open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ФК Дуизбург

алт=h|мини|Дисбург
МСВ Дисбург (германски изговор: [ʔɛm ʔɛs faʊ ˈdyːsbʊɐ̯k]), е германски асоцијациски фудбалски клуб со седиште во Дисбург, Северна Рајна-Вестфалија. Прекарот Дие Зебрас за нивните традиционални дресови дресови, клубот беше еден од оригиналните членови на Бундеслигата, кога беше формиран во 1963 година.
Историја

Додека Дисбург отсекогаш бил конкурентска страна, вистинскиот успех досега ги избегнуваше. Во раната историја, тие зафатија голем број локални првенства, па дури и уживаа во еден пар непоразени сезони (1913–1413), кога постигнаа 113 голови, додека само се откажуваа од 12. Во 1929 година, тие го освоија првото првенство на Долна Рајна и се квалификуваа за првпат за националните првенства, повторувајќи го подвигот во 1931 година.

Како и да е, клубот потоа влезе во задниот дел од кој тие навистина не закрепнаа до 1950-тите, кога уште еднаш започнаа да настапуваат на конкурентни страни. За време на Втората светска војна, клубот се приближи до преклопување, но се врати да игра по војната што се појави како градски шампион во 1946 година. Во 1951 година, Дисбург заработи промоција на највисокиот лет Оберлига Вест со својата прва позиција во 2. Оберлига Запад Оберлига Запад беше најконкурентната поделба на германскиот фудбал во тоа време, и освен сезоната 1954–55, Дисбург ќе играше прволигашки фудбал таму точно до времето на формирање на Бундеслигата.
Istorija


Категорија:Спортот во Дисбург
Железница (појаснување)

**Железница** може да се однесува на следново:

* Железница — превоз на патници и стока по пруга
* Железница (село) — село во Општина Кратово
* Железница (Пиринско) — село во Пиринско, денес во Бугарија
Врбјани

**Врбјани** може да се однесува на следниве села во Македонија:

* Врбјани (Охридско) — село во Општина Дебрца, Охридско
* Врбјани (Прилепско) — село во Општина Кривогаштани, Прилепско
* Врбјани (Ростушко) — село во Општина Маврово и Ростуше, Ростушко
ФК Пехчево

**ФК Пехчево** — македонски фудбалски клуб од Пехчево. Клубот моментално настапува во Втората фудбалска лига на Македонија - Исток.

## Историја
Клубот бил формиран во 2015 година.

## Состав
од 20 август 2019

## Наводи

## Надворешни врски
*
*Информации за клубот на MacedonianFootball 
*Фудбалска федерација на Македонија 

Категорија:Фудбалски клубови од Македонија
Категорија:Појавено во 2015 година во Македонија
Категорија:Фудбалски клубови од Пехчево
Категорија:Пехчево
Коприва

**Коприва** (науч. Urtica) е род на цветни растенија од семејството Urticaceae. Многу видови имаат бодливи влакна и може да се нарекуваат **коприви** или **бодливи коприви**, иако последното име се однесува особено на *Urtica dioica*.

Видовите *Urtica* се храна за гасеници на бројни пеперуги и молци.

## Опис
Овие видови растат како едногодишни или повеќегодишни тревни растенија, ретко како грмушки. Тие можат да достигнат, во зависност од видот, локацијата и состојбата на хранливата почва, висина од 10 - 300 сантиметри. Повеќегодишните видови имаат подземни ризоми. Зелените делови се влакнести. Нивните стебла се често четириаголни.

Во 1874 година, за време на престојот во јужна Франција, францускиот ботаничар Чарлс Наудин открил дека силните ветрови во текот на 24 часа ги правеле боцкавите влакна на *копривата* безопасни за цела една недела.

## Видови
Голем број на видови вклучени во родот во постарата литература сега се препознаваат како синоними на *Urtica dioica*. Некои од овие таксони сè уште се признати како подвидови.

## Екологија
Поради боцкавите влакна, видовите *Уртика* ретко ги јадат тревопасните животни, туку повеќе служат како засолниште за инсекти, како што селисна вошка, ларви од пеперуги и молци.

## Употреба
Ткаенина направена од коприва била пронајдена на местата за погребување кои датираат од бронзеното време. Се користела за облека, мрежи за риболов и хартија од неразвиените заедници. Во Нов Зеланд, *U. ferox* е класифициран меѓу отровните растенија, најчесто при контакт со кожа.

Копривата традиционално се користи како состојка во супи, омлети, баница, пире и други јадења. Во Мазендаран, северен Иран, се прави супа (аш) со употреба на ова растение. Копривата се користи и за чај, сок и вид на пиво (ел), како и да се зачува сирењето.

## Копривата како тема во уметноста
* „Коприва“ - песна на полскиот поет Јежи Харасимович.

## Наводи


Категорија:Јадливи растенија
Категорија:Лиснат зеленчук
Категорија:Ботанички таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Флора на Македонија
Андрејаш

мини|десно|Манастирот „Свети Андреја“
**Андрејаш** бил втор син на кралот Волкашин, брат на кралот Марко и млад крал. По смртта на татка си во 1371 година, кога брат му Марко ја презел кралската титула, Андрејаш станал млад крал.

Ја управувал областа југозападно од Скопје, по долината на реката Треска, во Порече и Кичевско. Водел одвоени финансии од неговиот брат Марко, ковал сопствени монети и издавал повелби. Во 1388/1389 година го подигнал манастирот „Свети Андреја“ на реката Треска, во близина на Скопје и го дарувал со богати имоти. Пред турската опасност, летото 1394 година, заедно со неговиот брат Димитар, ја напуштил Македонија и преку Дубровник, заминал во Унгарија во служба на унгарскиот крал Сигизмунд во 1393/4 година. Починал пред 1399 година.

## Наводи


## Литература

* Георгије Острогорски, Серска област после Ду[анове смрти, во книгата: Византија и Словени, Београд, 1970, 435-456;
* Лазар Мирковиќ, Мрњавчевиќи, *Старинар* III (1924 - 1925), Београд, 1925, 11-26;
* Сима Ќирковиќ, Поклад Краља Вукашина, Зборник Филозофског факултета, XIV-1. Споменица Фрања Баришиќа, Београд, 1979, 153-161.

Категорија:Мрњавчеви
Културно наследство на Македонија во Општина Могила

Ова е **список на објекти прогласени за [[културно наследство на Македонија]]** на подрачјето на Општина Могила според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци

**Свети Теодор Тирон** (позната и како **Свети Тодор**) — главна селска црква во селото Долно Српци. Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото и има преовладува во панорамата на селото со својата бела фасада.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.

## Историја

Денешната градба била подигната во 1929 година и е една од најголемите и најдобро изградените цркви во областа. Претходно, на истото место се наоѓала помала и постара црква, подигната во 1871 година. До 1946 година, црквата поседувала над 130 декари земја (ниви и ливади), која била поделена на селаните.

До 1912 година, во непосредна близина на црквата се наоѓале и селски гробишта. Денес, главните селски гробишта се наоѓаат во северниот дел на црквата, каде е изградена црквата „Св. Архангел Михаил“.

Црквата доживеала обнова во текот на 2010 година.

Во 2018 година, црквата била погодена од гром, при што биле искршени прозорците и изгорела електричната инсталација. Исто така напукнале делови од објектот, потемнеле ѕидовите во внатрешноста, а испаѓале и се искршиле и дел од лустерите во црквата.

## Архитектура

Храмот е доста голем и убав, еден од најуредените во околината.

Фасадата на храмот пред ударот на гром била розова, а по обновата во 2019 година, црквата добила бела фасада.

## Галерија

**Останати објекти**

Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 5.jpg|Натписна плоча
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 6.jpg|Влезната порта
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 8.jpg|Помошни објекти
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 9.jpg|Чешма во црковниот двор


**Црквата**

Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 2.jpg|Влез во црквата
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 3.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 4.jpg|Страничен влез
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 7.jpg|Камбанаријата на црквата
Податотека:Црква „Св. Теодор Тирон“ - Долно Српци 10.jpg|Поглед на камбанаријата


## Поврзано
* Црква „Св. Архангел Михаил“ - Долно Српци
* Долно Српци
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Беранечка парохија

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Долно Српци
Долно Српци
Ерихон

**Ерихон** — палестински град во Западниот Брег.

## Географија

## Демографија

## Администрација

## Економија

## Култура

## Ерихон како тема во уметноста и во популарната култура
* „Ерихон“ (*Jericho*) - песна на британската поп-група „Симпли ред“ (*Simply Red*) од 1985 година.

## Наводи

Категорија:Градови во Западниот Брег
Лукајски Архипелаг

**Лукајски Архипелаг** или **Бахамски Архипелаг** — островска група која ги опфаќа Бахамите и британската прекуморската територија Туркс и Кајкос. Сместен е во регионот Западни Инди на Атлантскиот Океан, северно од Куба и другите Антили, а источно од полуостровот Флорида.

Архипелагот е наречен по домородниот народ Лукајци кој изворно го населувал архипелагот. Иако политички се состои од две групи острови, Лукајскиот Архгипелаг претставува природна целина геолошка, еколошка и културна смисла. Важи за дел од Карибите иако физички не излегува Карипското Море.

## Предложена федерација
Во 2010&nbsp;г. водачите на Бахамите и Туркс и Кајкос изразиле интерес за можноста да создадат федерација.

## Земји и територии
* 
*  (Обединето Кралство)

На југоисток архипелагот продолжува под вода во облик на потопените плитаци Марамче, Сребрен и Божиќен (Мушоар, Плата и Навидад), а истото важи и за островите Туркс и Кајкос над вода. Во управна смисла, плитакот Марамче е дел од Туркс и Кајкос, а Сребрениот и Божиќниот Плитак се во состав на Доминиканската Република.

## Поврзано
* Западни Инди
* Големи Антили
* Мали Антили

## Наводи

## Литература
* Keegan, William F. (1992) *The People Who Discovered Columbus: The Prehistory of the Bahamas.* University Press of Florida 

## Надворешни врски
* 

Категорија:Архипелази во Атлантскиот Океан
Категорија:Острови на Бахамите
Категорија:Туркс и Кајкос
Категорија:Меѓународни архипелази
Ломбочки Проток

**Ломбочки Проток** () — проток кој ги поврзува Јаванското Море и Индискиот Океан, сместен помеѓу островите Бали и Ломбок во Индонезија. Во североисточниот дел на протокот се наоѓа островската група Гили, недалеку од брегот на Ломбок.

Протокот е долг 60&nbsp;км. Најтесен дел е јужиот пристап, со ширина од 20&nbsp;км помеѓу островите Ломбок и Пенида; на северниот крај се проширува до 40&nbsp;км. Поради неговата длабочина од 250&nbsp;м поголемите бродови минуваат низ него место низ Малачкиот Проток, кој е десеткратно поплиток.

Забележително е тоа што низ овој проток минува Индонезиската струја која ги меша водаите на Индискиот и Тихиот Океан.

## Биогеографија
Ломбочкиот Проток ја образува биогеографската граница помеѓу фауната на Индомалајската екозона и онаа на Австралазија, која е мошне различна. Оваа граница се нарекува Волесова Линија, по британскиот природонаучник Алфред Расел Волес кој прв ја забележал оваа нагла промена на биомите.

Биолозите сметаат дека појавата се должи на самиот Ломбочки Проток, чија длабочина го спречила мешањето на видовите. Со спуштањето на морското ниво за време на плеистоценското ледено време, островите Бали, Јава и Суматра образувале копнена целина поврзана со континентална Азија, па затоа ја наследиле азиската фауна. Меѓутоа, поради длабочината на Ломбочкиот Проток, островот Ломбок и архипелагот Мали Сундски Острови останале одделни, и настапила нивна колонизација од австралазиската фауна.

## Поврзано
* Аласки Проток
* Сундски Проток
* Макасарски Проток
* Волесова Линија

## Наводи

## Литература
* van Oosterzee, Penny (1997). *Where Worlds Collide: the Wallace Line*.

## Надворешни врски

* Карти на морските нивоа во плеистоценот  
* Волесија — преоден појас од Азија кон Австралија, особено богат со морски и копнен живот 

Категорија:Протоци во Индонезија
Категорија:Протоци во Индискиот Океан
Категорија:Западни Мали Сундски Острови
Категорија:Ломбок
Катон Помладиот

**Катон Помладиот**, наречен *Uticensis* (латински: *Marcus Porcius Uticensis Cato*, 95 п.н.е. - 46 п.н.е.) бил римски државник.

## Животопис
Катон Помладиот бил правнук на Катон Постариот. Тој бил голем борец за Републиката и за Сенатот, а кога пропаднала Републиката, тој не можел да го поднесе тоа и извршил самоубиство.

## Наводи

Категорија:Римски државници
Категорија:Римјани од 1 век п.н.е.
Марко Јуниј Брут

**Марко Јуниј Брут** - римски државник, оратор и философ.

## Животопис
Брут бил посинет син на Гај Јулиј Цезар, внук на Катон Помладиот и пријател на Цицерон. Тој е познат како едне од убијците на Цезар. Подоцна, кога видел дека пропаднала Републиката, извршил самоубиство во 42. п.н.е.

## Наводи

Категорија:Римски државници
Категорија:Римски војсководци
Гај Касиј Лонгин

**Гај Касиј Лонгин** (латински: *Gaius Cassius Longinus*) — римски државник и војсководец.

## Животопис
Касиј е познат како еден од убијците на Гај Јулиј Цезар. Кога пропаднала Римската Република, тој извршил самоубиство (42 п.н.е.). Брут го нарекол „Последниот Римјанин“.

## Наводи

Категорија:Римски сенатори
Категорија:Римјани од 1 век п.н.е.
Категорија:Несигурна година на раѓање
Категорија:Римски војсководци
Категорија:Касии
Кај Грах

**Гај Грах** (латински: *Gaius Sempronius Gracchus*) - римски државник и оратор.

## Животопис
Заедно со неговиот брат Тибериј, Гај ја спроведол аграрната реформа која предизвикала големи немири. Погинал во 121 п.н.е.

## Наводи

Категорија:Римски државници
Тимон Атињанинот

мини|Тимон се откажува од општеството (гравура од 1803 година за Шекспир, Тимон од Атина, Чин IV, Сцена 1)
**Тимон Атињанинот** - грчки философ од 5 век п.н.е.

## Животопис
Разочаран од своите пријатели, Тимон ги презирал луѓето и се повлекол во осаменост, а дури и гробот му бил одвоен со морските бранови. Аристофан го исмеал во своето дело „Птици“, Лукијан напишал дијалог за него (преведен на латински од Еразмо), а Шекспир го претставил во драмата „Тимон од Атина“.

## Наводи

Категорија:Старогрчки филозофи
Зузана Чапутова

мини|Зузана Чапутова
**Зузана Чапутова** (; р.  во ) — словачка политичарка, правничка и активистка.

По победата во вториот круг на 30 март 2019 година на словачките претседателски избори во 2019, против Марош Шефович таа станала петтиот претседател на Словачка на 15 април 2019 година. Таа е првата жена претседател на Словачка.

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница

Категорија:Претседатели на Словачка
Категорија:Родени во 1973 година
Категорија:Живи луѓе
Роуд Таун

**Роуд Таун** () — главен град на Британските Девствени Острови. Сместен е на островот Тортола, крај потковичестиот залив Роуд во средината на неговиот јужен брег. Населението брои 12.603 жители (2012).

Името „Роуд Таун“ доаѓа од англискиот поморски поим *the roads* (денес *roadstead*) што значи „сидриште“, односно место погодно за закотвување кое сепак не е засолнето во самиот залив. Градот денес е важен центар на туристичката пловидба под наем благодарение на мелиорацијата на  земјиште и изградбата на марина. Ова подрачје, наречено „Викамс Кеј“, е најновиот дел од градот и претставува управен и трговски центар на Британските Девствени Острови. Најстара градба во градот е затворот, изграден во 1774 г.

Во градот се забележливи две одбранбени тврдини кои го штителе градот во минатото; тие се Берт на западниот и Џорџ на источниот крај.

## Клима

Британските Девствени Острови се одликуваат со тропска клима, ублажена од пасати и мошне мали температурни разлики во текот на годината. Роуд Таун има средна висока температура од  лете, а  зиме, а ниската се движи од  на лето до  преку зимата. Просечните годишни врнежи изнесуваат 1.150&nbsp;мм, повеќе на ридовите, а помалку крај брегот. Најврнежлив дел од годината е периодот од септември до ноември, а најсуви се февруари и март. Повремено островите ги погодуваат урагани, чија сезона трае од јуни до ноември.

## Сообраќај и туризам
Роуд Таун е едно од главните места за најмување на одморалишни едреници на Карибите. Пристаништето го посетуваат и патнички крстосувачи. Во северозападниот крај на градот е траектниот терминал, од каде поаѓаат бројни пловила што водат до другите острови.

Градот го опслужува и едиствениот аеродром на островите, наречен „Теранс Б. Летсам“ (IATA: EIS, ICAO: TUPJ), сместен на Говедскиот Остров недалеку од него. Тука се опслужуваат само покусите летови, додека пак прекуокеанските се одвиваат од аеродромот „Сирил Е. Кинг“ на Американските Девствени Острови (IATA: STT ICAO: TIST).

Автобусите низ градот и целиот остров Тортола се впрочем поголеми патнички комбиња и прилагодени камионети со клупи и платнен покрив, наречени „сафари“. Уживаат популарност како поевтина алтернатива на такси-превозот.

## Историја
На 1 август 1834 г. е укинато ропството на овие острови. Во 1853 г. речиси целиот град е уништен во голем пожар, предизвикан населението кое се побунило против накачувањето на сточните давачки. Бунтовниците потоа ги изгореле речиси сите плантажи на островот.

На 4 септември 2017 г. островот го погодил катастрофалниот ураган Ирма кој со својата огромна моќ (најголема во историјата) го разорил градот и предизвикал поголем број жртви.

## Галерија

## Поврзано
* Географија на Британските Девствени Острови

## Наводи

## Надворешни врски

* Роуд Таун — Википатување 
* Распоред на траектниот сообраќај  
* Карта и водич низ Тортола  
* Подробна карта на Роуд Таун  
* Роуд Таун на ''Енциклопедија Британика'' 
* Роуд Таун — Голема руска енциклопедија 

Категорија:Населени места на Британските Девствени Острови
Категорија:Главни градови во Карибите
Категорија:Главни градови во Азија
Категорија:Британски главни градови
Коста Алковиќ

[мини|Професорите Коста Алковиќ, [Љубомир Клериќ и Димитрије Нешиќ.]]
**Костантин Коста Алковиќ** бил физичар, професор по физика и механика од 1863 до 1892 година на белградската Велика школа, државен советник и министер за градежништво.

## Животопис

Константин Коста Алковиќ е роден во Белград во 1834 година. Бил професор по физика и механика во Лицеј и Велика школа (од 1862 бил суплепент, а бил професор од 26 септември 1863 до 1893), декан на Техничкиот одсек на Велика школа (1868), ректор на Великата школа (1885/1886;1891/92), редовен член на Српското учено друштво, почасeн члeн на Српската Кралска академија (1892), министер за градежништвото на Србија (од 9 август 1891 до 8 март 1893), застапник на Министерот за просвета и црковни работи (од 26 декември 1892 до 4 јануари 1893). Добил државна стипендија по завршениот Лицеј на Политехничкиот институт во Виена. Дипломирал во 1859 година математика, физика, механика и практична геометрија на виенската политехника. По враќањето во Србија во 1862 година поставен е за суплент за испразнетата катедра по физика на Лицеј, а во 1863 година е поставен за еден од десетте професори по физика на Великата школа. Покрај физика предавал и механика, а од истата година предавал и елементи на метеорологија и физичка географија на Воената академија. Во текот на својата работа бил и директор на физичкиот кабинет.

## Кариера

Коста Алковиќ не пишувал учбеници, ниту научни трудови, но сепак ги следел научните и техничките достигнувања и настојувал физичкиот кабинет да го унапреди со корисна литература. Од 1863 до 1892 година бил професор по физика на белградската Велика Школа. Од 1893 година неговата работа ја продолжиле неговите ученици и колеги Ѓорѓе Станојевиќ и Милан Недељковиќ. Како министер за градежништвото од 21 август 1892 година до 20 март 1893 година во владата на Јован Авакумовиќ бил одликуван со Орденот на Свети Сава од прв ред. Подоцна бил и советник во српската влада. Одликуван е за учевство во Српско-турските војни 1876—1878. Од 25 јануари/7 февруари 1870 бил редовен член на Српското учено друштво и ја извршувал функцијата секретар на Одборот за науките природни и математички 1879/1880 година. Од 15/27 ноември 1892 година бил почесен член на Српската кралска академија.

## Наводи
* Споменица: 125 година Математичког факултета 
* Ректори Лицеја, Велике школе и Универзитета у Београду  
* Магазин- Планета

## Надворешни врски
* Биографија на сајту САНУ

Категорија:Родени во 1834
Категорија:Умрени во 1909
Категорија:Земунци
Категорија:Српски професори
Категорија:Членови на Српското учено друштво
Категорија:Почесни членови на САНУ
Категорија:Српски физичари
Категорија:Српски министри
Категорија:Родени во 1834 година
Категорија:Починати во 1909 година
Филипсбург (Свети Мартин)

**Филипсбург** () — главно гратче на холандската територија Свети Мартин на истоимениот остров во Карибите. Сместен е на теснец помеѓу Големиот Залив и Големата Солена Бара навнатре во островот. Претставува важен трговски средиште за целиот остров, чија јужна половина е холандска. Во 2011 г. гратчето броело 1.327 жители.

## Историја
Гратчето е основано во 1763&nbsp;г. од шкотскиот капетан Џон Филипс кој бил во служба на Холандија и набргу стекнало на важност во меѓународната трговија. Има две тврдини кои сведочат за неговата стратешка важност во минатото, наречени Амстердам и Вилем.

## Клима
Островот има тропска саванска клима (класа *Aw*), и е посув од другите краишта на североисточните Кариби поради дождовната сенка која ја фрлаат планините, притоа сушејќи ги североисточните пасати. Најсув е периодот од јануари до јули, а највеќе врнежи има од септември до ноември, кога честопати настапуваат ураганите во регионот.

## Туризам
мини|десно|250п|Пазарот во Филипсбург.
Главна трговска улица е Фронт Стрит (во прев. „Предна Улица“) во самиот центар на градот, која има доста продавници. Пристаништето редовно го посетуваат голем број патнички крстосувачи, меѓу кои и најголемите и најпознатите.

## Сообраќај

### Воздухопловство
мини|десно|Авион на превозникот „Корсер“.
Заадно од Филипсбург е сместен Меѓународниот аеродром „Принцеза Јулијана“ (IATA: SXM, ICAO: TNCM), кој важи за своевидна знаменитост поради полетувањата и слетувањата во физички ограничен простор. Особено популарен е млазниот истисок на авионите при полет, кој предизвикува бранови и ги воодушевува посетителите, иако ова може да биде опасно доколку луѓето не се придржуваат до безбедносните напатствија.

## Образование
Во гратчето има неколку училишта:
* „Орање“ — државно основно училиште
* „Сестра Борџа“ — полудржавно основно училиште
* „Свети Јосиф“ — полудржавно основно училиште
* „Песочен часовник“ — полудржавно средно училиште

Покрај училиштата, Филипсбург има и јавна библиотека наречена „Јубилејна библиотека на Филипсбург“.

## Наводи

## Надворешни врски

* Јубилејна библиотека на Филипсбург  — Јавна библиотека на Свети Мартин 
* Филипсбург — Голема руска енциклопедија 
* Филипсбург на Фејсбук

Категорија:Свети Мартин (Холандија)
Категорија:Главни градови во Карибите
Категорија:Појавено во 1763 година
Категорија:Населени места основани во 1763 година
1. ФК Унион Берлин

**1. ФК Унион Берлин** (; или само **Унион Берлин**) — германски фудбалски клуб од Кепеник, Берлин. Во моментов се натпреварува во Првата Бундеслига, највисокото ниво на германскиот фудбал.

Клубот е основан под сегашното име во 1966 година, но неговото постоење може да се проследи уште од 1906 година, кога била основана екипата *ФК Олимпија Обершеневајде* претходникот на денешниот Унион Берлин. Најголемиот дел од својата историја Унион Берлин ја поминал играјќи во регионалните лиги, сè до 2001 година кога за првпат избориле промоција во 2. Бундеслига. Сепак, таму се задржале само три сезони по што дошло до стрмоглав пад на клубот и две испаѓања по ред по што се нашле во Оберлигата во сезоната 2005-2006, во која избориле промоција и повторно се вратиле во регионалните лиги. Од 2008 година клубот учествувал во новоформираната третата лига и станал првиот нејзин победник во сезоната 2008-2009, со што избориле промоција и враќање во 2. Бунделига по пет сезони. Во следните 10 години Унион Берлин бил редовен учесник на 2. Бундеслига, сè до нивната прва историска промоција во 1. Бундеслига во сезоната 2018-2019 под водството на сегашниот тренер швајцарецот Урс Фишер.

Својте домашни натпревари Унион Берлин ги игра на стадионот Ан дер Алтен Форстереи, кој е најголемиот еднонаменски фудбалски стадион во главниот град на Германија.

## Играчи
### Моментален состав

## Наводи

## Надворешни врски
* (German & English)


Унион Берлин
Категорија:Спортот во Берлин
Прекуморска заедница

__БЕЗСОДРЖИНА__
мини|десно|500п|Карта на прекуморските заедници на Франција (со сино).
**Прекуморска заедница** ( или *COM*) — првостепена административна единица на Франција налик на регионот, но со изевсен степен на втономија. Овој статус го имаат некои поранешни колонии и други прекуморски владенија, стекнат со уставната реформа од 2003&nbsp;г. Ваквата единица се разликува од прекуморските департмани и региони, кои имаат исти права како оние во Метрополска Франција.

Како составен дел од Франција, прекуморските заедници имаат свои претставници во Националното собрание, Сенатот и Економско-социјалниот совет. Од нив, само Свети Мартин е во Европската Унија и гласа на европските парламентарни избори. Во паричен поглед, прекуморски заедници во Тихиот Океан го употребуваат тихоокеанскиот франк (XPF), кој е курсно врзан за еврото, додека пак атлантските заедници го користат самото евро.

Денес постојат пет прекуморски заедници на Франција:

* **[[Француска Полинезија]]** — тихоокеанска територија на Франција сочинета од голем број острови. Станала прекуморска заедница во 2003&nbsp;г. По законот од 2004&nbsp;г. се нарекува „прекуморска земја во состав на Републиката“ (**' или ''POM''), но правно останува со тој статус. Француска Полинезија има голем степен на автономија, со свој симболичен претседател и свое собрание.
* **Валис и Футуна** — три мали острови во [[Тихи Океан|Тихиот Океан]]. Имаат виш управник и територијално собрание.
* **Свети Мартин** — северната половина на [[Свети Мартин (остров)|истоимениот остров]] во архипелагот [[Мали Антили]]. Го стекнал овој статус со неговото отцепување од прекуморскиот департман Гваделуп во 2007&nbsp;г. Има територијален и извршен совет. Останал дел од Европската Унија и по отцепувањето.
* **Свети Вартоломеј** — остров во [[Мали Антили|Малите Антили]]. Се отцепил од прекуморскиот департман [[Гваделуп]] во 2007&nbsp;г. Има територијален и извршен совет. Со отцепувањето ја напуштил [[Европска Унија|Европската Унија]].
* **Свети Петар и Микелон** — група острови во [[Атлантски Океан|Атлантскиот Океан]] недалеку од [[Њуфаундленд]], [[Канада]]. Има територијален совет. Претставува последен остаток од некогашното колонијално поткралство [[Нова Франција]].

== Поранешни прекуморски заедници и територии ==
* **Мајот** бил прекуморска заедница од 1976 до 2011 г., кога станал [[прекуморски департман]].
* **Нова Каледонија''' од 1946 г. имала статус на прекуморска територија, но во 1999&nbsp;г. добила посебен статус согласно Нумејската спогодба од претходната година. Со неа е воведено новокаледонско државјанство и постепено отстапување на надлежностите од француската држава.

## Поврзано
* Прекуморски департмани и региони на Франција
* Прекуморска Франција
* Административна поделба на Франција

## Наводи

## Надворешни врски

* Прекуморски заедници во наоддалечените краишта на светот 
* Службен портал на прекуморските заедници 
* Минат и тековен развој на прекуморските управни единици на Франција 


Категорија:Административна поделба на Франција
Квинт Серториј

**Квинт Серториј** (латински: *Quintus Sertorius*, (121 п.н.е. – 73 п.н.е.) – римски војсководач. Се борел против Сула при што пребегал во Шпанија. Според Плутарх, некој жител на Шпанија му подарил срна, а Серториј ја припитомил и ја научил постојано да оди со него и ги убедувал варварите дека таа му кажува многу тајни, со што нив ги држел во покорност. Според една легенда, Серториј на следниов начин им покажал на Лузитанците дека римската армија не може да се победи наеднаш: На некој старец му наредил од опашката на некој силен коњ да кубе влакно по влакно, а старецот го направил тоа без мака. Истовремено, на едно момче му наредил да му ја откорне целата опашка на некој слаб коњ, но обидите на момчето биле безуспешни. Така, Серториј заклучил: „Римската војска е како коњска опашка: лесно може да се уништи со поединечни напади; но, ако некој се обиде да ја уништи целата војска, сигурно ќе ја изгуби битката.“

## Наводи

Категорија:Римски државници
Категорија:Римски восководачи
Категорија:Римјани од 1 век п.н.е.
Категорија:Римјани од 2 век п.н.е.
Категорија:Несигурна година на раѓање
Категорија:Римски војсководци
Ликург (Спарта)

**Ликург** – спартански законодавец од 9 век п.н.е. Според Плутарх, за да им покаже на своите сограѓани како на младината делуваат навиките, исхраната, начинот на живеење и учењето, Ликург зел две кучиња од иста кучка и едното го дресирал за забава, а другото за лов. Потоа, пред нив поставил сад со храна и жив зајак. Разгаленото куче пристапило кон храната, додека ловечкото куче веднаш почнало да го брка зајакот.

## Наводи

Категорија:Старогрчки државници
Категорија:Луѓе од Спарта
Категорија:Родени во непозната година
Амфион (митологија)

мини|Амфион од Јохан Улрих Краус (околу 1690г.)
**Амфион** (старогрчки: Ἀμφίων) - крал на Теба, поет и свирач, брат-близнак на Зет. Според преданието, тој бил син на Зевс и Антиопа. Бил познат по својата волшебна умешност за свирење од кое се создавале камења кои сами по себе ги изградиле ѕидовите околу Теба.

## Наводи

Категорија:Старогрчка митологија
Темистокле

200px|мини|Илустрација на Темистокле
**Темистокле** (525 п.н.е. – 460 п.н.е.) – старогрчки државник и војсководец од Атина. Тој бил познат по големата мудрост. Во една прилика, кога главниот заповедник, инаку негов противник во собранието, му се заканил со заповедничката палка, Темистокле му одговорил смирено: „Удри, но слушај.“ По Маратонската битка, кога го прашале, зошто е замислен и тажен, тој одговорил: „Зашто Милтијадовиот ловоров венец не ми дава да спијам.“

## Темистокле како мотив во уметноста
* „Темистокле“ — песна на македонскиот поет Анте Поповски.

## Наводи

Категорија:Старогрчки државници
Категорија:Старогрчки војсководачи
Категорија:Луѓе од Атина
Плоштад Свети Марко

мини|250x250пкс| Плоштадот Св. Марко сликан од воздух.
**Плоштад Свети Марко** (колоквијално ***Марков плоштад*** ), е централниот плоштад на Горниот град во Загреб, некогаш познат како *Радиќев трг*. Освен црквата Св. Марко, на плоштадот Свети Марко е седиштето на највисоките државни институции: хрватскиот Сабор, Владата на Република Хрватска и Уставниот суд . Плоштадот Свети Марко во преносна смисла може да се означи и како хрватската политика, односно политиката на хрватската влада или парламент.

Во  1740 година градскиот сенатор Иван Хјакинта наредил пред јужниот портал на парохиската црква Св. Марко да  подигнат столб (вотивен споменик ), дело на Клаудиј Кауц, на чиј врв имало позлатен приказ на Пресвета Богородица, а во основата статуи на св. Јосиф, Св. Јован Непомук, св. Јован Евангелист и Св. Јован Крстител и приказ на грбовите на Хрватска, Славонија, Далмација и Загреб. Статуата во 1869 година била урната за изградба на чешма по повод посетата на царот Франц Јосип. Исто така, поради дотраеноста на статуата, донесена е одлука да се направи нова, за која бил задолжен Антон Доминик Фернкорн. Поради својата големина, новата статуа не била поставена на плоштадот, туку била поставена и вградена во фонтаната пред загрепската катедрала, а украсена е со претстави на четири ангели кои ги симболизираат четирите доблести: вера, надеж, чистота и смирението.

Плоштадот е реновиран во 2006 година и поплочен со гранитни блокови.

Од август 2005 г Владата на Република Хрватска ги забранила сите јавни собири на плоштадот Свети Марко, но ја укинала забраната за собири во јули 2012 година, новото свикување на Собранието.

Низ историјата, плоштадот само еднаш го сменил името. По атентатот во белградското собрание, го добил името во чест на Стјепан Радиќ, а историското името му било вратено во 1990 година.

На плоштадот од 1992 година до 2015 година сите  претседатели на Републиката дале заклетва: Фрањо Туѓман (1992 и 1997), Стјепан Месиќ (2000 и 2005 година), Иво Јосиповиќ (2010)  и Колинда Грабар-Китаровиќ (2015).
[центар|мини|700x700пкс| Бански двори, [Црква „Св. Марко“ (Загреб)|црквата Свети Марко и зградата на хрватскиот Сабор.]]

## Поврзано

* Горен град

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Плоштади во Загреб
Категорија:Хрватска
Гордан Михиќ

**Гордан Михиќ** (српски: *Гордан Михић*, 19 септември 1938, Мостар, Кралство Југославија - 11 август 2019, Белград, Србија) - српски и југословенски сценарист.

## Животопис
Михиќ ја почнал кариерата во 1960-те, работејќи како новинар во белградскиот весник „Борба“.Подоцна, тој станал редовен професор на Факултетот за драмски уметности во Белград, каде што предавале филмско сценарио. ште во периодот кога бил новинар, на еден од фестивалите во Пула ја интервјуирал глумицата Вера Чукиќ, која му станала сопруга и со која ја имаат ќерката Ивана Михиќ,

## Творештво
Михиќ е еден од најплодните југословенски сценаристи, а неговиот опус бележи над 100 филмски и телевизиски филмови и серии. Тој се појавил на филмската сцена во 1960-тите, кога заедно со Љубиша Козомара ги напишал сценаријата на некои од најважните наслови на југословенскиот „црн бран“, како: „Кога ќе бидам мртов и бел“ и „Будење на стаорецот“ на Живоин Павловиќ. Во 1970-те години пишувал сценарија за филмовите на авторите од тн. „Прашка школа“ во југословенската кинематографија (Горан Паскаљевиќ, Емир Кустурица) а паралелно бил потписник на најпопуларните телевизиски серии на Југословенската радиотелевизија. Најпознати негови остварувања се: „Туѓата Америка“, „Лажливо лето '68“, „Камионџии“, „Сивиот дом“, „Балкан Експрес“, „Дојде време да се проба љубовта“, „Јагуаровиот скок“, „Заборавени“, „Танго аргентино“, „Отворена врата“, „Немањиќи“, „Ранета земја“ итн. Исто така, Михиќ бил (ко)сценарист на три македонски играни филма: „Среќна Нова ’49“ на Столе Попов („Златна арена“ за најдобро сценарио на Филмскиот фестивал во Пула, 1986), „Контакт“ на Сергеј Станојковски (2005) и „Деца на сонцето“ на Антонио Митриќески (2014).

## Наводи

Категорија:Српски сценаристи
Категорија:Југословенски сценаристи
Категорија:Родени во 1938 година
Категорија:Починати во 2019 година
Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Плимут (Монтсерат)

**Плимут** () — напуштен град на островот Монтсерат, британска прекуморска територија во Малите Антили на Карибите.

Гратчето е изградено врз наслаги од лава близу неактивниот вулкан Суфриер. Населението е евакуирано во 1995&nbsp;г. кога вулканот почнал да избива по многу долго време мирување, иако со векови бил единствено пристаниште за приод кон островот. Плимут е трајно напуштен во 1997&nbsp;г. откако е затрупан со вулканска пепел и изгорел со низа пирокластични текови и лахари . Денес сè уште формално важи за главен град на Монтсерат, со што е едиствениот напуштен град со ваков статус во светот. Управните установи се сместени во селото Брејдс во северниот дел на островот.

## Историја

По избивањето на вулканот, управата го иселила сето население на Плимут со помош од британската морнарица. Пристапот за јавноста е забранет во сета јужна половина на островот поради постојаната активност на вулканот. Управата е привремено преместена во Брејдс, иако во изградба се нов главен град и пристаниште во Литл Беј на севрозапад.

Разорувањето на Плимут предизвикало огромна економска криза на островот. Градот бил многу поголем од другите населби на Монтсерат и во него се наоѓале речиси сите продавници и услужни места. Иако некои од нив се обновени по други места на островот, ова не го спречила масовното иселување на островјаните. Поради тешкиот живот, две третини од населението на островот морало да се пресели во Британија, сведувајќи се на 1.200 жители веќе во 1997&nbsp;г. Сепак, бројот на жители постепено почнал да се накачува, и во 2016&nbsp;г. Монтсерат надминал 5.000 жители.

## Сообраќај
Аеродромот „В.Х. Брамбл“ кај Плимут е затворен во 1997&nbsp;г. и потоа затрупан од вулканската пепел. Неговата улога ја презел новиот аеродром „Џон А. Озборн“ кај Брејдс.

## Образование
Во периодот пред катастрофата, Плимут имал едно основно училиште, и едно средно училиште со нижи паралелки.

## Поврзано
* Суфриер
* Литл Беј
* Географија на Монтсерат

## Наводи

## Надворешни врски

* Плимут во ''Енциклопедија Британика'' 
* Прелет над Плимут во 2012 г. — YouTube

Категорија:Главни градови во Карибите
Категорија:Главни градови во Северна Америка
Категорија:Уништени градови
Категорија:Напуштени градови
†Плимут
Категорија:Престаноци во 1997 година
Водоча (некропола)

**Некрополата Водоча** се наоѓа во атарот на истоимената населба, односно 4&nbsp;кмсеверозападно од градот Струмица. Некрполата се простира на Водочките цркви, Св. Леонтиј.

## Истражувања
Првите археолошки изкопувања на некрополата биле извршени од Васил Лахтов во 1961 и 1962 г., подоцна имало истражувања од Петар Миљковиќ-Пепек во 1973 и 1974 г. а нај крупниот број на пронајдоци се од 1979 до 2003 г. кои биле извршени од археологот Јован Ананиев. Од сите 1081 гробови, пронајдени се стотици примероци накит (прстени, ѓердани, белегзии, наушници, пречелници, и др), копчиња, монети (од кои повеќето биле украсен додаток за облека), а исто и појасни токи и пафти. Исто биле пронајдени железни шајки од дрвени сандали, налчиња од обувки, ножеви и оружје и керамички, стаклени, метални, коскени и порцелански предмети со украсни и утилитарни намени. Карактеристично за некрополата Водоча е тоа дека се идентификувале текстилни остатоци од ткаенини, плетива и везови остатоци од конци, памук, лен, волна, свила и срма, како и делови од крзно, кожа, дрво ѓон и други органски материјали кои не се забележани во никоја друга археолошка локација на Македонија. Една од пронајдоците била женска личност со висина од 1.8&nbsp;м која се сметала за имотна жена и била во една од побогатите гробови, била закопана со 5 прстени и наушници.

## Наводи

Категорија:Археолошки наоѓалишта во Општина Струмица
Категорија:Водоча
Скокалче

[мини|250п|Рачно направени скокалчиња од [Западна Африка]]
**Скокалче**, **џамлија** или **зуска** — мало камено, стаклено или железно топче со кое си играат децата. Ги има во повеќе различни бои и шари и најчесто се направени од стакло, глина, ахат или кристал. Стаклените скокалчиња се изработуваат од проѕирно стакло, а во внатрешноста на стаклото, близу до средината, се вметнуваат разни листови и други фигури во живи бои. Вообичаената големина им е 1,25 cm, но големината може да им варира од 0,635 cm до 7,75 cm. Некои уметнички скокалчиња може да бидат големи и до 30 cm. Скокалчињата се предмет на колекционерство, а поедини примероци на семрежјето се продаваат по цена од 1.000 до 1.500 €. 

## Игра
Постојат повеќе начини на играње, како и повеќе видови правила. Игрите може да се играат само заради игра, а може и да се играат за освојување на скокалчињата на противничкиот играч.
За игрите со скокалчиња потребни се минимум 2 играчи (деца), се игра на тврда, рамна земја без трева. Во земјата се длаби дупка која се нарекува „шлајка“ (најчесто се прави со кружно вртење со петицата од чевелот) се црта основна линија и се обележува просторот до каде се игра. 

Редоследот на играчите се одредува така што играчите се редат кај шлајката и го фрлаат своето скокалче „коњак“ (омиленото скокалче кое има и фетиш во себе). Оној што ќе биде најблиску до основната црта - ја започнува прв играта и така редоследно.

Целта на секој играч е да влезе во шлајката со скокалчето, а потоа со него да го погоди скокалчето на противничкиот играч. Најдобро е скокалчето да се уфрли во шлајката од првото фрлање или да се доближи што поблиску до неа. Откога играчот завршил со својот потез, играат останатите играчи по утврдениот редослед. Играчот кој го уфрлил скокалчето во шлајката има право да ги годи скокалчињата на противничките играчи. Доколку погоди скокалче на некој противнички играч, тој е исфрлен од игра или освојува негово скокалче доколку е така договорено.

## Дијалектни називи
*Билија — во Битола.
*Бајче

## Наводи

Категорија:Играчки
Категорија:Детски игри
Категорија:Топки
Категорија:Уметничко стакларство
Категорија:Улични игри
Нордкирхен

**Нордкирхен** () — гратче и општина во округот Косфелд на покраината Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Најпознат е по големиот Нордкирхенски дворец, изграден во XVIII век како дом на месниот епископ и наречен „Вестфалскиот Версај“.

## Населени места
Општината Нордкирхен се состои од три населени места:

* Нордкирхен (*Nordkirchen*)
* Зидкирхен (*Südkirchen*)
* Капеле (*Capelle*)

## Население низ историјата
Ова е преглед на населението на Нордкирхен во неговата пописна историја:

## Поврзано
* Аренберг-Нордкирхен
* Нордкирхенски дворец

## Наводи

## Надворешни врски

* Нордхиркен — општински портал 
* Нордкирхен во Културниот атлас на Вестфалија 

Категорија:Косфелд (округ)
Категорија:Вестфалија (покраина)
Фјориле (филм од 1993)

**Фјориле** (италијански: *Fiorile*) - италијански филм од 1993 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован врз два расказа на Луиѓи Пирандело. Главните улоги ги толкуваат: Антонио Албанезе (Antonio Albanese), Сабрина Ферили (Sabrina Ferilli) и Тури Феро (Turi Ferro). И во овој филм, браќата Тавијани покажале извонредна смисла за оживување на светот на големиот писател Пирандело, за неговото чувство за т.е. обични луѓе и за трагичните димензии на секојдневниот живот. Иако приказните во филмот се разликуваат, нив ги поврзува истата нишка - прашањата на совеста и на латентната насилност.

## Синопсис
Едно семејство патува од Франција во Тоскана. Патем, таткото им ја раскажува на децата приказната за нивните предци. Приказната започнува на почетокот на 19 век, кога армијата на Наполеон пристигнува во едно село во Тоскана. Девојката Елизабета Бенедети (ја игра Ранци) случајно го запознава убавиот француски војник Жан (го игра Вартан), кој е задолжен да го чува сандакот со златници. Додека тие водат љубов, нејзиниот брат Корадо (го игра Бигалји) го краде сандакот. Поради тоа, Жан е осуден  и стрелан, а Елизабета (која раѓа дете од односот со Жан) фрла клетва на своето семејство. По заминувањето на француската војска, семејството Бенедети ги купува сите имоти во околината и почнува да живее на висока нога. Сто години подоцна, Елиса (ја игра Ранци) е вљубена во еден селанец, но нејзиниот брат Алесандро (го игра Бигалји), кој се подготвува да замине во Рим како политичар, се противи на таа врска и го принудува семејството на момчето да се исели во САД. Кога го дознава тоа, Елиса ги труе своите двајца браќа, а во меѓувреме раѓа дете од сексуалниот однос со селанецот. Најпосле, дејството на филмот ја прикажува приказната на Масимо (го игра Вартан), кого за време на Втората светска војна девојката го вовлекува во илегалното движење на отпорот. Меѓутоа, акцијата што треба тој да ја изврши пропаѓа, фашистите ги стрелаат неговите другари, но него го помилуваат поради познатото презиме. Неговат девојка погинува кон крајот на војната, но претходно раѓа син - таткото кој на децата им ја раскажува семејната приказна. Кога семејството пристигнува во Тосана, таму ги пречекува дедото (остарениот Масимо), кого го сметаат за луд, зашто сè уште има привиденија на францускиот војник Жан. Ненадејно, Масимо умира, а семејството се враќа назад во Франција.

## Наводи

Категорија:Италијански филмови
Категорија:Филмови на италијански јазик
Категорија:Филмови од 1993 година
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Италија
Категорија:Филмови на браќата Тавијани
Категорија:Филмови со Клаудио Бигалји
Категорија:Филмови со Галатеја Ранци
Категорија:Филмови со Мајкл Вартан
Категорија:Филмови на француски јазик
ФК Кораби

**ФК Кораби** — македонски фудбалски клуб од Дебар. Клубот се натпреварува во Втората фудбалска лига на Македонија - Запад.

## Историја
Клубот бил формиран во 1921 година.

## Титули
** **Трета фудбалска лига на Македонија - Југозапад:**
***Победници (2):*' [[Трета фудбалска лига на Македонија 2010/2011#Југозапад|2010/11]], [[Трета фудбалска лига на Македонија 2018/2019#Југозапад|2018/19]]

==Состав==


























== Наводи ==


== Надворешни врски ==
* 
*[http://macedonianfootball.com/team/korabi/ Информации за клубот на *MacedonianFootball''] 
*Фудбалска федерација на Македонија 

Категорија:Фудбалски клубови од Македонија
Категорија:Дебар
Сапунче

мини|Семиња (Музеј де Тулуза)
***Сапунче*** (*[[Биномна номенклатура|науч]]. Saponaria officinalis*) — често повеќегодишно растение од семејството каранфили (Caryophyllaceae). Ова растение има многу вообичаени имиња, како што е **обичен сапун,** **сапуница** и други. Има вкупно околу 20 видови.

Ова растение расте низ Европа и во Азија, како и во западен Сибир, на ладни места при ниски или умерени височини под огради и покрај патиштата. Може да се најде во поголем дел од Северна Америка.

## Опис
Растението има лиснато стебло (честопати со црвена боја). Достигнува висина од 70 см. Широките листови се спротивни и долги меѓу 4 и 12 см. Неговите слатко миризливи цветови се радијално симетрични и розови, или понекогаш и бели. Секој од петте рамни ливчиња има две мали скали во грлото на королата. Тие се околу 2,5 см широки, и се распоредени во густи, терминални јата на главното стебло и гранките. Долгата тубуларна чашка има пет зашилени црвени заби. 
мини|Сапунче во цветање, Прашка ботаничка градина
Поединечните цветови се отвораат во вечерните часови, и остануваат отворени околу три дена. Тие произведуваат посилен мирис во текот на ноќта и го надополнуваат производството на нектар во текот на ноќта. Во втората ноќ на цветањето, поленот се ослободува, а стигмата се развива до својата крајна позиција до третата вечер. Голем дел од производството на семе доаѓа од само-опрашување. Цветовите ги посетуваат разни инсекти, вклучително бумбари и муви.

Во северната полутопка *Сапунче* цвета од мај до септември, а во јужната полутопка од октомври до март.

Во Македонија е широко распространето растение кое го има речиси насекаде.: по влажни песокливи места, покрај потоци, реки, ѓубришта, гробишта, градини, и низини до 1500 метри надморска височина.

## Употреба
Како што подразбира неговото име, може да се користи како многу нежен сапун, обично во разреден раствор. Низ историјата се користело за чистење на деликатни или уникатни текстили, особено волнени ткаенини, а се претпоставува дека ова растение се користело за третирање на Торинското платно.

Течност која ги раствора мастите или маснотиите, може да се направи со вриење на лисјата или корените во вода. Листовите се сецкаат, варат, а течноста потоа може да се користи како сапун.

Предозирање може да предизвика гадење, дијареја и повраќање.

И покрај тоа што е отровно, растението се користи во кулинарството како емулгатор при комерцијална подготовка на тахини и при подготовка на пиво. На Блискиот Исток, коренот често се користи како додаток при процесот на правење алва. Сапунчето се користи за стабилизирање на маслата во смесата и за создавање на карактеристичната текстура на алвата.

## Хемиски состав
*S. officinalis* содржи флавон сапонарин.

## Наводи

## Надворешни врски

* "Мрежа за портали SEINet - Saponaria officinalis" 
* „Saponaria officinalis 'Flore Pleno' - Пронаоѓач на растенија" 
* "Saponaria officinalis"

Категорија:Отровни растенија
Категорија:Каранфили
Категорија:Растенија опишани во 1753 година
Категорија:Ботанички таксони опишани од Карл Линеј
Категорија:Флора на Македонија
ФК Вардари (Форино)

**ФК Вардари Форино** — македонски фудбалски клуб од село Форино, Општина Гостивар. Клубот моментално се натпреварува во Втората фудбалска лига на Македонија - Запад.

## Историја
Клубот бил формиран во 1974 година.

На крајот на ноември 2020 година, после 11 кола во Втората лига - Запад 2020/21, Вардари се повлекол од натпреварувањето поради финансиски причини. Но со финансиската инјекција од 100 илјади денари од страна на Општина Гостивар, клубот продолжил да настапува во второлигашкото првенство.

## Наводи

## Надворешни врски
*Фејсбук страница на клубот 
*Информации за клубот на ''MacedonianFootball'' 
*Фудбалска федерација на Македонија 

В
Категорија:Појавено во 1974 година во Македонија
Категорија:Општина Гостивар