open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Пирин (село)

**Пирин ** — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Пирин се наоѓа во планинска област, на границата меѓу Среден и Јужен Пирин. Сместено е во историско-географското подрачје Мрвачко во живописната област по течението на реката Пиринска Бистрица. Селото е оддалечено на 2 километри од главниот пат, што го поврзува градот Неврокоп со долината на Струма и граничниот премин Кулата. Селото Пирин се наоѓа на 48 километри сточно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 603 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 141.757 км2.

## Историја
### Османлиско Царство

Селото Пирин е едно од најголемите центри на средновековна црна металургија во Мрвачко. Во селото работеле околу 30 ковачи. Добиените дела главно биле дистрибуирани на пазарите во Серско.

Во текот на 19 век, селото е чисто македонско, и припаѓало на Демирхисарската каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото Пирин се состоело од 120 семејства и 410 Македонци. Црквата „Св. Никола“ била изградена во 1885 година.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Во периодот од 1896-1900 година селото паднало под влијание на Бугарската егзархија. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1295 жители, од кои 45 Власи и 1250 Македонци.

Во времето на Илинденското востание во 1903 година, во регионот се воделе неколку битки помеѓу востаниците и турските сили. На 1 септември 1903 година кај Пирин се одвила битката на Пирин Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1280 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија. Во селото имало едно основно училиште со 1 учител и 38 ученици.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 8 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Параклис „Свети Дух“;
* Пештерите – Јаворова дупка и Змејска дупка;

## Редовни настани
* Секоја година на празникот Духовден (се менува во православниот календар, често во јуни), голем селски собир се одржува во капелата „Светиот Дух“ кај селото. Тука секој даб е именуван по семејство и на празникот секој род стои веднаш до неговото дрво-чувар со истото име. Православниот празник на Светиот Дух е секогаш во понеделник, но во недела селаните одат во областа околу параклисот. Во текот на ноќта се одржува литургија за здравје. Литургија се одржува во самата капела. Подот е покриен со лисја од орев за да ги задржи луѓето здрави како орев. Жените шетаат низ објектот на капелата, држејќи се за раце и пеат локални народни песни. Се прави курбан. Се организираат спортски настани. Специјално за овој ден се пее и игра една религиозна песна за крштевањето на Исус.
* *Бабинден* (8 јануари) е еден од големите празници на селото

## Наводи

Категорија:Општина Свети Врач
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Сугарево

**Сугарево** — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Сугарево се наоѓа на 30 километри југозападно од Свети Врач во планински регион, во југозападните делови на планината Пирин. Селото се наоѓа на надморска висина од 955 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 58.075 км2. Климата е преодна средоземна со летни минимални и зимски максимални врнежи. Низ територијата на селото тече Реката Сугаревска, главната притока на реката Мелник.

## Историја
### Османлиско Царство

Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Сугарево (Sougarévo)* е село со 15 семејства и 50 Македонци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 236 македонски патријаршисти.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, три лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Култура
мини|дясно|250п|Внатрешност на црквата „Св. Илија“

Селската црква е посветена на „Свети Илија“. Црквата била изградена во 1856 година од страна на месниот жител Мано Сирманов, којшто сонил сон за да ја изгради. Во голем степен, црквата го задржала својот оригинален облик.Црквата е изградена на раб на една стрмна долина. Крај црквата се наоѓа гробот на Тодор Александров и Панзо Зафиров и гробовите на Симеон Евтимов, Иван Параспуров и Антон Попов. До гробот се стигнува по обележан пат од село Сугарево, и е оддалечено околу 1 километар од селото на северозапад.

## Редовни настани

Традиционалниот собир на селото е на празникот Илинден.
## Личности
;Родени 
* Ангел Сугарвалијата, деец на ВМОК
* Дино (Динчо) Мицев Сугарски, деец на ВМРО
* Иван Николов Нојков – Ванката, член на Серския револуционерен округ од 1907 година

;Починати
* Панзо Зафиров (1896 – 1924), македонски револуционер
* Тодор Александров (1881 – 1924), македонски револуционер, водач на ВМРО

## Наводи

Категорија:Општина Свети Врач
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Плоски

**Плоски** — село во Општина Свети Врач, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.

## Географија и местоположба
мини|Панорама на селото|алт=|лево
Селото Плоски се наоѓа во западните падини на Пирин Планина, оддалечено 6 километри од главниот пат E79 и на 16 километри од општинскиот центар Свети Врач, на 62 километри од Горна Џумаја и на 155 километри од главниот град Софија. Сместено е на надморска височина од 544 метри.

## Историја
Во близина на селото пронајдени се остатоци од тракиско и римско време, но и од средновековниот период. Подоцна за време на Отоманското Царство селото станува турски чифлик.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.340 жители, од кои 750 Турци, 400 Македонци, 190 Роми.

По Балканските војни во Плоски се населуваат Македонци - бежанци од Егенсја Македонија и од областа Каршијак во Пиринска Македонија - главно од селата Игралиште, Махалата, Палат.

Во 1914 година на највисоката точка во селото е изградена црквата „Успение на Пресвета Богородица“.
## Стопанство

## Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 631 жител.

На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото:

На табелата е прикажан бројот на населението во Плоски за периодот 1934-2011:
мини|Фолклорна група од Плоски, 1990|алт=

## Општествени установи

## Самоуправа и политика

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

* Иван Катарџиев (6 јануари 1926 - Скопје, Македонија, 1 декември 2018) — македонски историчар, еден од основоположниците на македонската историска наука и академик

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

## Наводи
Струма (село)

**Струма** () — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Свети Врач (Сандански) на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба
Пиперица се наоѓа на 4 километри југозападно од Сандански, административниот центар на општината и 55 километри на југ од Благоевград.

Селото се наоѓа во планински регион, на Малешевските Планини.

## Историја
Селото Струма настанало на својата денешна географска местоположба како резултат на миграцијата на поединечни жители на селото Крстилци, кои решиле да ги користат плодородните, иако мали, земјоделски површини покрај реките Струма и Лебница. Овој миграциски процес се интензивирал во првата половина и средината на 20 век. Најголемиот прилив на имигранти на новото место имало околу масовноста на ТКЗС во 1958-1959 година. На 22 ноември 1960 година населбата Лебница (од село Крстилци) била признаена како село Струма.

Струма е дел од Неврокопската епархија на Бугарската православна црква-Бугарската патријаршија. Во селото се наоѓа единствената црква во Бугарија посветена на Иларион Мегленски.
## Население

Според пописот на населението од 2011 година, етничкиот состав на селото е следниот:

## Личности
* Иван Илиев - учител и директор во местното училиште „Васил Левски“
* Кирил Џоров - фудбалер

## Наводи

Категорија:Општина Свети Врач
Категорија:Села во Пиринска Македонија
Романтичен валцер

мини|десно|Дел од партитурата на делото
***Романтичен валцер*** (француски: *Valse romantique*) — импресионистичка композиција за соло пијано од францускиот композитор Клод Дебиси (1862-1918). Компонирана е во 1890.

## Снимки

Категорија:Импресионистички композиции
Категорија:Дела на Клод Дебиси
Категорија:Композиции во еф-мол
Флејта

[thumb|800px|center|Илустрација на [западна концертна флејта]]
**Флејта** или **флаута** е дувачки музички инструмент. Во поширока смисла на зборот, флејтата е цела серија на дувачки инструменти кои постоеле и постојат низ целиот свет. Музичарот што свири на флејта се вика *[[флејтист]]*. Звукот на флејтата настанува како резултат на струењето на воздухот низ отворите.

По држењето, разликуваме два основни вида на флејти: *вертикална флејта* (*блок флејта)*, и *хоризонтална флејта*. Кај хоризонталните флејти, влезниот отвор не се наоѓа на врвот на цевката, туку нешто пониско, на странична страна, и во него се дува откосо за да се образува писка, бидејќи овој тип ја нема (за разлика од вертикалните флејти), и се дува во т.н. *прозорче*. Изведувачката техника е многу развиена и ова е еден од најфлексибилните и највиртуозните инструмент. Исто така, флејтата и експресивен инструмент, со благ и светол, идиличен звук.

Флејтите се изработуваат од најразлични материјали: коска, дрво, камен, метал, пластика, итн.

Потеклото на флејтата може да се бара во праисторијата.

## Флејтата како мотив во уметноста
* „Флејта ’рбет“ (*Флейта-позвоночник*) - поема на рускиот поет Владимир Мајаковски од 1915 година.
* „Волшебната флејта“ - опера на австрискиот композитор Волфганг Амадеус Моцарт.

## Наводи

Категорија:Дрвени дувачки инструменти
Санитет во Стариот Рим

## Ѓубре
Во Стариот Рим во посиромашните населби ѓубрето се фрлало меѓу зградите каде формирало алеи, а понекогаш било толку густо што морало да се користат камења за газење. 
Рим немал ѓубреџии и затоа ѓубрето се фрлало на разни места без некој посебен критериум, па дури и директно преку прозорец.
Како резултат на ова, нивото на улицита се накачувало како што се граделе нови згради врз втапканиот шут и ѓубре.

## Канализација
Римскиот водовод и канализација биле многу софистицирани. Јавните терми (бањи) можел да ги користи секој. Преку систем на аквадукти се доведувале огромни количества вода. Одводот работел преку т.н. Клоака Максима.
thumb|right|Канализација кај Потаиса

## Наводи
* Casson, Lionel. *Everyday Life in Ancient Rome*, revised and expanded edition. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1998. стр. 40.

## Поврзано
* Римски аквадукт

## Надворешни врски
* Историја на водоводот - Помпеја и Херкуланеум  
* Водите на Рим 

С
Џигурово

**Џигурово** — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

## Географија и местоположба

Селото Џигурово се наоѓа на 5 километри јужно од Свети Врач, во подножјето на Пирин, на левиот брег на Бождовска река, на надморска висина од 367 метри. Самото село и неговата околина се типичен регион за винова лоза кој произведува квалитетни вина. Селото има прекрасен поглед кон песочните Мелнички пирамиди и Струмската долина со вулканската височина Кожух. Климата е преодна средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд. Поради сувите и топли лета и благите и влажни зими, во селото има услови за одгледување на средоземни растенија како смокви, калинки, киви, маслинови дрвја, ловор, итн.

Атарот на селото зафаќа површина од 13.365 км2. Селото се граничи со териториите на Белевехчево и Дебрене на северозапад, Малки Цалим, Бождово и Љубовка на североисток, Ладарево и Ласкарево на југоисток и Склаве и Лешница на југозапад.

## Историја
### Османлиско Царство

Една од легендите за името на селото е дека за време на отоманското владеење во селото живеел еден османлиски богат човек по име Џигур-бег, кој имал земја со прилично развиена фарма, што го правело селото побогато од соседните села. Според друга легенда, селото го носи името на неговиот основач Хаџи Ѓуро.

Под имињата *Зигурова* и *Жигурова* селото се споменува во османлиски даночни дефтери од 1611 - 1617 година. Во текот на 19 век, селото било мешано и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Џигурово (*Djigourovo*) било село со 122 семејства со 300 Турци и 60 Македонци.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 565 жители, од кои 300 Турци, 120 Власи и 145 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 176 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 19 ученици.

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, седум лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.

### Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.

## Население

## Културни и природни знаменитости
Во центарот на селото има плоштад со вековно стар чинар и со уникатна форма на стеблото. Неговата форма формира огромна празнина, за која мештаните велат дека некогаш се наоѓала рерна за печење леб. Можеби е стара неколку стотици години, но тоа не е утврдено од никој. Од местото каде се наоѓа селото, има исклучително живописен поглед во неколку насоки. Во близина на селото поминува мала река, која се спушта од планината Пирин, притока на реката Струма. Покрај тоа, областа е позната по својата прекрасна природа. Во близина на селото има и неколку мали брани, кои биле дел од системот за наводнување во блиското минато.

## Наводи

## Надворешни врски
* Слики од селото
Ханс Холбајн

**Ханс Холбајн** (герм. *Hans Holbein*) е име на двајца германски ренесансни сликари:.

* Ханс Холбајн Постариот (1460-1524)
* Ханс Холбајн Помладиот (~1497-1543), син, насликал многу портрети на дворот на кралот на Англија Хенри VIII.

## Наводи
Хипократ

**Хипократ од Кос II** или **Хипократ од Кос** (грчки: ),  460 П.Н.Е. –ц. 370 П.Н.Е., бил доктор во Стара Грција кој живеел во добата на Перикле. Заради неговите огромни придонеси во полето на медицина, Хипократ се смета за „татко на медицината“. Хипократската школа ја дефинирала медицината како засебна дисциплина (одворена од други како на пример, теургијата и филозофијата).

Хипократ и неговите следбеници го создале **Хипократскиот Корпус**, збирка на тогашните целокупни познавања поврзани со медицината и дефинирала морален код според кој докторите треба да живеаат и работат. Корпусот исто содржел клинички белешки за како да се прегледуваат пациентите. Белешките биле куси, но, мошне јасни и прецизни. Длабочината на информациите презентирани во овој корпус е мошне ценет до ден-денес. Модерните доктори сѐ уште ја земаат Хипократовата заклетва во малку изменета форма.

## Животопис
[thumb|right|200px|''Асклеипион'' на грчкиот остров [Кос]]
Единствените податоци за Хипократ кои се знаат со сигурност се датумот на неговото раѓање, местото на раѓање и неговата професија. Историчарите се согласуваат дека Хипократ постоел како личност, дека е роден околу 460 П.Н.Е. на островот Кос и дека бил мошне познат доктор и професор по медицина. Сите останати биографски податоци се сметаат дека се можеби апокриф . Мошне е тешко да се одреди што точно се случило, а што е дел од легендата која што го прати Хипократ и неговото дело. Бидејќи „официјалната“ биографија била создадена дури неколку векови по неговата смрт, голем дел од тие податоци биле пренесувани од колено на колено и не се сметаат за целосно веродостојни.

Соранус од Ефес, за кого малку се знае, ја создал првата биографија на Хипократ и е извор на најголем дел од информациите за Хипократ како личност. Според Соранус, таткото на Хипократ бил докторот Хераклид, а мајка му  била Пракситела, ќерката на Фенаретис. Тој имал два сина, Тесалус и Драко и зет кој се викал Полибус. Сите тројца биле негови студенти, но, Гален смета дека Полибус бил вистинскиот наследник на Хипократ. Според Гален, и Тесалус и Драко имале синови кои ги нарекле Хипократ според татко им.

Соранус исто тврдел дека Хипократ најпрвин научил за медицината од неговиот татко и дедо, додека за други области учел од Демокрит и Ѓорѓија. Се смета дека тој учел во Асклепионот во Кос и дека бил ученик на Херодикус од Селимбрија. Според Платон, Херодикус бил Асклепид. Други антички биографичари на Хипократ биле Суидас, Цецес и Аристотел.

Скоро е сигурно дека Хипократ патувал насекаде и дека ја посетил Тесалија, Тракија и Мраморното Море. Секаде каде што одел, Хипократ работел во функција на доктор. Се смета дека починал во Лариса кога имал 83 или 90 години, но, податоците за неговата смрт се сметаат за мошне неверодостојни. Некои извори тврдат дека Хипократ доживеал над 100 години старост.

## Извори

## Библиографија
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .
* .

## Надворешни врски
* Хипократскиот Корпус, преведен од Френсис Адамс 
* Collection Medic@ 

Категорија:Стари Грци
Категорија:Несигурна година на раѓање
Категорија:Несигурна година на смрт
Николај Римски-Корсаков

thumb|'''Николај Андреевич Римски-Корсаков''' () 
**Николај Андреевич Римски-Корсаков** () (6 март (стар стил)/18 март (нов стил) 1844 – 8 јуни (стар стил)/21 јуни (нов стил) 1908) бил руски композитор, еден од петте руски композитори познати како руската петорка, кој подоцна бил учител по хармонија и инструментација. Тој е најпознат по своето дело насловено Бумбаров лет. 

Категорија:Руски музичари
Категорија:Руски композитори
Категорија:Родени во 1844 година
Категорија:Починати во 1908 година
Ингви Малмстин

алт=Ингви Малмстин|мини|Ингви Малмстин

**Ингви Јохан Малмстин** (шведски: *Yngwie Johann Malmsteen*), роден на 30 јуни 1963 година под името *Ларс Јохан Ингве Ланербек*   (шведски: *Lars Johann Yngve Lannerbäck*) — шведски гитарист, композитор и водач на неговата група.

Надалеку познат по неговите гитарски вештини, Малмстин достигнал големо признание во 80-тите поради неговиот технички квалитет и неговото пионерство во нео-класичниот метал.

## Животопис
Роден во музичко семејство во Стокхолм, Малмстин бил најмладото дете во семејството. На рана возраст, покажувал мал интерес за музика, сè до 18 септември 1970 кога на 7-годишна возраст гледал документарен филм на телевизија за смртта на Џими Хендрикс и станал опседнат со гитарата. Да го цитираме неговото мрежно место: „Денот кога Џими Хендрикс умре, гитаристот Ингви се роди“.

Тој тврди дека Ингви (шведски: *Yngwie*) значи „млад викиншки водач“ на шведски, а всушност тоа е варијација на Ингва (шведски: *Yngvi*), кој ја основал Куќата на инлинг, која е најстарата шведска династија.

Малмстин бил во неговите тинејџерски години кога за првпат се сретнал со музиката на виолинскиот виртуоз од 19 век — Николо Паганини, кого го наведува како негово најголемо класично влијание. Имало и гласини дека Ингви сметал дека е реинкарнација на темпераментниот, често критикуван и погрешно разбран виолонист од Џенова. Низ емулацијата на концертните дела на Паганини на гитара, Малмстин развил технички квалитет. Малмстин исто така ги наведува Џими Хендрикс, Стив Хакет од Genesis, Брајан Меј, Ули Јон Рот и Ричи Блекмор од Deep Purple како влијанија.

Малмстин придонел кон еволуцијата на модерната рок гитара, особено со неговите модални прогресии и техники со класични влијанија, кои не се често користени во рок-музиката. Нему често му се припишува заслугата, заедно со виртуозот гитарист Ренди Роудс со создавањето на неокласичниот метал жанр и со инспирирањето на нова генерација на виртуози на електрична гитара вклучувајќи ги Пол Гилберт и Тони МакАлпајн.

Неговото појавување на гитарската сцена во раните 80-ти било забележително по тоа што тој вовел и популаризирал техники прилично различни од типичниот стил на Еди Ван Хален и Ренди Роудс, претежно сметани за најдобрите во техниката на метал гитарата. Овие техники вклучувале брзи музички линии со користење на наизменично трзање (спротивно на многу hammer-on и pull-off потези), кои претходно ги користеле само гитаристи од жанрот на џез-рокот (како Ал Ди Меола и Џон Меклaфлин), како и брзи трзаи во еден правец на арпеџато (arpeggiato) (типично во хармонската молска скала на Малмстин).

## Надворешни врски
* http://www.yngwiemalmsteen.com/
* Извадок од Трилогијата оп. 5
* Ингви Малмстин во вестите
* Информации за Ингви Малмстин  - Врски и инфо за Ингви.
* Ингви Малмстин купувајќи гитара од 6.000 амнерикански долари
* Првата група на Ингви Малмстин - Steeler, историско интервју со Рик Фокс
* Историја на Ингви Малмстин со Рон Кил

М
М
М
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1963 година
Арпеџо

thumb|350px|right|Арпеџо на созвучјето це-дур и начин на негово свирење.

**Арпеџато** (италијански: *arpeggiato*), или скратено ***arp.***, е начин на одделено свирење на созвучја како што се прави на харфа (името потекнува од италијанското име за харфа - *Arpa*). Се обележувас со вертикална брановидна линија пред созвучјето и означува дека тоа се разделува од најнискиот до највисокиот тон (горна слика). 

Доколку на брановидната линија се наоѓа стрелка насочена надолу, арпеџатото се свири обратно, од највисокиот топ кон најнискиот (долна слика). Со обзир дека при сврирењето на харфа созвучјата се арпеџирани, посебно се напоменува кога сите тонови на созвучјето треба да се свират истовремено со ознаката ***non arp.(eggiato)***.

Категорија:Хармонија
Категорија:Мелодија
Музика на вода

[мини|250п|[Георг Фридрих Хендл *(лево)* и кралот Џорџ I на реката Темза на 17 јули 1717 г. Слика на Адуар Аман (XIX в.)]]
**Музика на вода** (тогашен англиски: *Water Musick*) — збирка оркестрални ставови, кои често се сметаат за три свити, компонирани од Георг Фридрих Хендл. Премиерата била во летото 1717 г. кога кралот Џорџ I побарал концерт на Темза. Концертот би изведен од 50 музичари крај неговата барка. Кралот бил толку возхитен што побарал коцертот да се отсвири ури трипати за време на екскурзијата.

## Музика и инструментација
На пловилото биле донесени сите инструменти од барокниот оркестар освен чембалото, кое било незовможно да се постави заради неговата големина.

Овие инструменти се: две хорни, две обои, еден фагот и жичени инструменти.

Делото почнува со Француска увертира и содржи менуети, буреа, хорнпајпи и паспје. Поделено е во три свити:

# Свита во еф-дур, HWV 348
# Свита во де-дур, HWV 349
# Свита во ге-дур, HWV 350

Меѓутоа постојат многу докази за поинаков аранжман во собраните дела од Хендл во изданието „Дела од Георг Фридрих Хендл“, Том . 47, 1886 г. од Фредерик Крисандер, каде „свитите“ во де и ге си ги мешаат ставовите. Овој  редослед доаѓа од првото издание на собраните дела на Хендл од Семјуел Арнолд (1788) како и од примероците на партитури од времето на Хендл.

Денес музиката во секоја свита немаат предодреден ред. При изведбата за кралот се свирела мека и бавна музика кога пловилото на оркестарот било близу до барката на кралот, додека гласните и брзите дела се свиреле кога тие биле пооддалечени.

На снимките, делото „Музика за кралскиот огномет“ често се става заедно со „Музика на вода“, делумно или целосно. Заедно, овие дела ја претставуваат најславната музика на Хендл за оркестар во денешна смисла.

## Надворешни врски
* 

## Снимки
* MP3-снимка на „Музика на вода“ на Криејтив комос  

Категорија:Дела на Георг Фридрих Хендл
Хуан Баутиста де Толедо

[мини|десно|Ликот на Хуан Баутиста де Толедо на фасадата на музејот „[Прадо“]]
[мини|250п|Дворецот „[Ескоријал“]]
**Хуан Баутиста де Толедо** (; ~ 1515 - ) — славен шпански вајар и архитект од Толедо или Мадрид.

Ништо не се знае за неговото раѓање и детство, но во 1547 г., Толедо отишол во Рим и учел кај Микеланџело Буонароти. Потоа отишол во Неапол, каде бил повикан од поткралот, Дон Пјетро де Толедо, како архитект за Карло V. Таму конструирал многу згради, како: „Страда ди Толедо“ (од 1870 г. наречена „Страда ди Рома“), црквата „Св. Јаков Шпански“; квадратните бастиони за замокот „Кастело Нуово“; голема палата во Посилипо како и бројни фонтани.

Во 1559, повикан е во Мадрид од кралот Филип II и назначен за главен архитект за кралските изградби во Шпанија. Најпрвин платата не му била поголема од 220 дукати, заради мислењето на Филип дека шпанските архитекти треба да се плаќаат скромно додека не се докажат. Во Мадрид Толедо ја конструирал Каза де ла Мизерикордија и фасадата на црквата де лас Дескалцас Реалес. Исто така создал градби во Акека; палатата Аранхуес; во Мартининос де лас Посадас, палатата на кардиналот Еспиноза и вила кај Естебан де Амбран за секретарот Д. де Варгас. Толедовото последно дело била огромната палата „Ескоријал“, чија изградба ја надгледувал сè до неговата смрт.

## Поврзано
* Шпанска ренесансна архитектура

## Наводи

Категорија:Шпански архитекти
Категорија:Шпански вајари
Категорија:Ренесансни архитекти
Категорија:Родени во 1515 година
Крал на Азија

**Крал на Азија** — титула која Александар Македонски ја презел по Битката кај Гавгамела во 331 г. п.н.е.. Титулата ја наследиле неговите следбеници, но никој од нив ја немал фактичката власт, во Азија или во друг дел од империјата; моќта им припаѓала на бројни регенти и бунтовнички сатрапи. Со измуирањето на оваа династија и доаѓањето на Дијадосите, титулата престанала да се употребува.

**Список на кралеви на Азија:**

* Александар I (Александар III Македонски): 331 г. п.н.е. — 323 г. п.н.е.
* Филип I (Филип III Аридеј): 323 г. п.н.е. — 317 г. п.н.е.
* Александар II (Александар IV): 317 г. п.н.е. — 309 г. п.н.е.

Категорија:Александар III Македонски
Категорија:Антички македонски титули
Франсоа Франкур

**Франсоа Франкур** (фр. *François Francoeur*), (8 август 1698–1787) бил француски виолинист и композитор. Роден е во Париз како син на Жозеф Франкур, констрабасист и подоцнежен член на ансамблот *[[24 кралски виолини|24 violons du roy]]*. Учел музика од татко му и се вработил во париската опера како виолинист кога имал 15 години. По турнеи во главните европски престолнини, се вратил во Париз и станал член на групата Concert Spirituel. Станал член на *24 violons du roy* во 1730; музички инструктор во операта во 1739; и (заедно со Франсоа Ребел) оперски инструктор, во 1744. Во 1753 Ребел и Франкур станале управници на париската опера—која била центар на француската музика. Во 1760 Франкур бил назначен за Главен музичар на кралот. Кога умрел во 1787 на возраст од 89 год, тој бил поштеден од судбината што го чекала неговиот внук, Луј-Жозеф Франкур, Главен камерен музичар на кралот и директор на оркестар, кој бил затворен за време на Француската револуција сè до падот на Робеспјер во 1794.

## Композиции
Композициите зачувани денес, издадени во *Propylaen der Musik, V. 2* (1989), се две книги со виолински сонати, 10 опери и неколку балети, компонирани заедно со Франсоа Ребел. Ова често се наведува како редок случај на соработка во музичката композиција.

## Музиколошки и стилистички белешки
Франкур понекогаш се категоризира како „класицистички“ композитор кој го одбегнувал „класицистичкиот стил на Хајдн и Моцарт“. Но неговите зачувани композиции (компонирани близу до 1773), иако современи на Хајдн и Моцарт, не претставуваат дворски маниризми какви што биле практикувани во класицистичката музика спонзорирана од кралевите во тоа време. Наместо тоа, музиката на Франкур има „напреден рококо“ карактер, збогатувајќи ги гудачките инструменти со креативна употреба на дувачки инструменти. Ваквата музика била особено популарна кај буржоазијата во подем и нижата аристократија во трговските центри како Лондон, Хамбург, Франкфурт како и во Париз, кој станувал сè поголем пазар за нови композиции.

## Медија

Категорија:Француски композитори
Категорија:Барокни композитори
Категорија:Починати во Париз
Категорија:Родени во 1698 година
Категорија:Починати во 1787 година
Паѓај сило и неправдо

**Паѓај сило и неправдо** () — хрватска народна песна со, во некоја рака, револуционерни мотиви која ја воспева Востание на Хвар (1510 - 1514) под водство на Матиј Иваниќ. Со своите силни, остри и одлучни стихови песната останува симбол на отпорот кон тиранинот и слободољубивоста на хрватскиот народ. Бидејќи го воспева обичниот народ (селаните), таа е прифатена на широка врата и често ја пееле партизаните во Втората светска војна.

## Текстот
Текстот, на изворниот српскохрватски и македонски препев, е следниов:

## Интересно
* Песната е можеби најпозната од филмот „Битката на Неретва“ (или „Битката за ранетите“), во кој во една сцена ранетите партизани ја пејат во поддршка на своите другари кои ја бранат Болницата на Врховниот Штаб.
* Горан Бреговиќ ја обработил оваа песна за потребите на албумот „Пљуни и запјевај моја Југославијо“ / „Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo“ на легенгарната група **Бијело Дугме**, каде песната е насловена како *Прелудијум* / *Preludijum*, а ја пејат децата од Домот за деца без родители од Сараево и народниот херој ген.Светозар Вукмановиќ - Темпо

## Белешки

## Надворешни врски
* Паѓај сило и неправдо на Викиизвор.
*Лексикон на Ју-митологии 

Категорија:Хрватски народни песни
Категорија:Југословенски песни
Категорија:Партизански песни
Електронски јавачи

**Електронски јавачи** или **еРајдери** (на англиски: *еRiders*, во превод *еЈавачи*) се мобилни консултанти што обезбедуваат техничка поддршка за граѓанските организации за оптимално искористување на информатичко-комуникациските технологии (ИКТ) како средство за поефикасно извршување на активностите и остварување на нивната мисија и цели.

Електронските јавачи се индивидуалци или мали групи кои волонтираат или работат во одредена област и имаат посебни практични способности и вештини, вклучувајќи ги тука информатичката технологија и способностите за советување и планирање.

Ерајдерите патуваат и ги посетуваат граѓанските организации помагајќи им при создавање на мрежни места, користење на интернет, создавање на е-мрежи и решавање на тековните проблеми од областа на ИКТ. Тоа им помага на оганизациите да ја пренесат својата порака, да ги анимираат граѓаните за учество во јавни дебати на релевантни теми, коалицирање и подобра помош за заедницата.

## Надворешни врски

* Електронски јавачи во Велика Британија.
* Меѓународно eRider движење.
* Блог на еРајдерите од Македонија.

Категорија:Непрофитна технологија
Карбоксилна киселина

thumb|150px|Структура на карбоксилна киселина.
thumb|150px|3D структура на карбоксилната група.
thumb|150px|Просторен модел на карбоксилната група.
**Карбоксилните киселини** се органски киселини чија функционална група е карбоксилната група (-COOH). Таа се состои од ацил (карбонилна) група поврзана со хидроксилна група (OH), со тоа што кај мравската киселина за карбоксилната група е поврзан еден водороден атом наместо радикал. Општата формула на карбоксилните киселини е R-COOH. Тие се среќаваат во организмот на многу растенија (како коприви) и животни (како мравките).

Поделбата на карбоксилните киселини може да се прави на повеќе начини:

* видот на радикалот: алифатични, ароматични киселини итн.
* бројот на карбоксилните групи: монокарбоксилни, дикарбоксилни киселини итн.
* супституирани карбоксилни киселини: хидрокси киселини, аминокиселини, оксикиселини итн.

## Именување
Според МСЧПХ, едноставните алифатични монокарбоксилни киселини се именуваат вака: за основа се зема името на јаглеводород со ист број на C-атоми (во кој е вклучен и C-атомот од карбоксилната група) кон кое се додава наставката *-ска киселина* или *-ова киселина*. На пример:

:CH3CH2COOH (пропанска киселина)
:CH3CH2CH2CH2COOH (пентанска киселина).

Карбоксилната група е функционална група од највисок ранг и затоа при именувањето има предност пред сите други групи. Значи, ако во соединението има карбоксилна и други групи, тоа е супституирана киселина.

## Добивање
Постојат многу постапки за синтетичко добивање на карбоксилните киселини. Најважни се:

* Оксидација на алкохоли, алдехиди и кетони
* Хидролиза на нитрили
* Хидролиза на дериватите на карбоксилните киселини.


Категорија:Органски соединенија
Категорија:Киселини
Категорија:Функционални групи
Лу Бан

thumb|right|250px|Статуа на Лу Бан
**Лу Бан** (кин. 鲁班, пинјин: *Lū Bān*, 507 п.н.е. - 440 п.н.е.) бил кинески столар, филозоф, воен мислител, државник и современик на Мо-це роден во државата Лу.

Неговото вистинско име било **Гонгшу Бан**, а бил познат и како **Мајстор Кунгшу** (Кунгшу-це). Бидејќи бил од државата Лу, во записите најчесто бил нарекуван **Лу Бан**. Лу Бан е многу значаен по своите достигнувања по неговиот предмет то државата Чу.

Според преданијата, тој измислил неколку направи, како што може да се види во *Мо-це* 49 и 50 глава:

* Облак-скала — пренослива опсадна скала со противтег. 
* Бојни куки и овен — орудија за бродови за поморско војување.
* Дрвена птица — која можела да остане во воздух три дена - еден вид прототип на леталото змеј.

Исто така други пронајдоци му се припишуваат нему, како направа за подигање при погреби , кочија со дрвен коњ и кочијаш , и други изработки од дрво кои му донеле титула Мајстор споменати во следниве книги:

* „Книга на семејни лози“ (世本), напишана околу III век п.н.е..
* „Приказни за чудесното“ (述异记), напишана околу V век од Жен Фанг.
* „Записи за потеклото на нештата и случките“ (事物纪原), напишана околу XI век од Као Ченг.
* „Потеклото на нештата“ (物原), напишана околу XV век од Луо Чи. 
* „Трактат на Лу Бан“ (鲁班经), текстови припишани нему XIII до XV век.

## Белешки

## Наводи
* 
* 
* 
*  

## Надворешни врски
* Реставрација на Лу Бановата кочија со дрвен коњ  (PDF) 
* Превод на Мо-це - Меи 

Категорија:Џоу (династија)
Категорија:Кинески филозофи
Категорија:Несигурна година на раѓање
Васил Дијамандиев

**Васил Дијамандиев** ( - ) — македонски просветен работник, публицист и револуционер.

## Животопис
Роден е во Охрид. Основно образование завршил во родниот град. Учителствува во Охридско (1855-1857). Потоа го продолжува студирањето во Русија (1858 година). На Московскиот и Киевскиот универзитет посетува студии по физика и математика.

Се вратил во Македонија и учителствувал во Кукуш (1861-1866 година), Велес и Охрид (1867-1868). Паднал во немилост на патријаршискиот грчки владика во Охрид, кој успеал преку интриги, со помош на турските власти, да го затворат. Откако излегол од затвор, по трет пат оди во Русија. Работел како учител во Бесарабија, каде што истовремено ги редактирал и весниците „*[[Ехо на Болград]]“* и „*[[Јалпуг]]“* (1872-1873).

### Српско-турска војна
Бил мошне активен по избувнувањето на Српско-турската војна (1876 година). Тој бил иницијатор за основање на комитет за помагање на борбата на другите балкански народи за ослободивање од турското владеење. Со оваа цел, се сретнал во Букурешт, со бугарските првенци Георги Раковски, Хаџи Димитар, Стефан Караџа и други.

### Руско-турска војна
За време на руско-турската војна (1877-1878) го активирал споменатиот комитет. После Берлинскиот конгрес (1878) испраќал петиции до големите сили за решавање на македонското прашање.

### Македонско востание
За време на Македонското востание станал член на софискиот комитет „Единство“.

### Политичка активност
Кога во 1880 г. во Грамен Теке, Островско, Егејска Македонија, се одржало *Македонско национално собрание* и се формирала Привремена влада на Македонија - Единство, во Русе, Бугарија, ја формирал Македонската лига, составена главно од Македонци кои учествувале во Руско-турската војна (1877-1878). Лигата е едно од првите здруженија на Македонци во Бугарија.

Васил Дијамандиев бил нејзин претседател, во времето кога Лигата испратила Меморандум до големите сили и Манифест до македонскиот народ со барање за автономија на Македонија со седиште во Солун и возобновување на Охридската архиепископија со седиште во Солун.

Од 1882 до 1884 г. во Софија го раководел Македонското благотворно друштво, а потоа работи во друштвото „Македонски глас“.

Во 1886 г. станува член на Тајниот македонски комитет. Организира испраќање на комитски чети од Бугарија во Македонија.

Својот бурен револуционерен, општествен и културно-просветен живот го завршува во 1912 година во бугарскиот главен град Софија.

## Наводи


## Надворешни врски

* Васил Дијамандиев - биографија
* Васил Иванов Дијаманди (1888)
* Македонија и Берлинскиот конгрес

Категорија:Дејци на ВМОК
Категорија:Бугарски политичари од Македонија
Категорија:Бугарски правници од Македонија
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Починати во Софија
Категорија:Македонски општественици
Категорија:Луѓе од Охрид
Фра Џокондо

**Фра Џокондо** или **Фра Џовани Џокондо** (италијански: *Fra Giocondo* или *Fra Giovani Giocondo*) бил калуѓер-инженер, архитект, старинар, археолог и класичен научник. Роден е во  во околу 1433, а починал во  во 1525 година.

## Престој во Франција

Во периодот помеѓу 1496 и 1499 Џакондо бил поканет во Франција од кралот, каде бил назначен за кралски архитект. Таму тој изградил два неверојатно привлечни моста, Нотрдамскиот мост и Малиот мост. Тој исто така го изградил и дворецот Chambre des Comptes, златната соба на парламентот и замокот Гајон во Нормандија, од кој една фасада била прместена во Школата за убави уметности за да служи како модел за студентите по архитектура.

## Одбрана на Падова

Едно од најголемите достигнувања на Фра Џокондо била одбраната на венетскиот град Падова во 1509. Тој контроверзно ги срушил средновековните кулисни ѕидови и околу градот ископал ров кој можел да биде напаѓан бочно од ниско поставени пушкарници.

Овој тип на војување бил импровизиран претходник на типот на утврдување наречен *[[италијанска траса]]* која нашла широка примена во хабсбуршко-валојскиот конфликт и Италијанските војни во раниот 16 век.

Категорија:Членови на Доминиканскиот ред
Категорија:Италијански архитекти
Категорија:Ренесансни архитекти
Категорија:Италијански воени инженери
Категорија:Францисканци
Категорија:Италијанци од 15 век
Ароматично соединение

250px|frame|Различни формули и начини на претставување на бензенот. На секое теме од шестаголникот (прстенот) на бензенот се наоѓа по еден C-атом сврзан со атом на водород (C<sub>6</sub>H<sub>6</sub>).
Во органската хемија, **ароматичните соединенија** се голема група на органски соединенија од кои најголем дел спаѓаат во групата на незаситени соединенија кои имаат *sp<sup>2</sup>* хибридизиран јаглероден атом, но сепак не се ни алкени и циклоалкени. Типичен претставник на ароматичните соединенија е бензенот.

Терминот "ароматично" означува нешто што мириса. Поради тоа, многу супстанци што мирисаат, познати од многу одамна, биле класифицирани како ароматични соединенија. Овие соединенија содржат бензенов прстен што е поврзан за еден или повеќе супституенти.

Денес класификацијата на ароматичните соединенија не се заснова на мирисот затоа што повеќето соединенија што содржат бензенов прстен не мирисаат. Така, некои ароматични соединенија, вклучувајќи ги и средствата против болка (аналгетиците) како аспирин (види ја неговата структурна формула подолу), ибупрофен и ацетаминофен, се цврсти супстанци што малку мирисаат или воопшто немаат мирис.
 
:::::::::::150px|Структурна формула на аспиринот. Тој е ароматично соединение кое не мириса.

Едно соединение е ароматично ако го исполнува т.н. *[[Хикелово правило]] за ароматичност*. Според него, соединенијата се ароматични доколку:

* молекулата им е цикличен и планарен
* содржат 4n+2 електрони кои можат да градат π-врски (т.н. π-електрони), каде n е некој природен број, односно n=1, 2, 3...

Значи, само цикличните и планарните молекули со 2, 6, 10, 14, 18 итн. π-електрони можат да се ароматични.

## Наводи

## Поврзано

* Бензен
* Арен
* Супституирано бензенско соединение
* Соединенија со соединети бензенски јадра
* Соединенија со несоединети бензенски јадра
* Хетероциклично ароматично соединение.


Категорија:Органски соединенија
Банерско слепило

**Банерско слепило** е феномен од областа на употребливоста, при што посетителот на некое мрежно место целосно превидува рекламен банер. Таков банер може да биде рекламен банер од надворешно мрежно место или банер со кој тековното мрежно место се обидува да промовира внатрешна содржина или навигациска врска.

## Надворешни врски
* Top Ten Mistakes in Web Design
* Banner Blindness: Web Searchers Often Miss "Obvious" Links

Категорија:Употребливост
Потекло на името Плачковица

мини|десно|250п|Месноста Шилест Чукар на Плачковица
Постојат повеќе легенди за потеклото на името на планината Плачковица. Овие се најпознатите:

## Прва легенда
Постојат две верзии на првата легенда во која се раскажува за Александар III Македонски и Филип II Македонски.

### Прва верзија
Низ векови, се прераскажува една легенда за кралот Александар и за неговиот престој кај некој крал од тој регион, кој наводно имал свое кралство, кое се викало Пајонија. Двајцата кралеви се состанале во Светиот Град, кој се наоѓал на платото од планината Плачковица. Во тој Свет Град Александар и неговиот домаќин Липиј разговарале како да продолжат добрите односи меѓу тие два народа во добро и во лошо. Се договориле да си помагаат во сите нешта кои се од доменот на државните односи. По таквата спогодба и разбирање, на радоста ѝ немало крај, а таа се пренела и во народот, така што поединци почнале како и кралот да плачат и да ронат солзи радосници. Врз основа на оваа случка (и поради тоа што се излеале многу солзи) се формирал поток — рекичка, кој тогашните мештани го нарекле Плачковица, по што ѝ го промениле името и на планината во Плачковица, имиња кои останале до денес. 

### Втора верзија
Според третата легенда, името на таа планина е променето по средбата на кралот Александар III Македонски и кралот на Пајонија — Лангар. Средбата на двата крала била на планината во населеното место Свет Град. На неа Александар како македонски крал, и Лангар како крал на Пајонците, се договориле да се воспостават што подобри државни односи од оние меѓу татко му Филип II додека бил жив и кралот Лангар. Разбирањето за државните работи меѓу кралевите било на завидно ниво, по што на двајцата почнале да им течат солзи радосници, толку многу солзи што се формирал поток, кој месното население го нарекло Плачковица, бидејќи кралевите плачеле од радост.

## Втора легенда
Според неа, татко му на Александар III, кралот на Македонците, Филип II го донел синот на планината Плачковица, која пред тоа имала друго име, кај некоја жена која знаела да лекува за да го излекува од преголемото плачење, кое го обземало идниот крал на Македонија. Таа жена живеела во градот на Плачковица кој се викал Свет Град. Откако го донеле принцот Александар во придружба на татко му, кралот Филип II, и ѝ кажале на жената за што се работи, таа им одговорила дека детето е сосема здраво, а плаче затоа што во себе поседува преголема енергија и на тој начин мора да се ослободува од неа, при што им рекла да не се возбудуваат, треба да го остават на мира и дека наскоро, штом ќе почне да оди, ќе престане со плачењето и му предвидела дека ќе стане голем цар и ќе ја надмине славата на татко му. Кога ова го слушнал Филип II, кој бил во придружба на месниот крал Липиј, кој престојувал во Светиот Град на Плачковица, од радост се расплакал како и неговиот домаќин, и по нивното плачење името на планината ѝ го замениле со Плачковица.

## Поврзано
* Лумија
* Зрновска Река
* Александар III Македонски

## Наводи

Категорија:Македонски народни верувања
Категорија:Плачковица
Категорија:Етимологија
Пешачник

мини|десно|250п|Пешачник
**Пешачник**, **плочник** или **тротоар** () — пешачка патека долж една улица. Обично се прават од асфалт, цемент, тули, камен или гума. Во XIX век и раниот XX век, на некои места често можело да се најдат и пешачници од дрво. Ваквите пешачници можат сѐ уште да се најдат на крајбрежни места во облик на шеталишта. Кога е потребно да се даде привлечност на еден пешачник се користат камени плочи (*[[плочник]]*). На други места се користат претходно изработени цементни плочи кои се вградуваат во ископани леи. Пешачниците најчесто имаат рабници кои ги двојат од самата улица.

## Изработка на пешачници
Пешачниците најчесто се изработуваат од асфалт или цеменет. Додека постојат пешачници и од чакал, дрво, гума и други материјали, ваквите патеки не се нарекуваат пешачници. Тулите и каменот се исто така чести. Цементните пешачници се изработуваат од блокови за да им се даде простор да се шират и теснат без да се појавуваат пукнатини.

## Тротоарот како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Подвижниот тротоар“ — расказ на италијанскиот писател Џани Родари.
* „Тротоари“ — песна на словенечкиот рок-музичар Марко Брецељ од 1981 година.
* „Тротоар“ (англиски: *Pavement*) — американска рок-група, активна во периодот 1989-1999 година.

## Поврзано
* Кафуле
* Рабник
* Пешачнички приод
* Јавен простор

## Наводи

Категорија:Сообраќајна инфраструктура
Категорија:Патна инфраструктура
Категорија:Уличен мебел
Категорија:Пешачки патеки
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Седум светски чуда на античкиот свет

[thumb|276px|Седумте светски чуда (од лево кон десно, горе кон долу): [Кеопсова пирамида, Семирамидини висечки градини, Храмот на Артемида, Статуата на Зевс во Олимпија, Мавзолејот на Мавзолос, Колосот од Родос и Светилникот во Александрија.]]
**Седумте светски чуда** (или **Седумте светски чуда на Античкиот Свет**) се широко позната список на седум популарни места на класична антика. Листата била претежно туристички водич за патниците на Античкиот Свет кои сакале да ги видат најпознатите и најатрактивните одредишта.

## Седумте чуда
Во листа според хронолошкиот ред на нивната изградба, седумте чуда се:


Категорија:Поранешни згради и градби
Пердика

**Пердика** може да се однесува на:

* Пердика I, Крал на Македонија, владеел од 700 п.н.е до 678 п.н.е.
* Пердика II, Крал на Македонија, владеел од 454 п.н.е. до 413 п.н.е.
* Пердика III, Крал на Македонија, владеел од 365 до 359 п.н.е.
* Пердика, Регент на Македонската Империја, еден од генералите во македонската војска, командант на коњаницата, за време на Александар Македонски.
* Пердика, генерал во војската на Евмен.
* Пердика, апостолски протонотар во Ефес.
Аминта

**Аминта** може да се однесува на:

## Македонски кралеви

* Аминта I, (околу 540 п.н.е - 498 п.н.е), крал на Македонското Кралство
* Аминта II, крал на Македонското Кралство
* Аминта III,  ( - 379 п.н.е), крал на Македонското Кралство
* Аминта IV, крал на Македонското Кралство

## Воени лица

* Аминта (син на Андромен), генерал во војската на Александар Македонски, починал 330 п.н.е.
* Aminta (син на Антиох)
* Аминта (син на Архабеј), хипарх
* Аминта (син на Александар)
* Аминта, син на таксиархот Филип 
* Аминта (Антигонидски генерал), починал во Кападокија 301 п.н.е.
* Аминта од Родос, адмирал кој се борел протв Деметриј Опсадникот
* Аминта од Пиреја, вториот Тесалиски претор 194 п.н.е.
* Аминта од Миза, соматофилакс на Филип III Архидеј
* Аминта (син на Бабар), тиранин на Алабанда

## Хеленистчки кралеви

* Аминта Никатор, 
* Аминта од Галатија, крал на Галатија (37 - 25 п.н.е)

## Писатели

* Аминта од Хераклеја, математичар, студент на Платон
* Аминта (бематист), ја напишал *Stathmoi*
* Аминта Хирургот

## Атлетичари

* Аминта од Еолија
* Аминта од Ефес
Филип

**Филип** е често име помеѓу Кралевите на Античка Македонија и може да се однесува на:

* Филип I
* Филип II
* Филип III
* Филип IV
* Филип V
* Филип VI

## Други земји

### Шпанија

### Белгија
* Филип — денешен крал на Белгија.
Андриск

**Андриск** — човек кој во 150 п.н.е. тврдел дека е син на Персеј и го барал престолот на Македонија како **Филип VI**. Ова била причината за Четвртата македонско-римска војна во која Андриск бил поразен од страна на Римјаните, а Македонија била припоена кон Рим во 148 п.н.е.

Категорија:Кралеви на Античка Македонија