open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Симфонија бр. 6 (Чајковски)

**Симфонија бр. 6** во б-мол, оп. 74, наречена  *Патетична* — последна симфонија на рускиот композитор Петар Илич Чајковски .

„Никогаш не сум напишал ништо поубаво од оваа симфонија, ниту ќе напишам; ја вложив целата своја душа во неа, ако не претерувам“, му се доверил композиторот на својот внук. Тој не згрешил, бидејќи после една недела по нејзината прва изведба, што тој самиот ја диригирал во Петроград на крајот на октомври 1893 починал од колера.

За сè што сакал да каже во оваа последна исповед, композиторот користел музички особености кои на многу начини се разликуваат од традиционалната музичка форма во симфониското творештво.

Воведното *[[adagio]]* со својата тажна и неверојатна меланхолична  атмосфера, го носи основното расположение на целото дело. Првата реченица *[[алегро]]* *[[ma non troppo ]]*, полна со разни контрасти, што ескалират до драматична тензија, е проследена со оригинално „алегро“ наместо вообичаената бавна реченица, *[[со благодат]]*.

Вториот став е со изобилството од 5/4 ритам со карактеристичниот звук на руските национални мелодии.

Третиот став  (наместо скерцо) е брилијантно изработен марш што ескалира до пркосен заклучок.

Финалето е најсилно и најдлабоко во изразот финале. Непоколебливата верба во животот, оптимизмот и спокојството со кое композиторот понекогаш ги завршувал своите дела, и „четвртата“ и „петтата симфонија“, не се наоѓаат во ова дело.

Како да нема повеќе време за надеж, композиторот се предава на длабоката тага. Големата болка и безнадежната тага веќе изразени со темпото - *adagio* *[[lamentoso]]* - и со воздишки на очај проткаени со andante се одраз на бескрајна депресија.

Сигурно не е без значење што композиторот стави крај на своето животно дело, кое веќе го создаваше во претчувството на претстојната смрт .

*„Симфонијата бр. 6* по совет на неговиот брат била и наречена „Патетична“.

## Наводи

## Надворешни врски
*IMSLP2 |work = Symphony No.6, Op.74 (Tchaikovsky, Pyotr) | cname = 6th symphony
*Tchaikovsky Research

Категорија:Симфонии од Петар Илич Чајковски
Категорија:Композиции од 1893 година
Категорија:Композиции во Б-мол
Категорија:Композиции од Петар Илич Чајковски објавени постхумно
Категорија:Композиции во ха-мол
ПУ „Јонче Смугрески“ - Бела Црква

**Основно училиште „Јонче Смугрески“** (официјално: **Подрачно основно училиште „Јонче Смугрески“ - Бела Црква**; скратено: **ПОУ „Јонче Смугрески“**) — подрачно основно училиште во селото Бела Црква, составен дел на истоименото училиште во селото Обршани.

## Местоположба

Училиштето се наоѓа на самиот регионален пат 2339 на источниот дел од селото, во насока кон Обршани.

## Настава

Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик во 4 паралелки со вкупно 41 ученик.

## Галерија


Податотека:ОУ „Јонче Смугрески“ - Бела Црква 2.jpg|Влезот
Податотека:ОУ „Јонче Смугрески“ - Бела Црква 3.jpg|Детско игралиште


## Наводи

Категорија:Основни училишта во Општина Кривогаштани
Категорија:Бела Црква
Бела Црква
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Селце

**Успение на пресв. Богородица** — црква кај прилепското село Селце, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е сместена во Долното Маало, на источниот крај на селото. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида на исток. Изградена е во 1871 година. Не е живописана, но има убав оригинален иконостас кој е изработен од дрво и насликан. Ктиторскиот натпис гласи:

Камбанаријата е дело на градителот Димко Тавчија. На плочата за неа се наведуваат иселениците во Америка кои дале парични средства за нејзино отпочнување. Како датум е даден 19 март 1910 г.

## Слики

Selce Church Inscription.jpg|Ктиторскиот натпис на црквата
Seltse belltower plaque.jpg|Натисот на камбанаријата


## Поврзано
* Прилепечко-витолишка парохија
* Битолско архијерејско намесништво

## Наводи

Селце
Црква „Св. Петка“ - Руѓинце

**Св. Петка** — црква во кумановското село Руѓинце, Општина Старо Нагоричане. претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Кумановското-кратовското архијерејско намесништво во Кумановско-осоговската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е изградена во 1894 година и сместена помеѓу Горното Маало на север и Долното Маало на југ. Претставува трикорабен бескуполен гробишен храм. Има каменни релјефни украси. Не е живописана.

## Слики

Податотека:Sv. Petka - Rugjince 05.JPG|Порта на црквата
Податотека:Sv. Petka - Rugjince 03.JPG|Орел во релјеф на фасадата
Податотека:Sv. Petka - Rugjince 06.JPG|Камбанаријата
Податотека:Sv. Petka - Rugjince 02.JPG|Света Петка во ниша


## Поврзано
* Карпинско-жегљанска парохија
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски

Руѓинце
Симфонија Манфред

**'Манфред „Симфонија во Б-мол“'', Op. 58

Симфонијата на Манфред во Б-мол, оп. 58, е симфонија компонирана од Петар Илич Чајковски помеѓу мај и септември 1885 година. Таа се заснова на поемата „Манфред “напишана од Лорд Бајрон во 1817 година.

Ова е единствената симфонија што не била нумерирана од Чајковски; напишана е помеѓу четвртата и петтата симфонија.

Некои велат дека ова било неговото најбрилијантно и најинспиративно дело; дури и диригентот Артуро Тосканини го сметаше за најдоброто дело на Чајковски.

Оваа симфонија е снимена неколку пати, вклучително и снимки со големи оркестри и диригенти. Диригентите кои ја снимија оваа симфонија се Рикардо Шаили, Мстислав Ростропович, Лорин Мазел, Андре Превин, Јуџин Орманди, Јуриј Темирканов,Евгуени Светланов, Рикардо Мути, Игор Маркевич, Ендрју Литон, Михаил Фејтон, Плетниов и други. Симфонијата Манфред ретко се изведува концертно. Тоа е затоа што е долга и бара голем оркестар се смета дека е достакомплицирана  за изведба

Хектор Берлиоз, инспирирал многу руски композитори, имал доста врски со потеклото на оваа симфонија.  Балакирев  ја имал првичната идеја, но сметал дека не е во неговиот карактер да направи ваква композиција. Како што објаснил во писмото до Чајковски на 9 октомври 1882 година, „оваа величествена тема е несоодветна, не се вклопува во мојата ментална шема“.

Темата беше заборавена неколку години, сè до 1885 година, кога Чајковски купи копија од Бајроновата Манфред и решил да ја компонира симфонијата. Балакирев ја напиша програмаската шема што требаше да се следи до последниот детаљ - вклучително и сите модулации  - но Чајковски претпочитал да ја напише во свој стил. На почетокот, како што му било вообичаено, ја сметал за една од неговите најдобри композиции, но неколку години подоцна сакал да ги уништи партитурите.

Симфонијата Манфред за прв пат беше изведена во Москва, во март 1886 година, со Макс Ердмансдорфер како диригент. посветена е   на Балакирев и трае  приближно 58 минути.

Напишано е за три флејти, две обоа, англиски рог, два кларинети во А, бас кларинет во Б ♭, три фаготи, четири рогови, два корнети, две труби, три тромбони, туба, тимпани, перкусии, кимвали, гонг, ѕвона , триаголник, тамбура, две харфи, прва и втора виолина, виоли, виолончело, контрабас и орган, кој накратко се појавува во кодот на Финалето.

Се состои од четири ставови:

# Lento lugubre
# Vivace con spirito
# Andante con moto
# Allegro con fuoco

## Наводи

Категорија:Симфонии од Петар Илич Чајковски
Категорија:Композиции од 1885 година
Категорија:Музика за оркестар и орган
Категорија:Композиции во Б-мол
Категорија:Композиции во ха-мол
Бела Црква (појаснување)

**Бела Црква** може да се однесува на следниве места:

;Македонија
* Бела Црква — село во Општина Кривогаштани

;Егејска Македонија
* Бела Црква (Костурско) — село во Костурско
* Бела Црква (Кукушко) — село во Кукушко

;Археолошки наоѓалишта
* Бела Црква (Сопотско) — археолошко наоѓалиште во ресенското село Сопотско
* Бела Црква (Оризари) — археолошко наоѓалиште во кочанското село Оризари
* Бела Црква (Ношпал) — археолошко наоѓалиште во битолското село Ношпал
* Бела Црква (Брод) — археолошко наоѓалиште во битолското село Брод
Инцидент со часовникот на Ахмед Мохамед

**Инцидентот со часовникот на Ахмед Мохамед се** случил кога 14-годишниот Ахмед Мохамед бил уапсен на 14 септември 2015 година, во средното училиште Мекартур во Ирвинг Тексас бидејќи донел расклопен дигитален часовник на училиште. Инцидентот ги поттикна наводите за расно профилирање и исламофобија од многу медиумски извори и коментатори.

Инцидентот започна кога Мохамед повторно ги состави деловите од дигиталниот часовник во прибор за моливи со големина од 20&nbsp;cm  и го донел во училиште за да им го  покаже на своите наставници. Неговиот професор по англиски мислел дека уредот личи на бомба па  го конфискувал и го пријавил кај директорот. Била повикана локалната полиција, која го испрашувала час и половина. Тој бил врзан со лисици, одведен во притвор без дозвола да се види со неговите родители и пренесен во установа за малолетници, каде што му биле  земени отпечатоци од прсти и била направена фотографија  Потоа бил пуштен кај неговите родители. Според локалната полиција, причината за неговото апсење била затоа што првично се сомневале дека можеби намерно предизвикал страв од бомба. Случајот не бил покренат понатаму од страна на органите за малолетничка правда, но тој бил суспендиран од училиште.

По инцидентот, полицијата утврдила дека Мохамед немал злонамерна намера и не бил обвинет за никакво кривично дело. Веста за инцидентот стана актуелна првично на Твитерсо наводите на коментаторите дека постапките на училишните службеници и полицијата се должат на нивните стереотипи за Мохамед врз основа на неговото суданско потекло и муслиманската вера. Потоа, американскиот претседател Барак Обама, како и други политичари, активисти, директори на технолошки компании и медиумски личности коментираа за инцидентот. Многумина од нив го пофалија Мохамед за неговата генијалност и креативност, а тој беше поканет да учествува на голем број настани од висок профил поврзани со поттикнување на младинскиот интерес за науката и технологијата. Иако Мохамед беше ослободен во последната полициска истрага, тој стана предмет на теории на заговор - многу од нив се контрадикторни, не наведувајќи никакви докази и се во спротивност со утврдените факти - кои тврдеа дека инцидентот е намерна измама.

На 23 ноември 2015 година, семејството на Ахмед се закани дека ќе го тужи градот Ирвинг и училиштето  за прекршување на граѓанските права и за нанесување на физичка и ментална болка, освен ако не добијат писмено извинување и компензација од 15 милиони долари. Оваа тужба беше отфрлена во мај 2017 година поради недостиг на докази. Семејството, исто така, ги тужеше конзервативните водители на ток-шоу Глен Бек, Бен Шапиро и друг коментатор на Фокс Њуз за помали суми врз основа на клевета на карактерот . И двата случаи беа отфрлени со предрасуди поради слободата на говорот од првиот амандман.  Кон крајот на 2015 година, неговото семејство одлучи да прифати стипендија од Катарската фондација и да се пресели во Катар, делумно поради неподдржани обвинувања за терористички врски и континуирано вознемирување од страна на теоретичарите на заговор.

## Инцидент

### Заднина
Луња (Чајковски)

***Луња***, постхумно дело бр. 76, ― увертира (во контекст на симфониска поема) во Е-мол, компонирана од Пјотр Илич Чајковски околу јуни и август 1864 година. Делото било вдахнато од драмата „*Луња*“ на рускиот драматург Александр Островски. Истата претстава ја вдахнала и операта „*Ката Кабанова*“ на Леош Јаначек.

## Историја
*Луња* било првото значајно дело на Чајковски за оркестар, напишано кога имал само 24 години. Летото го поминувал во семејниот имот на принцот Алексеј Василиевич Голицин во Тростинец, во близина на Харков во Украина, и ја напишал увертирата како вежба за одмор. Тој не ја сметал за достојна за објавување и никогаш не била изведена во неговиот живот. Ова мислење можеби било под влијание на Антон Рубинштајн, кој не ја одобрувал, и на Херман Ларош, кој рекол дека претставува „музеј на антимузички љубопитности“.

Во летото 1865-1866 година, Чајковски го преработил отворањето на делото како *Концертна увертира во Ц-мол*. Ова исто така не било изведено или објавено за време на животот на Чајковски.

*Луња за* прв пат била изведена, постхумно, во Санкт Петербург на 7 март 1896 година, под диригентство на Александар Глазунов. Објавена била од Митрофан Бељаев, како Оп. 76.

Делот „Поко Мено Мосо“ од делото се користи и како главна тема за вториот став од неговата Симфонија бр. 1 во Г-мол „Зимски соништа“.

*Концертната увертира во Ц-мол* ја доживеала својата прва изведба дури во 1931 година, во Воронеж, под диригентската палка на Константин Сараџев.

## Наводи
 

## Надворешни врски

*   
* Tchaikovsky Research

Категорија:Композиции од Петар Илич Чајковски објавени постхумно
Категорија:Симфониски поеми од Петар Илич Чајковски
Категорија:Композиции од 1864 година
Категорија:Композиции во Ц-мол
Категорија:Композиции во Е-мол
Категорија:Композиции во е-мол
Категорија:Композиции во це-мол
Војвода (симфониска балада)

***Војвода***, оп. 78, ― „симфониска балада“ за оркестар, напишана од Пјотр Илич Чајковски во 1891 година. Се заснова на преводот на Александар Пушкин на песната на Адам Мицкевич со тоа име.

Чајковски почнал да работи на делото во септември 1890 година, но не го завршил до блиску до премиерата повеќе од една година подоцна. Потоа бил активно ангажиран во завршувањето на неговата последна опера *Јоланта*. Премиерата на баладата, со која тој диригирал, била одржана на 18 ноември 1891 година, во Москва. Бил многу незадоволен од работата; уште пред првиот настап тој одлучил дека во најдобар случај е просечно и се заканил дека ќе ја уништи партитурата. По настапот изјавил „Такво ѓубре никогаш не требало да се пишува“. Својата закана ја изврши ден по првиот настап. Сепак, оркестарските делови биле преземени од Александр Силоти, а партитурата подоцна била преработена.

Подоцна, Чајковски му напишал на својот издавач П. Јургенсон: „Не жалам *за Војвода* - го доби она што го заслужи. Не ми е ни најмалку жал, бидејќи сум длабоко убеден дека ова дело ќе ме компромитира... Ако нешто вакво нешто се случи повторно, ќе го искинам на парчиња или во спротивно целосно ќе се откажам од компонирањето. Не за ништо на светот сакам да одам на валкана хартија како Антон Григориевич Рубинштајн кога сè е одамна спакувано“.

Делото е забележливо како прва употреба на селеста од страна на Чајковски. Тој е најпознат по користењето на овој инструмент во балетот „*[[Оревокршачка]]“* (особено, но не исклучиво, во „Танцот на шеќерната самовила“), кој била напишана по баладата. Сепак, тој не бил првиот композитор што го користел: Ернест Шаусон ја користел селестата во дело за мал оркестар во 1888 година.

Извадоци од партитурата биле искористени во балетот „*Ана Каренина*“ од 2005 година, во кореографија на Борис Ајфман.

## Слично именувани дела

* Во 1867-1868 година, Чајковски ја напишал операта „*[[Војвода (опера)|Војвода]]*“, заснована на драмата „*Сон на Волга*“, од Александар Островски. Освен насловот, оваа опера нема ништо заедничко со симфониската балада.
* Во 1886 година, Чајковски напишал инцидентна музика за сцената „*Домовик*“ од „*Сон на Волга*“.

## Забележителни снимки

* Антал Дорати диригирајќи со Националниот симфониски оркестар
* Јуриј Краснополски диригирајќи со Новофилхармонискиот оркестар
* Ендрју Литон диригирајќи со Даласкиот симфониски оркестар
* Василиј Петренко диригирајќи со Кралската ливерпулска филхармонија
* Евгениј Светланов диригирајќи со Државниот академски симфониски оркестар на Руската Федерација
* Вјачеслав Овчиников диригирајќи Државниот симфониски оркестар за радио и телевизија на СССР
* Михаил Плетњов диригирајќи со Рускиот национален оркестар

## Наводи

* Александар Познански, *Чајковски: Потрагата по внатрешниот човек*, стр.&nbsp;542
* Џон Варак, *Чајковски*, стр.&nbsp;252–253

## Надворешни врски

*  
* [Tchaikovsky Research](http://en.tchaikovsky-research.net/pages/The_Voyevoda_(symphonic_ballad))

Категорија:Композиции во а-мол
Категорија:Композиции од 1891 година
Категорија:Симфониски поеми од Петар Илич Чајковски
Категорија:Композиции од Петар Илич Чајковски објавени постхумно
Свечена увертира на данската државна химна

***Свечена увертира на данската државна химна*** ― увертира на Пјотр Илич Чајковски составена во 1866 година.

## Историја
За време на неговото време во Московскиот конзерваториум околу септември 1866 година, директорот на училиштето, Николај Рубинштајн му наредил на Пјотр Илич Чајковски да ја состави *Свечена увертира на данската државна химна* што ќе биде свирена за посетата на Царевич (наследникот на престолот) во Москва, придружуван од неговата нова данска невеста, принцезата Дагмар од Данска. Царевич на крајот ќе биде крунисан за император Александар III Руски и ќе остане посветен следбеник на музиката на Чајковски, доделувајќи му на композиторот Орденот на Свети Владимир (четврта класа) во 1884 година и државна пензија во 1885 година.

Чајковски често поставувал функционални комисии со силен воздух на професионализам, знаејќи дека делото може да биде отсвирено само еднаш, а ова дело не било исклучок. Навистина, самиот Чајковски на крајот од својот живот напишал дека ова дело е „многу делотворно... и многу подобро како музика од *1812 година“*.

Чајковски мислел дека би било добра идеја да се вклучи и мелодијата на руската државна химна во делото, по пат на симболизирање на обединувањето на двете држави, но овој невин потфат на крајот довело до пад на делото и до откажување на службената изведба.

Во еден дел од преживеаното новинарство се вели: „Нашиот талентиран млад композитор поради некоја причина го зеде во главата да ја изнесе нашата руска државна химна со мол клуч, што целосно го преобразува карактерот на оваа добро позната мелодија.

Сепак, Чајковски добил подарок златни манжетни од Царевич како израз на кралска благодарност за неговите напори во секој случај.

## Поврзано
„*Кралот Кристијан застана покрај високиот јарбол*“ - данската кралска химна што Чајковски го засновал своето дело.

## Наводи
Цитирано од „***Чајковски: Човекот и неговата музика***“ на Дејвид Браун

## Надворешни врски

* Tchaikovsky Research

Категорија:Дела на Петар Илич Чајковски
Категорија:Композиции од 1866 година
Категорија:Концертни увертири
Категорија:Композиции во де-дур
Десант на Нормандија

**Десант на Нормандија**, уште и **Операција Нептун** — десант на Сојузниците во Втората светска војна во Нормандија на 6 јуни 1944 година (**Денот Д**). Пошироката операција е наречена Операција Оверлорд. Десантот на Нормандија е најголемата десантска операција во историјата. По десантот, сојузничките сили не успеале да заземат ниту едно од местата кои планирале да ги заземат, но успеале да ги контролираат плажите, и дури следните денови напреднале во внатрешноста. Со десантот командувал Двајт Ајзенхауер.

Категорија:Операција Оверлорд
Марш за свеченото крунисување

**Марш за свеченото крунисување** во ре-дур, TH 50, ČW 47, ― оркестарско дело на Пјотр Илич Чајковски нарачано од градот Москва за крунисувањето на императорот Александар III во 1883 година. Напишано било во март 1883 година и за прв пат изведено на 4 јуни &#x5B;с.с. 23 мај] 1883 година во паркот Соколники во Москва, под диригентство на Сергеј Танеев. Музиката вклучуваше извадоци од химната ''Боже, чувај го Царот!''*.* Снимките на ова дело обично траат помеѓу 5 и 5½ минути.

## Први настапи
Премиерата во Санкт Петербург 10 јануари 1885 [с.с. 29 декември 1884 година, под диригентство на Ханс фон Булов.

Премиерата во Соединетите Држави била на 5 мај 1891 година, за концертот на отворањето на Карнеги Хол, под диригентство на самиот Чајковски.

## Модерни изведби
За време на СССР, руските изведби и снимки на музиката биле ревидирани за да се изостават извадоците од царската државна химна, заменувајќи ја со тематски материјал користен претходно во маршот. Други дела што ја цитирале или на друг начин ја користеле химната, како што се „*[[Словенски марш]]*“ Чајковски и „*Увертирата од 1812 година*“, исто така биле ревидирани, поради службената советска забрана за химната.

Започнувајќи со инаугурацијата на Дмитри Медведев во 2008 година, скратена верзија на ова дело била свирена за време на инаугурацијата на рускиот претседател што го придружува влезот на идниот претседател. Оваа верзија трае помалку од две минути, и така завршува многу пред свирењето во ова парче од царската химна, *[[Боже, чувај го Царот!]]*. За разлика од другите големи композиции на Чајковски, *Маршот* *за крунисување* нема опусен број. Нему му се дадени алтернативните ознаки на TH 50 и ČW 47.

## Наводи
 

## Надворешни врски

* Tchaikovsky Research
* Различни изведби на ова парче на YouTube
** Една специфична снимка каде што Советит ја исекле музиката „*[[Боже, чувај го Царот!]]*“ (во 4:10), предизвикувајќи грешка при уредувањето
* Снимки од маршот што може да се преземат
* Видео од влезот на Дмитри Медведев на неговата инаугурација на 7 мај 2008, придружено со скратена верзија на ова парче.
* Видео од влегувањето на Владимир Путин на неговата трета инаугурација на 7 мај 2012, придружено со скратена верзија на ова дело.

Категорија:Дела на Петар Илич Чајковски
Категорија:Композиции во ре-дур
Категорија:Композиции од 1883 година
Категорија:Композиции во де-дур
Обршанска парохија

**Обршанска парохија** — македонска православна парохија, дел од Прилепското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата е со седиште во црквата „Св. Никола“ во Обршани и ги опфаќа селата Обршани, Пашино Рувци и Бела Црква. Парохиски свештеник е Ереј Дејан Соколески.

## Цркви

Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.

## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Прилепско архијерејско намесништво
Категорија:Парохии на МПЦ
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква

**Успение на Пресвета Богородица** — главна селска црква во прилепското село Бела Црква, Македонија.

Црквата се наоѓа до основното училиште, на излезот од селото во насока кон Обршани. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.

## Местоположба

Црквата се наоѓа во источниот дел на селото, до основното училиште.

## Историја

Не се знае кога е подигната, но мештаните пренесуваат дека таа постоела уште во времето на Крале Марко и дека по нејзините бели ѕидови, селото Бела Црква го добило своето име.

## Галерија


Податотека:Гробишта во Бела Црква 2.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 10.jpg|Тоалети во црковниот двор
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 2.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 5.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 6.jpg|Припратата
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 7.jpg|Каменорез
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 8.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 9.jpg|Вид на фреска на помошниот објект
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 4.jpg|Западната страна
Податотека:Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бела Црква 3.jpg|Главниот влез
Податотека:Гробишта во Бела Црква.jpg|Селските гробишта


## Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Обршанска парохија
* Бела Црква

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Бела Црква
Бела Црква
Лов на матно (филм од 1981)

**„Лов во матно“** (српски: *Лов у мутном*) – југословенски филм од 1981 година, во режија на Властимир Радовановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Драган Николиќ, Бата Живоиновиќ, Мира Бањац, Тихомир Арсиќ, Петар Краљ и Неда Арнериќ.

## Синопсис
Една дива населба во Белград, изградена на брегот на Дунав треба да биде разурната, а тоа предизвикува загриженост кај нејзините жители. Столе Харинга му нуди на Паја Главоња општествен стан кој е празен веќе три години и тој се вселува во него, заедно со децата, со сопругата и со татко му. Меѓутоа, по некое време се појавува сопственикот на станот и тогаш почнуваат проблемите во врска со документацијата при што се покажува дека станот е изграден надвор од проектот, а градежното претпријатие повеќе не постои. И кога сè изгледа решено, за време на судењето доаѓа до неочекуван пресврт...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1981 година
Категорија:Филмови на Властимир Радовановиќ
Категорија:Филмови со Петар Краљ
Категорија:Филмови со Тихомир Арсиќ
Категорија:Филмови со Мира Бањац
Категорија:Филмови со Бата Живоиновиќ
Категорија:Филмови со Драган Николиќ
Категорија:Филмови со Неда Арнериќ
Пат околу светот (филм од 1964)

**„Пат околу светот“** (српски: *Пут око света*) – југословенски филм од 1964 година, во режија на Соја Јовановиќ, заснован врз делото „Патот околу светот на Јованче Мициќ“ на Бранислав Нушиќ. Главните улоги ги толкуваат: Миодраг Петровиќ-Чкаља, Раде Марковиќ, Дара Чалениќ, Вера Ѓукиќ, Михајло Бата Паскаљевиќ, Оливера Марковиќ и Оливера Катарина.

## Синопсис
Јованче Мициќ, трговец од Јагодина тргнува на пат околу светот. Патем, тој доживува бројни авантури и учествува во разни настани во земјите во кои престојува. Така, во Пешта стапува во измислен брак, а на Дивиот запад е жртва на еден напад на поштенска кочија по што тој станува шериф. Понатаму, тој е заробен од гусари, станува купувач на девојки на дворот во Кина, престојува во еден харем во Персија и најпосле, триумфално се враќа во Јагодина.

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1964 година
Категорија:Филмови на Соја Јовановиќ
Категорија:Филмови со Миодраг Петровиќ-Чкаља
Категорија:Филмови со Раде Марковиќ
Категорија:Филмови со Дара Чалениќ
Категорија:Филмови со Вера Ѓукиќ
Категорија:Филмови со Оливера Марковиќ
Категорија:Филмови со Оливера Катарина
Категорија:Филмови со Михајло Бата Паскаљевиќ
Категорија:Филмови со Властимир Ѓуза Стојиљковиќ
Категорија:Филмови засновани на драми
Тесна кожа 3

**„Тесна кожа 3“** – југословенски филм од 1988 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Никола Симиќ, Милан Гутовиќ, Ружица Сокиќ, Рахела Ферари и Бата Живоиновиќ.

## Синопсис
Димитрије Мита Пантиќ (го игра Симиќ) е службеник во едно белградско претпријатие. Еден ден, возејќи се со трамвајот, тој ја губи чантата со деловните проекти, но пронаоѓа потполно иста чанта полна со девизи. Тој настан предизвикува големи промени во животот на неговото семејство, но и во претпријатието. Директорот Среќко Шојиќ (го игра Гутовиќ) планира со тие девизи да му го вратии долгот на Ѓоле, но Пантиќ решава да му ги врати парите на сопственикот. Меѓутоа, тој не ја добива очекуванат награда од сопственикот на парите и тогаш доаѓа до неочекуван пресврт...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1988 година
Категорија:Филмови на Александар Ѓорѓевиќ
Категорија:Филмови со Рахела Ферари
Категорија:Филмови со Бата Живоиновиќ
Категорија:Филмови со Ружица Сокиќ
Категорија:Филмови со Никола Симиќ
Категорија:Филмови со Милан Гутовиќ
Тесна кожа 4

**„Тесна кожа 4“** – српски филм од 1987 година, во режија на Милан Живковиќ и Вуксан Луковац. Главните улоги ги толкуваат: Никола Симиќ, Милан Гутовиќ, Ружица Сокиќ и Воја Брајовиќ. Ова е последниот филм од серијалот „Тесна кожа“.

## Синопсис
По повод 35-годишнината од неговата работа, Пантиќ (го игра Симиќ) добива плакета и часовник, но тој се надева на унапредување. За тоа време, директорот Шојиќ (го игра Гутовиќ) склучува договор со Ѓоле и со господинот Трпковиќ со цел да го уништи претпријатието, а потоа да го продаде на лицитација и така да си обезбеди пари за себе. Подоцна, Пантиќ добива отказ и почнува да работи како приватен детектив во една агенција. Сосема случајно, за време на една задача, тој дознава за планот на Шојиќ. Утредента, тој го уценува Шојиќ, надевајќи се дека така ќе добие унапредување, но неговата намера не се оставрува...

## Наводи

Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови од 1991 година
Категорија:Филмови на Милан Живковиќ
 Категорија:Филмови со Воја Брајовиќ
Категорија:Филмови со Ружица Сокиќ
Категорија:Филмови со Никола Симиќ
Категорија:Филмови со Милан Гутовиќ
ЏФК (филм)

**„Џ.Ф.К.“** (англиски: *JFK*) – американски филм од 1991 година, во режија на Оливер Стоун. Главните улоги ги толкуваат: Кевин Костнер, Гери Олдман, Сиси Спејсек, Џек Лемон, Џо Пеши, Томи Ли Џонс и Доналд Сатерленд.

## Синопсис
На 22 ноември 1963 година, за време на посетата на Далас, е убиен американскиот претседател Џон Кенеди. Јавниот обвиител Џим Гарисон е скептичен во однос на резултатите од истрагата и започнува процес. Набргу по атентатот е уапсен Ли Харви Освалд, кој е осомничен како извршител на атентатот, но него го убива Џек Руби и со тоа само се засилуваат сомнежите во врска со вистинските убијци на претседателот. Во филмот се прикажуваат односите на главните лица замешани во атентатот со американската војска, со разузнавачките служби, со кубанската емиграција и со мафијата.

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1991 година
Категорија:Филмови на Оливер Стоун
Категорија:Филмови со Кевин Костнер
Категорија:Филмови со Гери Олдман
Категорија:Филмови со Џек Лемон
Категорија:Филмови со Џо Пеши
Категорија:Филмови со Томи Ли Џонс
Категорија:Филмови со Сиси Спејсек
Категорија:Филмови со Доналд Сатерленд
Категорија:Трилери
Категорија:Филмови поврзани со убиства
Категорија:Филмови за политичари
Хихирику

**Хихирику** — хумористична, сатирична радиоемисија, која се прикажувала на Македонското радио секоја недела во 11:00 часот. Автор и сценарист на емисијата е Иван Карадак.

## Улоги

## Наводи

Категорија:Македонски радиски емисии
Категорија:Филмови со Катерина Крстева
Кралство Ломбардија-Венеција

**Кралство Ломбардија-Венеција** (латински: *Regnum Langobardiae et Venetiae*), познато уште како **Ломбардо-Венецијанско Кралство** (италијански: *Regno Lombardo-Veneto;* германски: *Königreich Lombardo-Venetien*) — составна земја на Австриското Царство. Кралството било создадено во 1815 година со резолуција на Виенскиот конгрес како признавање на правата на Хабсбуршко-лотариншката династија на поранешното Војводство Милано и поранешната Република Венеција по распадот на Наполеоновото Кралство Италија, основано во 1805 година. Во 1866 година територијата на кралството е инкорпорирана во неодамна прогласеното Кралство Италија.

Категорија:Италија во 19 век
Категорија:Историја на Ломбардија
Категорија:Хабсбуршко-лотариншка династија
Категорија:Историја на Венето
Категорија:Поранешни држави
Категорија:Поранешни држави во Европа
Категорија:Поранешни кралства
Категорија:Поранешни кралства во Европа
Категорија:Поранешни држави на Апенинскиот Полуостров
Категорија:Држави и територии настанати во 1815 година
Кралство Илирија

**Кралство Илирија** — составна земја на Австриското Царство од 1816 до 1849 година, држава наследничка на Наполеонските Илирски провинции, повторно освоена од Австрија во Војната на Шестата коалиција и обновена според Завршниот акт на Виенскиот конгрес. Неговиот административен центар бил во Љубљана (официјално германски: *Laibach*)

По револуциите од 1848 година, кралството било распуштено и поделено на австриските земји Крањска, Корушка и Австриското приморје.

Категорија:Словенија во новиот век
Категорија:Истра
Категорија:Држави и територии настанати во 1816 година
Категорија:Поранешни словенски држави
Категорија:Поранешни кралства
Црква „Св. Илија“ - Кадино

**Св. Илија** — црква во скопското село Кадино, Општина Илинден. Ѝ припаѓа на Дељадровско-илинденската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата веројатно е средновековна, обновена во подоцнежен период. Во 1857 г. истакнатиот мијачки мајстор Дичо Зограф насликал две престолни икони за иконостасот — „Пресвета Богородица со Христос“ и „Исус Христос Седржител“, потпишани и датирани на 20 април 1857 г.

## Поврзано
* Северноскопско архијерејско намесништво

## Наводи

Кадино
Категорија:Дела на Дебарската школа
Кралство Таволара

**Кралство Таволара** — микродржава на островот Таволара, во близина на североисточниот брег на Сардинија. Основано од семејството Бертолеони, наводно одобрено од Чарлс Алберт, кралот на Сардинија, тврди дека е едно од најмалите кралства во светот.

Категорија:Историја на Сардинија
Категорија:Држави и територии настанати во 1836 година
Кралство Италија (Наполеонова)

**Кралство Италија** (1805–1814, италијански: *Regno d'Italia*; француски: *Royaume d'Italie*) — кралство во Северна Италија (поранешна Италијанска Република) во лична заедница со Франција под Наполеон I. Кралството било целосно под влијание на Франција и престанало да постои по поразот и падот на Наполеон. Нејзината влада ја презел Наполеон како крал на Италија, а вицекралството било делегирано на неговиот посинок Ежен де Бохарне. Територијата на кралството ги опфаќала Савоја и модерните провинции Ломбардија, Венето, Емилија-Ромања, Фурланија-Јулиска Краина, Трентино-Јужен Тирол и Марке. Наполеон I, исто така, владеел со остатокот од северна и централна Италија во форма на Ница, Аоста, Пиемонт, Лигурија, Тоскана, Умбрија и Лацио, но директно како дел од Француската империја, наместо како дел од вазална држава.
Категорија:Поранешни кралства
Категорија:Поранешни кралства во Европа
Категорија:Поранешни држави на Апенинскиот Полуостров
Категорија:Наполеонски држави
Категорија:Држави и територии настанати во 1805 година
Категорија:Држави и територии распаднати во 1814 година
Категорија:Поранешни држави
Категорија:Поранешни држави во Европа
Тесна кожа 2

**„Тесна кожа 2“** – југословенски филм од 1987 година, во режија на Милан Живковиќ и Вуксан Луковац. Главните улоги ги толкуваат: Никола Симиќ, Милан Гутовиќ, Ружица Сокиќ, Јосиф Татиќ, Воја Брајовиќ и Снежана Савиќ.

## Синопсис
При судар со автомобилот, Димитрије Пантиќ (го игра Симиќ) запознава еден Турчин кој патува низ Југославија и тогаш добива идеја да изгради мотел за Турците кои минуваат низ земјата. Тој и Шојиќ (го игра Гутовиќ) одат во Словенија со намера да најдат инвеститори за изградбата на мотелот. Директорот Шојиќ сака да ја минира идејата на Пантиќ и му кажува на Турчинот дека Пантиќ е хомосексуалец. Меѓутоа, неговата намера пропаѓа зашто испаѓа дека и Турчинот е хомосексуалец. Така се случуваат неколку комични сцени додека Пантиќ не сфати за што се работи. Од друга страна, Шојиќ ѝ го препишува имотот на сопругата, а парите добиени со помош на различни малверзации ѝ ги дава на љубовницата на чување. На крајот, и сопругата и љубовницата успеваат да го измамат, па така, Пантиќ и Шојиќ завршуваат в затвор поради различни причини.

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Српски филмови
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1987 година
Категорија:Филмови на Милан Живковиќ
Категорија:Филмови на Вуксан Луковац
Категорија:Филмови со Јосиф Татиќ
Категорија:Филмови со Воја Брајовиќ
Категорија:Филмови со Ружица Сокиќ
Категорија:Филмови со Никола Симиќ
Категорија:Филмови со Милан Гутовиќ
Категорија:Филмови со Снежана Савиќ
Црква „Св. Илија“ - Мирковци

**Св. Илија Долни** — црква во скопското село Мирковци, Општина Чучер-Сандево, храм на Чардачкиот манастир. Му припаѓа на Северноскопското архијерејско намесништво во Скопската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е сместена на падините на Скопска Црна Гора, јужно од Мирковци и источно од Глуво. Се наоѓа во месноста Чардак, поради што манастирот е наречен *Чардачки*. До оваа црква е сместена и црквата „Св. Богородица“. Иконостасот е дело на видниот живописец Нестор Алексиев Мирчевски.

## Историја
мини|лево|Иконостасот
Според Георги Трајчев, црквата е изградена е во 1879 г. од монахот Софрониј, родум од Мирковци, на својот личен имот и ја ставил под јурисдикција на Бугарската егзархија на која ѝ служел. Намерно ја нарекол „Св. Ѓорѓи“ со цел да ги одвлече посетителите на истоимената манастирска црква во Бањане, која била под раководство на српската (патријаршиска) струја.

Почнувајќи од 1905 г. српската струја почнала да навлегува во службата и управата и на мирковската црква, што предизвикало бурни реакции. Така, борбата помеѓу двете пропаганди продолжила ожесточено до самиот крај на отоманската држава.

## Поврзано
* Чардачки манастир
* Северноскопско архијерејско намесништво

## Наводи

## Надворешни врски

Мирковци
Категорија:Дела на Дебарската школа
Црква „Св. Никола“ - Воѓани

**Свети Никола** — главна селска црква во прилепското село Воѓани, Македонија.

Црквата се наоѓа во самото село Воѓани, во близина на фудбалскиот терен. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.

## Местоположба

Црквата е сместена во северниот дел на селото Воѓани.

## Историја

Црквата е подигната во  век.

## Архитектура

Во црквата се чува надгробна плоча од бел мермер, на која во горниот дел е претставена кола што ја влечат четири коњи. Под релјефот има старогрчки натпис во четири реда. Исто така, во црквата се наоѓа и ара од бел мермер која на едната страна има релјефна претстава на коњ.

## Галерија


Податотека:Гробишта во Воѓани.jpg|Селските гробишта
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 11.jpg|Фрескоживопис
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 7.jpg|Внатрешноста
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 3.jpg|Апсидата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 4.jpg|Поглед на црквата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 5.jpg|Ниша со фреска над влезот
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 10.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 9.jpg|Помошниот објект
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 2.jpg|Камбанаријата
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 6.jpg|Фрески
Податотека:Црква „Св. Никола“ - Воѓани 8.jpg|Главниот влез


## Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Бучинска парохија
* Воѓани

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Воѓани
Воѓани
Јозеф Добровски

**Јозеф Добровски** (17 август 1753 – 6 јануари 1829) бил чешки филолог и историчар, еден од најзначајните личности на чешката преродба заедно со Јозеф Јунгман. Вообичаено се смета за основоположник на словенската лингвистика како наука, дури и за време на неговиот живот бил наречен „татко“ на славистиката. Тој дал фундаментален придонес во изучувањето на старословенскиот јазик и кодификацијата на чешкиот литературен јазик.
 
## Наводи

Категорија:Слависти
Категорија:Писатели на латински јазик
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Категорија:Родени во 1753 година
Категорија:Починати во 1829 година
Категорија:Апсолвенти на Карловиот универзитет
Црква „Св. Јован Крстител“ - Булачани

**Св. Јован Крстител** (**Св. Јован Претеча**) — црква во скопското село Булачани, Општина Гази Баба. Му припаѓа на Северноскопското архијерејско намесништво во Скопската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е гробишен храм, сместен во најјужниот дел на селото. Изградена е на старо црковно место каде населението се собирало на Иванден од дамнешни времиња. Храмот има стар прекрасно украсен иконостас, како и многу икони и фрески од 1861 година. Според едно предание, иконостасот е дело на Турчин од Јаја-пашината џамија во Скопје.

## Поврзано
* Северноскопско архијерејско намесништво

## Наводи

Булачани
Црква „Св. Илија“ - Ракотинци

**Св. Илија** — црква во скопското село Ракотинци, Општина Сопиште, храм на Ракотинскиот манастир. Му припаѓа на Јужноскопското архијерејско намесништво во Скопската епархија на МПЦ - ОА.

Црквата е изградена во 1875 г. од архимандритот Јоаникиј Ракотински, кој во поново време е прогласен за светец. Комплексот е осветен во 1890 г. од митрополитот Теодосиј Гологанов. Црквата е корабна и има припрата. Соборен ден е Илинден, кој во минатото привлекувал верници од Скопје и селата во областа Каршијак.

## Поврзано
* Ракотински манастир
* Јужноскопско архијерејско намесништво

## Наводи

Ракотинци
Нова Британија

**Нова Британија** (, застарено  ) е меланезиски остров во Папуа Нова Гвинеја. Ова е најголемиот остров во Бизмарковиот архипелаг, кој до 1885 година се нарекувал Нов Британски Архипелаг.

## Географија
лево|мини|250x250пкс| Поглед на Нова Британија од вселената
Површината на островот изнесува 35.144,6 км2 , и таму живеат околу 500 илјади жители (2011). Неговата должина е 600 километри, а максималната ширина е 80 километри. Од 1966 година, Нова Британија е поделена на две административни единици - провинциите Источна Нова Британија и Западна Нова Британија. Источната провинција е помала по површина од западната, но е понаселена и со поголема важност.

Административен центар на Западна Нова Британија е градот Кимбе, а на Источна Нова Британија пред ерупцијата на вулканот Тавурвур во 1994 година бил градот Рабаул. Повеќето од жителите на градот побегнале и се населиле во градот Кокопо, кој подоцна станал административен центар, во одредена мера поради неговата побезбедна местоположба.

Долж островот се протега планински венец, со највисок врв на вулканот Синевит (2438 m). Островот е претежно покриен со тропска шума.

Дампировиот Проток ја одвојува Нова Британија од островот Умбои, а Протокот Свети Георги од островот Нова Ирска.

## Историја
Нова Британија била откриена дури во 1700 година од британскиот морепловец Вилијам Дампир. Од 1885 до 1899 година, островот бил во сопственост на Германската новогвинејска компанија и бил наречен Нова Померанија (*Neupommern*). Од 1899 до 1914 година, островот бил дел од колонијата на Германска Нова Гвинеја. Во овој период, на островот индустриски се одгледувал памук. Во 1914 година, Нова Британија била освоена од австралиските сили, а по завршувањето на Првата светска војна, Австралија управувала со островот со мандат од Лигата на народите.

За време на Втората светска војна, островот бил окупиран од трупите на Јапонската империја, кои победиле во Битката кај Рабаул во 1942 година. Американците успеаја да се искрцаат на северозападниот дел од островот (*Операција Умешност* - *Operation Dexterity*), како и на 'ртот Меркус на југозапад. Сепак, до самиот крај на војната не успеале да го освојат тогашниот главен град Рабаул, а бил предаден на Американците дури по официјалната јапонска капитулација.

## Население
Нова Британија најпрво била населена од Папуанците. Потоа тука се населиле и доселеници од Меланезија. Најбројна етничка група е народот Толај. Народот Бајнинг , кој живее во планинските предели, е по малку прочуен поради нивниот ритуал „огнен танц“ и украсите на пенисот. Освен нив, на островот живеат и народите Киленге, Сулка и Лакалаи.
Во Нова Британија се зборуваат австронезиски и папуански јазици.

## Наводи

Категорија:Бизмарков Архипелаг
Категорија:Острови во Океанија
Категорија:Острови во Тихиот Океан
Светозар Милетиќ

**Светозар Милетиќ** (Мошорин, 22 февруари 1826 — Вршац, 4 февруари 1901) бил адвокат, градоначалник на Нови Сад и еден од најзначајните и највлијателни српски политичари во Австроунгарија во втората половина на XIX век. Бил претседател на Дружината за обединување и ослободување на Србија со седиште во Цетиње.

Бил чичко на Љубомир Милетиќ.


Spomenik Svetozaru Miletiću 2 (cropped).JPG|Споменик на Светозар Милетиќ во Нови Сад, Србија
Bratislava Ruzinov Mileticova ulica.jpg|Спомен плоча на Милетиќева улица во Братислава


Категорија:Српски политичари
Категорија:Родени во 1826 година
Категорија:Починати во 1901 година
Тото Кутуњо

мини|Тото Кутуњо во 1983 г.

**Салваторе „Тото“ Кутуњо** (;  - ) — италијански пејач.

Како текстописец во 1970-тите, тој напиша стихови за Адријано Челентано, Далида, Миреј Матје и Џони Халидеј. Беше член на бендот *Албатрос* со кој двапати настапуваше на фестивалот во Санремо.

Во 1978 година ја започнува својата соло кариера, а во 1980 година победи на фестивалот во Санремо со песната *Solo noi*. Со песната *L'Italiano* го постигна својот најголем меѓународен успех. Во 1990 година победи на Евровизија во Загреб, а следната година како домаќин заедно со Џиљола Чинкети беше домаќин на последната вечер на натпреварот за најдобра песна во Европа.

## Дискографија

* *Voglio l’anima* (1979)
* *Innamorata, innamorato, innamorati* (1981)
* *La mia musica* (1982)
* *Per amore o per gioco* (1985)
* *Azzura malinconia* (1986)
* *Mediterraneo* (1987)
* *Toto Cutugno: sucessi in TV* (1988)
* *Toto Cutugno* (1990)
* *Non è facile essere uomini* (1991)
* *Se mi ami (Mediterraneo)* (1994)
* *Voglio andare a vivere in campagna* (1995)
* *Canzoni nascoste* (1997)
* *Star profile* (2000)
* *Il treno va...* (2002)
* *Come noi nessuno al mundo* (2005)
* *Cantando* (2006)
* *Un falco chiuso in gabbia* (2008)

## Наводи

## Надворешни врски

* Официјална страница на Тото Кутуњо 
*MSN Group 

Категорија:Италијански пејачи
Категорија:Италијански глумци
Категорија:Италијански режисери
Далила

[thumb|right|350px|Самсон и Далила на сликата на [Тинторето|Јакоп Тинторето (1518-1594)]]
**Далила**, синодален превод **Далида** ( околу XII век пр . н.е.) — во Стариот завет, жената која го предала Самсон. Повикувајќи се на Самсоновата љубов, таа ја открила тајната на херојската сила на Самсон и им го предала на неговите најголеми непријатели — Филистејците (Суд. 16:4–21).

## Библиска приказна
Приказната за Далила е содржана во старозаветната Книга Судии Израилеви, каде што таа е опишана како саканата на Самсон: *„Потоа тој засака една, која живееше во долината на Сорек; името и беш Далила“* (Суд. 16:4). Библијата кажува дека Филистејците ѝ понудиле пари на Далила за таа со лукавство, користејќи ја љубовта на Самсон, да ја дознае тајната на неговата сила: „*Дојдоа кај неа филистејските кнезови и ѝ рекоа: „Запрашај го и дознај во што му е големата сила, и како да го надмудриме, за да го врземе и да го смириме; ние пак ќе ти дадеме за тоа секој по илјада и сто сикли сребро.““* (Суд. 16:5). Далила го прашала Самсон трипати за неговата тајна, но секој пат тој ѝ давал фиктивни одговори (да се врзе со седум тетиви; нови јажиња што не биле во употреба; седум плетенки од неговата глава во ткаенината).

Користејќи го својот женски шарм, Далила сепак успеала да ја открие неговата тајна:

## Во културата
[мини|350x350пкс| [Франческо Мороне. Самсон и Далила, 1500-1510 година]]
[мини|350x350пкс| [Рембрант ван Рајн|Рембрант. „Ослепувањето на Самсон“, 1636 година]]
[мини|350x350пкс| [Соломон, Соломон Јосиф|Соломон Соломон. Самсон и Далила, 1887 година]]

### Во музиката

* Опера од Сен-Санс
* Песна на Том Џонс
* Kiss објави песна наречена „Modern Day Delilah“ на нивниот албум Sonic Boom од 2009 година.
* Групата NAADYA објави песна наречена „Далила“ од албумот „NAADYA“ од 2014 година.
* The Cranberries ја објавија песната „Delilah“ на нивниот албум „Bury the Hatchet“ од 1999 година.
* Уметникот Ван Стивенсон ја издаде песната „Modern Day Delilah“ како дел од албумот „Righteous Anger“ од 1984 година.
* Florence and the Machine ја снимија песната „Далила“ за албумот од 2015 година „How Big, How Blue, How Beautiful “.

### Во книжевноста
* Јоханес Линанкоски — Самсон и Далила (Драма, 1911 г )

### Филм
* 1949 — Самсон и Далила, реж. Сесил де Мил

### Во астрономијата
Астероидот (560) Далила, откриен во 1905 година од германскиот астроном Макс Волф, е именуван во чест на Далила.

## Поврзано
* Јуда Искариот

## Надворешни врски
* На womeninthebible.net
* Галерија 

Категорија:Филистејци
Категорија:Жени од Стариот завет