Средноанглиски јазик

**Средноанглискиот јазик** (на англиски се означува со кратенката **ME**) — облик на англискиот јазик што се зборувал по Норманските освојувања (1066 г.) на Велика Британија сѐ до крајот на XV век.  Англискиот јазик претрпува особени промени и го доживува својот вистински развој по завршување на староанглискиот период.  Во академскиот свет постојат различни мислења за периодот кога тој се говорел, но *Оксвордскиот речник на англискиот јазик* одредува дека средноанглискиот јазик се зборувал од 1150 до 1500 г. Овој период на развој на англискиот јазик безмалку се поклопува со периодот на средниот и доцниот среден век.

Околу 1470 г. со помош на пронајдокот на печатницата од страна на Јоханес Гутенберг во 1439 г., се воспоставила јазичната норма заснована на лондонскиот дијалект (Чансери).  Овој стандардизиран јазик во голема мера ги воспоставува нормите за начинот на пишување на современиот англиски јазик, иако изговорот на зборовите со текот на времето значително ќе се измени.  Средноанглискиот јазик ќе го замени ерата на раниот современ англиски јазик која трае до 1650 г. Скотс или Шкотскиот англиски јазик се развива во истиов период, но како варијанта на дијалектите од Нортамбрија (што најмногу се зборувале во северна Англија и југоисточна Шкотска).

Во текот на средноанглискиот период многу од староанглиските граматички особини или ќе станат поедноставни или пак севкупно ќе исчезнат.  Инфлексиите кај именките, придавките и глаголите стануваат сѐ поедноставни прво преку нивно скратување (и на крајот целосно елиминирање) на граматичките падежи.  Средноанглискиот јазик исто така во себе вклопува значителен број заемки од вокабуларот на Норманскиот француски јазик, особено на полето на политиката, правото, уметноста и религијата.  Обичниот англиски вокабулар во најголема мера ја задржува германската етиологија, при што сѐ позабележителни стануваат влијанијата од Старонорвешкиот јазик. Се случуваат големи промени во изговорот, особено при изговарање на долгите вокали и дифтонзите, коишто во подоцнежниот средноанглиски период ќе го претрпат феноменот на скратување на долгите вокали (Great Vowel Shift).

Постојат само мал број сочувани дела од времето на средноанглиската книжевност, делумно поради норманската доминација и престижот што потекнувал од пишување на француски наспроти на англиски јазик. Во текот на XIV век се јавува нов стил на книжевност преку делата на писателите Џон Виклиф и Џефри Чосер, чии Кантербериски приказни се дело коешто е најпроучувано и најчитано од овој период.

## Примери

Повеќето од преводите од средноанглиски на модерен англиски јазик што следуваат се препеви и не се буквални преводи.

### Ormulum, XII век

Строфата ни дава увертира на Христовото рождество(3494–501):

### Епитафот на John the smyth, починал 1371 г.

Епитаф најден во епископската црква во Оксфордшир:

### Библијата на Виклиф, 1384 г.
Од Wycliffe's Bible, (1384):

### Чосер, околу 1390 г.
Следи почетокот на главниот предговор на Кантербериските приказни од Џефри Чосер.  Текстот е напишан на дијалект близок на лондонскиот, а запишувањето на зборовите личи на „Чансери стандардот“ за пишување на англискиот јазик што веќе во тоа време бил во употреба.

**Превод од средноанглиски во современа англиска проза:**
When April with its sweet showers has pierced March's drought to the root, bathing every vein in such liquid by whose virtue the flower is engendered, and when Zephyrus with his sweet breath has also enlivened the tender plants in every wood and field, and the early-year sun is halfway through Aries, and small birds that sleep all night with an open eye make melodies (their hearts so pricked by Nature), then people long to go on pilgrimages, and palmers seek foreign shores and distant shrines known in sundry lands, and especially they wend their way to Canterbury from every shire of England in order to seek the holy blessed martyr, who has helped them when they were ill.

### Гауер, 1390 г.
Следи почетокот од прологот на делото *[[Confessio Amantis]]* од John Gower.

**Превод во модерна англиска проза:**

The books of those that wrote before us survive, and therefore we are taught about what was written then. For this reason it is good that we also in our time, here among us, write some material from scratch, inspired by the example of these old customs; so that it might, when we are dead and elsewhere, be left to the world's ear in the time coming after this. But because men say, and it's true, that when someone writes entirely about wisdom, it often dulls a man's wit who reads it every day. For that reason, if you permit it, I would like to take the middle way, and write a book between the two, somewhat of passion, somewhat of instruction, that whether of high or low status, people may like what I write about.

## Поврзано

* *[[Medulla Grammatice]]* (колекција на вокабулари)
* Middle English creole hypothesis
*Средноанглиски речник
*Средноанглиска книжевност

## Литература и наводи

* Brunner, Karl (1962) *Abriss der mittelenglischen Grammatik*; 5. Auflage. Tübingen: M. Niemeyer (1st ed. Halle (Saale): M. Niemeyer, 1938)
* Brunner, Karl (1963) *An Outline of Middle English Grammar*; translated by Grahame Johnston. Oxford: Blackwell
* Mustanoja, Tauno (1960) "A Middle English Syntax. 1. Parts of Speech". Helsinki : Société néophilologique.

## Надворешни врски

* A. L. Mayhew and Walter William Skeat. ''A Concise Dictionary of Middle English from A.D. 1150 to 1580''
* Middle English Glossary
*  With grammatical introduction, notes, and glossary.

Категорија:Историја на англискиот јазик
Категорија:Англиски јазик
Категорија:Староанглиски јазик
Категорија:Јазици изумрени во 15 век