
Тумбагата била широко користена од претколумбиските култури во Централна и Јужна Америка за изработка на религиозни предмети, бидејќи тие го сметале златото за свет метал. Како и повеќето од легури на злато, тумбагата била разновидна и можела да се лее, кова, позлатува, леми, заварува, стврднува, жари, полира, гравира, и вметнува.

Пропорцијата на злато наспроти бакар во артефактите варирала значително; некои предмети биле пронајдени со дури 97% злато, додека други содржат 97% бакар. Исто така, откриено било дека некои тумбаги биле составени и од метали покрај златото и бакарот, до 18% од вкупната маса на тумбагата. 

Предметите од Тумбага често биле изработувни со комбинација од техниката на изгубен восок и позлата со осиромашување. Се леела легура со различни пропорции на бакар, сребро и злато (обично во процентен сооднос од 80:15:5). Таа се горела по отстранувањето, претворајќи го површинскиот бакар во бакарен оксид, кој бил механички отстранет. Предметот бил ставен во оксидирачки раствор, веројатно составен од натриум хлорид (сол) и железо сулфат. Ова го растворало среброто од површината, оставајќи само злато. Кога се гледа низ микроскоп, се појавувале празнини таму каде што претходно биле бакарот и среброто.

## Бродолом „Тумбага“
Во 1992 година, приближно 200 сребрени прачки „тумбага“ биле пронајдени во остатоци од бродови во близина на островот Гранд Бахама. Тие биле ставени главно од сребро, бакар и злато ограбени од Шпанците за време на освојувањата на Кортес и брзо стопени во прачки тумбага за транспорт преку Атлантикот. Ваквите прачки обично биле топени назад во нивните составни метали во Шпанија.

## Поврзано

* Гуанин
* Томбак

## Наводи

Категорија:Соединенија на златото
Категорија:Бакарни легури
Бразилски вез

мини|Бразилски везени цвеќиња направени со конец од вискозамини|Еден извезен бразилски цвет**Бразилскиот вез** — вид на површински вез кој користи конец од вискоза наместо памук или волна. Се нарекува „бразилски“ вез бидејќи употребата на конец од вискоза со висок сјај во везот за прв пат била популаризирана во Бразил, каде што вискозата била широко произведувана. Бразилските модели на вез обично вклучуваат цвеќиња формирани со користење на заврзани и леани бодови. Конецот од вискоза, кој е мазен и сјаен, го олеснува влечењето на иглата низ завитканите бодови, како што се бодовите од прачки. Иглите за везење, кои имаат право стебло и во пределот околу окцето не се пошироки од стеблото, обично се користат за завитканите бодови кои често се користат во бразилскиот вез.

Иако многу од овие бодови се користат во други форми на вез, техниката што се користи за нивно создавање е малку поинаква. Разликата е во методот што се користи за производство на конецот од вискоза. На пример, памучниот конец користи *S* извиткување кога влакната се спојуваат во нишка. Вискозниот конец користи *Z-* извиткување. Еден вид извиткување ги врти влакната во насока на стрелките на часовникот; другиот ги врти во спротивна насока. При формирање на јазлите на бразилскиот вез, оној што везе мора да го завитка конецот на иглата во спротивна насока од онаа што се користи во другите видови вез. Во спротивно, влакната на конецот ќе се расплетат и ќе ги направат добиените бодови и јазли непривлечни.

## Наводи

Категорија:Бразил
Категорија:Бразилски ракотворби
Категорија:Везење
Сарафан

[мини|Селска жена во сарафан (1909), [Сергеј Прокудин-Горски]]
**Сарафан** (руски сарафан од перс. *сарапа*, буквално „[од] глава до пети“) ― долга, трапезоидна руска облека која ја носат девојки и жени. Таа е дел од руската традиционална народна носија.

Традиционалната руска носија се состои од рамни, течни линии. На почетокот на 18 век, сарафанот станал најпопуларен предмет од облека за селските жени во северните и централните региони на Русија.  Сарафаните редовно се носеле се до длабоко во 20 век, а за прв пат се споменуваат во хрониките кои датираат од 1376 година. Потеклото на изразот сарафан лежи во Персија. Стара Русија особено ја негувала за време на Големото Московско кнежевство силните врски со западна Азија и југозападна Азија, а исто така служела и како посредник во трговијата помеѓу европските земји како што е Шведска и азиските земји како што се Персија и денешна Турција. Сарафанот најверојатно потекнал од носија слична на кафтан која во Русија ја носеле и жените и мажите.  Сарафаните станале најпопуларни во централните и северните руски региони. Низ трговијата со средна Европа раснеле квалитетот и бојата на облеката.

Сарафаните првобитно имале потесен крој, но облеката станала поширока и помалку го оцртувала телото под влијание на Руската православна црква.

По реформите на Петар Велики, кои исто така вовеле различни западни или модернизирани културни стандарди во Русија (со спротивставување), само селаните носеле сарафани за секојдневна употреба, додека повисокитеслоеви се префрлиле на средноевропската мода.

Во многу области на поранешното Големо Московско Кнежевство и денешна Јужна Русија поневската носија ја носеле и жените. Денес, облеката најчесто се гледа во руските фолклорни настапи и се носи на руските национални и верски празници. Дизајнери од Русија, Белорусија и Украина ја ребрендираат современата варијанта на сарафанот со неговото старо национално наследство за 21 век како лесен летен фустан со модерен дизајн кој може да биде дел од гардеробата на денешната жена.

## Галерија

Податотека:Fort_Ross_Woman_wearing_Traditional_Russian_Costume_b.jpg|врска=Датотека:Fort_Ross_Woman_wearing_Traditional_Russian_Costume_b.jpg|алт=Сарафан који се носи са кокошником за руски народни фестивал| Сарафан кој се носи со кокошник за руски народен фестивал
Податотека:Сарафан_Шебекинский_район.jpg|врска=Датотека:Сарафан_Шебекинский_район.jpg|алт=Једноставан црни сарафан из Белгородске области| Едноставен црн сарафан од  Белгородската Област
Податотека:Traditional_Russian_Folk_Costumes_02.JPG|врска=Датотека:Traditional_Russian_Folk_Costumes_02.JPG|алт=Етничка руска одећа| Етничка руска облека
Податотека:Osenins_0152.JPG|врска=Датотека:Osenins_0152.JPG|алт=Рускиње са трешчотком и руским кашикама у рукама. Две жене са десне стране носе сарафане.| Рускинки со ѕвечкалки и руски лажици во рацете. Двете жени од десно носат сарафан.


## Поврзано

* Хангерок

## Наводи

Категорија:Руска култура
Категорија:Руски ракотворби
Категорија:Облека
Патамадајска подлога

**Патамадајска подлога** е вид подлога исткаена од сламки од кораи трева во регионот Патамадаи во индиската држава Тамил Наду. Прогласена е за географска ознака во 2012–13 година.

## Опис
Простирките Патамадаи се традиционални простирки исткаени од сламки од сушена трева Кораи во регионот Патамадаи во Јужен Тамил Наду. Тревата е набавена од бреговите на реката Тамирабарани. Таа се потопува во реката една недела за да стане флексибилна. Потоа сувите сламки се бојат со органски бои за да се добијат различна боја. Обоените сламки се вткајуваат во простирки. Тревата апсорбира топлина и се користи за одржување на телото во текот на жешките лета. Порано, простирките се користеле широко во тамилските домови, но побарувачката е намалена во 21 век поради конкуренцијата од пластичните простирки и намалената употреба на простирки. Во 2024 година, само десет семејства се занимаваат со традиционално ткаење простирки.

## Наводи

Категорија:Индиски пронајдоци
Категорија:Индиски ракотворби
Тајландска шапка

мини|Жена со ''нгоб'', пловечки пазар Дамноен Садуак
**Тајландска шапка** или ***нгоб*** () — традиционална шапка што се користи во Тајланд. Посложена по дизајн од сродната азиска конусна капа, оваа шапка е направена од листови од палма, поставени врз плетена рамка од бамбусови ленти. Рамката вклучува внатрешна лента што се вклопува околу главата на носителот, создавајќи простор за циркулација на воздух.

Денес, најголемиот центар за производство на *нгоб* се наоѓа во округот Банг Пахан во покраината Пра Након Си Ајутхаја, каде што е добро познат производ во многу села. Шапките од Банг Пахан се продаваат низ целата земја. Сепак, постепено се намалува нивната употреба, бидејќи традиционалните земјоделски методи се заменетуваат со технологија. 

Обликот на тајландската шапка бил инспирација за дизајнот на павилјонот на Тајланд на Експо 2015 во Милано. 

## Наводи

Категорија:Капи
Анастасија Узунова

**Анастасија Георгиева Узунова** (род. **Чакарова**) (Струга, 1862 – Софија, 1948) — македонска револуционерка, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.

## Животопис
лево|мини|349x349пкс|Родната куќа на Анастасија во Струга и мајка ѝ Агнија
Родена е во 1862 г. во градот Струга, тогаш во Отоманското Царство, во семејството на Георги Чакаров и Агнија Сапунџиева. Потекнува од револуционерниот род Чакаровци. Таа им е прва братучетка на Христо и Милан Матови. Се омажила за Димитар Узунов, долгогодишен учител и борец за независна македонска црква, близок пријател и роднина на Григор Прличев. Со својот сопруг имала неколку деца, меѓу кои се револуционерите Христо, Андон и Ангел Узунови.

Стапила во ВМОРО како главна организаторка на жените во Охридско и основач на женските организациски групи. Некои сметаат дека била и првата Охриѓанка што влегла во редовите на организацијата. Заедно со синот Христо, таа присуствувала на давањето заклетва на четата на Тале Горанов како претставничка на женската револуционерна група од Охрид.

По смртта на двајцата синови емигрирала во Софија, Бугарија, заедно со преостанатиот син Ангел, каде и починала во 1948 г. Погребана е во Централните софиски гробишта.

## Родословие

## Наводи

Категорија:Македонски револуционери
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Дејци на ВМОРО
Категорија:Узунови
Гивех

мини|Пар ''гивех''
**Гивех** или **Гивах** () е вид рачно изработена чевла што е вообичаено се наоѓа во неколку делови од Иран, особено во руралните и планинските области на покраината Керманшах. Производствени центри на Гивех се покраините Јазд и Керманшах и Арак во Иран. Мариван, особено, е познат во Иран како центар на производство на калаши, а Сенеџан е популарен по производство на аџидех, при што вториот вид добил и симбол на УНЕСКО. 

Гивехот е составен од 2 дела: ѓон и горен дел. Ѓонот обично е направен од гума или кожа, а горниот дел е направен од ткаенина создадена со употреба на древна техника позната како налбиндинг која датира од пред плетењето или хеклањето. Пред доаѓањето на гумената индустрија во областа, производителите на гивех користеле 1 вид кожа од див бик за да изработат гивех, а горниот дел бил направен од волнена или памучна налбинирана ткаенина. Повеќето богати луѓе ги носеле. Од доаѓањето на гумената индустрија, луѓето од пониската класа ја користеле гумата како ѓон за гивех.

## Поврзано

* Галеш
* Налбинг
* Еспадрили

## Наводи

## Надворешни врски

* Веб-страница на CHHTO на Керманшах
Категорија:Чевли
Категорија:Персиски ракотворби
Бретонски костим

десно|мини|339x339пкс|Традиционална бретонска носија околу 1900 година
**Бретонскиот костим** е стил на облека што ја носеле Бретонците (луѓе во Бретања, келтскиот регион во Франција) како формалната или празничната облека.

## Стил
лево|мини|Бретонски жени и девојки кои носат капи за време на фестивал
Секојдневните верзии се помалку разновидни, иако некои се украсени според професијата или локацијата. Жените носат долги фустани со бели престилки, чипкани јаки со чипкани украси за глава. А мажите носат бела кошула со црни панталони, заедно со припиен елек. Карактеристичната бретонска носија е длабоко поврзана со нивната култура. На почетокот на 20-тиот век се вели дека постојат речиси 800 различни видови бретонски украси за глава од чипка.

Од крајот на дваесеттиот век,  традиционалната облека речиси секогаш се носи за време на посебни религиозни настани и културни настани поврзани со келтските кругови; што довело до тоа „бретонскиот костим“ да стане „народна носија“ на регионот.

## Наводи

Категорија:Народни носии
Афшарски килими

**Афшарски килим** е рачно ткаен стил на килим произведен од турското племе Афшар, групата полуномадска главно лоцирана во планинските области околу современиот регион на ирански Азербејџан. Дополнителна популација на племињата Афшар се наоѓа во областа Кучан во покраината Разави Хорасан во Иран и градот Керман. Теписите во стилот Афшар се познати по своите стилизирани цветни геометриски дизајни, племенска уметност и карактеристична палета на 'рѓави и сини тонови.

## Историја
Од ерата на Сефавидите, турската племенска група Афшари мигрирала од своето потекло во Централна Азија за да се насели во ирански Азербејџан, Азербејџанската република и Источна Анадолија. Оваа позадина довела до вклучување на регионални влијанија врз ткаењето на Афшарите, што резултирало со посебна естетика која вклучува елементи од неколку селски и номадски стиловите на персиските килими, како и влијанијата од јужноперсискиот дизајн. Се чувствуваат и влијанија од кавкаските килими.

## Дизајн
мини|Афшар торба
Античките Афшарски килими од 19 век се карактеризираат со квалитет на изработка и волна. Боите се заситени: доминираат длабоки индиго, карнеол, шафран и окер тонови. Додека сложените повторувачки дизајни се распространети насекаде, ткајачите Афшар, исто така, се потпирале на јужноперсиските слики на килими, со мотив на ботех, грмушки, а повременото и композициите на „Дрво на животот“. Курдските влијанија се очигледни кај килимите во формата, на аголен медалјон, како и во општата спонтаност што се среќава кај неколку оригинални дизајни на цвеќиња и птици.

Афшарските килими обично се наоѓаат во големина почнувајќи од 91цм на 122 цм до 152 цм на 213цм. Ретко се среќаваат поголеми парчиња. Подолги теписи за ходник повремено се среќаваат, како и малите подлоги и површините во облик на вреќи што се во согласност со нивното номадско племенско наследство.

## Наводи

Категорија:Персиски ракотворби
Категорија:Теписи
Замара

**Замара** е јакна од овчо кожа што ја носеле баскиските овчари. Во 1830-тите, Едвард Бел Стивенс силно им препорачал на посетителите на шпанскиот баскиски регион да ја купат замарата, која ја опишал како изработена од црн андалузиски астрахан обложен со бела овча кожа. Била препорачана како идеална патна јакна, д се употребува и на топлина и на студ, и многу водоотпорна.

Химерот, кој се носел и како одежда, е тесно поврзан со замарата, од која еволуирал во текот на средниот век.

Сличен капут се користи во Алентехо, јужна Португалија, и се нарекува самара. Изработен е од волна, со крзнена јака, а вообичаените бои се кафеава, темно сина или црна.

## Поврзано

* Симар

## Наводи

Категорија:Баскиска култура
Категорија:Крзно
СК Пиза

**Спортинг клуб Пиза** или само **Пиза** — италијански фудбалски клуб од Пиза, Тоскана. Моментално се натпреварува во Серија А, највисокото ниво на италијанскиот фудбалски систем.

Основан во 1909 година и последователно реконституиран во два наврати (во 1994 година како **Пиза Калчо** и во 2009 година како **ФК Пиза 1909**), клубот има 8 учества во Серија А и 38 во Серија Б; во сезоната 1920-1921, Пиза учествувала во финалето за титулата во највисоката национална лига. Меѓу другите титули, клубот исто така се гордее со два освоени Митропа купа (1986 и 1988), две првенства во Серија Б (1985 и 1987) и еден Куп на Италија Серија Ц (2000).

Своите домашни натпревари, Пиза ги игра на стадионот Арена Гарибалди – Стадион Ромео Анконетани, именуван по Ромео Анконетани, претседателот кој го водел клубот до најголемите успеси во 1980-тите. Традиционалната опрема во која играат е составена од црно-бели пругасти дресови и црни шорцеви.

## Играчи
### Моментален состав

## Титули
### Првенства
* ** [[Серија Б]]** : **2** 
: 1984-1985, 1986-1987
***[[Прима Дивизионе]]**/**[[Серија Ц]]** : 2
: 1933–1934 (група Б), 1964-1965 (група Б)
***[[Серија Ц2]]** : 1
: 1998-1999 (група A)
***[[Серија Д]]** : 1
: 2009-2010 (група Д)

### Купови
***[[Фудбалски куп на Италија Серија Ц]]** : 1
: 1999-2000
***[[Митропа куп]]** : 2
: 1985-1986, 1987-1988

## Наводи

## Надворешни врски

*

Категорија:ФК Пиза
Пиза
Тираз

***Тираз*** е персиски збор за еден вид вез и текстил - средновековни исламски везови, обично во форма на ленти зашиени на почесна облека (кхилат). Им биле доделувани на високи функционери кои покажувале лојалност кон Калифатот и биле давани како подароци на истакнати поединци. Обично, на нив биле врежани имињата на владетелите, кои биле  везени со конци од скапоцен метал и украсени со сложени шари. 

Тиразите, симбол на моќ, во нивното производство и извоз биле строго регулирани и биле надгледувани од функционер назначен од владата.

Тие веројатно биле под влијание на *таблионот*, украсено парче ткаенина, додадена на телото на мантијата како значка на ранг или позиција во доцноримската и византиската облека.

Категорија:Арапска облека
Низамабадска грнчарија од црна глина

**Црната грнчарија од Низамабад** во Утар Прадеш, Индија, претставува уникатен вид на глинена грнчарија, која е позната по своето темно и сјајно тело изгравирано со сребрени шари. Била регистрирана е *за географска ознака* во декември 2015 година.

## Грнчарство
Изработката на грнчарските производи главно е од локално достапна фина глина. Глинените калапи се подготвуваат на различен начин и се печат во печка. Подоцна истите глинени производи се мијат со прашкаста растителна материја и се премачкуваат со сенфово масло. Украсени се со цветни и геометриски шарени жлебови, кои се прават со остри гранчиња. Се печат во затворени печки на чад од лушпи на ориз и со помош на оваа постапка добиваат сјајна црна површина. Тие повторно се премачкуваат со масло и се печат во печка. Жлебовите на глинените производи потоа се полнат со сребрен прав од цинк и жива, се мијат со вода и повторно се полираат. Се користат и оловни или калајни амалгами. Сребрениот прав дава сјајна нијанса на црната позадина на грнчарските производи.

Се изработувале различни предмети за домаќинството и декоративни предмети, како вазни, чинии, тенџериња, ламби, чајници, чинии, садови, држачи за стапчиња за темјан и статуи на хиндуистички религиозни личности. *Сурахи е популарен сад за вода кој е карактеристичен по својот долг врат.*

## Историја
Поради сличноста на црната грнчарија со северната црна полирана грнчарија, таа е проучувана од страна на историчарите. Сребрените шари се инспирирани од средновековниот Бидривер од Хајдерабад, кој ги украсувал садовите со сребрени жици. Мешавината од олово, жива и цинк во еднаков сооднос е застапена во резбаниот дизајн, техника која била воведена од Гуџарат за време на владеењето на Моголите со Ауранџеб. Околу 200 семејства биле вклучени во занаетот во Низамабад и поголем дел од нивните дела се извезуваат. Сепак, состојба им останува лоша. Црната глинена грнчарија била предложена за *географска ознака во октомври 2013 година* со поддршка на NABARD од Лакнау и Здружението за човекова благосостојба на Варанаси. Била регистрирана за географска ознака во декември 2015 година, по што се добило право производот да се именува само според одреден географски регион на потекло.

## Литература

* 

## Наводи

Категорија:Индиски ракотворби
Категорија:Грнчарство
Бали-ог

[мини|Манобо жена од [Букиднон со *џинибанг бали-ог*]]
[мини|Танчери во целосна Хигаонон традиционална облека со ''бали-ог'' ѓердани за време на Камулан фестивалот во [Букиднон]]
мини|Традиционална облека на Умајамнон со ѓердан и украс за глава ''од бали-ог''
**Бали-ог**, исто така напишани **како балиог**, се традиционални слоевити ѓердани од различни етнички групи на островите Висајас и Минданао на Филипините. Тие се состојат од огрлици и ѓердани со реси од монистра и други украси. Обично се носи повеќе од 1, слоевит 1 врз друг. Нивните елементи обично се состојат од метални или стаклени монистра, издлабени семки, школки, седеф и бакарни или месингани украси. 

## Tипови

### Лумад
Меѓу различните народи Лумад на Минданао, особено меѓусебно поврзаните групи Манобо, *бали-ог* се ѓердани од монистра составени од огрлици и ѓердани закачени околу вратот. Реси од повеќе монистра и други украси (вклучувајќи бакарни или месингани ѕвона, амајлии и школки) потоа се прицврстуваат на долниот раб на огрлите. Носењето монистра меѓу различните племиња Манобо е културолошки многу важно. Бројот, боите и шарите варираат во зависност од племето и статусот. Најголемиот вид *бали-ог* е женскиот ѓердан познат како *гинибанг*. Неговото име значи „гуштер монитор“ поради сличноста на шарите со лушпите на гуштерот монитор.

### Сулуднон
Кај народот Висајан Сулуднон од Панај, *бали-ог* се слични по конструкција со *бали-ог* од Минданао, но наместо тоа се направени од ленти од ткаенина со традиционален вез познат како *панубок*. Тие исто така имаат реси направени од монистра прикачени на монети.

## Археологија
Во Суригао дел Сур, сличен ѓердан е пронајден во „Резимето на Суригао“ во 1981г. Се состои од неколку слоевити јаки со реси од последователно помали монистра. Изработен е целосно од злато и датира од деветти до дестти век од нашата ера. Именуван е како ѓердан *од тутуби* („вилинско коњче“), поради сличноста на ресите со телата на вилинските коњчиња. Моментално е дел од колекцијата на музејот на Централниот град Банко на Филипините.

## Поврзано

* Агимат

## Наводи

Категорија:Филипински ракотворби
Категорија:Накит
Дрвени кукли од Натунграм

**Дрвените кукли Натунграм** се вид дрвени кукли популарни во Индија, особено во округот Бардаман во Западен Бенгал. Уметноста на изработка на дрвени кукли е традиционална практика кај некои индиски култури, а куклите Натунграм имаат посебно културно значење бидејќи биле директно поврзани со божицата Лакшми. Други примери за вакви кукли биле познатите кукли Гур-Нитаи, куклите Кришна и куклите на кралскиот пар.

## Историја
Уметниците од Натунграм првично работеле со клесање камен, имајќи корист од покровителството на локалните раџи од Бардаман. Сепак, по укинувањето на системот Заминдари во 1951 година, занаетчиите се соочиле со значителни тешкотии. Многумина ја напуштиле индустријата за клесање камен за да се занимавале со ликовни уметности и дрвени занаети; сепак, бројот на клесари сега се намалувале поради неефикасноста на резбање на дрво во споредба со пластиката и металот.

Вообичаено локално семејно име било ***Сутрадар,*** што ја одразувало поврзаноста на презимето со столарија и резбање дрво.

## Градежништво
Куклите често се изработувале од дрво Гамхар, дрво Манго или дрво Шимул. Околу 51 семејство во Западен Бенгал се занимавале со изработка на кукли, при што сите членови на семејството учествувале во процесот. На секој занаетчија му биле доделени специфични задачи: мажите го резбале дрвото, додека жените се занимавале со боење.

Со промената на времето и приливот на метал, пластика и машински изработени производи, традиционалните дрвени занаети во голема мера се намалиле. Претходно, уметноста на изработка на дрвени кукли и играчки била распространета во поголемиот дел од Западен Бенгал; сепак, занаетот сега е зачуван само на неколку локации.

## Наводи
Категорија:Индиски ракотворби
Дрвени изработки од Кинал

мини|Кинал играчки
**Киналски занает** или **дрвени изработки од Кинал** (), е традиционален дрвен занает локален во градот Кинал, во округот Копал, Карнатака, Индија.

Градот е познат по играчки и религиозни идоли. Неодамна, на овој занает му е доделена географска ознака.

## Историја
Кинал некогаш бил центар за занаети, од кои најпознати се резбите во дрво. Познатите фрески во храмот Пампапатешвара и сложената работа на дрвената кочија во Хампи се вели дека се дело на предците на денешните занаетчии од Кинал. Старите хартиени траги пронајдени во предокската куќа на 1 од занаетчиите дополнително го потврдуваат ова верување. 

Во 2007 г. студенти од Универзитетот во Глазгов и Уметничкото училиште во Глазгов, во соработка со Советот за занаетчии на Карнатака, спровеле проект со локални студенти и занаетчии, во обид да го оживеат занаетот Кинал.

## Метод
Занаетчиите се нарекуваат *читрагара*. За играчките се користи лесно дрво. Пастата што се користи за спојување на различните делови е направена од семки од тамаринд и камчиња. Јутени партали, натопени, исечени на парчиња, сушени, напрашени и измешани со пилевина и паста од семки од тамаринд, се прават *кита*. Мешавина од паста од камчиња во прав со течна гума се користи за релјефно втиснување на орнаментите и накитот на телото на фигурата. Откако ќе се состават компонентите на фигурата, *кита* се нанесува рачно насекаде, а мали парчиња памук се лепат на неа со паста од тамаринд. Врз ова се нанесува пастата од камчиња, која претставува основа за нанесување боја. 

Претходно, играчките што прикажуваат луѓе вклучени во различни занимања биле популарни; сега претпочитаат фигури, животни и птици. Гаруда, епската птица, има дванаесет компоненти, додека Господ Ганеша на престол има 22 компоненти. Стилот е реалистичен, а дизајнирањето и длетовањето имаат мајсторски допир. Во сезоната на фестивали, се прават глинени играчки и слики, често од кравји измет и пилевина. 

## Поврзано

* Бидривер
* Дарвад педа

## Наводи

## Надворешни врски

* Проектот Глазгов Кинал – повеќе не важи
* Книга за занаетот Кинхал, произведена од шкотски тим
* [Образецот GI-1 од Апликацијата бр. 213 е достапен на https://web.archive.org/web/20150320221220/http://ipindiaservices.gov.in/GirPublic/ViewApplicationDetails.aspx?AppNo=20&Index=0 ]
Категорија:Дрвени скулптури
Категорија:Индиски ракотворби
Малонг

мини|Танчери кои го изведуваат ''капа малонг малонг'', традиционален танц на Минданао со употреба на малонг
**Малонгот** е традиционално филипинско - бангсаморо правоаголно или цевчесто здолниште кое се обвиткува со различни геометриски или окир дизајни. Малонгот традиционално се користи како облека и од мажи и од жени од бројните етнички групи на копното Минданао и делови од архипелагот Сулу. Се обвиткува околу половината или градите и се прицврстува со свиткани краеви, со ремени од плетен материјал или други парчиња ткаенина, или се врзува преку едното рамо. Традиционално се ткае рачно, со шари кои обично се карактеристични за одредена етничка група. Сепак, модерните малонги обично се изработуваат машински или дури се увезуваат, со шари кои ги имитираат традиционалните локални дизајни. 

## Опис
мини|Малонг од средината на 20 век направен од вискоза
Машински печатените памучни малонги се произведуваат во Индонезија, специјално за извоз на Филипините, и најчесто се нарекуваат „батик“ бидејќи предметот е увезен; тие евтини машински изработени малонги се користат за секојдневни цели. Дизајните на традиционалните рачно ткаени дизајни се користат кај увезениот памук од Тајланд, овозможувајќи му на купувачот да има памучен машински печатен малонг кој, од далечина, убедливо го имитира изгледот на многу поскап рачно ткаен малонг. 

## Употреба
Малонгот може да служи како здолниште и за мажи и за жени, турбан, никаб, хиџаб, фустан, ќебе, чадор за сонце, чаршаф за спиење, „соблекувална“, хамак, простирка за молитва и други намени.  Новороденче се завиткува во *малонг,* и како што расте, ова парче ткаенина станува дел од неговиот секојдневен живот. Кога ќе умре, повторно се завиткува во *малонг*. Меѓу традиционалните племенски народи, малонгот се користи во секојдневниот живот. Дури и во областите каде што луѓето носат облека во западен стил во текот на денот, малонгот најчесто се користи како облека за спиење. Малонгот се користи и на многу големи фестивали, го носат за да покажат почит. Два се претставени во колекцијата на Музејот Ајала.

## Слична облека
Слични здолништа што се обвиткуваат носеле и други филипински етнички групи во претколонијалниот период, како што се идентичните Висајан и Таусуг *патадјонг* и пократките тагалог *тапи*. Сепак, повеќето од нив подоцна еволуирале во компонента на *[[барот саја]]* што се носи преку подолго здолниште (*саја* или *фалда*) поради шпанското влијание. Некои од нив преживеале кај поизолирани планински групи како кај народот Ифугао.

Малонгот и другите филипински здолништа што се обвиткуваат се поврзани со саронгот што го носат народите во други делови на поморска Југоисточна Азија (Малезија, Брунеј, Источен Тимор и Индонезија), како и здолништата од кора што ги носат други австронезиски народи како што е директното полинезиско сродно мало или лавалава. 

## Поврзано

* Доти
* Саронг

## Наводи

## Литература
* *Од Разновидната нијанса на виножитото: Текстил на јужните Филипини.* (1998). Уредник: Рој В. Хамилтон. Музеј за културна историја Фаулер, Универзитет на Калифорнија во Лос Анџелес.
Категорија:Текстилна уметност
Категорија:Страници со повеќеделни слики во автоматски размер
Алашо

десно|мини|Цртеж од 1902 година на човек од племето Хауса од Јола во алашо.
**Алашо** е долг турбан на староседелците од племето Хауса, кој се носи преку главата и вратот. Тој е речиси идентичен по должина, боја и димензии со оној на туарезскиот тагелмуст, но е завиткан поинаку од туарезскиот метод, оставајќи ги страните на главата и дел од долниот дел од вратот слободни. Сличен стил на турбан носат и мажите од племето Сонгаи, познат како „фатала“ на јазикот Зарма.

Некогаш вообичаена облека во целото хауса општество како вообичаена машка облека, денес преживува само кога се користи за важни пригоди или церемонии, обреди на преминување во зрелост, брак или при инаугурација на општествен лидер. Превезот од Алашо традиционално се произведувал во Кано и се продавал на клиенти и трговци од племето Туарег и Сонгај.

## Поврзано

* Литам
* Пандама

## Наводи

Категорија:Берберска култура
Категорија:Африканска облека
Персиски вез

**Персискиот вез** е вид на персиска уметност и занаетчиство.

## Историја
Се шпекулира дека персискиот вез постоел од античко време и барем од времето на Сасанидското Царство, врз основа на бројни дизајни видливи на камени скулптури и сребрени предмети од тој период, и се класифицирани од професорот Ернст Херцфелд. Моделите на грбот на Хосроес II во Так-е Бостан се во висок релјеф; тие може да претставуваат вез. Тркалезни мотиви, животни и други познати мотиви од сасанидската уметност исто така биле користени како модели за скулптури што претставуваат вез.

Најраниот физички персиски вез е од Селџучкото Царство (од1037до1194 год ); се одликувал со силен кинески стилски шари што влијаеле врз дизајнот. Кинескиот стил на вез од ова време се одликувал со сатенски бод (на персиски: ṭirāz) направен од свилена нишка и се применувал главно за украсни цели.

## Особености
Верижниот бод (персиски: *gulab-duzi*) се користел во многу видови персиски вез, особено во регионалниот вез Рашт. Везот со метални ламели во тил (на персиски:*naghdeh-duzi*) е вообичаена техника кај Евреите од Иран.

Везот Серме (персиски: *sermeh-duzi* ) е ирански антички стил на вез чие потекло датира од династијата Ахемениди (705–330 п.н.е.), и се одликува со златен и/или сребрен вез. Стилот на златен и сребрен вез (персиски: *malileh-duzi*) цветал низ Персија и се користел за украсување на предмети во домаќинството.

Патех е иранска традиционална везна народна уметност која потекнува и во голема мера е поврзана со покраината Керман, а традиционално ја создаваат жени. Везовите во Патех се создаваат со употреба на свилена нишка, а вообичаените дизајни вклучуваат чемпрес и сонце со украси од во вид на солза.

## Поврзано

* Уметност на Иран
* Сечуански вез

## Наводи

## Литература

* 

## Поврзано

* Историја на персискиот вез
* Примери за персиски вез

Категорија:Везење
Категорија:Ирански ракотворби
Категорија:Персиски ракотворби
Фулани шапка

десно|мини|300x300пкс|Танц Јаке на Водабе, Нигер 1997 година
**Шапката Фулани** е конусна шапка од влакна со кожни апликации што потекнувала од народот Фулани во Западна Африка. Типично ја носел Водабе, номадска подгрупа на Фулани, одгледувачи на говеда. Оваа шапка често се носела над турбан.

Општо земено, фуланската шапка била кошничка направена од растителни влакна. Обложена била со кожа и на ободот и на врвот, а понекогаш и со декоративни кожни елементи во средината. На самиот врв од шапката има рачка која е обложена со кожа. Во основата на шапката често има ремен за брадата со реса на крајот.

Шапките биле прикажани на танчери во спотот од 2018 година „All the Stars“ од уметникот Кендрик Ламар.

Постојат некои впечатливи сличности помеѓу фуланската шапка и средновековната еврејска шапка, иако не постои позната врска меѓу нив.

## Галерија

Податотека:Chapeau_berger_Peul-Institut_d'ethnologie_de_Strasbourg-1.jpg
Податотека:Chapeau_berger_Peul-Institut_d'ethnologie_de_Strasbourg-2.jpg
Податотека:Chapeau_peul-Musée_africain_de_Lyon.jpg
Податотека:Fishing_Sunday_in_Burkina_Faso_-_by_Jeff_Attaway.jpg
Податотека:L’éclairage_de_la_lampe_tempête_pour_un_villageois.jpg
Податотека:Mali_Peul_man.jpg
Податотека:1997_276-21A_Wodaabe_fashion.jpg|алт=
Податотека:COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Een_Fulani_ruiter_TMnr_20010673.jpg


## Поврзано

* Список на стилови на капи
* Азиска конусна шапка
* Еврејска шапка
* Салакот

Категорија:Капи
Категорија:Африканска облека
Гурасадeјов музеј

**Музејот Гурусадеј** е музеј за народни уметности и занаети кој се наоѓа во Калкута, Индија.

## Историја
Истакнатиот индиски службеник и фолклорист, Гурусадај Дат, собрал над 3000 артефакти во текот на целата своја кариера, која се протега од 1905 г. до 1941. Најголемиот дел од артефактите се собрани помеѓу 1929 и 1939 година. Дат е познат како, веројатно, еден од најистакнатите пионери во областа на зачувувањето на народната уметност и култура. Значајниот бенгалски историчар Нихар Ранџан Рој еднаш коментирал: „Гурусадај Дат го откри потеклото и текот на народната уметност и култура со увид на експерт јувелир, кој лесно може да идентификува вистински камен“.

По неговата смрт, неговите работи, особено артефактите, биле собрани во имот кој бил ставен под надзор на фонд чии двајца првични доверители биле неговиот зет, мајор (почесен) Басанта Кумар Де менаџер за комерцијален сообраќај (во пензија), од БНР, и Субимал Реј, адвокат, поранешен судија на Врховниот суд на Индија, кој бил правен советник на фондот. Синот на Дат, Бирендрасадај Дат, адвокат, поранешен член на Бурма Шел, исто така бил тесно вклучен во управувањето со овие артефакти. Врз основа на препораките дадени од двајцата членови на фондот и неговиот син, Бенгалското здружение Братачари го основало музејот. Подоцна, овие артефакти биле преместени во новоформираниот музеј изграден во Џока, Калкута. Зградата на музејот била официјално отворена во присуство на тогашниот главен министер на Западен Бенгал, доктор Бидхан Чандра Реј во 1961 г. а галериите биле отворени во присуство на министерот за образование на Индија, професор Хумајун Кабир во 1963 г.

Музејот го администрирала снаата на Дат, Ароти Дат, која била негов долгогодишен претседател. Историчарот, Барун Де, бил семеен кандидат во одборот на музејот неколку години. Музејот е автономно тело, кое е под раководство на Министерството за текстил на Владата на Индија од 1984 год.

## Колекции
Неговата колекција вклучува археолошки предмети,божества, ракописи, маски, музички инструменти, слики, текстил и дрвенарија.

## Моментален статус
Во 2017 г. централната влада го прекинала финансирањето на Музејот Гурусадај и оттогаш музејот прибегнал кон групно финансирање за да се одржи. Централната влада предложила сите артефакти присутни во Музејот Гурусадај да се префрлат во Индискиот музеј. Оваа одлука, која можеби била донесена независно од персоналот во Музејот Гурусадај, наишла на широки критики. Од декември 2022 г. музејот е привремено затворен за посетители.

## Поврзано
* Музеи во Индија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Индиски ракотворби
Категорија:Музеи во Индија
Соха

десно|мини|Голема руска ''соха'', илустрација на Николај Каразин, 1899 година
мини|''Сока'' датира од 19-ти до средината на 20-ти век
Во Русија, Финска и неколку други блиски земји, ***соха*** (на ; ) е лесно дрвено рало, кое се состои од два арда на телото, чии паралелни греди формираат две шахти за еден прибор за обработка на земјиште влечен од коњи со два приклучоци (рассоха). Во подоцнежните типови, двојното тело е комбинирано во една дрвена штица.

*Сохата* го прилагодува телото на запрега на едно животно, следејќи го моделот на количка влечена со вратило, и додава компонента слична на ашов што ја превртува почвата. На плуговите, закривената плоча ја сече и ја превртува почвата. Другите карактеристики на дизајните може да варираат во зависност од локалните градежни обичаи.

## Историја
Потеклото на *сохата* е неизвесно, како и нејзиното ширење низ Источноевропската рамнина. Сегашните докази сугерираат дека потекнува од шумската зона на Европска Русија. *Сохата* се споменува како алатка или даночна единица во 1275 година, а два ракописи од кора од бреза пронајдени во Новгород исто така се однесуваат на *сохата* околу ова време. Во Русија, *сохата* се користела и како единица за оданочување, а големината на *сохата* варирала во голема мера во зависност од регионот и со текот на времето, бидејќи тоа зависело од квалитетот на земјиштето што требало да се изора.

До 14-тиот век, *сохата* се проширила и во други региони, а генерално се согласува дека нејзината дистрибуција ги опфаќа источна Полска, северозападна Украина, Белорусија, Европска Русија, Финска и балтичките држави, како и мал дел од Сибир и Шведска. Веројатно прво се проширила во северните области на шумската зона во Европска Русија, а потоа во Карелија, а потоа и низ Финскиот Залив.

## Наводи

## Библиографија

* 
* 
* George Vernadsky. *A History of Russia*. (Yale University Press, 1969) ().

Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Науката и технологијата во Русија
Категорија:Градинарски алатки
Категорија:Земјоделска машинерија
Федоскинска минијатура

**Федоскинска минијатура** е традиционална руска минијатурна слика од лак на *папие-маше*, именувана по нејзиниот оригинален центар Федоскино, старо село во близина на Москва, широко познато од крајот на осумаесетти век. Современото сликарство на Федоскино ги зачувува типичните карактеристики на руската народна уметност.

Употребата на маслени бои, обично нанесени во повеќе слоеви, е карактеристична црта на минијатурите на Федоскино, како и употребата на седеф, чисто злато или сребрени листови под сегментите од позадината за да се создаде ефект на треперлив сјај или сребрен сјај. Многу кутии се обоени однатре и однадвор со имитација на желка, кора од бреза, махагони или тартан.

Минијатури на Федоскино биле најславни во втората половина на 19 век, а делата од тоа време се познати како „лукутини“, именувани по трговците Лукутини, кои во тоа време ја поседувале фабриката Федоскино. Петр Лутукин ја наследил фабриката во 1824 год и таа останала во сопственост на семејството до 1904 г. По краток период во рацете на поранешните работници на Лутукин, фабриката ефикасно престанала да работи сè до по револуцијата, кога во 1923 г, производите на Федоскино биле наградени со диплома за „одлична уметничка вештина“ на Сесојузната изложба на земјоделски, индустриски и културни производи; која се одржала во Москва таа година. Некои од фабричките занаетчии имале уметничко образование,а многу од нив доаѓале од студија за сликање икони.

Во 1931 г, отворањето на стручно училиште за минијатурно сликарство во Федоскино обезбедило продолжување на уметничката форма, што овозможило континуиран развој во текот на следните години. Стилски, фабриката Федоскино се разликува од другите училишта за минијатурно лакирано сликарство:о собено оние во Палех, Мстера и Холуи.

Популарните мотиви што се користат во минијатурата на Федоскино се секакви видови пиење чај со самовар, тројки кочии и сцени од рускиот селански живот.

## Наводи

## Поврзано

* Минијатура на Федоскино
Категорија:Руски пронајдоци
Категорија:Руски ракотворби
Бинакаел

мини|Дизајн на бинакол
**Бинакаел** (бинакел, бинакол, бинакул ) (транслитерирано, „да се направи сфера“) бил вид на традиционален модел на ткаење на Филипините. Моделите што се состојат целосно од прави линии се ткаат за да се создаде илузија на кривини и волумени. Исто така, се бара чувство на движење. Дизајните се геометриски, но честопати репрезентативни. Техниките создаваат илузионистички дизајни слични на оп-арт моделите и биле популарни до крајот на 19 век, кога Соединетите Американски Држави ги колонизирале Филипините, а американските музеи собрале многу традиционални филипински текстили.
десно|мини|175x175пкс|Ткајач на Илокос Сур
Моделите на Бинакаел можело да користат ткаење од два блока, што ги прави двострани, но со промена на боите.

## Во културата
Романот „Алијасинг“ на Мара Косон бил инспириран од бинакаел ткаењето.

„Себу Пацифик“ ги претставил своите QR кодови за летови исшарани по традиционалното ткаење на дизајн инспириран од природата на „*Бинакол“* од Северен Илокос за да го промовира локалниот туризам.

Ткаењето бинакал било претставено и на официјалното брендирање на Светското првенство во футсал за жени на ФИФА во 2025 година, кое се одржало на Филипините.

## Поврзано

* Инабел
* Оп-арт

## Наводи

Категорија:Ткаење
Категорија:Оптички мамки
Вакул

мини|Жена од Иватан облечена во
[мини|[Претседател на Филипините|Филипинскиот претседател Коразон Акино облечен во  во 1989 година за време на посетата на Батанес]]
Вакул (наречен сут кога го носат мажи) е заштитна покривка за глава што ја прават и обично ја носат жените Иватан од филипинските острови Батанес и Бабујан.Исткаен е од нишки од абака и вид на палма и е дизајниран да го заштити носителот од прекумерно сонце, ветер и дожд. Може да служи и како подлога за бебиња или како перница за земјоделците што одмараат на своите полиња.Наметка за глава се состои од качулка што се протега околу главата и наметка по грбот.

Да се направи вакул, собраните листови од палма (*Phoenix loureiroi)* прво се кинат со метална четка, оставајќи го централниот рахис (централен 'рбет) на листот недопрен, а потоа се сушат на воздух три дена пред да се исечат по должината на рахисот. Вакул од повисок квалитет има лента од конец од лист од банана од абака (направен со брзо валање на влакна од абака помеѓу дланката и ногата) завиткана околу рахисот. Ова го прави украсот за глава поудобен на кожата. Приближно педесет од овие полулистови се распоредени преклопувајќи се во хоризонтални редови, кои потоа се прицврстуваат заедно од горе до долу со пластика или конец од абака. Секој ред лисја е врзан на рабовите на наметката за влакна од абака. Влакната околу главата потоа се потстрижуваат над нивото на очите. Качулката е водоотпорна со две парчиња ткиво од стебло од абака што го покриваат централниот дел на качулката. Качулката потоа се закачува да се суши на воздух три дена, при што бојата од зелена станува сламено-жолта.  Вакул направен целосно од абака се нарекуваат вакул абака.

Вакулите се прават со недели, но се очекува да траат цел живот и се пренесуваат меѓу генерации. Само жени можат да ткаат вакул, а ракотворбата се пренесува усно, а не во училиштата. Тие се чуваат во куќата и се чешлаат за одржување.

## Наводи

Категорија:Ткаење
Категорија:Капи
Категорија:Филипински ракотворби