open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Флајшерит

**Флајшерит** — бел или светло-црвеникаво-розов сулфатен минерал. Бил именуван по Мајкл Флајшер, ко-основач на Меѓународното минералошко здружение. Флајшеритот првпат бил признат како минерал во 1960 година. Флајшеритот е имењак на сопствената минерална група, која ги вклучува и шауртеит, деспујолзит, малестигит и генплесит. Често се меша со дандазитот.

## Појава
Флајшеритот се наоѓа само во рудникот Цумеб (Онгополо), Намибија. Тој се формира во оксидирани делови од полиметални наоѓалишта на руда што содржат германиум и се наоѓаат во хидротермални наслаги од долостон. Се проценува дека најстарите примероци на флејшерит се стари 541 милион години.

## Изглед
Кристалите на флајшеритот се многу тенки и долги до 1,5 см. Тие имаат нежна црвеникава нијанса и формираат листови од субпаралелни единки или агрегати слични на еж.

## Парагенеза со други минерали

# Кога флајшеритот, церуситот и миметитот покриваат тенантитска матрица, тие создаваат заоблена, мат-бела конкреција.
# Кога јадрото на долостон е покриено со плумбојарозит и миметит (кои му даваат зеленикава нијанса) флајшеритот расте врз сите нив.
# Ретко, флејшеритот влегува во парагенеза со аламозит, англезит, хематит, леадхилит, меланотекит, миметит, кегелит, ларсенит, плумбојарозит, плумбоцумит и квеитит.
# Флајшеритот може да има парагенеза и со други секундарни минерали на германиум.

## Наводи

Категорија:Минерали
Хумболтин

**Хумболтин** — редок минерал од минералната класа на „органски соединенија“ со хемиски состав FeC2O4•2H2O  и затоа е оксалат на железо(II) што содржи вода или железна сол на оксална киселина.

Хамболтинот кристализира во моноклиничниот кристален систем, но ретко развива добро формирани, табеларни или призматични кристали со смолест сјај на површините. Тој најчесто се наоѓа во форма на ботриоидни или фиброзни до земјени агрегати и корасти облоги од матна жолта до кафеаво жолта или килибарно жолта боја. Може да биде транспарентен или непроѕирен, и може да се формира од хематит во оксална киселина.

Со Мосова тврдост од 1,5 до 2, хумболдинот е еден од најмеките минерали и може да се изгребе со нокт.

## Етимологија и историја
Хумболтинот првпат бил откриен од Август Брајтхаупт во истрошено наоѓалиште на кафеав јаглен во близина на општината Корозлуки во Окреш Мост во Чешка и бил опишан во 1821 година од Маријано Едуардо де Риверо и Устариз (1798-1857), кој го именувал минералот по германскиот натуралист Александар фон Хумболт.

Минералот веќе бил познат и карактеризиран кога била основана IMA (1959). Па така, хамболтинот веднаш бил наведен како официјално признат минерал.

## Појава
Досега е познато дека минералот се наоѓа на 30 локации, вклучувајќи ги Германија, Бразил, Велика Британија и Канада.

Во 2023 година, за време на дигитализацијата на архивата на , било пронајдено писмо старо 75 години од сопственик на рудник за јаглен, било напишано во 1949 година. Во писмото се споменало дека минералот бил пронајден во рудник за јаглен во близина на градот Швандорф . Била направена анализа на минералот и било потврдено откритието. Откритието ја дуплирало досега познатата количина на хумболтин.

## Кристална структура
Хумболтинот кристализира моноклинички во просторна група *C2/c* (просторна група бр. 15) со параметри на решетката *a* = 12,011 Å; *b* = 5,557 Å; *c* = 9,920 Å и β = 128,53°, со четири формулни единици по единична ќелија.

## Употреба
Хумболтинот е важен синтетички меѓупроизвод, а исто така и клучен градежен блок за подготовка на разни напредни материјали.

## Наводи

Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Органски минерали
Категорија:Минерали
Mentha alaica

***Mentha alaica*** — вид нане во рамките на родот *[[Нане|Mentha]]* кој потекнува од Средна Азија.

## Опис
*Mentha alaica* е повеќегодишен вид,  расте до висина од 1 метар и се размножува преку ползечки ризоми. Има големи издолжено-копјести листови со должина до 10 сантиметри.

## Таксономија
Видот бил опишан од руската ботаничарка Антонина Борисова во 1954 година.

Иако е прифатен како посебен вид од страна на авторитети како што е *Plants of the World Online*, некои автори ја сметаат *Mentha alaica* како едноставен синоним за Mentha longifolia*.*

## Распространетост и живеалиште
Потекнува од планинскиот масив Памир-Алај во рамките на Таџикистан и Киргистан.

## Употреба
*Mentha alaica* се користи во различни формулации во традиционалната кинеска медицина. Како состојка во оваа медицина, се верува дека „ги растерува патогените топлина и ветер“. Под вообичаеното име , *Mentha alaica* се користела како хербален лек во Бразил за лекување на гадење, како и проблеми со варењето и проблеми со бубрезите.

## Наводи

## Литература
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Категорија:Нане
Категорија:Флора на Киргистан
Категорија:Флора на Таџикистан
Категорија:Растенија опишани во 1954 година
Васил Ишков

**Васил Козмов Ишков** () — македонски претприемач, политичар и емигрант. Втор претседател на Македонската патриотска организација (1923 — 1924) во САД и Канада.

## Животопис
[лево|мини|250x250пкс|Ресторанот „''Кони Ајленд''“ во [Форт Вејн, Индијана. Вториот од лево кон десно е Ишков.]]
Васил Ишков е роден во 1882 година во костурското село Вишени, Егејска Македонија. Тогаш дел од Отоманското Царство. Во 1910 година емигрирал во градот Форт Вејн, Индијана, Соединетите Американски Држави. Се приклучува во Македонската патриотска организација, група основана од македонската дијаспора во САД. 

Во септември 1923 година, вториот конгрес на МПО бил оддржан во Индијанаполис. Во текот на седницата Ишков бил назначен за претседател на МПО. Во новото раководоство влегле: Ишков за претседател, Атанас Лебамов за заменик претседател, Мајк Козма за благајник, Михаил Николов за секретар и Павел Ангелов од Чикаго за советник.

Ишков не оставил значаен печаток во неговиот мандат, поради тоа во третиот конгрес бил заменет со Пандил Шанев за претседател. После отворил фирма со името „*Кони Ајленд*“, каде заедно со Васил Личин и Киријак Геров продавале хот-дог.

Починал на 15 јуни 1961 година во Форт Вејн.

## Наводи

Категорија:Родени во 1882 година
Категорија:Починати во 1961 година
Категорија:Луѓе од Вишени
Категорија:Починати во Форт Вејн
Категорија:Македонски политичари
Категорија:Американски Македонци
Категорија:Дејци на МПО
Категорија:Македонски општественици
Хиолит

**Хиолит** — тетрагонално-дитетрагонален дипирамидален минерал, составен од натриум, флуор и алуминиум. Името потекнува од комбинацијата на грчките зборови за снег () и камен (). Тоа е алузија на неговата сличност и изглед со криолитот (леден камен). Хиолитот е минерал одобрен од IMA и е познат како „дедовец“, што значи дека се верува дека името хиолит се однесува на валиден вид до ден-денес. Синоними за хиолит се **аркусид**, **арксутит**, **ходнефит**, **ходневит** и **нифолит.** Првпат бил откриен во планините Илмен, Русија, во 1846 година. Хиолитот бил прогласен за валиден вид истата година на неговото откривање.

## Својства
Хиолитот се состои од флуор (57,59%), натриум (24,89%) и алуминиум (17,53%). Тој воопшто не покажува никакви радиоактивни својства. Твинингот понекогаш ги искривува кристалите во призматична форма. Во општата литература, обично се тврди дека хиолитот има тврдост од 3,5 - 4 на Мосовата скала. Сепак, хиолитот е помек од криолитот, кој има тврдост од 2,5 - 3. По испитување на бројни примероци, истражувачите утврдиле дека хиолитот има тврдост од 2,5. Според една студија, кога хиолитот бил поврзан со топаз, бречатираниот хиолит се трансформирал во криолит помеѓу рабовите на фрагментите. Овие трансформации во тенки делови се чини дека се замена за цврста состојба. Оваа трансформација ослободува и алуминиум и калиум. Со додавање на силициум диоксид, започнала реакција со распаѓање на хиолитот, при што се формирале топаз и калиум-лискун.

## Појава и употреба
Тој е карактеристичен за Русија, но инаку го има и во Гренланд и Вирџинија. Се јавува во гранитни пегматити. На својата типска локација, хиолитот е поврзан со криолит, топаз, флуорит, томсенолит, криолитионит, фенакит, пахнолит и елпазолит. Поради својата реткост, тешкотиите при сечење на минералот и недостатокот на интерес кон него, хиолитот ретко се сече во скапоцен камен, па затоа се проценува дека постојат помалку од двесте сечени примероци. Сечените камења што се чисти секогаш тежат 1-2 карати, бидејќи поголеми чисти примероци погодни за сечење не постојат.

## Наводи

Категорија:Минерали
Дојлеит

**Дојлеит** — редок минерал од алуминиум трихидроксид, именуван во чест на неговиот откривач, канадскиот лекар Ерл Џозеф (Џес) Дојл. Првпат бил дефинитивно опишан во 1985 година (иако делумен опис бил објавен во 1979 година) и бил одобрен од IMA. Опишан бил примерок од Мон Сен-Илер, каде што е исклучително редок.

## Својства
Дојлеитот расте во мали квадратни табеларни кристали, кои формираат розети. Поединечните кристали можат да пораснат до 8 мм. Минералот има слоевита микеозна структура. Овој пинакоиден минерал главно се состои од кислород (61,53%) и алуминиум (34,59%), но содржи и водород (3,88%). Дојлеитот не покажува никакви радиоактивни својства.  На собна температура, дојлеитот не е растворлив во сооднос 1:1 на сулфурна киселина, водород хлорид и азотна киселина. Неговите кристали се табеларни на (010), и покажуваат форми на {010}, {101} и {10 }. Сепак, повремено, покажува форми и на {001} и на {100}. Некои примероци биле обложени со тенок филм од темно кафеав аморфен материјал, за кој се верува дека е железен оксид. Минералот е триклиничен со тридимензионална студија за дифракција на еден кристал. Тој има слојна структура, слична на неговите полиморфи. Постои добра кореспонденција помеѓу AFM сликите од површината на дојлеитот (010) и пресметаната структура. Внатреслојните интеракции на хидроксилната група не покажуваат Раманово расејување во споредба со неговите полиморфи. Моделот на структурата P1 j е малку понестабилен од нецентросиметричниот модел на структурата P1. Слоевитите структури се слични на оние што се наоѓаат кај еден од неговите полиморфи, бајеритот. Разликата е само во рамките на векторите на поместување меѓу слоевите. Дојлеитот е најмалку стабилен од полиморфите.

## Рударство и животна средина
Дојлеитот е поврзан со флуорит, циркон, пирит, албит, сидерит и молибденит. Тој е полиморф на гибсит, нордстрандит, бајерит и UM1990-28-OHF:Al. Дојлеитот има два типични локалитети, едниот е каменоломот Пудрет и Франкон, Канада; другиот е Мон Сен-Илер, исто така во Канада. Тој е хидротермален минерал во доцна фаза и може да формира хидротермални минерални наслаги. Дојлеитот се наоѓа обложувајќи ги вугите во вените во нефелинскиот сиенит. Исто така, тој се јавува со калцитот и пиритот во албититните вени.

## Наводи

Категорија:Минерали на алуминиумот
Категорија:Минерали
Казаковит

**Казаковит** — минерал именуван во чест на Марија Ефимовна Казакова, аналитички хемичар. Тој е типичен на планината Карнасурт, округ Ловозерски, Мурманска област, Русија. Бил одобрен од IMA во 1974 година, истата година кога бил откриен.

## Својства
Казаковитот е заситен со катјони и член на групата ловозерити и подгрупата зирсиналити. Се јавува во содалитните сиенити и се шири во усингит. Рентгенските студии покажуваат дека минералот е ромбоедарски. Тој се јавува како мали кристали (0,01 - 2 mm), и ги покажува формите {11  1} и {11  4}. Казаковитот главно се состои од кислород (44,59%), силициум (25,65%) и натриум (19,58%), но исто така содржи и титаниум (4,45%), манган (3,40%), железо (1,73%) и калиум (0,61%). Има едвај забележлива радиоактивност од 8,56 мерена во единиците на Американскиот институт за нафта со гама-зраци. Тој е радиоактивен поради тоа што содржи калиум, иако во мали количини. Концентрацијата измерена во GRapi била 11,68%.

## Тисиналит
По неговото откривање, брзо било забележано дека минералот е нестабилен во воздухот. Минералот станал покриен со ефлоресценција на натрон и термонатрит по неколку дена во собни услови. По специјални експериментални студии, било откриено дека минералот се претвора во воздух во H-казаковит, попознат како тисиналит. Процесот бил завршен по неколку недели изложеност на влажен воздух.

## Наводи

Категорија:Минерали
Рајчо Каролев

мини|Рајчо Каролев
**Рајчо Каролев** (1846–1928) е еден од најзначајните бугарски просветни дејци од втората половина на 19. и почетокот на 20. век.

## Биографија
Роден е на 27 февруари 1846 година (15 февруари стар стил) во Габрово, во познато габровско семејство. Од 1863 година учел во Киев, каде што прво завршил семинарија (1867), а потоа и Духовна академија (1871). По враќањето во Бугарија работел како учител и директор во Габровското училиште, а во 1880–1884 година станал прв директор на новоотворената Априловска гимназија.

Бил активен и за време на Руско-турската војна (1877-1878), кога како претседател на габровската општина помагал во организирањето на врски со руската војска. Како член на Либералната партија бил народен претставник во Учредителното собрание и во неколку обични Народни собранија. Од 1884 до 1886 година вршел функција министер за народно просветување во владата на Петко Каравелов. Подоцна раководел со првата софијска машка гимназија, потоа со гимназијата во Пловдив, а од 1895 до 1899 година бил директор на Народната библиотека во Софија. Напишал повеќе учебници и историски дела, меѓу кои се истакнуваат „*Кратка всеобшта историја*“, „*Историја на православната христијанска црква*“ и „*Историја на Габровското училиште*“.

Починал на 22 март 1928 година во Софија на 82-годишна возраст.

Категорија:Министри за образование и наука на Бугарија
Давелач - климоглавец

***Давелач - климоглавец (*** - буквално *„Оној што вели да*“) — опера (поточно *шулопер* или „школска опера“) од Курт Вајл по германско либрето од Бертолт Брехт (според преводот на Елизабет Хауптман од англиската верзија на Артур Вејли на јапонската драма „Но“ *„Танико* “).

Нејзиното придружно дело е *Der Neinsager* (Невелач - негатор), иако другиот текст на Брехт никогаш не бил поставен од Вајл.

Вајл, исто така, го идентификува делото, следејќи го развојот на експерименталниот облик од страна на Брехт, како *Lehrstück*, или „наставно дело“.

## Историја на изведбите
За прв пат била изведена во Берлин од студенти на Академијата за цркован и школска музика на Централниот институт за образование и наука на 23 јуни 1930 година и истовремено била емитувана на радио. Била успешна и имала преку 300 изведби во следните три години.

Брехт двапати го ревидирал текстот, а конечната верзија, вклучувајќи го и *„Невелач - негатор“*, била без музика.

## Содржина
Еден учител води планинарење во планините, меѓу планинарите е и едно младо момче чија мајка е доста болна. Една варијанта на приказната тврди дека експедицијата е потрага по лек, додека друга тврди дека всушност станува збор за религиозно поклонение. За време на експедицијата, момчето исто така се разболува. Го прашуваат дали треба да биде напуштен од неговите сопатници, за што вообичаениот и очекуван одговор е да. Во *„Најлошиот човек“*, момчето одговара не и наместо тоа предлага да се воведе различен обичај, „обичајот дека мора да се размислува одново во секоја нова ситуација“.

## Улоги

## Наводи

## Литература
* Casaglia, Gherardo (2005)."Der Jasager, 23 June 1930". L'Almanacco di Gherardo Casaglia (in Italian).
* Hinton, Stephen. 1992. "*Jasager, Der*". In *The New Grove Dictionary of Opera.* Ed. Stanley Sadie. London:. ISBN&nbsp;.
* Weill, Kurt. 1930. Interview. In *Collected Plays: Three* by Bertolt Brecht. Ed. and trans. John Willett. Brecht Collected Plays Ser. London: Methuen, 1997. ISBN&nbsp;. pp.&nbsp;334–335

Категорија:Опери засновани на драмски текст
Категорија:Опери
Категорија:Опери на германски јазик
Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Категорија:Статии со текст на германски
Категорија:Опери од 1930 година
Борсалино (филм)

**„Борсалино“** (*Borsalino*) — филм на режисерот Жак Дере (Jacques Deray) од 1970 година. Автори на сценариото сеЧ Jean-Клод Кариер (Claude Carrière), Жан Со (Jean Cau), Жак Дереј и Клод Соте (Claude Sautet). Во главните улоги настапуваат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Ален Делон (Alain Delon), Арнолдо Фоа (Arnoldo Foà), Катрин Рувел (Catherine Rouvel) и Франсоа Кристоф (Françoise Christophe). Филмот е инспириран од животот на гангстерите Пол Карбоне (Paul Carbone) и Франсоа Спирит (François Spirit).

## Синопсис
Двајца марсејски гангстери, Капела (го игра Белмондо) и Сифреди (го игра Делон) се пробиваат до врвот на подземјето во Марсеј, во 1930-тите, сè додека еден од нив не одлучи дека девојката му е поважна од криминалот...

## Наводи

Категорија:Филмови на Жак Дере
Категорија:Филмови со Ален Делон
Категорија:Филмови со Жан Пол Белмондо
Категорија:Филмови со Арнолдо Фоа
Категорија:Филмови со Катрин Рувел
Категорија:Филмови со Франсоа Кристоф
Категорија:Филмови од 1970 година
Категорија:Филмови за мафијата
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Марсеј
Категорија:Филмови на француски јазик
Категорија:Италијански филмови
Категорија:Француски филмови
Категорија:Криминалистички филмови
Донер

**Донер** е турско јадење направено од месо зготвено на вертикален ражен. Зачинетото месо наредено во форма на превртен конус се врти полека на раженот, покрај вертикален елемент за готвење. Операторот користи нож за да исече тенки струготини од надворешниот слој на месото додека се готви. Вертикалниот ражен бил измислен во Отоманската империја во 19 век, а јадења како што се арапската шаварма, грчките гироси, канадскиот донер и мексиканскиот ал-пастор се готват вака. 

Модерната варијанта на донер во облик на сендвич потекнува и е популаризирана во Западен Берлин во 1970-тите од страна на турските имигранти. Ова било признато од страна на Здружението на турски производители на донер во Европа, со седиште во Берлин, во 2011 година.

Исеченото месо од донер може да се сервира на чинија со разни прилози, да се наполни во пита или друг вид леб како сендвич или да се завитка во тенок леб како што се лаваш или кори, познат како *[[дурум]]* (буквално значи *ролна* или *завиткано* на турски). Кадир Нурман во раните 1970-ти го направил сендвичот во завиткана форма, кој станал популарен низ целиот свет како јадење од брза храна што се продава во ќебапџилниците и често се нарекува едноставно „донер“. Сендвичот генерално содржи салата или зеленчук, што може да вклучува домат; зелена салата; зелка; свежа или кисела краставица или чили; и разни видови сосови.

## Поврзано

* Ќебап
* Список на храна печена на ражен

## Наводи

## Литература

* 
* , *Aufgespießt. Wie der Döner über die Deutschen kam*, 1996, 
* Maren Möhring, "*Döner kebab* and West German Consumer (Multi-)Cultures", in Ulrike Lindner, et al., eds., *Hybrid Cultures—Nervous States*, 2010, , p.&nbsp;151-167
Категорија:Средоземна кујна
Категорија:Јадења од месо
Категорија:Брза храна
Категорија:Статии со текст на турски
Француско тако

**Француско тако** е брза храна кое обично се состои од тортиља од брашно, потоа се пече на скара и се витка околу фил од помфрит, сирење и месо, меѓу другите состојки.

## Опис
И покрај името, француското тако има мала поврзаност со такото а повеќе наликува на буритото или кесадиљата. Француското тако се споредува и со панини и сендвичот шаварма, и е слично на калифорниското бурито.

Тако се состои од тортиља од брашно завиткана во правоаголна форма околу фил кој обично вклучува:

* некаков вид месо, како што се пилешко, мисиркино или говедско, во форма на мелено месо, пилешки парчиња, шаварма, кордон блу или сланина од мисирка;
* Белгиски помфрит;
* сирење, кое може да биде ементалер, некој друг вид француско сирење, чедар или топено сирење или сос од сирење;
* дополнителен сос или релиш, кој генерално е кој било од следните: сос од лук, сос од алжир, кечап,  мајонез, хариса, барбекју сос или други сосови што обично се достапни во ќебапчилниците.
* Зеленчукот е во форма на салата, но исто така и во други форми како што е шакшука.

Потоа се сервира топло, запечено на панини скара.

Постојат многу различни рецепти и вообичаено е француските ресторани за такос да испорачуваат производи по нарачка, дозволувајќи им на клиентите да изберат од горенаведените состојки. Постојат и варијанти без месо.

Повеќето француски такоси произведени во Франција се продаваат со сертификат за халал и  не содржат свинско месо, со цел да се прилагодат на муслиманските клиенти.

мини|Француско тако од Лондон

## Поврзано

* Донер
* Дурум
* Фузија кујна
* Корејско тако
* Митраилет — белгиски производ од брза храна кој обично содржи слични состојки, но е ставен во багет
* Панини (сендвич)
* Филаделфиско тако

## Наводи

## Литература

* 
Категорија:Брза храна
Категорија:Француска кујна
Риба и помфрит

**Риба и помфрит** е топло јадење кое се состои од пржена риба, сервирана со помфрит. Честопати сметано за национално јадење на Обединетото Кралство, рибата и помфрит потекнуваат од Англија во 19 век. Денес, јадењето е вообичаена храна за носење во бројни други земји, особено во земјите што зборуваат англиски јазик и земјите од Комонвелтот.

Продавниците за риба и помфрит првпат се појавиле во Велика Британија во 1860-тите, а до 1910 година имало над 25.000 од нив низ цела Велика Британија. Овој број се зголемил на над 35.000 до 1930-тите, но на крајот се намалил на приближно 10.000 до 2009 година. Британската влада го заштитила снабдувањето со риба и помфрит за време на Првата светска војна и повторно во Втората светска војна. Тоа била една од ретките прехранбени производи во Велика Британија што не била предмет на рационализирање за време на војните, што дополнително придонело за нејзината популарност.

## Поврзано

* Помфрит
* Кибелинг – холандска закуска со морски плодови, составена од парчиња пржен бакалар
* Лекербекје – холандска пржена риба во тесто
* Список на пржена храна

## Наводи

Категорија:Јадења од риба
Категорија:Брза храна
Категорија:Индиска кујна
Категорија:Јужноафриканска кујна
Категорија:Новозеландска кујна
Категорија:Американска кујна
Категорија:Англиска кујна
Категорија:Британска кујна
Пржено пилешко

**Прженото пилешко**, исто така наречено **јужно пржено пилешко**, е јадење кое се состои од парчиња пилешко премачкани со зачинето брашно или тесто и пржени во тава, пoхувани или пржени на воздух. Поховањето додава крцкава кора на надворешноста на пилешкото, додека ги задржува соковите во месото. 

Првото јадење за кое се знае дека било пржено во масло биле пржените лепчиња, кои биле популарни во Европa, во среден век. Сепак, Шкотланѓаните биле првите за кои е забележано дека го пржеле пилешкото во масло со презла и зачини, што било потврдено од рецепт во готварска книга од 1747 година од Хана Глас и запис во дневник од 1773 година во кој се опишувало прженото пилешко на островот Скај. Првиот познат рецепт во САД не ги содржел зачините што биле во претходниот шкотски рецепт. Постоела англиска готварска книга од 1736 година во која се споменувало прженото пилешко, „Dictionarium Domesticum“ од Нејтан Бејли, каде што се нарекува „маринада од кокошки“. Во меѓувреме, во доцните години, многу западноафрикански народи имале традиции на зачинето пржено пилешко.

## Здравствени ефекти
Перспективна кохортна студија од 2019 година на жени во постменопауза покажала дека консумирањето на најмалку една порција пржено пилешко неделно во споредба со воопшто не консумирање е поврзано со зголемување од 13% на ризикот од смртност како и со зголемување од 12% на ризикот од кардиоваскуларна смртност. 

## Наводи

Категорија:Брза храна
Категорија:Говорни статии
Категорија:Статии со микроформати hAudio
Такито

**Такитос** (шпански за „мало тако“), **такос дорадос**, **ролани такос**, или **флаутас** (шпански за „флејта“) е мексиканско јадење кое обично се состои од мали завиткани тортиљи кои содржат фил, вклучувајќи говедско месо, сирење или пилешко месо. Полните тортиљи потоа се пропржуваат или се пржат во врело масло. Јадењето често е прелиено со кремови како што се павлака и гвакамоле. Пченкарните тортиљи најчесто се користат за правење такитоси. Јадењето е попознато како флаутас кога малите такоси се поголеми од нивните еквиваленти на такито, и може да се направи со тортиљи од брашно или пченка.

## Историја
Такито или малото тако било споменато во *Прелиминарниот речник на шпанскиот јазик на Ново Мексико* од 1917 година, со зборот означен како „мексиканизам“ кој се користел во Ново Мексико. Современата дефиниција за такито како јадење од завиткана тортиља била дадена во 1929 година во книга со приказни за мексиканците во Соединетите Држави наменета за младите потрошувачи, каде што јадењето било забележано како особено популарна понуда на продавачите на железничките станици. Такитосите биле споменати, без дефиниција, во изданието на *„Училишниот весник на Лос Анџелес “* од 1932 година.мини|Карнитас флаутас со сирење Монетерeј Џек, гвакамоле, сос салса фреска и сирење КотихаДва ресторана од Јужна Калифорнија често се заслужни за нивната улога во раниот развој на такитото. „Сиелито Линдо„ е основан од Аурора Гереро во 1934 година и се наоѓа на улицата „Олвера„ во Лос Анџелес. Ќерката на Гереро го користела нејзиниот рецепт за такито за отворање синџир ресторани во Лос Анџелес, а наскоро и конкурентите продавале слични јадења.  

## Поврзано

* Бурито
* Мексиканска кујна
* Тако

## Наводи

Категорија:Полнети јадења
Категорија:Мексиканска кујна
Категорија:Брза храна
Стапчиња од моцарела

**Стапчињата од моцарела** се издолжени парчиња панирана, похувана моцарела, кои обично се служат како предјадење.

## Потекло
Историјата на пржење сирење во тесто датира од најмалку 1393 година во средновековна Франција, кога рецептот за пржени стапчиња од сирење се појавил во *„Менажеријата на Париз“*. Сепак, историчарите на храна верувале дека средновековните пржени сирења имале малку заедничко со подготовката и развојот на модерните стапчиња од моцарела.

Стапчиња од моцарела најверојатно потекнуваат од Соединетите Американски Држави. Создадени биле во текот на 1970-тите, преку комбинација од два фактори, според историчарот Џоел Јенсен: „зголемената достапност на масовно произведено сирење моцарела почнувајќи од 1960-тите“ и развојот на нови ефикасни технологии за пржење што се користеле во брзорастечките бизниси за послужување храна (како што се куглани и спортски барови). Писателот за храна Артур Шварц ја опишувал *моцарела миланезе*, италијанско јадење од моцарела потопена во брашно, јајце и презла, а потоа испржена во тава, како „прототип“ на американските стапчиња од моцарела. Тој ги опишувал како типично направени од постара моцарела како оброк во средината на неделата и како го јадат „за неколку секунди“ откако ќе излезат од тавата.

## Наводи

Категорија:Брза храна
Категорија:Американска кујна
Категорија:Француска кујна
Прстени од кромид

**Прстените од кромид** (познати и како помфрит од кромид) вообичаено се напречно пресечени „прстени“ од кромид потопени во путер и лебни трошки и потоа пржени во врело масло. Може да бидат направени и од кромидова паста. Иако обично се служат како прилог, прстените од кромид често се послужуваат и поединечно.

**Резанки од кромид** се варијанта каде што кромидот прво се сече вертикално, што резултира со ленти наместо кругови.

## Историја
Најраниот рецепт за прстени од кромид датира од 1802 година, кога британскиот писател за кулинарство Џон Молард ја објавил *книгата „Уметноста на готвењето на лесен и фин начин“*. Во неа се барало сечење на кромидот на парчиња, потопување во тесто со пармезан и пржење во длабоко масло. Рецептот, исто така, предлагал да се сервираат со сос од растопен путер и сенф.

## Поврзано

* Пржен кромид

## Наводи

Категорија:Британска кујна
Категорија:Брза храна
Тимпани и труби

***Тимпани и труби*** () — адаптација на англиската комедија за реставрација од 18 век од Фаркер, *„Офицерот за регрутирање“*. Напишана била од германскиот драматург Бертолт Брехт во соработка со Бено Бесон и Елизабет Хауптман.

Првпат била изведена во 1955 година во продукција режирана од Бесон, со музика од Рудолф Вагнер-Регени (чии песни за претставата се наречени „Вајлови“ од Џон Вилет). Таа била првата премиера на последната сезона на Брехт во Берлинер Ансамблот. Вилет идентификува пример за доживотната задолженост на Брехт кон Радјард Киплинг во претставата „Песна на жените од Гаа“.

Продукцијата силно влијаела врз реинтерпретацијата на оригиналната претстава на Фаркуар за Националниот театар од страна на англискиот режисер Вилијам Гаскил.

## Синопсис
Брехт го дава следниов опис на првата сцена од драмата:
Плам, офицерот за регрутирање, кој пристигнал од Лондон, е информиран од неговиот наредник Кајт за состојбата на пазарот за регрути и љубов. Регрутирањето оди лошо, но Викторија, ќерката на судијата, која една година претходно била со плетенки, била во посета на девојка која Плам ја ставил во семејна ситуација. Плам му дава на својот пријател, производителот на чевли, Ворти, совет во врска со работи на срцето, а за возврат Ворти му нуди одлична провизија за чизми, кои на Ворти му требаат војници за да ги пополни.

## Извори
* Вилет, Џон. 1967. *Театарот на Бертолт Брехт: Студија од осум аспекти.* Трето ревидирано издание. Лондон: Метуен, 1977.  .
* Вилет, Џон и Ралф Манхајм, уредници. 1972. *Собрани драми: Девет.* Од Бертолт Брехт . Бертолт Брехт: Драми, поезија, проза. Њујорк: Винтиџ. 

Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Мала буржоаска свадба

***„Мала буржоаска свадба“*** — кратка драма од германскиот драматург Бертолт Брехт, напишана во 1919 година и првпат изведена на 11 декември 1926 година во театарот „Шаушпилхаус“ во Франкфурт под оригиналниот наслов *„Свадбата*“ (*Die Hochzeit*). Брехт го променил насловот кратко време подоцна во *„Die Kleinbürgerhochzeit*“ (*Мала буржоаска свадба*).

Како и другите рани дела на Брехт (*[[Бал (драма)|„Баал“]]*, *[[Барабани во ноќта|„Тапани во ноќта]]*“ и *„Опера за три гроша*“, *„Мала буржоаска свадба“* се смета за критика на буржоаското општество.

## Ликови
Претставата вклучува девет ликови:

* Мајката на младоженецот
* Таткото на невестата
* Невестата
* Младоженецот
* Младиот човек
* Сестрата на невестата
* Жената
* Човекот
* Пријателот

## Наводи

Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Истерување на ѓаволот

***„Истерување на ѓаволот“*** () *—* рана едночинка фарса од германскиот драматург од 20 век, Бертолт Брехт. Напишана е во проза, веројатно во 1919 година, и првпат е објавена во том 13 од Брехтовите „*Штуке“*. Драмата ги прикажува обидите на самоуверено и манипулативно баварско селско момче да ги надмудри будните родители на едно девојче од неговото село. Роналд Хејман сугерира дека оваа драма најјасно ја драматизира сопствената способност на Брехт да влијае врз луѓето.

## Наводи

## Извори

* Брехт, Бертолт. 1994. Собрани драми: Една. Уред. Џон Вилет и Ралф Манхајм. Бертолт Брехт: Драми, поезија, проза. Лондон: Метуен. .
* Хејман, Роналд. 1983. Брехт: Биографија. Лондон: Вајденфелд и Николсон. .
* Томсон, Питер и Глендир Сакс, уредници. 1994. Кембриџскиот придружник на Брехт. Кембриџски придружници на литературата. Кембриџ: Кембриџ Универзитетски Прес. .
* Вилет, Џон. 1967. Театарот на Бертолт Брехт: Студија од осум аспекти. Трето ревидирано издание. Лондон: Метуен, 1977. .
* Вилет, Џон и Ралф Манхајм. 1970. Вовед. Во Собрани драми: Една од Бертолт Брехт. Уредник: Џон Вилет и Ралф Манхајм. Бертолт Брехт: Драми, поезија и проза. Лондон: Метуен. . vii–xvii.

 
Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Рандубрава

**Рандубрава** () е населено место во општината Призрен, Призренскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 817 жители.

## Поврзано
* Призрен
* Призрен (округ)

## Наводи

Категорија:Населени места во Призрен
Категорија:Населени места во Косово
Хорации и Куријации

***„Хорацијци и Куријаци“*** (германски: *Die Horatier und die Kuriatier*) *—* драма од германскиот драматург Бертолт Брехт напишана во соработка со Маргарете Штефин во 1933–34 година. Претставува прераскажување на приказната за Хорацијците и Куријаците, тема што ја обработувал Корнеј (*[[Хорациј (драма на Пјер Корнеј)|Хорациј]]*), а потоа и многу оперски композитори (видете Хорациј). Нарачана од Црвената армија, драмата била отпечатена во Москва во 1936 година, но никогаш не била изведена сè до 1958 година, две години по смртта на Брехт. Двата хоруи се главните ликови.

Брехт првично го планирал делото како соработка со композиторот Ханс Ајслер, но двајцата ја прекинале соработката на средина од проектот. Две писма (од 29 август 1935 година и кратко потоа) до Ханс Ајслер ја документираат фрустрацијата на Брехт поради обидот за соработка на далечина со композиторот, исто така во егзил. Така, делото првично било објавено без музичка партитура. Во 1954 година, Брехт го поканил композиторот Курт Швен да ја напише музиката за претставата.

## Наводи

Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Лет преку океанот

***„Лет преку океанот“*** () *—* опера од германскиот драматург Бертолт Брехт, инспириран од *„Ние“*, приказната на Чарлс Линдберг од 1927 година за неговиот трансатлантски лет со авионот *„Духот на Сент Луис“*. Напишана за музичкиот фестивал во Баден-Баден, првично била насловена ***„Летот на Линдберг***“ (*Der Lindberghflug*) и премиерно била изведена во 1929 година со музика од Курт Вајл и Пол Хиндемит во емисија на Франкфуртер Рундфунк-Симфониски оркестар под диригентство на Херман Шерхен и продуцирана од Ернст Хардт.

Кратко потоа, Вајл ги заменил деловите од Хиндемит со своја музика и оваа нова верзија (опишана како „кантата за солисти, хор и оркестар“) била премиерно прикажана во театарот Крол во Берлин на 5 декември 1929 година, под диригентската палка на Ото Клемперер. Претставата била проширена како *„Der Flug der Lindbergh“* во 1930 година, но новиот дел не бил музициран.

Во декември 1949 година, Брехт го отстранил името на Линдберг од претставата за претстојната продукција на *Јужен западен функ*. Тој, исто така, додал нов предговор во кој ги осудува придонесите на Линдберг во технологијата на терористичкото бомбардирање, како и неговиот воен изолационизам и неговите широко прифатени нацистички симпатии. Оригиналниот стих „*Mein Name ist Charles Lindbergh*“ [Моето име е Чарлс Линдберг] станал „*Mein Name tut nichts zur Sache*“ [Моето име не е важно].

## Снимање
*Хиндемит, Вајл: Дер Линдбергфлуг* – Берлински радио оркестар и хор (1930), Келнски радио оркестар и вокален ансамбл Про Музика (1987)

* Диригент: Херман Шерхен (1930), Јан Латам-Кениг (1987)
* Главни пејачи: Ернест Гинсберг (наратор), Ерик Вирл (тенор), Фриц Датбернд (тенор), Герхард Печнер (глас), Бети Мерглер (сопран) (1930), Волфганг Шмит, Херберт Феклер, Лоренц Минт, Кристоф Шебен (198)
* Датум и локација на снимање: 18 март 1930 година (Берлин) и 1987 година
* Ознака: Capriccio – C60012-1 (CD)

## Наводи

* The Flight Across the Ocean: Scores at the International Music Score Library Project (original version)
* The Flight Across the Ocean: Scores at the International Music Score Library Project (Weill's version)

Категорија:Опери
Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Сарколит

**Сарколит** — минерал именуван по неговата боја. Неговото име потекнува од грчкиот збор  (σάρξ), што значи месо и од грчкиот збор за камен,  (λίθος), бидејќи е минерал. Првпат бил опишан во 1959 година, но бил прогласен за валиден вид во 1807 година. Тој е старомоден, што значи дека името сарколит сè уште се однесува на валиден вид до ден-денес. Истражувачите биле во можност да создадат лабораториски одгледувани сарколити со иста кристална структура и формула, иако лабораториски одгледуваните верзии покажуваат различни, едноосни (-) оптички својства.

## Својства
Сарколитот расте еквантни псевдокубни фини хемиедарски кристали до 2,5 см во неправилни маси кои се добро формирани. Тој главно се состои од кислород (40,72%), калциум (25,50%) и силициум (17,87%), но инаку содржи алуминиум (11,45%), натриум (2,44%) и флуор (2,01%). Воопшто не покажува радиоактивни својства, и растворлив е во водород флуорид и во водород хлорид. Порано се сметал за аналцимска сорта со боја на месо поради посебниот псевдокубичен облик што го има. Сепак, во 1824 година, благодарение на Брук, се покажало дека минералот е тетрагонален и дипирамидален. По морфолошките и кристалографските студии, станало јасно дека сарколитот е посебен вид. Класификацијата исто така била тешка. На почетокот се сметал за фелдспатоид, а потоа бил ставен во групата мелилити. На крајот, бил ставен во групата на скаполити поради хемиската сличност на серијата маријалит-мејонит.

## Околина и употреба
Сарколитот може да се појави во контакт со метаморфизирани вулкански исфрлања што содржат варовник. Тоа е причината зошто е типичен локалитет на вулканските карпи на Монте Сома. Постојат и американски добавувачи на овој минерал во Конектикат и Невада. Најчестите нечистотии вклучуваат сулфур, титаниум, магнезиум, манган, железо, калиум, фосфор, хлор и стронциум. Тој е поврзан со гранат, аугит и геленит во Монте Сома, и со аугит, флуорит и хауин во Ангилара Сабација. Фацетираните камења се до 2 карати, но можат да тежат и помалку од еден карат. Поради неговата цврстина, сарколитот вообичаено не се носи како камен за накит.

## Контроверзии
Постојат контроверзни студии околу овој минерал. Многу референтни дела тврдат дека Томсон е откривачот на сарколитот, но постојат две контроверзни тврдења во врска со темата. Според првото, името на Томсон обично е погрешно напишано како Томпсон. Наводно, Томсон е правилниот начин на пишување, бидејќи за тоа постојат докази од неговите книги што ги потпишал и од неговиот тестамент. Според ,торото, тој починал в а во 1807 година не е пронајден небил в труд, а никој не го цитирал вистинското објавување. Сарколитот првично го опишал Воклен, кој го користел името Томпсон, додека Ауи се повикува на „М. Томсонл , наводно правилно. Утврдено е дека материјбилолот на Воклен споменат на трудот не бво сарколит, туку всушност гмелинит, кој исто така расте во лави. Дана го пишува правилно, но во петтото издание се пишува Томпбило напишано како и писмото на Фоџас-Сен-Фон до Неапол во кое се споменува смртта на алосон. Сепак, се чини дека правописот на Воклен не се повторува.

## Наводи

Категорија:Минерали
Велерит

**Велерит**, (исто така познат како **волерит**) — член на групата велерити. Бил именуван по германскиот хемичар Фридрих Велер. Првпат бил опишан од Шерер во 1843 година, но кристалната структура ја решиле Мелино и Мерлино дури во 1979 година. Откако бил одобрен, бил прифатен од IMA.

## Својства
Волерит покажува плеохроични атрибути, што е оптички феномен. Во зависност од тоа која оска се гледа, минералот би изгледал како да ги менува боите. Гледајќи го минералот од x и y оската, тој изгледа како да е речиси безбоен или бледо жолт, додека гледајќи го на z оската, добива винско-жолта боја. Тој е грануларен минерал и има призматични кристали кои можат да пораснат до 3 см. Дебел е и табеларен на {100}. Бројгер во 1890 година ги навел овие форми како почести: {210}, {130}, {120}, {110}, {101}, {100}, {011}, {001}, {-101} и {-111}, иако други забележани форми вклучуваат: {720}, {311}, {121}, {111}, {021}, {012}, {010}, {-121}, {-161}, {-201}, {-211}, {-212} и {-221}. Минералот има парагенетски мод на сиенити. Некои од поврзаните минерали се: циркон, микроклин, нефелин, спреустеин (натролит по нефелин или содалит) и пироклорната група. Тој е помошен минерал во нефелинските сиенити, а во фенитите е поврзан со алкални интрузиви. Во доцната фаза овој минерал може да се најде во алкални пегматити, а може да се најде и во карбонатити. Главно се состои од кислород (35,22%) и калциум (19,26%), но инаку вклучува и силициум (14,21%), циркониум (11,54%), ниобиум (9,40%), натриум (5,82%), флуор (2,88%) и железо (1,41%). Неговата фрактура е кршлива и расцепкана, што значи дека кршливата фрактура остава расцепкани кристални фрагменти. Бидејќи тој е грануларен, се јавува во матрица во анхедрални до субхедрални кристали. Тој е призматичен и табеларен минерал, што значи дека обликот на кристалот е обично тенка призма, а неговите димензии се тенки во една насока. При испитување под долгобранова и краткобранова ултравиолетова светлина, минералот не покажува луминисцентни својства. Исто така, тој не е радиоактивен.

## Формирање и ископување
Типската локација на овој минерал е Левоја, Норвешка. Првпат бил опишан овде од неколку сиенитни пегматити од Ширер, и иако типската локација била непозната, островот бил наведен како типска локација откако бил споменат од Ширер. Иако бил опишан како најчест во алкални карпи, постојат извештаи за појава на карбонатит на волеритот. Овој редок минерал се јавува во калцитно-силикатни карпи со различен состав. Составот на карпите варира поради нивната хетерогена природа. Мешаните карпи ја формираат западната маргина на комплексот од централната сивитска карбонатитска интрузија. Тие ги претставуваат магматските гранични фации на интрузијата.

## Наводи

Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Минерали
Судењето на Јованка Орлеанка во Руан, 1431

***Судењето на Јованка Орлеанка во Руан, 1431*** (, *1431*) — адаптација на германскиот драматург Бертолт Брехт на радиодрама од Ана Зегерс.

Делото е напишано во соработка со Бено Бесон и премиерно е изведено во Берлинскиот ансамбл во ноември 1952 година, во продукција од Бесон (неговата прва голема продукција со Ансамблот), со Кете Рајхел во улогата на Јованка Орлеанка.

## Ликови

* Јованка Орлеанка
* Епископ Кошон од Бове
* Жан Бопер
* Жан де ла Фонтен
* Жан де Шатион (Шатион)
* Гијом Маншон
* Жан д'Естиве
* Жан Лефевр
* Жан Масје
* Раул де Ринел
* Службеник
* Џелатот
* Калуѓерки
* Англиски набљудувач
* Неговиот помошник
* Чувари на Јованка Орлеанка
* Англиски војници
* Две селски девојки
* Жак Легран

* Селанец
* Селанка
* Син
* Золва
* Дете
* Рибарка
* д-р Дифур
* Неговите две внуки
* Добро облечен господин
* Распуштена жена
* Трговец со вино
* Гостилничар
* Млад сввештеник
* Воен инвалид
* Дедо Бреј
* Неговиот внук
* Деца
* Луѓе

## Наводи

## Библиографија
* Willett, John. 1959. *The Theatre of Bertolt Brecht: A Study from Eight Aspects.* London: Methuen. .
* Willett, John, and Ralph Manheim, eds. 1972. *Collected Plays: Nine.* By Bertolt Brecht. Bertolt Brecht: Plays, Poetry, Prose Ser. New York: Vintage. .

## Надворешни врски

Категорија:Драми од Бертолт Брехт
Категорија:Драми од 1952 година
Ѕе

[мини|Две деца си играат „ѕе“ (слика од 1895 година од [Георгиос Јаковидес)]]
**Ѕе** — едноставна игра што се игра со бебе. Возрасниот играч го крие лицето, се враќа во погледот на бебето и вели *Ѕе!,* понекогаш проследено со *Ѕе [името на бебето]!* Може да се игра и меѓу малку поголеми деца. Постојат многу варијации: на пример, кога се вклучени дрвја, понекогаш се додава „Се кријам зад тоа дрво!“. Друга варијација вклучува кажување „Каде е бебето?“ додека лицето е покриено и „Ене го бебето!“ кога се открива лицето.

Ѕе користи структура слична на шега: изненадување, избалансирано со очекување.

Лингвистот Ирис Номикоу ја споредил играта со дијалог со оглед на предвидливиот образец на размена на информации. Други истражувачи ја нарекле играта „проторазговор“ - начин да се научи бебето на времето и структурата на друштвените размени.

## Постојаност на предметите
алт=US Navy 100406-N-7478G-346 Operations Specialist 2nd Class Reginald Harlmon and Electronics Technician 3rd Class Maura Schulze play peek-a-boo with a child in the Children's Ward at Hospital Likas|мини|Ѕе е одличен пример за тест за постојаност на предметот во детската когниција.
Развојните психолози сметаат дека „ѕе“ ја покажува неспособноста на новороденчето да ја разбере постојаноста на предметите.  Трајноста на предметите е важна фаза од когнитивниот развој на новороденчињата. Во раните сензомоторни фази, новороденчето е целосно неспособно да ја разбере трајноста на предметите. Швајцарскиот психолог Жан Пијаже спровел опити со новороденчиња, што го навело да заклучи дека оваа свест обично се постигнува на возраст од осум до девет месеци. Тој рекол дека новороденчињата пред оваа возраст се премногу мали за да ја разберат постојаноста на предметите. Недостатокот на постојаност на предметите може да доведе до грешки А-не-Б, каде што децата посегнуваат по нешто на место каде што не треба да биде. Оваа игра на бебињата им дава шанса одново и одново да го проверуваат темелното начело на постоењето - дека предметите се тука дури и кога не ги гледаме.

## Поврзано
* Криенка
* Список на детски игри

## Наводи

Категорија:Детски игри
Југаваралит

**Југаваралит** — бистар или розов минерал од групата зеолити. Првпат бил опишан од Сакураи и Хајаши во 1952 година, кога бил пронајден во близина на водопад покрај некои топли извори во близина на Југавара.

## Етимологија
Југаваралит бил именуван по градот Југавара, каде што бил пронајден.

## Својства
Југаваралитот е пиезоелектричен и пироелектричен.

## Локација
Југаваралитот се наоѓа во геотермално активни области како што е Јапонија. Во Јапонија, југаваралитот се наоѓа на Хоншу, каде што Југавара е типична локација. Во Индија, го има само во мали количини. Други локации каде што бил пронајден се: Вашингтон, Алјаска, Националниот парк Јелоустоун, Британска Колумбија, Исланд, Сардинија и островот Реинион.

### Алјаска
Во Алјаска, југаваралитот се наоѓа на околу 64 км источно од Фербенкс, Алјаска. На ова место, бил пронајден југаваралит долг дури 8 мм.

### Јапонија
Во Југавара, кристалите се наоѓаат кај водопадите Фудо во слој од неогенот.

## Наводи

Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Минерали
Боцман

[мини|265x265пкс|Боцман на [Кралска воена морнарица|Кралската воена морнарица во 1820 г.]]
**Боцман** (), се сретнува и **водач на палуба** — највисокиот чин во палубната служба на еден брод, одговорен за одржување на бродскиот труп и неговите составни делови. Боцманот ги надгледува останатите членови на палубната служба и обично не е задолжен за редовно дежурство (стража), освен кај бродови со мал број на екипаж. Дополнителните должности разнообразуваат во зависност од видот на бродот, екипажот и околностите. Кај рибарските бродови, боцманот често се нарекува и „трета рака“.

## Опис
Боцманот работи во палубната служба на бродот како шеф на екипажот што нема офицерска лиценца. Во одредени случаи, боцманот може да ја извршува и должноста на трет или четврт офицер. Боцманот мора да биде високо квалификуван за сите морнарски вештини со јажиња потребни за работа на брод за долга пловидба. Тој се разликува од останатите искусни морнари по неговата надзорна улога: планирање, организирање и распределба на работните задачи.

Како шеф на палубниот екипаж, боцманот ја планира дневната работа и ги распределува задачите. По завршувањето на работата, тој врши проверка дали задачите се извршени во согласност со одобрените оперативни процедури.

Покрај надзорната улога, боцманот редовно го прегледува бродот и извршува низа рутински и стручни задачи за одржување на сите делови на бродот што не се во надлежност на машинското одделение. Овие должности вклучуваат чистење, боење и одржување на бродскиот труп, надградбата и палубната опрема, како и спроведување на формална програма за превентивно одржување.

## Наводи

## Надворешни врски

* CorPun website on corporal punishments
* Boatswain at OccupationalInfo.org
* 
Категорија:Поморски занимања
Категорија:Поморски поими
Категорија:Титули
Таенит

десно|мини|200x200пкс|Модел на видманштетен што ги прикажува двете форми на никел-железо, камацит и тенит, во октаедритен метеорит.**Таенитот** — минерал што природно се наоѓа на Земјата, главно во железни метеорити. Тој е легура од железо и никел, со хемиска формула од пропорции на железо и никел од 20% до 65%.

Името е изведено од грчкиот збор ταινία што значи „лента“. Таенитот е главна состојка на железните метеорити. Во октаедритите се наоѓа во ленти што се преплетуваат со камацит, формирајќи Видманштетенова структура, додека кај атакситите е доминантна состојка. Во октаедритите може да се појави фина мешавина со камацит, која се нарекува плесит.

Таенитот е еден од четирите познати Fe-Ni метеоритски минерали: другите се камацит, тетратаенит и антитаенит.

## Својства
Непроѕирен е со металик сивкаста до бела боја. Структурата е изометрично-хексоктаедарска (Коцкест кристален систем). Неговата густина е околу 8 g/ cm3, а тврдоста е од 5 до 5,5 на Мосовата скала. Таенитот е магнетен, за разлика од антитаенитот. Структурата е изометрично-хексоктаедарска (Коцкест кристален систем). Кристалната решетка има c≈a= .  Никел-Штрунцова класификацијата е I/A.08-20, додека Џејмс Двајт Дана класификацијата е 1.1.11.2.

## Метеоритски локалитети со тенит

* Кампо дел Сиело, поле во Аргентина.
* Хенбершки резерват за заштита на матеорити во Австралија.
* Кањон Диабло во Аризона.

## Поврзано

* Речник на метеорити
* Список на минерали

## Наводи

* Мејсон Б., 1962: *Метеорити* . Џ. Вајли и синови, Њујорк 
Категорија:Никлени легури
Категорија:Самородни елементи
Категорија:Коцкести минерали
Категорија:Минерали на никелот
Категорија:Минерали на железото
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Категорија:Метеорити