open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Естонски фестивал на песната

мини| XXVI прослава на естонската песна во 2014 година
мини| Еден момент пред отворањето на 25-тиот фестивал на песната на Естонија (2009) на теренот на фестивалот за песна во Талин
[мини| XIX фестивал на естонската песна во [Талин, 1980 година]]
мини| Естонскиот претседател Томас Хендрик Илвес говорејќи на XXVI фестивал на естонската песна во 2014 година
мини| Музеј на фестивал на песна во Тарту
**Естонскиот фестивал на песната** (на естонски: *laulupidu*) — еден од најголемите хорски настани во светот, ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото. Се одржува на секои пет години во јули на теренот на фестивалот за песна во Талин истовремено со Естонскиот танцов фестивал. Заедничкиот хор сочинува повеќе од 30.000 пејачи кои настапуваат пред 80.000 публика. 

Речиси секој фестивал содржи познати естонски песни, неофицијалната национална химна и националната химна.

## Историја
Традицијата на фестивалот на песната се родил заедно со естонското национално движење. Првиот национален фестивал на песна бил одржан во Тарту во летото 1869 година. Еден од организаторите на првиот фестивал на песната бил Јохан Волдемар Јансен. На првите три фестивали учествувале само машки хорови и дувачки оркестри. На првиот фестивал учествувале 822 пејачи и 56 блех играчи. Почнувајќи од четвртиот фестивал, учествувале и мешани хорови. Почнувајќи со шестиот фестивал во 1896 година, фестивалската традиција се преселила во Талин.

Почнувајќи од 1947 година, советските власти принудиле странски песни на репертоарот. Секој настан морал да ја вклучи државната химна на Естонската ССР, Интернационалата и Државната химна на Советскиот Сојуз. Поради вклучувањето на детски и машки хорови, вкупниот број на учесници се искачил на 25.000 – 30.000 луѓе. Фестивалот за танц и гимнастика на Првите естонски игри започнал во 1934 година, станал претходник на подоцнежните национални фестивали на танцот што го придружувале фестивалот на песната. 

Во 2019 година, бројот на посетители на фестивалот на песна го достигнал својот максимум. Речиси 60.000 билети биле распродадени од претпродажбата за концертот на XXVII фестивал на песната „Мину арм“ („Љубов моја“), а заедно со 35.000 пејачи и музичари кои учествувале, дошло до ситуација каде што претпродажбата на билетите била суспендирана со одлуката на организаторите заради безбедноста на луѓето.

## Поврзано

* Распеана револуција
* Естонски танцов фестивал

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница
* Културен идентитет, национализам и промени во пеачките традиции од ''Кристин Куутма''
* Естонскиот фестивал на песна: стратегија на камелеон од ''Еви Арујарв''
* Фестивал на естонска панк песна 
* ''To Breathe As One'', видео за настанот
* QTVR панорами на цел екран на Естонскиот фестивал на песна

Категорија:Естонска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Изработка на чипка во Хрватска

**Изработка на врвки во Хрватска** () е традиција која датира од ренесансата кога производството на чипка почнало да се шири низ Медитеранот и континентот Европа. Низ годините, хрватската тантела стана значајна по своите уникатни дезени и дизајни. Во 2009 година, УНЕСКО го призна производството на чипка во Хрватска како нематеријално културно наследство на човештвото.

Денес во Хрватска, постојат неколку центри каде што опстојува традицијата на правење чипка, особено јадранските острови Паг и Хвар, северниот град Лепоглава и селото Света Марија во округот Меѓимурје.

## Забележителна чипка
десно|мини|160x160пкс| Катедрала Паг со локална чипка

### Паг: чипка изработена со игла
Паг чипката е изработена со игла и се состои од украси создадени од мрежа на пајак и бројни геометриски форми. Готовиот производ е многу цврст, и за разлика од другите хрватски чипки, може да се пере.

Чипката во Паг и денес се прави на традиционален начин како што била и пред неколку векови, а отворено е училиште за да се зачува традицијата на правење чипка.

### Лепоглава: бобина чипка
десно|мини|160x160пкс| Чипка од Лепоглава
Чипката Лепоглава е детално обработена бобина чипка, чија структура се состои од комбинација на подредени геометриски, цветни и животински мотиви и дезени. Се користи конец од лен или памук, секогаш во бела боја и има различни форми и големини.

Изработката на чипки во Лепоглава започнала со производство кон крајот на 19 век, достигнувајќи ја својата „златно доба“ меѓу двете светски војни. Во тоа време, создавање на чипка освоило многу натпревари на меѓународни изложби: во Париз 1937 година освоило златен медал, а две години подоцна освоило бронза во Берлин . Оваа ера била од голема важност за напредокот на Лепоглавата чипка.

Секоја година во септември во Лепоглава се одржува меѓународен фестивал на чипка во чест на специфичната чипка која се изработува во градот.

### Хвар: агава или алое чипка
Хвар чипката е единствена по тоа што конецот се собира од листовите на алое растенијата и од агава кои растат на островот. Листовите се берат во одреден период од годината, а потоа специјално се обработуваат за да се добие тенок, бел конец.

Бенедиктинските калуѓерки во градот Хвар се единствените кои ја прават чипката Хвар, која уште се нарекува и „алое чипка“.

## Поврзано

* Нематеријално културно наследство
* Список на нематеријално културно наследство на УНЕСКО

## Наводи


## Надворешни врски

* Изработка на врвки во Хрватска (Видео)  на kultura.hr, проект за хрватско културно наследство, Министерство за култура на Република Хрватска
* Изработка на врвки во Хрватска: УНЕСКО
Категорија:Хрватска
Категорија:Текстил
Категорија:Нематеријално културно наследство
Дикас д'Ат

мини|378x378пкс|Фигури на г-дин и г-ѓа Голијат, Белгија
 **Дикас д'Aт** е традиционална парада што се одржува за да се одбележи победата на Давид над Голијат што се одржува во градот Ат во Белгија.

Парадата се одржува во четвртата недела од август секоја година и се карактеризира со присуство на поворки гиганти кои прикажуваат многу ликови од локалната историја. Од 2008 до 2022 година,од УНЕСКО била призната како ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото.

## Историја
лево|мини| Свети Кристофер од Флобек
Градот Ат е основан во 1140 година од страна на Болдвин IV, грофот од Хено, со купување територија од неговиот војсководец, Жил де Тразењ. Градот доживеал значителна експанзија во 14 век, со црква посветена на Свети Јулијан Бриудски што се појавила надвор од оградениот град со ѕидини. Поворката започнала од црквата и продолжила кон новиот град. Се избрала четвртата недела од август бидејќи се паѓа во близина на празникот Свети Жилиен, кој е на 28 август. Големите библиски фигури во поворката служеле и за катехизација на главно неписменото население.

Во 2008 година, Дикас д'Aт било признато како ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото од страна на УНЕСКО, како дел од двонационалниот натпис „Процесни џинови и змејови во Белгија и Франција“. Бил избришан во декември 2022 година по поплаки за еден од ликовите што се појавува во поворката: „дивјак“, прикажан како бело лице во црно, облечено во прстен на носот и синџири.

## Наводи

### Белешки


Категорија:Средновековни легенди
Категорија:Белгиска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Калампату

мини|Каламапту
**Калампату** - традиционална изведувачка уметност во Керала, Индија.

Се изведувала како ритуал. За таа функција била задолжена Пату куруп, традиционална заедница. Овој ритуал се изведувал за благословите на боговите како Бхадракали, Ајапан, Ветаккорумакан, богот на змијата итн. Овој куруп ја правел каламната слика (на подот нацртана со пет бои) и тој исто така пеел. Величападот (Комарам) претежно припаѓал на заедницата Намбудири што правела калапрадикшинам (заокружување на каламот со различни чекори и ритми), наликерамеру (кршење на кокос како принесување) и Калампату (валидициона функција - затворање на функцијата).

Постоеле 29 различни видови нагакалам (змиски калам) од калат стил во храмот Мулутара деви. Во сегашната генерација тој бил единствениот во семејството калат куруп кој ги знае сите различни видови калам.

### Калам Ежутум Паатум
Со векови Калам Ежутум Паатум бил традиционален годишен фестивал во храмот Араккулангара Бхагавати, кој се случувал од првиот ден на Макарам (6-ти месец од ерата на малајалам) секоја година.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Индиска култура
Област Бојсун

мини| Областа Бојсун е означена како '''3''' .
**Бојсун** () е област во регионот Сурксондарјо, Узбекистан. Нејзин главен град е градот Бојсун. Има површина од 3,546км2 и неговото население брои 117.500 (од 2021). Областа се состои од еден град (Бојсун), 5 населби од градски тип (Кофрун, Тангимуш, Пасуркси, Ќорабојин, Работат) и 7 рурални заедници. Во 2019 година изгубила дел (174 км2) од нејзината територија до повторно воспоставениот округ Бандиксон.

Во 2001 година, областа Бојсун била прогласена за нематеријално културно наследство од УНЕСКО.

## Наводи

Категорија:Сурхандарјанска област
Категорија:Окрузи во Узбекистан
Ѕвончари

**Ѕвончарите** биле карактеристичен народен обичај што се одржувал во регионот околу Риека, Хрватска. Била додадена во Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото во 2009 година.

Обичајот датирал од словенската паганска антика и останувал типичен за овој регион. Примарната задача на Ѕвончари била да ги исплаши злите духови на зимата и да поттикне нов пролетен циклус. За време на карневалот во Риека, Ѕвончарите марширале од село до село низ регионот, следејќи ја истата вековна рута, правејќи извонредна количина на врева, делумно поттикната од виното што го обезбедувале локалното население по пат.

## Опис
[мини|200x200пкс| [Маска]]
Стандардната носија на Ѕвончарите вклучувала бели панталони, кошула со пруги и наметка од овча кожа. Во рацете држеле „балта“ или „бачука“ - стилизирана боздоган, а околу половината едно или повеќе големи месингани ѕвона. Костимот варирал од село до село; на пример Ѕвончарите од Халубје и Гробник, Горско приморје, Горски Котор (Дондолаши) носеле специјални стилизирани маски кои претставувале фантастични животински глави, додека Ѕвончарите од Жејане (населени со Истро-Романци) носеле „цветни капи“. Локалната легенда вели дека Ѕвончарите биле тие што ги исплашиле напаѓачите Татари или Турци за време на османлиското освојување, со овчари кои правеле маски на главите, заедно со ѕвона врзани со појас, произведувале заглушувачка врева што го исплашила непријателот. Од тоа време, боздоганот станал дел од стандардната опрема на Ѕвончарите.

Ѕвончарите редовно учествувале на меѓународниот карневал во Риека.

## Поврзано

* Бушојараш
* Василичари

## Наводи

## Надворешни врски

* Ѕвончари Халубје
* Дондолаши од Гробник
* Карневалот во Риека 
Категорија:Хрватска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Хорезу керамика

мини|
**Хорезу керамика** — уникатен тип романска керамика која традиционално се прави рачно околу градот Хорезу во северна Олтенија (округот Валчеа), недалеку од познатиот манастир Хорезу. Правењето на оваа керамика има повеќегенерациско знаење и вештини за развој на керамиката, поради што изработката на керамиката Хорезу била вклучена во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во декември 2012 година.

Производството е поделено на машки и женски дел во процесот на изработка. Така, мажите ја вадат земјата, која потоа се чисти, сече, наводенува, се меси, гази и меша – трансформирајќи ја во црвена глина што грнчарите ја формираат во посебна техника на прстите која бара концентрација, сила и агилност. Секој грнчар има своја техника на обликување, но секој од нив го следи редоследот на процесот.  Жените ја украсуваат обликуваната керамика пред да ја испечат со посебни техники и алатки за да исцртаат традиционални мотиви. Нивните вештини за комбинирање на декорацијата и бојата ја одредуваат оригиналноста и уникатноста на овие парчиња. Боите се светли нијанси на кафена, црвена, зелена, сина и т.н. „Хорезу слонова коска“. Грнчарите од Хорезу користат многу традиционални алатки како миксер за чистење на земјата, грнчарско тркало и чешел за обликување, издлабен рог од бик и фино стапче со врвови од жица за украсување и шпорет на дрва за печење.

Овој древен занает е зачуван во огништето на предците, сега познато како улица Олари во Хорезу, каде што занаетчиите ја обликуваат глината во истиот макотрпен процес како и нивните предци. Хорезу е единствен историски романски керамички центар во кој овој занает остана главен извор на приход за многу семејства на грнчари како што се: Огрезеану, Висореану, Јорга, Фригура, Мишиу, Попа итн  Денес оваа изработка се пренесува како и секогаш во кругот на семејството, но и во работилниците од мајстор до чирак, како и на фестивалите и изложбите на грнчарството.

## Наводи

## Надворешни врски
* Пример за видео на УНЕСКО 
Категорија:Романска уметност
Категорија:Грнчарство
Категорија:Нематеријално културно наследство
Ед Вуд (филм)

**„Ед Вуд“** (англиски: *Ed Wood*) — филм на режисерот Тим Бартон од 1994 година. Автори на сценариото се Скот Александер и Лари Карашевски, а главните улоги ги играат: Мартин Ландау, Џони Деп, Сара Џесика Паркер, Патриша Аркет, Џефри Џоунс, Бил Мареј и Џулиет Ландау. Филмот претставува црнохумориситчна биографска драма во која Бартон духовите ги открива сите темни и светли страни на американската филмска индустрија. Станува збор за препознатливо дело на режисерот кој се одликува со префинет хумор и иронија, а во филмот настапува одлична актерска екипа.

## Синопсис
Едвард Д. Вуд, помладиот (го игра Деп) е момче кое работи како градинар во едно големо филмско студио, сонувајќи да ја достигне славата на својот идол Орсон Велс. Благодарение на една случајна средба со заборавената ѕвезда на хорор-филмовите, Бела Лугоши (го игра М. Ландау), Ед успева да се избори да го режира својот прв филм. Неговот деби претрпува целосен неуспех, како и сите негови останати проекти кои ги остварува со својот стар пријател и со неколку чудаци кои му веруваат. Сепак, тој ќе остане забележан во историјата како „најлошиот режисер на сите времиња“...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Биографски филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови од 1994 година
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови на Тим Бартон
Категорија:Филмови со Мартин Ландау
Категорија:Филмови со Џони Деп
Категорија:Филмови со Сара Џесика Паркер
Категорија:Филмови со Патриша Аркет
Категорија:Филмови со Џефри Џоунс
Категорија:Филмови со Џулиет Ландау
Категорија:Филмови со Бил Мареј
Категорија:Филмови на Touchstone Pictures
Ангелот од соседната врата ме разгалува

мини|Првата корица на лесниот роман, вклучувајќи ја Махиру Шина
***Ангелот од соседната врата ме разгалува*** (; *,* буквално: *„*Случајот со соседскиот ангел, кој ме претвора во разгалена личност“) — лесен роман напишан од Саекисан и илустриран од Ханекото. Објавен е на мрежното место Shosetsuka ni Naro од декември 2018 г. До јануари 2023 г., издавачката куќа SB Creative објавила осум тома на лесни романи под нејзината етикета GA Bunko. Адаптација на лесниот роман во манга-формат со илустрации од Ван Шибата и композиција од Сузу Јуки е објавена на дигиталната манга-услуга Manga Up! на Square Enix од јануари 2022 г., а од декември 2022 г. е објавена во два тома танкобон (формат за издавање книги). Студиото Project No.9 го адаптирало лесниот роман во аниме-серија, емитувана од јануари до март 2023 г.

## Содржина
Амане живее сам во стан, а најубавото девојче во училиштето, Махиру, живее веднаш до неговата врата. Речиси никогаш не зборуваат и покрај тоа што се во истиот клас — сè до денот кога тој ја гледа тажна на дождлив ден и ѝ го позајмува својот чадор. За да му возврати, таа се нуди да му помогне низ неговата куќа, а врската полека почнува да цвета како што се смалува растојанието меѓу нив.

## Ликови

*  — Главниот јунак во серијата, тој живее сам во мал стан. Бидејќи не е добар во организирање работи, често јаде надвор или купува храна од продавници.
*  —  Главната јунакиња, таа живее сама во мал стан до Амане. Обожавана е на училиште поради нејзината убавина, како и нејзините академски и спортски способности, а го добила и прекарот Ангел. Потекнува од богато семејство, но живее подалеку од родителите бидејќи не се во добри односи. Мајката на Амане развива приврзаност кон неа и ја цени нејзината грижа за него. Нејзиното име, Махиру (буквално: „пладне“), кое ѝ го дал нејзиниот татко, Асахи (букв. „утринско сонце“), го претставува пладнето помеѓу утрото и ноќта, а тоа е името на мајка ѝ, Сајо (букв. „мала ноќ“).
*  — Другар и соученик на Амане. Тој му дава совети на Амане за неговата врска со Махиру. Тој е момче на Читосе и ја нарекува „Чи“.
*  — Соученичка на Амане и девојка на Ицуки.

## Медиуми

### Аниме

## Наводи

## Надворешни врски

* 

__СОСОДРЖИНА____ИНДЕКС__

Категорија:Манга од 2022 година
Категорија:Романи на јапонски јазик
Категорија:Манги
Категорија:Аниме-серии
Категорија:Манга од 2023 година
Категорија:Аниме на Crunchyroll
Книжевна Калавера

мини| ''Черепот Гарбанцера'' на Посада заедно со книжевна калаверита во 1913 година
**Книжевната Калавера** или **калавера литерарија** (шпански: *литературен череп*) е традиционална мексиканска книжевна форма: сатирично или благодушно пишување во стихови, често составувани за Денот на мртвите. 

## Историја
Првично познати како **пантеони**, овие стихови потекнуваат од 19 век како потсмешен епитаф и начин на изразување идеи или чувства кои во други прилики би било тешко да се изразат.  Поради оваа причина тие често биле цензурирани или уништувани, бидејќи тие често служеле и како средство за изразување на политичката сатира. Првите калавери биле објавени во 1879 година, во весникот *Ел Социјалиста*, во Гвадалахара.

## Карактеристики

* Тие се непрочистувани стихови, напишани како епитафи, кои ги прикажуваат луѓето како да се мртви.
* Во нив се канализираат чувства кои во друг контекст би било тешко да се изразат.
* Тие обично се придружени со цртежи на черепи.
* Тие се традиционални мексикански композиции.

## Наводи

Категорија:Мексиканска книжевност
Категорија:Нематеријално културно наследство
Единична коцка

десно|мини|300x300пкс| Единична коцка
**Единична коцка**, поформално **коцка со страна 1** — коцка чии страни се еднакви на 1 единица.  Зафатнината на 3-димензионална единична коцка е 1 кубна единица, а неговата вкупна површина е 6 квадратни единици.

## Единична хиперкоцка
Поимот *единична коцка* или **единична хиперкоцка** се користи и за хиперкоцки, или „коцки“ во ''n''-димензионални простори, за вредности на *n* различни од 3 и со должина на работ еднаква на 1.

Понекогаш поимот „единична коцка“ се однесува специфично на множеството [0,&nbsp;1] *n* од сите *n*-торки броеви во интервалот [0,&nbsp;1].

Должината на најдолгата дијагонала на единична хиперкоцка со *n* димензии е \sqrt n, квадратниот корен од *n* и (Евклидовата) должина на векторот (1,1,1,....1,1) во *n*-димензионален простор.

## Поврзано
* Единичен квадрат
* Единична сфера

## Наводи

## Надворешни врски
* Weisstein, Eric W. "Unit cube". MathWorld.

Категорија:1 (број)
Категорија:Стереометрија
Категорија:Коцки
Бистрички баби

мини| Азиски фестивал 2017 во Софија

**Бистричките баби** () се женски, мулти-генерациски хор кој ги продолжува традиционалните танци и полифоничното пеење на регионот Шоплук во Бугарија. Групата била основана во 1939 година, а во 1978 година ја освоила наградата за европска народна уметност, дури во 2005 година била прогласена за ремек дело на нематеријалното наследство на човештвото. Изведувајќи полифонија од три дела со карактеристики „задржани од претхристијанските времиња“, групата ги обиколила Европа и САД. „Бистричките баби“ се познати по нивната употреба на шопската полифонија, со нивната шопска носија, со карактеристичните хора и изведбата на обичајот „лазаруване“.  Во 2005 година, тие беа вклучени во списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство во Источна Европа.

Шопското пеење се карактеризира со дијафонија и паралелен глас. „Дијафонија“ е еден вид полифонија каде мелодијата ја изведуваат еден или двајца солисти, кои „извикват“ и „бучат криво“, додека ансамблот држи двоен или троен дрон. Танцот и музиката се асинхрони.

Групата била формирана од две жени регрутирани како вокални придружници на *Бистричката четворка*, основана околу 1935 година.

## Наводи

## Надворешни врски

* „ Бистрички баби “, *BalkanTrafik.com*
* ''Слушај, ќерко, и добро запомни.'' ''.'' ''.'' ''/ Слушай, щерко, и добре запомни.'' ''.'' ''.'' Песните и животот на Линка Гекова Гергова од селото Бистрица (регион Софија), Бугарија

Категорија:Нематеријално културно наследство
Категорија:Бугарска култура
Категорија:Музички групи основани во 1939 година
Бојсун

**Бојсун** (, ) е град во регионот Сурксондарјо, Узбекистан и главен град на округот Бојсун. Населението било 16.732 според пописот во 1989 година, и 27.600 во 2016 година.

Илјадници години во тесната планинска клисура, трговските каравани минувале низ Железните порти. Овој регион го поминале војските на Александар Велики, Џингис Кан и Тамерлан. Пештерите Тешик-Таш содржат остатоци од неандерталците. Блиските планини Кугитанг во близина сè уште содржат ѕидни слики познати како „лов на магични бикови“, кои датираат од периодот на мезолит.

Граѓаните на Бојсун ги украсувале своите домови со шарени, лесни, цврсти и пријатни таписерии и елегантни украси, и пролетна облека ги разубавуваат нивните алишта и чевли. На маси и извајани ковчези во близина на ѕидовите се насликани керамички садови.

## Географија
Бојсун лежи во долина што поминува низ ридски регион и надгледувана од гребенот Бојсунток на опсегот Гисар, кој се издига на 3.100 метри овде и уште повисоко на запад. Пејзажот е драматичен, но сув, и варира од тревни области до изложени карпи.

## Клима
Бојсун има студена пустинска клима (Кепенова климатска класификација *BWk*), со студени зими и топли лета. Врнежите се генерално слаби и непредвидливи. Есента е највлажна сезона, додека летата се многу суви.

## Транспорт
Главниот пат низ градот е рутата P-105. Ова се поврзува со М39 на запад во близина на Шораб, што води до Дехконобод, Гузор, Шахрисабз и Самарканд посеверно, и до Аккургон и Термез појужно.

## Статус на светско наследство
Овој локалитет бил додаден на списокот на светско наследство на УНЕСКО на 18 јануари 2008 година во категоријата мешовито (културно и природно).

## Наводи



Категорија:Градови во Узбекистан
Категорија:Светско наследство
Мангал Шобхаџатра

**Мангал Шобхаџатра** () — масовна поворка што се одржува во зори на првиот ден од бенгалската Нова година во Бангладеш. Поворката ја организирале наставниците и студентите на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот во Дака. Фестивалот се сметал за израз на секуларниот идентитет на народот на Бангладеш и како начин за промовирање на единството. Било прогласено за нематеријално културно наследство од УНЕСКО во 2016 година, категоризирано на репрезентативниот список како наследство на човештвото.
## Историја
[лево|мини| Голема копија направена од хартија на [бенгалски тигар што се носела во Мангал Шобхаџатра]]
Поворката на фестивалот првпат била забележана во 1989 година, кога претседател на земјата бил автократскиот владетел Хусаин Мухамед Ершад. Тој станал претседател на државата преку бескрвен државен удар.

Во тоа време, земјата била под воена диктатура и страдала од поплави. Во Дака се случил масовен бунт за време на кој загинале многу луѓе. Студентите на Факултетот за ликовни уметности на Универзитетот во Дака решиле да демонстрираат против режимот со Мангал Шобхаџатра на Пахела Бајшах.

Секоја година, илјадници луѓе учествувале во поворката во која имало огромни копии на птици, риби, животни, народни приказни и други мотиви. Поворката го симболизирала единството, мирот и протерувањето на злото за да се овозможи напредок на земјата и човештвото. Се сметало за израз на секуларниот идентитет на народот Бангали, обединувајќи ја земјата без разлика на класа, возраст, вера или пол.

## Признание од УНЕСКО
Во 2014 година, Академијата Бангла составила досие за номинација што било одобрено од Министерството за култура на Бангладеш и поднесено до УНЕСКО. На 30 ноември 2016 година, фестивалот Мангал Шобхаџатра бил избран за нематеријално културно наследство од Меѓувладиниот комитет за заштита на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО на неговиот 11-тиседница, која се одржала во Адис Абеба, Етиопија.
## Прослави во Индија
Во 2017 година, по стапките на Бангладеш, во Западен Бенгал била изведена празничната Мангал Шобхаџатра.

## Наводи

## Надворешни врски

* 
Категорија:Празници во април
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Нематеријално културно наследство
Мастихохорија

**Мастихохорија** ( , осветлена) е поранешна општина на островот Хиос, Северно Егејско Море, Грција. Од реформата на локалната самоуправа во 2011 година, таа е дел од општината Хиос, од која е општинска единица. Се наоѓа во југозападниот и крајниот јужен дел на островот. Тоа е најголемата општинска единица во земјишна површина на Хиос со 211.687км2. Нејзиното население било 3.672 на пописот во 2001 година. Седиште на општината бил градот Пирги (население 755). Следните најголеми села се Каламоти (569), Армолија (442), Места (337) и Лити (397).

Оваа област е добро позната по производството на мастика, од која го добива и своето име. Мастиката е стврдната смола и се бере само на Хиос, што е главен дел од локалната економија. Во селото Пирги има дури и мал музеј на мастика.

Во рамките на Европската Унија, ликер со вкус на мастика од Хиос има заштитена ознака на потекло. Производството на мастика на островот е контролирано од задруга на средновековни села. Локалните производители се обединети под Здружението на одгледувачи на мастика од Хиос.

## Здружение на одгледувачи на мастики од Хиос
Основана во 1938 година, Здружението на одгледувачи на мастики од Хиос, скратено *CGMGA*, е кооперативна организација и делува како колективен репрезентативен орган на дваесет основни задруги со вкупно скоро 5000 членови во дваесет и четирите села на јужен Хиос. Има ексклузивен менаџмент на Хиос мастика во Грција и во странство.

Организацијата главно се занимава со управување со земјоделското производство, поддршка на локалните лозари, стимулирање на истражување и обезбедување правна помош.

десно|мини|200x200пкс| Мастика (растителна смола)
мини|200x200пкс| Улица
десно|мини|210x210пкс| Улица покриена со графити

## Музеј на мастика
На 11 јуни 2016 година, Музејот на мастика на Хиос ја започнал својата работа во Рачи, на јужниот дел на Хиос во регионот на Мастихохорија. Нуди постојана изложба за производството на мастиха на островот, објаснувајќи ја неговата историја и техники на одгледување, како и демонстрација на неговата различна употреба денес.

## Историски настани
Во Масакрот на Хиос од 1822 година, за време на отоманското владеење на Хиос, луѓето од Мастихохорија биле поштедени, бидејќи нивниот опстанок бил основата на континуираниот просперитет на островот (и даночните приходи што ги испраќале во Константинопол).

Во 2012 година, Мастихохоријата и нејзините дрвја биле загрозени од шумски пожар што избувнал во јужниот дел на островот.

## Наводи

Категорија:Статии со извори на грчки (el)
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Општини во Грција
Жусуан

**Жусуан** (кинески: 珠算) — знаење и практики на аритметичко пресметување преку суанпан или кинески абакус. Во 2013 година е впишан на Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото. При одлучувањето за натписот, Меѓувладиниот комитет истакнал дека „Кинезите го сметаат жусуан за културен симбол на нивната самоличност, како и практична алатка; пренесена од поколение на поколение, таа е техника на пресметување прилагодена на повеќе гледишта од секојдневниот живот, служејќи на повеќекратни социокултурни функции и нудејќи му на светот алтернативен систем на знаење“. Движењето за да се запише кинескиот жусуан во списокот бил предводен од Кинескиот абакус и Умствената аритметичка асоцијација.

## Историја
Жусуан настанал во Кина на крајот на II век од нашата ера и го достигнал својот врв во периодот од 13 до 16 век н.е. Во 13 век, Гуо Шујинг го користел жусуан за да ја пресмета должината на секоја орбитална година и открил дека е 365,2425 дена. Во 16 век, Жу Заију го пресметал музичкиот 12-интервален еднаков темперамент користејќи жусуан. И повторно во 16 век, Ванг Венсу и Ченг Давеи соодветно ги напишал Принципи на алгоритми и Општи правила за пресметка, сумирајќи ги и рафинирајќи ги математичките алгоритми на жусуан, со што дополнително ја зголемиле популарноста на Жусуан. На крајот на 16 век, жусуан бил воведен во соседните земји и региони. ж

## Во културата
Жусуан е важен дел од традиционалната кинеска култура. Жусуан има далекусежен ефект на различни полиња на кинеското општество, како кинески народни обичаи, јазик, литература, скулптура, архитектура итн., создавајќи културен феномен поврзан со Џусуан. На пример, „железен абакус“ се однесува на некој добар во пресметување; „Плус три е еднакво плус пет и минус два“ (三下五除二; +3=+5−2) значи брз и одлучен; „3 пати 7 е еднакво на 21“ укажува на брзо и осип; а во некои места во Кина, постои обичај да се раскажува среќата на децата со ставање разни секојдневни потреби пред нив на нивниот прв роденден и да им се дозволи да изберат еден за да им го предвидат идните животи. Меѓу предметите е и абакус, кој симболизира мудрост и богатство. 

## Наводи

## Надворешни врски
* Видео на УНЕСКО на YouTube (објавено на 4 декември 2013 година): Zhusuan

Категорија:Историја на математиката
Категорија:Нематеријално културно наследство
Традиционални џинови и змејови во Белгија и Франција

**Традиционалните џинови и змејови** () од Белгија и Франција се збир на фолклорни манифестации во кои учествуваат процесонски џинови, кои се впишани од УНЕСКО на списокот на нематеријално културно наследство во 2008 година, првично прогласени во ноември 2005 година.

Преку овие фестивали и нивните џинови, ова се однесувало на збир на големи манифестации специфични за секоја земја. Во случајот со Белгија, ова се свеченостите на Дендермонд, Мехелен, Монс, Ат (Дикас д'Ат) и Брисел. За Франција, тоа се празниците во Дуаи и Касел и тотемските животни и нивните прослави во Тараскон и Пезенас.

Овој проглас овозможува важност на овие популарни фестивали и нивна заштита.

## Заднина
Процесискиот џин е џиновска костумирана фигура која претставува имагинирано или вистинско битие. Наследено од средновековните обреди, традицијата вели дека танцува на улиците за време на поворки или фестивали. Неговата физиономија и големина се променливи, а неговото именување варира во зависност од регионите; кај Фламанците е познат по името *реузе*, кај Пикардите се нарекува *гајант*. Големите библиски фигури во поворката служеле и за катехизација на главно неписменото население.

## Белгија
Белгија има речиси 1500 џинови на својата земја. Нивниот изглед датирал од 15 век. Голијат Нивелски, кој се споменувал уште во 1457 година, е најстариот познат белгиски џин. Белгија го има и најголемиот џин во Европа, кој надминува 11 метри.

Белгиското културно наследство меѓу другите го вклучува и настанот Дикас д'Ат (повлечен во 2022 година).


File:Ath ducasse 2004 Ambiorix.jpg|Белгија
File:Géants de Tournai pendant la Grande Procession (DSCF9101).jpg|Џинови во Белгија
File:GeantsMeyboom2.jpg|Џинови во Брисел
File:Walloon Giants Belgian Day Wisconsin.jpg|Белгиска американска заедница во Висконсин


## Франција
Џинот е еден од симболите на регионот Север-Па де Кале. Тоа е предмет на културни практики на предците кој сè уште се негува и денес. Присутен на регионални фестивали и настани, тој ја претставува северната заедница.

Регионот моментално има повеќе од 450 џинови, распространети на целата територија. Сепак, постојат подинамични интра-регионални зони, сместени околу централните простори. Фламанскиот дел од регионот е земја на џинови, а секој град има еден или повеќе од нив.


File:Reuze Papa Cassel.jpg|Франција
File:Gayant.jpg|Џинови во Франција
File:Tarasque in Tarascon 02.jpg|Франција


## Наводи

## Надворешни врски
* Процесиски џинови и змејови во Белгија и Франција на веб-страницата на УНЕСКО
* L'effigie et la rue (историска статија за гигантите во северна Франција) 
* Федерацијата на гигантите од северна Франција 

Категорија:Француска култура
Категорија:Белгиска култура
Категорија:Француски фолклор
Категорија:Белгиски фолклор
Категорија:Нематеријално културно наследство
Ирачки макам

[мини|295x295пкс|Ирачки маками изведувачи предводени од [Јусуф За'арур. Почетокот на 20 век, Ирак]]

**Ирачки макам** () ) е жанр на арапска макам музика што се наоѓа во Ирак. Корените на современиот ирачки макам може да се следат уште во Абасидскиот калифат, кога таа голема империја била контролирана од Багдад. Ансамблот на инструменти што се користат во овој жанр, наречен *Ал Чалги ал Багдади*, вклучува *кари (пејач), *сантур*, тапан за пехари, јоза, *виолончело*, а понекогаш и [[Уд (македонски)|уд]] и накарат. Фокусот е на песната испеана на класичен арапски или на ирачки дијалект (тогаш наречена зухајри). Целосниот макам концерт е познат како фасл (множина фусул).

Типичната изведба ги вклучува следните делови:

* *тахрир*, понекогаш *бадва*
* *таслум*
* *финалис''

Текстовите на макам често се изведени од класичната арапска поезија. Некои изведувачи користат традиционални извори преведени на дијалект на Багдад, а трети користат текстови на арапски, турски, ерменски, хебрејски, туркменски, арамејски или персиски јазик. Поради различноста на Ирак, различни етнички групи го користат овој жанр на својот јазик.

## Надворешни врски

* Познати ирачки пејачи на Макам
* Ирачки Макам
* Жанрови на секуларна уметничка музика Ал-макам ал-ираки
* Општи информации за ирачки Макам

## Наводи

Категорија:Ирачка музика
Кмерски театар на сенки

мини|Плоча со ликови што се користи во драмата ''Нанг сбек том''
**Кмерски театар на сенки** (кмерски: ល្ខោនណាំងស្បែក; **Лахаон Нанг Сбек**) — форми на театар со сенки во кои се користеле кожни кукли со сенки. Двата главни жанра се ***Сбек Том*** и ***Сбек Тох.*** Друг жанр наречен ***Сбек Пор*** користел обоени кожни кукли. Претставите со сенки во Камбоџа биле тесно поврзани со драмите со сенки на Тајланд, Индонезија.

Се изведувала за време на светите храмски церемонии, на приватни функции и за јавноста во селата во Камбоџа. Популарните драми ги вклучувале еповите *[[Рамајана]]* и *[[Махабхарата]]*, како и други хинду митови и легенди. Настапот бил придружуван од пинпит оркестар.

*„Сбек Том“* се засновал на камбоџанската верзија на индискиот еп *Рамајана*, епска приказна за доброто и злото што ги вклучува Рама, Сита, Лакшмана, Хануман и Равана . Тоа било света изведба, која ги отелотворувала кмерските верувања изградени врз темелите и митологиите на браманизмот и будизмот.

Камбоџанските кукли од сенки биле направени од кожа од крава, а нивната големина била обично доста голема, прикажувајќи цела сцена, вклучувајќи ја и нејзината позадина. За разлика од нивните јавански колеги, камбоџанските кукли во сенка обично не биле артикулирани, што ги правело рацете на фигурата неподвижни и останувале необоени, задржувајќи ја оригиналната боја на кожата. Главниот центар за производство на кукли во сенка бил Ролуос во близина на Сием Рип. Камбоџанската куклена игра во сенка била една од културните претстави што се поставувале за туристи заедно со традиционалните камбоџански танци.

Фигурите *на Сбек Том* се разликувале од куклите бидејќи биле големи и тешки, без подвижни делови..Сбек Тач , за разлика од нив, биле многу помали кукли со подвижни делови; нивните емисии биле попопуларни. Претставата со сенки *на Сбек Том* вклучувала многу куклари кои танцувале на екранот, секој куклар играл по еден лик од *Рамајана*, додека одделни наратори ја рецитирале приказната во придружба на оркестар.

## Литература

* *Театар во Југоисточна Азија*, од Џејмс Р. Брендон (Кембриџ, м-р Харвард Универзитетот Прес 1967)
* *Театар на исток*, од Фаубион Бауерс (Њујорк Т. Нелсон 1956)
* *Водич за театарот во Кембриџ*, од Мартин Банам (Универзитетско издание на Кембриџ)
* *Речник на традиционалниот југоисточен азиски театар* од Гулам-Сарвар Јусоф. (Oxford University Press. 1994 г. )

## Надворешни врски

* Нанг Сбек (Театар на сенки)
* УНЕСКО - Сбек Том: Кмерски театар на сенки
* Театарската дружина Кок Тлок

Категорија:Нематеријално културно наследство
Категорија:Кмерска култура
Пирекуа

**Пирекуа** — форма на песна на народот Пурепеча (Мексико). Пејачот на *пирекуа* можело да биде машки или женски, соло или придружуван, а *пирекуа* можела да се изведува инструментално. 

Ансамблите *„Пирекуа“* обично вклучувале две или три гитари, жичани и дувачки дувачки, и мал дувачки оркестар, или биле без придружба. Жанрот ги комбинирал африканските, европските и домородните американски влијанија. *Пирекуа* била поврзана со валцерот.

Темите на стиховите на *пирекуа* се движеле од историски настани до религија, социјална и политичка мисла и љубов и додворување, со широка употреба на симболиката. Текстовите често ги користиле цвеќињата како симболи на женственост, страст и локален идентитет. 

## Наводи

## Надворешни врски

* Пирекуа, традиционална песна на Пурепеча , *UNESCO.org*.

Категорија:Мексиканска музика
Данза де тихерас

десно|мини|359x359пкс| Танц со ножици
***Данза де лас тихерасс*** (значење: танц со ножици) е оригинален танц со потекло од Чанка од јужниот дел на Андите, во Перу. Танцот се состои од двајца или повеќе танчери, проследени од нивните соодветни оркестри на виолина и харфа. Танчерите танцуваат наизменично, правејќи експлицитни потези и предизвикувачки чекори, како што е танцување со само една нога.

Местата каде овој танц е највлијателен се: Уанкавелика, Ајакучо, Хунин, Апуримак и Лима.

УНЕСКО го прогласил за нематеријално културно наследство во 2010 година.

Танцот со ножици може да биде од различни видови. Во натпреварувачкиот танц, двајца танчери танцуваат предизвикувајќи се меѓусебно.

## Историја
лево|мини|241x241пкс| Танц со ножици
Данза де тихерас се потомци на претшпанските свештеници, гатачи, исцелители и шамани кои доживеале прогонство за време на колонијата. Во овој колонијален период, тие почнале да бидат познати како „супајпа Ваман“ (*син на ѓаволот* на кечуански јазик) и се засолниле во највисоките области. Како што минувало времето, колонизаторите прифатиле да се вратат, но ги условувале да танцуваат за католичкиот Бог и светците.

Во денешно време тоа е магиско-религиозен и ритуален танц кој преку нивните кореографии ги претставува духовите.

Перуанскиот писател Хосе Марија Аргуедас (1911-1969) го овековечил танцот во неколку романи.

## Симболизам
Танчерите со ножици се идентификувани со ритуална вештина. Во основа, танцот со ножици е импресивна манифестација на физичка уметност и вештини, но за човекот од Андите тоа претставува сложен ритуал. Низа мистерии се кријат околу танчерите (оние кои го прават ритуалот) кои во напливот на сила и еластичност ги тестираат своите вештини со гимнастички скок на звукот на харфа и виолина, додека го сечат воздухот со нивните ножици.

Централниот инструмент на танцот се елаборираните ножици од две независни метални плочи од приближно 25&nbsp;cm, а кога двата дела ќе се спојат, прават форма на ножици со тапи краеви. Ножиците ги замениле рамните камења што се користеле во претколумбовска Америка поради сличниот звук што го испуштаат. Се смета за големо понижување ако на танчерот му паднат ножиците од раката додека тој танцува.

## Надворешни врски

*  Gabriel Aller, *[https://web.archive.org/web/20091026224335/http://geocities.com/dadetijera/index.htm Danzando con tijeras]*.

## Наводи

Категорија:Перуанска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство
Шашмаком

мини|281x281пкс| Шашмаком во Таџикистан
**Шашмаком** (; ; ; ) - централноазиски музички жанр (типичен за Таџикистан и Узбекистан) кој можеби се развил во градот Бухара. шашмаком значи шест маками (режими) на персиски јазик, дастга било името за персиските режими, а *макамите* биле име за режими поопшто.

Тоа било префинет вид на музика, со текстови изведени од суфи песните за божествената љубов. Инструментите на шашмаком обезбедувале строга придружба на гласовите. Тие се состоиле, на повеќето концерти, од пар лаути со долг врат, дајра или тапан со рамка, кој со своите ѕвонења бил многу како тамбура, и сато, или танбур со лак, кој нејасно наликувал на бас-виолина.

## Историја
мини|Шашмаком во Таџикистан
Во првата половина на 20 век во Узбекистан, Абдул Рауф Фитрад, член на Џадид, бил особено заинтересиран за шашмаком, традиционалната музика на дворот. Во 1927 година, тој напишал книга наречена *Ozbek klasik Muzikasi va uning Tarikhi* (узбекската класична музика и нејзината историја), во која го претставила шашмакомот како голема музичка традиција на узбекистанскиот народ. Во 1930-тите, за време на советскиот режим на Јосиф Сталин, узбекистанскиот шашмаком се сметало за ехо на феудалната владејачка класа и како еден вид музика што го попречувал културниот напредок кон усвојување на хармонија во европски стил. Конечно, во 1951 година, со декрет од претседателот на Узбекистанскиот сојуз на композитори, реафирмиран од комитетот на Узбекистан, се потиснувал макамот и развојот на музичката практика.

Во средината на 50-тите, макамот започнал идеолошка рехабилитација. Во Таџикистан, локалното раководство одлучило шашмаком да биде дел од националното традиционално наследство. Тензиите меѓу Таџикистан и Узбекистан довеле до диференцијација помеѓу таџикистанскиот шашмаком развиен во Душанбе и узбекистанскиот шашмаком развиен во Ташкент. Во таџикистанските книги не се споменувало узбекистанскиот шашмаком и обратно.

Во текот на 1980-тите, оваа вештачка поделба почнала да се менува. Узбекистан почнал да учи за таџикистанскиот шашмаком, а Таџикистан дознал за узбекистанскиот шашмаком. Ова преживеало до денес, но напливот на национализам во Узбекистан можело да го промени тоа: пејачите на радио во Бухара, град кој бил совршено двојазичен на узбекистански и таџикистански, ги користиле само узбекистанските текстови во нивните музички емитувања шашмаком.

Овој стил на музика бил донесен во западниот свет, особено во Соединетите држави, од бухарските Евреи од Средна Азија. Многумина од нив биле успешни изведувачи на шашмаком и го донеле својот талент на Запад.

## Поврзано

* Музика на Таџикистан
* Музика на Узбекистан

## Наводи


## Надворешни врски

* Шашмаком - во изведба на Бухарски Сингерс

Категорија:Узбекистанска музика
Категорија:Таџикистанска музика
Малоја

**Малоја** - еден од двата главни музички жанра на Реинион, вообичаено пеен на креолски јазик на Реинион и традиционално придружен со перкусии и музички лак. Малоја била нова форма која потекнувала од музиката на африканските и малгашките робови и индиските работници на островот, како и другата народна музика на Реинион. Светските музички новинари и не-специјалистите научници понекогаш ја споредувале малоја со американската музика, блузот, иако тие имале малку заедничко. Малоја се сметала за закана за француската држава, па била забранета во 1970-тите.
## Опис
Традиционалната малоја користила само перкусии и музички лак.

Песните на Малоја често биле политички ориентирани и нивните лирски теми често биле ропство и сиромаштија.

## Потекло
Домородната музика и танцова форма на малоја честопати била претставена како стил со чисто африканско потекло, поврзани ритуали на предците од Африка и Мадагаскар и како такво музичко наследство на раното робовско население на островот. 

## Историја
Малоја била забранета до 1960-те години поради поврзаноста со креолската култура. Претставите на некои групи на Малоја биле забранети до 1980-те, делумно поради нивните автономистички верувања и поврзаноста со Комунистичката партија на Реинион.

Во денешно време, еден од најпознатите музичари на Малоја бил Даниел Варо. Неговиот ментор, Фирмин Вири, бил заслужен за спасување на Малоја од исчезнување. Според Франсоаз Вержес, првата јавна изведба на малоја била од Фирмин Вири во 1959 година при основањето на Комунистичката партија. Малоја бил усвоен како медиум за политички и социјален протест од креолските поети како Варо, а подоцна и од групи како како Жискакан. Од почетокот на 1980-тите, групите на малоја мешале малоја со други жанрови како што се реге, самба, џез и рок.

## Културно значење
Малоја бил впишан во 2009 година на Репрезентативниот список на нематеријалното културно наследство на човештвото на УНЕСКО за Франција.

Оваа музичка форма била тема на документарниот филм од 1994 година на Жан Пол Роиг, насловен *Малоја Дусман*.

## Наводи


## Надворешни врски

* Статија за малоја на Универзитетот Лавал (на француски)
Категорија:Нематеријално културно наследство
Фујара

**Фујара** (fujara) — голем дувачки инструмент од класата таборски цевки. Потекнува од централна Словачка како софистицирана народна овчарска флејта со уникатен дизајн во контрабас-опсегот.

Должината на инструментот е од 160 до 200&nbsp;cm (5'3" &ndash; 6'6") и наштимана во A, G или F. Има три тонски дупки за прсти сместени на долниот дел од главното тело на инструментот. Звукот е произведен од горниот крај на главното тело на фујарата. Воздухот струи крајот на цевката преку помала паралелна цевка, наречена „*vzduchovod“* на словачки (што значи „воздушен канал“), поставена на главното тело на инструментот. Иако е можно да се свири основната фреквенција на фујара, обично се користи техниката на свирење која се заснова на „предувување“ на инструментот. Поради високиот сооднос на звучната комора (голема должина наспроти мал внатрешен дијаметар), музичарот може да користи призвук за да свири дијатонска скала користејќи ги само трите тонски дупки. Фујара вообичаено се свири стоечки, со инструментот поставен вертикално и обично прицврстен на десната нога.

## Техника и улога
мини|Словачкиот музичар и производител на инструменти Ľubomír Párička свири фујара
мини|Музичар свири на фујара.
Атипичниот дизајн создава длабока, медитативна боја на звукот, додека традиционално се додаваат орнаменти на основните мелодии. Два вообичаени типа на орнаменти се *префук*, брзото прелевање на една нота (од словачки  - „предувување“), и *rozfuk*, опаѓачка каскада од призвук (од словачки  „да се расфрла со дување“).

Традиционално, на фујара свиреле овчарите за рекреација. Денес, фујарата се преселила од овчарските полиња, на сцената на народни фестивали во словачките градови Виходна и Детва. Инструментот се проширил и надвор од Словачка и се свири низ целиот свет, особено од љубителите на домородните флејти во западна Европа и Северна Америка. И покрај ова, фујара допрва треба да добие популарност или многу признание надвор од Словачка. Најчесто фујара е соло инструмент, но познати се ансамбли од две или три фуџари, како што се семејството Кубинец или триото Јаворова Хужва.

Фујарата е додадена на списокот на УНЕСКО на ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото во 2005 година. „Фујара и нејзината музика“ е додадена на Репрезентативната листа на нематеријално културно наследство на човештвото во 2008 година од страна на УНЕСКО.

## Наводи

## Литература
* 
* 
* 

## Надворешни врски
* www. Фујара.ск Фујара примероци
* www. Fujaraflutes.com Фујара примероци
* www.tradicnepistaly.sk Фујара и други традиционални словачки инструменти
* www.youtube.com/watch?v=5Y5fonktBzQ Демонстрација на фујара и кончовка

Категорија:Дувачки инструменти
Категорија:Нематеријално културно наследство
Простор на гонг култура

мини| Музеј Куанг Трунг (Виетнам).
**Просторот на гонг културата** во Виетнамските висорамнини () бил регион во централен Виетнам кој бил дом на култури кои ги ценеле гонгите. Се ширел во провинциите на Централните висорамнини. УНЕСКО го признал како ремек дело на нематеријалното наследство на човештвото на 25 ноември 2005 година.

Гонг-културата ги гледала гонгите како привилегирана врска помеѓу луѓето и натприродното, каде што секој гонг содржил божество чија моќ одговарала на возраста на гонгот. Тоа било силно погодено од економските и социјалните трансформации кои го нарушиле традиционалниот трансфер на знаење и го лишија гонгот од нивното духовно значење.

## Наводи

## Надворешни врски

* УНЕСКО го признава просторот на Гонг
* Официјална веб-страница на фестивалот за култура на Гонг во Централ Хајленд
Категорија:Виетнамска култура
Категорија:Нематеријално културно наследство