open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кубрат (град)

**Кубрат** () — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Кубрат во Разградската Област. Има население од околу 6.881  жители (2022).

## Географија и местоположба
Завет се наоѓа во западната половина на Лудогорието. Градот се наоѓа на 37 километри северно од регионалниот центар Разград и на 354 километри од главниот град Софија.

## Историја
Најраните пишани податоци за населбата се од 1624 година под името **Балнубар**, или преведено од турски како „Меден Кладенец“. Во 1890 година во Балбунар било отворено основно училиште, а на 4 мај 1891 година било основано оштинското читалиште „Кирил и Методиј“.

При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, 2 жители на Балнубар доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.

Во 1934 година, Балбунар го усвоил своето ново име во чест на ханот **[[Кубрат]]**.

Најзначајните стекнувања на Кубрат до 1940 година биле 2 мелници, 2 машини за влачење волна и 1 маслена мелница. Главна егзистенција на населението било земјоделството, сточарството, сечата, туларството, трговијата со намирници и производствени производи.

Во 1949 година селото Кубрат било прогласено за град. Во 1955 година, блиското село Дрјаново било додадено кон градот Кубрат како негова населба.

## Личности
*Лили Иванова (р. 1939), поп-пејачка

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Кубрат

Категорија:Населени места во областа Разград
Категорија:Градови во Бугарија
Тарун

мини|Тарун
**Тарун**, **бљуд** или **краг** — прибор што се употребувал за месење пити, погачи, за размесување и обликување на лебот и негово спуштање или префрлување во подница за печење. Најчесто имале тркалезен облик и една мала рачка. Најдобро е да се изработени од едно парче дрво.

Второто значење на тарун е голема и плитка чинија.

## Наводи

Категорија:Кујнски прибор
Категорија:Етнологија
Категорија:Дограмаџиски занает
Хенил

**Хенил** () — река во Андалусија, јужна Шпанија, главна притока на Гвадалкивир. Во римско време се нарекувала Сингилис (*Singilis*), а денешното име е изведенка од *Синил* или *Санил* — маварско предавање на латинското име.

## Течение

Реката извира од венецот Сиера Невада, северно од највисокиот врв Муласен. Тече низ градовите Гранада, Лоха, Пуенте Хенил и Есиха. Се влева во Гвадалкивир кај градот Палма дел Рио.

Главна притока на Хенил е Даро. Друга поголема притока е Касин, која се влева југозападно од Виљануева Месија.

## Геолошка историја
Реката денес ја одводнува Гранадската Котлина. За време на миоценот (пред 9,0–5,3 милиони години) ова бил непроточен слив; реките дотекувале од исток и југозапад во средишно езеро кое немало истек.

За време на плиоценот, западниот дел на сливот се одводнуван од системот-претходник на Касин, кој течел на север, а потоа го напуштал сливот на запад. Источниот пат се одвонувал од аламбрискиот систем или претходниот на Хенил се напојувал од планините на исток и завршувал во мало непроточно езеро на север.
Извесно време подоцна Хенил го сменил течението на запад, каде се среќавал со претходникот на Касин, со што сливот станал проточен.

## Поврзано
* Список на реки во Шпанија

## Наводи

## Надворешни врски

* Хидрографски сојуз на Гвадалкивир 

Категорија:Реки во Шпанија
Категорија:Реки во Андалусија
Молосија

**Молосија,** (, , *[[Есперанто|есперанто:]] Molossia*; *официјално:* **Република Молосија** , , *[[Есперанто|есперанто:]] Respubliko de Molossia*) - микродржава која тврди дека има суверенитет над земја од 11,3 хектари земја во близина на Дејтон Невада.

Микродржавата не доби признание од ниту една од земјите-членки на Обединетите Нации. Основана е од Кевин Бах. Тој продолжува да плаќа даноци на имот на земјиштето на округот Стори, призната локална власт, иако тоа го нарекува „странска помош“. Неговата изјава е: „Сите сакаме да мислиме дека имаме своја земја, но знаете дека Соединетите Држави се многу поголеми“.

## Наводи

Категорија:Микродржави
Лозница

Називот **Лозница** може да се однесува на:

## Населени места
### Градови
* Лозница – град во  Бугарија;
* Лозница – град во  Србија;

### Села
* Лозница – село во Бугарија;
* Лозница – село во општината Братунац, Босна и Херцеговина;
* Лозница – село во општината Вишеград, Босна и Херцеговина;;
* Лозница – село во Србија;
* Лозница – село во Украина;
* Лозница – село во Црна Гора;

## Оштини
* Лозница – општина во Бугарија;
* Град Лозница – општинска управа во Србија;

## Поврзано
* Лозица
Лозница (град во Бугарија)

**Лозница** () — гратче во Североисточна Бугарија, административен центар на општината  Лозница во Разградската Област. Има население од околу 2.098   жители (2022).

## Географија и местоположба
Лозница се наоѓа во источниот дел на Дунавската Рамнина. Гратчето се наоѓа на 20 километри јужно од регионалниот центар Разград и на 19 километри  северно од Трговиште. 

## Историја
Првото познато име на населбата било **Кубад’н** (на турски: раскрсница, спој на 7 патишта), спомнато во рускиот регистар од 1573 година. Во 1877 година во населбата имало 66 домаќинства.

По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт, во селото се населиле балканџии привлечени од богатата природа и погодната локација. Во 1908 година било изградено првото училиште со доброволен труд и средства од побогатите. Во 1934 година селото Кубад’н било преименувано во **Лозница**.

Во втората половина на 20 век, Лозница се здобила со нов развоен план, чиј автор е арх. Стојко Дончев. Според неговиот проект се изградени и зградата на општината, читалиштето, киното и автобуската станица, спортската сала и здравствената служба. Зградата  на поштата е дизајнирана од арх. Антонија Бранкова, а хотелот — на арх. Ристо Мангов. Лозница била прогласена за град на 4 септември 1974 година.

## Личности
*Пенчо Кубадински (1918 – 1995),  политик од БКП

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Лозница

Категорија:Населени места во областа Разград
Категорија:Градови во Бугарија
Српеста анемија

**Нарушувања во структурата на хемоглобинот** ― еден вид на хемоглобинопатија кој претставува група на крвни абнормалности кои најчесто се наследни. Најчест тип е **српестата анемија**. Како резултат на ова се јавува абнормалност во еден од глобинските синџири во хемоглобинот - протеин во црвените крвни зрнца кој пренесува кислород. При замената на глутаминската киселина со валин на 6-тата аминокиселина од β-глобинскиот синџир во хемоглобинот кај човекот (Hb A) се јавува мутација на хемоглобинот и формирање на српест хемоглобин (Hb S). Српестата мутација ја прави молекулата на хемоглобинот нерастворлива по дезоксигенација, така што еритроцитите што содржат Hb S полимер се крути и имаат нарушени својства. Проблемите со српеста анемија обично започнуваат на возраст од 5 до 6 месеци. Може да предизвикаат многу други здравствени проблеми, како: напади на болка (познати како **српеста криза**), анемија, оток на рацете и нозете, бактериски инфекции и мозочен удар. Очекуваниот просечен животен век на пациенти со ова нарушување во развиениот свет е од 40 до 60 години.

Српестата анемија е рецесивна автосомна болест, што значи дека треба да се вкрстат два хомозиготни гени за личноста да ја добие болеста, односно се јавува кога едно лице ќе наследи две абнормални копии од β-глобинот (*HBB*) кој го создава хемоглобинот, по една од секој родител. Овој ген се јавува во хромозомот 11. Постојат неколку подтипови, во зависност од точната мутација во секој ген на хемоглобинот. Нападот може да биде предизвикан од температурни промени, стрес, дехидратација и голема надморска височина. Лицето со една абнормална копија обично нема симптоми и се вели дека има српеста анемија . Таквите луѓе се нарекуваат и носители . Дијагнозата се поставува со тест на крвта, а некои земји се тестираат сите бебиња при раѓање за рано откривање на болеста. Дијагноза на болеста е можна и за време на бременоста.

Третманот на луѓето со српеста анемија може да опфати: превенција на инфекции со вакцинација и антибиотици, обилно внесување на течности, суплементи на фолна киселина и лекови против болки. Други мерки се: трансфузија на крв и лекови хидроксикарбамид (хидроксиуреа). Во 2023 година биле одобрени нови генски терапии. Мал процент од луѓето може да бидат излечени преку пресадување клетки од коскена срж.

Во 2015 година, околу 4,4 милиони луѓе имале српеста анемија, а дополнителни 43 милиони биле во ризичната група за заболување од истата. Околу 80% од случаите на српеста анемија се јавуваат во Потсахарска Африка. Во помал степен се јавува во делови од Индија, Јужна Европа, Западна Азија, Северна Африка и кај луѓето со африканско потекло (потсахарско) кои живеат во други делови на светот. Во 2015, од болеста починале 114,800 луѓе. Болеста прв ја опишал американскиот лекар Џејмс Брајан Херик во 1910 година. Во 1949 година, Е. А. Бит и Џ.В. Нил откриле дека тоа е генетски пренослива болест.

## Наводи

## Дополнителна литература

* 
* 
* 
* 

## Надворешни врски

* 
* 

Категорија:Хематопатологија
Категорија:Болести на крвта
Томас Бекет

**Томас Бекет** (; Лондон, 21 декември 1119/1120 — Кантербериска катедрала, 29 декември 1170) — кантербериски архиепископ од 1162 г. до неговата смрт. Тој е почитуван како светец и маченик од Католичката и Англиканската црква. Бекет дошол во судир со кралот Хенри II за правата и привилегиите на црквата и бил убиен од кралските следбеници во Кантербериската катедрала. Набргу по неговата смрт, папата Александар III го прогласил за светец во 1173 г.

## Ран живот
Томас Бекет е роден во Чипсајд, Лондон, како син на трговецот Гилберт Бекет и неговата жена Матилда. Таткото на Томас бил син на витез; во младоста станал трговец, купил имот во Лондон и живеел тука од приходи од наем. Постои добро позната легенда дека мајката на Томас била муслиманска принцеза што го запознала Гилберт за време на неговиот аџилак во Светата Земја, го следела до Англија и таму била крстена. Утврдено е дека легендата нема основа и настанала три века по смртта на архиепископот. За влијанието и богатството на семејството Бекет може да се суди по тоа што Гилберт и Матилда биле погребани во катедралата Свети Павле. Друга легенда ги нарекла родителите на Томас царот на Светото Римско Царство Хенри V и наследничката на англискиот престол, Матилда.

Томас Бекет го добил своето почетно образование во витешки дух под водство на пријателот на неговиот татко Рише де л’Егл, а основното образование во лондонскиот манастир Мертон. Потоа студирал граѓанско и канонско право на Парискиот и Болоњскиот универзитет. По враќањето во Англија во 1142 г., Бекет стапил во служба на кантерберискиот архиепископ Теобалд и наскоро станал еден од неговите дејствувачки помошници. Во 1148 г., Бекет го придружувал Теобалд на Советот во Ремс; во 1152 г., тој бил претставник на надбискупот во Рим и добил од папата порака со која се забранува крунисувањето на синот на Стефан Блоа. Во 1154 г., Бекет станал протоѓакон на Кантербери, а потоа, по препорака на Теобалд, новиот англиски крал, Хенри II, го назначил Бекет за канцелар.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Beckets Bits
* BBC In Our Time: Thomas Becket
* Daily Telegraph:On this day in 1170: Thomas Becket is murdered in Canterbury Cathedral, and becomes a marty

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Христијански светци од 12 век
Категорија:Римокатолички архиепископи од 12 век
Категорија:Англикански светци
Категорија:Архиепископи Кантербериски
Цар Калојан

Назвивот **Цар Калојан** може да се однесува на:

* цар Калојан – бугарски цар;
* Цар Калојан – град во Област Разград;
* Цар Калојан – село во Област Пловдив;
* Цар Калојан – општина во Област Разград;
* Цар Калојан – опера од Панчо Владигеров.

## Поврзано
* Калојан (појаснување)
Борово (град)

**Бòрово** () — гратче во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Борово во Русенската Област. Има население од околу 1.992 жители (2022).

## Географија и местоположба
Борово се наоѓа во североисточниот дел на Дунавската Рамнина. Гратчето се наоѓа на 50 километри југозападно од регионалниот центар Русе и на 6 километри од Бјала. 

## Историја
Во земјиштето на градот Борово се пронајдени исклучителни предмети од сребрено тракиско богатство, познато како „Боровско богатство“ и тракиска гробница од IV век п.н.е. Помеѓу селата Батин и Горно Абланово, се пронајдени докази за постоење на стар римски пат.

Првите информации за селото потекнуваат од 1657 година, кога се споменува под името **Чифлик манастир**. Во наредните години се викало **Горна Манастирица** или **Горно Манастирци**. Со Указ бр.1273 од 4 септември 1948 година, селото Горазд било избришано и припоено како јужна населба на селото Горна Манастирица. Со Указ бр.79 од 11 февруари 1958 година селото Горна Манастирица било преименувано во село **Борово**, кое добило статус на град во 1984 година. 

## Поврзано
*Боровско богатство 

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Борово

Категорија:Населени места во областа Русе
Категорија:Градови во Бугарија
Цар Калојан (град)

**Цар Калојан** () — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Цар Калојан во Разградската Област. Има население од околу 3.302 жители (2022).

## Географија и местоположба
Цар Калојан се наоѓа во североисточниот дел на Дунавската Рамнина. Гратчето се наоѓа на 27 километри северозападно од регионалниот центар Разград и на 35 километри југозападно од Русе. 

## Историја
Во реонот се пронајдени траги од различни култури. Населбите и гробните могили се тракиски. Остатоци од утврдување и мермерен релјеф на божицата на земјоделството и плодноста Церера даваат доказ за живот за време на римското владеење. Во локалитетот Расате се пронајдени украси, предмети за домаќинството и градежни материјали својствени за Првата Бугарска Држава. Од Втората Бугарска Држава се наоѓаат карпестите манастири и испосници „Црква“, „Калугерица“, „Торлашки Манастир“, како и наод од сребрени монети од времето на царот Иван Шишман.

Првите пишани документи во кои се споменува селото **Торлак** се од средината на XV век. Во еден регистар на Никополскиот санџак од 1450 година стои: „... Торлак, селски домаќинства 31 — данок без испенџа, адет и агнам 4815 акчиња...“. Главен опстанок во тоа време било сточарството. Во друг документ од XVII век под наслов „Регистарот на Џелеп-кешаните од Хрзградската кааза, според највисок ред е составен на 24.12.1573 година“ има именуван список на џелеп-кешаните колку овци предавале на османлиската држава. Еве еден извадок од него: „... село Торлак — Иванчо Стано-50 овци, Мирчо Михал-25 овци, Доброслав Добромир-25 овци, Добромир Черњо-25 овци-вкупно 125 овци...“. Тоа е исклучително важно и укажува дека населението на Торлак е чисто бугарско, додека во списоците на џелеп-кешаните од другите населби имало и Турци. Во овој период, крајот на XVII век, започнало интензивното искоренување на шумите, поради брзиот пораст на бројот на населението, а кон крајот на XIX век, обработливото земјиште изнесувало повеќе од 15.000 декари, а потоа достигнало 42.000 декари. Првите искоренувања започнале јужно од селото во месноста „Д’лгија рт“ и продолжиле во западен правец до границите на соседните села Костанденец и Сваленик. Дури тогаш започнува развојот на занаетчиството и трговијата.

Населбата се викала Торлак до 1934 година, кога била преименувана во **Цар Калојан**. Во 1951 година комунистичеките власти ја преименувале во **Хлебарово**, а во 1981 година била прогласена за град. Во 1991 година било вратено името Цар Калојан.

## Личности
*Веселин Топалов (р. 1975), велемајстор, светски шампион во шах

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Цар Калојан

Категорија:Населени места во областа Разград
Категорија:Градови во Бугарија
Ветово

**Вѐтово** () — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Ветово во Русенската Област. Има население од околу 4.540  жители (2022).

## Географија и местоположба
Ветово се наоѓа во североисточниот дел на Дунавската Рамнина. Градот се наоѓа на 37 километри југоисточно од регионалниот центар Русе и на 39 километри од Разград. 

## Историја
Населбата за првпат се споменува во османлиски извор од 1530 година како дел од Никополскиот санџак. По крајот на Кримската војна (1853–1856), во Ветово се населиле Кримски Татари. До ослободувањето на Бугарија во Ветово живееле многу мал број Бугари. Првата поголема група Бугари дошла во Ветово во 1880 година од селото Топчии, Разградско (вкупно 14 семејства). Потоа, во 1880-тите, дошле и други бугарски семејства од селата Нисово, Костанденец, Божичен, Осенец, Кривња, Иваново и Червен.

Се претпоставува дека првото училиште во Ветово било турското училиште, но од кога постоело не се знае. Првично, обуката се одвивала во џамиите, каде што имало посебни простории. Меѓу првите учители во турското училиште бил Сали Пехливанов. Од 1 јануари 1947 година, приватното турско основно училиште станало државно турско основно училиште „Наз’м Хикмет“. Во 1880 година во селото било основано првото бугарско училиште, кое било сместено во лична куќа. Првиот учител бил даскал Минчо, кој бил учител и кројач. Во 1884 година започнала изградбата на училишната зграда, а средствата биле обезбедени од донации. На 1 јануари 1960 година бугарското и турското училиште се обединиле во ОУ „Васил Левски“.

Џамијата, која се наоѓа во центарот на градот, била изградена околу 1667 година. Нејзиното минаре се урнало по земјотресот во 1977 година. Во 1903 година, со заеднички напори на сите етнички групи од Ветово, била подигната црквата „Св. Иван Рилски“. Во 1925 година, била изградена т.н „Татарска џамија“.

На 4 септември 1974 година селото Ветово било прогласено за град.

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Ветово

Категорија:Населени места во областа Русе
Категорија:Градови во Бугарија
Вотсон и ајкулата

**Вотсон и ајкулата** () — маслена слика од сликарот Џон Синглтон Копли, насликана во 1778 г., која го прикажува спасувањето на Брук Вотсон од напад на ајкула во Хавана, Куба. Изворната од трите постоечки верзии на сликата на Копли се наоѓа во Националната галерија на уметност (Вашингтон, округ Колумбија).

## Заднина
На еден топол ден во 1749 г., 14-годишниот Брук Вотсон се втурнал во пристаништето на Хавана за да плива. Додека лебдел опкружен со трговски бродови, една ајкула ги потонала забите во неговата нога, повлекувајќи го под брановите во жесток, постојан напад што му го искинал десното стапало. Крварен и беспомошен, тој се борел да остане над водата додека група морнари ракувале со мал чамец и го извлекле од устата на забното чудовиште. Ќе морало да му биде отсечена ногата до коленото, но тој го преживеал испитувањето. Речиси триесет години по случката, Џон Синглтон Копли го овековечил нападот на Вотсон во величествената слика „Вотсон и ајкулата“.

## Опис и толкување

### Опис
Во центарот на сликата е жестоката борба помеѓу Брук Вотсон и ајкулата. На Вотсон му е прикажана десната нога искината од каснувањето на ајкулата и тој очајно посегнува за помош. Ајкулата е прикажана со широко отворени челусти, доловувајќи ја напнатоста и опасноста на мигот. Околу Вотсон се неговите сопатници што избезумено се обидуваат да го спасат од ајкулата. Некои посегнуваат по него од малиот чамец, додека други користат весла за да се одбранат од ајкулата. Чувството на итност и неред е опипливо.

Бурната вода ја зголемува драматичноста на сцената. Копли вешто ги отсликува брановите што се судираат со чамецот и ајкулата, пренесувајќи чувство на опасност и непредвидливост. Употребата на светлина и сенка е значајна за создавање драматична атмосфера. Сцената е осветлена од силен извор на светлина, кој можеби симболизира надеж и спасување, но и ја нагласува жестокоста на нападот.

### Толкување
„Вотсон и ајкулата“ често се толкува како одраз на опасностите и неизвесностите со кои се соочувале морнарите во текот на XVIII век. Може да се гледа и како истражување на непредвидливата и често опасната природа на животот на море. Сликата доловува миг на криза, каде што човечката сила, храброст и заедница се спротивставени на немилосрдната и непростлива сила на природата.

Фактот што Вотсон, и покрај неговата тешка положба, не е сам во својата борба, ја нагласува темата на единство и човечката способност да се надминат неволјите преку заеднички напор. Дополнително, сликата може да ја симболизира победата на човечката волја над предизвиците што ги поставува природниот свет.

Сѐ на сѐ, „Вотсон и ајкулата“ е моќна раскажувачка слика што сврзува елементи на реализам со засилено чувство за драма, за да прикаже запрепастувачка приказна за опстанокот и човечката издржливост пред лицето на свирепоста на природата.

## Наводи

## Надворешни врски

* *[http://libmma.contentdm.oclc.org/cdm/compoundobject/collection/p15324coll10/id/82989/rec/60 John Singleton Copley in America]*

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Маслени слики
Категорија:Уметнички слики
Категорија:Уметност
Тројцата мускетари (филм од 1973)

**„Тројцата мускетари“** (англиски: *The Three Musketeers*) е американско-британско-панамско-шпански филм од 1973 година, во режија на Ричард Лестер (*Richard Lester*), снимен според романот на Александар Дима. Главните улоги ги толкуваат: Мајкл Јорк (Michael York), Оливер Рид (Oliver Reed), Ричард Чемберлен (Richard Chamberlain), Френк Финлеј (Frank Finlay), Феј Данавеј (Faye Dunaway), Чарлтон Хестон (Charlton Heston) и Ракел Велч (Raquel Welch). 

## Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 17 век. Младиот Д’Артањан (го игра Јорк) доаѓа во Париз со желба да им се придружи на мускетарите. Наскоро, тој се спријателува со тројца мускетари: циничниот Атос (го игра Рид), елегантниот Арамис (го игра Чемберлен) и арогантниот Портос (го игра Финлеј). Нивниот главен непријател е кардиналот Ришелје (го игра Хестон) кој постојано прави сплетки со намера да докаже дека кралицата (ја игра Чаплин) не му е верна на кралот (го игра Касел). Во таа намера на кардиналот му помагаат опасната Милејди (ја ига Данавеј) и Рошфор (го игра Ли). Додека се борат за својата земја и за кралот, мускетарите имаат и лични интереси. Така, на пример,  Д’Артањан се заљубува во привлечната Констанс (ја игра Велч)...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Британски филмови
Категорија:Панамски филмови
Категорија:Шпански филмови
Категорија:Историски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1973 година
Категорија:Филмови на Ричард Лестер
Категорија:Филмови со Мајкл Јорк
Категорија:Филмови со Кристофер Ли
Категорија:Филмови со Оливер Рид
Категорија:Филмови со Џералдин Чаплин
Категорија:Филмови со Ричард Чемберлен
Категорија:Филмови со Феј Данавеј
Категорија:Филмови со Чарлтон Хестон
Категорија:Филмови со Ракел Велч
Категорија:Филмови со Жан-Пјер Касел
Категорија:Филмови со Френк Финлеј
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Париз
Категорија:Филмови засновани на романи
Боровско богатство

**Боровско богатство** () — тракиско богатство од IV век пр. н. е., откриено случајно во 1974 година. Древното богатство денес се чува во Националниот историски музеј во Софија.

Се состои од 5 сребрени садови со позлата — 3 ритони, бокал со ритон и тас. На садовите се пронајдени натписи поврзани со тракискиот одриски цар Котис I (383 — 359 пр. н. е.). Богатството припаѓа на т.н. „Одриски царски дарови“, подарок од Котис I на анонимен гетски владетел. Некои од садовите се изработени како единечен сет — некои од нив (ритонот со протома на сфинга, големиот тас и самиот бокал со ритон) се прикажани на фигуралната композиција на бокалот. Предметите се украсени со слики на животни и митолошки сцени и се од исклучителна вредност за проучување на тракиското верување и ритуал.

Боровското богатство е случајно откриено од Трајчо Стоев во 1974 година во земјиштето на Борово, Русенско, во месноста „Сиври Тепе“. При орање, тракторите ги извадиле древните предмети на површина, оштетувајќи ги, но реставраторите подоцна ги обновиле.

## Наводи

## Библиографија

* Венедиков, Иван.  Медното гумно на прабългарите. София, „Наука и изкуство“, 1983 г.
* Маразов, Иван. Митология на траките. София, ИК Сектор, 1994 г.
* Маразов, Иван. Художествени модели на древността. София, Монографии МИФ 2. Департамент „История на културата“, НБУ, 2003 г.
* Маразов, Иван. Боговете на Самотраки. София, изд. Стандарт, 2010 г.

Категорија:Археолошки наоѓалишта во Бугарија
Палма дел Рио

**Палма дел Рио** () — град во покраината Кордоба на автономната заедница Андалусија, јужна Шпанија. Во 2022 г. населението броело 20.810 жители.

## Земјоделство
Земјоделството во областа доживело значителен подем во маварско време користејќи напредно наводнување и водни тркала. Некои портокалови насади имаат дрва постари од два века.

## Личности
* Хуан Родригес Кабриљо (1497 - 1543) — славен истражувач на Северна Америка (можеби роден во Монталегре)
* Луис Мануел Фернандес де Портокареро (1635 - 1709) — архиепископ на Толедо
* Ел Кордобес (р. 1936) — матадор
* Антонио Хосе Санчес Масуекос (р. 1995) — пејач

## Наводи

## Надворешни врски

* Портал на Палма дел Рио 
* Палма дел Рио — Мултитериторијален информативен систем на Андалусија 

Категорија:Градови во Шпанија
Категорија:Општини во Кордоба
Од сабота до недела

**„Од сабота до недела“** (чешки *Ze soboty na neděli*) е чехословачко-австриски филм од 1931 година, во режија на Густав Махати (Gustav Machatý) по сценариото на Витеслав Незвал (Vítězslav Nezval). Главните улоги ги играат: Ладислав Х. Струна (Ladislav H. Struna), Магда Мадерова (Magda Maderova) и Јирина Сејбалова (Jirina Sejbalová).

## Содржина
Една млада, срамежлива стенографка со тешко срце се согласува да излезе со своите колеги од канцеларијата и со двајца богати мажи во ноќен клуб. За да се спаси до нивното додворување, таа бега надвор, а потоа влегува во една сомнителна крчма, каде непознат човек ѝ нуди помош...

## Наводи

Категорија:Филмови на чешки јазик
Категорија:Филмови од 1931 година
Категорија:Чехословачки филмови
Категорија:Австриски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филмови на Густав Махати
Категорија:Филмови со Ладислав Х. Струна
Категорија:Филмови со Магда Мадерова
Категорија:Филмови со Јирина Сејбалова
Капо (филм од 1960)

**„Капо“** (италијански *Kapo*) е италијанско-француско-југословенски филм од 1960 година, во режија на Џило Понтекорво (Gillo Pontecorvo) по сценариото на Франко Солинас (Franco Solinas), Џило Понтекорво и Сузо Чеки Д’Амико (Suso Cecchi D'Amico). Главните улоги ги играат: Сузан Стразберг (Susan Strasberg), Лоран Терзиеф (Laurent Terzieff) и Емануеле Рива (Emmanuelle Riva). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобар странски филм.

## Содржина
Една млада Еврејка (ја игра Стразберг) е одведена во концентрационен логор. Решена да преживее по секоја цена, таа станува капо — повластена заробеничка која работи како немилосрдна чуварка во логорот.

## Наводи

Категорија:Филмови на италијански јазик
Категорија:Филмови од 1960 година
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Италијански филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филмови на Џило Понтекорво
Категорија:Филмови со Сузан Стразберг
Категорија:Филмови со Лоран Терзиеф
Категорија:Филмови со Емануеле Рива
Категорија:Филмови за холокаустот
Томислав Таневски

**Томислав Таневски** (р.  во ) — македонски музиколог.

## Биографија

Томислав Таневски се стекнал со звањето доктор по музички науки во 2013 година на Факултетот за музичка уметност во Скопје под менторство на композиторот Томе Манчев. Под менторство на истиот композитор, Таневски магистрирал по методика на музичка настава во 2010 година. Покрај ова, се стекнал со звање дипломиран професор по предучилишно воспитување на Педагошкиот факултет „Св. Климент Охридски“ во Скопје на одделот предучилишно воспитание. Претходно, на истиот факултет, се стекнал и со звањето наставник по музичко образование.

За време на студиите на Педагошката академија, под менторство на композиторот Кирил Македонски, навлегол во областа на музичката психологија, се запознал со методологијата на музикотерапијата и музичката психологија и воедно ги започнал своите први композиторски и оркестрациски обиди. Во меѓувреме се стекнал и со меѓународни сертификати, како „монтесори педагог“ и „обучувач за арт и драматерапија“.

Денес, Таневски е раководител на музичкиот оддел при Детскиот културен центар „Карпош“ во Скопје, а во својот професионален ангажман работел и како наставник по музичко образование во ОУ „25 Мај“ во Скопје.

Во својот работен и професионален ангажман работел и во Македонската телевизија како музички продуцент на народна музика и музика за деца, а бил и раководител на детскиот хор при МРТВ и детскиот хор „Златно славејче“, со кои снимил повеќе детски серии: „До-Ре-Ми“, „Весела Вртешка“, „Дајте музика“ и други.

Од останатиот ангажман во областа на музиката е основач и уметнички директор на детскиот музички фестивал „Калинка“ во Гевгелија од 1992-1998, а во 1995 година го подготвил и диригирал првиот мјузикл за деца во Македонија, „Аладин и волшебната ламба“, а во изведба на детскиот хор „Росица“ и балетската секција на Детскиот културен центар „Карпош“, со вкупно 65 изведби на сцената на Македонскиот театар.

На Факултетот за применета музика при Универзитетот за аудиовизуелни уметности (ЕФТА) е избран за доцент во јуни 2014 година, а во јуни 2017 година е избран за вонреден професор.

Во јануари 2018 година е избран за претседател на Сенатот на Универзитетот, а од септември 2020 година е назначен за проректор за настава на истиот универзитет. Во септември 2021 година е избран за редовен професор. Во октомври 2023 година, повторно е избран за претседател на Сенатот на Универзитетот.

Од 2017 година е ангажиран професор на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип, каде до денес предава на Музичката академија и Факултетот за образовни науки, предмети од областа на методиката на музичката настава и креативното музичко творештво.

## Награди

Таневски е добитник на следниве награди:
* Награда „13 Ноември“ (2004)
* Годишна награда на Општина Центар - „Феникс“ (2008)

За својот музички опус добил повеќе значајни меѓународни награди и признанија. Дел од композициите за деца на Таневски се составен дел од учебниците за музичко образование за најразлична возраст.

## Наводи

Категорија:Луѓе од Скопје
Категорија:Македонски универзитетски професори
Категорија:Македонски музиколози
Лендон Донован

**Лендон Тимоти Донован** (англиски: *Landon Timothy Donovan*) е поранешен американски фудбалер, роден на (4 март 1982 година) во Онтарио, Калифорнија. Тој води за најмногу постигнати голови за репрезентацијата на САД. Донован е единствениот играч кој 4 пати ја освоил наградата за најдобар фудбалер на годината во САД.

## Биографија
Лендон е син на Тимоти Донован и Дона Кеш. Тој пораснал во Редландс, Калифорнија и таму посетувал средно Гимназија. Тој потпиша професионален договор со германскиот фудбалски клуб Бајер Леверкузен во 1999 година. Сепак, ситуацијата за него во Германија не беше добра, па затоа беше префрлен во Сан Хозе Ертквејкс, играјќи во МЛС (У.С. фудбалска лига). Таму Донован постигна успех, го освои купот во 2001 и 2003 година и стана едно од лицата на американскиот фудбал. За 4 години во лигата постигна 32 гола и 29 асистенции, а за плејофот – 10 гола и 6 асистенции. Ја освои наградата за фудбалер на годината во САД во 2003 година.

По учеството на Олимписките игри во Сиднеј во 2000 година, тој го одигра и својот прв натпревар за репрезентацијата на САД против Мексико, постигнувајќи гол во своето деби. Играше за САД за време на Светското првенство во Јапонија и Јужна Кореја во 2002 година, постигнувајќи два гола. Ја доби наградата за најдобар млад играч на ова Светско првенство. Учествуваше и на следното светско првенство - ова во Германија во 2006 година.

На 3 јуни 2004 година, Бајер Леверкузен објави дека ќе го врати Донован во своите редови во 2005 година. Тој исто така ја потврди веста и му се приклучи на тимот на Леверкузен на 23 ноември 2004 година. По неколку натпревари за Леверкузен реши да се врати во МЛС, но овој пат заигра за Лос Анџелес Галакси каде настапуваше. Од 4 ноември 2007 година, тој има постигнато 36 гола на 75 натпревари за Лос Анџелес Галакси. Во 2010 година замина на позајмица во тимот на Евертон.

Во 2014 година ја заврши кариерата. Од почетокот на 2015 година, беше одлучено наградата за МЛС да го носи неговото име.

## Наводи

Категорија:Родени во 1982 година
Категорија:Американски фудбалери
Категорија:Фудбалери на ФК Евертон
Категорија:Фудбалери на ФК Бајерн Минхен
Две Могили

**Две Могили** () — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Две Могили во Русенската Област. Има население од околу 3.811 жители (2022).

## Географија и местоположба
Борово се наоѓа во североисточниот дел на Дунавската Рамнина. Градот се наоѓа на 32 километри јужно од регионалниот центар Русе и на 292 километри  североисточно од главниот град Софија. 

## Историја
Првиот пишан податок за Две Могили потекнува од првата половина на XV век и е пронајден во османлиските даночни регистри. Во даночниот регистар од 1656 година за џелкпешаните т.е. данок на овци, се споменува бројот на Бугарите во Две Могили. Во селото со овчарство се занимавале меѓу 79 и 132 Бугари и Турци. За време на Руско-турската војна од 1877–1878 година, руските извори известуваат дека Две Могили има 100 куќи и 550 жители во Русенската Каза.

Револуционерот Филип Тотју последните години од животот ги поминал во Две Могили. По ослободувањето, војводата се вратил во Бугарија. Во почетокот на 1885 година почнал да работи како чувар во општината. Истата година купил двор од 16 декари покрај реката Черни Лом. Самиот си изгради мала куќа, изградена од плетен и малтерисана со глина, каде што живеел сам. Засадува голем овоштарник. Месното население ја нарекува „куќа на војводата“. Во чест на 150-годишнината од раѓањето на Филип Тотју и 1300-годишнината од создавањето на бугарската држава, неговата куќа денес е претворена во музеј.

При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, 3 жители на Две Могили доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.

Во 1969 година селото Две Могили добило статус на град.

## Личности
*Филип Тотју  (1830 — 1907) — бугарски револуционер

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Две Могили 

Категорија:Населени места во областа Русе
Категорија:Градови во Бугарија
Обид за критика на целото откровение

***Обид за критика на целото откровение*** (; 1792 година) ― првото објавено дело на Јохан Готлиб Фихте. Фихте отишол да го посети Кант и неговото прво интервју не поминало добро, па затоа го напишал *Обидете се да го критикувате целото Откровение* за да му остави впечаток, Кант со стекнат впечаток, побарал од својот издавач да го испечати. Накратко било погрешено од јавноста дека е четврта критика на Имануел Кант, и на тој начин Фихте добил голема филозофска слава.

Во ова дело, Фихте тврдел дека секое откровение во врска со Бог мора да биде во согласност со моралот, што било против многу гледишта на вообичаеното христијанско верување во тоа време.

## Наводи


## Надворешни врски
* Јохан Фихте, ''An Attempt at a Critique of All Revelation'', Кембриџ, 2010 година, на англиски јазик
* , изворниот текст на германски јазик

Категорија:Започнувачки книги
Категорија:Германски книжевножурналистички книги
Категорија:Книги од Јохан Готлиб Фихте
Категорија:Книжевножурналистички книги од 1792 година
Категорија:Никулци за филозофски книги
Еврејка со портокали

**Еврејка со портокали** (), **Портокалка** (пол. *Pomarańczarka*) или **Продавачка на портокали** (пол. *Przekupka z pomarańczami*) — слика во стил реализам со елементи на импресионизам од полскиот сликар Александер Геримски, која прикажува повозрасна Еврејка со овошни кошници на заднината на градскиот крајолик. Платното е насликано во 1880–1881 година и е маслен живопис со големини 66 х 55 см. Во мигов се чува во Националниот музеј во Варшава. Сликата била ограбена од нацисти во окупираната од Германија Полска за време на Втората светска војна, а пронајдена дури во 2011 г.

## Опис
Уметничкото дело прикажува една повозрасна Еврејка што се занимава со продажба на овошје. Облечена е во излитена облека, носи качулка на главата и шамија обвиткана преку нејзините раменици. Држејќи кошници, од кои едната содржи портокали, лицето на жената е обележано со свечен израз. Нагласените јаболчници и видливите брчки го засилуваат целокупното чувство на тага и ранливост. Имено, сликарот го доловува истиот модел во две други слики: „Еврејка со лимони“ и за жал изгубеното парче „Еврејка што продава овошје“. Заднината на композицијата ги прикажува покривите на градските куќи. Портокалите служат како препознатлив контраст, нивната боја потсетува на живост, топлина и умерената клима на југот. Во долниот лев агол, сликарот оставил и потпис и името на градот каде што е создадена сликата.

## Наводи

## Надворешни врски

* Еврејка со портокали

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Слики
Категорија:Уметност
Категорија:Уметнички дела
Милан Чундев

**Милан Чундев** (р.  во ) — македонски универзитетски професор на Факултетот за електроника и информациски технологии во Скопје.

## Животопис

Дипломирал во 1970 година на Електротехничкиот факултет во Скопје, каде што во 1996 година бил избран за редовен професор. Во 1978 година магистрирал на Електротехничкиот факултет во Белград, а во 1990 година докторирал на Електротехничкиот факултет во Скопје.

Од 1996 година бил раководител на Институтот за електрични машини, трансформатори и апарати на Електротехничкиот факултет.

## Наводи

Категорија:Професори на ФЕИТ
Категорија:Македонски универзитетски професори
Илија Чулев

**Илија Чулев** ( во  —  во ) — македонски лекар, член на ВМРО (Обединета) и учесник во НОБ.

## Животопис

Се школувал во Кавадарци и Велес и на Медицинскиот факултет во Загреб.

Од 1933 година се вклучил во ВМРО (Обединета). Бил пратеник на Кралството Југославија во 1938 година.

Во Втората светска војна бил лекар во Прешево и во 1944 година се вклучил во Деветтата, а потоцна во Единаесеттата македонска ударна бригада како лекар.

Во 1946 година бил осуден на 10 години затвор како член на тајната организација Демократски фронт на Македонија „Илинден 1903“. Починал во затворот.

## Наводи

Категорија:Македонски лекари
Категорија:Македонски партизани
Обраќања до германскиот народ

***Обраќања до германскиот народ*** (германски: *Reden an die deutsche Nation*, 1806) ― политичка книга на германскиот филозоф Јохан Готлиб Фихте која се залага за германски национализам како реакција на заземањето и потчинувањето на германските територии од Француската Империја на Наполеон. Фихте предизвикал чувство на германска посебност во јазикот, традицијата и книжевноста што го сочинувал заедничкиот идентитет на нацијата (се однесува на народот).

## Поврзано

* Германски национализам
* Национализам
* Наполеонови војни
* Обединување на Германија

## Наводи

## Библиографија

* 
* 

## Дополнителна литература

* Грегори Мур (уред.), *Фихте: Обраќања до германскиот народ* (Кембриџ: Cambridge University Press, 2008).

## Надворешни врски

* 
* Reden an die deutsche Nation at ''gutenberg.de''
* Reden an die deutsche Nation at ''epoche-napoleon.net'' 

Категорија:Германски национализам
Категорија:Статии со текст на германски
Категорија:Книги од Јохан Готлиб Фихте
Категорија:Политичконаучни книги
Категорија:Книжевножурналистички книги 1806 година
Категорија:Никулци за политичконаучни книги
Сливо Поле

**Сливо Поле** () — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Сливо Поле во Русенската Област. Има население од околу 3.323 жители (2022).

## Географија и местоположба
Сливо Поле се наоѓа во североисточниот дел на Дунавската Рамнина само на 5 километри од реката Дунав. Градот се наоѓа на 21 километри североисточнп од регионалниот центар Русе и на 346 километри од главниот град Софија. 

## Историја
Во 1952 година се пронајдени траги од тракиска античка населба при копање на каналите за систем за наводнување на 2 километри североисточно од денешната местоположба на населбата.

Во 1656 година, Сливо Поле се споменува под името **Сливолик**, во Русенскиот Вилает.  На почетокот на XIX век, по епидемија на чума, неговите жители се населиле на денешното место и новата населба се викала **Ќоселер Махале**. По завршувањето на Кримската војна, во селото се населиле Кримските Татари, а по 1863 година се населиле и Бугари од градот Русе и Романија. Во тоа време селото почнало да се вика **Бујук Ислепол**, а подоцна станало само **Ислепол** и **Слепово**. Во 1912 година селото бил преименуван во **Сливо Поле**. 

На 18 мај 2011 година селото Сливо Поле било прогласено за град.

## Наводи

## Надворешни врски
* Мрежно место на Општина Сливо Поле

Категорија:Населени места во областа Русе
Категорија:Градови во Бугарија
Александер Геримски

**Игнаци Александер Геримски** (; Варшава, 30 јануари 1850 — Рим, 8 март 1901) — полски сликар; помлад брат на сликарот Максимилијан Геримски.

## Животопис
Прво учел цртање во Варшава. Во 1868–1872 г. го продолжил своето уметничко образование на Минхенската академија, која ја дипломирал со златен медал. Во 1873–1874 г. живеел во Италија, главно во Рим, каде што ги усовршил своите вештини.

Геримски донел во Полска слики насликани во Италија, и во 1875 г. успешно ги изложил во варшавската галерија Захента.

Геримски повторно го поминал периодот од 1875 до 1879 г. во Италија. Сликарот се обидувал да го реши проблемот со правилното сврзување на боја и светлина врз платното; неговите дела од ова време имаат многу заедничко со делата на француските импресионисти. Во 1879–1888 г. Геримски живеел во Варшава. Овој пат бил најплоден за мајсторија. Тој пишувал погледи од Варшава и сцени од животот на нејзините жители. Делата на А. Геримски во тој миг не нашле на соодветен одговор од неговите сонародници, а во 1888 г. сликарот заминал во странство — во Германија и Франција. Пејзажите стануваат главна тема на неговата работа. Во 1893–1895 г., А. Геримски живеел во Краков, со надеж дека ќе добие професорско место во месната академија. Последните години од животот ги поминал во Италија.

Сликите на Геримски се чуваат во Националниот музеј во Варшава, Националниот музеј во Краков и музејот во Катовице.

## Наводи

## Надворешни врски

*Дела на Александер Геримски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Сликари
Категорија:Родени на 30 јануари
Категорија:Родени во 1850 година
Категорија:Починати во Рим
Категорија:Полски сликари
Категорија:Починати во 1901 година
Битлџус Битлџус

**Битлџус Битлџус** () — американски фантастичен комичен филм на ужасите во режија на Тим Бартон, продолжение на филмот *[[Битлџус]]* (1988). Сценариото го напишале Алфред Гоф и Мајлс Милар, според приказната на Сет Грем-Смит. Мајкл Китон, Винона Рајдер и Кетрин О'Хара се вратиле на нивните улоги од филмот од 1988 г. Во глумечкиот состав се и Џена Ортега, Џастин Теру, Моника Белучи и Вилем Дефо.

*Битлџус Битлџус* излегол на 6 септември 2024 г. во САД од Warner Bros. Pictures, а во Македонија на 5 септември истата година од МКД Блиц.

## Улоги

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Филмови од 2024 година
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски фантастични филмови
Дикирија и трикирија

[мини|245x245пкс| Архиепископот на [Руска православна црква|Руската православна црква Михеј (Хархаров) со дикирии и трикирии]]
**Дикирија и трикирија** — литургиски предмети на епископите во Православната црква.

Дикиријата е свеќник за две вкрстени свеќи, а трикиријата за три. Според литургиските толкувања, двете свеќи одговараат на двете природи на Исус Христос, а трите свеќи на трите ипостаси на Светото Тројство. Помеѓу свеќите на дикиријата е поставена слика на крстот, како показател за жртвата на Спасителот на крстот, но тоа не се прави на трикиријата, бидејќи според учењето на црквата, подвигот на крстот го извршил Христос како Богочовек, а не преку Св. Троица, кои пак ја прифатиле и ја осветиле жртвата на Спасителот на крстот. Овие предмети се појавиле во литургиска употреба во четвртиот или петтиот век.

За време на различни мигови на богослужбата, постарите подѓакони (понекогаш и ѓакони) со почит ги носат дикиријата и трикиријата и ги предаваат на архипастирот за благослов на верниците.  За преостанатото време за време на службата, овие свети предмети, како и рипидата, стојат на високо место во олтарот на посебни постаменти. Понекогаш правото да користат дикирија и трикирија во богослужбите имаат архимандритите од одредени манастири (денес не застапени).

## Наводи

Категорија:Православие
Категорија:Православни цркви
Стратегија во реално време

мини|248x248пкс|''Battle of Survival'' е пример за стратегиска игра во реално време со двомерна графика, со кориснички интерфејс својствен за раните игри на жанрот
**Стратегија во реално време**, скратено **СРВ** (, *RTS*) — жанр стратегиски компјутерски игри во кои не постои „редослед на потези“, за разлика од компјутерските или столните потезни стратегии (англ. *tabletop turn-based strategies*). Учесниците во стратегиите во реално време ги поставуваат и ракуваат единиците и градбите под нивна контрола за заштита на областите на картата и/или уништување на средствата на нивните противници. Во типична СРВ, можат да се создадат дополнителни единици и градби за време на играта. Ова обично е ограничено на потребата за трошење на натрупаните ресурси. Овие ресурси, пак, се добиваат со контролирање на посебни точки на картата и/или поседување на одредени видови единици и градби наменети за оваа цел. Поконкретно, типична СРВ-игра вклучува собирање ресурси, градење бази, технолошки развој во играта и посредна контрола на единици.

Изразот „стратегија во реално време“ бил измислен од  за време на пуштањето на играта *[[Dune II]]* во раните 1990-ти. Меѓутоа, тоа не било забележано од критичарите и изразот станал широко распространет во почетокот на 2000-тите.

Задачите што играчот мора да ги заврши за да успее во СРВ можат да бидат многу напорни, така што сложените кориснички интерфејси се развиле за да помогнат во справувањето со задачата. Некои улоги се позајмени од средините на работните површини; на пример, начин со притискање и влечење за избирање на сите единици во дадена област. Иако неколку други жанрови споделуваат концептуални и играчки сличности со предлошката СРВ, воспоставените жанрови обично не се сметаат за СРВ-игри. На пример, градоградежните симулатори, симулаторите на богови и тактичките игри во реално време обично не се сметаат за „стратегии во реално време“.

## Наводи

## Надворешни врски

* Стратегии во реално време на Steam

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__


Категорија:Жанрови на видеоигри
Неиграчки лик

мини|257x257пкс|Неиграчки ликови
**Неиграчки лик** (, *Non-playable character*) или скратено **NPC** — лик во игрите што не е под управување на играчот. Во видеоигрите, однесувањето на таквите ликови се одредува со софтвер. Во столните игри со улоги (англ. *tabletop role-playing games*), неиграчкиот лик е управуван од водителот на играта (домаќинот). Во компјутерските и столните игри со улоги, изразот „NPC“ се однесува на ликови што општат со играчот, без оглед на нивната врска со ликот на играта. NPC-те можат да бидат друштвени, неутрални или непријателски. Неиграчките ликови служат како важно средство за создавање играчка атмосфера, ги мотивираат играчите да вршат одредени дејства и се главен извор на информации за играчкиот свет и заплетот на играта. Посебен случај на NPC во современите игри е главниот (босот, англ. *boss*) — непријателски лик (обично главниот противник), кој мора да биде поразен за да се заврши целата игра или одредено ниво.

„Неиграчки лик“ е типична, утврдена грешка во буџетските преводи на компјутерски игри, бидејќи буквалното значење на англискиот израз е „лик што не е играч“ (т.е. „управуван од неиграч“), додека замислата „ неиграч“ значи лик што е надвор од играта, со кого заемодејството е невозможно. Во современите преводи на столни игри со улоги, изразот „NPC“ обично се преведува како „лик домаќин“.

## Поврзано

* Играчки лик

## Наводи

## Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Терминологија за видеоигри