open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Анадолски тигри

Во контекст на турската економија, **Анадолските тигри** ( — голем број на градови во Турција кои покажаle импресивни рекорди на раст од 1980-тите, како и дефинирана сорта на претприемачи кои се појачуваат и кои често може да се следат наназад до градовите за кои станува збор и кои генерално се издигнале од статусот на мали и средни претпријатија.

Кога станува збор за одредени градови, терминот најчесто се користи за главните градови или зависни центри Денизли, Газиантеп, Кајсери, Баликесир, Коња, Кахраманмараш, Бурса и Измит . Во Турција, акцентот е ставен на градовите кои добиле мали државни инвестиции или субвенции со текот на годините. Орду, Чорум, Денизли, Газиантеп и Кахраманмараш, особено, се наведени помеѓу градовите што „*сами стекнале*“. Со временски редослед, додека Денизли во Егејскиот регион на Турција бил претходник за брзиот раст во шемата на анадолскиот тигри, Газиантеп, Малатија, Конија и Кајсери се неодамна цитираните истакнати тигри врз основа на бројот на компании што ги имаат меѓу 500-те најголеми во Турција.

Освен нивните производствени единици, дефиницијата генерално ги исклучува компаниите кои имаат свои седишта во најголемите градови во Турција; имено Истанбул, Анкара, Измир, Бурса и Адана, како и компании формирани со јавен капитал. Терминот исто така се повторува, во формата „Анадолски лавови“ (турски: *Anadolu Aslanları*), со името на здружението од приватниот сектор Askon што ги обединува бизнисмените од низа други градови кои нашле заеднички основи меѓу себе. Ова здружение има ограноци во Анкара, Бурдур, Бурса, Гебзе, Измит, Конија, Малатија и Трабзон. Овие лавови поретко се наведуваат меѓу тигрите поради неколку причини. Други варијации на терминот, како што се „Турски тигри“ како што ги користи ПБС без да се исклучи најчесто користената форма на „анадолски тигри“ се исто така изречени.

Надвор од нивните заеднички карактеристики во економска перспектива, се упатуваат, особено во меѓународните медиуми, на различни политички конотации во рамките на терминот, вклучително и со поврзување на овој капитал со исламските вредности или проширување на неговата целина под такви дефиниции како „*исламски капитал*“ или „ *зелена престолнина*“. Политичките избори и трендовите на гласање на градовите и на деталите за кои станува збор може многу да се разликуваат меѓу себе. Едно проучување од 2005 година на Европската иницијатива за стабилност која била фокусирана на Кајсери го користи терминот „исламски калвинисти“ за да ги дефинира претприемачите и нивните вредности. Неколку деловни награди или конференции во Турција црпат наводи од терминот „*анадолски тигри*“ или неговите варијанти. Терминот е копиран по *[[Четири азиски тигри|азиските тигри]]*.

## Географска распространетост
Според годишното рангирање на Топ 1000 индустриски претпријатија на Истанбулската комора на Истанбул од 2005 година, соседната табела содржи градови кои најдобро одговараат на дефиницијата за анадолските тигри.  Меѓу овие градови Трабзон има една компанија во топ 25.

## Наводи

Категорија:Анадолија
Категорија:Економија на Турција
Тома Караџиу

**Тома Караџиу** (; 21 август 1925 – 4 март 1977 година) — романски театарски, телевизиски и филмски глумец.

Роден е во влашко семејство од Рупишта, Егејска Македонија на 21 август 1925 година. Тома Караџиу бил еден од најпознатите романски глумци, со богата дејност и во филмот и во театарот. Тој сакал да игра комични ликови, но се истакнал и во драмата, а еден од неговите референтни филмови е „ Actorul și Sălbaticii “. Играл покрај големите глумци како што се Штефан Баника, Octavian Cotescu, Anda Călugăreanu итн.

Тома Караџиу е најпознат по своите монолози. Во овие кратки раскази, тој успеал да состави приказни кои комбинираа сарказам, сатира и црн хумор. Неговите монолози биле суптилни и обработуваа различни теми, почнувајќи од политиката и завршувајќи со митски концепти. Во секој монолог додавал личен шмек на сценариото, создавајќи топла и хумористична атмосфера.

Загинал во Букурешт, за време на земјотресот од 4 март 1977 година . Погребан е на гробиштата Белу. Неговата прва сопруга била глумицата Марија Бондар, а втората Елена Бичман .

Караџиу имал две сестри, лингвистот Матилда Караџиу Мариочеану и скулпторката  .

## Наводи

## Надворешни врски
* 

Категорија:Починати во 1977 година
Категорија:Родени во 1925 година
Категорија:Македонски Власи
Хилана Тарка

**Хилана Тарка** (вистинско име **Дарја Матрејева**, исто така **Дарја Писумаа** и **Васила Тарка** ; 22 март 1856 - 27 декември 1933 година)  била естонска ( Сето ) фолк пејачка. Таа е позната како „Сето Лаулуима“ (    ).

Хилана Тарка е родена во малото село Хиланде во Сетомаа, од кое подоцна го добила своето име. Речиси целиот живот го поминала во сиромаштија.

Нејзиното најзначајно достигнување било да пее на фестивалот на песната во Хелсинки во 1921 година. На фестивалот присуствувала и Каарло Јухо Шталберг, првиот претседател на Финска.

Хилана Тарка починала во Вимморски во 1933 година, на 77-годишна возраст. Таа е погребана на гробиштата во Обиница .

Во 2008 година, Егзитфилм го објавила биографскиот игран филм *Таарка* . Филмот е заснован на истоимената драма од Кауки Уле и е режиран од Аин Меотс . Глумиците Инга Салуранд, Сиири Сисаск и Марје Мецур ја толкуваа Тарка во различни фази од нејзиниот живот. *Таарка* ја има разликата што е првиот долгометражен филм на сето дијалект .

Во 2019 година, глумицата Мерл Џегер се појави како Хилана Тарка во историската комедија во режија на Харди Волмер, *Johannes Pääsukese tõeline elu* .

Корените на Сето

Ако почнете да барате врски меѓу блиските роднини на Сувиште, ќе забележите дека светот на забавата е нешто што секому му било дадено во мајчиното млеко. Ако Сувисте наследил телевизиски интерес и сценска харизма од страната на неговиот татко, особено познати имиња се издвојуваат во линијата на неговата мајка. На пример, вујко на Сувисте е познатата оперска ѕвезда Ваино Пуура. Неговиот син Рене Пуура е музичар и клавијатурист во многу популарни бендови. Според мајка Хели, бабата и дедото на Уку исто така биле музички.
мини|Гробот на Хилана Тарка на гробиштата во Обиница

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Починати во 1933 година
Категорија:Родени во 1856 година
Ирма Чемошник

**Ирма Чемошник** (16 јануари 1916-29 јуни 1990) ― словенечка учителка, археолог и филолог главно позната по обемната археолошка работа на остатоците од римската ера на територијата на Босна и Херцеговина.

## Животопис
Чремошник е родена во Арад, Австроунгарија (сега Романија), во семејството на словенечкиот историчар Грегор Чемошник. Таа пораснала во Сараево каде нејзиниот татко работел во Националниот музеј на Босна и Херцеговина. По завршувањето на филолошките студии на Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје, таа работела како професорка во гимназија, потоа станала кустос во музеј на уметност во Белград (1944–1947) и на крајот добила позиција во Националниот музеј на Босна и Херцеговина. Напоредно, таа докторирала археологија на Факултетот за уметности во Љубљана, докторирајќи во 1952 година. Работела во Националниот музеј до пензионирањето во 1976 година.

Таа водела бројни ископувања на античкоримски вили и населби на територијата на денешна Босна и Херцеговина, особено во Вишиќи кај Чапљина и во Паник кај Билеќа. Таа направила и значајни откритија од раното феудално раздобје на словенското населување во областа. Нејзините објавени дела се *Mozaici i zidno slikarstvo rimskog doba* („Мозаици и ѕидни слики од римската ера“; 1984). Дополнително, таа е заслужна за уредување и објавување на делови од наследството на нејзиниот татко. 

Напишала неколку студии и книги (Мозаици и ѕидно сликарство од римската ера во Босна и Херцеговина, 1984).

Важно е да биде истакната нејзината работа за повоената реставрација на постојаната средновековна поставка. Истражувала голем број наоѓалишта - римски населби, средновековни наоѓалишта - на чии истражувања почиваат научните резултати на Ирма Чемошник, кои на многу начини ја збогатиле римската и средновековната археологија на Босна и Херцеговина.

## Наводи

https://www.enciklopedija.hr/clanak/cremosnik-irma

https://www.facebook.com/zemaljskimuzej/photos/irma-%C4%8Dremo%C5%A1nikirma-%C4%8Dremo%C5%A1nik-je-svojim-nau%C4%8Dnim-djelom-ostavila-neizbrisiv-trag-u/10157214731714196/

Категорија:Родени во 1916 година
Категорија:Починати во 1990 година
Категорија:Луѓе од Арад
Категорија:Апсолвенти на Филозофскиот факултет - Скопје
Категорија:Словенечки археолози
Категорија:Југословенски археолози
Инара Луигас

мини|Инара Луигас

**Инара Луигас** (родена на 13 јануари 1959 година) е естонска политичарка. Била член на X Riigikogu, XI Riigikogu, XII Riigikogu и XIII Riigikogu .

Родена е во Новосибирската област во Сибир. Таа е член на Естонската Централна партија.

Во 2002 година, таа била именувана за началник на Кралството Сето соотска ().

Таа изјавила:

Инара Луигас: Незавршената работа на Реформската партија ја чинело Естонија стотици милиони евра

„Естонија, како и другите земји-членки на ЕУ, може да ја подели земјата на два региона и на тој начин да добие повеќе финансиски средства. Поделбата на земјата на две не е слама, туку официјална можност што многу земји ја користат за да ги промовираат своите помалку развиени области“, рече Луигас. Според него, ова е прифатливо и праведно решение, чија цел е да и помогне на Европа да се развива со подеднакво темпо.

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1959 година
Ана Вабарна

мини| Ана Вабарна
**Ана Вабарна** (21 декември 1877 година во Вополсова – 7 декември 1964 година во Тоња ) била пејачка на Сето .  За време на нејзиниот живот, таа снимила над 140.000 стихови, особено нејзината композиција на националниот еп „ Пеко “ на Сето, прикажувајќи ја приказната за херојот Сето кој обезбедува слобода за народот Сето. Нејзиниот репертоар вклучува и песни од традиционални сето лирски и лирско-епски типови, детски песни, молитви, педесет и две невестински оплакувања, импровизации (посветени на собирачи на фолклор, државници, лекари, гости - сите во над 20.000 стихови), епски композиции и народни приказни.

Вабарна била прабаба на културната активистка и пејачка Јане Вабарна . 

Самата Ана била необразована, но нејзината бескрајна ризница на песни, бајки и друг фолклор биле запишани од нејзините деца, како и од многу професионални собирачи на фолклор. Од неа се снимени речиси 6000 страници текстови. Ана, исто така, создаде многу наративни стихови, вклучувајќи ја епската поема за кралот Сету, Пеко. Таа, исто така, беше вешта за импровизирање на сите видови теми. Песните на Ана биле постојано снимени.

Оние од оваа збирка се снимени во 1936 година во Националното радио и за време на собирната експедиција на Книжевниот музеј и Естонското радио во 1959 година. Тука со неа пеат нејзините ќерки Матрјона (Мато) Сувере и Наталија (Нати) Вабарна и нејзината снаа Варвара (Вару) Вабарна.

## Наводи
https://www.folklore.ee/pubte/eraamat/rahvamuusika/en/Performer-Anne-Vabarna 
Категорија:Починати во 1964 година
Категорија:Родени во 1877 година
Гајане Чилојан

**Гајане Чилојан** (    , роден на 27 септември 2000 година во Ереван  ) е ерменски спринтер . Таа се натпреварувала на Летните олимписки игри 2016 во женска трка на 200 метри ; нејзиното време од 25,03 секунди на жештините не ја квалификувале во полуфиналето.  

Во 2018 ерменската спринтерка Гајане Чилојан го освоила златото на Балканското првенство до 20 години во Истанбул.

## Наводи
https://armenpress.am/eng/news/938494/
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 2000 година
Вили Нелсон

**Вили Хју Нелсон** (; роден во Абот, Тексас, на 29 април 1933 година) ― американски кантри-пејач и гитарист. Бил еден од најистакнатите претставници на поджанрот „кантри-одметници“ кој се развил кон крајот на 1960-тите како реакција на конзервативните ограничувања на нешвилската кантри-музика. Со неговите албуми: *Shotgun Willie* (1973), *Red Headed Stranger* (1975) и *Stardust* (1978) се вброил меѓу најпознатите кантри-музичари. Добил 12 Греми награди, вклучително и награди за М*узичка легенда* (1990) и за Ж*ивотно дело* (2000). Примен е во *[[Куќа и музеј на славата на кантри-музиката|Куќата на славните на кантри музиката]]* (1993).

Покрај музичката кариера, глумел во многу филмови и серии, а најпознат е по филмот *Барбароса* (1982) и филмот *Крадец* (1981). Нелсон се појавил во филмовите *Остин Пауерс: Шпионот* (1999), *Војна против вистината* (1997), *[[Дјукови од Хазарда|Војводите од Хазард]]* (2005) и многу други.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Добитници на Греми
Категорија:Американски текстописци
Категорија:Американски гитаристи
Категорија:Американски музичари
Категорија:Родени во 1933 година
Категорија:Добитници на Греми за животно дело
Категорија:Американски природозаштитници
Категорија:Либерализам во САД
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Американски кантри гитаристи
Категорија:Пејачи од Тексас
Категорија:Американски реге-музичари
Јованез Назарјан

Јованез Назарјан роден на 11 март 1998 година) е ерменски професионален фудбалер кој игра како централен бек за ерменскиот премиерлигаш Ван и за репрезентацијата на Ерменија.

## Клупска кариера
Назарјан е производ на младинскиот систем на Пјуник. По неколку настапи за првиот тим и во ерменската Премиер лига и во квалификациите за УЕФА Европа Лигата, и играјќи за резервниот тим, во 2018 година го напуштил клубот за да се приклучи новопромовираната екипа ФК Арцах (подоцна преименувана во ФК Ноа).

На крајот на сезоната 2019–20, по освојувањето на Купот на Ерменија со Ноа, Назарјан го напуштил клубот.

Во летото 2020 година, Назарјан потпишал едногодишен договор со Ширак.

Откако Ширак ја напуштил ерменската Премиер лига на крајот на сезоната 20-21, Назарјан бесплатно преминал во Арарат Ереван, кој го напуштил во јуни 2023 година.

На 1 август 2023 година Назарјан му се придружил на Ван.

## Меѓународна кариера
Назарјан ја претставувал Ерменија на неколку младински меѓународни нивоа, настапувајќи за репрезентациите до 19 и до 21 година.

Во ноември 2021 година, го добил својот прв повик во сениорската репрезентација на Ерменија за натпреварите од квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2022 година против Македонија и Германија, соодветно. Тој бил неискористена замена во поранешниот натпревар.

Откако повторно бил повикан во март 2022 година за пријателски натпревар против Норвешка, како замена за повредениот дефанзивец Андре Калисир, Назарјан го имал своето деби за сениорската репрезентација на 29 март, влегувајќи како замена бидејќи Ерменија на крајот била поразена од 9-0.

## Личен живот
Таткото на Назарјан, Рафаел Назарјан, поранешен фудбалер и самиот ерменски сениорски интернационалец, моментално работи како главен тренер и за БКМА Ереван и за репрезентацијата на Ерменија до 21 година.

Неговиот постар брат, Ерик Назарјан, исто така е поранешен професионален фудбалер, и моментално раководи со ерменската репрезентација до 15 години.

## Статистика за кариера

### Меѓународен

## Почести
**Ное**

* Куп на Ерменија (1): 2019–20  

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* Hovhannes Nazaryan at FootballDatabase.eu
* Hovhannes Nazaryan at Global Sports Archive
* Profile  at FC Ararat
* https://www.footballdatabase.eu/en/player/details/309474-hovhannes-nazaryan

Категорија:Фудбалски централни дефанзивци
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1998 година
Бланш Хубер

**Бланш Хубер** (околу 1900 - 1940) била првата жена лекар во Малта. Таа исто така била првата позната студентка по медицина во Малта, а дипломирала како доктор на Универзитетот во Малта во 1925 година, откако се запишала во 1919 година.   Сепак, таа секогаш се занимавала како фармацевт во Жејтун .  

Кога Рода Бланш Хубер е родена на 13 февруари 1882 година, во Роквил, Вашингтон, Јута, Соединетите Американски Држави, нејзиниот татко Џозеф Едвард Хубер имал 29 години, а нејзината мајка Алзина Далтон имала 24 години. Таа се омажила за Маркус Делос Патен на 7 јуни 1912 година. во Солт Лејк, Јута, САД.

Бланш Хубер е родена во Биркиркара, од почесниот Џозеф Хубер, а подоцна се омажила за д-р Џозеф Каруана, колега медицински професионалец. 

Таа била една од првите студентки на Универзитетот во Малта, која се запишала во октомври 1919 година заедно со Теси Камилери . 

Хубер починала на 19 јули 1940 година на 40-годишна возраст. Улицата Бланш Хубер во Слиема е именувана по неа.

## Наводи

Категорија:Несигурна година на раѓање
Категорија:Починати во 1940 година
Grizem

„**Grizem**“ () е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот втор соло студиски албум *[[Bižuterija]]* (2011). Напишана е од дуото Хуљиќ коешто се состои од музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Песната е продуцирана од Реми Казиноти. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивали, а потоа и на нејзините концерти и регионални турнеи. Во 2022, акустичната преработка на песната се нашла на компилацискиот албум *[[Minut srca mog]]* за којшто исто така е снимено и визуелно видео.

Според текстот, во песната се работи за женски протагонист којшто е со скршено срце поради тешката врска во која се наоѓа и поради која често се „гризе“.

Категорија:Хрватски песни
Solo igračica

„**Solo igračica**“ () е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот трет соло студиски албум *[[Moderna žena]]* (2016). Песната е издадена како сингл од албумот во 2012 година. Напишана е од дуото Хуљиќ коешто се состои од музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Песната е продуцирана од Реми Казиноти. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивали, а потоа и на нејзините концерти и регионални турнеи. Песната има и свое музичко видео, коешто е споено заедно со тоа за „Dobitna kombinacija“. Ја прикажува Розга, како ја пее песната додека е облечена во бел фустан. Со спојувањето на двете спота во едно, таа била првата балканска пејачка да направи таков потфат.

Според текстот, во песната се работи за женски протагонист којшто, двоумејќи се за изборот меѓу двајца машки партнери, се одлучува да продолжи сама, како „соло танчарка“.

Категорија:Хрватски песни
Синтија Тарнер

**Синтија Тарнер** (1932 - 1 февруари 2021) била малтешка пијанистка. Таа била најпознатата пијанистка на Малта и една од нејзините најпознати музичари.  Таа играла за кралицата Елизабета за време на кралската изведба во театарот Маноел на 15 ноември 1967 година.  Настапувала на сцени, кабелско радио, радио и телевизија во Малта, Италија, Франција, Германија и Египет.

Таа добила неколку награди. Таа станала шевалер и станала соработник на Кралската академија за музика во Лондон.

Во 1987 година кога Националниот совет на жени на Малта го основа Музичкиот натпревар Bice Mizzi Vassallo ; Тарнер била член на организацискиот одбор и претседаваше со судиската комисија за сите изданија на натпреварот. 

Таа станала членка на Националниот орден за заслуги во 2004 година, една од највисоките почести на државата Малта. 

## Личен живот
Тарнер е родена во Валета во 1932 година. Таа отишла во манастирот на училиштето на Светото срце. Таа била во брак со Ентони Каруана и имаат два сина: Николас и Кристофер. Имала пет внуци, чии имиња се Пол, Филип, Џејмс, Мајкл и Мишка. 

## Смртта
Тарнер се заразила со СОВИД-19 за време на пандемијата СОВИД-19 во Малта додека примала третман за фрактура на колкот и зглобот. Таа починала на 1 февруари 2021 година, на 88-годишна возраст. 

## Наводи

Категорија:Починати во 2021 година
Категорија:Родени во 1932 година
Марија Крјучкова

**Марија Евгеневна Крјучкова** (   ; 7 јули 1988 - 8 март 2015 година) била руска гимнастичарка. Таа освоила бронзен медал во екипна дисциплина на Летните олимписки игри 2004 година.

## Кариера

Крјучкова се натпреварувала на Јуниорското Европско првенство во 2002 година во Патра, Грција, освојувајќи екипно злато и пласирајќи се на шестото место на подот. Во 2003 година, таа освоила тимска бронза на WOGA Classic во Тексас, САД. Подоцна истата година, таа го освоила Класикот на пријателство. Во 2004 година, таа не влегла во рускиот тим за Европското првенство, но освоила злато на паркетот и се пласирала на петтото место во повеќебој и осмото на свод на Купот на Русија. Таа била именувана во рускиот тим за Олимписките игри во Атина, каде што придонла за екипен бронзен медал.

## Смртта
Крјучкова починала од емболија на 8 март 2015 година, на 26-годишна возраст.

## Натпреварувачка историја

## Наводи

Категорија:Олимписки медалисти во гимнастика
Категорија:Починати во 2015 година
Категорија:Родени во 1988 година
Летопис (списание)

***Летопис*** (**'), полно име **' () — лужичкосрпско научно списание што се издава во Германија. Списанието е издание на Лужичкосрпскиот институт. Го печати издавачката куќа Домовина.

## Историја
Историски претходник на публикацијата се смета општественокултурното и книжевно списание ** (; по буквална транскрипција од лужичкосрпските јазици - *Часопис Матица српска*), што го издавало од 1848 до 1937 година лужичкосрпското друштво Матица лужичкосрпска. Првиот број на современото списание бил објавен во 1952 година.

Написите во списанието најчесто се објавуваат на горнолужички, долнолужички и германски јазик. Понекогаш написите се објавуваат на полски, руски и чешки јазик.

За време на Германската Демократска Република, списанието било објавувано во четири посебни тома со специфична содржина, кои биле класифицирани со буквите,, и . Томот содржел написи за лужичкосрпската лингвистика. Во овој том биле објавувани написи за историјата на Лужичките Срби, нивниот политички и општествен живот, како и нивниот однос со германското население. Томот бил посветен на лужичкосрпската етнографија, а томот содржеше написи за лужичкосрпската култура, етнографија и фолклор.

## Белешки


## Наводи

## Литература
* 
* см. Иржи Мудра, Ян Петр, «Учебник верхнелужицкого языка», Домовина, Будышин-Баутцен, ГДР, 1983

Категорија:Лужичкосрпска култура
Категорија:Списанија на лужичкосрпски јазици
Категорија:Списанија на германски јазик
Петра Полнишова

мини|369x369пкс| Фотографија од 2014 година
*Петра* **Полнишова** (од 2022 година го носи презимето **Брочкова**) е *словачка* глумица и стоечка комичарка, добитничка на шест награди ОТО.

Родена на 24 февруари 1976 година

Дипломирала на Универзитетот за изведувачки уметности во Братислава, отсек кукларство. Работела во Велика Британија и две години во  театар во Милано.

Во 2004 година се вратила во Словачка и станала една од клучните учесници во театарот ГУНАСУ во Братислава. Работела и во студиото Л+С и  соработувала со театрите Нова сцена, Арена, СНД. Таа станала надалеку позната благодарение на хумористичната емисија СОС на СТВ, каде што учествувала и во пишување на сценаријата и драматургијата.

Таа глумела и во популарниот ситуациска комедија „Hoď Svišťom“, каде што ги напила сценаријата за неколку епизоди.

Од 2014 година, таа работела и во хумористичната скеч-шоу „Credence“ на телевизијата Marquise. Во него таа и Сузана Кубовчикова Шебова го создале познатиот комичен дует ЦУКИ ЛУКИ, кој стана шаблон за снимањето на комедијата Цуки Луки филм.

Настапувала и во телевизиската хумористична емисија „Партичка“, каде заедно со колегите актери импровизирала на одбрани теми.

Таа глумела во сериите „Канцеларија во градината на розите“, „Господине професоре“ и „Дунав, на ваша услуга“. Во филмот „Мојот дедо е вонземјанин“ (2019 година, копродукција Босна/Херцеговина, Хрватска, Чешка, Луксембург, Норвешка, Словачка, Словенија) ја играла улогата на мајка (главна улога).

Добитник на шест OTO награди од Агенцијата за уметничка продукција (година и номинација):

* 2006 година - комичар;
* 2007 година - Апсолутен ОТО;
* 2009 година - глумица;
* 2010 година - глумица во комедија;
* 2011 година - глумица во комедија и апсолутна ОТО.

## Семеен живот
Првиот сопруг (2005-2008) - архитект Јарослав Такач. Од 2009 до 2017 година живеела во граѓански брак со францускиот публицист Матје Дарас. Два сина: Симон е роден на 16 јуни 2010 година, Феликс на 25 август 2012 година. Во 2022 година, таа се омажила за сценаристот и продуцент Јурај Бротск и го зела неговото презиме.

## Наводи

* https://www.acmodasi.pro/amdb/person/1261322-petra-polnisova
* https://www.csfd.sk/tvorca/39986-petra-polnisova/prehlad/
* https://www.sme.sk/c/2622862/herecka-petra-polnisova-ludia-vzdy-spochybnuju-stav-v-ktorom-prave-ziju.html


Категорија:Статии на кои им недостасуваат информации од Википодатоците
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1976 година
Категорија:Родени на 24 февруари
Категорија:Жени глумици
Милош Александар Базовски

мини|285x285пкс| Орачот (1947)
**Милош Александар Базовски**  11 јануари 1899 година е словачки уметник, претставник на првата генерација на словачки арт нуво уметници.

## Биографија
Роден на 11 јануари 1899 година во градот Турани над Вахом во семејство на учители.

Студирал на Академијата за ликовни уметности во Будимпешта (1918) и на Академијата за ликовни уметности во Прага (1919-1924), наставници - професори Влахо Буковац, Максимилијан Пирнер, Јакуб Обровски и Макс Швабински. Студирал и во приватното сликарско училиште на професорот Алоис Делуга во Виена (1921).

Во 1924 година се вратил во Словачка. Заедно со други уметници организирал патувачки изложби. Делата кои тој ги создал во периодот од 1938-1945 година содржат алузии на воено време.

По 1948 година, кога социјалистичкиот реализам бил жестоко наметнат, тој продолжил да работи во стилот на модернизмот, поради што бил подложен на политички напади.

Познат како колорист, со ограничена палета на бои (главно црвена, жолта, кафена и окер), знаел да создаде хармонија на бои.

Во 1962 година се преселил во Тренчин, каде што починал.

Во 1969 година, во Тренчин е основана уметничката галерија Милош Александар Базовски, во која моментално се сместени повеќе од 1.200 слики и цртежи.

## Наводи

## Надворешни врски

* Уметност на земјите и народите во светот. Концизна уметничка енциклопедија: архитектура, сликарство, скулптура, графика, украсни уметности • Том 4. 1978 година.
* Милош Александар Базовски, 1899-1968: мачка. вист. : [превод. од словачки] / Министерство за култура на СССР, Министерство за култура словачки. Социјални Република. - М.: Сов. уметник, 1982 година. — [7] стр., 8 стр. болен.
* Милош Александар Базовски // Веб уменија
* Базовски Милош Александар // АртКапитал
* Галерија Милоза Александра Базовскаја, Тренчин, Словачка 
Категорија:Починати во 1968 година
Категорија:Починати на 15 декември
Категорија:Родени во 1899 година
Категорија:Родени на 11 јануари
Категорија:Чехословачка
Кримска татарска литература

мини|„Тамга“ симбол на кримското татарско семејство Герае
Најраните **кримски татарски** книжевни дела датираат од времето на Златната Орда (13-15 век), додека нејзината златна ера се случила во времето на Кримското Ханство (15-18 век).

## Историја

### Среден век
„Поемата за Јусуф и Зулејха“ од Махмуд Киримли од 13 век се смета за најстаро дело на кримскиот татарски јазик. Меѓу другите истакнати автори од тоа време биле Али (п. 1232), Махмуд (13-14 в.),  Мевлана Реџеб бин Ибрахим (р. 1386), Мевлана Шерефедин бин Кемал (р. 1438) и Кемал Уми (р. 1475).

### Класичен период
За време на периодот на Златната орда, откако Кримските Татари го прифатиле исламот, почнала да се формира диванска поезија или поезија од палатата. Неговите автори биле ханови и аристократи. Познати поети од тоа време биле Абдул-Меџид Ефенди, Усеин Кефевиј, Мењли И Гирај, Ќази II Гирај, Рамел Хоча, Ашик Умер, Мустафа Џевхериј, Лејла Бикеч, Ашик Ариф, Канмухамед и Едип Ефенди. Гажи ИИ Гираи особено бил познат по неговата поезија, љубовта кон литературата и музиката. Сопругата на Бахадир I Гирај, Хан-заде-ханум, исто така била позната како поет. Во 15-17 век се појавиле антологии на кримската поезија.

Сите литературни дела од тој период се напишани со арапско писмо. Јазикот на поезијата бил под влијание на арапскиот и персискиот бидејќи користел долги и кратки самогласки рими додека турскиот јазик не ги разликувал самогласките на овој начин. Истовремено, во фолклорот се користел повеќе разговорен јазик.

Други дела вклучуваат списи за историски настани и повеќе иарликс.

По анексијата на Крим од страна на Руската империја во 1783 година, кримската татарска литература била замрзната бидејќи главни покровители на нејзиниот развој биле кримските хани.

### Нов период
Преродбата на кримската литература е тесно поврзана со Исмаил Гаспрински кој ги поставил темелите на приказната и романот во кримската татарска литература. Во својот весник „Терџиман““, Гаспрински објавувал дела на новите писатели на Крим-татари. Меѓу истакнатите поети од почетокот на 20 век се Ешреф Шеми-заде, Бекир Чобан-заде, Абдула Дерменци, Шевќиј Бекторе, Абдула Латиф-заде, Амди Гирајбај. Во 1901 година, Абдула Озенбашли ја објавил првата кримско-татарска драма „Лек за Олаѓа дијамант“.

Кримскиот татарски книжевен процес бил прекинат со Прогон на Кримските Татари во 1944 година. Од тоа време и до 1970-тите во Советскиот Сојуз кримската татарска литература е потисната.

Некои од современите автори се Шамил Аладин, Џенгиз Дагчи, Умер Ипчи, Јусуф Болат, Ајдер Осман, Ервин Умеров, Рустем Муједин, Шакир Селим, Јунус Кандим, Сејран Сулејман, Нузет Умеров.

## Поврзано

* Отоманската литература
* Татарска литература

## Наводи

Категорија:Кримска татарска култура
Категорија:Кримска култура
Nirvana (песна на Јелена Розга)

„**Nirvana**“ () е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот трет соло студиски албум *[[Moderna žena]]* (2016). Песната е издадена како сингл од албумот во 2012 година. Напишана е од дуото Хуљиќ коешто се состои од музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Песната е продуцирана од Борис Ѓурѓевиќ. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивали, а потоа и на нејзините концерти и регионални турнеи, кадешто важи за еден од нејзините најголеми хитови. Песната има и свое музичко видео коешто е издадено на 26 март 2013 година. Видеото ја прикажува Розга како изведува танчарска кореографија, придружена од двајца машки танчари. Покрај тоа, во видеото можат да се видат сцени од природни појави, како ноќ и грмотевици. Музичкото видео е второто најгледано на каналот на Јутјуб на пејачкатa, со повеќе од 41.75 милиони прегледи.

Според текстот, во песната се работи за женски протагонист којшто, го повикува нејзиниот машки партнер да ѝ се придружи за време на ноќта бидејќи таа се наоѓа себеси во состојба на „нирвана“. Покрај својата голема популарност кај публиката, била и комерцијално успешна, искачувајќи се на 16-то место на листата за синглови во Хрватска HR Top 40.

## Наводи

Категорија:Хрватски песни
Андреј Николаидис

**Андреј Николаидис** е роден во 1974 година во Сараево е босанско-херцеговско-црногорски новинар и писател.

Андреј Николаидис е роден и израснат во Сараево, но во 1992 г се преселил од Сараево во Црна Гора. Оттогаш живее во Улцињ. Редовен дописник е на регионалниот медиумски портал Е- весник. Пред тоа, Николаидис пишувал колумни за црногорските весници *[[Vijesti (crnogorske novine)|„Вести]]*“, *„*Монитор“ *и за босанско-херцеговскиот весник „*Слободна Босна“*.*

Николаидис на пошироката јавност и е познат по написот *Чирак на џелатот* објавен на 28 октомври 2004 година објавено во *Монитор* во кое го обвинувал познатиот режисер Емир Кустурица за соработка со режимот на Милошевиќ. Написот станал предмет на долг правен спор кога Кустурица го тужел Николаидис за клевета, кој завршил во 2009 година кога Врховниот суд на Црна Гора ја потврдил пресудата со која на Николаидис му било наложено да плати отштета од 12.000 евра.

На 15 октомври 2009 година Николаидис станал советник на Ранко Кривокапиќ, претседател на Народното собрание на Црна Гора и Социјалдемократската партија на Црна Гора.

Досега има објавено четири романи и неколку антологии на приказни:

* *Катедрала во Сиетл*, приказни, 1999 година.
* *Тие!* роман, 2001 година.
* *Мимезис*, роман, 2003 година.
* *Син*, роман, 2006 година.
* *Пристигнување*, роман, 2009 година.
* *Девет*, роман, 2014 година.
* *Унгарска реченица*, роман, 2017 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* Прилозите на Николаидис на страницата e-novine.com
Категорија:Луѓе од Сараево
Категорија:Црногорски писатели
Категорија:Црногорски новинари
Матица црногорска

**Матица Црногорски** е црногорска културна институција.

## Историја
Основана е во 1993 година во Цетиње, како една од невладините организации кои го промовираат црногорскиот национален идентитет одвоен од српскиот, црногорскиот јазик и е еден од најсилните поддржувачи на независна Црна Гора.

Нејзин основач и долгогодишен претседател била познатата југословенска и црногорска комунистичка политичарка Божина Ивановиќ. Преку своето истражување таа се занимавала со различни анализи, од кои многу се контроверзни, а во изминатите години се сметаат за псевдоистражувања со политичка заднина. 

Во 2000 година започнала со издавање на списанието „Матица“.

Од процесот на постигнување на црногорската независност, кој го достигнал својот врв со референдумот во 2006  година била промовирана во јавноста како позната невладина организација. Во 2008 година по усвојувањето на уставот со кој црногорскиот јазик бил прогласен за официјален, во Собранието на Црна Гора на предлог на Социјалдемократската партија на Црна Гора и Либералната партија на Црна Гора бил усвоен *Законот за Матица Црногорец* со живи дискусии, со кои Матица Црногорецот станала субвенционирана од државата како државна институција.

Во октомври 2023 година, Матица најавила дека е против редовен попис на населението во Црна Гора, објаснувајќи го својот став, како што наведуваат, со несоодветните услови и можноста *за фалсификување на демографските податоци во корист на [[српскиот свет]]*.

## Претседатели

* Иван Јововиќ (8 мај 2023 – денес)
* Драган Радуловиќ (22.05.2013 – 8.05.2023)
* Бранко Бањевиќ (23.01.1999 – 22.05.2013 г.)
* Божина Ивановиќ (22.05.1993 – 23.01.1999)

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на Матица Црногорска
Категорија:Црногорска култура
Категорија:Црна Гора
Арношт Барт

**Арношт Барт** (; (,  — , ), познат под псевдонимот **Брезинчански** () — лужички политичар и културен работник. Тој е еден од основачите на националната организација на Лужичките Срби „Домовина“ и нејзиниот прв претседател (1912-1927).

## Животопис
Арношт Барт е роден на 28 август 1870 година во лужичкосрпско селско семејство во лужичкиот град Летон во општината Кубшице. Од 1885 до 1888 година посетувал стручно училиште во Будишин. Потоа патувал низ Европа, посетувајќи ги Франција, Русија и Австроунгарија. Во својата татковина се вратил во 1890 година и истата година му се приклучил на културно-просветното друштво „Матица Лужичкосрпска“. Учествувал во културни и општествени настани меѓу лужичкосрпските селани. Во исто време, учествувал во политички активности, поддржувајќи ги ставовите на саксонските конзервативци.

Во 1912 година бил еден од основачите на лужичкосрпската општествена организација „Домовина“. За време на Ноемвриската револуција во Саксонија во 1918 г. бил основач на Лужичкосрпскиот народен одбор. Осврнувајќи се на мировниот проект на американскиот претседател Вудро Вилсон наречен „Четиринаесет точки“, барајќи право на национално самоопределување и политичка автономија на Лужичките Срби. Тој повикал на воспоставување лужичосрпска автономија во рамките на Германското Царство или Чехословачка Република. Во декември 1918 година водел преговори со чехословачките власти за нивната поддршка на лужичкосрпските интереси. Во својата борба за политичка автономија на Лужичките Срби, успеал на своја страна да придобие неколку членови на Лужичкосрпскиот народен одбор.

Во јануари 1919 година поминал низ Прага на пат кон Париската мировна конференција. Во Прага се обидел да ѝ се придружи на чехословачката делегација, но не успеал, по што во април 1920 година се вратил во Германија, каде што бил уапсен и осуден на три години затвор за неговите активности. По ослободувањето учествувал во работата на Лужичкорпската народна партија.

Откако нацистите дошле на власт во Германија во 1933 година бил уапсен и накратко осуден. Бил протеран од Горна Лужица во 1935 година. Од 1944 до 1945 година бил в затвор.

По Втората светска војна прифатил да учествува во обновувањето на лужичкосрпските организации. Придржувајќи се кон конзервативните ставови, тој учествувал во политички активности меѓу Лужичките Срби.

По војната живеел во селото Брезинка, по што го зел псевдонимот Брезичански. Починал на 15 февруари 1956 година во село Брезинка.

## Литература
* Хартмут Цвар: Арност Барт-Брезинчански. Z документација wo поздрав. 2. Aufl. Бауцен во 1981 година.
* Едмунд Печ: Ернст Барт (1870—1956), Биографија на Саксише. Herausgegeben vom Institut für Sächsische Geschichte und Volkskunde, bearb. фон Мартина Шатковски.
* Хартмут Цвар: Барт, Арност. З: Јан Шолта, Петр Кунзе, Франк Шен (вуд.): Nowy biografiski szóryn k stawiznam a kulturje Serbow . Ludowe nakładnistwo Domowina, Budyšin 1984, стр. 37ff.

Категорија:Лужички политичари
Рухи Саријалп

**Рухи Саријалп** (1924-2001) - турски спортист на атлетичар, олимписки и медалист.

Рухи Саријалп е роден во 1924 година во Маниса. Додека студирал на Воената академија, се занимавал со атлетика. Во 1945 година, Рухи Саријалп го соборил турскиот национален рекорд во трискок, а во 1948 година освоил олимписки бронзен медал со скок од 15 м 2 см. Во 1950 година освоил бронзен медал на Европското првенство, а во 1951 и 1952 година го освоил Светското првенство во атлетика меѓу војската.

По завршувањето на спортската кариера, Рухи Сариалп работел како професор по физичко образование на Техничкиот универзитет во Истанбул. Во моментов, универзитетски спортски комплекс лоциран во областа Тузла во Истанбул го носи името на Рухи Саријалп.

Починал на 3 март 2001 година во Измир и бил погребан на гробиштата на мачениците Едренекапи во Истанбул.

## Надворешни врски

* 
Категорија:Починати во Измир
Категорија:Починати во 2001 година
Категорија:Починати на 3 март
Категорија:Родени во 1924 година
Категорија:Родени на 15 декември
Категорија:Атлетичари на Турција
Соборна црква „Св. Спас“ - Нижни Новгород

**Соборна црква „Св. Спас“** () — една од православните соборни цркви во Нижни Новгород, Русија. Изградена е помеѓу 1816 и 1822 година според плановите на Агистен де Бетанкур и Огист де Монферан. Од 1989 година до септември 2009 година, таа била епархиска соборна црква на епархијата Нижни Новгород и Арзамас. Градбата е објект од архитектонското наследство на Руската Федерација.

## Историја
лево|мини| Соборната црква и нејзината камбанарија на почетокот на XX век.
Соборната црква била изградена во неокласичен стил помеѓу 1816 и 1822 година, на левиот брег на реката Ока. Поради мочурливото земјиште и честата изложеност на поплави, црквата е изградена по урнек сличен на оној на наколните живеалишта. Плановите се дело на Агистен де Бетанкур, додека градежните работи ги раководел Французинот Огист де Монферан.

Соборната црква била осветена на 25 јули 1822 година. На крајот на 19 век, таа била обновена со измени од Роберт Килевајн. Во 1899 година, имало опасност високата камбанарија да се урне, па во 1906 година била заменета со нова камбанарија со поскромни димензии.

По Октомвриската револуција од 1917 година, соборната црква била затворена и претворена во складиште. Во април 1989 година, советските власти одлучиле да ѝ ја вратат на православната заедница и да започнат со реставраторски работи. Била епархиска соборна црква до 2009 година, кога станала обична црква.

Патријархот Кирил ја посетил соборната црква Свети Спас на 11 септември 2009 година. Притоа тој го отворил споменикот посветен на жртвите од Чернобилската несреќа, на кој е прикажан ангел со вкрстени раце на украсен гранитен постамент со библиски наводи и имињата на жртвите.

## Опис
лево|мини| Внатрешноста на соборната црква.
Иконостасот на соборната црква е насликан според стилските правила на тичинскиот сликар Џузепе Антонио Марија Торичели. Тоа предизвикало огорчени реакции кај многу верници, бидејќи не ги зема предвид класичните канони на иконописот. Навистина, некои слики содржат делумно голи фигури што ги скандализирало луѓето од тоа време. Затоа, бил изработен уште еден иконостас,  творба на Васили Стасов. Фреските се дело на Александар Стоупин.

Главниот олтар на соборната црква е посветен на „Преподобно дрво на Животворниот Крст на Спасителот“, додека споредните параклиси се посветени на Свети Макариј Унженски и Свети Александар Невски. Највпечатливите икони на оваа црква се иконите на Светото лице на Спасителот, на Богородица утешителка на настраданите, на Свети Серафим Саровски, на Свети Петар Московски, на Свети Инокентиј Московски и на Јуриј II Владимирски, основач на градот во 1221 година.

## Галерија

Податотека:NN_Old_Fair_Cathedral_08-2016_img2.jpg|Поглед на катедралата
Податотека:E7187-NN-Transfiguration.jpg|Страничен поглед
Податотека:E7184-NN-Transfiguration.jpg|Фасадата
Податотека:E7183-NN-Transfiguration.jpg|Поглед од крајот на патеката
Податотека:Купол_Староярмарочного_собора.jpg|Куполата
Податотека:Иконостас_Староярмарочного_собора.jpg|Иконостасот


## Белешки


Категорија:Нижни Новгород
Категорија:Соборни храмови
Категорија:Руски цркви
Ридовите имаат очи (филм од 1977)

**Ридовите имаат очи** () — американски филм на ужасите од 1977 г., снимен по сопствено сценарио и последователно уреден од Вес Крејвен. Главните улоги ги толкуваат Сузан Ланје, Мајкл Бериман и Ди Волас. Филмот ја раскажува приказната за семејството Картер, кое патува низ Америка низ пустината на Невада и се среќава со мутантни човекојадци.

Филмот ја добил Наградата на меѓународното жири на критиката на кинофестивалот во Сиџес. Во 2006 г., францускиот режисер Александре Ажа режирал преработка на „Ридовите имаат очи“, а следната година бил објавено продолжение од режисерот Мартин Вајз.

## Содржина
Додека семејството Картер патува кон Лос Анџелес, тие се наоѓаат заглавени во огромна пустина откако скршнале од патот. Нивната ситуација добива опасен пресврт кога ќе бидат во заседа од дивјачко семејство што демне во блиските ридови. Оставени само со својот разум и неочекуваната помош на Руби, сочувствителниот член на човекојадскиот клан, преживеаните Картерс, заедно со нивните верни кучиња, мораат да се борат за своите животи. Меѓу нив се братот и сестрата Боби и Бренда Картер, сопругот на Бренда, Даг Вуд, и нивната ќерка Кети, сите решени да излезат живи од ова искушение.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови од 1977 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Туркан Сајлан

**Туркан Сајлан** е родена на 13 декември 1935 починала на 18 мај 2009  била турски дерматолог, академик, писател, предавач и јавна личност. Таа е позната како основач на добротворната фондација „Здружение за поддршка на модерниот живот“.

## Биографија
Туркан е родена на 13 декември 1935 година во Истанбул, во семејството на Фасих Галип бег, еден од првите кои застанале на почетокот на создавањето на младата турска република, а нејзина мајка била Швајцарката Лили Мина Рејман, која го прифатила исламот. во брак и го зела турското име Лејла. Туркан Сајлан била најстарата од петте браќа и сестри.

Од 1944 до 1946 година учела основно училиште во Кандили. Од 1946 до 1953 година продолжила да учи во женското училиште во Кандили.

Сајлан дипломирала на Медицинскиот факултет во Истанбул во 1963 година.

Од 1964 до 1968 година таа работела во болницата за социјална заштита во Нисантаси и специјализирала за кожни болести.

Во 1968 година Туркан почнала да работи како виш асистент на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Истанбул, специјализирала за дерматологија.

Во 1971 година Сајлан добила стипендија за продолжување на студиите во Англија. Во 1974 година работела во Франција, а во 1976 година во Англија.

Во 1972 година станала предавач, а во 1977 година професор.

Во 1976 година почнала да се бори против лепрата и го основала Здружението против лепра.

Во 1976 година почнала  со специјализација за лепра и била една од основачите на Меѓународната унија за лепра (ИЛУ).

Од 1981 до 2002 година, покрај работата како универзитетски професор, била и главен лекар во болницата за лепра во Истанбул, која е под турското Министерство за здравство.

Од 1982 до 1987 година го водела научниот оддел на Медицинскиот факултет, дерматологија на Универзитетот во Истанбул. Од 1981 до 2001 година, таа била директор на дерматолошкиот истражувачки центар на универзитетот.

Туркан Сајлан работела и како консултант за лепра во Светската здравствена организација до 2006 година. Учествувала во создавањето на Лабораторијата за дермална патологија, Бехчетовата болест и Клиниката за венерични болести. На добротворна основа, таа работела како главен лекар во болницата за лепра во Истанбул 21 година, помеѓу 1981 и 2002 година. Таа исто така била член на Европската академија за дерматологија и венерологија на Меѓународното здружение за лепра и била наградена со многу награди и признанија за нејзината работа.

Таа починала на 18 мај 2009 година.

## Семејство
Во 1957 година се омажила. Во бракот добиле два сина, од кои едниот станал графичар, а другиот доктор. Цилан имала и четири внуци.

## Наводи

Категорија:Починати во Истанбул
Категорија:Починати во 2009 година
Категорија:Починати на 18 мај
Категорија:Родени во 1935 година
Категорија:Родени на 13 декември
Категорија:Турција
Анастасија Волкова

**Анастасија Волкова** (родена околу 1991 година) е украинска земјоделска иноваторка која користи сателитска и автономна технологија на беспилотни летала за да даде рана индикација за болеста кај земјоделските култури. Студирала во Украина, Полска и Австралија. Во 2020 година таа живеела во Австралија со деловни врски со нејзината компанија Флуросат во Украина. Нејзината работа е препознаена од Би-Би-Си и Технолошкиот преглед на МИТ и привлекла значителни финансиски средства од 2020 година.

## Животот
Таа ги започнала своите универзитетски студии во Киев пред да замине во Полска за да магистрира. Нејзиниот докторат го добила на Универзитетот во Сиднеј во 2018 година, откако таа била во Австралија три години. Таа основала компанија по име Флуросат која анализирала сателитски слики за да им даде совети на фармерите за нивните култури. Во 2017 година, нејзината првична понуда за финансирање привлекла 1 милион долари. До 2019 година, компанијата собрала 8,6 милиони долари, вклучително и 3,2 милиони од групата предводена од Мајкрософт М12. Во 2018 година, нејзината компанија ја купила австралиска компанија наречена Production Wise која имала десетгодишно искуство во секторот. 

Волкова, чиј кум бил земјоделец, сфатила дека може да ги искористи своите вештини за да ги подобри приносите. Посевите кои биле заразени со некоја болест ги концентрирале своите напори во борбата против болеста и тоа е на сметка на нормалниот развој. Софтверот на Волкова ги забележал овие промени со споредување на сателитски снимки на одредено поле со референтен сет на читања. Нејзиниот докторат се однесувал на употребата на автономни дронови и била прашана како оваа технологија може да им помогне на руралните области. Нејзиниот одговор на овој предизвик бил рецепт за создавање на компанијата Флуросат.  Волкова ги претставила своите идеи на настанот TEDx во Сиднеј.

Волкова била препознаена од магазинот MIT Technology Review во делот под 35 години. Во ноември 2020 година, Би-Би-Си објавила дека Волкова треба да биде вклучена во нивните 100 жени  - список на инспиративни жени од целиот свет. Волкова тогаш живеела во Австралија во 2020 година, но нејзината компанија вклучувала украински развоен тим.   

## Наводи


Категорија:Родени во 1991 година
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Украински агрономи