open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Myosotis minutiflora

***Myosotis minutiflora*** — едногодишно растение од родот *Myosotis* и семејството Myosotisaceae.

## Подвидови
Видот ги има следниве подвидови:

* *M. m. minutiflora*
* *M. m. segobrigensis*

## Опис
*Myosotis minutaflora* е едногодишно растение, високо до 15 см. Стеблото му е нежно, вертикално, од основата разгрането, во долниот дел со стрчести и кукесто свиткани влакна. Базалните листови му се собрани во розета, елиптични, лопатовидни или јајцевидно-ланцетни, долги до 15 мм, широки 2 до 5 мм, приседнати, од долната страна листовите се со кукесто свиткани влакна, а од горната страна со исправени влакна. Стеблените листови му се ланцетни или елиптични, приседнати, малку потесни од базалните листови и со слична влакнавост. Цветовите се збиени, особено во врвниот дел во срповидно соцветие, кое при образување на плодот е умерено издолжено. Цветните дршки на цветовите се многу куси, при образување на плодот достигаат до 1 мм, во долниот дел на соцветието стрчести или понекогаш најдолните слабо свиткани надолу, во горниот дел на соцветието стрчести или свртени нагоре. Чашката е yвончевидна, при цветање долга 1 до 2 мм, при образување на плодот се издолжува до 3,5 мм, всечена до 1/2 или понекогаш малку повеќе на 5 издолжени триаголни запци, со кукесто свиткани и прави, прилегнати влакна, отпаѓа. Венчето одвај подолго од чашката, проширениот дел од венчето со пречник од околу 1 мм, светлосино. Оревчињата јајцевидни, во врвниот дел заострени, долги 1,1 до 1,3 мм, широки 0,8 мм, со јасно изразена надолжна бразда, кафеави.

## Живеалиште
Живеалишта на *Myosotis minutiflora* се планински пасишта и камењари. Се наоѓа на надморски височини од 1600 до 1800 метра.

## Распространетост
*Myosotis minutiflora* може да се најде во Македонија, Бугарија, Грција, Турција, Кипар, Иран.

### Во Македонија
Бистра – над с. Галичник; Ниџе – Добро Поле; Кожуф – Две Уши.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Myosotis
Категорија:Флора на Македонија
Хидроталцит

**Хидроталцит**, или порано исто така **волкнерит**, е слоевит двоен хидроксид (LDH) со хемиска формула Mg6Al2CO3(OH)16·4H2O , чие име е изведено од неговата сличност со талкот и неговата висока содржина на вода. Повеќе структури што содржат лабаво врзан карбонат јони. Лесно разменливите карбонати овозможуваат примена на минералот во третманот на отпадни води и имобилизацијата на радиоактивен отпад по преработка на нуклеарно гориво.

## Структура и откривање
Првпат е опишан во 1842 година за појава во наоѓалиште на серпентин- магнезит во Снарум, Модум, Бускеруд, Норвешка.  Се јавува како алтерациски минерал во серпентинитот во асоцијација со серпентин, доломит и хематит. Слоевите на структурата се наредени на повеќе начини, за да се произведе 3-слојна ромбоедарска структура (*3R* политип) или 2-слојна хексагонална структура (*2H* политип) порано позната како манасеит. Двата политипа често се испреплетени.   

## Апликации

### Анјонска размена
Слоевитите двојни хидроксиди (LDH) се добро познати по нивните својства на анјонска размена. 

### Третман на отпадни води
Третманот на рударството и другите отпадни води со производство на хидроталцит често произведува значително помалку тиња отколку вар. Во еден тест, конечното намалување на тињата достигнало до 90 проценти. Ова ја менува концентрацијата на магнезиум и алуминиум и ја зголемува pH вредноста на водата. Како што се формираат кристалите, тие заробуваат други отпадни супстанции, вклучувајќи радиум, реткoземни елементи, анјони и преодни метали. Добиената смеса може да се отстрани преку таложење, центрифугирање или други механички средства.

### Анјонски собирач за отстранување на нуклеарен отпад
Хидроталцитот е проучуван како потенцијален собирач на јодид за отстранување на долговечниот 129I (T1/2 = 15,7 милиони години), како и други производи од фисија како што се 79Se (T1/2 = 327.000 години) и 99Tc, (T1/2 = 211.000 години) присутни во потрошеното нуклеарно гориво кое треба да се отстрани под оксидирачки услови во вулкански туф во складиштето за нуклеарен отпад на планината Јука. Сепак, карбонатните анјони лесно ги заменуваат јодидните анјони во неговиот меѓуслој и затоа коефициентот на селективност за анјонска размена не е поволен. Друга тешкотија што се јавува во потрагата по собирач на јодид за радиоактивен отпад е долгорочната стабилност на секвестрантот кој мора да преживее во текот на геолошките временски скали.

### Медицински
Хидроталцитот се користи и како антацид, како што е Малокс (магнезиум-алуминиум оксид).

## Поврзано

* Бруцит, 
* Магнезиум хидроксид

## Литература

* Даглас, Г., Шеклтон, М. и Вудс, П. (2014). Формирањето на хидроталцит овозможува ефикасно отстранување на загадувачи и радионуклиди од кисела неплодна ликсивиента од рудник за ураниум. Применета геохемија, 42, 27–37.
* Даглас, ГБ (2014). Отстранување на загадувачи од киселата вода од рудникот Баал Гамон преку формирање на хидроталцит in situ. Применета геохемија, 51, 15–22.

## Надворешни врски

* 

* 

*  

* 

* 

* 

## Наводи

Категорија:Триаголни минерали
Категорија:Карбонатни минерали
Категорија:Минерали на алуминиумот
Категорија:Минерали на магнезиумот
Категорија:Минералогија
Хумит

**Хумитот** е минерал што се наоѓа во вулкански исфрлените маси на Везув. Првпат бил опишан во 1813 година и именуван по Абрахам Хјум (1749–1838).

## Хумитска група
Во хумитската група се вклучени минералите норбергит, хондродит, хумит и клинохумит, слични по структура, хемија, физички и оптички својства и парагенеза. Општа формула: Mg(OH, F), • nMg2SiO4, каде што N е од 1 до 4. Замената на Mg со Fe2+ е незначителна. Моноклински - хондродит и клинохумит, ромбичен - норбергит и хумит. Кристалите се изометриски, во облик на буре, призматични, табеларни. Два на {001} се едноставни и често полисинтетски. Расцепувањето е несовршено на {100}. Агрегатите се грануларни. Жолти, кафеави, ретко бели. Сјајот е стаклест. Тврдост 6–6,5. Специфична тежина 3,15–3,35. Лесно се заменуваат со серпентин, хлорит и калцит. Сите минерали во оваа група се формираат со контактно-пневматолитички процеси, обично со додавање на Fe, B и F, во мермеризирани варовници и доломити во контакт со кисели, базни и алкални интрузивни карпи, во асоцијација со гросуларен, воластонит, форстерит и други. Понекогаш во наслаги на Fe, во оливинити.

## Појава
Тоа е типичен контактно-метаморфен минерал и се јавува во асоцијација со варовници и доломити, со алкални карпи и во комбинација со шпинели, бруцит, калцит итн.

Првпат е пронајден на Везув (на Монте Сома), а се наоѓа и во Финска (во близина на Хермал), Шведска (во близина на Норберг), Њу Џерси и Мадагаскар (скапоцени камења).

## Галерија

Humite-155030.jpg|Многу добро кристализиран скапоцен камен хумит со димензии од околу 5 мм, сместен во заштитен сад од матрица.
Humite with Spinel.jpg|Хумит со шпинел


## Поврзано
* Алеганит

* Хондродит

* Клинохумит

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Орторомпски минерали
Категорија:Скапоцени камења
Категорија:Минерали на магнезиумот
Категорија:Минералогија
Дон Хуан де Марко

**„Дон Хуан де Марко“** (*Don Juan DeMarco*) — американски филм од 1995 година, во режија на Џереми Левен (Jeremy Leven), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играт: Марлон Брандо (Marlon Brando), Џони Деп (Johnny Depp), Феј Данавеј (Faye Dunaway), Џералдин Пејлхас (Geraldine Pailhas), Боб Диши (Bob Dishy), Рејчел Тикотин (Rachel Ticotin) и Талиса Сото (Talisa Soto). Еден до продуцентите на филмот е Френсис Форд Копола (Francis Ford Coppola).

## Синопсис
Едно момче, облечено во црн костум и со маска на лицето, сака да скокне од покривот на една зграда поради несреќната љубов. Момчето (го игра Деп) го спасуваат, а тоа тврди дека е дон Хуан де Марко, најголемиот светски љубовник. Момчето се спријателува со психијатарот д-р Џек Миклер (го игра Брандо), кој учествува во неговото спасување, а кого момчето го смета за својот пријател Карлос де лос Флорес. Иако е пред пензионирање, докторот прифаќа да го лечи момчето, а низ процесот на лечењето се дознава за неговите љубовни авантури и за убавите жени кои ги освоил. Докторот е воодушевен од светот на дон Хуан, а разговорите ќе му помогнат да ја освежи врската со својата сопруга Мерилин (ја игра Данавеј). Притоа, докторот сфаќа дека момчето не му треба лечење, туку тој е само опседнат со романтиката...

## Наводи

Категорија: Американски филмови
Категорија: Филмови од 1995 година
Категорија: Филмови на англиски јазик
Категорија: Филмови засновани на раскази
Категорија: Филмови засновани на драми
Категорија: Филмови на Џереми Левен
Категорија: Филмови со Марлон Брандо
Категорија: Филмови со Џони Деп
Категорија: Филмови со Феј Данавеј
Категорија: Филмови со Рејчел Тикотин
Категорија: Филмови со Талиса Сото
Категорија: Филмови со Џералдин Пејлхас
Категорија: Филмови со Боб Диши
Српска

**Српска** () е населено место во општината Зета, Црна Гора. Според пописот од 2023 година имало 477 жители. Селото е мнозински црногорско.

## Поврзано
* Зета

## Наводи

Категорија:Зета
Категорија:Населени места во Црна Гора
Рокада

мини|226x226пкс|Четирите положби што можат да настанат како последица на рокада: забележете дека во сите случаи кралот се поместува за две полиња од „e-линијата“.
**Рокада** ( — „топ“) — конкретен потег во шахот, кој се состои од хоризонтално поместување на кралот кон сопствениот топ за две полиња, по што топот се префрла на соседното поле до кралот, од неговата спротивна страна. Секоја страна може да направи само една рокада во текот на една партија.

Целта на рокадата е со еден потег значително да се промени положбата на кралот (преместувајќи го на побезбедно место), додека истовремено на средишните линии се изнесува силна фигура — топот.

## Опис на потегот
Рокада е двоен потег што го изведуваат кралот и топот, под услов претходно ниту еднаш да не биле поместувани.

* Прво, кралот прави потег за две полиња во насока кон топот.
* Потоа, топот се префрла преку кралот и се поставува на следното поле до него.

Рокадата се смета за еден потег, иако се поместуваат две фигури. Некои книги за почетници ја опишуваат рокадата како „топот се доближува до кралот, а кралот го прескокнува“ — така навистина е полесно да се научи овој двоен потег. Како и да е, правилото „пипнато-играно“ налага рокадата да се започне токму со кралот, бидејќи неговото поместување за две полиња одеднаш не може да се пролкува никако поинаку освен како почеток на рокада.

Рокадата е можна во две насоки: кон кралското крило (мала рокада) и кон дамското крило (голема рокада). При мала рокада, кралот завршува на почетната положба на коњот, а топот на положбата на кралскиот ловец. При голема рокада, кралот завршува на положбата на дамскиот ловец, а топот на почетната положба на кралицата.

## Услови за обична рокада
Во правилата на ФИДЕ се подробно опишани условите за рокада.

**Рокадата е трајно оневозможена:**
* ако кралот во текот на партијата веќе направил некаков потег (вклучувајќи и претходна рокада);
* ако топот со кој сакате да направите рокада веќе се поместил од своето почетно поле.

**Рокадата е привремено оневозможена:**
* ако кралот во моментот се наоѓа под шах;
* ако кралот при рокадата треба да помине преку поле што е под удар или ако по рокадата заврши на поле под шах;
* ако помеѓу кралот и топот се наоѓа друга фигура (било своја или противничка).

**Рокадата е дозволена (иако љубителите често грешат тука):**
* ако топот е под напад, а кралот не е (во 1974 г., велемајсторот Виктор Корчној дури го прашал судијата за потврда на ова правило среде партија);
* ако кралот претходно бил под шах, но нападот е неутрализиран (со заштита или со земање на противничката фигура) без притоа кралот да се помрдне од своето место.
* ако топот при голема рокада (на дамското крило) поминува преку полето b1 (за белите) или b8 (за црните), кое  е под удар, бидејќи кралот не поминува преку тоа поле.

## Наводи

## Надворешни врски
* "Mate by Castling" game collection at Chessgames.com

Категорија:Шаховска тактика
Категорија:Шаховски поими
Перој

**Перој** () е населено место градот Водњан, Истарска жупанија, Хрватска. Според пописот од 2021 година имало 900 жители. Во XVII век во Перој се доселувало црногорско население од Црмница кај Бар. Тоа беше единствено православно селото во Истра. Од 2001 година туристичка населба Барбарига е вклучена во пероски атарот, од тогаш селото има зголемувањето на население. 

;Етнички состав во пописот од 1991 година (477 жители)

## Поврзано
* Истарска жупанија

## Наводи

Категорија:Водњан
Категорија:Населени места во Истарската жупанија
Категорија:Населени места во Хрватска
Магемит

**Магемит** ( Fe2O3, γ- Fe2O3 ) — член на семејството железни оксиди. Има иста формула како хематитот, но иста шпинелна феритна структура како магнетитот и е исто така феримагнетен. Понекогаш се пишува како „магхемит“.

*Магемитот* може да се смета за магнетит со недостаток на Fe(II) и со формула \left(\ce{Fe^{III}8}\right)_A\left[\ce{Fe^{III}_{40/3}\square_{8/3}}\right]_B\ce{O32}
 каде што 
\square претставува празно место, A означува тетраедарско, а B октаедарско позиционирање.

## Појава
Магемитот се формира со атмосферско оксидирање или нискотемпературна оксидација на шпинели што содржат железо(II), како што се магнетит или титаномагнетит. Магемитот може да се формира и преку дехидрација и трансформација на одредени минерали на железо оксихидроксид, како што се лепидокроцит и ферихидрит. Се јавува како широко распространет кафеав или жолт пигмент во копнените седименти и почви. Поврзан е со магнетит, илменит, анатаза, пирит, марказит, лепидокроцит и гетит. Познато е дека се формира и во области кои биле подложени на пожари во грмушки (особено во областа Леонора во Западна Австралија), магнетизирајќи ги минералите на железо.

Магемитот бил именуван во 1927 година кога бил пронајден во рудникот Ајрон Маунтин, северозападно од Рединг, округ Шаста, Калифорнија. Името алудира на донекаде среден карактер помеѓу магнетит и хематит. Може да изгледа син со сива нијанса, бел или кафеав. Има изометриски кристали.[4] Магемитот се формира со топотактична оксидација на магнетит.

## Распределба на катјони
Постојат експериментални и теоретски докази дека катјоните и празнините на Fe(III) имаат тенденција да бидат подредени во октаедарските места, на начин што ја максимизира хомогеноста на дистрибуцијата и затоа ја минимизира електростатската енергија на кристалот. 

## Електронска структура
Магемитот е полупроводник со енергетски јаз од околу 2 eV, иако прецизната вредност на јазот зависи од спинот на електронот.

## Примени
Магемитот покажува феримагнетно подредување со висока Неелова температура (~950 K), што заедно со неговата ниска цена и хемиска стабилност довеле до негова широка примена како магнетен пигмент во електронските медиуми за снимање од 1940-тите години.

Наночестичките од магемит се користат во биомедицината, бидејќи се биокомпатибилни и нетоксични за луѓето, додека нивниот магнетизам овозможува далечинска манипулација со надворешни полиња.

## Како загадувач
Во 2022 година било откриено дека во транспортниот систем на лондонското метро се присутни високи нивоа на магемитни честички доволно мали за да влезат во крвотокот доколку се вдишат, некои дури и со големина од пет нанометри. Присуството на честичките укажува дека тие се суспендирани подолг период поради лоша вентилација, особено на пероните. Здравствените импликации што ги претставуваат честичките не биле испитани.

## Наводи

Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Магнетни минерали
Категорија:Оксидни минерали
Торит

**Торитот** — редок незосиликат на ториум кој кристализира во тетрагоналниот систем и е изоморфен со циркон и хафнон. Тој е најчестиот минерал на ториум и е скоро секогаш силно радиоактивен. Неговата формула е (Th,U)SiO4 и тој бил откриен во 1828 година на островот Левоја, Норвешка, од страна на викарот и минералог, Ханс Мортен Тране Есмарк. Првите примероци од торитот му биле испратени на неговиот татко, Јенс Есмарк, кој бил професор по минералогија и геологија. Бил именуван во 1829 година и неговото име ја одразува неговата содржина на ториум.

## Појава
лево|мини|Торит во Националниот музеј во Прага
лево|мини|Мали кристали од зелен торит
Примероците на торит генерално доаѓаат од магматити и вулкански екструзивни карпи, хидротермални вени и контактни метаморфни карпи. Исто така, познато е дека се јавува како мали зрна во детритални песоци. Кристалите се ретки, но кога ќе се најдат можат да произведат убаво обликувани кратки призматични кристали со пирамидални завршетоци. Најчесто се поврзува со циркон, моназит, гадолинит, фергусонит, уранинит, итриалит и пироклор.

Торитот во моментов е важна руда на ураниум. Варијанта на торит, честопати наречена „ураноторит“, е особено богата со ураниум и била одржлива ураниумска руда во Банкрофт во Онтарио, Канада. Други сорти на торит вклучуваат „орангит“, портокалова сорта и „калциоторит“, нечиста сорта со траги од калциум.

## Својства
Поради радиоактивните елементи што ги содржи, торитот е најчесто метамиктичен. Со деструктивните ефекти на радиоактивноста врз кристалната решетка, хидрираните примероци често се аморфни и оптички изотропни. Поради разликите во составот, специфичната тежина варира од 4.4 to 6.6 g/cm3. Тврдоста му е 4,5, а сјајот му е стаклест или смолест. Бојата е обично црна, но може да се движи од кафеаво црна до портокалова, жолтеникаво-портокалова и темно зелена.

## Наводи

=Надворешни врски==

Категорија:Четириаголни минерали
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Незосиликати
Категорија:Минерали на ториумот
Acanthocereus

***Acanthocereus*** — род на кактуси. Видовите се во форма на грмушки со стебло кое може да расте и до неколку метри во висина. Генеричкото име е изведено од грчкиот збор *άκανθα* (*acantha*), што значи 'рбет, и латинскиот збор *cereus*, што значи свеќа. Родот го има претежно во тропскиот појас на Америка, од Тексас и јужниот врв на Флорида до северниот дел на Јужна Америка (Колумбија и Венецуела), вклучувајќи ги островите на Карибите.

## Опис
[десно|мини|250x250пкс|Кактус ''[Acanthocereus tetragonus*]]
Растенијата формираат грмушки кои подоцна обично се надвиснуваат или се шират, и ретко се во форма на дрво. Стеблата имаат од 3 до 5 ребра, обично се тенки, со дебели боцки. Големите, бели, [[Цвет|цветови]] во форма на инка, се отвораат ноќе, и долги се 12-25 сантиметри, и 6-12 сантиметри во дијаметар. Малиот лушпест перикарпел и долгата, цврста, исправена цветна цевка се покриени со неколку трња, кои скоро потоа се распаѓаат, и малку волна. Плодовите се сферични до јајцевидни или крушести, црвени или зелени, голи или трнливи, се кинат или не се кинат и содржат широко овални, сјајни црни семки до 4,8 милиметри.

== Таксономија ==
Името првпат го употребил [[Џорџ Енгелман]] во 1863 година, иако не ги опишал неговите карактери, оставајќи му на [[Алвин Бергер]] во 1905 година да го дефинира како подсекција на *Cereus*. Во 1909 година, [[Натаниел Бритон]] и [[Џозеф Нелсон Роуз]] го издигнале *Acanthocereus* во род.

=== Видови ===
Од 2025 година прифатени се следниве видови:


Видовите претходно сместени во родот, а кои се преместени во други родови, ги вклучуваат:

* *Acanthocereus brasiliensis* <small>Бритон и роза</small> → *Strophocactus brasiliensis*
* *Acanthocereus sicariguensis* <small>Croizat & Tamayo</small> → *Strophocactus sicariguensis*

== Распространетост ==
[[Податотека:Acanthocereus_pentagonus1.jpg|десно|мини|250x250пкс|Стебло од *Acanthocereus tetragonus*]]
*Acanthocereus tetragonus'' е најраспространетиот од родот и најголемиот кактус кој достигнува 2-7 метри во височина.

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 

Категорија:Кактуси
Acanthocereus tetragonus

***Acanthocereus tetragonus*** — вид кактус кој потекнува од Флорида и долниот дел од долината на Рио Гранде во Тексас во САД, Мексико, Централна Америка, Карибите и северна Јужна Америка. Видот е инвазивен во Нова Каледонија. Првично бил опишан од Карл Линеј во 1753 година како *Cactus tetragonus*, но бил преместен во родот *[[Acanthocereus]]* во 1938 година од Питер Вагенар Хумелинк . 

## Опис
*Acanthocereus tetragonus* е висок, столбовиден кактус кој достигнува висина од 2-7 метри. Стеблата се темнозелени, имаат три до пет агли, и имаат 6-8 сантиметри во дијаметар. Ареолите се сиви и одделени. Централните ареоли имаат една до две боцки долги до 4 сантиметри, додека радијалните ареоли имаат шест до осум боцки со должина до 2,5 сантиметри. Цветовите се со дијаметар од 14-20 сантиметри, со цевка која има должина од 8-15 сантиметри. Надворешните тепали се зеленикаво-бели, внатрешните тепали се чисто бели, а толчниците се кремасто бели. Цветовите се отворени од полноќ до зори, и привлекуваат колибри (*[[Hemaris]]* spp.). Сјајните, црвени плодови се долги околу 5 сантиметри.

Овој многу бодлив, често голем и грмушкист кактус има стебла високи до 3 метри, или можеби и повисоки. Потекнува од крајбрежните предели и топлите, суви крајбрежни живеалишта и грмушки, и песочните крајбрежни живеалишта на централна и јужна Флорида, јужно од Карибите. Цветовите се впечатливи и бели со темноцрвена и портокалова или црвено-портокалова средина. Цветовите цветаат ноќе, и се затвораат во текот на денот. Овој кактус цвета неколку пати годишно, со цвет кој трае по неколку недели. Овој кактус често формира грмушки во крајбрежните предели кои можат да бидат непробојни и бодликави.
мини|200x200пкс|Отворен цвет
мини|Пупки

## Употреба
Младите стебла на кактусот може да се јадат како зеленчук, варени или сурови, додека плодовите се јадливи и слатки. Понекогаш се одгледува како украсно растение на отворено, а понекогаш се сади како жива ограда.

Минијатурната сорта на овој вид кактус, најчесто се одгледува како собно растение поради тоа што е мало и поради тоа што има интересна форма.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Acanthocereus tepalcatepecanus

***Acanthocereus tepalcatepecanus*** е вид на ползечки кактус кој потекнува од мексиканските држави Халиско, Мичоакан и Гереро.

## Опис
*Acanthocereus tepalcatepecanus* е вид на кактус што формира каудекс, и по потекло е од сувите подрачја во Мексико. Стеблото е виолетово-сиво, широко околу 2,5 сантиметри. Како и другите видови на Acanthocereus, овој вид има впечатливи цветови и црвеникави плодови. Плодовите се сферични до цевчести. Плодовите се јадат.

## Наводи

Категорија:Кактуси
Хрватска жолтика

**Хрватска жолтика** (науч. *Berberis aetnensis* или *Berberis croatica*) — ниско листопадно грмушесто растение од семејството *[[Berberidaceae]]*, која како вид била опишана во 1826 година.

Потекнува од Јужна Италија (Кампанија, Базиликата, Калабрија, Сицилија, Сардинија), Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора. Како субалпско растение, во Македонија е познато само за варовнички карпи и камењари на планините Галичица и Јабланица, на височина од 1600 до 2000 метри.  Видот е именуван по планината Етна на Сицилија.

## Опис
Младите гранки на хрватската жолтика имаат црвеникави до светлокафеави со црвеникава нијанса, додека постарите имаат светлокафеави до сивокафеави. Листовите во снопчиња на кусите гранчиња се кожести, ланцетовидни а на врвот заострени, по работ напилени со запци кои завршуваат со долг шиловиден трн [(0,8)1,2 – 1,4(2) мм], со силно испакната мрежеста нерватура на долната страна, а јасно видлива и на горната страна на ламината

Стоми има на двете страни, трновите на плодните гранки се жолтеникаво светлокафеави и не многу долги. Цветовите се собрани во куси гроздести соцветија од 5–12 цвета, обично вертикални, а поретко слабо свиени надолу. Цветовите се со 6 чашкини и 6 венечни ливчиња и 6 прашника. Плодот е бобинчест, цилиндрично издолжен со црвена боја од 1–2 семки.

## Наводи

Категорија:Растенија за бонсаи
Категорија:Бобинки
Категорија:Жолтика
Категорија:Флора на Италија
Категорија:Флора на Македонија
Радерфордин

**Радерфордин** — минерал што содржи речиси чист уранил карбонат (UO2CO3). Кристализира во орторомбичниот систем во проѕирни летвичести, издолжени, најчесто зрачечки маси. Има специфична тежина од 5,7 и покажува два правци на расцепување. Се појавува како кафеави, кафеаво жолти, бели, светло портокалови или светло жолти флуоресцентни инкрустации. Познат е и како *дидерихит.*

Првпат бил опишан во 1906 година кога бил пронајден во регионот Морогоро во Танзанија. Бил именуван по Ернест Радерфорд. Пријавен бил во Демократска Република Конго, Северната територија на Австралија и на различни локации низ целиот свет. 

Се јавува како секундарен минерал како производ на атмосферските влијанија на уранинитот. Покрај уранинитот, се јавува поврзан со ретките минерали бекерелит, масујит, шоепит, касолит, курит, болтвудит, вандендришеит, билиетит, метаторбернит, формариерит, студит и склодовскит.  Се формира под кисела до неутрална pH вредност и е единствениот познат минерал што содржи само уранил и карбонат.

## Наводи

## Извори
* Палаче, К., Х. Берман и К. Фрондел (1951) Системот на минералогија на Дана, 7-мо издание, том II, стр. 274–275.
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Орторомпски минерали
Категорија:Карбонатни минерали
Авганистанско-пакистанска војна (2026)

На 21 февруари 2026 г., Пакистанските воздухопловни сили извршиле авиоудари врз авганистанските покраини Нангархар, Пактика и Хост. Целта на операцијата била уништување на седум наводни кампови на борците на пакистанските талибанци (TTP) и Исламската Држава — Покраина Хорасан (ИД-Х) во овие три покраини. Ударите биле извршени како одмазда за неодамнешните терористички напади во Исламабад, Баџаур и Бану, за кои Пакистан ги обвинил авганистанските талибанци.

Талибанските власти во Авганистан изјавиле дека авиоударите биле насочени кон граѓански цели и верски центри, што водело до 18 граѓански жртви во покраината Нангархар. Пакистанските претставници негирале дека цел биле граѓани, додека весникот *The Express Tribune*, повикувајќи се на воени извори, објавил за 80 загинати борци. Мисијата на ОН во Авганистан ги потврдила граѓанските жртви, по што Авганистан ги осудил ударите и ветил „пресметан одговор“ на агресијата.

На 26 февруари 2026 г., Авганистан започнал одмаздничка операција против Пакистан. Како одговор на тоа, Пакистан ја покренал операцијата „Газаб Лил Хак“ против талибанците. Оваа операција била иницирана по ескалацијата на пограничните престрелки по Дурандовата линија. Следниот ден, Пакистан прогласил состојба на „отворена војна“ со Авганистан.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Судири во 2026 година
Торијанит

**Торијанит** — редок минерал од ториум оксид, со формула ThO2. Првично бил опишан од Ананда Кумарасвами во 1904 година како уранинит, но бил препознаен како нов вид од Виндам Р. Данстан. Така бил именуван од Данстан поради високиот процент на ториум; исто така содржи оксиди на ураниум, лантан, цериум, празеодиум и неодиум. Хелиум е присутен, а минералот е малку помалку радиоактивен од смолестиот бленд,  но е потешко да се заштити поради неговите високоенергетски гама зраци. Чест е во алувијалните скапоцени камења-чакалови на Шри Ланка, каде што се јавува главно како водоотпорни, мали, тешки, црни, кубни кристали. Најголемите кристали обично се близу 1,5 см. Поголеми кристали, до 6 см, биле пронајдени во Мадагаскар.

## Хемија
Врз основа на бојата, специфичната тежина и составот, се разликуваат три вида на торијанит:

* α-торијанит
* β-торијанит
* γ-торијанит

Торијанитот и уранинитот формираат комплетна серија на цврсти раствори во синтетички и природни материјали. Поделбата меѓу двата вида е на Th:U = 1:1, при што ураниумот евентуално сочинува до 46,50%, а ториумот се движи до 87,88%. Ретките земни елементи, главно цериумот, го заменуваат ториумот во количини до 8% по маса.  Цериумот е веројатно присутен како Ce4+. Позната е и комплетна серија во синтетичките материјали меѓу CeO2 - PrO2 - ThO2 - UO2. Мали количини на Fe3+ и циркониум исто така можат да бидат изоморфни со ториумот. Оловото кое е присутно е веројатно радиогено.

## Сорти

* *Алданит* – сорта на торијанит што содржи од 14,9% до 29,0% UO2 и од 11,2% до 12,5% PbO.
* *Ураноторианит*
* *Торијанит Церијан*
* *Торијанит Ла беринг*

## Појава
Тој обично се наоѓа во алувијални наслаги, плажен песок, тешки минерални плацери и пегматити, и тоа во:
* Шри Ланка – Во поточни чакали, округ Гале, Јужна покраина; округ Балангода; во близина на Кодругала, покраина Сабарагамува; и од пегматит во областа Бамбаработува.
* Индија – Пронајден во плажниот песок на Траванкор (Керала). 
* Мадагаскар – Пронајден во алувијалните наслаги на Бетрока и Андолобе. Исто така, како многу големи кристали од Форт Дофин; во Андранондамбо и други локалитети.
* Русија – Во црн песок на златен плацер на реката Бошогоч, Трансбајкалија, Сибир; во масивот Ковдор покрај Ковдор, полуостровот Кола; во планинскиот венец Јенисеј, Сибир.
* САД – пронајден во Истон, Пенсилванија; црн песок во реката Мисури, во близина на Хелена, Монтана; река Скот, округ Сискију, Калифорнија; во црн песок во окрузите Никсон Форк и Вајзман, Алјаска.
* Канада – Пронајден со уранинит во пегматит на езерото Шарлбоа, источно од езерото Атабаска; Разновидноста Уранон е пријавена од пегматит и метесоматизирани зони во кристални варовници од многу локации во Квебек и Онтарио.
* Јужна Африка – Се јавува со баделејит како додаток во карбонатитот во Фалаборва, Источен Трансвал.
* Демократска Република Конго - регион Касаи.

## Наводи

## Надворешни врски

* Uraniumminerals.com
* Mindat.org
Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Оксидни минерали
Категорија:Минерали на ториумот
Макото Шинкаи

**Макото Шинкаи** () — јапонски режисер и аниматор, роден во префектурата Нагано во 1973 г. Неговото вистинско име е **Макото Ницу** (јап. *新津 誠*). За филмовите на Шинкаи карактеристични се љубовните приказни со фантастични или бајковити елементи, како и колоритното и подробно прикажување на светот што ги опкружува ликовите. Неговиот филм *[[Твоето име]]*, објавен во 2016 г., одреден период било аниме со најголема заработка во светот на сите времиња.

Шинкаи студирал јапонска книжевност на универзитет. Уште во средно училиште сакал да создава манга, аниме и лесни романи. Неговото омилено аниме е *[[Замок на небото]]*. Шинкаи често го нарекувале „новиот Мијазаки“, иако самиот тој не се согласува со тоа споредување, изјавувајќи дека неговата работа е преценета. Исто така, истакнал дека сака да создава дела што имаат поразлични допирни точки со публиката од оние на Мијазаки. До почетокот на 2020-тите, споредбите со основачот на Studio Ghibli речиси престанале.

Во чест на режисерот е именуван и еден астероид.

## Филмографија
### Филмови

## Наводи

## Надворешни врски

* Makoto Shinkai's Website  
* Makoto Shinkai's Official Portal
* 
* 
* 
* Entry in The Encyclopedia of Science Fiction

Категорија:Родени во 1973 година
Категорија:Јапонски аниматори
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени на 9 февруари
Astrophytum ornatum

***Astrophytum ornatum*** е цветно растение од семејството Cactaceae, ендемично на Централната висорамнина во Мексико. Тоа е најголемиот и највисокиот вид на *[[Astrophytum]]*.

## Опис
Овој кактус има форма на цилиндер или кула, и може да порасне до 2 метри во висина, како и до 30 сантиметри во ширина. Развива бројни бели волнени снегулки за заштита од сонцето. Цвета во текот на летото, цветовите се долги 7 до 8 сантиметри во канаринско жолта боја.

## Одгледување
Ова е робусно растение отпорно на гниење на коренот и лесно за одгледување во добро дренирана почва. Има темно зелена боја кога се одгледува на филтрирана светлина или сенка. Растението кое е во развој е отпорно на студ до -4°C.

*Astrophytum ornatum* ја доби наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Податотека:Astrophytum_ornatum_17.jpg|алт=It usually has 8 ribs, often in spiral| Обично има 8 ребра, често спирално
Податотека:A_ornatum_flowering.jpg|алт=Flowers| Цветови
Податотека:Astrophytum_ornatum_seeds.jpg|алт=Seeds| Семиња
Податотека:Astrophytum_ornatum_25.jpg|алт=A one month old seedling| Едномесечно растение
Податотека:Astrophytum_ornatum_34.jpg|алт=Astrophytum one year after sowing| Astrophytum една година откако е засадено


## Наводи

## Надворешни врски

* 
* ''Astrophytum ornatum'' on Astroweb 
* ''Astrophytum ornatum''  on Astrobase 
* Simon & Schuster's Guide to Cacti and Succulents, Pizzetti, 
* photos on www.AIAPS.org 
* "Star Cactus (Astrophytum ornatum)".  
* photos on www.cactiguide.com 

Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Метаторбернит

**Метаторбернит** (или **мета-торбернит**) — радиоактивен фосфатен минерал кој е дехидрациски псевдоморф на торбернитот. Хемиски, тој е бакарен уранил фосфат и обично се јавува во форма на зелени плочести наслаги. Неговата формула е Cu(UO2)2(PO4)2·8(H2O).

## Формирање
лево|мини|Метаторбернит од рудникот Маргабал, Антрејг-сур-Трујер, Франција. Големина: 4 x 3 x 1,8 см.
Метаторбернитот може да се формира со директно таложење од презаситен раствор, ова произведува вистински кристален метаторбернит, со темно зелена боја, проѕирна дијафанија и стаклест сјај. Сепак, тој почесто се формира со дехидрација на торбернитот, што предизвикува внатрешен стрес и кршење во кристалната решетка, што резултира со кристали составени од микроскопски прав држен заедно со електростатска сила и со посветла зелена боја, непроѕирна дијафанија и релативно мат сјај. Како и со торбернитот, тој е именуван по шведскиот хемичар Торберн Бергман. Особено е тесно поврзан со торбернитот, но се среќава и меѓу автонитот, мета-автунитот и уранинитот.

## Наводи

## Надворешни врски
* Uranium minerals

Категорија:Четириаголни минерали
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Фосфатни минерали
Astrophytum

***Astrophytum*** е род од шест вида кактуси, кои потекнуваат од Северна Америка. 

Генеричкото име е изведено од грчките зборови άστρον (*astron*), што значи „ѕвезда“ и φυτόν (*phyton*), што значи „растение“.

## Опис
Видовите од родот *Astrophytum* обично растат поединечно со сферични до столбести зелени изданоци, и достигнуваат висина до 1,5 метри. Изданоците често се густо покриени со фини бели прамени од коса, но понекогаш се целосно без влакна. Постојат 4-10 (ретко 3) многу забележливи ребра кои не се поделени на врвови. Големите ареоли стојат блиску една до друга, но не се спојуваат. Шилото е варијабилно. Боцките може да бидат присутни или може целосно да недостасуваат.

Големите цветови во форма на инка се жолти или жолти со црвено грло. Тие се појавуваат на врвот од изданоците и се отвораат во текот на денот. Перикарпелот е покриен со зашилени лушпи. Семето во форма на капа има дијаметар до 2,5 милиметри со кафеаво-црна обвивка на семето која е речиси мазна. 

## Видови

мини|242x242пкс|Садници од ''Astrophytum'' spp.
[мини|242x242пкс|Зрел плод од [Astrophytum caput-medusae со семки што се гледаат]]

## Синоними
Родот има неколку синоними:

* *Astrophyton* Lawr., orth. var.
* *Digitostigma* Velazco & Nevárez
* *Maierocactus* E.C.Rost

Понекогаш се среќаваат голем број синоними за видови:

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* „''Astrophytum''“ . cactiguide.com. Преземено на 28 јули 2005 година.
* „Родот ''Astrophytum'' Lem.“
* „Родот *[http://cactiguide.com/Astrophytum.htm Astrophytum]* “
* „Пустински тропици - ''Astrophytum'' “   
* Astromaniacs“ 

Категорија:Кактуси
Еканит

**Еканит** — невообичаен силикатен минерал со хемиска формула , или алтернативно . Тој е член на групата стеацити. Тој е меѓу ретките скапоцени камења кои се природно радиоактивни. Поголемиот дел од еканитот се ископува во Шри Ланка, иако наоѓалиштата се јавуваат и во Русија и Северна Америка. Бистрите и добро обоени камења се ретки бидејќи радиоактивноста има тенденција да ја разгради кристалната матрица со текот на времето во процес познат како метамиктизација.

## Локации
Типската локација му е Ехелијагода, округ Ратнапура, покраина Сабарагамува, Шри Ланка, каде што првпат бил опишан во 1955 година од Ф. Л. Д. Еканајаке, научник од Шри Ланка, и бил именуван по него.

Во Шри Ланка, минералните примероци се јавуваат како детритални камчиња. Во планините Тумбстоун во Јукон, Канада, минералот се наоѓа во сиенитски глацијален ератичен камен. Во ридовите Албан во Италија се наоѓа во вулкански исфрлања.

Еканитот може да биде датиран со ураниум-олово, што открило еканитот од Окампитија во округот Монарагала во Шри Ланка е стар околу 560 милиони години.

## Наводи

Категорија:Минерали на ториумот
Категорија:Четириаголни минерали
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Филосиликати
Категорија:Скапоцени камења
Категорија:Минерали на калциумот
Astrophytum capricorne

***Astrophytum capricorne*** е вид цветно растение од семејството кактуси *Cactaceae*, кое е по потекло од регионите Коавила во Северно Мексико. Расте до 50 сантиметри во висина, со 10 сантиметри ширина, во топчеста или овална форма. Има сиво-зелена боја со 7 до 9 истакнати ребра, многу долги извиткани боцки, и жолти цветови со црвен центар во лето.

Вообичаеното име на кактусот е козји рогови, што одговара на идентификаторот на видот *capricorne* (*capri* што значи „коза“ и *corne* што значи „рог“) и се однесува на закривените боцки за кои се вели дека личат на козји рогови.

Овој вид е означен како „најмалку загрижувачки“  од страна на IUCN, бидејќи е широко распространет во пустината Чивава.

## Одгледување
Овој вид се одгледува, обично од семе, како украсно растение, бидејќи произведува големи, привлечни жолти цветови со црвени централни региони. Некои сорти имаат бели дамки на телото на растението, додека други ја немаат оваа карактеристика. Иако овој кактус е толерантен на ниски температури, мора да се одгледува на топло, заштитено место кое не замрзнува во зима. Почвата треба да биде сиромашна, алкална и многу остро дренирана. Алтернативно, може да се одгледува под стакло во саксија со компост за кактуси. За одгледувањето во Велика Британија, *Astrophytum capricorne* ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
мини|''Astrophytum capricorne'' во цвет
мини|''Astrophytum capricorne var. crassispinum''
мини|Astrophytum capricorne var. senile
Истакнатите сорти ги вклучуваат:

* ''Astrophytum capricorne'' 'Crassispinoides'
* ''Astrophytum capricorne'' var. ''crassispinum''
* ''Astrophytum capricorne'' var. ''minus''
* ''Astrophytum capricorne'' var. ''niveum''
* ''Astrophytum capricorne'' var. ''senile''
* ''Astrophytum capricorne'' var. ''aureum''

## Литература

## Наводи

## Надворешни врски

* ''Astrophytum capricorne'' на Astroweb 
* ''Astrophytum capricorne'' на Astrobase 
* „Ѕвезден кактус (Astrophytum capricorne)“ . 25/2/2007.
* фотографии на www.AIAPS.org 
* фотографии на www.cactiguide.com

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Арбанаси (Задар)

**Арбанаси** () е населба во југоисточниот дел на Задар. Првобитната населба Арбанаси е основана во 1726 година. 

## Историја
Мнозина од жителите на Арбанаси се потомци на католички Албанци од областа Скадар и Бар (Скадарско Езеро), кои се преселиле во 1726, 1727 и 1733 година, по кои населбата е именувана. Нивниот живот во новиот регион го организирал задарскиот надбискуп, Вицко Змајевиќ. Им бил даден најголемиот дел од земјата во областа Земуник, каде што се населиле трајно, како и во Мурвица, Раштевиќ, Полача и други. Од своето основање, населбата била управувана од селски капетан (škôpi или katundit), директно потчинет на окружниот старешина, а од 1749 година на сердарот на средниот задарски округ. Првично селани и овчари, жителите на Арбанаси набрзо станале сопственици или колонисти на најголемиот дел од земјата во областа Задар. Тие беа првите во регионот што посеаа пченка и ставија необработена земја под обработка, и беа истакнати месари, и трговци со добиток. Основно учителско училиште беше отворено во 1866 година, кое беше укинато во 1921 година. До 1944 година, тоа беше посебна населба (италијански Albanesi или Borgo Erizzo), а подоцна дел од Задар. По 1945 година, многу жители на Арбанаси емигрираа поради можноста за италијанско државјанство. Во тој дел од Задар, арбанашкиот дијалект сè уште се користи денес (150 до 300 говорници), локална варијанта на гегскиот дијалект на албанскиот јазик со примеси од хрватски и италијански јазик.

## Поврзано
* Задар
* Албанци

## Наводи

Категорија:Задар
Категорија:Градски населби во Хрватска
Евдијалит

[мини|Розов '''евдијалит''' во сиенит ([Lujavrite|лујаврит) од Посос де Калдас, Бразил. Белиот минерал е алкален фелдспат, црниот е егирин, а малите кафеави парчиња се биотит.]]
**Евдијалит** — редок циклосиликатен минерал со девет члена и прстени, кој се формира во алкални магматски карпи, како што се нефелинските сиенити. Неговото име произлегува од грчката фраза *, *, што значи „добро разградлив“, и алудира на неговата лесна растворливост во киселина.  

Евдијалитот првпат бил опишан во 1819 година кога бил откриен во нефелинскиот сиенит од интрузивниот комплекс Илимаусак во југозападен Гренланд.

## Примена
Евдијалитот се користи како мала руда на циркониум. Друга употреба на евдијалитот е како минорен скапоцен камен, но оваа употреба е ограничена поради неговата реткост, како и неговата слаба кристална структура. Овие фактори го прават евдијалитот од примарен интерес како колекционерски минерал. Евдијалитот обично има значителна содржина на U, Pb, Nb, Ta, Zr, Hf и ретки земјени елементи (REE). Поради ова, геолозите го користат евдијалитот како геохронометар за да го датираат и истражуваат потеклото на карпите кои го содржат.

## Поврзани минерали
Евдијалитот се наоѓа поврзан со други алкални магматски минерали, покрај некои минерали вообичаени за повеќето магматски материјали воопшто.

Придружни минерали се: микроклин, нефелин, егирин, лампрофилит, лорензенит, катаплеит, мурманит, арфведсонит, содалит, енигматит, ринкит, лавенит, титанит и титаниски магнетит.

## Алтернативни имиња
Алтернативни имиња на евдијалит вклучуваат: алмандински спар, еудалит, самска крв. Еуколит е име на оптички негативна сорта, поточно член на групата ферокентбруксити.

## Начин на идентификација
Реткоста на евдијалитот го прави локалитетот од значителна важност за негова идентификација. Истакнати локалитети на евдијалит вклучуваат Мон Сен-Илер во Канада, полуостровот Кола во Русија и Посос де Калдас во Бразил, но се наоѓа и во Гренланд, Норвешка и Арканзас. Отсуството на стабилна кристална структура, поврзано со бојата, е исто така корисно за идентификација, како и поврзаните минерали. Розово-црвен минерал без добри кристали поврзани со друг алкален магматски материјал, особено нефелин и егирин, е добар показател дека примерокот е евдијалит. Железото (Fe2+) ја дава бојата.

## Евдијалитна група
Микрохемиските (со електронска микросонда) и структурните анализи на различни евдијалитни (и сродни) примероци откриле присуство на многу нови минерали слични на евдијалит. Овие минерали се структурно и хемиски поврзани и се споени во евдијалитната група. Групата вклучува Zr−, OH−, Cl−, F−, CO3− и евентуално силикати што содржат SO4 од Na, K, H3O, Ca, Sr, REEs, Mn, Fe, Nb и W. Електронски празнини исто така можат да бидат присутни во нивната структура.

## Наводи

## Извори
* Минерални галерии

## За понатамошно читање
* 
Категорија:Триаголни минерали
Категорија:Циклосиликати
Категорија:Минерали на манганот
Категорија:Минерали на циркониумот
Категорија:Минерали на железото
Категорија:Минерали на натриумот
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Скапоцени камења
Малиот шеф

[мини|[Netflix|Нетфликс тимот во Шпанија]]
мини|Централата на Нетфликс
мини|Логото на Нетфликс
***Малиот шеф*** () е американски компјутерски анимиран филм од 2017-та година. Филмот е базиран на истоимената сликовница од 2010-та година од Марла Фрејзи. Продуциран е од ДримВоркс Анимејшн (DreamWorks Animation), режиран од Том Мекграт, а напишан од Мајкл Мекилрој. Во филмот гласовите ги позајмуваат Алек Болдвин и Мајлс Моралес како главни ликови, а Стив Бушеми, Џими Кимел, Лиса Кудроу и Тоби Магваер како главни ликови. Филмот следи бебе кое е таен агент во војна за наклонетост кај возрасните помеѓу бебињата и кученцата.

*Малиот шеф* премиерно бил прикажан на Меѓународниот филмски фестивал во Мајами на 12 март 2017 година, а бил издаден на 31 март 2017 година  По објавувањето, филмот добил мешани критики од критичарите, заработувајќи 528 милиони долари низ целиот свет, а неговиот буџет бил 125 милиони долари. Бил номиниран за најдобар анимиран филм на 90-тото доделување на наградите Оскар, 45-то доделување на наградите Еми и 75-то доделување на наградите Златен глобус, но загубил од *[[Коко и големата тајна|„Коко“]]* на Пиксар.

Продолжението, *Малиот шеф: Семејниот бизнис*, било објавено на 2 јули 2021 година, додека ТВ серијата на Нетфликс, *Малиот шеф: Назад на работа*, премиерно била прикажана на 6 април 2018 година.

## Дејство
Ова е урнебесна семејна комедија, за тоа како доаѓањето на бебето влијае на семејството, раскажана од перспектива на еден прекрасен несигурен наратор - имагинативниот седумгодишен брат, по име Тим. Најнеобичниот мал шеф пристигнува во куќата на Тим со такси, облечен во одело, куфер и зборувајќи со гласот на Алек Болдвин. Ривалството меѓу браќата неволно се става во втор план кога Тим открива дека малиот шеф всушност е шпион на тајна мисија и дека само тој може да му помогне. Започнува смела авантура додека малиот палавко се подготвува да осуети подмолен план што вклучува епска битка помеѓу кучињата и бебињата.

## Наводи
Категорија:Филмска музика од Ханс Цимер
Категорија:Анимирани филмови на ДримВоркс
Категорија:Филмови на 20th Century Fox
Категорија:Цртани филмови
Категорија:Американски 3D-филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 2017 година
Myosotis speluncicola

***Myosotis spelunicola*** — вид цветно растение. Видот првпат бил опишан од Пјер Едмон Боасие, а неговото сегашно му го дал Жорж Руи. *Myosotis spelunicola* му припаѓа на родот Myosotis и семејството Boraginaceae. 

Во Каталогот на живиот свет не е наведен ниту еден подвид.

## Опис
*Myosotis speluncicola* е едногодишно растение, високо до 15 см. Стебленцето му е нежно, тенко, полегнато или подигнато, разгрането, со стрчести влакна, во долниот дел со кукесто свиткани влакненца. Листовите му се елиптични, широко елиптични до јајцевидни, од долната страна особено по жилите со кукесто свиткани влакна, од горната страна со исправени влакна. Долните листови се со добро изразена дршка и со помали димензии од стеблените листови кои се приседнати, долги 12 до 25 мм, широки 5 до 10 мм. Цветовите се во мал број, собрани во издолжени срповидни соцветија, често со брактеи. Цветните дршки се куси (0,5–1 мм), при образувањето на плодот малку се издолжуваат, косо поставени или понекогаш стрчести по должината на оската на соцветието, која е со стрчести влакна. Чашката е yвончевидна, при цветање долга 1 до 1,5 мм, при образување на плодот се издолжува до 2 мм, всечена до половината на 5 издожено-триаголни запци, со кукесто свиткани влакна, отпаѓа. Венчето мало, проширениот дел од венчето со пречник од околу 2 мм, бело до синкаво. Оревчињаата се јајцевидни, долги околу 1,5 мм, широки 1 мм, во врвниот дел заострени, со надолжна бразда, кафеави.  

## Живеалиште
Живеалишта на *Myosotis speluncicola* се варовнички камењари и карпи.

## Распространетост
*Myosotis speluncicola* може да се најде во Македонија, Франција, Италија, Турција, Иран.

### Во Македонија
Бистра – над с. Галичник; Ниџе – Добро Поле; Кожуф – Две Уши.

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Myosotis
Категорија:Флора на Македонија