open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ѓорѓи Прчков

**Ѓорѓи Прчков** (, ) – романсиер и раскажувач за деца. 

## Животопис
Роден е во селото Битола, во 1942 година во занаетчиско семејство. Основното образование го завршил во училиштето „Трифун Пановски“, средното во Средното земјоделско училиште“, и се запишал и на Педагошката академија во Битола во класата на професорите Владимир Костов и Лазо Каровски. Со пишување почнаl од најрано детство, во почетокот со куси раскази, а потоа романи и сказни за деца и млади. Откако се вработил во ОУ „Тодор Ангелевски“ како наставник по македонски јазик, почнал поинтензивно да пишува и објавува, во почетокот проза наменета за деца и млади, а од 1990 и за возрасни.

Член беше на редакцијата при составувањето на антологијата „Битолски писатели“. Негови раскази среќаваме во списанијата за деца: „Другарче“, „Развигор“, „Наш свет“, „Детето и сообраќајот“, „Колибри“, во седум читанки за основното образование. Негов расказ објавен е во книгата „Златна книга на прозата за деца“ (2004). За возрасни објавувал во „Млад борец“, „Студентски збор“ и списанието „Развиток“.

## Творештво
Автор е на следните дела:  
* „Марширања“ (тетралогија - прва и единствена во Македонија, 2000), 
* „Жед во срцето“ (раскази, 2000), 
* „Битолски подробности“ (роман, 2001), 
* „‘Рѓосани и поразени“ (роман, 2002), 
* „Жими крст и кандило“ (роман, 2003), 
* „Сорти“ (роман, 2003), 
* „Џек“ (роман, 2004), 
* „Верушка“ (роман, 2004), 
* „Аманет“ (роман, 2006), 
* „Она“ (раскази, 2006), 
* „Зеа маус“ (роман, 2007), 
* „Маченица“ (роман, 2007), 
* „Бурмут“ (роман, 2008), 
* „Хераклејски прстени“ (роман, 2008). 

И на следните за деца и младина: 
* „Велосипедисти“ (повест, 1980), 
* „Чистотник“ (раскази, 1981), 
* „Рудата“ (роман, 1982), 
* „Живот на тркала“ (повест, 1984), 
* „Лелчо“ (сказна, 1985), 
* „Словенските првоучители“ (раскази, 1985), 
* „Ластарче и Цуки“, (сказна, 1985), 
* „Големиот учител Климент Охридски“ (раскази, 1986),
* „Tрите скапоцени камчиња“ (сказна, 1990), 
* „Топката што многу знае“ (сказна, 1993), 
* „Математичар“ (драма, 1996), 
* „Како расте Славчо“ (раскази, 1996), 
* „Огнови“ (раскази, 1996),
* „Штурчо“ (сказна, 2005), 
* „Миленичето Монче“ (сказна, 2007).

## Награди
* Награда „4 Ноември“ во 1986 година за книгата „Ластарче и Цуки“

Повеќе дела му се наградени и откупени од издавачки куќи. 

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Ванѓел Самарџиќ

**Ванѓел Самарџиќ** (Воден,  – Скопје, ) — македонски градежен инженер, архитект и политичар, градоначалник на Град Битола за време на Кралството Југославија.

## Животопис
Самарџиќ е роден на 1 декември 1892 г. во градот Воден, Егејска Македонија, во семејството на Јован (трговец) и Катерина (домаќинка). Дипломирал на Градежниот отсек при Техничкиот факултет во Белград во 1921 г. Во 1921–1926 г. бил вработен во градежната секција при Министерството за градежништво во градот Битола. 

Од 1927 до 1941 г., како сопственик на градежната фирма „Гранит“, се занимавал со проектирање и изведба на повеќе индивидуални семејни куќи, меѓу кои и куќата**** на адвокатот Атанасие Сотировиќ. Во 1930 г., заедно со своето претпријатие, ги проектирал рабниците на потегот од хотелот „Босна“ до р. Драгор. Учествувал и во инфраструктурната обнова на Широк Сокак.

Од 1934 до 1935 година, Самарџиќ служел како претседател (градоначалник) на Општина Битола. Во тој период реализириал повеќе значајни зафати, меѓу кои Градскиот парк, уредување на приодите до железничката станица, уредување на германските воени гробишта и други проекти. За последниот зафат е одликуван со орден „Железен крст“ од страна на германската влада.

По крајот на Втората светска војна учествува во обновата на железниците и мостовите низ Македонија. Во 1946 г. се вработил во ГП „ФЕГРАП“, каде што раководел со изведбата на ХЕЦ „Сапунчица". Од 1948 до 1955 г. работел во ГП „Бетон“, кога раководел со изведбата на цементарниците „Шар“ во Генерал Јанковиќ (1948–1952) и „Усје“ во Скопје (1952–1955), а од 1955 до 1957 г. работел во станбената задруга „Нов дом“. До неговото пензионирање работи во службата за надзор во Заводот за станбена изградба на Град Скопје. Починал во 1986 г.

За својата плодна стручна дејност добил повеќе општествени признанија и награди.

## Поврзано

* Список на градоначалници на Општина Битола

## Наводи

#### Забелешки


Категорија:Македонски градежни инженери
Категорија:Македонски архитекти
Категорија:Градоначалници на Општина Битола
Национален парк Теодор Рузвелт

**Националниот парк Теодор Рузвелт** — национален парк на Соединетите Американски Држави во неплодните предели на западна Северна Дакота, кој се состои од три географски одвоени области. Овој парк оддава почит на времето што Теодор Рузвелт го поминал во околното подрачје и на териториите на Дакота пред тие да станат држави. Рузвелт живеел во областа откако неговата мајка и сопруга починале со неколку часа разлика на 14 февруари 1884 година. Националниот парк Теодор Рузвелт е единствениот американски национален парк именуван по едно лице.

Паркот зафаќа површина од 285.08 км2 од земјиште во неговите три единици:

* Северна единица
* Јужна единица и
* Елкхорн ранч

Реката Литл Мисури тече низ сите три единици на паркот. Патеката Ма Да Хај ги поврзува сите единици. Поголемата Јужна единица на паркот е со местоположба покрај меѓудржавниот автопат 94 во близина на Медора, Северна Дакота. Помалата Северна единица се наоѓа 130 километри северно од Јужната единица, Рузвелтовиот Елкохорн ранч се наоѓа помеѓу Северната и Јужната единица.

Двата главни единици во паркот имаат живописни патеки за возење, приближно 160 километри од патеки за пешачење во природа и јавање на коњи, набљудување диви животни, кампување и друго. Паркот примил 668,679 рекреативни посетители во 2022 година.

## Поврзано
* Список на национални паркови во САД
* Претседателски комеморации во САД
* Вапитов рог — телевизиска серија од 2024 година која хронолошки го прикажува раниот живот на Теодор Рузвелт.

## Наводи

Категорија:Национални паркови во САД
Категорија:Заштитени подрачја во САД
Категорија:Национален парк Теодор Рузвелт
Повелба „д-р Трифун Пановски“

**Повелба „д-р Трифун Пановски“** – признание на Македонското лекарско друштво воспоставено во 1985 година. Истото им се доделува на членови на МЛД за исклучителни резултати постигнати во подолго временско раздобје во унапредувањето на медицинската наука и практика, во развојот на здравствената служба, како и во остварувањето на целите на МЛД.

## Добитници на повелбата
### 2024
Повелбата за 2024 година е доделена на Светскиот ден на здравјето, 7 април 2025, на следниве лекари:
* д-р спец. Миодраг Миленковиќ 
* проф. д-р Биљана Јанеска 
* прим. д-р Томислав Петровски 
* проф. д-р Михаил Кочубовски 
* прим. д-р Ирина Проданова 
* проф. д-р Светлана Андон Кочева 
* д-р Весна Семенакова 
* проф. д-р Скендер Саиди 
* проф. д-р Катерина Тошеска Трајковска

### 2023
Повелбата за 2023 година е доделена на Светскиот ден на здравјето, 7 април 2024, на следниве лекари:
* прим. д-р Елизабета Цонева 
* проф. д-р Сашо Дохчев 
* проф. д-р Јордан Минов 
* проф. д-р Љубе Ивковски 
* проф. д-р Милка Здравковска 
* д-р Ани Видоевска 
* проф. д-р Ирена Кондова 
* прим. д-р Весна Деловска 
* проф. д-р Соња Генадиева Ставриќ 
* прим. д-р Лилјана Котлар

## Наводи

Категорија:Македонски награди
Категорија:Појавено во 1985 година во Македонија
Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште

**Свети Никола** — параклис во азотското село Папрадиште, Македонија.

## Местоположба

Параклисот се наоѓа на местото Марково Стапало, веднаш после последните куќи во селото Папрадиште.

## Галерија


Податотека:Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште 3.jpg|Внатрешноста
Податотека:Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште 4.jpg|Икони во параклисот
Податотека:Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште 5.jpg|Поглед на параклисот
Податотека:Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште 6.jpg|Влезната порта
Податотека:Параклис „Св. Никола“ - Папрадиште.jpg|Местото околу параклисот


## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Папрадиште

## Надворешни врски

Папрадиште
Мала Мисури (Северна Дакота)

[мини|Реката и [Национален парк Теодор Рузвелт|Националниот парк Теодор Рузвелт се појавуваат со Рузвелт на задната страна од 25 центи „Америка Прекрасна“ од 2016 година.]]
**Реката Мала Мисури** е притока на реката Мисури, долга е 900 км, и тече низ северните Големи Рамнини на Соединетите Американски Држави. Извира во североисточен Вајоминг, во западниот дел на округот Крук, околу 24 км западно од Ѓаволската Кула, тече кон североисток, низ еден агол од југоисточна Монтана и во Јужна Дакота. Во Јужна Дакота, тече кон север низ Бедлендс во Северна Дакота, преминувајќи ги националните пасишта, и сите три единици на Националниот парк Теодор Рузвелт. Во северната единица на паркот, свртува кон исток, и се влева во Мисури во округот Дан кај езерото Сакакавеа, каде што формира 48 км долг крак наречен Мал Мисуриски Залив и се спојува со главниот канал на Мисури околу 40 км  североисточно од Килдир.

Високо сезонското истекување од неплодните земјишта и другите бездрвни предели долж Мала Мисури низводно носи големи количества на еродиран седимент. Седиментните слоеви, кои се протегаат од изворите во Вајоминг, па сè до устието во Северна Дакота, варираат по старост, но поголемиот дел од коритата долж реката припаѓаат на формациите Булион Крик и Сентинел Бјут, обете наталожени за време на палеоценот (од пред околу 66 до 56 милиони години). Наслагите вклучуваат силт, глинест камен, песочник и лигнит јаглен, кој се наоѓа во крајбрежната рамнина од време на Ларамидската орогенеза.

## Наводи

## Надворешни врски

* План за река на државата Вајоминг: Река Мала Мисури
* Патеката Луис и Кларк: Реката Мала Мисури
* Национална служба за паркови: Сегменти на Северна Дакота
Категорија:Национален парк Теодор Рузвелт
Категорија:Реки во Вајоминг
Категорија:Реки во Јужна Дакота
Категорија:Реки во Северна Дакота
Категорија:Реки во Монтана
Категорија:Координати на Википодатоците
Иван Алексов Сазданов

**Иван Алексов Сазданов** — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.

## Животопис
Иван Алексов Сазданов бил роден во 1872 година од родители Алексо Сазданов и Измирка Стефанова во тетовското село Волковија. Негов помлад брат бил Атанас Алексов, исто така дел од ВМОРО. Основното образование го има завршено во Волковија, а 7ми клас гимназија во Истанбул. Од 1890 година работел како дукјанџија и како реонен началник на МРО, како и на организирање на чети, снабдување со храна, оружје. Ги снабудал војводите и нивните чети, како Наќе Војвода од кичевско, Никола Стојанов од Горно Јеловце, Пешо Пашата од Бугарија. Тодор Јуруков од село Влковија, и Милош од гостиварското село Сушица. Во 1902 година заедно со тројца четници биле предадени од турски шпиони во селото Милетино. Сепак успеале да пребегнат во селото Блаце при курирот Костадин. Од таму со помош на курирот пребегнале во селото Пуста Брезница, од таму во селото Ораовец кај војводата Иван Наумов Алабакот. Во 1904 година од Софија пребегнал со војводата Иван Наумов во Македонија, при што со четата ги посетиле селата Павлешенци, Богомила, Ораовец, и од таму заминале во битолско и прилепско во селата Жван, Слепче, Цер и Мало и Големо Црско. Преку Брод и Богомила заминал есента во Софија. Во 1905 година четата на Иван Алабакот била нападната во селото Павлешенци. При што братот на Иван Алексов, Атанас Алексов загинал, а Иван Алабакот успеал да се спаси. По убиството на неговиот брат тој се вратил во родното село. Во 1952 година живеел во Скопје од каде поднел молба за илинденска пензија.

## Извори

Категорија:Родени во 1872 година
Категорија:Дејци на ВМОРО
Оклопник

мини|Илустрација на германски оклопник, опремен со кратко копје и тежок оклоп.
**Оклопник** — војник од периодот на развиениот среден век до ренесансата што типично бил добро обучен во користењето на оружје и служел како целосно оклопен тежок коњаник. Оклопникот можел да биде витез, благородник, член на придружбата на некој витез или благородник, или платеник што служел под капетан. Ваквите луѓе можеле да служат за плата или преку феудална обврска. Поимите витез и оклопник често се користат наизменично, но иако сите витези опремени за војна биле оклопници, не сите оклопници биле витези.

## Развој на тешката коњица во Европа
Во текот на XIV век, витезите почнале да ја заменуваат верижната кошула со оклоп или опрема од челични плочи. Истовремено, тие го вовеле и потпирачот за копје (*ristre*) — дел што се прицврстувал на оклопот за гради и овозможувал копјето да се потпре на него. Оваа иновација, заедно со употребата на посебно седло за борба, овозможила силата на ударот од копјето да престане да се дава со движење на раката, туку да се создава од целата сила создадена со движењето на војникот и животното. Така, ударот се изведувал со целата брзина на коњичкиот јуриш.

Во XV век е постигнат врвот во развојот на овој вид војник. Меѓутоа, развојот на одбранбената употреба на квадрати од копјаници (најпрво кај Швајцарците), а особено развојот на рачното огнено оружје што се користело заедно со копјаниците, ја загрозило хегемонијата на оклопникот на бојното поле. На почетокот на XVI век, оклопниците биле недвосмислено поразени на отворено поле од пешадијата вооружена со огнено оружје, која дејствувала агресивно.

Во текот на XVI век се случило опаѓање на овој вид коњаница, а во XVII век копјето било целосно заменето со огнено оружје како пиштол, аркебуза или карабина, со што оклопникот како воена единица исчезнал.

### Опрема
Оклопот на витезот требало да биде целосен, од глава до пети. Коњот најчесто имал метален оклоп за заштита на градниот кош и задните четвртини, како и заштита за главата, иако во текот на XVI век биле многу чести и коњи без никаква заштита. Покрај главното оружје (копјето), кое обично се кршело при судирот, оклопникот поседувал и меч, воена секира или воен чекан и кама. Почнувајќи од 1540 г., на својата опрема додавале и една или две аркебузи за седло или пиштоли.

## Наводи

Категорија:Воена историја
Категорија:Воени поими
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Тешка пешадија

[мини|[Хоплит|Хоплити, тешка пешадија од стариот век.]]
**Тешка пешадија** — поим што се однесува на пешадиски трупи што биле силно вооружени и опремени со тежок оклоп. Овој поим е спротивен на лесната пешадија, која исто така се состои од војници на нозе, но со релативно помало вооружување.

Поимот „тешка пешадија“ нема јасна примена во современите војски. Денес, се подразбира дека тешката пешадија користи огнено оружје со поголем калибар и поголема разорна моќ, вклучувајќи тешки оружја како што се минофрлачи, митралези, ракетни фрлачи, пламенофрлачи. Поимот механизирана пешадија (или мотострелечка војска) често се користи за пешадија што користи и оклопни возила.

Ако, во случајот на лесната пешадија, нејзината главна тактичка сила лежи во подвижноста, во случајот на тешката пешадија, целта е да се искористи силното вооружување во што е можно подиректни борби против непријателот.

## Историја

### Стара Грција
Во Стара Грција, хоплитот бил чест облик на тешка пешадија. Сите хоплити поседувале штит и копје, а можеби и шлем. Побогатите хоплити можеле да си дозволат бронзен оклоп за гради или линоторакс (оклоп од ленено платно), додека посиромашните носеле малку или воопшто немале оклоп. Оклопот и штитот на хоплитот биле направени да блокираат стрели и удари од копја и мечеви. Хоплитите дејствувале и како градска стража и како војска на бојното поле. Се сметале за моќна сила, бидејќи образувале фаланга — тесна групација на копјаници — што им помагало против полесната пешадија и коњаницата.

### Ахеменидска Персија
Херодот опишал елитна пешадиска единица од 10.000 војници, кои тој ги нарекол Бесмртните, во војската на Ахеменидското Царство. Тие биле силно вооружени, носејќи штитови од плетен материјал, кратки копја, тоболци (за стрели), мечеви или големи ками, како и лак и стрела. Под своите наметки носеле оклопи од лушпи, што значи дека не биле „тешко оклопени“ (дури ни според древните стандарди), но од друга страна, тоа им овозможувало да носат повеќе оружје. Полкот бил следен од караван со покриени кочии, камили и маски, кои пренесувале резерви одвоени од остатокот од војската.

## Наводи

## Надворешни врски

* Heavy infantry | Britannica

Категорија:Пешадија
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Ељвис Реџбечај

**Ељвис Реџбечај** (роден на , во Ѓонај) – германско-косовски фудбалер, играч од средниот ред на Аугсбург и на косовската репрезентација.

## Наводи

## Надворешни врски

*Ељвис Реџбечај на soccerway
*Ељвис Реџбечај на transfermarkt
*Ељвис Реџбечај на espn
*Ељвис Реџбечај на whoscored

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Германски фудбалери
Категорија:Косовски фудбалери
Категорија:Фудбалери на ФК Волфсбург
Категорија:Фудбалери на ФК Келн
Категорија:Фудбалери на ФК Бохум
Категорија:Фудбалери на ФК Аугсбург
Едоардо Сангвинети

**Едоардо Сангвинети** (,  – , ) — џеновски поет, писател и академик, универзално сметан за еден од главните италијански автори од втората половина на дваесеттиот век. Добитник е на „Златниот венец“ на Струшките вечери на поезијата во 2000 година.

## Животопис
Во 1956 година, Сангвинети ја објавил својата прва збирка поезија, „Лаборинтус“. Авторот во овие песни усвоил „лавиринтска“ структура, претходејќи на поетскиот еспериментализам што ги одликувал 1960-тите.

Во текот на 1960-тите, тој бил водач на неоавангардното движење *Групо 63*, основано во 1963 година во Солунто. Неговите дела биле објавени во првиот број на списанието „0 to 9“ во 1967 година. Тој бил и преведувач на Џојс, Молиер, Шекспир, Бертолт Брехт и одбрани грчки и латински автори.

Од 1979 до 1983 година, Сангвинети бил член на Домот на пратеници на италијанскиот парламент. Бил избран како независен пратеник на листата на Италијанската комунистичка партија.

Бил атеист. 

Сангвинети починал на 18 мај 2010 година во болницата „Вила Скаси“ во Џенова по итна операција за абдоминална аневризма . Имал 79 години.

## Дела
* *Италијански Капричо*, Фелтринели, Милано, 1963 година
* *Играта на гуската*, Фелтринели, Милано, 1967 година
* *Лаборинтус*, магента, Варезе, 1956 година
* *Метричка работа*, Рускони и Паолаци, Милано, 1960 година
* *Триперуно, Фелтринели*, Милано, 1964 година 
* *Природни приказни #1* (драма серија 16), Герника, Торонто, 1998 година.
* *Поема повторно дише за Антонио Папасо*, 1983 година, МоМА, Њујорк Сити
* *Бојата е моја* - Антонио Папасо - Ретроспектива 1999 година, Палацо Комунале, Брачиано.
* *Сонетот на летечкиот лист*, песна за Антонио Папасо, 2006 година - Музеј на италијанските воздухопловни сили, Виња ди Вале

## Преводи
* *Џ. Џојс, Поезија*, Мондадори, Милано, 1961 година

## Наводи

Категорија:Добитници на Златен венец на Струшките вечери на поезијата
Категорија:Италијански атеисти
Категорија:Починати во 2010 година
Категорија:Родени во 1930 година
Категорија:Статии со извори на италијански (it)
Категорија:Италијански писатели
Параклис „Св. Недела“ - Буково

**Света Недела** — параклис во битолското село Буково, Македонија.

## Местоположба

Параклисот се наоѓа пред влезот во познатиот Буковски манастир „Св. Преображение“, сместен меѓу длабока шума.

## Галерија


Податотека:Параклис „Св. Недела“ - Буково 2.jpg|Влезот
Податотека:Параклис „Св. Недела“ - Буково 3.jpg|Ниша над влезот
Податотека:Параклис „Св. Недела“ - Буково 4.jpg|Икони
Податотека:Параклис „Св. Недела“ - Буково 5.jpg|Поглед на параклисот


## Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Седумнаесетта приградска парохија
* Буково

## Надворешни врски

Буково
Андрес Ехин

мини|Андрес Ехин настапува на книжевниот фестивал HeadRead
**Андрес Ехин** (14 март 1940 – 10 декември 2011) бил естонски писател и преведувач. Во 1964 година дипломирал на Универзитетот во Тарту, студирајќи естонска филологија (особено угрофински јазици). Од 1972 до 1974 година бил виш научен уредник на Естонската советска енциклопедија. Од 1972 година бил член на Естонскиот сојуз на писатели. Од 1968 до 1989 година бил член на Комунистичката партија. Во 1990 година се приклучил на Естонската социјалдемократска партија.

Тој се оженил со Ли Сепел (Ехин). Нивната ќерка е поетесата Кристина Ехин.

Починал во 2011 година и бил погребан на гробиштата Пернамае во Талин.

## Книжевни дела

* 1995: збирка поезија *Свеста* *е змиска кожа*
* 2000: збирка поезија *Несвесно е често пијан*
* 1996: романот *Мемоарите на Руму Јури*

## Наводи

## Надворешни врски

&nbsp;Media related to    at Wikimedia Commons
* Andres Ehin at Estonian Writers' Online Dictionary

Категорија:Починати во 2011 година
Категорија:Родени во 1940 година
Категорија:Естонски поети
Категорија:Советски поети
Каи Аарелид

мини|Каи Аарелид (2016)
**Каи Аарлеид** (родена на 26 септември 1972 година во Тарту) е естонски прозаист, поет и преведувач.

Од 1979 до 1990 година таа учела во 21-во средно училиште во Талин.

Аарелид студирала на Театарска академија во Хелсинки од 1991 до 1997 година, студирајќи сценографија, на крајот и магистрирајќи. Од 1996 до 2006 година работела како административен асистент во канцеларијата на Британскиот совет во Талин. Од 2012 до 2017 година била уредник во „*Лумингу Рааматукогу“* (Loomingu Raamatukogu).

Аарелид е исто така преведувач, таа преведувала, меѓу другото, и дела од Хорхе Луис Борхес на естонски.

## Награди
Награда за кратки раскази „Туглас“

## Книжевни дела

* 2011: роман „Руска крв“
* 2012: кратка приказна „Танго“
* 2015: збирка поезија „Жени на пат“
* 2015: збирка поезија „Дожд и вино“
* 2016: роман „Горењето на градовите“

## Наводи

## Надворешни врски

* Каи Аарелид на Онлајн речник на естонски писатели

Категорија:Родени во 1972 година
Категорија:Естонски поети
Категорија:Естонски жени уметници
Бладрејн (филм)

***Бладрејн*** () — авантуристички филм од 2005 г. на режисерот Уве Бол, направен по мотиви на видеоиграта *BloodRayne*. Филмот добил шест номинации за наградата „Златна малина“.

Во 2007 г. излегло продолжението со наслов *Бладрејн 2: Ослободување*, во кое улогата на Рејн ја толкувала Натасија Малте. Во 2011 г., излегол третиот дел со наслов *Бладрејн: Трет Рајх*.

## Содржина
Сценариото практично нема никаква врска со изворниот материјал. Главниот лик на филмот е Рејн, ѓаволска мешавина од човечка и вампирска крв — дампирка. На дампирите не им влијае сончевата светлина и распнувањето и тие не бараат човечка крв (може да послужи секаква крв). Рејн е ќерка на кралот на вампирите Кеган, кој собрал војска робови (и луѓе и вампири) за да го уништи човештвото. Кеган ја силувал мајката на Рејн, а таа, уште како девојче, била сведок на жестокото убиство на нејзината мајка од негова рака.

Себастијан, Владимир и Катарина се членови на Друштвото Бримстоун — организација од луѓе што со векови се борат против вампирите. Слушајќи за дампирката, Владимир одлучува да ја ангажира во нивните редови, верувајќи дека само таа може да го убие Кеган.

Важен дел од заплетот е сосредоточен на три органи од древен вампир, кои можат да му дадат на секој вампир имунитет против неговите основни слабости: света вода (око), распнување (ребро) и сончева светлина (срце). Бидејќи Кеган сака да ги добие сите три органи за да стане непобедлив, јунаците мораат да го спречат.

## Улоги

|-
|Кристана Локен
|Рејн
|-
|Мишел Родригес
|Катарина
|-
|Мајкл Мадсен
|Владимир
|-
|Бен Кингсли
|Кеган
|-
|Метју Дејвис
|Себастијан
|-
|Мит Лоуф
|Леонид
|-
|Вил Сандерсон
|Домастир
|}

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Германски филмови
Категорија:Американски сатирични филмови
Категорија:Американски филмови за чудовишта
Категорија:Филмови од 2005 година
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Ристо Русуленчич

**Ристо Василев Русуленчич** (с. , воденско,  – ?) — македонски национален деец, основач на Македонското научно-литературно другарство во Санкт Петербург и негов библиотекар.

## Животопис
Ристо Василев е роден во 1883 година во воденското село Русоленче како дете на сиромашно семејство. До IV клас учел во грчката гимназија во градот Воден, а потоа во српската гимназија во Цариград, која ја завршил во 1902 година. Во август 1902 година поднел молба за упис на Физичко-математичкиот факултет (Природонаучен оддел) во Санкт Петербург, но немал средства за издршка и за плаќање на школарината. На 28 октомври 1902 година учествувал во основањето на Македонското научно-литературно другарство во Санкт Петербург. Тој бил именуван за библиотекар на друштвото. По неуспешните обиди да се запише на Военомедицинската академија во Санкт Петербург пролетта 1903 година, високото образование го продолжил на Медицинскиот факултет на Новорусискиот универзитет во Одеса, каде што и завршил во 1909 година. Заедно со Крсте Петков Мисирков и Ф. Николовски направил обиди за формирање клон на МНЛД и во овој универзитетски центар во 1905 година. Натамошниот негов живот и дејноста се непознати.

## Наводи
Усумасинта (Теносика)

**Усумасинта** ( ) е град во мексиканската држава Табаско во општината Теносике. Градот се наоѓа на надморска височина од 20 метри надморска височина.

## Население
Според податоците од 2010 година, населбата имала население од 819 жители.

### Хронологија

### Попис




## Поврзано

* Федерални држави на Мексико

## Наводи

## Надворешни врски

* Мексикански населби  
Категорија:Статии со текст на шпански
Франциска Агире

**Франциска Агире Бенито** (27 октомври 1930 – 13 април 2019) била шпанска поетеса и авторка. Нејзината прва збирка на поезија, *„Итака“*, била објавена 1972 година и ја освоила наградата за поезија „Леополдо Панеро“. Во 2011 година, таа ја освоила Националната награда за поезија за нејзиното поетско дело *„Историја на анатомијата“*. Агире ја освоила и Националната награда за шпанска литература во ноември 2018 година.

## Биографија

Агире била родена во Аликанте, ќерка на познатиот сликар Лоренцо Агире. Таа била во брак со колега поет Феликс Гранде од 1963 година се до неговата смрт во 2014 година. Агире и Гранде имале ќерка, која е поетеса и есеистка Гвадалупе Гранде (родена  во1965 година). Таа била тетка на поетот Карлос Мартинез Агире.

Агире починала во Мадрид на 13 април 2019 година, на 88-годишна возраст.

## Награди

* Награда Леополдо Панеро, 1971 година
* Награда на градот Ирун, 1976 година
* Награда Галијана, 1994
* Награда Ескио, 1995 година
* Награда Марија Изабел Фернандез Симал, 1998 година
* Валенсиска награда на критичарите  за целото нејзино творештво, 2001 година
* Награда Алфонс ел Магинаум, 2007 година
* Награда за поезија „Реал Ситио и Вила де Аранхуез“, 2009
* Меѓународна награда Мигел Хернандез, 2010 година
* Национална награда за поезија, 2011.
* Омилена ќерка на Аликанте во 2012 година.
* Национална награда за шпанска книжевност, 2018.

## Наводи

Категорија:Починати во 2019 година
Категорија:Родени во 1930 година
Категорија:Шпански поети
Црква „Св. Јоаким и Ана“ - Согле

**Свети Јоаким и Ана** — мала манастирска црква на Согленскиот манастир во азотското село Согле, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во склоп на конакот на Согленскиот манастир.

## Архитектура
### Фрескоживопис

Црквата не поседува фрескоживопис.

### Икони и иконостас

Црквата има иконостас.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Јоаким и Ана“ - Согле 2.jpg|Внатрешноста
Податотека:Црква „Св. Јоаким и Ана“ - Согле.jpg|Иконостасот


## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Согле

## Надворешни врски

Категорија:Согленски манастир
Согле
Параклис „Св. Атанасиј“ - Габровник

**Свети Атанасиј** — параклис во азотското село Габровник. Сместен е во самото село.

## Галерија


Податотека:Параклис „Св. Атанасиј“ - Габровник 2.jpg|Внатрешноста
Податотека:Параклис „Св. Атанасиј“ - Габровник 3.jpg|Икона на Свети Атанасиј


## Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија

## Надворешни врски

Габровник
Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле

мини|300п|десно|Поглед на објектот

**Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“** — верски комплекс во близина на Согленскиот манастир, кај азотското село Согле, Македонија.

## Местоположба

Објектот се наоѓа во непосредна близина пред влезот на Согленскиот манастир.

## Архитектура

Објектот претставува цврста градба од поново време.

## Галерија


Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 2.jpg|Влезот
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 3.jpg|Ниша над влезот
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 4.jpg|Внатрешноста
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 5.jpg|Ниша со икона
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 6.jpg|Ниша со икона
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 7.jpg|Ниша со икона
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 8.jpg|Камен крст кај светата вода
Податотека:Света вода „Рождество на Пресвета Богородица“ - Согле 9.jpg|Кровот на објектот


## Поврзано
* Согле

## Надворешни врски

Категорија:Согленски манастир
Категорија:Согле
Категорија:Свети води во Македонија
Света вода „Св. Ѓорѓи“ - Бистрица

мини|300п|десно|Поглед на светата вода

**Света вода „Св. Ѓорѓи“** — верски комплекс во близина на азотското село Бистрица, Македонија.

## Местоположба

Објектот се наоѓа над селото Бистрица на патот кој води кон Бистричкиот манастир.

## Архитектура

Објектот претставува летниковец издигнат над светата вода, до која поминува Бистричка Река.

## Галерија


Податотека:Света вода „Св. Ѓорѓи“ - Бистрица 2.jpg|Натписна плоча
Податотека:Света вода „Св. Ѓорѓи“ - Бистрица 3.jpg|Поглед на светата вода
Податотека:Света вода „Св. Ѓорѓи“ - Бистрица 4.jpg|Икона на Свети Ѓорѓи
Податотека:Света вода „Св. Ѓорѓи“ - Бистрица 5.jpg|Поглед на светата вода


## Поврзано
* Бистрица

## Надворешни врски

Категорија:Бистрица (Велешко)
Категорија:Свети води во Македонија
Мартин Лип

**Мартин Лип** во Воору, парохија Вилјанди – 8 март 1923 во Талин бил естонски поет. Најпознат е како автор на поемата, која била поставена за музика од тогаш младиот композитор Ен Верк. Таа песна станала популарна кај естонскиот народ како што *[[Марсејеза|Марсејезата]]* била популарна кај Французите во времето на Француската револуција, а исто така одиграла важна улога за време на естонската „Распеана револуција“ кон крајот на 1980-тите.

Лип, исто така, служел како пастор на црквата „Свети Лоренс“ во Ноо, Естонија.

## Надворешни врски

* IAUNRC: Естонија на www.indiana.edu Естонското знаме базирано на поема од Мартин Лип
Категорија:Починати во 1923 година
Категорија:Родени во 1854 година
Карлос Арничес

алт=El tío de Alcalá (zarzuela, 1906).|мини|Чичкото од Алкала (зарзуела, 1906).
**Карлос Арничес Бареда** (11 октомври 1866 &#x2013; 16 април 1943)  бил шпански драматург, роден во Аликанте. Неговото основно дело, црпејќи ги традициите на жанрот чико, зарзуелата и гротеската, доминирало во шпанскиот комичен театар на почетокот на дваесеттиот век.

Откако ја започнал својата кариера како романописец и новинар,  Арничес се свртел кон театарот во 1888 година со објавување на неговата прва драма, *„Каса едиторијал“* . Голем дел од неговото дело се одвивал во Мадрид од пониската класа и користел разговорен јазик, песна, танц и музика. 

Арничес бил пофален во едно интервју од 1935 година од Федерико Гарсија Лорка, често остар критичар на современиот шпански театар, како „повеќе поет од скоро кој било од оние што пишуваат театар во стихови во моментов“. 

Следејќи го завршувањето на Шпанската граѓанска војна, социјалните драми на Карлос Арничес биле меѓу релативно неконтроверзните претстави што ги дозволила новата влада. 

## Користена литература

* 
* 
* 

## Дополнителна литература

* Фалска, Марија. *Универзална драматика на Карлос Арничес: Приближување на една лекција структурна тексто*, UMCS, 2006 година,  .

Категорија:Шпански драматурзи
Категорија:Починати во 1943 година
Категорија:Родени во 1866 година
Ентони Стар

**Ентони Стар** (; р. Велингтон, 25 октомври 1975 г.) — новозеландски глумец.

Тој е најпознат по своите телевизиски улоги, како што се двојните улоги на Џетро и Ван Вест во серијата *Outrageous Fortune* (2005–10), Лукас Худ во серијата на Cinemax, *[[Банши (ТВ-серија)|Банши]]* (2013–16), како и Хоумлендер во суперхеројската преносна серија на Amazon Prime Video, *[[The Boys (ТВ серија)|Момците]]* и нејзините спиноф-серии (2019—). Со улогата на Хоумлендер се здобил со пошироко признание.

## Ран живот
Стар е роден во Велингтон, Нов Зеланд. Додека растел, бил страствен за сурфање и тренирал карате. Стар е полиглот и зборува англиски, индонезиски, норвешки и шпански.

Го посетувал факултетот Рангитото, дипломирајќи во 1993 г. Иако бил добар студент, често отсуствувал. Земал часови по глума на училиште и работел како статист во разни продукции, за на крајот целосно да ѝ се посвети на глумата. Во овој период, работел и на бензинска пумпа.

## Личен живот
На возраст од 15 години, Стар работел со скратено работно време во супермаркет, каде што за време на работата случајно испуштил куп пластични чаши. Од бес, фрлил една од нив, таа отскокнала од ѕидот и го удрила право во главата, по што се здобил со лузна помеѓу веѓите.

На 4 март 2022 г., бил уапсен во Аликанте, Шпанија, по напад на 21-годишно момче во бар. Бил осуден на 12 месеци условна затворска казна и парична казна во износ од 5530 долари, која успешно ја платил.

## Филмографија

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Новозеландски глумци
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени на 25 октомври
Категорија:Родени во 1975 година
Канадски дабар

мини|Канадски дабар
**Канадскиот дабар** (*Castor canadensis*) е еден од двата постоечки вида дабари, заедно со евроазискиот дабар (*Castor fiber*). Овој дабар е еден од националните симболи на Канада и официјален државен симбол на Орегон и Њујорк. Канадските дабри се широко распространети низ Соединети Американски Држави, Канада, јужна Алјаска и некои делови од северно Мексико.

Во Канада и Соединетите Американски Држави, овој вид дабар често се нарекува едноставно „дабар“, иако ова може да предизвика одредена забуна, бидејќи друг далечно сроден глодар, *Aplodontia rufa*, често се нарекува „планински дабар“. 

## Наводи

Категорија:Цицачи на Северна Америка
Категорија:Дабри
От Ардер

мини|От Ардер (2004)
**От Ардер** бил роден на 26 февруари 1950 во Талин починал на 26 јуни 2004 во Касари. Бил естонски поет, писател за деца и преведувач. Тој бил и автор на неколку популарни песни и пишани текстови.

Од 1990 година бил член на Естонскиот сојуз на писатели. Неговиот помлад брат, Јан Ардер, бил музичар.

Ардер бил пронајден мртов на 26 јуни 2004 година на плажа во Касари, во близина на неговата летна куќа. Причина за неговата смрт било давење. Тој бил погребан на гробиштата Сиселина во Талин.

## Наводи

## Надворешни врски

* От Ардер на Онлајн речник на естонски писатели
*   
Категорија:Починати во 2004 година
Категорија:Родени во 1950 година
Категорија:Естонски поети
Црква „Св. Димитриј“ - Степанци

**Свети Димитриј** — главна манастирска црква на Степанскиот манастир, кај велешкото село Степанци, Македонија.

## Местоположба

Манастирот се наоѓа три километри југозападно од селото Степанци.

До манастирот води земјен пат, кој се двои од неасфалтираниот регионален пат Р1312 (Велес-Прилеп).

## Историја

Црквата била изградена во 1921 година, за што сведочи и натписот над влезната врата.

## Галерија


Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 10.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 11.jpg|Ниша над споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 12.jpg|Ктиторски натпис
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 13.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 14.jpg|Спореден влез
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 15.jpg|Ниша над споредниот влез
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 16.jpg|Припратата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 17.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 2.jpg|Воздушен поглед
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 3.jpg|Воздушен поглед
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 4.jpg|Воздушен поглед
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 5.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 6.jpg|Ниша на западната страна
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 7.jpg|Главниот влез
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 8.jpg|Спореден влез
Податотека:Црква „Св. Димитриј“ - Степанци 9.jpg|Спореден влез


## Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Изворска парохија
* Степанци

## Наводи

## Надворешни врски

Степанци
Категорија:Степански манастир
Гренланд 2: Преселба

***Гренланд 2: Преселба*** () — американски постапокалиптичен трилер за опстанок и катастрофи, режиран од Рик Роман Во и напишан од Крис Спарлинг и Мичел Лафорчн.

Ова е продолжение на филмот Гренланд (2020), во кое Џерард Батлер и Морена Бакарин ги повторуваат своите улоги. Во глумечкиот состав се приклучуваат и Роман Грифин Дејвис (кој го заменува Роџер Дејл Флојд), заедно со Амбер Роуз Рева, Гордон Александар, Питер Поликарпу, Вилијам Абади и Томи Ерл Џенкинс.

Филмот е закажан за премиера во Соединетите Американски Држави на 9 јануари 2026 г., во распределба на студиото Lionsgate.

## Содржина
Пет години откако меѓуѕвездената комета Кларк го уништила поголемиот дел од Земјата, семејството Герити мора да ја напушти безбедноста на бункерот во Гренланд и да тргне на опасно патување преку пустите европски предели, во потрага по нов дом.

## Улоги

|-
| Џерард Батлер
| Џон Герити
|-
| Морена Бакарин
| Алисон Герити
|-
| Роман Грифин Дејвис
| Нејтан Герити
|-
| Амбер Роуз Рева
| непознато
|-
| Гордон Александар
| поручник Блејк
|-
| Питер Поликарпу
| д-р Хауген
|-
| Вилијам Абади
| Денис Лоран
|-
| Томи Ерл Џенкинс
| генерал Шарп
|-
| Тронд Фауса Аурвог
| непознато
|-
| Рејчел Евелин
| Кери Холт
|-
| Сидсел Сием Кох
| Пија
|-
| Алекс Ланипекун
| Рајли Вотсон
|-
| Нејтан Вајли
| мајор Грин
|}

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Филмови од 2026 година
Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови на Lions Gate Entertainment
__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Пол Хаваокс

**Пол Хаваокс** (12 април 1924 во Варска, Сетума – 30 септември 1983) бил естонски поет.

Работел на неколку работни места. Некое време бил член на извршниот одбор на парохијата Саце. Исто така, бил член на редакцијата на весникот *„Коит“* во Пилва. Почнал да работи како професионален писател во 1955 година.

## Избрани дела

* 1970: Патека на мравките, збирка поезија
* 1974: Претходно калење, мемоари
* 1977: Округот Канајала, збирка поезија

## Наводи

Категорија:Политичари од Комунистичката партија на Советскиот Сојуз
Категорија:Починати во 1983 година
Категорија:Родени во 1924 година
Категорија:Естонски поети
Црква „Св. Петка“ - Буково

**Света Петка** — мала селска црква во битолското село Буково, Македонија.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во западниот дел на селото Буково.

## Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Буковска парохија
* Буково

Буково
Танегашима (огнено оружје)

мини|Танегашими
**Танегашима** () или **јапонска аркебуза** — назив за старо јапонско огнено оружје. Тоа претставува варијанта на пушка полнета од цевката со фитилен табан. Поради изолацијата на Јапонија (сакоку), овој вид оружје останал единствениот вид огнено оружје што го користеле Јапонците во текот на три века.

## Историја
Во 1543 г., првите Европејци — Португалци — се истовариле на јужниот јапонски остров Танегашима, запознавајќи ги месните жители со огненото оружје. Поради тоа, во Јапонија оружјето често го нарекувале по името на островот — „танегашима“. Танегашима е јапонски клон на португалската аркебуза, купена од португалските морнари.

Сфаќајќи ги предностите на новото оружје, месниот принц купил две пушки. Копирајќи ги, Јапонците создале свои примероци, кои подоцна го добиле името по островот. Ова било првото огнено оружје во Јапонија. Набрзо, Јапонците го усовршиле ударно-активирачкиот механизам, по што започнало масовно производство на ова оружје на територијата на провинцијата Сацума.

Оружјето активно се применувало во Јапонско-корејската војна и во месните судири, вооружувајќи ги пешадијците ашигару.

Во Битката кај Нагашино во 1575 г., Ода Нобунага применил револуционерна тактика: поставил три линии ашигару вооружени со аркебузи зад дрвена палисада, со што се подготвил за напад на непријателската коњаница. Постројувањето во три линии им овозможувало на стрелците од двете задни линии да го преполнат своето оружје додека првата линија пукала, овозможувајќи непрекинат оган — тактика слична на европскиот каракол.

Аркебузите биле широко користени и за време на Имџинската војна, каде еден корејски чиновник со досада ја констатирал надмоќноста на јапонските војници. По војната, Кореја и Кина активно почнале да ги превооружуваат своите војски со аркебузи.

За време на шогунатот Токугава (основан во 1603 г.), и покрај популарните „урбани легенди“, употребата на огненото оружје и неговото производство продолжиле. Меѓутоа, поради помалиот интензитет на судирите, тие ретко се користеле во воени дејствија. Постепено, рачното огнено оружје се претворило повеќе во земјоделска алатка (за лов или за одвраќање диви животни), отколку во вистинско оружје за воени цели, а ваквите погледи почнале да се менуваат дури на почетокот на XIX век.

По воспоставувањето на шогунатот Токугава и почетокот на изолацијата на Јапонија, оружјето опстојувало без значајни промени до обновата Меиџи (средината на XIX век). Така, фитилните табани во Јапонија непосредно им отстапиле место на современите видови оружје што користеле унитарни патрони, прескокнувајќи ги етапите на искрено и капсулно палење.

## Наводи

## Надворешни врски

*  information
*  accessories
* Matsumoto Castle Gun Corps
*  "Satake-shi" on Harimaya.com

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__
Категорија:Јапонски поими
Категорија:Пушки
Категорија:Историско огнено оружје
Јозеф Јарaб

**Јозеф Јарaб** (26 јули 1937 – 3 мај 2023) бил чешки академик и политичар. Ректор и професор на Универзитетот Палачки во Оломоуц и член на Граѓанско-демократскиот сојуз, тој членувал во Сенатот од 1996 до 1998 година и повторно од 2000 до 2006 година. 

Во 2018 година му била доделена наградата ВИЗЕ 97, а чешкиот претседател Петр Павел му доделил Медал за заслуги. Јажаб починал во Оломоуц на 3 мај 2023 година, на 85-годишна возраст. 

## Наводи

## Надворешни врски

* Сеќавање на народите: Јозеф Јараб
* Почина познатиот академик Јозеф Јараб на 85 години

Категорија:Починати во 2023 година
Категорија:Родени во 1937 година
Категорија:Преведувачи
Мирко Аксентијевиќ

**Мирко Аксентијевиќ Бата** (Куршумлија, 13 август 1922 – Белград, 15 март 2011) — југословенски и српски новинар и прв претседател на KK Црвена звезда од Белград.

## Новинарска кариера
Аксентијевиќ завршил новинарско-дипломско високо училиште, со новинарството се занимавал од 1948 година. Од почетокот на кариерата работел во агенција Танјуг, најпрво работел во оделението за внатрешна политика, а од 1950. работел во одсек за  надворешна политика.

Известувал од Грција, Конго и Либан, и бил извонреден познавач на „палестинскиот проблем“, како и за „курдскиот проблем“. За време на неговата богата новинарска кариера, се сретнал со бројни странски политичари, интелектуалци, културни и спортски личности, кои ги интервјуирал и за чии дела пишувал. На почетокот на шеесетите години, Аксентијевиќ бил сведок на крајот на конгоанскиот премиер, Патриса Лумумба. Неговиот извештај од Конго во 1960 година за соборувањето на премиерот Лумумба бил првиот што патувал низ светот. Се верува дека Аксентијевиќ бил последниот човек кој разговарал со Лумумба пред да биде погубен, на 17 јануари 1961 година.

Тој бил првиот странски новинар кој се сретнал со палестинскиот лидер Јасер Арафат во палестинските бази во Јордан во 1968 година. Оттогаш, тој известува за борбата на Организацијата за ослободување на Палестина во непосрена близина. Тој, исто така, известувал за Јомкипурската војна, која се водеше во текот на 1973 година. Иако бил тешко ранет на Сремскиот фронт во 1945 година, тој секогаш се обидувал да биде на линијата на фронтот кога известувал за судирите на Блискиот Исток. Бил првиот југословенски и српски новинар кој се сретнал со Мустафа Барзани, курдскиот лидер и тогашниот претседател на Курдската демократска партија.

Аксентијевиќ го организирал и раководел Меѓународниот прес-центар во Белград од 1977 до 1982 година. Во 1982 година станал директор на Југословенскиот културно-информативен центар во Виена. Оваа работа била посебен предизвик во неговата кариера, бидејќи му овозможила да се запознае со животот на српската дијаспора во Австрија, како и да ја промовира југословенската култура во оваа земја.

## Црвена Ѕвезда
Аксентијевиќ бил соосновач на белградскиот клуб Црвена Звезда во 1945 година. Поради повредите здобиени за време на Втората светска војна, Аксентијевиќ не можел да игра кошарка, па затоа се посветил целосно на организирање на работата на клубот. Аксентијевиќ бил првиот претседател на кошаркарскиот клуб Црвена Ѕвезда.  Набргу потоа, Небојша Поповиќ се приклучил на клубот, служејќи и како тренер и како играч. Во 1950 година, Аксентијевиќ се повлекол од функцијата претседател на клубот, а за време на неговиот мандат, Црвена Ѕвезда освоила пет југословенски првенства во кошарка.

## Библиографија

* *Непријатели*
* *Палестинското досие* (1979)
* *Доаѓаат рацете* (1996)  
* *Глобално, но не и световно* (2005)

## Белешки

## Наводи

Категорија:Српски новинари
Категорија:Српски писатели
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:КК Црвена Ѕвезда
Категорија:Починати во 2011 година
Категорија:Родени во 1922 година
Вацлав Чтвртек

**Вацлав Кафурек** (4 април 1911 - 6 ноември 1976), општо познат под псевдонимот **Вацлав Чтвртек**, бил чешки поет и автор. Неговите најпознати дела се „Кремилек“ и „Вохомурка“,„Румцајс“ и „Вила Амалка“. Тој првенствено пишувал бајки за деца, а некои од неговите дела се адаптирани во чешката детска телевизиска програма „Вечерничек“. На 4 април 2011 година, „Гугл“ го прослави неговиот 100-ти роденден со заменување на оригиналното лого на „Гугл“ со цртеж што ги слави неговите дела за еден ден на „Гугл Чешка Република“.  

## Биографија
Чтвртек е роден на 4 април 1911 година во Прага, Австро-Унгарија. Сепак, дел од детството го поминал во Јичин, град кој подоцна станал место каде што се раскажувале неговите приказни и бајки. Студирал во гимназија (дипломирал во 1931 година) и продолжил со студиите на Правниот факултет на Карловиот универзитет во Прага. Првично работел како службеник, а дури по Втората светска војна почнал да пишува за списанија за деца, како што е Материдоушка Охничек. Во 1949 година бил ангажиран како драматург во чехословачкото радио, каде што учествувал во емитување за деца и млади. Од доцните 1950-ти, создал сценарија за цртани филмови произведени од Чехословачката телевизија. Во соработка со илустраторите Радек Пилаж, Габриела Дубска и Бохумил Шишка, режисерите Ладислав Чапек, Зденек Сметана, Вацлав Бедрич и гласовниците Карел Хогер, Властимил Бродски, Јиржина и Јиржина Бохда ги создале некои од најпопуларните. циклуси на телевизиската програма Вечерничек. Во неговите подоцнежни години, Чтвртек се фокусирал на пишувањето. Напишал повеќе од 70 книги, главно за деца.

Починал на 6 ноември 1976 година во Прага, Чехословачка.

## Наводи

## Надворешни врски

* Биографија на Вацлав Чтвртек

Категорија:Апсолвенти на Карловиот универзитет
Категорија:Починати во 1976 година
Категорија:Родени во 1911 година
Категорија:Чешки писатели
Јан Карафиат (автор)

**Јан Карафиат** (4 јануари 1846 - 31 јануари 1929) бил чешки свештеник на Евангелистичката црква на чешките браќа и автор. Тој бил најпознат по својата класична детска книга *„Броучи“*, чешки збор за светулки, која првпат била објавена во раните 1870-ти.  Традиционалните чешки фигури на самовилски инсекти луѓе се засновани на ликовите во книгата. Тој е познат и по својата поезија, која честопати ги одразувала неговите религиозни верувања, дополнително, тој бил еден од рецензентите на „Библија на Кралице“ - првиот чешки протестантски превод на Библијата.

## Живот
Карафиат бил роден во богато семејство во Јимрамов во 1846 година. Се школувал во Гитерзих. Студирал теологија во Литомишл, Берлин (1866–1867), Бон (1867–1868), Виена (1866–1869) и Единбург (1871–1872). Станал викар во Руднице на Лаба, а во 1874 година станал администратор на протестантскиот теолошки семинар во Часлав. Од 1875 година до неговиот конфликт со конзисториумот во Виена во 1895 година, ја водел парохијата Велка Љота (тогаш наречена Хруба Љота). Од тој момент до неговата смрт во 1929 година, живеел во Прага.

Јан Карафиат бил погребан на гробиштата Винохради.

## Наводи

Категорија:Починати во 1929 година
Категорија:Родени во 1846 година
Категорија:Чешки детски писатели
Категорија:Чешки писатели