open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Спанци

**Спанци** (, *Фанос*; до 1926&nbsp;г. *Σπάντσα*, *Спанца* или *Σπάντσι*, *Спанци*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 87 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено 32&nbsp;км југоисточно од Лерин, 7&nbsp;км западно од Суровичево и 3&nbsp;км од  Горно Врбени. Лежи во областа Сариѓол, во подножјето на планината Вич.

## Историја
## Праисторија
На 3&nbsp;км јустоисточно од селото во месноста Ливада има остатоци од праисториска населба од неолитот и раното бакарно време. На рид половина километар источно од Спанци има и другоаа праисториска населба, исто така од бакарно време. Во месноста Тумба Ливада стојат остатоци од градба од византиско време.

### Во Отоманското Царство
Во минатото селото било населено исклучиво со Македонци. Кон крајот на XVIII век Али-паша Јанински во Спанци и соседното Гулинци почнал да населува Турци-Јуруци кои со време го истиснале домородното македонско население. На крајот од XIX век Спанци е забележано како турско-ромско муслиманско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Спанци (Spantzi) имало 25 домаќинства со 67 жители Македонци, што е веројатно погрешен или мошне стар податок, од времето пред иселувањето на Македонците.

Во 1889 г. Стефан Верковиќ напишал за Спанци:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), Спанци во 1900 г. имало 120 Турци и 60 Роми. Во следниот период во селото се доселиле две македонски семејства. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни Спанци се состоело од 25 турски и 2 македонски куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Спанци се води како мешано македонско-турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 38 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во селото живееле 162 лица, кои во 1920 г. броеле 142. Во 1920-тите турското население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место се доведени грчки колонисти од Кавказ и Власи од Влашка Блаца, Кајларско. Подоцна во Спанци се доселиле уште македонски семејства од околните села. Во 1926 г. селото е преименувано во Фанос. Така, во 1928 г. Спанци повторно станало мешана населба, овојпат со македонско, влашко и грчко доселеничко население — вкупно 122 жители.

## Население

## Стопанство
Селото произведува жито, тутун и грозје, а делумно и сточарски преработки.

## Личности
;Починати во Спанци
* Доне Липитков (1875 – 1905) — револуционер

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Черкезќој

**Черкезќој** или **Черкез Ќој**, **Черкез Маала** (, *Трагилос*, до 1926 г. *Τσερκέζ Κιόι*, *Церкез Ќој* или *Τσερκέζ Μαχαλά*, *Церкез Махала*) — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во Грција. Припаѓа на денешната општина Визалтија во Серскиот округ. Населението брои 417 жители (2021).

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Троица“ 1974 г.

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Визалтија
Азмак

:*За други значења видете на [[Азмак (појаснување)]]*

**Азмак** — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Гребен (округ)
Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Аспрокамб

**Аспрокамб** (, *Аспрокампос*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 80 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 13 км североисточно од градот Гребен, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 600 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Аспрокамб било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Аспрокамб живееле 110 Грци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Аспрокамбо* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 8 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Аспрокамб живееле 83 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 71 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 65.

## Стопанство
Селото се важи за мошне богато бидејќи има плодни површини кои целосно се наводнуваат. Населението произведува од сѐ по малку.  Внимание му се посветува и на краварството.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 71 жител, во 1920 година со 65 жители, во 1928 година со 121, во 1940 година со 148, во 1951 година со 161, во 1961 година со 202, во 1971 година со 152, во 1981 година со 149, а во 1991 година со 121 жители.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Гребен со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гоблар, во кој влегува и селото Гоблар.

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Бозово

**Бозово** (грчки: *Πριόνια*, *Прионија*) — село во Егејска Македонија, Република Грција. Се наоѓа во општината Горгијани, во Гребенскиот округ, која е дел од областта Западна Македонија.

## Географија и местоположба

## Историја

### Во Отоманското Царство
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Бузово* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 25 куќи.

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Гребен (општина)
Авдела

**Абдела** или **Авдела** — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Познато е како родно место на браќата Манаки.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 40 километри југозападно од градот Гребен на 1.300 м надморска височина на планината Пинд. Во близина е границата на националниот парк „Пинд“.

## Историја
мини|Панорама на селото Авдела, 1898. Фотографија на браќа Манаки (оштетена плоча)
### За време на Османлиското Царство

Пред 1800 година селото припаѓало на месноста Фадинес, но се преместило на денешното место, кое има подобра клима. Населението претежно се состои од големи семејства на влашки овчари. Селаните имале одредена автономија, но тие привилегии се изгубени во времето на Али-паша Јанински.

Пред 1880 година Апостол Маргарит во Абдела отвора романско училиште. Според други извори училиштето е отворено уште во 1867 година.

Во 1900 година според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) *Абдела (Авела)* има 1&nbsp;500 жители-Власи. Според грчката статистика од 1904 година во *Абдела* живеат 1.700 *влахофони*, од кои 400 се *Романци*.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Авдела се води како чисто влашко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 241 куќа.

Поради силното влијание на романската пропаганда во текот на месец октомври 1905 година Абдела е нападната од грчка андартска чета при што селото е срамнето со земја, биле изгорени 133 куќи, 8 дуќани, црквата и училиштето. Во текот на месец мај 1906 година 60 семејства, се преселуваат од Гребен во Абдела под заштита на турската војска, но биле нападнати од грчки андарти, при што биле убиени 4 Власи и 10 Турци.

Црквата на сретсело „Успение Богородично“ кој изгорела во 1905 година, одново е изградена во 1955 година.

### Грчка окупација

За време на Балканската војна во 1912 година в селото влегуваат грчки војски и за време на Втората балканска војна во 1913 година Абдела останува дел на Грција.

На 14 јуни 1944 година селото е запалено од страна ан германските војски.

На сретсело се наоѓа споменик на Браќата Манаки кои се родени во ова село.

## Стопанство
Населението во селото претежно се занимавало со сточарство и сточарски производи.

## Демографија

## Личности
мини|Споменик на браќата Манаки во Авдела
* Браќа Манаки - првите сниматели на Балканот,
* Неофит II Сисаниски, Сисаниски митрополит од 1792 до 1811 година,
* Јеромонасите Аверкиј (1806 - ?), Димитрие Абелјану (? - 1933), Константин Кајрети, Николае Папахаџи (? - 1931), Перикле Чивика и Апостол Маргарит (1832 - 1903)

## Наводи

## Надворешни врски
Балтино

**Балтино** или **Болтино** (, *Калитеја*; до 1927 г. *Μπάλτινον*, *Балтинон*, 1927-1961 г. *Καταφύγιον*, *Катафигион*) — село во Гребенско, југозападна Егејска Македонија, денес во општината Гребен на областа Западна Македонија, Грција, крај границата со Тесалија.

Според пописот од 2011 г. Населението брои 122 жители, во кои се вбројани и жителите на с. Бозово (Прионија) кое се води како дел од една месна заедница. Балтино е најјужно населено место во цела Македонија.

## Географија
Селото се наоѓа на јужната граница на Македонија, недалеку од тромеѓата што ги дели Македонија на север, Тесалија на југ и Епир на запад. Атарот на селото на југ и југозапад се граничи со тесалиската општина Каламбака.
 
Сместено е на околу 40 км јужно од градот Гребен, во северните делови на планината Хасија, која е дел од венецот Пинд.

## Историја
### Османлиско време
Се смета дека на сегашното место Балтино е основано околу 1770 г. од 11 влашки семејства.

Во 1881-1912 напосредно на југ од селото поминувала границата меѓу Османлиското Царство и Кралството Грција. Тогаш Балтино е влашко христијанско село на јужниот крај на Гребенската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Болтино* живеат 100 Власи. Според грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. *Μπάλτινο* има 178 влахојазични жители, од кои ниеден не е пороманчен.

### Во Грција
Во Балканската војна во 1912 г. селото го окупираат грчки единици, а по Втората балканска војна во 1913 година Балтино влегува во состав на Грција.

Во 1923 г. во селото биле сместени грчки бегалски семејства од Мала Азија, со вкупно 43 луѓе.

Во 1927 г. името му е сменето во *Катафигион*, а во 1961 г. го добива денешниот назив *Калитеја*.

### Пописи

* 1913: 203 жители 
* 1920: 65 жители
* 1928: 121 жител
* 1940: 148 жители
* 1951: 161 жител
* 1961: 202 жители
* 1971: 152 жители
* 1981: 322 жители
* 1991: 94 жители
* 2001: 169 жители
* 2011: 122 жители

## Стопанство
Во селото се застапени разновидни земјоделски гранки, со особен нагласок на краварството.

## Култура
Денес селскиот собор се приредува на 26 јули за Света Петка.

## Знаменитости
Главна селска црква е „Свети Никола“. Недалеку од селото се и параклисите „Света Троица“ и „Света Петка“.

## Литература
* Χανιώτης, Ν.Δ., "Η Καλλιθέα Γρεβενών", Αθήνα 1978.

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Гребен (град)

[мини|лево|Панорама на градот Гребен, со сарајот на Вели бег. 1900 година. Фотографирано од [браќа Манаки|браќата Манаки (скршена плоча).]]
**Гребен** (, ***Гревена***) — град и општина во периферијата Западна Македонија во Егејска Македонија и административен центар на Гребенскиот округ. Има 10.177 жители и се наоѓа на околу 400 км од Атина и 180 км од Солун.

Низ градот тече Гребенска Река која извира од Пинд и се влева во Бистрица.

## Знаменитости
* Црква „Св. Ахил и Св. Благовештение“ од 1908 г.
* Саат-кула од 1776/1906 г.

## Наводи


Категорија:Гребен (општина)
Категорија:Градови во Егејска Македонија
Залово

**Залово** (, *Трикомо*; до 1927 г. *Ζάλοβο*, *Залово*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 116 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 15 км југозападно од градот Гребен, во близина на реката Венетик, на нејзината лева страна, на надморска височина од 780 м. Во непосредна близина на селото се сместени Заловски и Азиз-агин мост.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Црквата Св. Атанасиј е изградена во 1861 година.

Во XIX век Залово било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Залово живееле 300 Грци.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Залово живееле 375 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 568 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 478.

Во 1927 година, името на селото било променето во Трикомо (*Τρίκωμο*).

## Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со сточарството.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 568 жители, во 1920 година со 478 жители, во 1928 година со 634, во 1940 година со 651, во 1951 година со 461, во 1961 година со 416, во 1971 година со 237, во 1981 година со 202, а во 1991 година со 361 жители.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Теодорос Зјакас со седиште во селото Мавран, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Залово, во кој влегува и селото Рјахово.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Ѓорѓи“ — парохиска црква;
* Црква „Св. Атанасиј“ — изградена во 1861 година;
* Црква „Св. Петка“ — изградена во 1900 година.

**Мостови**
* Заловски мост — стар камен мост на реката Венетик кај Залово, прогласен за споменик на културата
* Азиз-агин мост — стар камен мост на реката Венетик кај Залово, прогласен за споменик на културата

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Зигост

**Зигост** или **Зигости** (, *Месолакос*; до 1927 г. *Ζυγόστι*, *Зигости*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 49 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 9 км источно од градот Гребен, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 610 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Зигост било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Зигост живееле 170 Грци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Зигос* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 24 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Зигост живееле 140 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 175 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 160.

Во 1927 година, името на селото било променето во Месолакос (*Μεσόλακκος*).

## Стопанство
Селото располага со плодни обработливи површини чиј дел се наводнува. Населението произведува жито, овошје и други земјоделски производи. Во помала мера е застапено и краварство.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Гребен (општина)
Кипурѓо

**Кипурѓо** или **Кипурјо** (, *Кипурио*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.

## Географија и местоположба

## Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Кипарјо* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 116 куќи.

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Ставропотамски мост — стар камен мост северно од селото, прогласен за споменик на културата

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Гребен (општина)
Катакал

**Катакал** (, *Катакали*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Дескати на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 176 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е сместено околу 30 км југоисточно од градот Гребен, на надморска височина од 520 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Катакал било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Катакал живееле 129 Грци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Катакал се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 19 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Катакал живееле 104 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 248 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 208.

## Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава со сточарството и краварството.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 20 квадратни километри. Општината Катакал била приклучена во општината Хасија во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Дескати.

Селото припаѓа на општинската единица Хасија со седиште во селото Дименица, која припаѓа на поголемата општина Дескати, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Катакал, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Ѓорѓи“ — главна селска црква

**Параклиси**

* „Св. Илија“

## Наводи

Категорија:Дескати
Палеокоприја

**Палеокоприја** (, *Дасаки*; до 1950 г. *Παλαιοκόπρια*, *Палеокоприја*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 11 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е сместено на надморска височина од 775 м, околу 15 км северозападно од градот Гребен.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Палеокоприја било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Палеокапра* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 13 куќи.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Палеокоприја живееле 75 Грци.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Палеокоприја живееле 60 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 37 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 40.

Во 1950 година, името на селото било променето во Дасаки (*Δασάκι*).

## Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи. Во помала мера е застапено и сточарството.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 37 жители, во 1920 година со 40 жители, во 1928 година со 59, во 1940 година со 86, во 1951 година со 48, во 1961 година со 48, во 1971 година со 22, во 1981 година со 35, а во 1991 година со 32 жители.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Ираклеотес со седиште во селото Чурхли, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Стихази, во кој влегува и селото Стихази.

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Пињари

**Пињари** (, *Елафи*; до 1927 г. *Πινιάρ*, *Пињар*) — поранешно село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Дескати на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција

## Географија и местоположба
Селото било сместено околу 25 југоисточно од градот Гребен, на околу 6 км северозападно од селото Дименица, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 630 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Пињари било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Пињари живееле 85 Грци.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Селото не се спомнува како населба во пописите во 1913 и 1928 година, што значи дека било напуштено.

Селото било обновено по Првата светска војна, во 1923 година, кога тука биле сместени 41 бегалско семејство со вкупно 118 жители од Понд.

Во 1927 година, името на селото било променето во Елафи (*Ελάφι*).

Во 1940 г. селото броело 220 жители. Селото се распаднало за време на Граѓанската војна. Највеќето жители се иселиле во поголемите градови и селото повеќе не било обновено.

## Наводи


Категорија:Историски села во Дескати
Милја (Гребенско)

**Милја** () — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото има 205 жители.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 15 километри  северно од градот Гребен. Современото село *Милја* е изградено во средината на 1960-те години на 1,5 километар на север од дотогашното село *Милја*.

## Историја
Во 1963-1964 година со цел да се избегнат честите појави на свлечишта, жителите од селото Милја се иселени на 1,5 километар на север во новооснованото село *Милја*. Оттогаш старото село се нарекува Стара Милја (*Παλιά Μηλιά*, *Палија Милја*). Во него е сочувана црквата „Свети Димитар“ од 1900 година.

## Демографија
### Пописи

## Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Радуништа (Кајларско)

**Радуништа** (, *Криовриси*, до 1927 *Ραδούνιστα*, *Радуниста*) — кајларско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба
Сместено е на надморска височина од 700 метри, меѓу селата Дебрец и Салпово, на 10 километри југозападно од Кајлар. Сместено е во подножјето на планината Мурик. Административно се наоѓа во составот на Општината С'лпово.

## Историја
Едни од најстарите пишани податоци за селото Радуништа се среќаваат во турските пописни дефтери од   век, односно од опширниот пописен дефтер број 16 за Леринската нахија од 1481 година каде за селото е забележано дека имало 45 христијански македонски семејства кои произведувале пченица до 31 товар, јачмен до 4 товари, 'рж до 10 товари, граор, зелки, ореви, се обработувале лозја, се чувале свињи за што селото остварувало свкупен приход од 2373 акчиња. До 1924 година селото било населено исклучително со Македонци, а како такво К’нчов го споменува со 91 жител, а Милоевиќ со 6 македонски куќи. По 1923 година година тука биле населени 121 бегалец, така што населбата станала мешана.

## Стопанство
Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи.

## Население
Според пописот во 1920 година селото Радуништа имало 66 жители, а по населувањето на бегалци во 1928 година, бројот пораснал на 200 жители.

## Наводи

Категорија:Еордеја
Сувин

**Сувин** или **Сволјани** (, *Кокинија*; до 1927 г. *Σούμπινο*, *Сумбино*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 223 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 15 км североисточно од градот Гребен, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 685 м. Во непосредна близина на селото е сместен Пашин мост.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Сувин било мешано христијанско и муслиманско гркојазично село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Сувин живееле 100 Грци христијани и 80 Грци муслимани.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Сувин живееле 145 Грци муслимани и 100 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 518 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 459.

Во 1927 година, името на селото било променето во Кокинија (*Κοκκινιά*).

Во согласност со Лозанскиот договор, во 1923 година присилно било иселено муслиманското население во Турција, а на нивно место грчките власти населиле бегалски семејства од Турција, со што селото останало мешано. Во 1928 година во селото биле населени 52 грчки бегалски семејства со вкупно 185 жители.

## Стопанство
Населението произведува жито, овошје, градинарски култури и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со сточарството.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 518 жители, во 1920 година со 459 жители, во 1928 година со 573, во 1940 година со 551, во 1951 година со 517, во 1961 година со 409, во 1971 година со 301, во 1981 година со 293, а во 1991 година со 273 жители.

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 16 квадратни километри. Општината Сувин била приклучена во општината Ираклеотес во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.

Селото припаѓа на општинската единица Ираклеотес со седиште во селото Чурхли, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Сувин, во кој влегува и селото Нов Трабзон.

## Културни и природни знаменитости
**Мостови**

* Пашин мост — стар камен мост на реката Бистрица кај Сувин, прогласен за споменик на културата

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Хисар

**Хисар** — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Економија

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Населени места во Егејска Македонија
Христос (Гребенско)

**Христос** () — поранешно село во Гребенско, Егејска Македонија, денес на територијата на општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во јужниот дел на Гребенско, во непосредна близина на границата со Тесалија.

## Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Ставрос (Христос)* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 45 куќи.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Христос живееле 85 Грци.

## Наводи

Категорија:Историски села во Гребен
Чурхли

**Чурхли** — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција. Според пописот од 2011 година во селото има 452 жители

## Географија
Селото се наоѓа на околу 15 километри северно од градот Гребен. На север се граничи со селото Фуркач.

## Историја
### Под Османлиското Царство

Кон крајот на XIX век Чурхли е големо мешано гркојазично муслиманско-христијанско во Гребенската каза на Османлсикото царство. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во *Чурхли (Зурхли, Џурхли)* живеат 400 Валахади (гркојазични муслимани), 200 Грци христијани и 40 Роми.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Џуруфли (Зуркли)* се води како чисто грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 175 куќи.

Според статистика на грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година во *Τσούρχλι* има 600 валахади и 400 Грци-христијани.

### Грчка окупација
За времен на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки војски и по Втората балканска војна во 1913 година Чурхли останува во Грција.

Во средината на 20-те години на минатиот век муслиманското население е иселено во Турција според Лозанскиот договор и на негово место се доселени Грци кои пребегнале од Турција. Во 1928 година селото е целосно христијанско со месни жители и новодојденци бегалци броејќи 124 семејства со вкупно 413 жители.

Во 1927 година името на селото е сменето во *Агиос Георгиос*.

### Демографија

## Личности
Познати личности родени во ова село се:
*  Бекир Фикри-паша (1882 - 1914), турски војсководец
*  Ѓорѓи Јанински (1810 - 1838), новомaченик
*  Георгиос Зервас (1820 - 1860), ајдук
*  Николаос Канутас (Νικόλαος Κανούτας),андарт, кој како млад се преселил во Цариград, се приклучил на Македонскиот комитет како четник на Павлос Гипарис во Костурско, и областите на Корешта, Невеска и Лехово (Леринско), а во 1912 година работи во коњоодгледувачница

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Гребен

Категорија:Гребен (општина)
Арапово

мини|Македонка од Арапово, цртеж од 1804&nbsp;г.
**Арапово** или **Арапли** (, *Неја Магнисија*, до 1927 г. * Αραπλή*, *Арапли*, до 1952 г. *Λαχανόκηπος/Λαχανόκηποι*, *Лаханокипос/Лаханокипи*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци кои денес во него се малцинство.

## Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле во областа Вардарија, на левиот брег на реката Галик. Практично претставува предградие на Солун. Во него е сместен Араповскиот манастир „Пресв. Богородица Скоропослушница“.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Арапово првично било независно село, но потоа било претворено во чифлик во даночниот округ на ливадските пазачи. Жителите одгледувале животни за потребите на османлиската војска. Во XVII век селото имало 8 куќи, а во 1771 г. христијанските жители плаќале 540 аспри данок. Во 1860 г. е изградена црквата „Св. Атанасиј“. На крајот од XIX век Арапово било македонско село во Солунската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Арапли* (*Araplie*) е село со 15 домаќинства сочинети од 58 жители Македонци, а соседното маало Шамли (Chamlié) има 10 жители, исто така Македонци.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Арапово имало 155 жители Македонци. Околу 1900 г. во Арапово се доселиле жители на Балџа и Додулари.

Според Христо Силјанов след Илинденското востание во 1904 г. целото село (*Араплија*) преминало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Араплија* (Araplia) имало 200 Македонци, сите под егзархијата.

Во 1905 г. во селото имало 78 Македонци, сите под егзархијата.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Арапли* (Ἀραπλί) е „словенојазично“ село во Солунската митрополија со 75 жители со сопствена национална свест. Меѓутоа, во овој период веќе работела бугарската пропаганда — селото имало едно бугарско училиште со 6 ученици и 1 учител.

### Во Грција
Во 1913 г. по Втората балканска војна Арапово влегло во составот на Грција, кога имало 240 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во Лаханокипос. Во 1920 г. населението се накачило на 413 жители, од кои некои веќе биле дојденци Во овој период се доведени туркојазични Грци од Мала Азија. Во 1928 г. е заведено како мешано староседелско-дојденско со 329 дојденски семејства сочинети од 1.209 жители. Дел од Македонците (официјално 15 лица) се преселиеле во Бугарија поради теророт врз староседелското население. Во 1952 г. селото е одново преименувано, овојпат во Неја Магнисија, во превод *Нова Магнезија*.

## Население

## Културни и природни знаменитости
;Верски објекти
* „Св. Атанасиј“ од 1860/1977 г.
* „Св. Пантелејмон“ од 1953 г.
* Араповски манастир („Пресв. Богородица Скоропослушница“) од 1983 г.

## Наводи

Категорија:Делта (општина)
Шарган

**Шарган** (, *Панорама*; до 1927 г. *Σαραγκαναίοι*, *Сарганеи*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 32 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е сместено високо во североисточните пазуви на планината Пинд, на надморска височина од 1.050 м, околу 40 км западно од градот Гребен. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 6 квадратни километри.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Црквата „Рождество на Пресвета Богородица“ е изградена во XIX век.

Во XIX век Шарган било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Шарган живееле 50 Грци христијани и 160 Грци муслимани. Но се работи или за некоја грешка или пак муслиманското население го напуштило селото, поради шτο во подоцнежните пописи не е регисгрирано бегалско населелие.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Шарган се води како чисто грчко село од мешана (муслиманска и православна) вероисповед во Гребенската каза на Серфиџенскиот санџак со 64 куќи.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Шарган живееле 145 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 242 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 163.

Во 1927 година, името на селото било променето во Панорама (*Πανόραμα*).

## Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со сточарството.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 242 жители, во 1920 година со 163 жители, во 1928 година со 180, во 1940 година со 206, во 1951 година со 110, во 1961 година со 65, во 1971 година со 28, во 1981 година со 118, а во 1991 година со 79 жители.

## Самоуправа и политика
Во 1928 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 6 квадратни километри. Општината Шарган била приклучена во општината Теодорос Зјакас во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.

Селото припаѓа на општинската единица Теодорос Зјакас со седиште во селото Мавран, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Шарган, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ — изградена во XIX век

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Блачен

**Блачен** или **Блатчен**  (, *Ахладија*; до 1927 г. *Μπλάτσεν*, *Блацен*) — село во Драмско, Егејска Македонија, денес во општината Неврокоп на Драмскиот округ, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото се наоѓа северозападно од Драма и североисточно од Зрново, близу десниот брег на Места.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во регистар од XV и почетокот на XVI век Блачен (*Плачани*) са води со 47 глави на домаќинства. Во скратен регистар од 1530 г. село *Блачане* се води со муслимани: 2 домаќинства, ергени — 7; немуслимани: 58 домаќинства, ергени – 14; вдовици – 5.

Во XIX век Блачен било муслиманско село во Неврокопската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Блачен* (*Blatchen*) имал 30 домаќинства на 80 жители Турци.

Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Блатчен* (*Блатченъ*) живееле 200 Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од бугарска војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 339 жители, а во 1920 г. попишани се 270 лица.

Во 1923 г. жителите на Блачен се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место се доведени грчки колонисти дојдени од таа земја. Во 1927 г. селото е преименувано во  *Ахладијас* (*Αχλαδιάς*), во превод *Круша*. Во 1928 година Блачен е претставен како чисто дојденско село со 125 грчки дојденци (32 семејства) од Турција.

Во мај 1944 г. селото е опожарено од бугарска војска, а населението е депортирано во Бугарија.

Населението се вратило, но во Граѓанската војна е повторно повлечено во полето, овојпат од грчките власти.

Селото произведува тутун и други земјоделски култури, а се занимава и со сточарство.

## Население

## Наводи

Категорија:Неврокоп (Егејска Македонија)
Боболец

**Боболец** или **Бублич** (, *Пирги*; до 1927 г. *Βοβλίτσι*, *Вовлици*) — село во Драмско, Егејска Македонија, денес во општината Просечен на Драмскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 151 жител (2021). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци од мешана вероисповед, кои и денес се мнозинство.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 км северозападно од градот Драма и 12 км североисточно од општинскиот центар Просечен, во јужното подножје на ридот Мраморец, огранок на Боздаг, на надморска височина од 630 м. Сместено е на десната страна на реката Сушица, која ја образува блиската Боболечка Клисура.

## Историја
лево|мини|300x300пкс|Рушевини на станбени кули во селото

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Боболец било македонско село во Драмската каза на Драмскиот санџак. Според Стефан Верковиќ во 1889 г. во *Боблиц* имало 66 домаќинства со 279 машки жители. Дел од селското население биле Македонци-муслимани.

Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Кон крајот на XIX век Васил К’нчов го забележал селото со 18 македонски и 50 помачки куќи. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Боболец имало 240 Македонци-христијани, 245 Македонци-муслимани и 7 Роми.

Христијанското население на селото било под влијание на Цариградската патријаршија.  По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Баболец (Baboletz)* имало 160 Македонци под влијание на патријаршијата. Во селото работело грчко училиште со еден учител и 10 ученици.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 169 жители, кои поради војните во 1920 г. се зголемиле на 442 лица.

Во 1924 г. муслиманското население било иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле бегалски семејства од Мала Азија, така што селото станало мешана населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Пирги (*Πύργοι*), во превод „кули“.

## Стопанство
Населението произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а поради пространите пасишта во околината, внимание му се посветува и на сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1920 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 51,4 квадратни километри. Општината Боболец, која била укината во 1997 година и станала дел од општината Просечен, која во 2011 година станала дел од поголемата општина Просечен.

Селото припаѓа на општинската единица Просечен со седиште во истоименото гратче, која припаѓа на поголемата општина Просечен, во округот Драма. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Боболец, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Преображение“ — главна селска црква

**Клисури**
* Боболечка Клисура

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Просечен
Берчишта

**Берчишта** () — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 41 километри источно од градот Драма и на 16 километри јужно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа во источните падини на Голомбар на надморска височина од 427 метри.

## Историја
Во еден регистар на санџакот Паша од 1569-70 година селото е означено дека ги плаќа своите даноци и дека во него живеат: муслимани - 33 семејства, 30 неженети и 5 Јуруци и немуслиманите - 20 семејства и 16 неженети.

Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 850 жители македонски муслимани .

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Птелеја.

## Демографија

До 1928 година во селото биле населени 116 грчки семејства со 414 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 414 жители, додека во 1940 година селото броело 785 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 706 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 748 жители, во 1971 година имало 409 жители, во 1981 година имало 357 жители, додека во 1991 година имало 299 жители. Денеска, населението на селото е 376 жител според пописот од 2001 година.

## Наводи

Категорија:Бук
Категорија:Чеч
Шипша

**Шипша** () — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 23 километри западно од градот Драма, на надморска височина од 366 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 241 Турчин.
 
### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.

Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 493 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 340 луѓе.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.

Во 1927 година, селото било преименувано во Таксиархес.

## Демографија

Во 1928 година во селото биле населени 42 грчки бегалски семејства со вкупно 122луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 122 лица, додека во 1940 година селото броело 274 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 267 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 295 жители, во 1971 година имало 183 жители, во 1981 година имало 135 жители, додека во 1991 година имало 149 жители. Денеска, населението на селото е 169 жители според пописот од 2001 година.

## Знаменитости
* Манастир „Вознесение Христово“ од 1930 г.

## Наводи

Категорија:Драма (општина)
Бичово

**Бичово** е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Надворешни врски

Категорија:Историски села во Драма
Категорија:Чеч
Хамидие

**Хамидие** (, *Ливадитис*) — село во Скечанско, Западна Тракија, денес во општината Скеча на истоимениот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 6 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа северозападно од Крстополе и Скеча, високо на планината Кушлар, во југоисточните падини на Западните Родопи, на надморска височина од 1.200 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Хамидие било турско село во Драмската Каза на Драмскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Хамидие имало 338 жители, сите Турци.

### Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Таа година селото броело 120 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 248 лица.

Во 1923 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 51 бегалско семејство (вкупно 208 бегалци), така што селото станало чиста бегалска населба. Во 1926 г. селото е преименувано во *Ливадитис* (Λειβαδίτης).

Хамидие настрадало за време на Граѓанската војна во Грција (1946–1949) и неговите жители се иселиле, а не било обновено дури до 1970-тите.

## Стопанство
Населението се занимава исклучиво со сточарството.

## Население

## Наводи

;Забелешки

Категорија:Скеча (општина)
Борен (Доксат)

**Борен** или **Бурјан** () — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 13 километри југоисточно од градот Драма и на 4 километри јужно од Доксат.

Селото се наоѓа на надморска височина од 45 метри.

## Историја
### Отоманско Царство

Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Селото било населено со христијани и муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 400 жители Турци, 120 Власи и 150 Роми.

### Грција

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 583 жители , додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 1068 жители.

Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција.

Во 1927 година, селото било преименувано во Агиос Атанасиос.

## Демографија

Во 1928 година во селото биле сместени 452 грчки семејства со 1943 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 2088 лица, додека во 1940 година селото броело 2886 жители.

Селото според пописот од 1951 година броело 3046 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 3124 жители, во 1971 година имало 2645 жители, во 1981 година имало 3013 жители, додека во 1991 година имало 3553 жители. Денеска, населението на селото е 3150 жители според пописот од 2011 година.

## Наводи

Категорија:Доксат
Тухал

**Тухал** или **Туфал** (, *Аетос*; до 1927 г. *Τουφάλ*, *Туфал*) — поранешно село во Драмско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Драма во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало на планината Боздаг, североисточно од Мокрош и градот Драма, на десниот брег на реката Места, на надморска височина од 745 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во ХІХ век Тухал било турско село во Драмската каза на Серскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Тухал живееле 157 Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 340 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 194 лица.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а во 1927 година, името на селото било променето во Аетос (*Αετός*). Иако името на селото било променето, во него не биле сместени бегалци и не било обновено, со што подоцна е избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Историски села во Драма
Сидерово

**Сидерово** (, *Месовуни*; до 1927 г. *Σιδέροβο*, *Сидерово*) — поранешно село во Драмско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Неврокоп во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци-муслимани.

## Географија
Селото се наоѓа на северните падини на планината Боздаг и влегува во историско-географската област Чеч. Соседни села се Волак, Перух, Вршен, Странен и Долна Лакавица.

## Историја

### В Османската империя
На крајот од XIX век Васил К’нчов напишал дека Сидерово имало 80 куќи на Македонци-муслимани. Според неговата стастистика („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Сидерово* или *Сидарево* живееле 195 Македонци-муслимани во 45 куќи.

### Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Според грчка статистика, во 1913 г. во Сидерово (*Σίδροβον*, *Сидеровон* или *Σιδέροβα*, *Сидерова*) живееле 296 лица. Во 1920 г. селото имало 247 жители.

Во 1923 г. жителите како муслимани се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место се доведени грчки колонисти. Во 1927 г. селото е преименувано во *Месовуни* (*Μεσοβούνι*), што во превод значи „средна планина“ или „среден баир“. Во 1928 г. населението на Сидерово се состоело од 89 грчки доселеници од Турција (29 семејства). Во 1940 г. населението се намалило на 54 жители. Селото се распаднало за време на Граѓанската војна (1946 - 1949) и потоа не е обновено. Мал исклучок е пописот од 1971 г. кога во него се заведени 2 лица.

## Население

## Наводи

Категорија:Историски села во Неврокоп (Егејска Македонија)
Категорија:Чеч