Јаровит

[мини|347x347пкс|Камен резба со наводна слика на Јаровит во црквата Свети Петар во [Волгаст]]
**Јаровит** или **Јеровит** — полапски бог на војната, почитуван кај Вологошч (Цирципанци) и Хоболин (Хоболци; денешен Хавелберг). Изворите даваат само краток опис на неговиот култ, неговиот главен храм се наоѓал во Вологошч, каде што имало златен штит што му припаѓал на Јаровит. Од еден христијански монах бил идентификуван со римскиот Марс.

## Етимологија
Во латинските записи, овој теоним е забележан како Gerovit и Herovith. Овие ознаки треба да се читаат како Yarovit, бидејќи во латиногерманските текстови словенскиот елемент jar- понекогаш се пишува како ⟨ger-⟩ или ⟨her-⟩ (види латински: Geressiwe = словенски Jarišov, латински: Gerus = словенски Jeruš, латински: Gergnew = словенски Jarogněv итн.). Ознаката со ⟨h⟩ е резултат на промена на графемата ⟨g⟩ → ⟨gh⟩ → ⟨h⟩ поради совпаѓање на полскиот изговор со германското пишување. Старополапската форма е реконструирана како *Jerovit.

Научниците го поврзуваат коренот jar- со прасловенската придавка *jarъ(jь) „силен, силен“ (сп. датиран полски: jary „силен“, долнолужички: jěry „импулсивен; немилосрден“, старословенски: jarŭ „суров“) или со *jarъ „пролетна“ (сп. старочешки: jarý, староисточнословенски: jaryi „пролетна“). Во прилог на изведувањето на коренот од прасловенскиот *jarъ(jь) е поткрепено со фактот дека во прасловенскиот јазик постоел збор хомофоничен на теонимот: *jarovitъ(jь) (сп. дијалектен руски: yarovity, српски: jarovit, бугарски: yarovit).

Во вториот дел се претпоставува дека постои наставка -vit (хипотетички PS *-vitъ) што значи „господар, владетел, херој“. Се претпоставува дека наставката потекнува од *vitędzь „воин, херој“ од германската етимологија. Сепак, некои истражувачи ја отфрлиле поврзаноста на наставката со *vitędzь токму поради германското потекло на зборот; некои научници ја поврзале наставката со зборот *vitati „да покани, да посака здравје“, или со независно потврдениот глагол *viti. Во зависност од значењето на коренот jary- што го зема даден истражувач, теонимот се преведува, на пример, како „Млад господар“ или „Силен, Моќен Господар“.

Некои истражувачи го делат и теонимот како Yar-ovit, каде што наставката -ovit значи „оној што има многу (нешто)“, „окарактеризиран со (нешто)“, а теонимот Yarovit се претпоставува дека значи „Оној во кого има многу од она што е силно, моќно“.

## Извори
Богот Јаровит се појавува во хагиографиите на Ото од Бамберг, кој ги водел мисиите за христијанизација меѓу Полапските Словени и Померанците: во 1151 година, „Животот на Свети Ото, епископ од Бамберг“ од монахот Ебо, и во „Дијалог за животот на Свети Ото од Бамберг“ напишан во 1158–1159 година од монахот Херборд.

Ебо известува дека во април 1127 година, Свети Ото се вратил во Померанија за да ги продолжи своите мисии за христијанизација. Прво стигнува до Магдебург, а следниот ден оди во Хоболин (сега Хавелберг). Во овој град, речиси никој повеќе не носел христијански имиња, а кога Ото пристигнал, градот бил украсен со знамиња во чест на богот Јаровит. Потоа, во мај, Ото ги испраќа своите придружници, Улрих и Албин, во Вологошч, каде што се наоѓал добро познатиот храм Јаровит, и ја започнува христијанизацијата. Еден пагански свештеник кој слушнал за ова требало да го напушти градот во храмова облека и, преправајќи се дека е самиот Јаровит, да му нареди на еден жител што го сретнал во шумата да им каже на жителите на градот дека треба да ги убијат христијаните, во спротивно сите ќе умрат. Вечерта, истиот ден:[...] некои од следбениците на почитуваниот епископ сакаа да го разгледаат храмот во истиот тој град и продолжија да го прават тоа без понатамошни мерки на претпазливост; по што некои од граѓаните се посомневаа дека сакаат да го запалат својот храм и, собрани заедно, излегоа да ги пречекаат со нескладен тропот на оружје. Потоа побожниот Улрих се сврте кон своите придружници и рече: „Не е без причина што се собраа; бидете сигурни дека нашето влегување ги забрза.“ Слушајќи го ова, придружниците се вратија на својот пат и побараа засолниште за своето бегство. Но, еден свештеник по име Дитрих, кој одеше пред нив и се приближи до вратите на храмот, не знаејќи каде да се сврти, смело влета во самото светилиште и, гледајќи златен штит како виси на ѕидот, кој беше посветен на Јаровит, нивниот бог на војната, и кого го сметаа за незаконско да го допираат, го зграпчи штитот и се соочи со нив. Тие, како незнаечки едноставни луѓе, помислија дека нивниот бог Јаровит се приближува кон нив и, зашеметени, се повлекоа и паднаа на земја. Дитрих, забележувајќи ја нивната глупост, го фрли штитот и избега, благодарејќи му на Бога што сметал дека е соодветно да ги избави своите слуги од нивните раце.

– Ебо, Житие на Свети Ото, епископ БамбершкиХерборд дава слични информации за обид за убивање на христијани – еден христијански свештеник кој се криел во пагански храм зел голем штит покриен со златни плочи, кој никој не можел да го допре, а кој го вадел само во време на војна. Овој штит бил посветен „на нивниот бог Јаровит, кој на латински се нарекува Марс“. Во верзијата на Херборд, заканата на богот изговорена преку устата на свештеникот требало да гласи вака:Јас сум твојот бог; Јас сум оној што ги покрива ливадите со трева и шумите со лисја, одгледува култури на полињата и дрвјата, (дава) плодност на добитокот. Сè што луѓето користат доаѓа од мојата моќ.

– Херборд, Дијалог за животот на Свети Отон од Бамберг

## Толкувања
Фестивалот на сеење посветен на Јаровит, на кој бил сведок Отон, веројатно се одржал на 15 април. Се верува дека теонимот Јаровит е релативно нов и ги заменил претходните на табу основа. Според Хенрик Ловмијански, приказната за свештеникот кој се преправал во Јаровит и им се заканувал на граѓаните била измислена од христијаните за да го исмеат свештеникот.

Научниците го толкуваат Јаровит различно. Според Александар Гиејстор, Јаровит е очигледен бог на војната и тој го споредува својот златен штит чуван во храмот со штитот чуван во римската Регија. Се вели дека овој бог е полапска хипостаза на Перун. Според Анджеј Шијевски, овој бог манифестира соларни, боречки квалитети, а бил одговорен и за сферата на плодноста, жетвата и младоста.

Некои истражувачи ја поврзуваат фигурата на Јаровит и со источнословенски лик по име Јарило, кој од некои истражувачи се смета за источнословенско божество. Информациите за Јарило не се појавуваат сè до 1765 година, а таму е опишан како народен обичај укинат од епископот. Според етнографскиот материјал, едно од девојките било облечено во облеката на Јарило; Јарило требало да биде млад човек во бела мантија, бос, со човечка глава во десната рака, класови 'рж во левата, носејќи венец од билки и требало да седи на бел коњ. Идентитетот или врската помеѓу Јаровит и Јарило е поткрепена првенствено од фактот дека обете имиња содржат исто стебло jar- и дека празниците поврзани со едното и другото се одржувале на 15 април (или на сличен датум). Ставот за врската помеѓу Јаровит и Јарило е поддржан, на пример, од Гиештор, Михал Тера, Роман Зароф. Сепак, многу истражувачи сметаат дека врската помеѓу двете фигури е контроверзна или неоснована, како што се Ловмијански, Станислав Урбанчик или Јежи Стрзелчик, исто како што се смета за контроверзно да се толкува Јарило како божество.

Некои научници, исто така, сметаат дека Јаровит и Световит се идентични или синонимни божества. Првиот што предложил таков став бил Александар Брикнер, кој препознал дека зборовите *jarъ(jь) и *svętъ порано биле синоними и дека двата значеле „силен“, додека *svętъ почнал да значи „свет, свет“ само под влијание на христијанството. Затоа, теонимите Јаровит и Световит значат исто, како и дадените имиња Јаропелк и Светопелк, при што се претпоставува дека теонимот Јаровит прв настанал, а подоцна Ругијците го замениле со Световит. Ставот за блиска врска меѓу двете божества го поддржуваат, на пример, Урбанчик, Ловмијански или Зароф. Сепак, ставот дека *jarъ(jь) и *svętъ се синоними е критикуван и честопати не е поддржан од современите научници.

## Во археологија
Во црквата „Свети Петар“ во Волгаст има две камени плочи. Првата, со димензии 86 × 46 см, е пронајдена во 1920 година под подот, а подоцна е вградена во ѕидот на црквата. На оваа плоча е врежан човек во долга наметка, со кренати раце, кој држи копје во десната рака. Подоцна, над неговата глава е врежан малтешки крст. Фигурата можеби стои на рид. Каменот се нарекува Јаровит камен (германски: Геровитштајн).

Втората плоча има димензии 193 × 117 см. На неа е прикажан човек облечен во долга наметка украсена под половината со украс; во десната рака држи копје, чиј врв е уништен од малтешки крст. Левата рака се извиткува над колкот, што одговара на минијатурни фигури од словенскиот период.

## Наводи


## Литература

* Алварез-Педроза, Хуан Антонио (2021). Извори на словенската претхристијанска религија. Лајден: Конинклијке Брил. .
* Boryś, Wiesław (2005). Słownik etymologiczny języka polskiego. Краков: Wydawnictwo Literackie. .
* Брукнер, Александар (1985). Urbańczyk, Станислав (уред.). Mitologia słowiańska (на полски). Варшава: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. .
* Гијстор, Александар (2006). Словенска митологија. Варшава: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego. .
* Лома, Александар (2002). Пракосово. Словенски и индоевропски корени српске епике (на српски). Белград.
* Łowmiański, Хенрик (1979). Religia Słowian i jej upadek, w. VI-XII. Варшава: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. .
* Łuczyński, Michał (2020). Bogowie dawnych словенечки. Studium onomastyczne. Киелце: Киелеки Товарзиство Наукове. .
* Росик, Станислав (2020). Словенската религија во светлината на германските хроники од 11 и 12 век (Титмар од Мерсебург, Адам од Бремен, Хелмолд од Босау): Студии за христијанското толкување на претхристијанските култови и верувања во средниот век. Лајден: Брил. .
* Strzelczyk, Jerzy (1998). Mity, podania i wierzenia dawnych словенечки (на полски). Познан: Дом Виданичи Ребис. .
* Шчепаник, Павел (2020). Rzeczywistość mityczna словенечки północno-zachodnich i jej materialne wyobrażenia. Торун: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. .
* Шијевски, Анджеј (2003). Словенска религија. Краков: Wydawnictwo WAM. .
* Тера, Михал (2009). Перун: Bůh hromovládce (на чешки). Червени Костелец: Павел Мерварт. .
* Urbańczyk, Станислав (1991). Дани Слование. Виара и култ. Вроцлав: Осолинеум.
* Зароф, Роман (2002). „Потеклото на Свентовит од Риген“. Студија Митолошка Славика. 5: 9–18. doi:10.3986/sms.v5i0.1794. ISSN 1581-128X.
* Зароф, Роман (2019). „Ругискиот словенски бог Свентовит – Уште еднаш“. Студија Митолошка Славика. 22: 37–54. doi:10.3986/SMS20192202. ISSN 1581-128X. S2CID 203280509.

Категорија:Словенска митологија