open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ики кукла

Терминот **ики кукла** се однесува на специфичен вид јапонска традиционална кукла. Тoa се кукли во природна големина кои биле популарни за време на периодот Едо во Јапонија.  Денес името главно се користи за кукли што се поставуваат во излози на продавници.
мини|Јапонска група фигури насловена како ''„Борачите“ или „Кавацо Сабуро го совладува Матано Горо“.'' Скулптурата го прикажува Кавацо Сабуро како се бори со Матано Горо за време на познат сумо натпревар од 1176 година од н.е. Парот е прикажан во ложата „кавазу-гаке“, именувана по Сабуро, победникот. Овој предмет е веројатно минијатурен примерок на Ики-нингјо (живи кукли), јапонската традиција на правење кукли во природна големина, кои биле популарни за време на периодот Едо во Јапонија и прикажувале драматични историски сцени.
Уметници познати по изработката ики кукли во периодот Едо биле: Акијама Хеиџуро, Такедоа Нуиносуке, Мацумото Кисабуро и Јасумото Камехачи. Куклите што тие ги создавале биле познати не само по контекстот што ги шокирал гледачите &#x2014;на пример, фигури што лежат во локви од сопствената крв или делото на Акијама Хеиџуро „Развој на фетус“ , модел во природна големина на бремена жена чиј стомак се отвора за да открие дванаесет наводни фази на развој на човечки фетус во матката &#x2014; туку и по нивното влијание врз стилот на јапонски кукли. Делата на Камехачи и Кисабуро, особено, придонеле за појавата на екстремно чувство на реализам.

Најраната изложба на ики кукли, според биографијата на Камехачи од Томори Сеичи, се одржала на 2 февруари 1852 година од страна на Ое Чубеи, под наслов *„Претстави на модерни кукли во оваа година на изобилство“* во квартот Нанивашинчи во Осака. Името на Чубеи „модерни кукли“ укажува дека тој ја сметал оваа форма на кукла за модерна и нова.

## Наводи




## Литература

* 
* 
* 
* 
* 

Категорија:Статии со текст на јапонски
Категорија:Јапонски ракотворби
Танџавурска уметничка плоча

**Танџавурска уметничката плоча** е артефакт кој се произведува исклучиво во регионот Танџавур во Тамил Наду, Индија. Тоа е кружна плоча составена од сребро, бронза и бакар, на која во центарот се врежани фигури на хиндуистички богови и божици. Уметничкото дело било регистрирано за заштита според договорот за географска ознака на правата за интелектуална сопственост поврзани со трговијата (TRIPS). Наведено е во точка 63 од Законот за географски ознаки од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од страна на Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки во 2007-08 година. Иако големината на предметот е дозволена да биде различна, составот на металот и спецификацијата мора да останат исти за да се идентификува со единствениот индикатор според одобрението од ГИ.

## Историја
Танџавурската уметничка плоча била воведена од раџа Серфоџи-II (1777&ndash;1832) за време на владеењето на Маратите во Танџавур. Била изработена како ексклузивен подарок од занаетчиите од Танџавур по предлог на раџата.

Артефактот се изработува исклучиво од заедницата Вишвакармас, која се состои од неколку златарски семејства во Танџавур. Тоа е наследена уметност и начин на живот за нив. Била декларирана како домашна индустрија бидејќи се изработува во домовите на занаетчиите. Неговото производство е исклучиво оставено на мажите.

Плоча изработена во 20 век била изложена во музеј во Владиниотво во Танџавур 2011 година. Оваа плоча била изработена од пропишаните метали има релјефни слики од Натараџа, мудрецот Патанџали и божицата Парвати во стоечка положба над цвет од лотос, во централниот дел од плочата.
## Производство
Артефактот се состои од три компоненти тие се: основна плоча, кружна плоча од метали со примарен релјеф и секундарен релјеф. Листови од месинг се користат за изработка на основните плочи, сребрени листови за изработката на релјефот, олово се користи за креирање калапи за проектирање на тридимензионалните слики и асфалтна или восочна плоча. Основната плоча прво се подготвува од мајстор кој е специјализиран за тешки метали. Потоа изработката на дизајни или релјефи се врши од златари, а вметнувањето на релјефот е оставено на експертот за поставување дијаманти. Постапката на производство вклучува изработка на основната плоча, проследено со леење на бакарната плоча, подготовка на калапи и изработка на мотивите на бакарни плочи и бои. Основната плоча е исто така покриена со мотиви. Цветни и други дизајни се резбаат на релјефите, а производот потоа се завршува со полирање.

Уметничките чинии се пласирани на пазарот во земјата, а исто така се и извезувани. Тие се пласирани на пазарот од самите занаетчии или во изложбени салони за ракотворби и преку извозници.

## Наводи

Категорија:Тамилска култура
Категорија:Индиски ракотворби
Бурнус

[мини|Урбан [Алжирец облечен во бел/беж бурнус, 19-ти век

]]
**Бурнус,** исто така **барнус**, е долга наметка, традиционално носена во Северна Африка од страна на арапските и барберските мажи. Изработена е од груба волнена ткаенина со зашилена качулка, најчесто бела, Историски гледано, мажите на високите позиции го носеле белиот бурнус за време на важни настани. Денес, мажите од различни општествени статуси може да го носат за церемонијални пригоди, како што се свадби или верски и национални празници.

Зборот бурнус (во буквален превод „изгореница“) е арапски збор, изведен од грчкиот збор „birros“ што означува „долга, лабава наметка со качулка што ја носат Арапите. Зборот е пронајден и во хадис од Мухамед, во кој се забранува бурнус и разни други облеки за време на аџилак. Во изворите од Машрек, означува долга качулка или облека за тело. Бурнус, исто така бил присутен и на раниот муслимански Арапски Полуостров. Различни извори од деветнаесеттиот век го нарекуваат бурнус арапска наметка.

Оваа облека, во антиката, се нарекувала *byruss Numidicus,* што значи „Нумидиска наметка со качулка“ и била спомената како таква во *Expositio totius mundi et gentium*. Во Магреб, бојата на бурнусот може да биде бела, беж или темно кафеава. Во близина на Сигус, постојат карпести гравури кои сведочат за постоењето на бурнусот во античко време и дека го носеле жителите на Арапската пустина и Нумидијците.

## Културно значење

### Во Алжир
[мини|Арапски маж облечен во бурнус и Арапка во затворена облека, во [Отомански Алжир]]
мини|Алжирскиот воен водач Абд ел-Кадер носи бурнус во 1853 година
мини|Алжирски спахии од француската армија кои носат бурнуси како дел од нивната униформа, 1886 година.
Бурнусот станал симбол на идентитетот на Алжирците, за време на францускиот колонијален период во Алжир (1830–1962). Многу Алжирци, вклучувајќи ги и оние кои не биле номади, почнале да го носат бурнусот како начин да го потврдат своето културно наследство и да се спротивстават на француското влијание.

За време на Алжирската војна за независност (1954–1962), исто така се носел бурнусот, како симбол на отпор и како практична облека за герилските борци кои дејствувале во планините и пустините.

Денес, бурнусот останува важен симбол на алжирската култура и идентитет. Често се носи за посебни пригоди, како што се религиозни фестивали и свадби, а понекогаш се користи како костим во традиционални танцови претстави. Воедно, дел е од церемонијалната униформа што ја носи коњаничкиот одред на Алжирската Републиканска гарда .

## Бурнус во другите култури
Бурнусот станал препознатлив дел од униформата на спахиската коњаница на Француската армија на Африка, регрутирана во Алжир, Мароко и Тунис. Понекогаш неофицијално го носеле и офицери или војници од други единици во Северна Африка. Белиот бурнус останува дел од парадната униформа на единствениот преостанат спахиски полк на француската армија: Првиот спахиски полк.

## Поврзано

* Бернос
* Кафтан
* Кашабија
* Џелаба
* Камис

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Традиционална облека
Свилено сари од Канчипурам

**Свиленото сари од Канчипурам**, или **Канџиварам сари,** е вид свилено сари кое се произведува во регионот Канчипурам во Тамил Наду, Индија. Ова сари го носат за свадби и во посебни пригоди жените во Тамил Наду, Керала, Карнатака и Андра Прадеш. Признаено е со географска ознака од страна на Владата на Индија во – 2005-2006 година.

Од 2008 година, околу 5.000 семејства биле вклучени во производството на сари. Во регионот има 25 индустрии за свилена и памучна преѓа и 60 погони за боење.

## Ткаење
Сарите се ткаени од чиста свилена нишка од боболка. Чистата свила и Зари што се користат во изработката на сари од Канчипурам доаѓаат од Јужна Индија  За да се ткае сари од Канчипурам се користат три шалови. Додека ткајачот работи од десната страна, неговиот помошник работи од левата страна. Бојата и дизајнот на бордурата обично се сосема различни од главниот дел. Ако *мундхи* (висечкиот крај на сарито) се ткае во различна нијанса, прво се ткае одделно, а потоа внимателно се спојува со сарито  Делот каде што главниот дел се спојува со *мундхи* често се означува со цик-цак линија. Кај вистинското свилено сари од Канчипурам, главниот дел и бордурата се ткаат одделно, а потоа се спојуват. Спојот е толку цврсто ткаен што дури и ако сарито се скине, бордурата нема да се одвои. Тоа ги разликува свилените сари од Канчиварам од другите. 

## Дизајн
Сарите се одликуваат со нивните широки контрастни рабови. Рабовите на храмовите, карираните шари, лентите и цветните дизајни се традиционални дизајни што се се прикажани на сарите од Канчипурам  Моделите и дизајните се инспирирани од слики и списи во јужноиндиските храмови или природни карактеристики како лисја, птици и животни. Овој тип на сари се одликува со богато ткаени *мунди* на кои се прикажани слики од Раџа Рави Варма и епови од Махабхарата и Рамајана. Сари од Канчипурам варира во голема мера по цена во зависност од сложеноста на изработката, боите, моделот, материјалот што се користи итн. Свилата е позната и по својот квалитет и изработка, поради што е добро позната.

## Значајност
Свилените Сари од Канчипурам ткаени од густа свила и златна ткаенина се сметаат за посебни и се носат во специјални пригоди и за празници.

## Во популарната култура
Тамилскиот филм *„Канчиварам“*, од 2008 година, ги прикажува проблемите на ткајачите на свила во Канчипурам.

## Поврзано
* Мајсурска свила
* Корајско свилено сари

## Наводи

Категорија:Традиционална облека од Индија
Категорија:Индиски ракотворби
Музеј за ракотворби Луостаринмаки

мини|230x230пкс|Музеј за ракотворби Луостаринмаки
**Музеј на ракотворби Луостаринмаки** () - музеј на отворено во Турку, Финска.
## Клоистер рид
мини|Карта на Або по пожарот во 1827 година. Уништените области се со сива боја. Преживеаната област, сега музејот, е црвениот дел кон југоисток.
Областа на Клоистер се развила релативно доцна за предпожарната област Або, околу 1775 година, по уште еден пожар. Одлучиле претходната неразвиена и ненаселена област која се простирала  јужно од ридот Вартиовуори да биде развиена како станбено место. Јужниот дел од оваа област бил помалку карпест, а со тоа бил и полесен за градење, па затоа на овие предели биле градени првите градби. Најпрво, парцелите биле официјално премерувани. Овие први и премерувани парцели сè уште ги формираат границите во рамки на сегашниот музеј. Три парцели: 158–160 се појавиле на картите од 1780 година, до 1800 година биле вклучени 171, 176, 178–189, а на картата од 1808 година бил вклучен целиот обем на музејското место.

Првобитните занимања на жителите биле претставени со зградите кои сега се наоѓаат во музејот. Дел од нив биле градежни занаети, како столари и каменорезци и се претпоставува дека изградиле свои имоти. Најпрво парцелата се оградувала, а потоа граделе едноставна куќа со шпорет и рерна за печење. Други згради биле наменети за домашни животни. Со текот на времето, зградите постојано се проширувале околу парцелата, оградувајќи двор.

## Музеј
Музејот го сочинувале 18 блока, кои претставувале згради карактеристични за 18 век. Овој музеј бил отворен во стар и станбен простор. Локацијата била најголемата област што целосно го преживеала Големиот пожар во Турку.

Идејата за музејот била изнесена во 1908 година со статија во локален весник, по срушувањето на најстариот дел од Клоистер - сега улицата Сиркаланкату. Идејата била отфрлувана 30 години, сè додека новиот музејски комитет на градот не одлучил да создаде музеј во стилот на Ден Гамле Бај, поранешен музеј во Орхус, Данска. Оригиналниот музеј бил формиран од девет блока, а другите ги додале во 1956 година. Експанзијата продолжила оттогаш, со повеќе згради кои имале пренаменет ентериер за изложба. Откако ги  додале во музејот, уредувањето на куќите продолжило според современиот стил од 1930-тите. Биле внимателно евидентирани, а потоа ентериерите пренаменети во стилот на периодот на Големиот пожар. Ова често вклучувало отстранување на таваните од плочи со жлебови или реставрација на отворени камини. Имало и жители кои останале да живеат во музејската област дури и по неговото отворање, додека пак, Хилма Менпа, останала таму до нејзината смрт во 1982 година. 

Музејот ја добил *меѓународната награда за туризам* „Златно јаболко“ како единствено место во Скандинавија во 1984 година.

## Поврзано

* Куќа Квенсел, аптекарскиот музеј во Турку

## Наводи


### Литертаура
* 

## Надворешни врски

* Музеј за ракотворби Луостаринмаки 

Категорија:Музеј за ракотворби Луостаринмаки
Категорија:Музеи во Финска
Ислик

[мини|[Ерменци|Ерменец кој носи ислик]]
**Ислик** или ***ишлик*** е форма на капа со висока круна која вообичаено ја носеле грчките православни болјари од Влашка и Молдавија, Фанариотите и Ерменците во Отоманското Царство до средината на деветнаесеттиот век. Заедно со ориенталната носија што ја претставувала модата и строгата општествена хиерархија на болјарската класа, исликот престанал да биде популарен до 1840-ти години.

## Историја
Потеклото на исликот датира од доцната Византија. Сликата на Теодор Метохит од 14 век во мозаикот посветен на црквата Хора може да прикажува ислик. Тој бил важен дел од костимот на влашките и молдавските болјари, бидејќи големината, обликот и видот на филц од кој бил направен исликот укажувале на ранг во општествената хиерархија на отоманските дунавски кнежевства. На пример, болјарите од највисок ранг (Големите болјари) носеле големи ислици направени од саблен филц. Бојарите од пониските рангови носеле помали ислици од поевтин филц, понекогаш украсени со големи квадратни перници. Исликот бил карактеристично тежок на врвот и често привлекувал внимание на западните патници во дунавските провинции. Бојата на филцот на исликот на болјарот исто така укажувала на јавната функција што ја имал.

## Галерија

## Поврзано

* Калпак

## Наводи

Категорија:Византиска облека
Категорија:Отоманска облека
Категорија:Капи
Ламбада вез

десно|мини|Традиционална банџарска облека составена од ''канчали'' (блуза) и ''фетија'' (здолниште)
**Везот Ламбада** (вез ламбади, ламбани, вез Сандур Ламбани, вез Банџара, *лепо*) претставува уметност на украсување облека, практикувана од Банџарите, племе во Сандуру, Белари и Биџапур во Карнатака, и Хајдерабад во Телангана. Везот Ламбада се состои од комбинација од пачворк, апликација, монистра и вез.

## Техника
Везот Ламбада употребува комбинација од апликации, вклучувајќи и други украси. Племенските жени користат монети, школки, копчиња, школки од полжави и мали парчиња огледала за да ги украсат своите шарени костими, кои вклучуваат *фетија* поточно здолниште и *канчали* или блуза. Мотивите се воглавно геометриски, со мрежести шари.

## Признавање
десно|мини|Банџарски жени во традиционална облека
Везот Сандур Ламбани добил географска ознака во Индија во 2010 година.

## Употреба
Освен кај костимите, оваа уметничка форма се користи кај различни производи како што се навлаки за перници, прекривки за кревет, ѕидни завеси и друга облека, како и додатоци како чанти, ленти за глава, ремени итн.

## Наводи

Категорија:Везење
Категорија:Индиски ракотворби
Сантиникетански производи од кожа

**Сантиникетански производи од кожа** — кожни производи направени во Сантиникетан и околните села во близина на Калкута, Западен Бенгал, Индија. Материјалот што се користел е растително штавена кожа, а уметничката изработка е направена со техника на нанесување боја на допир. Нивните уметнички кожни торби се популарни на странските пазари и се извезуваат во многу земји, вклучувајќи ги Јапонија и САД. Тие генерално се изработени од овча и козја кожа од Источна Индија од.

Овој производ бил регистриран за заштита според Листата на географски ознаки на договорот за правата на интелектуална сопственост поврзани со трговијата (ДПИСПТ). Во јули 2007 година, бил наведен како „Кожна стока од Сантиникетан“ според Законот за географска ознака од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки под класа 18  – ракотворби, согласно апликацијата број 509 од 12 јули 2007 година.

## Историја
Производството започнало како домашна индустрија пред околу 80 години во неколку села околу Сантиникетан и производите ги продавале на пазарот Бубан Данга. Занаетчиите од селата биле обучени во рамките на програмата за рурален развој на Универзитетот Висва-Бхарати во Сантиникетан.

## Процес на производство
Кожите кои биле обработени со растително штавење и се користат во производството имаат својство трајно да го задржат релјефниот отпечаток на мотиви или батици. Памучна подлога или чаша, која има мазна површина се користи за да се светнат зрната на кожата.

## Суровини
Суровините кои се користат за производство на овие производи се класифицирани според квалитетот на зрната и мазноста на штавените кожи од овча или козја кожа обоени со растителни бои. Дефинирани се три вида на кожи: „Хартија“ која има груби зрна и дамки, односно кожа од поголеми кози или овци, и „Бинд“ и „Кид“ кои се добиени од помали животни и се со врвен квалитет. Други материјали кои се користат за производство на финалниот производ вклучуваат картон со различна дебелина, памук, кадифе или свила за подлога, пенаста гума за полнење, природни бои и алкохол, раствор од гума и различни други материјали.

### Процес
ЕИ штавените кожи, кои се продаваат во ролни со три или четири кори, се премачкуваат со конзерванс од Епсом сол за да се спречи оксидацијата. Кожите, по интензивното перење се потопуваат во дрвен сад или јама. Потоа се вадат и се сплескуваат со влечење, а потоа се сушат. По сушењето, на кожата се цртаат дизајни и кожата се сече на потребната големина за да се направат посакуваните производи.

### Производи
Производите кои се произведуваат и пласираат на пазарот се во форма на торби за монети, чапали, чанти, торбички, кутии за накит, кутии за моливи, футроли за очила, торби, женски торби, касички во вид на прасиња, навлаки за перници, сандали, паричници и многу други. 

## Галерија

File:Showroom Interior - Amar Kutir Complex - Ballavpur - Birbhum 2014-06-29 5619.JPG|Сантикетански кожни производи и други ракотворби на продажба во Амар Кутир
File:Santiniketan leather bag.jpg|Сантикетан чанта со батик дизајн


## Наводи

## Литература
* 
* 

Категорија:Индиски ракотворби
Леонид Соболев

**Леонид Николаевич Соболев** (руски: Леонид Николаевич Соболев) (9 јуни 1844 – 13 октомври 1913) бил генерал на империјалната руска армија и политичар.

Ветеран од Руско-турската војна од 1877–78 година, генерал Соболев беше главен поборник на насоката на руската надворешна и воена политика што за Русите гледаше должност да ја протераат Отоманската империја од Европа и да го земат Босфорот за Русија со цел да обезбедат целосен пристап до Средоземното Море. Сфаќајќи дека Обединетото Кралство одржува политика на спречување на ова, Соболев се залагаше за мобилизирање на сили во близина на Авганистан и Британска Индија со цел да се одвлече вниманието на Британија од Османлиите и да ѝ се даде на Русија слобода во тој регион.

Соболев бил еден од двајцата млади руски генерали назначени во бугарскиот кабинет во април 1882 година од страна на Александар. Соболев бил назначен и за премиер на Бугарија и за министер за внатрешни работи, а неговиот колега руски генерал Александар Каулбарс за министер за војна. Соболев ги доделил другите владини места на членови на Конзервативната партија и ја добил нивната наклонетост со усвојување закони за намалување на големината на Националното собрание на Бугарија и ограничување на правото на глас на образовани сопственици на имот, мерки што обезбедиле дека либералите биле речиси елиминирани.

## Наводи

Категорија:Премиери на Бугарија
Градина на грчките богови

алт=Торонто, 13 ноември 2023 година - 075.jpg|мини|Градината на грчките богови, 2023
**Градина на грчките богови** — колекција поставка од дваесет скулптури изработени од варовник од Е.Б. Кокс, поставени на изложбениот плоштад во Торонто, во Онтарио, Канада.

## Опис и историја
Скулптурите се создадени во текот на 1960-тите, меѓу прикажаните фигури од грчката митологија застапени се Афродита, Херкулес, Медуза, Орфеј и Фениксот.  

Скулптурите првично биле сместени веднаш јужно од Хортикултурната зграда. Кога таа зграда била изнајмена како простор за настани, закупецот ги оградил скулптурите од остатокот од Изложбениот плоштад. По јавната кампања на ќерката на Кокс и решавањето на правниот спор помеѓу гувернерите на Изложбениот плоштад и ноќниот клуб, скулптурите на сегашната локација биле преместени во 2022 година, веднаш источно од Градината со рози, јужно од *CNE Bandshell* и се јавно достапни.
Податотека:Toronto,_November_13,_2023_-_073.jpg|алт=Aphrodite| Афродита
Податотека:Toronto,_November_13,_2023_-_072.jpg|алт=Medusa| Медуза
Податотека:Toronto,_November_13,_2023_-_071.jpg|алт=Narcissus| Нарцис
Податотека:Toronto,_November_13,_2023_-_074.jpg|алт=Orpheus| Орфеј
Податотека:Toronto,_November_13,_2023_-_069.jpg|алт=Pan| Пан
Податотека:Toronto,_November_13,_2023_-_070.jpg|алт=The Sphinx| Сфингата


## Поврзано

* Културни прикази на Медуза и Горгони

## Наводи

## Надворешни врски

* Градината на грчките богови — колекција од 20 скулптури од познатиот канадски скулптор Е.Б. Кокс, Изложбен плоштад
Категорија:Афродита
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Митологија
Херкулови бањи

мини|Остатоци од комплексот во градините на Ларго Корсија деи Серви
**Херкуловите бањи** — поранешни најголеми термални бањи во античкиот римски град Медиоланум (денешен Милано). Бањата била изградена кон крајот на 3-ти и почетокот на 4-ти век, по наредба на царот Максимијан, кој ја презел титулата *Херкулиј* по божествениот херој Херкул.

## Историја
Бањата стоела во новоизградениот североисточен кварт од градот сè додека на крајот не била сведена на урнатини. Доказите сугерираат дека бањата била тешко оштетена од пожар за време на варварските инвазии во 5 век. Она што останало од зградата на бањата, речиси сигурно било срамнето со земја за време на опсадата на Милано од страна на Царот на Светото Римско Царство - императорот Фридрих Барбароса во 1162 година.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Херкул
Категорија:Митологија
Dispatch

***Dispatch*** (македонски: *Диспечерство*) — епизодна авантуристичка игра развиена и објавена од AdHoc Studio. Играта се состои од осум епизоди што биле објавени за PlayStation 5 и Windows во текот на октомври и ноември 2025 г.

Опишана како суперхеројска работна комедија, во *Dispatch* играчот ја презема улогата на Роберт Робертсон III, поранешен суперхерој познат како Мехамен, кој мора да прифати работа како диспечер за злобници претворени во суперхерои, откако неговиот препознатлив меха-костум е уништен во битка.

Во глумечката постава се вклучени гласовите на Арон Пол, Џефри Рајт, Ерин Ивет, Лора Бејли, Травис Вилингем и Метју Мерсер, како и творците на содржини Џексептикај, MoistCr1TiKaL, Џоел Хејвер, Alanah Pearce и раперот Yung Gravy.

Играта продала над 2 милиони примероци во првиот месец од објавувањето и добила одобрување од критиката.

## Играчки процес
Поголемиот дел од играчкиот процес се состои од избирање одговори во дијалозите, кои влијаат на заплетот, и навигација на екипата суперхерои по картата на Суперхеројската диспечерска служба. На оваа карта се прикажани злосторствата и повиците од граѓаните; играчот мора стратешки да одлучи кој херој или група херои се најдобри за задачата, врз основа на нивните одлики и лични квалитети. Исто така, значаен дел од играчкиот процес го заземаат миниигрите за пробивање на безбедносните системи.

## Приказна
Главниот лик, суперхеројот Мехамен по име Роберт Робертсон III, е обземен од потрагата по Шрауд — злобникот што е виновен за смртта на неговиот татко. Меѓутоа, за време на една од неговите потраги, Роберт паѓа во заседа поставена од бандата на Шрауд, „Црвен прстен“. Успева да се спаси по чудо, но открива дека неговиот меха-костум бил миниран. Избувнувањето го уништува оклопот, но Роберт преживува.

Губејќи ја надежта за одмазда и силата за борба, тој официјално најавува пензионирање. Набргу потоа, му се обраќа суперхероината Блонд Блејзер. Таа му нуди на Роберт работа како диспечер во месната филијала на СДС (Суперхеројска диспечерска служба), за возврат ветувајќи помош со поправката на легендарниот костум.

## Наводи

## Надворешни врски
* ''Dispatch'' на Steam 

Категорија:Игри за Windows
Категорија:Игри за PlayStation 5
Категорија:Видеоигри со суперхерои
Категорија:Инди-игри

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Сафед чалван

мини|Сарпех (украс за турбан) со грб во облик на сафед
**Сафед чалван** е еден вид бел проѕирен емајл што се користи за обложување на скапоцени и полускапоцени камења за изработка на накит.

Овoj емајл се користи на задната страна од скапоцените камења за да се направи контраст помеѓу бојата на скапоцените камења (обично рубин или жад) и белата позадина.

## Техника на емајлирање
Оваа техника на емајлирање опфаќа печење на  непроѕирен картуш со бела контура, а потоа се израмнува со каменот што треба да се вгради. По ладењето, емајлот развива тврд слој околу него и каменот се вградува.

## Наводи

Категорија:Индиски ракотворби
Алберто Чичероне

**Алберто Чичероне** (роден на 14 август 1966 година) е италијански архитект и уметник. Некои од неговите дела можат да се видат во Систинската капела.

## Биографија
[мини|[Кршталник и свеќник за пасхална свеќа во Систинската капела]]
По дипломирањето, архитектура на Универзитетот „Д'Анунцио“ во Кјети-Пескара, Чичероне магистрирал, света архитектура, света уметност и литургија на Папскиот Атенаум Регина Апостолорум, при Европскиот универзитет во Рим.

Во текот на својата кариера како дизајнер, фрескописец, реставратор, графички уметник и дизајнер на ентериер, исто така се специјализирал во светата уметност, осмислувајќи и дизајнирајќи бројни дела во местата за богослужба. Во 2012 година, по нарачка на Најпреподобниот Гвидо Марини, мајстор на понтификалните литургиски прослави, и по повод 500-годишнината од фреската на Микеланџело, тој ја дизајнирал и создал крстилницата на Систинската капела: бронзено маслиново дрво чии корени се држат за сребрен камен  и чии гранки држат златна сфера, што го симболизира изгрејсонцето. Крстителницата ја користел папата Бенедикт XVI на 8 јануари 2012 година за време на празникот Крштевање Господово. Така, Чичероне станал првиот современ уметник кој дизајнирал и реализирал нарачано уметничко дело за Сикстинската капела. 

Кратко потоа, тој ја осмислил и изработил пасхалната свеќница за истото место. Во 2015 година, тој ја дизајнирал и создал амбоната за Систинската капела, отворена од папата Франциск во јануари истата година. Концепцијата и создавањето на овие три дела подоцна биле илустрирани и документирани во том воведен од Виторио Сгарби.

По две години, тој дизајнирал и изработил нов литургиски мебел за презвитериумот на Базиликата дел Волто Санто во Манопело, каде што се чува сликата од Манопело.

Автор е на големата фреска во крстилницата на новата Парокија ди Сан Џузепе Артиџано во Авецано. За истиот град, тој ги создал елементите на презвитериумот на катедралата Свети Бартоломеј и инсталацијата *Fragmenta lacus*, посветена на езерото Фучино, како и на жртвите во сообраќајни несреќи.

## Главни дела

* Кршталник за Сикстинската капела, Ватикан, 2012 година 
* Свеќник за пасхални свеќи за Сикстинската капела, Ватикан, 2013 година 
* Сликовни дела на фасадата на Liceo Classico Torlonia, Avezzano, 2014 
* Амбо за Сикстинската капела, Ватикан, 2015 година 
* Пасхален штанд за свеќи, амбо и седиште за базиликата дел Волто Санто, Манопело, 2016 година 
* Пјаца Регина Маргерита, Ајели, 2018 година 
* Мурал и *Алберо Космико*, Ајели, 2018 година 
* Пјаца Ризоргименто, Ајели Стационе, 2021 година 
* Олтар, пасхален свеќник, амбона, катедра и седиште за литургиската адаптација на катедралата Свети Вартоломеј, Авецано, 2022 
* Олтар, амбона, пасхален свеќник, катедра и седиште за литургиската адаптација на катедралата Свети Кетеј, Пескара, 2024 
* *Fragmenta lacus* – фрагменти од езерото, Авецано, 2024 
* Награда за скулптура „Ана Луце“, Божиќен концерт, катедрала Свети Вартоломеј, Авезано 

## Награди

* Награда „Чезаре Париз“, XXIV издание, 2015 

## Извори

Категорија:Родени во 1966 година
Категорија:Италијански архитекти
Категорија:Италијански уметници
Ден на мртвите (филм од 2008)

***Ден на мртвите*** () — американски филм на ужасите од 2008 г.

Тој е преработка на класичниот филм од 1985 г., каде дејството се одвива некое време по настаните од „Ноќ на живите мртовци“ и „Зора на живите мртовци“, кои го опфатиле целиот свет. Јунаците на филмот се мала група научници и воени лица што се кријат од мртвите во подземен бункер.

Филмот е снимен претежно во Бугарија, но некои сцени се снимени во Лос Анџелес, Калифорнија.

## Содржина
Дејството на филмот се врти околу главната јунакиња, Сара Боумен, која се обидува да преживее во градот населен со мртовци (зомбија) и да го спаси своето семејство и своите најблиски од кобната грешка на докторот Логан.

Во тајна лабораторија, професорот Логан создал нов вид мутација што ги враќа мртовците во живот, со цел да станат биолошко оружје. Докторот Логан ја смета својата идеја за генијална, но вирусот продира во мал град, каде ја заразува својата прва жртва. Полицијата прогласува карантин во градот, сметајќи дека новата болест е само атипичен вирус на пневмонија. Набргу потоа, генот создаден од Логан се шири низ градот; болниците се преполни, и многу луѓе умираат, по што стануваат зомбија. Зомбијата покажуваат агресија кон живите и ги убиваат. На улиците на градот почнува да владее неред, преживеаните се кријат во своите домови, но ни тоа веќе не е безбедно.

## Улоги

|-
| Мина Сувари || каплар Сара Крос-Боумен
|-
| Ник Канон || редов Салазар
|-
| Мајкл Велч || Тревор Крос-Боумен
|-
| Аналин Макорд || Нина
|-
| Старк Сендс || редов Бад Крејн
|-
| Мет Рипи || д-р Логан
|-
| Ијан Макнис || диџеј Пол
|-
| Криста Кембел || госпоѓа Лејтнер
|-
| Винг Рејмс || капетан Кенет Роудс
|-
| Хју Скинер || Кајл
|-
| Лора Још || госпоѓа Нобл
|-
| Кејлум Рори Лотон || момче на улицата
|}

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Американски хорор-филмови
Категорија:Филмови од 2008 година
Категорија:Американски филмови за зомбија
Станко Бутурац

**Станко Бутурац** (,   - , ) — македонски архитект, проектант на значајни објекти во Битола. Неговиот творечки опус зафаќа остварувања во сите фази на современата архитектура на втората половина на 20-тиот век. Посебна особеност за неговото творештво е тоа што претставува еден од најреализираните автори проектанти во Република Македонија со реализирани објекти како деловни објекти, училишта, станбени згради и др.

## Животопис
Роден бил во Битола во 1932 година. Неговото образование започнало во Француската школа на чесните сестри во Битола и гимназијата Ј. Б. Тито, каде завршил полуматура, а потоа во средното техничко училиште „Здравко Цветковски“ во Скопје, насока Архитектура. Како архитектонски техничар работел во Г.П. Бетон на регулација на Црна Река и изградба на фабриката „Фрижидери“ во Битола.

На Техничкиот факултет, Архитектонски отсек во Скопје дипломирал во 1963 година, на тема „Планинарски хотел на Пелистер“ кај професор Борис Чипан. Последните две години од студиите бил демонстратор на катедрата Градежни конструкции кај професор Љубомир Томиќ. По дипломирањето се вработил во Проектанското биро „Нова градба“ во Битола кое во 1974 година се споило со „Заводот за урбанизам и стаж проектирање“ и таму работел сѐ до денот на своето пензионирање, во 1997 година.
## Дела
Негови најпознати реализирани објекти се:
* Основен суд Битола, 1970 г.
* Стоковна куќа Јавор, 1975 г.
* Дирекција на Стопанска банка – Битола, 1976 г.
* Станбени згради на ЈНА, 1983 г.
* ОУ „Елпида Караманди“, 1984 г.
* ЕМУЦ „Ѓорѓи Наумов“, 1986 г.
* Објект на Завод за урбанизам и проектирање, 1987 г.
* Деловен објект Нова Битола, 1987 г.
* ОУ „Климент Охридски“, 1988 г.
* Станбено-деловен објект на ул. Едвард Кардељ, 1989 г.
* Комплекс Мирка Гинова, 1990 г.
* Пелагонка 1, 1991 г.
* Царинско-шпедитерскиот терминал во Битола „Макошпед“, 1996 г.
* Пелагонка 2, 1997 г.
* Населба Стрелиште
* Колективна зграда Нова Битола
* Колективна станбена зграда на Партизанска
* Станбено-деловен комплекс Кланица

Се занимавал и со проектирање на индустриски објекти во родниот град, од кои позначајни се: *индустрискиот комплекс „Металец“ во Битола, 
*„Ферм завод“ за монополот во Битола и дистрибутивниот центар на „Јавор“ во Битола,
*производната хала „Битолатекс” во Битола, 
*земјоделски објект во склоп на ЗК „Пелагонија” Битола, 
*населба „Стрежево” с. Нижеполе, Битола. 
Покрај овие објекти се занимаваl и со проектирање на доградби, надградби, реконструкции и повеќе индивидуални семејни куќи.

## Наводи

Категорија:Македонски архитекти
Марк Едусеи

**Марк Едусеи** (роден на 29 октомври 1976 година, во Кумаси) е гански поранешен фудбалер, играч од средниот ред.

## Клупска кариера
Кариерата ја започнал во екипата Кинг Фајсал Бејбис во својата родна Гана, а потоа настапувал во Саудиска Арабија за Ал Ахли и во Израел за Хапоел Петах Тиква.

Во 1996 година, Едусеи се преселил во Италија, каде бил доведен од , која го предала на . Во првата сезона со Лече, тој одиграл 12 натпревари и постигнал 1 гол во Серија Б, помагајќи му на клубот да избори промоција во Серија А за следната сезона. Сепак, откако во врвната дивизија не добил шанса, тој заминал на позајмица во Леирија со која изборил промоција освојувајќи ја титулата во португалската втора лига. Во сезоната 1998-1999 се вратил во Лече играјќи во Серија Б, а потоа бил проследен на нови позајмици, по вторпат во Леирија и во швајцарската, Белинцона.

Во периодот од 2001 до 2003 година, Едусеи го носел дресот на екипата на Козенца, играјќи стандардно во Серија Б. Во 2003 година, тој бил купен од , која веднаш го позајмила на , од каде по една неубедлива сезона се вратил во Џенова. На 22 септември 2004, дебитирал со Сампдорија во Серија А, во натпреварот загубен со 0-3 на домашен терен од Јувентус. Својот прв гол во Серија А го постигнал во победата со 3-0 над неговиот поранешен клуб Лече. По 22 настапи и еден гол во својата прва сезона во Серија А, тој се вратил во Серија Б на нова позајмица, овојпат во  со кој одново изборил промоција во Серија А.

Во 2006 година, Едусеи потпишал за , каде одиграл 58 натпревари во Серија А комбинирано во своите први две сезони поминати во клубот. Во сезоната 2008-2009, тој бил изоставен од составот поради технички причини од тренерот Валтер Ѕенга, по што Едусеи отишол во  на 14 јануари 2009. 

На 8 декември 2009 година, тој се вратил во Белинцона, каде ја завршил својата кариера во 2011 година.

## Репрезентативна кариера
За ганската репрезентација, Едусеи одиграл 17 натпревари во периодот 1995-2004. Со репрезентацијата учествувал на Африканскиот куп на нации 2000.

### Хронологија на репрезентативните настапи

## Наводи

## Надворешни врски

* Марк Едусеи на transfermarkt 
* Марк Едусеи на tuttocalciatori
* Марк Едусеи на espn
* Марк Едусеи на worldfootball

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1976 година
Категорија:Гански фудбалери
Категорија:Фудбалери на ФК Рома
Категорија:Фудбалери на ФК Лече
Категорија:Фудбалери на ФК Белинцона
Категорија:Фудбалери на ФК Козенца
Категорија:Фудбалери на ФК Сампдорија
Категорија:Фудбалери на ФК Пјаченца
Категорија:Фудбалери на ФК Торино
Категорија:Фудбалери на ФК Катанија
Категорија:Фудбалери на ФК Бари
Категорија:Фудбалери во Серија А
Кефија

мини|Јеменски маж носи кефија во стилот на турбан и јеменски шал на рамото
**Кефија**, е регионално позната како **хата,** **гутра,** или **шемаг** и е традиционален украс за глава што го носат мажите од делови на Средниот Исток. Изработена е од квадратен шал и обично е направена од памук. Кефијата најчесто се користи во сушните региони, бидејќи штити од изгореници од сонце, како и од прашина и песок. Арапите често користат врвка за глава, *агал*, за да ја држат кефијата на место.

### Кефија
Зборот *Кефија* се појавил на арапски јазик по крстоносните војни, и веројатно ја дели европската етимологија со англискиот „coif“. Некои пак тврдат дека е индиректно поврзан со , што значи „манжетна“.

Муртада ал-Забиди смета дека *keffiyeh* што на значи пештера, а тоа е така поради заоблената форма на шамијата. Народната етимологија го поврзува со градот Куфа, Ирак.

### Гутра
Зборот *гутра* доаѓа од арапскиот кзбор *ghatr* () што значи „да се покрие“. Најраните слики од Арапите секогаш ги прикажуваат како тие носат турбани и затоа не е јасно кога Кефијато станало прифатливо за горните класи. Пишаните извештаи за гутрата датираат од почетокот на 18 век, а најраната позната слика е од 19 век (Абдула бин Сауд Ал Сауд, која е направена пред неговото погубување во 1819 година).

## Потекло
Покривките за глава почнале да ги носат бедуините и служеле за заштита од сонцето.

## Сорти и варијации
мини|Човек облечен во бела гутра со црн агал
Арапите, Курдите и Езидите од Блискиот Исток го носат овој украс за глава. Според Анастас ал-Кармали, Јоханес Котовикус еврејска кефија постоела од 16 век. Историски гледано, по контактот со Арапите, некои Курди го напуштиле својот традиционален турбан во корист на кефија и агал. Ирачките Туркмени го носат и го нарекуваат Џамадани, додека Оманците го нарекуваат *мусар*. Без разлика на неговото име, достапен е во повеќе бои и стилови со многу различни методи на врзување, во зависност од регионалното потекло и природата на пригодата. Оманците не го користат агалот, туку го врзуваат преку главата за формални пригоди.
[мини|[Езиди мажи кои носат кефии]]
За време на неговиот престој кај мочуришните Арапи во Ирак, Гевин Јанг забележал дека локалните *сајиди* - „почитувани мажи кои биле прифатени [...] како потомци на пророкот Мухамед и Али ибн Ебу - Талиб“ - носеле темнозелена кефија за разлика од црно-белите карирани модели кои биле типични за жителите на областа.

Друг вид Кефија е *шемаг*, црвено-бела марама, која била карирана и со ресни. Колку се поголеми ресите, толку била поважна личноста. Оваа црвено-бела Кефија се поврзува со Јордан, а воедно е и негов национален симбол. Шемаг се носи претежно во Јордан и од страна на бедуинските заедници. Се изработува од памук. Јорданската шемаг и палестинската Кефија се разликуваат во однос на бојата и географските значења.

## Наводи

Категорија:Покривки за главата
Категорија:Арапска култура
Црната недела

**„Црната недела“** (англиски: *Black Sunday*) – филм на режисерот Џон Франкенхајмер од 1977 година. Главните улоги ги играат: Роберт Шо, Брус Дерн, Марта Келер и Беким Фехмиу.

## Синопсис
Терористичката група „Црн септември“ планира да разнесе еден цепелин над стадионот каде се наоѓаат 80 000 луѓе, како и претседателот на САД. Еден израелски командос (го игра Шо) ја открива заверата која ја коваат најопасната членка (ја игра Келер) на теорирстичката група и ментално растроениот воен ветеран (го игра Дерн)...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1977 година
Категорија:Филмови на Џон Франкенхајмер
Категорија:Филмови со Роберт Шо
Категорија:Филмови со Беким Фехмиу
Категорија:Филмови со Брус Дерн
Категорија:Филмови со Марта Келер
Категорија:Филмови за терористи
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во САД
Часовничарот од Сен-Пол

**„Часовничарот од Сен-Пол“** (француски: *L'Horloger de Saint-Paul*) – филм на режисерот Бертран Таверние (Bertrand Tavernier) од 1974 година. Главните улоги ги играат: Филип Ноаре (Philipppe Noiret), Жан Рошфор (Jean Rochefort), Жак Дени (Jacques Denis) и Силвен Ружери (Sylvain Rougerie). Ова е првиот целовечерен филм на Таверние, снимен според романот на Жорж Сименон, а автори на сценариото се Жан Оренш (Jean Aurenche) и Пјер Бост (Pierre Bost). Тој се смета за еден од најдобрите деби-филмови во историјата на филмот, кој се одликува со впечатлива атмосфера, стилска прецизност, со извонредна карактеризација на ликовите и со вешто подигнување на емоционалниот напон. На филмскиот фестивал во Берлин, Таверние ја освоил „Сребрената мечка“.

## Синопсис
Мишел Деком (го игра Ноаре) е часовничар кој живее во лионското предградие Сен-Пол, заедно со синот Бернар (го игра Ружери). Кога Бернар ќе биде обвинет за убиство на еден чувар, тој бега, а полицискиот инспектор Гилбу (го игра Рошфор) бара од Мишел да му помогне во истрагата. Шокиран од настанот, Мишел дури тогаш сфаќа колку малку го познава синот, но набргу се солидаризира со него....

## Наводи

Категорија:Француски филмови
Категорија:Криминалистички филмови
Категорија:Филмови на француски јазик
Категорија:Филмови од 1974 година
Категорија:Филмови на Бертран Таверние
Категорија:Филмови со Жак Дени
Категорија:Филмови со Жан Рошфор
Категорија:Филмови со Филип Ноаре
Категорија:Филмови со Силвен Ружери
Категорија:Филмови засновани на романи
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Франција
Херој (филм од 2021)

**„Херој“** (персиски: قهرمان) — филм на иранскиот режисер Асгар Фархади од 2021 година. Фархади е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Амир Џадиди, Мохсен Танабандех и Сахар Голдост. На Канскиот филмски фестивал, филмот ги освоил Големата награда (Grand prix) и наградата „Франсоа Шале“ (François Chalais), а бил номиниран и за „Златната палма“.

## Синопсис
Рахим Солтани е пуштен од затворот на два дена за да му го исплати долгот на својот роднина Бахрам. Рахимовата љубовница Фаркондех пронаоѓа изгубена торба со неколку златници и тие се обидуваат да ги продадат златниците за да го вратат долгот. Тогаш, тие откриваат дека цената на златото паднала толку ниско, што Рахим не може да го врати целосниот долг...

## Наводи

Категорија:Ирански филмови
Категорија:Филмови на персиски јазик
Категорија:Филмови од 2021 година
Категорија:Филмови на Асгар Фархади
Категорија:Филмови со Амир Џадиди
Категорија:Филмови со Мохсен Танабандех
Категорија:Филмови со Сахар Голдост
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Иран
Шведско здружение за ракотворби

[мини|[Дала коњ]]
**Шведското здружние за ракотворби** () — непрофитна организација со регионални канцеларии и продажни места низ цела Шведска. Основана во 1899 година од текстилниот уметник Лили Цикерман за да пласира висококвалитетни ракотворби во продавница во центарот на Стокхолм, здружението продолжува да ги охрабрува своите членови да соработуваат во производството на дела со висок уметнички квалитет. Со текот на годините, здружението развило продавници за малопродажба, учествувало на изложби и го промовирало интересот за шведските ракотворби.

## Наводи

Категорија:Ракотворби
Категорија:Непрофитни организации
Авба

десно|мини|267x267пкс|Горењска авба
**Авбата** (германски *Haube*) ― женска капа која, за разлика од шапката, нема обод. Позната е низ цела Европа . Авбата е исто така женска капа за работа што се прицврстува на главата и  обично е изработена од бела памучна ткаенина.

Во средниот век и на почетокот на новиот век, правилата барале од мажените жени да носат авба. На невенчаните жени им било дозволено да ги имаат главите откриени.

Обично ги изработувале од тенко, бело платно. Во зависност од периодот на нивната изработка и финансиската моќ, носачите биле украсувани со чипка и панделки . Од 18 век, тие се изработувале и од памук . Постојат исто така и  крути авби кои се направени од картон и обложени со ткаенина, авби направени од чипка, кадифе, брокат или обложени со плетење.

Во алпскиот дел на  Словенија се дел од народната носија. Постоеле три верзии: празнична, свадбена и жална.

Категорија:Покривки за главата
Категорија:Словенија
Категорија:Народни носии
Лијерица

**Лијерицата** е музички инструмент од хрватскиот регион Далмација и хрватските делови на источна Херцеговина. Тоа е инструмент во облик на круша, со три жици, кој се свири со гудало. Се свири како придружба на традиционалниот танц линѓо од конкретниот регион. Името на лијерицата доаѓа од лира (грчки: λύρα), гудачкиот инструмент на Византиската империја, од која веројатно еволуирала. 

Иако лијерицата најчесто се поврзува со традиционалната народна музика, таа сè уште се среќава во модерната музика од регионот. Еден уметник кој е познат по употребата на овој инструмент е Мате Булиќ.

## Потекло
лево|мини|197x197пкс|Свирач на Лијерица во Дубровник
Лијерицата е тесно поврзана со гудачкиот музички инструмент ''лира'' кој се користел во Византиската империја, а е предок на повеќе европски гудачки инструменти и еквивалент на рабабот што се користел во исламските империи од тоа време. Персискиот географ Ибн Хурададбих (кој починал 911 година) од 9-ти век, во својата лексикографска дискусија за инструментите, ја навел лирата како типичен инструмент на Византијците заедно со *ургунот* (оргули), *шиљани* (веројатно вид харфа или лира) и *саландџ*. Византиската лира се проширила низ Европа кон запад; во 11-ти и 12-ти век европските писатели ги користат термините *виолина* и *лира* наизменично кога се однесуваат на гудачки инструменти. Во текот на вековите што следеле, Европа продолжила да има два различни вида гудачки инструменти: едниот, релативно квадратен, кој се држел во рацете, станал познат како лира да брачо (*виола на рака*); Другиот, со наклонети рамена и држен меѓу колената, бил лира да гамба (*виола со нога*). За време на ренесансата, гамбите биле важни и елегантни инструменти; на крајот тие го изгубиле местото од погласното (и првично помалку аристократско) семејство *лира да брачо*. 

## Наводи


## Надворешни врски

* Лирица – традицијско глазбало хрватскога Јадрана 
* Херцеговачки етно окрет Лијерица 
Категорија:Рани музички инструменти
Категорија:Гудачки инструменти
Категорија:Статии со текст на украински
Категорија:Статии со текст на руски
Категорија:Статии со текст на бугарски
Фестон

[мини|Фестон во архитектурата. Зградата на [Пантеон (Париз)|Пантеонот, Париз.]]
**Фестон** — украсен елемент во архитектурата.

Се прикажува во облик на гирланда, преврзана со ленти. Понекогаш покрај тоа можат да бидат прикажани черепи на животни или маски (т.н. „букраниум“ и „маскарон“ соодветно).

Мотивот на фестонот потекнува од старите римски украси, кога лисја, цвеќиња или овошје се обвиткувале со ленти.

## Потекло
Потеклото на овој украсен мотив, веројатно, е поврзано со приказите во камен на гирланди од свежи цвеќиња, кои се закачувале над вратата во празничните денови или со нив се украсувале олтарите и надгробниците.

Мотивот на гирландата бил користен и од Старите Грци и од Римјаните, и служел како главен украс на олтарите, фризовите и паноата.

## Шиење
Во шиењето се користи фестонскиот бод за да се обработат рабовите на ќебиња, чаршафи за маса, па дури и на одредени парчиња облека. Бодот фестон е сличен на бодот што се користи за дупки за копчиња, но бодовите се пооддалечени и треба да бидат многу рамномерни.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Архитектонски елементи
Категорија:Теорија на архитектурата
Категорија:Шиење

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Џордан Земура

**Џордан Бекитемба Земура** (роден на 14 ноември 1999 година, во Ламбет) — зимбабвиски фудбалер, играч од одбраната на  и на зимбабвиската репрезентација.

## Наводи

## Надворешни врски

*Џордан Земура на fbref
*Џордан Земура на transfermarkt
*Џордан Земура на espn
*Џордан Земура на whoscored

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Зимамбвиски фудбалери
Категорија:Фудбалери на АФК Борнмут
Категорија:Фудбалери на ФК Удинезе
Категорија:Родени во 1999 година