open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кабасница

**Кабасница** или **Кладошница** (, *Проти*; до 1928&nbsp;г. *Καμπάσνιτσα*, *Кабасница*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 120 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото е сместено 3&nbsp;км северно од Лерин, во подножјето на планината Пелистер. Лежи во западниот крај на Леринското Поле близу државната граница со Р Македонија. Крај селото се наоѓа Кабасничкиот манастир („Св. Марко“).

## Историја
Кабасница за првпат се спомнува во две златни були на царот Стефан Душан (од 1343-44 и 1344-45 г.) под името Кл’басница (*Клъбасница*).

### Во Отоманското Царство
Селото се јавува во османлиски дефтер од 1481 г. во кој е заведено со 80 домаќинства.

Во XIX век Кабасница било големо македонско село во Леринската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кладошница (Kladochnitza) е село со 40 домаќинства од вкупно 110 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Кладошница* имала 620 жители Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *К'басница* се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 60 куќи.

На почетокот на векот во Кабасница работела грчката пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Кабасница* (Kabasnitza) живееле 520 Македонци под Цариградската патријаршија и во селото работело грчко училиште. Според Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни селото броело 80 македонски куќи.

## Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 637 жители. Во 1920 г. во него се попишани 617 лица. Во 1928 г. властите го преименувале во Проти, кога имало 683 жители.

Иако меѓу светските војни имало иселување во прекуокеанските земји, населението продолжило да расте, па во 1940 г. имало дури 802 жители. Селото не настрадало во Граѓанската војна, иако селскиот Павле Аспров од Лаген е убиен поради неговото противење на грчката власт. Во 1951 г. е забележано умерено намалување на вкупно 743 лица, но ова набргу почнало да се засилува поради огромното иселување во прекуокеанските земји. Така, во 1961 г. населението опаднало на 303 лица, кои на следниот попис од 1971 г. станале 143.

Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ (т.е. македонско) и во него македонскиот јазик е зачуван на средно ниво.

## Население

## Културни и природни знаменитости
;Верски објекти
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1858 г.
* Кабаснички манастир („Св. Марко“) од 1864 г.

## Стопанство
Селото важи за сиромашно поради полупланинскиот карактер, и уште од постаро време живеело од печалбарство.

## Личности
* Поп Тодор (? – 1898/99) — учител во Горно Неволјани и свештеник во Лерин
* Јован Икономов — гркомански свештеник, деец на грчката пропаганда

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Лажени

**Лажени** (, *Месониси*; до 1926&nbsp;г. *Λάζενη*, *Лазени*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 198 жители (2011). Во селото и денес живеат исклучиво Македонци.

## Географија
Селото е сместено во Леринското Поле, меѓу Сакулева Река (Леринска) и Менска Река, 6&nbsp;км источно од градот Лерин.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Лажени било чисто македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го води *Лежини* како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Лајени* (Layéni) било село до 80 домаќинства со 200 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Лажени имало 200 жители, сите Македонци. На почетокот на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лажени (*Lajani*) имало 336 жители под врховенството на Цариградската патријаршија и во него работело грчко училиште.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Лажен* се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 65 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни, со потпишувањето на Букурешкиот договор Лажени во 1913 г. е припоено кон Грција. Во 1926 селото е преименувано во Месониси. Во 1920 г. селото имало само 131 жител, но нивниот број се зголемил на 189 во 1928 и 328 во 1940 г.

Лажени не настрадало во Грчката граѓанска војна, и затоа во 1951 г. имало 336 жители. Сепак, во 1961 г. нивната бројност опаднала на 256, а во 1971 г. на само 139 жители. Следниот период бележи извесен опоравок на бројноста, со 276 во 1981 и 288 лица 1991 г. иако населението било помалубројно, бидејќи таа година кон него се вбројани и жителите на градската населба Ж. Станица Лерин На пописот во 2001 г. Лажени имало 227, а на следниот од 2011 г. се смалило на 198 лица.

## Население

### Родови
Како некои од родови во селото според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:

* *Божиновци (5 куќи)* староседелци
* *Крушовци (3 куќи)* доселени од Крушево на крајот на XVIII век

## Стопанство
Главни производи на Лажени се житото, тутунот, јагодите, вишните и јаболката.

## Поврзано
* Леринско Поле
* Сакулева Река
* ЖС „Лажени“ — месната железничка станица

## Наводи

Категорија:Лерин
Љубетино

**Љубетино** (, *Педино*; до 1926&nbsp;г. *Λιουμπέτινο*, *Љубетино*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 387 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа недалеку од патот од Суровичево за Костур на дваесетина километри југоисточно од Лерин. Според записите на Ѓорче Петров селото Љубетино се наоѓа приближно на југ од Лерин на 4 часа растојание, расположено на едно рамно место на јужната страна на истата падина на којашто е Ајтос. Тоа граничи со езерата Врапчанско и Зазерско на југ, со Горно Врбени и патот за Кајлари на југоисток и исток, со Ајтос, Невеска и Зелениче на запад.

## Историја
Селото Љубетино се среќава во турските пописни дефтери од  век, односно од опширниот пописен дефтер број 16 за Леринската нахија од 1481 година каде за селото запишано како *Л’бот’н* е запишано дека вкупно имало 45 христијански македонски семејства кои произведувале пченица до 61 товар, јачмен и друго до 54 товари, бостан, обработувале лозја и  чувлае свињи за што селото остварувало свкупен приход од 9266 акчиња. Според записите на Ѓорче Петров од 1896 година селото Љубетино имало 55 куќи со 260 жители Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Љубетино се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 40 куќи.

## Стопанство
Селото иако лежи во поле, не е богато, а главни производи се жито, детелина и тутун. Населението делумно се занимава и со овоштарство и сточарство.

## Население

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Личности
* Алексо Лепишков (? – 1905) — револуционер, селски војвода од ВМРО
* Васил Липитков (1862 – 1928) — револуционер, војвода од ВМРО
* Доне Липитков (1875 – 1905) — револуционер, војвода од ВМРО

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Суровичево
Лесковец

**Лесковец** (, *Лептокариес*; до 1926&nbsp;г. *Λεσκοβίτσα*, *Лесковица*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 62 жители (2011) — сите Македонци.

## Географија
Селото е сместено во средиштето на Леринското Поле, 9&nbsp;км југоисточно од Лерин. Лежи близу ридот Радош на планината Мала Река.

## Историја
[мини|250п|Лесковец во [Македонија во Првата светска војна|Првата светска војна.]]
### Во Отоманското Царство
Лесковец се за првпат се среќава во документ од XV век како *Лесковчене*, во кој по име се зведени 58 глави на домаќинствата.

Во XIX век Лесковец било македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал Лесковец како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лесковец (Leskovetz) било село во Леринската каза со 50 домаќинства и 145 (или 185) жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Лесковец (*Лсковецъ*) имал 330 жители, сите Македонци христијани.

Во селото работеле и грчката и бугарската пропаганда. Според извештајот на бугарскиот трговски агент во Битола Андреј Тошев, на 25 декември 1902 г. целото село (46 куќи) потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија, кое дотогаш било под Цариградската патријаршија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото жвееле 368 Македонци, сите под егзархијата.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Лесковец се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 46 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 249 жители. Боривое Милоевиќ малку подоцна го спомнува со 50 македонски куќи, а во 1920 г. броело 238 лица. Во 1926 г. селото е преименувано во Лептокариес, што е буквален превод на македонското име.

Иако не настрадало во Граѓанската војна, населението значително опаднало во текот на 1960-тите поради иселувања во прекуокеанските земји. Подоцна се одржало устојчиво, но почнало значајно да опаѓа во 2000-тите, при што во него во 2011 г. се збележани само 62 лица.

Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ и во него македонскиот јазик е зачуван на високо ниво.

## Цркви
* „Рождество на пресв. Богородица“, изг. 1950 г. 
* „Св. Ѓорѓи“

Селска слава е Мала Богородица, на 8 септември.

## Население

## Стопанство
Населението претежно се занимава со огледување на тутун, а застапено е и сточарството.

## Личности
* Михо Трпко (Петре-војвода) — ајдутин од XVII век
* Дељо Лесковски — ајдутин од крајот на XIX век
* Лазар (Ѕоле) Бегалкин — револуционер на МРО, војвода на селската чета од Лесковец по 1904 г.

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Негочани

**Негочани** (, *Ники*; до 1926 г. *Νεγκότσανη* или *Νεγοτσάνη*, *Негоцани*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 273 жители (2011) и до денес е чисто македонско.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Леринското Поле, 17 км северно од Лерин крај реката Ракова, на  на самата граница со Република Македонија. Лежи на надморска височина од 592 м, а атарот му опфаќа . Во селото е сместен граничниот премин Негочани-Меџитлија за влез во Р Македонија.

## Историја
### Османлиско време
[мини|десоно|250п|Земјоделски објекти во Негочани за време на [Прва светска војна|Првата светска војна]]
Негочани првпат се споменува во турски даночен регистар од 1468 г. како село со 200 домаќинства. Во 1481 г. бројот на домаќинствата се намалил на 112. Во записот се вели дека во селото се огледуваат лозја, лен, коноп, пчели и свињи и дека има мелници и пазар.

Селото се споменува во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Манастир во 1611-1612 година под името Негочан со 65 домаќинства.

Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал *Негофа* како македонско село. На почетокот на XX век селото ѝ припаѓало на Битолската Каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 Негочани имало 500 жители Македонци и 150 жители Арнаути-муслимани. На почетокот на XX век селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Негочани* имало 480 Македонци под грчка пропаганда и во селото работи грчко училиште.

### Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 630 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ спомнува дека во селото има 40 куќи, сите македонски. Во 1920 г. се регистрирани 562, а во 1928 г. — 662 жители. Во 1926 г. Негочани е преименувано во Ники, што во превод значи *победа*.

### Во Граѓанската војна
Во Граѓанската војна селото многу настрадало, и како последица на тоа, бројот на населението почнал да опаѓа, главно поради сè поголемото отселување на жителите во прекуокеанските земји.

Негочани учествувало во организирањето на НОФ и во состав на ДАГ со 10 борци, од кои тројца ги дале животите: Митре Абуков, Крсте Гаџовски и Коста Тодоровски (Марков).

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Негочани, каде тоа е единствено населено место.

## Стопанство
Главно занiмање на населението се производството на жито и сточарски преработки.

## Наводи

## Надворешни врски
* Стари слики од Негочани, неговите жители и нивните активности на профилот на Благојче Андонов на Facebook

Категорија:Лерин
Категорија:Македонско-грчки гранични премини
Маала (Леринско)

**Маала** или **Махала** (, *Тропеухос*; до 1929&nbsp;г. *Μαχαλάς*, *Махалас*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 323 жители (2011), сочинето од Македонци и грчки доселеници.

## Географија
Селото е сместено во источните пазуви на Нередска Планина, 5&nbsp;км јужно од Лерин и 3&nbsp;км југозападно од Кучковени. Крај селото минува Малечка Река.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Од податоците се гледа дека Маала било македонско село кое во подоцнежниот дел на XIX век станало турско. На почетокот на XIX век францускиот конзул кај Али-паша Јанински Франсоа Пуквил го означил *Махала (Machala)* како „големо македонско село“.

Во 1861 г. Јохан фон Хан на етничката карта на долината на Вардар ја означил Маала како македонско село.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Маала е укажана двапати — еднаш како село *Мала (Mala)* во Леринската каза со 30 домаќинства и 85 жители Македонци, и вторпат под името *Махала (Mahala)* како село во Костурската каза со 80 домаќинства сочинети од 60 жители муслимани и 240 Македонци.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Маала* живееле 600 Турци и 110 Арнаути муслимани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Махала* се води како мешано албанско-турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 70 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 300 жители. Боривое Милоевиќ го спомнува со 100 турски куќи. Во 1920 г. во Маала се попишани 450 жители. Во 1924 г. турските жители се иселени по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место властите довеле 155 грчки дојденци од Источна Тракија и Мала Азија, но поголем број македонски семејства од околните села кои го откупиле земјиштето од турските сопственици. Така, селото станало мешана македонско-грчка населба во која во 1928 г. живееле 430 лица.

Во 1929 г. селото е преминеувано во Тропеухос, што во превод значи „трофејно“.

На пописот од 1940 г. е забележан пораст на 665 жители. Во 1941 г. селото потпаднало под бугарска окупација и воспостравена е бугарска општинска управа. Селото не настрадало во Граѓанската војна, па затоа во 1951 г. имало 664 жители. Подоцна бројот на жителите почнал да опаѓа поради иселувања во прекуокеанските земји и поголемите градови.

## Цркви
Селото ги има следниве верски објекти:
* „Св. Ѓорѓи“ — црква изградена во 1910 г.
* „Св. Ѓорѓи“ — параклис
* „Св. Петка“ — параклис

Селска слава е Ѓурѓовден.

## Население

## Стопанство
Селото важи за доста богато. Населението се занимава со земјоделство и сточарство. Главни производи се јагодите, тутунот и житото, како и сточарските преработки.

## Поврзано
* Нередска Планина

## Наводи

Категорија:Лерин
Медово

**Медово** (, *Милиона* или *Μηλεών*, *Милеон*; до 1926 г. *Μέδοβο*, *Медово*) — преспанско село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 5 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа 40 км северозападно од Лерин, на подножјето на планината Бела Вода недалеку од Малото Преспанско Езеро, на надморска височина од 880 м.

## Топонимија
Подолу погледајте го опширниот список на топонимите во Медово.

## Историја

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Медово (Médovo) било село во Ресенската каза со 15 домаќинства и вкупно 40 жители Македонци. Во истиот период, Милоевиќ го завел селото со 20 македонски куќи.

На почетокот на XX век Медово е заведено како чисто македонско село во Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в селото живееле 100 Македонци христијани. По Илинденското востание во 1904 г. целото село преминало под врховенството на Бугарската егзархија. Податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) вела дека во 1905 г. во Медово има 120 Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Медово се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 18 куќи.

Во првите денови на април 1908 г. властите извршиле претрес на селото, а испитувањата се спроведени со измачувања и насилство.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 130 жители. Во 1926 г. името му е сменето во Милионас. Во 1928 г. државната статистика бележи 161 жител.

Во 1949 г. целото население го напуштило селото поради борбите во Граѓанската војна. Дел од жителите се преселиле во Р Македонија, а други заминале во источноевропските земји. Така, од 209 жители во 1940, Медово се свело на село без жители во 1951 г. Подоцна, малубројните преостанати семејства кои биле засолнети во внатрешноста на земјата добиле дозвола да се вратат во селото. Воедно дошле и две доселенички семејства. Така, во пописот од 1961 г. се заведени 107 жители, но поради масовното отселување во прекуокеанските земји во 1971 г. нивниот број опаднал на 47 и продолжил да се намалува.

Во 1925 г. во Медово е изградена црквата „Свети Никола“.

## Население

### Список на топоними
Ова е список на позначајните топоними во Медово и неговата околина:

### Родови

Каде и да се отселени медовци се потомци на следните родови кои живееле во селото:

* Алабашовци
* Димовци
* Каранфиловци
* Лозановци
* Лазаровци
* Најдовци
* Петковци
* Поповци — доселени од с. Нивици
* Ралевци
* Стојановци
* Стефовци
* Трајковци

Некои од наведените родови водат потекло од некогашното село Опаја

## Личности

* Ристо Каранфилов — македонски револуционер од ВМОРО.

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Преспа со седиште во Р’мби, која припаѓа на поголемата општина Преспа, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Р’мби, во кој спаѓа и селото Р’мби.

## Наводи

Категорија:Преспа (општина)
Неокази (Леринско)

**Неокази** (, *Неохораки*; книжевно: *Νεοχωράκιον*, *Неохоракион*; до 1928 година: *Νεοκάζη*, *Νεοκάζι*, *Неокази*; книжевно: *Νεοκάζιον*, *Неоказион*) — село во Леринско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Лерин, во Западна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа во самото Леринско Поле, оддалечено 13 километри од градот Лерин, на надморска височина од 620 метри. Површината на селскиот атар изнесува 9 квадратни километри.

Како официјално седиште на поранешната Општина Неокази, но и денешно седиште на општинскиот оддел се води маалото Свети Атанас, кое се води како посебна населба. Во маалото по последниот попис живееле 33 жители.

## Историја

[мини|300п|десно|Војници на [Антантата во Неокази]]

Населбата во минатото била мешана, со македонско и турско население. Во почетокот на XX век, Неокази претставувало село во Леринската каза во Отоманското Царство.

По Илинденското востание, селото било опожарено, а 70 души биле убиени.

Селото било преименувано во текот на 1928 година кога му било доделено името Неохораки (*Νεοχωράκι*).

## Стопанство

Главни производи на населението се жито и тутун.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Неокази живееле 650 Македонци христијани и 180 Турци муслимани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото имало 608 жители. Милоевиќ ја забележал со 60 македонски и само 4 турски куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Неокази се води како мешано македонско-турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 115 куќи.

По иселувањето на малкуте Турци во 1924 година, тука се доселиле околу 20 бегалски семејства од Понд и Кавказ. Така, заедно со доселениците, Неокази во 1928 година имало 585, а 1940 година селото имало 828 жители. Во времето меѓу двете светски војни во прекуокеанските земји емигрирале 5 семејства, а во текот на Граѓанската војна во Грција 5 семејства и 15 поединци побарале засолниште во Македонија. Во селото, во 1951 година живееле 654 жители, во 1961 година 787, во 1971 година 632, во 1981 година 624, а во 1991 година имало 592 жители, од кои апсолутното мнозинство се Македонци.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 542 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 485 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Овчарани со седиште во селото Неокази, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во истоимениот округ. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Неокази, во кој покрај селото Неокази влегува и неговото маало Свети Атанас.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Атанасиј“ — главна селска црква, изградена во 1884 година
* Црква „Св. Јован Претеча“ — гробјанска црква

## Личности

;Родени во Неокази
* Крсто Љондев — револуционер, учесник во МРО

## Наводи
Нови Град (село)

**Нови Град** (, *Вегора*; до 1926&nbsp;г. *Νεογράδ*, *Неоград*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 463 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено 6&nbsp;км северно од Чалџиево и 4&nbsp;км југоисточно од градот Суровичево во котлината Сариѓол. Селото било на југозападниот брег на Островското Езеро, но денес езерото е повлечено на север.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во минатото селото било населено исклучиво со Македонци, кои насила биле истиснати од Турци, па Нови Град станало турска населба. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Новиград* (Novigrad) било село Џумалиската каза со 20 домаќинства и 38 жители муслимани.

Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Нови Град:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Нови Град (*Нови Градъ*) имал 500 жители Турци и 70 Роми. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни Нови Град се состоел од 200 турски куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Новиград* се води како чисто турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 160 куќи.

## Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 773 жители, кои во 1920 г. станале 800. Во 1920-тите населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место власта довела грчки колонисти од Понд. Во 1926 г. селото е преименувано во Вегора. Во 1928 г. Нови Град било чисто дојденско село со 308 жители од 89 семејства.

Во 1940 г. селото имало 531 жител и продолжило да расте сè до 1960-тите, кога почнало да се намалува поради иселувања во градовите.

Според истражување од 1993 г. селото е чисто дојденско, во кое „понтскиот грчки“ е зачуван на средно ниво.

### Земјиштен спор со Пателе
На крајот од 1980-тите жителите на Нови Град се впуштиле во земјиштен спор со жителите на соседното македонско село Пателе. Двете страни полагале сопственост врз 310 хектари новопојавено земјиште кое се ослободило со повлекувањето на Островското Езеро. Грчките жители на Нови Град веќе го сееле и орале земјиштето, додека пак оние на Пателе останале без разрешница. Кога во 1992 г. жителите на Пателе се обратиле кон управникот на Леринскиот округ, Пападопулос, за образложение зошто не им се дава земјата која им припаѓа, Пападопулос им одговорил:

## Население

## Стопанство
Главни производи на Нови Град се тутунот, грозјето и житото, а делумно е застапено и сточарството.

## Личности
* Јанаки Панајотов — борец во МОО од VIII Костурска дружина

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Ново Село (Леринско)

**Ново Село**, **Новоселско**, **Ветко Ново Село** или **Горно Новоселско** (, *Неја Коми*; до 1926&nbsp;г. *Νόβο Σέλο*, *Ново Село* или *Νοβοσέλι*, *Новосели*) - раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Суровичево, во областа Западна Македонија. Најверојатно селото било растурено за време на Првата светска војна.

## Географија и местоположба
Ново Село е сместено на самиот самиот пат од Суровичево до Кајлари. Селото се наоѓа на надморска висина од 580 м.

## Историја
За време на Османлиското Царство оваа населба била чифлигарска сопственост на некој бег. Милоевиќ ја спомнува како Ветко Ново Село.

Селото најверојатно било растурено во текот Првата светска војна.

## Демографија
Според К’нчов на оваа чифлигарска населба работеле 120 Роми, а Милоевиќ пишува дека селото имало 5 турски куќи. Во пописот од 1920 година не се споменува, а во оној од 1928 година регистрирани се 13 жители, само мажи што укажува дека ова било имот на кој работеле мажи од околните села. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 32 жители 
*1920 - не се спомнува
*1928 - 13 жители (само мажи)

## Наводи

## Надворешни врски
* Портал на Општина Суровичево  

Категорија:Историски села во Суровичево
Орта Оба

**Орта Оба** или **Ортоба** (, *Месокамбос*; до 1926&nbsp;г. *Ορτά Ομπά*, *Орта Оба*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 67 жители (2011).

## Географија
Селото се наоѓа на 20&nbsp;км североисточно од градот Лерин и 16&nbsp;км североисточно од Долно Клештино. Лежи на северниот крај од Леринското Поле, мошне близу до границата со Општина Новаци во Р Македонија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во османлиските даночни книги на Леринскиот вилает од 1626-27 г. *Орта ова* се води како село со 68 немуслимански домаќинства.

На почетокот на XX век Орта Оба било чисто турско село во Леринската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 250 жители, сите Турци. Малку подоцна Боривое Милоевиќ го споменува со 60 турски куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Орта-оба* се води како чисто турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 50 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор сето население е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Понд. Во 1926 г. селото е преименувано во Месокамбос. На пописот од 1928 г. во Орта Оба се заведени 179 жители. По 1930 г. тука се доселиле и малобројните македонски семејства од соседното Рахманли, со што станало етнички мешана населба. Така, во 1940 г. во Орта Оба имало 27 македонски и 60 доселенички семејства — вкупно 463 жители.

За време на Грчката граѓанска војна, 16 македонски семејства се преселиле во Р Македонија, а останале 11. Со тоа, населбата и понатаму останала мешана, но во значајна полза на доселените Грци. Во 1951 се заведени 312, а во 1961 г. 322 жители. Населението почнало да опаѓа поради иселување, па така во 1971 г. се попишани 237, во 1981 г. се заведени 211, а во 1991 — 193 жители. Иселувањето се засилило во следните десетлетија: во 2001 г. Орта Оба имала 133 жители, но во 2011 г. само 67.

## Население

## Стопанство
Селото важи за прилично сиромашно. Главни производи се житото и сточарските преработки. Атарот има површина од само .

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Попадија (Леринско)

**Попадија** (, *Пападија*) — поранешно село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Лерин, во областа Западна Македонија. Од пописот од 1991 година жителите на ова село се опфатени во составот на селото Сетина, кон кое припаѓа и самото село нема жители.

## Географија и местоположба
Попадија е сместена на северозападните падини на планината Кајмакчалан, по течението на Стара Река. Селото се наоѓа на надморска висина од 900 м и од сите страни е опкружено со планински врвови. Во котлинското место на селото денес е вештачката акумулација „Попадија“.

## Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Попадија се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 6 куќи.

На 6 октомври 1907 година Попадија била нападната од андартските капетани Димитриос Папавиерос и Емануил Кацигарис, кои запалиле 12 куќи.

Селото целосно настрадало во Грчката граѓанска војна при што повеќето од жителите се засолнале во Република Македонија, а дел во соседното село Сетина.

Селото е обновено во седумдесеттите години и во пописот од 1981 година е регистрирано со 17 жители, а од 1991 година жителите се евидентираат во Сетина.

## Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 50 жители, а Милоевиќ наведува 20 македонски куќи. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 73 жители
*1920 - 98 жители
*1928 - 135 жители
*1940 - 149 жители

## Личности

#### Родени во Попадија

* Вангел Димитровски  (р. 1943) — македонски стоматолог
* Илија Попадиски (1861 – ?) — македонски револуционер од ВМОРО.
* Ристо Стојанов Канзуров (1886 – ?) македонски револуционер од ВМОРО. Учествувал во Илинденското востание. И соработувал со Илија Попадиски и Георги Поп Христов. Од 1946 година живеел во град Скопје.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјално мрежно на општината Лерин
Плешевица

**Плешевица** (, *Колхики*; до 1928&nbsp;г. *Πλησεβίτσα*, *Плисевица*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 231 жител (2011).

## Географија
Селото е сместено во Леринското Поле, 7&nbsp;км југоисточно од Лерин и 3&nbsp;км јужно од Кучковени. Крај селото тече Негованска Река, која по неколку километри се влева во вештачкото Плешевичко Езеро на север.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Плешевица првично било македонско село, но подоцна тука се доселиле Албанци кои со време го истиснале домородното население. Од првовремено македонска, кон средината на XIX век селото станало мешана населба. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 *Плешеница* (Pléchénitza) било село во Леринската каза со 200 домаќинства и 405 жители муслимани и 308 жители Македонци.

До почетокот на XX век албанското население наполно го истиснало македонското. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото живееле 700 Арнаути муслимани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Плешовица (Плештевица)* се води како чисто албанско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 80 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 400 жители. Во 1920 г. во Плешевица живееле 532 жители, но во 1924 г. населението како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле Грци од Понд. Во 1928 г. Плешевица била чисто дојденско село со 367 жители (95 семејства).

Во 1940 г. во селото се попишани 530 жители. Плешевица не настрадала во Граѓанската војна, па затоа во 1951 г. имала население од 444 жители. По војната, жителите сè уште немале црква, и за таа цел ја користеле старата турска џамија. Населението се приметно се намалило во 1960-тите и 1970-тите поради иселувања во поголемите градови.

Според истражување од 1993 г. селото е чисто дојденско, и во него понтскиот грчки е зачуван на средно ниво.

## Население

## Стопанство
Населението одгледува жито, тутун и компири, а делумно е застапено и сточарството.

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Рахманли

**Рахманли** (**Рамалија** или **Ромалија**, наречено и **Раманче**; , *Елеуса*; до 1926&nbsp;г. *Ραχμανλή*, *Рахманли*) — поранешно село во Леринско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Лерин во истоимениот округ на областа Западна Македонија, Грција. Сè до неговото напуштање во 1930-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото било сместено 22&nbsp;км североисточно од Лерин, 17&nbsp;км источно од Долно Клештино. Лежело во северниот крај на Леринското Поле на самата државна граница со Р Македонија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Рахманли било македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) ја опишал *Ромалија* како македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Рахманли (Раманче)* имало 249 жители Македонци-христијани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Рахманли се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 16 куќи.

На почетокот на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Раманли (Ramanli)* живееле 128 Македонци, сите под егзархијата.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 123 жители. Во 1920 г. населението опаднало на 68 лица, веројатно поради војните. Во 1926 г. властите го преименувале во Елеуса. Според последниот попис од 1928 г. Рахманли имало 56 жители, кои постепено почнале да го напуштаат поради тешките услови за живот и се прибрале во соседното село Орта Оба. Иако селото е конечно напуштено во 1930-тите, имотите во него сè уште се користат од неговите поранешни жители.

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Историски села во Лерин
Петорица

**Петорица** или **Петорак** (, *Трипотамос*) - село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Лерин, во областа Западна Македонија. Според пописот од 2011 година селото броело 83 жители.

## Географија и местоположба
Петорица е сместена покрај железничката линија Лерин-Битола, 10 км оддалечено од Лерин. Селото се наоѓа на надморска висина од 680 м. Вкупната површина на селскиот атар е 3 км<sup>2</sup> и е најмал во округот.

## Историја
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Петорек* се води како чисто македонско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 35 куќи.

Селото потпаднало под власта на Грција, по Втората балканска војна во 1913 година со Букурешкиот договор.

Во Грчката граѓанска војна селото не настрадало многу.

## Демографија
До дваесеттите години на XX век Петорица било чисто македонско село. На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 210 жители, а Милоевиќ наведува 20 македонски куќи. Во 1921-1922 година во селото се населиле 15 семејства од Понд и неколку од Епир. Движењето на населениото по години е следното:
*1913 - 127 жители
*1920 - 135 жители
*1928 - 319 жители
*1940 - 495жители
*1951 - 483жители
*1961 - 468 жители
*1971 - 404 жители
*1981 - 371 жител
*1991 - 355 жители
Македонскиот јазик е зачуван на високо ниво.

## Стопанство
Основна стопанска гранка на населението е земјоделието. Главни производи се жито, тутун, грав и јаболка.

## Наводи

## Надворешни врски
*  Официјално семрежно место на општината Лерин

Категорија:Лерин
Опсирино

**Опсирино** или **Опсирина** (, *Етнико*, до 1927 г. * Οψίρινα *, *Опсирина*) — село во Леринско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Лерин, во Западна Македонија, Грција.

Населението брои 49 жители (2021), сочинето исклучиво од Македонци.

## Географија

[мини|300п|лево|Поглед на [Драгошки манастир|Драгошкиот манастир и селото Опсирино]]

Селото е сместено 10&nbsp;км северозападно од Лерин и 3&nbsp;км западно од Долно Клештино, крај патот преку Драгош за Битола. Лежи крај Мала Река, во пазувите на планината Пелистер близу границата со Р Македонија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Описирино отсекогаш било македонско село. На почетокот на XX век селото припаѓало на Битолската и имало албанско малцинство кое подоцна исчезнало. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Опсирино имало 260 жители Македонци и 60 жители Албанци муслимани. На почетокот на XX век грчката пропаганда правела обиди да пушти корени во селото, и сите христијани во него биле под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Обсирина* имало 208 Македонци под патријаршијата и во неа работело грчко училиште.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Опсирина* се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 60 куќи.

### Во Грција
мини|Армиски трупи во Опсирино, 1916
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 293 жители. Во овој период Боривое Милоевиќ го завел како населба со 30 македонски куќи, а во 1920 г. во Опсирино се попишани 264 лица. Во 1927 г. властите го преименувале во Етнико, што во превод значи „национално“. Следната 1928 г. селото броело 296 лица.

Во 1940 г. селото покажува зголемување на 372 жители, иако во овој период имало иселување во прекуокеанските земји. За време на Граѓанската војна две семејства од Опсирино пребегале во Р Македонија, а повеќе поединци се иселиле во источноевропските земји. По војната настапило помасовно иселување во прекуокеанските земји и населението продолжило да се намалува до денес.

Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ и во него македонскиот јазик е одлично зачуван.

## Население

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Света Петка (Леринско)

**Света Петка** (, *Агија Параскеви* од 1918 г.) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 136 жители (2011) и се состои исклучиво од Македонци.

## Географија
Селото е сместено на Мала Река, 12&nbsp;км северно од Лерин и 4&nbsp;км северозападно од Долно Клештино. Лежи во подножјето на планината Баба во северозападниот крај на Леринското Поле близу границата со Р Македонија.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во почетокот на XX век Света Петка е забележана како чисто македонско село во Леринската каза. Во 1900 г. според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 550 Македонци христијани. Всички жители на Света Петка потпаднале под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 480 Македонци под патријаршијата. Во тој период, Боривое Милоевиќ во своите посети во селото забележал 50 македонски куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Света Петка се води како чисто македонско село во Битолската каза на Битолскиот санџак со 61 куќа.

Во селото има три цркви – „Св. Петка“ од 1570 г., изгорена во 1827 г. и обновена како параклис во 1886; „Св. Никола“ од 1856 г. и „Св. Димитриј“ од 1859 г.

Пролетта 1908 г. во Света Петка властите откриле 17 пушки „Гра“ и уапсиле 17 селани кои ги затвориле во Лерин.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога имало 501 жител. Во 1920 г. нивниот број бил 489, за да порасне на 546 во 1928 г. Меѓу двете светски војни населението бележи повторен пораст, со исклучок на 20 семејства и поединци кои се иселиле во прекуокеанските земји. Сепак, во 1940 г. во селото се попишани 687 жители.

За време на Втората светска војна во 1941 г. во селото е воспоставена бугарска окупаторска власт и општина. Поради Грчката граѓанска војна, уште 20 лица од Света Петка се иселиле во Р Македонија и источноевропските земји.

По војната, во 1951 г. во селото се заведени 644 лица, но во следниот период населението почнало да опаѓа поради засиленото иселување во прекуокеанските земји. Затоа, во 1961 г. Света Петка имала 424 жители кои до 1971 г. драстично се намалиле на 232. На пописот од 1981 г. селото се води со 231 жител, намалувајќи се на 206 лица во 1991 г. Во 2001 г. Света Петка имала 209 жители, но во текот на следното десетлетие бројот на жителите значајно опаднал, за во 2011 г. да бидат попишани само 136 лица.

Според испитувањето во 1993 г. селото е чисто „словенојазично“, во кое македонскиот јазик е слабо зачуван.

## Население

## Стопанство
Селото е познато по производството на квалитетен грав, а во поново време се одгледуваат детелина и јаболка.

## Личности
* Димитар Кочевски-Мичо (р. 1943) — сликар
* Михаил Србинов-Гоце (1920 - 1947) — комунист
* Здраве Дамчев — учесник во Грчко-турската војна
* Наум Христов (1886–?) — револуционер и иселенички деец во САД

## Поврзано
* Леринско Поле

## Наводи

Категорија:Лерин
Свети Тодор (Леринско)

**Свети Тодор** или **Черкезќој** (, *Лимнохори*; до 1926&nbsp;г. *Τσερκέζκιοϊ*, *Церкезќој*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 257 жители (2011). Сè до 1881 г. било населено исклучиво со Македонци, а подоцна станало черкеско.

## Географија
Селото е сместено во северниот дел на котлината Сариѓол, на источниот брег на езерото Зазерци. Се наоѓа 52&nbsp;км јужно од Лерин и 6&nbsp;км јужно од Ајтос

## Историја
Селото меѓу најстарите во целата област. Со археолошките ископувања на брегот и во езерото се пронајдени остатоци од населби од неолитот и од римско време.

### Во Отоманското Царство
Во османлискиот дефтер на христијанското население од Леринскиот вилает за 1626-27&nbsp;г. селото се среќава како *Исвети Тодори* со 33 даночни домаќинства.

Во XIX век Свети Тодор било чисто македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Свети Тодор (Sveti-Todor) било село со 60 домаќинства од 185 жители Македонци. Во 1881 г. состојбата се сменила, кога турските власти го истиснале македонското население и тука населиле Черкези пребегани од Крим. Жителите се преселиле во Ајтос и некои други соседни македонски села. Така, местото станло познато како **Черкезќој** (или **Черкез Ќој**), што значи „черкеско село“. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Свети Тодор имал 300 Черкези и 100 Турци. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во годините пред Балканските војни селото се состоело од 30 муслимански куќи.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Свети Тодор се води како чисто черкеско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 70 куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Бидејќи настрадало во војните, таа година селото се намалило 156 жители, а во 1920 г. во него живееле 122 лица. Во 1920-тите населението како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти од Понд. Во 1928 г. селото било чисто дојденско со 126 жители од 37 семејства. Во 1926 г. е преименувано воЛимнохори, што значи „езерско село“.

## Население

## Стопанство
Селото произведува детелина, жито и сточарски преработки.

## Поврзано
* Сариѓол

## Наводи

Категорија:Суровичево
Сотир

**Сотир** или **Сотер** , *Сотирас*; , *Сотур*) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 108 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на надморска висина од 595 м. Сместено е на околу 2 км од гратчето Суровичево во непосредна близина на термоелектраната. 
Селото е со одлична местоположба во околината поради близината на крстосницата на магистралните патишта Суровичево-Костур од една страна и Птолемаида-Флорина Кајлари-Лерин од друга страна. Атарот на Сотир е сместен во низинскиот дел на Сариѓолската рамнина. На оддалеченост од 5,5км од Сотир се наоѓа и населбата Ксино Неро или Долно Врбени познато по изворите на кисела вода.

## Историја
Селото Сотир е старо село кое се спомнува уште во XV век во турките документи со над 95 семејства како тимар на Мустафа син на Акдем и Муса син на Иљаз.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Сотир се води како чисто турско село во Леринската каза на Битолскиот санџак со 30 куќи.

## Стопанство
Со оглед на околината наоѓајќи се во низинскиот дел жителите отсекогаш се занимавале со земјоделство. Во поново време од 1987 година навака еден дел од населението директно или индиректно работи во Термоелектраната Аминдео што е на само 12км близина.

## Демографија
Според повеќето автори кои го имаат споменато селото Сотир, неговото население во големо мнозинство го сочинувале муслимани претежно Турци, но и голем број на циганско население Роми. Понекои автори како  1886 наведуваат и христијанско (македонско) население но во мал број. Во 1924 година со „доброволната“ размена на население муслиманските жители со вкупно 37 семејства и 327 лица, се селат во Турција. На нивно место се населени 48 семејства, христијански бегалци, од кои 26 семејства од Кавказ, 18 семејства од Источна Тракија и 4 семејства од насекаде низ Мала Азија со вкупно 151 жител-маџири.

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Суровичево