open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Чичигаз

**Чичигаз** (**Чичиг’с** или **Чешиг’з**; , *Ставродроми*; до 1926&nbsp;г. *Τσίτσιγκες*, *Цицигес*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 486 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото е сместено во источниот дел на Солунското Поле (средиштето на Ениџевардарското Поле), 10&nbsp;км северозападно од Пласничево и 10&nbsp;км јужно од градот Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Чичигаз е забележано како чисто македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Чеши Г’с (Чичег’с)* живееле 420 Македонци. Сите жители на селото потпаднале под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Чечиг’с* имало 200 Македонци, сите под егзархијата.

Во селото работела бугарската пропаганда. Според податоци на кукушкииот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев во 1909 г. во *Чичег’з* работело бугарско училиште. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 30 македонски куќи и две куќи на Роми христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 208 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 255. Во 1926 г. името на селото е сменето во Ставродроми што значи „крстопат“.

Во 1928 г. селото имало 299 жители, а во 1940 г. броело 298 лица. По војните населението земало голем замав и во следните десетлетија речиси се удвоило. Сите жители и понатаму останале исклучиво Македонци.

## Личности
* Христо Аргиров - Чаушот (1884 – 1922) — револуционер, војвода на ВМРО во Воденско

## Население

## Стопанство
Селото се смета за многу богато бидејќи е во поле и неговото земјиште целосно се наводнува. Главни производи се овошјето (праските и крушите), памукот, житото, пченката и др. Застапено е и краварството.

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи
Кадиново

**Кадиново** или **Кад(и)ино Село** (, *Галатадес*; до 1926&nbsp;г. *Καδίνοβο*, *Кадиново*) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.858 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано, но со извесно македонско мнозинство. Во минатото селото го имало и алтернативното турско име *Сујукли*.

## Географија
Селото е сместено на рид во Солунското Поле, 14&nbsp;км западно од Ениџе Вардар (Пазар) и 25&nbsp;км југоисточно од Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На почетокот на ΧΧ век Кадиново било село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Кадијно Село (Суќутли)* имало 248 жители Македонци и 60 Роми.

Во Кадиново работела грчката пропаганда. Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Кадиино (Kadiyno Selo)* имало 336 Македонци под патријаршијата и во селото работело грчко училиште. Прв учител во грчкото училиште бил Христос Думис. Семејствата Стојанидис и Харисиадис зеле учество во грчката вооружена пропаганда против Македонците. Од Кадиново е таткото на гркоманскиот капетан Гоно Јотов.

Училишниот инспектор во Кукушката околија Никола Хрлев 1909 г. напишал вза селото:

 Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 65 македонски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 337 жители, кои во 1920 г. се накачиле на 390. Во 1924 г. властите принудно иселиле 38 жители во Бугарија и довеле грчки колонисти од Источна Тракија и Мала Азија, за кои изградиле нови жиевалишта. Во 1926 г. селото е преименувано во Галатадес. Според пописот од 1928 г. селото имало 848 жители, од кои биле 368 грчки дојденци (98 семејства), а остатокот Македонци. Со пресушувањето на Ениџевардарското Езеро во 1930-тите, дел од жителите на соседното македонско село Плугар се доселиле во Кадиново.

Во 1940 г. во Кадиново се попишани 1.286 жители, додека пак според статистиката на НОФ во 1947 г. селото имало вкупно 1.218 жители од кои 700 Македонци и 518 грчки дојденци. Бројот на жители продолжил да расте во следните десетлетија. Македонците и денес се нешто побројни од дојденците.

## Население

## Стопанство
Бидејќи е полско и земјиштето во голем дел се наводнува, селото важи за многу богато. Главни производи се пченицата, пченката, памукот, овошјето и друго, а селото е познато и по производството на шпаргли. Сточарството е застапено со одгледувањето на млечни крави и друг добиток.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Атанасиј (стара)“ — гробишна црква изградена пред 1806 г.
* „Св. Атанасиј (нова)“ — понова црква во центарот на селото

## Поврзано
* Солунско Поле

## Наводи

Категорија:Постол
Јаворјани

**Јаворјани** или **Јаворени** (, *Платани*, до 1926 г. *Γιαβόργιαννη*, *Јаворјани*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 401 жител (2011) и до денес е целосно населено со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 7 км јужно од градот Воден, а атарот му зафаќа .

## Историја
Ова не е многу старо село и се смета дека е основано од жители на Пожарско, Мегленско кои откопувале земјиште и постепено се преселувале

### Османлиско време
мини|лево|200п|Црквата „Св. Петка“ во Јаворјани
На крајот на XIX век Јаворјани е заведено како чисто македонско село во Воденската каза. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, во 1873 г. *Јаворене* (Yavoréné) имало 10 куќи со вкупно 64 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото (*Јаворени*) имало 66 жители Македонци. Селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Јаворани* (*Yavorani*) имало 72 Македонци под патријаршијата.

### Потпаѓање под Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 55 жители. Во 1920 г. се евидентирани 128 жители Во 1926 г. селото е преименувано во Платани, што е буквален превод на македонското име. Во 1928 г. 322 жители

### Втора светска и Граѓанска војна
За време на Втората светска војна селото било под окупација на Германија и основана е чета на бугарската паравоена организација „Охрана“. Покрај германскиот отпор бугарските четници формираат во селото бугарска општинска власт. Селото значајно настрадало во оваа, како и во Граѓанската војна, но сепак бројноста на населението се одржала.

## Население
Денес населението на останува целосно македонско и непроменето.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јаворјани, во кој тоа е единствено населено место.

## Стопанство
Јаворјани е мошне богато село, чие население се занимава со овоштарство (одгледување на праски, јаболки, и цреши) и производство на жито. Делумно е развиено и сточарството.

## Наводи

Категорија:Воден
Кадрево

**Кадрево** или **К’дрово** (, *Агиос Димитриос*; до 1926 г. *Κέντροβο/ν*, *Кедрово/н*, до 1950 г. *Κεδρώνας, Κεδρώνα, Κεδρών, Кедронас, Кедрон, Кедрон*; ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 22 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е сместено 17 км од градот Воден, на северните падини на планината Каракамен, на надморска височина од 790 м.

## Историја
Во минатото Кадрево било чисто македонско село, но подоцна населението е преселено во Месимер. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал *Кадрево* како македонско село.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Къдрево* (Kydrevo) било село во Воденска каза со 18 куќи и вкупно 78 жители Македонци. 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ го води како село со 100 влашки куќи. Ова се должи нја тоа што, со отселувањето на македонските жители, атарот станал сопственост на турски бег, кој подоцна го откупиле Власи доселени од Епир.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. го води како село со вкупно 13 Турци., што претставува грешка.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 390 жители.

Пописот од 1920 г. укажува дека Кадрево има 573 жители, сите Власи. Во селото силно дејствувала романската пропаганда, и во 1925 г. поголем број семејства се иселиле во Романија. Во 1928 г. селото се свело на 168 жители.. Во меѓувреме, во 1926 г. грчките власти го преименувале во грцизираното Кедронас, за во 1950 г. да го добие наполно грчкото име Агиос Димитриос.

Селото настрадало во Граѓанската војна кога во 1947 г. грчките монархофашистички власти го преселиле населението во Воден. Кадрево не било обновено по нормализацијата на состојбите, па затоа не се ни споменува во пописот од 1951 г. Населението подоцна бележело спорадичен пораст и повторно опаѓање, што всушност се должи на тоа што поранешните жители, кои и денес живеат Воден и другите градски центри и го користат својот имот во селото.

## Население
Во деценијата од 2001 до 2011 г. населението на Кадрево речиси тројно се намалило, и покрај забележаниот пораст по иселувањето во претходните децении. 

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Острово, каде спаѓаат и гратчето Острово и селата Друшка, Ново Русилово и Русилово.

## Стопанство
Сè до напуштањето на селото, жителите се занимавале исклучиво со сточарство.

## Личности
;Со потекло од Кадрево
* Христу Кандровјану (1928-1913) — влашки книжевен критичар и поет, роден во Бабук, Силистренска област, Бугарија.

## Наводи

Категорија:Воден
Црковјани (Воденско)

мини|десно|250п|Црквата „Св. Јован Претеча“ во Црковјани
**Црковјани** или **Црковени** (, *Еклисиохори* или *Κλησοχώρι*, *Клисохори*; до 1926 г. *Τσερκόβιανη*, *Церковјани*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 683 жители (2011). До 1924 г. населението било чисто македонско, а денес е мешано.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 3 км североисточно од Воден (Едеса), во поднижјето на планината Ниџе, на надморска височина од 380 м. Сместено е крај самиот пат од Воден за С’ботско.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Црковени* (Tzerkovéni) имало 78 куќи со вкупно 300 жители, сите Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото имало 320 жители, сите Македонци християни и 3 Македонци муслимани. Според Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Церковени* (Tzerkoveni) има 160 Македонци под егзархијата. Милоевиќ во истиот период регистрирал 20 македонски куќи.

Со Букурешкиот договор Црковјани било припоено кон грчката држава, кога имало 103 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во Еклисиохори, што е буквален грчки превод на македонското име. Во 1920 г. Црковјани имало 120 жители (сите Македонци), но во 1924 г. властите доселиле 127 Грци-бегалци од Понд. Во 1928 г. селото имало 456 жители, од кои 143 (32 семејства) биле доселеници.

Во 1940 г. Црковјани имало 386 жители, од кои половината Македонци, а другата половина — доселени Грци.

Во Втората светска војна селото е окупирано од Бугарите, кои воспоставиле бугарска општинска власт.

Во 1947 г. НОФ го завел селото со 450 жители, од кои 250 Македонци и 200 доселеници.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Воден, каде спаѓаат и градот Воден и селата Котугери и Пачарешко.

## Стопанство
Селото важи за прилично сиромашно. Главни производи се житото и овошјето.

## Наводи

Категорија:Воден
Јанаково

**Јанаково** или **Јанакево** (, *Јанакохори*; книжевно: *Γιαννακοχώριον*, *Јанакохорион*; до 1926 година: *Γιαννάκοβο*, *Јанаково*; книжевно: *Γιαννάκοβον*, *Јанаковон*) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на седум километри северно од градот Негуш, на патот што води од Негуш за селото Голема Река, на надморска височина од 290 метри. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 18 квадратни километри.

Сместено е во североисточните пазувите на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла).

## Историја
Селото порано било многу поголемо, но настрадало во времето на Негушкото востание, поради што голем дел од селаните се раселиле на сите страни.

Селото Јанаково, како и селата од целото ова подрачје, до 1924 година било населено исклучително со македонско население.

По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени понтски Грци, бегалци од Понт. Во 1928 година, Јанаково претставувало мешана населба со 17 бегалски семејства со вкупно 79 жители..

Во 1926 година, името на селото било променето во Јанакохорион (*Γιαννακοχώρι*).

## Стопанство

Поголемиот дел од обработливите површини во селото се наводнуваат од реката Голема Река, поради што е развиено овоштарството, а само на ограничени површини се сеат памук и пченица.

## Население

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Јанакиево (Yanakievo)* било село во Воденската каза со 15 домаќинства и 70 жители. Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Јанаково живееле 70 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Јанакиево (Yanakievo)* имало 72 Македонци.

Во пописот од 1913 година било забележано со 47, а во 1920 година со 128 жители. По 1924 година тука се населиле неколку бегалски семејства (вкупно 80 бегалци), така што селото станало мешана населба, која во 1928 година била забележана со 229 жители, во 1940 година со 461, во 1951 година со 418, во 1961 година со 504, во 1971 година со 444, во 1981 година со 440, а во 1991 година со 468 жители, од кои нешто повеќе од половината Македонци.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 410 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 415 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јанаково, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
* Кула (или Драгаца) — кула од османлиско време, прогласена за споменик на културата.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Негуш
Цакони (Воденско)

**Цакони** (, *Хриса*; до 1922&nbsp;г. *Τσάκων Τσιφλίκ*, *Цакон Цифлик*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 325 жители (2011). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија
Селото е сместено во котлината Меглен, на 2&nbsp;км југоападно од С’ботско. Денес не се смета за одделно село, туку како населба на Цакон Маала.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Цакони е заведено како чисто македонско село во Воденската. Некогаш било чифлик, па затоа се нарекувало и **Цакон Чифлик**. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Цаконе* (Tzakoné) е село во Воденската каза со 37 куќи од 68 Македонци-христијани и 60 Македонци-муслимани.

Во 1887 г. во Цакони проработела бугарската пропаганда со отворање на училиште. Подоцна селото паднало под врховенството на  Бугарската егзархија.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Цакони живееле 260 Македонци христијани.

Според егзархсискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Цакони (Tzakoni) имало 320 Македонци под егзархијата и во селото работело бугарско училиште.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 331 жител, кои во 1920 г. спаднале на 291. Во 1920-тите муслиманското македонско население на Цакони е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти. Според пописот од 1928 г. Цакони станало етнички мешано село со 572 жители од кои 177 биле грчки дојденци (42 семејства). Во меѓувреме дојденците се намножиле, така што во 1940 во селото живееле 724 лица, од кои 483 Македонци и 241 дојденец.

Цакони прилично настрадало во Граѓанската војна, при што неколку македонски семејства и поединци пребегале во Р Македонија и источноевропските земји, а дел од грчките дојденци се засолниле во градовите. Поради тоа, во 1951 г. е забележан пад на 402 жители, иако во 1960-тите населението повторно се накачило. 
Според истражување од 1993 г. селото е мешано македонско-дојденско, во кое, македонскиот јазик е зачуван на средно ниво.

На почетокот на XXI век Цакони престанало да се смета за одделно место, туку е вброено како населба на Цакон Маала, што е случај и со блиското со Долно Турманли.

## Население

## Стопанство
Речиси целото земјиште на селото се наводнува и дава високи приноси. Се одгледуваат индустриски пиперки, граорни култури, десертно грозје, овошје и други земјоделски производи.

## Личности

* Христо Андоновски (1917 – 2006) — новинар
* Атанас Марков (1928-1948) — партизан на ДАГ
* Димитар Димитров (р. 1937) — книжевник, ликовен критичар, публицист и политичар, Министер за култура на Македонија
* Марија Воденска (р. 1942) — писателка

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Каменик

**Каменик** (, *Петрија*; книжевно: *Πετραία*, *Петреа*; до 1926 година: *Κάμενικ*, *Каменик*) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа 5 километри јужно од градот Вртикоп, на надморска височина од 60 метри.

Сместено е во областа Сланица, во североисточното подножје на планината Каракамен, на околу 20 километри југоисточно од градот Воден.

Селото се наоѓа крај железничката линија Солун-Воден-Битола и поседува своја железничка станица.

## Историја

До 1924 година, Каменик било населено исклучително со македонско население.

Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 89 бегалски семејства со вкупно 396 жители.

Името на селото било променето во 1926 година во Петреа (*Πετραία*).

## Стопанство

Бидејќи лежи во поле и земјиштето се наводнува, Каменик е многу богато село. Главни производи се овошје (праски и јаболка) и во помало количество жито. Делумно е развиено и краварството.

## Население

Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите години Каменик (*Καμενίκη*) имало 15 семејства христијани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 220 жители Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Каменик (Kamenik)* имало 120 Македонци.

Во 1910 година во селото Каменик (Κάμενικ) имало 134 жители христијани и 11 муслимани.

Во 1920 година, Каменик било посочено со 8 македонски и 11 куќи на Роми-христијани.

Во пописот од 1913 година било забележано со 126 (од кои 71 маж и 55 жени), а во 1920 година со 128 жители. Во 1924 година се населиле поголем број бегалски семејства (89 семејства со 396 доселеници), така што селото во 1928 година се зголемило на 516 жители, а во 1940 година на 722, од кои 290 Македонци, а останатите бегалци. Според пописот од 1951 година, селото имало 626 жители, во 1961 година 813, во 1971 година 786, во 1981 година 845, а во 1991 година 871 жител.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 921 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 918 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Каменик, во кој покрај селото Каменик влегуваат и селата Бања и Ново Село.
## Општествени установи

* Железничка станица „Каменик“
* Полициска станица

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Тусин

**Тушин** или **Тушим** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Цармариново

**Цармариново** или **Црно Мариново** (, *Марина*; до 1926 година: *Σερμαρίνοβο*, *Сермариново*, *Σερμορίνοβο*, *Сермориново*; книжевно: *Σερμορίνοβον*, *Сермориновон*) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција. До 1920-тите Цармариново, како и другите околни села, било чисто македонско, а денес Македонците во него сочинуваат двотретинско мнозинство.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на осум километри североисточно од градот Негуш и 10 километри југозападно од Вртикоп, на надморска височина од 140 метри.

Сместено е во областа Сланица, на североисточните падини на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла). Во селото се наоѓа и Цармариновскиот манастир „Св. Преображение“, кој влегува во Воденската митрополија.

## Историја

Во 1923 година во селото биле населени Грци, бегалци од Турција. Во 1928 година, Цармариново претставувало мешана населба со 558 жители, од кои 270 лица (65 семејства) биле грчки дојденци, а останатите биле домородни Македонци.

Селото Цармариново, како и другите околни села, до 1924 година било населено исклучително со македонско население.

Во 1926 година, селото било преименувано во Марина (*Μαρίνα*).

Во книгата „Населените места во Егејска Македонија“, се наведува дека и денес во селото поголем дел од населението е македонско, а околу една третина потомци на грчките бегалци.

## Стопанство

Селото е прилично богато, бидејќи се наоѓа во самото поле, а дел од обработливата почва се наводнува и дава високи приноси. Главен производ е овошјето, а се сее и пченица. Делумно е развиено и сточарството.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Цар-Мариново (Црно Мариново)* живееле 400 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Цармариново* имало 208 Македонци.

За време на пописот од 1913 година, селото било забележано со 223, а во 1920 година со 414 жители. По 1923 година во селото биле сместени помал број бегалски семејства. Така, селото станало мешано, во него во 1928 година имало 558 жители, во 1940 година 786, во 1951 година 827, во 1961 година 994, во 1971 година 972, во 1981 година 957, а во 1991 година 1.036 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.076 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.042 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Антемија со седиште во селото Копаново, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Цармариново, во кој покрај Цармариново влегува и селото Фетица.

## Општествени установи

* Полициска станица

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Марина“ — главна селска црква

;Манастири
* Цармариновски манастир — манастирот е посветен на Христовото Преображение
;Кули
* Хаџидимитрова кула — станбено-одбранбена кула прогласена за споменик на културата

## Личности
* Јане (Јани) Ташов (1919 – 1948) — комунистички деец

## Наводи

Категорија:Негуш
Колудеј (село)

**Колудеј** — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Вртикоп на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало североисточно од Колибите и југозападно од Гропино.

## Историја
Во XIX век селото било мал чифлик со македонско население. На грчкиот попис од 1913 г. селото веќе нема жители, што значи дека тоа се распандало пред тоа. Неговите жители се преселиле во с. Колибите.

## Поврзано
* Колудеј — река

## Наводи

Категорија:Историски села во Вртикоп
Котугери

**Котугери** или **Кутугери** (, *Кесаријана*, до 1926 г. *Κουτούγερη*, *Кутугери* или *Κατούγερη*, *Катугери*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 81 жител (2011). Сè до 1924 г. населението било исклучиво македонско.

## Географија и местоположба
Ова е полупланинско село, сместено на 8 км од градот Воден, на надморска височина од 140 м.

## Историја
### Средновековие
Се претпоставува дека селото го добило називот кој византиските власти го користеле за богомилските калуѓери кои живееле тука.

### Османлиско време
На крајот од XIX век Котугери е забележано како чисто македонско село во Воденската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ 1873&nbsp;г. *Котуери* (Cotouyéry) е посочено како село во Воденската каза со 12 куќи со 56 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото живет 60 жители Македонци.

Целото население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. *Катугери* (Katougueri) имало 48 Македонци под патријаршијата.

### Потпаѓање под Грција
Со Букурашкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 44 жители. Во 1924 г. македонското население се иселило и на негово место се донесени грчки бегалци од Турција. Во 1926 г. селото е преименувано во Кесаријана. Во 1928 г. Котугери било аселено исклучиво со Грци доселеници — 38 семејства со вкупно 134 жители.

## Население

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Воден, каде покрај Котугери и градот Воден, спаѓаат и селата Пачарешко и Црковјани.

## Стопанство
Селото е стопански пасивно, а главни гранки се полоделството (жито) и овоштарството (праски и јаболка).

## Наводи

Категорија:Воден
Манастир (Воденско)

**Манастир** (, *Монастираки*; до 1926&nbsp;г. *Μοναστηρτζίκ*, *Монастирѕик*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 141 жител (2021). Сè до 1924&nbsp;г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е дојденско.

## Географија
Селото е сместено во областа Меглен, 2&nbsp;км јужно од Бизово, југозападно од С’ботско и 25&nbsp;км северно од Воден.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во дадено време еден дел од жителите на Струпино го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Монастирче* (Monastyrtche) било село во Воденската каза со 38 куќи на вкупно 125 Македонци-муслимани.

Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ, на крајот на XIX век Манастир бил македонско-муслиманско село со машко население од 227 лица во 66 домаќинства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Манастир* (*Манастиръ*) било село сочинето од 350 Македонци-муслимани. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 70 македонски муслимански куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 427 жители, кои во 1920 г. спаднале на 348. Во 1926 г. селото е преименувано во Монастираки, што е прост грчки превод. Во 1920-тите населението на Манастир е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Мала Азија. Според пописот од 1928 г. селото било чисто дојденско со 241 жител од 62 семејства.

Во 1940 г. Манастир броел 373 жители, но настрадал во Граѓанската војна кога властите го повлекле населението во близкото село Бизово. По војната, во селото се вратиле само еден дел од жителите, па така во 1951 г. е забележано население од 132 лица. Освен мало покачување во 1950-тите, бројноста на населението останала устојчива до денес.

## Население

## Стопанство
Селото има мошне плодно земјиште кое во добар дел се наводнува. Главни производи се гравот, тутунот, житото и овошјето.

## Наводи

## Поврзано
* Меглен

## Наводи

Категорија:Меглен
Нисија

**Нисија** (, *Ниси*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 382 жители (2011) и до денес е целосно населено со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото е сместено околу 8 км северозападно од градот Воден, во подножјето на планината Кајмакчалан, на надморска височина од 520&nbsp;м.

## Историја
Во XIX век Нисија било чисто македонско село во Воденската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович во „Очерк путешествия по Европейской Турции“ го опишува Владово како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ стои дека во 1873 г. во Нисија (Nissia) било село во Воденската каза со 45 куќи и вкупно 243 жители Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в селото живееле 340 жители Македонци христијани. Според Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село прешло под врховенството на Бугарската егзархија, Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Нисија (Nissia) има 368 Македонци под егзархијата.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. Нисија влегува во состав на грчката држава, кога имало 353 жители. Во патописниот попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ забележал 60 македонски куќи.

Во Втората светска војна Нисија е окупирана од Бугарите и воспоставена е општинска власт. Кај селото воденската чета на бугарската паравоена организација „Охрана“ разбила андартска чета, заробувајќи и погубувајќи го нејзиниот водач, полковникот Куцоќорис.

Селото прилично настрадало во Граѓанската војна и затоаповеќе семејства пребегале во Р Македонија.

## Население
Денес населението на Нисија останува целосно македонско и непроменето.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Нисија, во кој тоа е единствено населено место.

## Стопанство
Главни производи на населението се жито, арпаџик и овошје (јаболка и цреши).

Дел од најплодната земја во полето била неповратно изгубена и населението уште повеќе осиромашено со изградбата на вештачкото Владовско Езеро во 1956 г.

## Културни и природни знаменитости
* „Рождество на Пресвета Богородица“ од 1741 г.

## Поврзано
* Владовско Езеро

## Наводи

Категорија:Воден
Ново Село (Сланица)

**Ново Село** (, *Плеврома*; до 1927 година: * Γενή Κιόι*, *Ени Ќој*) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото сред самото пространо поле, во непосредна близина на селото Каменик, на надморска височина од 70 метри.

Сместено е во областа Сланица, на околу 5 километри јужно од општинското средиште Вртикоп и на околу 18 километри од градот Воден, во североисточното подножје на планината Каракамен.

Крај самото село поминува железничката линија Солун-Воден-Битола.

## Историја

Ново Село, како и сите околни села, до 1924 година било населено исклучително со македонско население.

Во 1924 година, грчките власти започнале да населуваат грчки бегалци од областите Понд и Источна Тракија, со што селото станало мешана населба. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 27 бегалски семејства со вкупно 114 жители.

Во 1927 година било променето името на селото во Плеврома (*Πλεύρωμα*).

## Стопанство

Бидејќи лежи во поле, а земјиштето речиси целосно се наводнува, Ново Село е доста богато. Главно занимање на населението е овоштарството (праски и јаболка), а се произведува и пченица, свилена буба и кокар.

## Население

Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите години во Ново Село (*Νοβοσέλο*) имало 15 семејства христијани.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 75 жители Македонци.

Во пописот од 1913 година било попишано со 36 (од кои 20 мажи и 16 жени), а во 1920 година со 26 жители. Во 1924 година, грчките власти тука населиле бегалски семејства од Понд и Источна Тракија, така што Ново Село станало мешана населба, која во 1928 година била забележана со 156, а во 1940 година со 208 жители, од кои бројот на Македонците е нешто поголем од оној на бегалците. Во 1951 година селото имало 188 жители, во 1961 година 262, во 1971 година 273, во 1981 година 280, а во 1991 година 276 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 294 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 261 жител.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Липоор, во кој е единствено село.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Вртикоп
Орман Чифлик

**Орман Чифлик** (, *Дендри*; до 1928 година: *Ορμάν Τσιφλίκ*, *Орман Цифлик*) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓало помеѓу селата В’гени и Ризово, а ѝ припаѓало на општината Каменик.

## Историја

Во 1928 година, селото добило ново грчко име, но изгледа дека истата година се растурило, бидејќи не се спомнува во пописот од 1928 година. Неговото население се прибрало во околните села, бидејќи земјиштето, кое било беговско, им било доделено на бегалски семејства сместени во селото Ризово.

## Стопанство

Главното занимање на селаните било земјоделството.

## Население

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Орман Чифлик (Orman tchifliq)* е село во Воденската каза со 20 куќи и 75 жители Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Орман Чифлик* живееле 90 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Орман Чифлик (Orman Tchiflik)* имало 48 Македонци.

Во 1920 година, Орман Чифлик е посочено со 5 македонски куќи.

Во пописот од 1913 година било забележано со 32 жители, а во 1920 година само со 14 жители. Во 1928 година добило ново грчко име, но изгледа селото се распаднало и не е спомнато во пописот од 1928 година.

## Самоуправа и политика

Селото влегува во рамките на општината Вртикоп, во округот Постол.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Историски села во Вртикоп
Оризари (Воденско)

**Оризари** (, *Ризари*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 382 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на Солунското Поле, 7 км јужно од градот Воден. крај главниот пат од Воден за Солун. Лежи на надморска височина од 80 м, атарот зафаќа  исклучително продуктивно земјиште кое се користи претежно за овоштарство.

мини|десно|250п|Улица во Оризари
На крајот на XIX век Оризари било чисто македонско село во Воденската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ свели дека во 1873 г. Оризаре (Orizaré) имало 35 куќи со вкупно 160 жители Македонци. Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. бележи 210 Македонци  и 90 Роми

Целото население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Оризари (Orizari) имало 128 Македонци под патријаршијата и работело грчко училиште.

Во септември 1910 г. селото настрадало при разоружувачката акдија на младотурците. На селаните им биле одземени 8 пушки „Гра“, шестмина се уапсени и одведени во Вртикоп, а на месната учителка ѝ било забрането да предава доколку не сака да зема државна плата.

Во Првата балканска војна селото го окупирала грчка војска, која вршела грабежи и други ѕверства врз месното население. Со Букурешкиот договор во 1913 г. Оризари станало дел од грчката држава, кога населението броело 148 жители. Во патописниот попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ забележал 20 македонски и 5 ромски куќи. Дел од македонското население се иселило, по што на негово место во 1924 г. се доселени 172 Грци од Понд и Кавказ, менувајќи го етничкиот состав. Доселувањето на бегалци од тие краишта продолжило, па во 1928 г. во *Оризарион* се заведени 492 жители од мешано потекло, од кои 59 бегалски семејства со 247 члена. Во 1940 г. се евидентирани 753 луѓе, од кои 253 Македонци и 500 доселеници.

Во Втората светска војна Оризари е окупирано од Бугарите и воспоставена е општинска власт. Селото прилично настрадало во оваа, како и во Граѓанската војна, но и покрај загубите во 1951 г. населението броело 842 жители.

## Население

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Оризари, во кој тоа е единствено населено место.

## Стопанство
Оризари важи за мошне богато село бидејќи произведува големи количества на праски, јаболка и круши како и киви. Ова се должи на фактот што селото е сместено сред поле, и речи иселото земјиште наоколу се наводнува.

## Наводи

Категорија:Воден
Старошево

**Старошево** или **Старошово** (познато и како **Ставрово**; , *Ставродроми*; до 1923 г. *Σταρός*, *Старос*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 117 жители (2021). Сè до 1923 г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Серското Поле, северозападно од градот Сер и западно од северозападниот брег на Бутковското Езеро, во подножјето на планината Круша, на надморска височина од 90 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XVIII век селото се наоѓало западно од денешното, на месноста *Дервено*. Поголемиот дел од населението е доселено од пред повеќе од три века од селото Тренчови Колиби во Струмичко, кое се наоѓало на планината Огражден.

Во XIX век Старошево било македонско село во Серската каза на Серскиот санџак. Тоа било чифлик на Сари-бег од Солун. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во *Старош (Staroch)* имало 233 домаќинства со 80 жители Македонци и 15 муслимани.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:Селото било под влијание на Бугарската егзархија и Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Старошево имало 460 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Старошево имало 488 Македонци под врховенство на егзархијата и 56 под врховенство на патријаршијата. Во селото работело бугарско училиште со 1 учител и 30 ученици.

Во Првата балканска војна, 2 лица од селото се вклучиле во Македонско-одринските доброволни чети.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 404 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 220 лица. Во 1923 година, името на селото било променето во Ставродроми (*Σταυροδρόμι*).**

Под притисок од грчките власти, во 1923-24 година, поголемиот дел од македонското население принудно било иселено во внатрешноста на Бугарија и Пиринска Македонија (во Петричко), а на нивно место се населиле 60 бегалски семејства (вкупно 214 бегалци), така што селото станало мешана населба.

## Стопанство
Населението произведува жито, памук и други земјоделски производи, а поради поволните услови внимание му се посветува и на сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Беласица со седиште во селото Станица Порој, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бутково, во кој е влегуваат и селата Бутково, Дели Хасан и Ќутахли.

## Личности

## Наводи

Категорија:Синтика
Ошљани

**Ошљани** (, *Агија Фотини*, до 1926 година * Όσλιανη*, *Ослјани*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 261 жител (2011) и до денес е целосно населено со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 13 км југозападно од градот Воден, во североисточните падини на планината Каракамен, на надморска височина од 660 м.

## Историја
Ошлјени се смета за многу старо село, бидејќи се води и во најстарите турски сиџили. познато по неговата улога во Негушкото востание од 1822 г.

Кон крајот на XIX век Ошљани се води како чисто македонско село во Воденската. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дела во 1873 г. во *Ослене* (Osléné) имало 30 куќи со вкупно 137 жители Македонци.  Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 50 жители, сите Македонци.

Цялото население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в *Омляни* (Omliani) имало 120 Македонци под патријаршијата.
мини|десно|250п|Поглед на Ошљани

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото влегува во состав на грчката, кога имало 119 жители. Истата година Панајотис Деказос, одговорен за земјоделство при Македонското управништво, го споменува Ошљани (Όσλιανη) како село населено со „словеногласни елини“. Во патописниот попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ забележал 15 македонски куќи.. Во 1920 г. во селото се евидентирани 95 жители. Во 1926 г. Ошљани е пременувано во Агија Фотини. Во 1928 г. населението се накачило на 107 жители.

За време на Втората светска војна во Ошљани влегле бугарски окупациски сили, основајќи чета на паравоената организација „Охрана“. Селото страдало и во Граѓанската војна.

## Население
Иако е планинско, селото доживеало пораст наместо намалување на населението, типично за другите вакви села. Денес населението на Месимер останува целосно македонско и непроменето.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Под, во кој спаѓа и селото Под.

## Стопанство
Иако е планинско и прилично пасивно, селото останува познато по дрводелството и претприемништвото. Во помала мера се одвиваат и сточарството и земјоделството.

## Личности
* Кара Мице — македонски револуционер, учесник во Грчката војна за независност
* Лазо Ошлинецо — револуционер, воденски војвода на ВМОРО

## Наводи

Категорија:Воден
Ослово

**Ослово** или **Ослој** (, *Панагица*, до 1926 г. *Όσλοβο*, *Ослово*) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 682 жители (2011). Во неодамнешното минато било населено исклучиво со Македонци, но Турците присилно ги одзеле имотите и целот осело така станало турска населба. Денес населението е сочинето од грчки доселеници од Турција.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа 5 км северно од Острово и 20 км западно од Воден. Лежи во подножјето на планината Ниџе, на надморска височина од 720 м.

## Историја
### Во древноста
Западно од Ослово во правец на Жерви е откриена Ословската древна населба која била населена од бронзеното време, па сè до хеленистичкиот период.

### Османлиско време
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Ослово како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, се вели дека во 1873 *Ослој* (Osloy) е село со 55 домаќинства и 96 жители Македонци и 115 Македонци-муслимани.

На почетокот на XX век Ослово е заведено како село во Воденската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в *Ослој (Ослави)* живееле 50 Македонци христијани и 1.100 Турци.  Целото хирстијанско население било под врховенството на Бугарската егзархија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ослово (Oslovo) имало 16 Македонци под егзархијата. Последните македонски жители биле принудени да се преселат во соседното село Жерви.

### Припојување кон Грција

Со Букурешкиот договор во 1913 г. Ослово било припоено кон грчката држава, кога имало 1.327 жители. Во 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ го води како чисто турска населба со 350 куќи. Во 1920 се евиентирани 1.274 жители, сите Турци. Со размената на населението по Лозанскиот договор од 1923 г., Турците се иселиле во Турција, а на нивно место дошле Грци-доселеници од Понд, Тракија и Мала Азија. Пондите со себе ги донеле иконите и богослужбените предмети од родното место, кои датираат од XV-XVI век и денес се наоѓаат црквата „Успение на Пресвета Богородица“. 
десно|мини|250п|Експонати во Етнографскиот музеј во Ослово
Во 1928 г. селото било чисто доселеничко, со 180 семејства со вкупно 761 членови. Во 1926 г. селото е преименувано во Панагица. Во Ослово има етнографски музеј.

## Население
Намалувањето на населението низ децениите се должи на економската пасивност на селото, поради што дел од жителите се иселиле во поголемите градски центри во земјата и странство.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Ослово, во кое спаѓа и селото Жерви.

## Стопанство
Ова е релативно сиромашно село. Главен производ е житото. Во последно време се развива и овоштарството, а делумно е развиено и сточарството.

## Наводи

Категорија:Воден