Имамат на Ауса

**Имаматот на Ауса**, исто така познато како ***Имамат на Авса***, бил средновековен сунитски муслимански имамат во денешна источна Етиопија и северозападен Џибути.

## Историја

### Потекло
Харар кој ја држел позицијата на главниот град 58 години помеѓу 1519 и 1576 година, бил премногу изложен на честите напади на Оромо и како резултат на тоа ја изгубил својата стратешка важност. Следствено, новиот Имамат одлучил да го премести својот главен град во Ауса, што било поодбранливо и обезбедувало посигурна локација за управување. Оваа одлука била донесена во светло на предизвикувачките околности со кои се соочувал имаматот и потребата од капитал кој би можел да издржи надворешни закани. Како резултат на тоа, Ауса станала ново седиште на моќта и одиграла клучна улога во историјата и развојот на имаматот. По префрлањето на владиното седиште во Ауса од страна на имамот Мухамед Гаса од месецот Џумад ал-Ахира од 1576 година наваму, регионот потпаднал под власт на претставник на имамот од Ауса. Ова означило значајна промена во политичката структура на регионот и почеток на нова ера на владеење.

Во арапскиот текст на Харар од крајот на шеснаесеттиот век *„Taʾrīkh al-mulūk“*  било наведено дека Ауса е окупирана од Адалит кој ја имал титулата Хегано и веќе станала почва за оние што се противат на владетелите на султанатот Адал со седиште во Харар. Неколку историчари велат дека иматот бил по потекло Харари.

### Внатрешен конфликт
Оваа политика била нарушена со внатрешни конфликти меѓу Харла и Арапите. Во 1647 година, владетелите на Емиратот Харар се отцепиле за да формираат своја политика. Имамите од Дардора (Даруд) од Харла кои се етаблирале во Ауса од 13 век и новите мигранти Харла поврзани со имамот Гаса дошле во конфликт. Во рамките на оазата, сложеноста на ситуацијата произлегувала од трите присутни групи.

Харала, без разлика дали седентарен народ кој ја исцедувал и одгледувал Ауса во 14 век, воспоставениот наречен Дардора (Даруд) од локалното население, во трајно разединување и седентарен Авсимара, растргнат меѓу верноста и отпорот. Околу 1628-36 година, Ахмад Јави, началникот на Харала, го реструктуирал копнениот систем со следење на границите на полињата. Ова довело до тензии меѓу имамите и седентативните локални жители, вклучително и Харала, кои станале земјопоседници познати како бада-х аба. Сепак, фазите што довеле до проширување на Дебне и Веима на запад и југ од оазата, како и на Модајто на север, останувале нецелосно познати. Се верува дека оваа експанзија била фаворизирана од Харала, кои биле во потрага по надворешна поддршка во нивната борба против арапските имами.

Со помош на Модајто, Харала предизвикало палење на резиденцијата на имамот Салман во Хандаг, за која се верува дека се наоѓа во Вабле Фанта, на сливот на Нангалта и Афал-Геде. Имамот починал во 1750 година, а Салман се смета дека бил последниот имам на Гара. Неговиот наследник бил предокот на фракцијата Дурусо, Махамед „Дус“ (околу 1750-1760), кој станал првиот Харала „Султан“ од Авса и бил означен како „Раис“ во арапските хроники. Според Хелоиз Мерсиер, жителите на Харар кои мигрирале во Ауса не биле во можност да ги задржат своите обичаи и дијалект спротивно на оние што се задржале во Харар. Во седумнаесеттиот век индукцијата на висинските популации на Харла и Доба во идентитетот на Афар довела до појава на султанатот Ауса.

### Колапс на имаматот
Кабирто од Харла кои потекнуваат од династијата Валазма биле соборени во 1769 година од династијата Мудаито од Афар, потомок на шејхот Кабирто Кабир Хамза, која ја зачувала својата историја преку ракописи. Енрико Серули тврди дека иако Ауса станала под доминација на афарците, древното муслиманско кралство што зборувало семитски преживеало во форма на Емиратот Харар по 1700-тите.

## Имами од Ауса

## Вазири од Харар

## Наводи


Категорија:Поранешни теократии
Категорија:Поранешни монархии
Категорија:Поранешни држави во Африка