open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Берово (Лагадинско)

**Берово ** (, *Вертискос*; до 1927 г. *Μπέροβα*, *Берова*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 252 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на неколку километри североисточно од градот Лагадина, на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 749 метри.

## Историја

Селото е споменато за првпат во отомански документи од 1697 година како целосно христијанско село со 67 домаќинства.

Во XIX век Берово е грчко село во Лагадинската каза опкружено со турски, македонски и гркомански села. Црквата „Св. Ѓорѓи“ била изградена во околу 1830 година, а во неа има икони од почетокот на XVII век. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 1100 жители Грци..

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 890 Грци, и во селото работело грчко училиште.

Во текот на Втората балканска војна, во селото влегле бугарски војски. На пописот од 1913 година биле евидентирани 735 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1053 жители.

## Население

Во 1928 година селото броело 1438 жители, додека во 1940 година селото броело 1606 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 790 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 953 жители, во 1971 година имало 308 жители, во 1981 година имало 240 жители, додека во 1991 година имало 470 жители. Денеска, населението на селото е 389 жители според пописот од 2001 година.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Живоносен Извор“ од XVII век
* Црква „Св. Атанасиј“ од XVIII век, прогласена за споменик на културата
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1830 г.
* Црква „Успение на пресв. Богородица“

## Личности

* Ангелос Георгиу ( Άγγελος Γεωργίου)
* Астериос Димитриу (Αστέριος Δημητρίου)
* Атанасиос Дакос (Αθανάσιος Δάκος
* Георгиос Апостолу (Γεώργιος Αποστόλου)
* Георгиос Даку (Γεώργιος Ντάκου)
* Георгиос Папаскулаку (Γεώργιος Παπασκουλάκου)
* Панајотис Теодосиу (Παναγιώτης Θεοδοσίου)
* Стерјос Папагеоргиу (Στέργιος Παπαγεωργίου)
* Јоанис Хаѕијанис (? - 1908)

## Наводи

Категорија:Лагадина
Башќој

**Башќој** (, *Кефалохори*; до 1927 г. *Μπας Κιόι*, *Бас Ќој*) — село во Лагадинско, Егејска Македонија, денес во општината Долна Џумаја на Серскиот округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓа на 30 км западно од Сер, во североисточното подножје на Богданска Планина.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Башќој било село во Лагадинската каза со 110 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1920-тите сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се доведени грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Башќој се води како дојденско село со 116 жители (28 семејства).

Во 1965 г. е изградена црквата „Св. Никола“.

## Наводи

Категорија:Долна Џумаја
Ѓолбаш

**Ѓолбаш** или **Ѓол Оваси** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 17 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро и на 2 километри од Горчливото Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 90 метри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ѓолбаш се состоело од 42 семејства и 197 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Ѓолбаш* имало 180 жители Македонци.

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 144 Македонци и работело егзархиско училиште.

Според Милоевиќ во селото имало 20 семејни куќи.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано како напуштено село без жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1926 година, селото било преименувано во Пикролимни.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 156 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 258 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 249 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 211 жители, во 1971 година имало 152 жители, во 1981 година имало 174 жители, додека во 1991 година имало 150 жители. Денеска, населението на селото е 165 жители.

## Стопанство

Населението се занимава со земјоделство.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Гвоздово

**Гвоздово** или **Ѓувезна** (, *Асирос*, до 1926 г. *Γιουβέσνα*, *Гивезна*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.843 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на неколку километри северозападно од градот Лагадина и на 22 килиметри северно од Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 196 метри.

## Историја

Старата црква во селото е „Св. Илија“, а новата, чија изградба започнала во 1990 година е „Св. Константин и Елена“. Според податоци на локалната управа, црквата Свети Илија била изградена во 1810 година, но Анастасија Каракасиду, автор на монографијата за историјата на селото, повикувајќи се на информациите од францускиот патник Еспри-Мари Кузинери, смета дека во тоа време населбата е претежно муслиманска. Таа наведува дека христијанското население се населило кон средината на XIX век, кога селото било претворено во мало гратче, една од двете постојки за ноќевање на патници меѓу Сер и Солун. Меѓу доселениците имало значителен број Грци или погрчени Власи од Трикала.

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 80 семејства со 378 жители Грци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 360 Турци и 500 жители Грци. Според Васил К’нчов, населението не било грчко, туку се работи за погрчени Македонци.

Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 650 Грци и работело грчко училиште. Според Каракасиду во селото пред 1912 година живееле и македонски христијани. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија селото било една од базите на грчките чети, во него нашле засолниште бегалци од промакедонските села, како Ајватово.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Асирос.

Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори по кое било предадено на бугарските сили. За време на окупацијата селото станало место на одделни судири меѓу спротивставените организации Народноослободителен фронт и Ослободителната организација во која се вклучиле локалните селани. Од септември 1944 година според Договорот од Варкиза во почетокот на 1945 година селото било под контрола на Народноослободителниот фронт.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Илија“ од 1810 г.
* Црква „Св. Константин и Елена“, започната во 1990 г.

## Личности
;Родени во Гвоздово
* Фотиос Давас (Φώτιος Ντάβας)
* Христос Цулис (Χρήστος Τσούλης)

## Наводи

Категорија:Лагадина
Ѓувелци

**Ѓувелци** (**Ѓувелџа**, **Ѓуверџе**;  ) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 г. Ѓувелци било дел од општина Маслар.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 31 километри западно од Ставрос и 52 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа во јужното подножје на Богданска Планина (Кердилија), на јужниот брег од Мавровско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 395 метри.

Угурли опфаќа површина од 48 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век Ѓувелци било муслиманско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители Турци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија, додека муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови.

Во 1928 година селото било преименувано во Филаделфи.

Според наредбата од 12 април 1930 година, селото претставувало самостојна општина во Лагадинската околина, во чиј состав влегувале и селата Канџа и Нуда.

Денес, населението на селото главно се занимава со земјоделство и сточарство.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 83 семејства и со 317 жители., додека во 1940 година селото броело 577 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 550 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 679 жители, во 1971 година имало 499 жители, во 1981 година имало 357 жители, додека во 1991 година имало 403 жители а во 2001 имало 333 жители. Денеска, населението на селото е 220 жители според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Црква „Св. Димитриј“ од 1981 г.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Гнојна

**Гнојна** (, *Палеохора*) — поранешно село во Лагадинско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Лагадина на Солунскиот округ, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓало на неколку километри јужно од Ново Село, во непосредна близина на Гвоздово и јужно од Богородица.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Гниона* (Gniona) било село село со 24 домаќинства на 98 жители Македонци.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Гнојна живееле 75 лица, кои тој погрешно ги нарекува „Грци“. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Гнојна (*Gnoïoïana*) имало 240 жители Македонци под Цариградската патријаршија.

Според Анастасија Каракасиду Гнојна била чифлик каде

Жителите на околните села сведочат дека населението на Гнојна било „словенојазично“, во чиј прилог одат презимињата на луѓето што живееле во него пред крајот на османлиското време. Според раскази за време на грчката вооружена пропаганда селото настрадало од андартските чети и дел од неговите жители се преселиле во Гвоздово, а македонските четници ги евакулрале старите лица од Гнойна во соседното Ајватово — значајно македонско упориште во регионот.

Потомок на старо семејство од Гнојна си споменува:

Голем дел од жителите на селото го напуштиле во 1905 г. На пописот од 1913 г. неговото население заедно со она на Богородица броело 56 жители. Во следните децении тука спорадично се доселувале групи на бегалци од немирите — како Македоннци, така и Грци. Последните жители на селото биле семејство Каракачани кои го напуштиле во 1949 г., по што Гнојна постепено е претворена во обработливо земјиште.

## Наводи

Категорија:Историски села во Лагадина
Граничево

**Граничево** или **Гранич** (, *Крионери*; до 1927 г. *Γκερμίτς*, *Гермиц*; до 1949 г. *Κρύα Νερά*, *Крија Нера*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 727 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 23 километри од градот Лагадина на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 603 метри.

## Историја

Во XIX век Граничево е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) *Грамничево* во 1900 година имало 700 жители Турци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Крионери.

## Наводи

Категорија:Лагадина
Загливер

**Загливер** (, *Загливери*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.774 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина, на 45 килиметри југоисточно од Солун, во северниот дел на Халкидик, во северното подножје на планината Хортач. Селото се наоѓа на надморска височина од 207 метри.

## Историја
десно|мини|Родната куќа на Света Акилина

Се смета дека населбата претставува една од најстарите во регионот, која била подигната уште во II век п.н.е. од страна на грчки колонисти.

Во 1764 година, жителката на селото Акилина Загливерска ја прифатила маченичката смрт и денес нејзината родна куќа е музеј, а од 23 до 27 септември се одбележува празникот Акилинија.

Во XIX век Загливер е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 260 жители Турци и 900 Грци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 575 Грци и работеле две грчки училишта.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1820 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1812 жители. Поради тоа, селото е едно од најголемите села во околината и претставува културен центар на уште 14 околни села.Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото.

## Население

Во 1928 година селото броело 2707 жители., додека во 1940 година селото броело 2718 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 2482 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 2081 жител, во 1971 година имало 2376 жители, во 1981 година имало 2199 жители, додека во 1991 година имало 2302 жители. Денеска, населението на селото е 2169 жители според пописот од 2011 година.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Ѓорѓи“ од 1910 г., прогласена за споменик на културата
* „Св. Акилина“, осветена во 1995 г.
* „Св. Петка“ од средниот век, јужно од селото, прогласена за споменик на културата

## Личности
десно|мини|250п|Светогорска икона на Света Акилина од 1904&nbsp;г.
;Родени во Загливери
*  Акилина Загливерска (1745 - 1764) — светица
*  Димитриос Ангелу
* Јоанис Василиу
* Јоанис Јанкудис
* Теодорос Караоглу (р. 1960)

## Наводи

Категорија:Лагадина
Кизели

**Кизели** (**Кизили** или **Јуреци**) — поранешно село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Историски села во Бешик
Егри Буџак

**Егри Буџак** или **Ери Буџак** (, *Неја Аполонија*) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Неа Аполонија била дел од општина Аполонија. Денеска селото е седиште на истоимената општина.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 километри западно од Ставрос и 57 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 107 метри.

Егри Буџак опфаќа површина од 71 квадратни километри.

## Историја

Селото се наоѓа западно од античка Аполонија. Постојат значајни наоди дека областа била населена уште од времето на неолитот и живот имало до римскиот период. За време на османлиското владеење на регионот, била основана нова населбата наречена Егри Буџак (криво сечило) со населување на Јуруци.

Во XIX век Егри Буџак било муслиманско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Во времето на Грчката војна за независност од 1821 година, Емануил Папас го окупирал селото, но неговите сили биле принудени да се повлечат поради нападот од истокот на Бајрам-паша, кој имал поддршка и од локалните османлиски власти. Една од решителните битки во овој период се одиграла токму кај Егри Буџак, и истата завршила со повлекување на грчките сили од регионот.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 жители Турци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година, во селото живееле 1.050 лица. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија, Источна Тракија и од Дарданели додека муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови.

Со царската наредба од 28 јули 1918 година, селото станало самостојна општинаЖ во Лагадинската околина. Во негов состав влегувале уште и селата Алчили и Бешички Бањи.

Во 1927 година селото било преименувано во Неа Аполонија. Бидејќи селото се наоѓа на рамнина, тоа е прилично богато. Неговите жители главно се занимаваат со производство на памук, тутун и овошје.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 210 семејства и со 866 жители. додека во 1940 година селото броело 1390 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1260 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1570 жители, во 1971 година имало 1615 жители, во 1981 година имало 1523 жители, додека во 1991 година имало 1627 жители а во 2001 имало 1860 жители. Денеска, населението на селото е 1851 жител според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Црква „Св. Павле“

## Наводи

* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Нова Маала (Серско)

**Нова Маала** или **Ени Маала** (, *Пепонија*; до 1927 г. *Γενή Μαχαλάς*, *Јени Махалас*) — село во Серско, Егејска Македонија, денес во општината Сер на Серскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле на 12 км јужно од градот Сер и на 3 км јужно од Киспикеси.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Нова Маала настанала како чифлигарска населба во средината на XIX век во Серската каза. Подоцна населението си ја откупило земјата од грчката сопственичка на чифликот. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Новата Махала* (Novata-mahala) била село во Серската каза со 8 домаќинства сочинети од 30 жители Македонци. Во 1886 г. во селото имало 120 христијани.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) на почетокот на XX век *Ени Махала* имала 70 жители, сите Македонци христијани.

На почетокот на XX век населението на Нова Маала било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. селото (Yeni-Mahala) е претставено еднаш со 480 Македонци патријаршисти, а другпат со 200 Македонци, исто така патријаршисти. Подоцна селото прешло под врховенството на Бугарската егзархија и во него работело бугарско училиште. Во 1910 г. според егзархискиот училиштен инспектор Константин Георгиев, во Нова Маала имало 45 куќи и чифлик на еден Грк. Во селото се градела нова црква бидејќи старата била во лоша состојба, а учител бил Н. Стоянов, кој предавал на 35 деца (23 машки и 13 женски). Во 1908 г. по грчки податоци во селото имало 270 православни жители.

Селяаните од Нова Маала се жалеле на европските конзули и властите го осудиле кметот на селото.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година населението броело 376 жители.

Во 1918 г. 30 куќи од селото се иселиле во Бугарија. Во 1920 г. во Нова Маала е попишано 361 лице. Во 1923 г. во селото се доведени грчки колонисти, а селскиот атар е проширен со откупување на чифликот од бегот иселен во Турција, со отуѓени имоти на манастирот „Св. Јован Претеча“ и со земја од пресушеното езеро Тахинско Езеро.

На 4 ноември 1927 г. селото е преименувано во Пепонија, во превод *диња*. Според пописот од 1928 г. Нова Маала е етнички мешано село со вкупно 441 жител, од кои 151 лица (34 семејства) биле грчки дојденци, а останатите македонски мештани.

Во 1939 г. на сретселото е подигната црквата „Св. Димитриј“. Во северниот дел на селото е црквата „Успение на пресв. Богородица“.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Димитриј“ 1939 г.

## Наводи

Категорија:Сер
Клисели

**Клисели** или **Профитис** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Профитис бил дел од општина Егнатија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 43 километри западно од Ставрос и 39 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) помеѓу Лагадинско Езеро и Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 141 метри.

Клисели опфаќа површина од 48 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век селото  било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.
 
Во 1928 година селото било преименувано во Профитис.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 73 бегалски семејства и 270 бегалци  додека во 1940 година селото броело 995 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1267 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1162 жители, во 1971 година имало 1078 жители, во 1981 година имало 1067 жители, додека во 1991 година имало 1144 жители а во 2001 имало 1010 жители. Денеска, населението на селото е 474 жители според пописот од 2011 година.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Илија“ од XX век, изградена врз постар храм

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Кокала

**Кокала** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Кокалу била дел од општина Мадитос.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 60 километри источно од Солун и на 20 километри западно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, во близина на Бешичкото Езеро. Во близина на селото поминува автопатот кој води од Солун кон Кавала.

## Историја
Во XIX век Враста било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 170 жители Турци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 52 семејства и 203 бегалци, додека во 1940 година селото броело 315 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 324 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 435 жители, во 1971 година имало 339 жители, во 1981 година имало 270 жители, додека во 1991 година имало 265 жители. Денеска, населението на селото е 174 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
*  Официјално мрежно место на Бешик

Категорија:Бешик
Лезик

**Лезик** или **Мелисургос** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Мелисургос бил дел од општина Аполонија.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 26 километри западно од Ставрос и 65 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) помеѓу Лагадинско Езеро и Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 100 метри.

Лезик опфаќа површина од 23 квадратни километри.

## Историја
### Отоманско Царство
Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1850 г. и прогласена за споменик на културата.

Во XIX век Клисели било македонско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 136 жители Турци и 160 Грци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 230 Грци и во селото работело грчко училиште..

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 1030 жители.. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.

Во 1926 година селото било преименувано во Мелисургос.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 3 бегалски семејства и 10 бегалци .

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Маврово (Лагадинско)

**Маврово **(, *Мавруда*; до 1927 г. *Μαύροβο*, *Маврово*) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Маврово бил дел од општина Маслар.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 33 километри западно од Ставрос и 70 километри источно од Солун, во централниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 360 метри во јужните делови на Богданска Планина, над Бешичкото Езеро (Волви), на северниот брег на Мавровско Езеро.

Маврово опфаќа површина од 23 квадратни километри..

## Историја
### Отоманско Царство

Во XIX век Маврово било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 150 Турци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 151 жител. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население заминало од своите домови.

Во 1927 година селото било преименувано во Мавруда.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 240 жители бегалци и 69 семејства., додека во 1940 година селото броело 471 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 504 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 680 жители, во 1971 година имало 550 жители, во 1981 година имало 522 жители, додека во 1991 година имало 409 жители. Денеска, населението на селото е 375 жители според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ од 1951 г.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Маслар

**Маслар** (, *Аретуса*) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Аниксија бил дел од општина Маслар.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 17 километри северозападно од Ставрос и 79 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 374 метри во јужните делови на Богданска Планина, над Бешичкото Езеро (Волви).

Маслар опфаќа површина од 57 квадратни километри.

## Историја

Во XIX век Маслар било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 жители Турци и 350 Грци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 600 Грци и во селото работело грчко училиште.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година, во селото живееле 483 лица. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови.

Според царската наредба од 28 јули 1918 година, селото претставувало самостојна општина во Лагадинската околина. Во негов состав влегувало уште и селото Кавак.

Во 1927 година селото било преименувано во Аретуса. Бидејќи селото се наоѓа на рамнина, тоа е прилично богато. Неговите жители главно се занимаваат со производство на памук, тутун и овошје.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 73 семејства и со 267 жители. додека во 1940 година селото броело 936 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1056 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1269 жители, во 1971 година имало 1072 жители, во 1981 година имало 1067 жители, додека во 1991 година имало 993 жители а во 2001 имало 929 жители. Денеска, населението на селото е 748 жители според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Црква „Св. Димитриј“ од 1819 г., прогласен за споменик на културата

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Левен (село)

**Левен** (, *Василудион*; до 1927 г. *Λέβεν*, *Левен*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 606 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 33 километри од Солун помеѓу Лагадинското Поле и Бешичкото Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 681 м.

## Историја

Во XIX век Сирачево е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 18 семејства со 76 жители Грци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 125 жители Грци.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 90 Грци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 25 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 72 жители.  Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1927 година, селото било преименувано во Василудион.

## Население

Во 1928 година селото броело 421 жител., додека во 1940 година селото броело 705 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 774 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 776 жители, во 1971 година имало 633 жители, во 1981 година имало 646 жители, додека во 1991 година имало 702 жители. Денеска, населението на селото е 681 жител според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Лагадина
Сари Ер

**Сари Ер** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Станово

**Станово** или **Станево** () — поранешно село во Лагадинско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Лагадина на Солунскиот округ, Грција. Било населено со погрчени Македонци, во изворите погрешно наведувани како „Грци“.

## Географија
Селото се наоѓало на западниот брег на Лагадинското Езеро, јужно од Каваларци, во подножјето на истоимениот врв Станово.

Во Станово стојат урнатините на поствизантиската црква „Св. Ѓорѓи“.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото веројатно настанало во средниот век. Се спомнува како *Истанова*, *Ситана*, *Станево*. Во османлиските дефтери од XVII – XVIII век се води како чифлик Лагадинската нахија на Солунската каза.

Според Васил К’нчов:

Според неговата статистика („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. во *Ситана (Станево)* живееле 100 жители „Грци“ христијани (всушност погрчени Македонци).

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Станово* (Stanovo) имало 85 „Грци“.

### В Гърция
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото е заведено како напуштена населба, веројатно поради војните. На пописот од 1920 г. Станово имало 20 жители, кои во 1928 г. нараснале на 77 лица.

Малку подоцна селото се распаднало поради маларичноста на теренот, а населението се преселило во соседното македонско село Каваларци.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од XIX век, прогласена за споменик на културата

## Наводи

Категорија:Историски села во Лагадина
Сулево

**Сулево** (: до 1928 г. *Σούλοβο, Сулово*) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 30 километри северно од Ставрос и 71 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 661 метри.

Сулево опфаќа површина од 30 квадратни километри..

## Историја
### Отоманско Царство
 
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 110 жители Турци.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година во селото живееле 50 жители. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.

Во 1926 година селото било преименувано во Скепасто.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 87 жители бегалци и со население од 389 луѓе, додека во 1940 година селото броело 598 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 834 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 621 жител, во 1971 година имало 460 жители, во 1981 година имало 470 жители, додека во 1991 година имало 470 жители. Денеска, населението на селото е 322 жители според пописот од 2011 година.

## Знаменитости
* Црква „Св. Јован Претеча“ од 1936 г.

## Наводи

## Надворешни врски
*  Официјално мрежно место на дем Бешичко Езеро

Категорија:Бешик
Хаџи Бајрамли

**Хаџи Бајрамли** (, *Теодосија*, до 1927 г. *Χατζή Μπαϊραμλή*, *Хаѕи Бајрамли*) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Кукуш на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 147 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 26 километри источно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 650 метри.

Хаџи Бајрамли опфаќа површина од 20 квадратни километри.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Хаџи Бајрамли се состоело од 300 семејства и 810 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Хаџи Бајрамли* имало 800 жители муслимани.

### Во Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 932 жители, додека во 1920 година 340 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Теодосија.

## Стопанство
Населението произведува пченица, тутун, леќа и други земјоделски производи, а делумно се занимава со сточарството.

## Население

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 460 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 596 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 351 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 471 жител, во 1971 година имало 278 жители, во 1981 година имало 217 жители, додека во 1991 година имало 231 жител. Денеска, населението на селото е 214 жители според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Хаџи Маала

**Хаџи Маала** (, *Пенде Врисес*; до 1927 г. *Χατζή Μαχαλέ*, *Хаѕи Махале*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 302 жители (2021).

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на неколку километри североисточно од градот Лагадина на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 452 метри.

## Историја

Во XIX век Хаџи Маала е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 80 жители Турци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 178 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 328 жители.

Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Пенде Врисес.

## Население

Во 1928 година селото броело 134 жители., додека во 1940 година селото броело 260 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 288 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 318 жители, во 1971 година имало 28 жители, во 1981 година имало 317 жители, додека во 1991 година имало 344 жители. Денеска, населението на селото е 322 жители според пописот од 2001 година.

## Културни и природни знаменитости
* Манастир „Св. Троица“ од 1969 г.

## Наводи

Категорија:Лагадина
Хламур

**Хламур** (, *Фламури*)  — поранешно село во Лагадинско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Лагадина на Солунскиот округ, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало високо на средиштето на Богданска Планина, на 5 км северно од селото Сухо.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Хламур било големо турско село во Лагадинската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Хламур* (Hlamour) било село со 300 домаќинства на 760 жители муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Хламур живееле 1.600 Турци.

### Во Грција
По Втората балканска војна селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1920-тите населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти. На пописот од 1928 г. Хламур е претставен како чисто дојденско село со 303 жители (100 семејства).

Селото е напуштено во 1961 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Лагадина
Хоруд

**Хоруда** или **Хоруд** (, *Хоруда*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 27 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа на билото на Богданска Планина, североисточно од Лагадина, западно од Нигрита и на 3&nbsp;км источно од Берово.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Црквата „Св. Атанасиј“ е изградена во втората половина на XVI век. Се смета дека местото е основано во постаро време од грчки колонисти од гратчето Агринио во Етолија, југозападна Грција.

Во XIX век Хоруда било грчко село во Лагадинската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Куруда* (Courouda) е село со 25 домаќинства на 112 жители Грци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Хоруд (*Хорутъ*) живееле 160 Грци.

### Во Грција
По Втората балканска војна селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1913 г. во него се попишани 160 жители кои во 1920 г. нараснале на 192. Населението продолжило да расте, па во 1940 г. во Хоруд се заведени 313 лица.

Селото како планинско настрадало во Граѓанската војна и во 1947 г. било напуштено. Малку подоцна било обновено, па во 1961 г. се спомнува со 89 жители. Набргу и тие жители го напуштиле, па останало пусто сè до 1990-тите, кога повторно заживеало, за да биде забележано со 63 жители во 2001 г.

Старото училиште, подигнато во 1932 г., денес е претворено во фолклорен музеј.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Атанасиј“ од втората половина на XVI век

## Наводи

Категорија:Лагадина
Мал Бешик

**Мал Бешик** или **Микра Волви** () — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Микра Волви бил дел од општина Рендина.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри западно од Ставрос и 69 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 65 метри, на североисточниот брег од Бешичко Езеро во подножјето на Богданска Планина.

## Историја

Во XIX век Мал Бешик било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители Турци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 15 Грци.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштиле своите домови.

Во 1927 година селото било преименувано во Микра Волви.

## Демографија

Во 1928 година селото било мешано со 43 семејства и со население од 165 луѓе, додека во 1940 година селото броело 427 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 659 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 860 жители, во 1971 година имало 730 жители, во 1981 година имало 691 жител, додека во 1991 година имало 719 жители а во 2001 имало 770 жители. Денеска, населението на селото е 555 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно место на Општина Бешик 

Категорија:Бешик
Деделер (Драмско)

**Деделер** () — село во Општина Бук во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 38 километри североисточно од градот Драма и на 3 километри јужно од центарот на општината, Бук.

Селото се наоѓа на надморска височина од 252 метри.

## Историја

Селото Бук во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По Првата светска војна населението на Деделер било избркано во Турција, а во селото биле сместени грчки бегалци. Во 1927 година името на селото било променето на Капнофитон..

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 28 грчки семејства со 115 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 127 жители, додека во 1940 година селото броело 179 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 186 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 159 жители, во 1971 година имало 59 жители, во 1981 година имало 33 жители, додека во 1991 година имало 36 жители. Денеска, населението на селото е 18 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Димирџилер

**Димирџилер** или **Демирџилер** (, *Сидерас*; до 1927 г. *Δεμιρτζιλέρ*, *Демирѕилер*) — село во Кожанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кожани на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 118 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 15 км северозападно од градот Кожани и околу 4 км јужно од селото Курџево, во јужните падини на Карталдаг, на надморска височина од 950 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во историските документи, Димирџилер за првпат се среќава во дефтер од 1568 г. за Леринската нахија под името *Демирџилер* со 23 муслимански семејства и 39 неженети. Во селото биле запишани и 62 Јуруци.

Во XIX век Димирџилер било турско село во Кајларската каза на Серфиџенскиот санџак. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Димирџилер (Dimirdjiler) било село во Џумалиската (Кајларската) каза со 15 домаќинства со 32 жители муслимани.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Димирџилер имало 310 жители Турци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Демирџилер* се води како чисто турско село во Кајларската каза на Серфиџенскиот санџак со 65 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во *Демерджилар* (Δεμερτζιλάρ) живееле 325 Турци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 395 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 446 лица.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 69 бегалски семејства (вкупно 257 бегалци) од Понд, така што селото станало бегалска населба. Во 1926 година, името на селото било променето во Сидерас (*Σιδεράς*), во превод „железо“.

## Стопанство
Населението произведува компири, тутун, жито и други земјоделски производи, а му внимание му се посветува и на сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 29 квадратни километри. Општината Димирџилер била приклучена во општината Димитриос Ипсилантис во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Кожани.

Селото припаѓа на општинската единица Димитриос Ипсилантис со седиште во селото Караагач, која припаѓа на поголемата општина Кожани, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Димирџилер, во кој е влегува и маалото Таракчилар.

## Наводи

Категорија:Кожани
Деинли

**Деинли** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кожани