open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Подгорјани

мини|десно|250|Раскрсница во селото.
**Подгорјани**, **Подгорени** или **Подохор** (, *Подохори*; до 1926 г. *Ποδογόριανη*, *Подогорјани*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во Источна Македонија и Тракија, Грција. Во 2011 г. населението броело 608 жители.

## Географија
Селото е сместено на јужните падини на планината Кушница, југозападно од Правишта. Има два стари камени моста — Лазидевиот и Горгиевиот.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото некогаш било населено со Македонци, за што сведочи неговото македонско име.

На крајот од XIX век Подгорјани било турско-грчко село во Правишката каза. Подгорјанскиот амам датира од XVII век и прогласен е за споменик на културата во 1997 г. Црквата „Св. Ѓорѓи“ е од 1847 г. Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Подгорјани:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македония. Етнография и статистика“) во 1900 г. *Подохоръ (Будохоръ)* живееле 200 Турци и 450 Грци.

### Во Грција
Во 1913 г. по Втората балканска војна селото е припоено кон Грција. Таа година населението броело 1.035 жители, кое во 1920 г. се намалило на 530, веројатно како последица од Првата светска војна. Во 1920-тите турското население е иселено и согласно Лозанскиот договор и во 1924 г. доведени се грчки доселеници од Мала Азија. Во 1928 г. Подгорјани било мешано мештанско-дојденско село со 115 семејства сочинети од 390 жители.

## Население
Населението со време значително нараснало, но подоцна почнало забележително да опаѓа поради иселување во градовите. Подоцна во селот се сместени 60 семејства на Каракачани кои се занимаваат со сточарство.

## Месности

## Цркви
* „Св. Ѓорѓи“ од 1847 г.
* „Св. Илија“
* „Св. Петка“
* „Св. Фануриј“ — параклис

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Кушница
Четакли

**Четакли** или **Чатакли** (, *Мелисокомио*; до 1926 г. *Τσιτακλή*, *Цитакли*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 214 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е сместено во јужното подножје на планината Кушница, крај патот Смрдеш-Бахчеќој (ЕО2), околу 9 км југозападно од гратчето Правишта, на надморска височина од 160 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Четакли било турско село во Правишката каза на Драмскиот санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Четакли имало 320 жители Турци.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 287 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 220 лица.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 53 бегалски семејства (вкупно 238 бегалци), така што селото станало бегалска населба. Во 1926 година, името на селото било променето во Мелисокомио (*Μελισσοκομείο*).**'

Во 1941 г. селото е окупирано од бугарски единици, кои во него завеле 485 жители.

== Стопанство ==
Населението произведува главно [[тутун]], а на површините на исушено мочуриште се одгледуваат [[пченка]], [[пченица]] и други земјоделски производи.

== Население ==


== Самоуправа и политика ==
Во 1949 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 7 квадратни километри. Општината Четакли била приклучена во општината Пиери во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина [[Кушница (општина)|Кушница]].

Селото припаѓа на општинската единица Пиери со седиште во селото [[Моштијан]], која припаѓа на поголемата општина [[Кушница (општина)|Кушница]], во округот [[Кавала (округ)|Кавала]]. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Четакли, во кој влегува и селото [[Кулали]].

== Личности ==
**Родени во Четакли'''

* Ахилеас Караѓозопулос (1955 – 2011) — грчки политичар од редовите на Нова демократија

## Наводи

Категорија:Кушница
Чифлик (Правишко)

**Чифлик** (*,* *Трита*, до 1926 г. *Τσιφλίκι*, *Цифлики*) — поранешно село во Правишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кушница во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во долината на реката Лаџа, јужно од селото Кусороб, во јужните падини на планината Кушница, на надморска височина од 365 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Чифлик било село во Правишката каза на Драмскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Чифлик имало 66 жители Роми.
### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 154 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 71 лице.

Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле бегалски семејства од Мала Азија, така што селото станало бегалска населба. Во 1926 година, името на селото било променето во Трита (*Τρίτα*).

За време на Грчката граѓанска војна (1946–1949), селото настрадало и неговите жители се иселиле, а поради пасивноста на овој крај и неговата својата планинската положба, подоцна не е обновено и било избришано од евиденција.

## Наводи

Категорија:Кушница
Самоков (Правишко)

**Самоков** или **Самоково** (, *Доматија*; до 1926 г. *Σαμάκοβο*, *Самаково*) — село во Правишко, Егејска Македонија, денес во општината Кушница на Кавалскиот округ во Источна Македонија и Тракија, Грција. Во 2011 г. населението броело 457 жители.

## Географија
Селото е сместено во јужното подножје на планината Кушница, крај државниот пат ЕО2. Низ неговиот источен дел тече реката Самоковина (Самаковико или Гурунонеро), а низ западниот друг поток, обете десни притоки на Лаџа. Во Самоков има зачувано шест камени моста — Камбуревиот, Киранскиот и Кајнакидевиот на западната рекичка и Тутуневиот, Горниот плоштаден и Долниот плоштаден мост на Самоковина. Шесте мостови во 1990 г. се прогласени за споменици на културата.

## Историја
### Потекло на името
Името потекнува од старинскиот мануфактурен погон за ковање на железо наречен самоков (од „сам“ и „кова“).

### Во Отоманското Царство
Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Самоков:

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Самоков* (*Самоковъ*) било „турско“ село. Во него живееле 1000 Турци, но забележува дека населението веројатно е мешавина од Македонци-муслимани и Коњари, што е својствено и за некои други села во околината.

### Во Грција
Во 1913 г. селото влегло во состав на Гриција како последица од Втората балканска војна. Таа година броело 843 жители. Истата 1913 г. 21 муслиман од селото е погубен од групата на Милтијад Малхопулос, припадник на бандата на Миријакос Михаил, откако најпрвин им украле 1500 турски лири. Едно складиште во селото е ограбено, при што стоката била во вредност од 1500 турски лири, а вкупната количина на средства украдени од селото изнесувала 7000 лири.

Во 1920 г. населението бележи пад, кога во Самоков се попишани 663 лица. Во 1923 г. жителите на Самоков се иселени во Турција. Во 1926 г. селото е преименувано во *Доматија*. До 1928 г. во Самоков се доселени 200 грчки семејства од Турција сочинети од 800 лица (903 според Тодор Симовски)

Во прво време бројот на жители бил стабилен, но со време тој се преполовил поради иселувањето во поголемите градови.

## Население

## Цркви
* „Св. Константин и Елена“ — главна селска црква
* „Св. Лука“ — параклис
* Црквичка

## Месности

## Личности
; Родени во Самоков
* Периклис Кириакидис (*Περικλής Κυριακίδης*) — андартски деец, агент од трети ред

## Наводи

Категорија:Кушница
Бања (Населичко)

**Бања** (, *Агија Параскеви*; до 1927 г. *Μπάνια*, *Бања*)— поранешно село во Населичко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Горуша во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓало во областа Населица, 15 км југозападно од градот Лапчишта и околу 10 км западно од Цотил.

## Историја
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Бања живееле 55 Грци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Бања (Bania) има 55 Грци под патријаршијата. Според грчка статистика од 1910 г. населението на селото броело 45 жители,

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во истата година во Бања се запишани 43 жители. Во 1927 г. селото е преименувано во *Агија Параскеви*. Во пописот од 1928 г. е забележано со 26 жители, а во 1940 г. со 27 жители. Бидејќи Бања настрадала во времето на Граѓанската војна, жителите го напуштиле селото. По војната, селото не било обновено.

## Наводи


Категорија:Историски села во Горуша
Бела Црква (Костурско)

**Бела Црква** (, *Аспроклисија*; претходно *Μπελατσέρκβα*, *Белацерква*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Селото отсекогаш било македонско и останало такво до денес.

## Географија
Селото се наоѓа ов најисточните пазуви на планината Одре во областа Костенарија, на 6 км јужно од Рупишта. Меѓу Бела Црква и соседното село Нестиме има праисториска скаменета шума.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Црквата „Св. Атанасиј“, сместена на половина километар западно од селото крај патот за Нестиме, е изградена во 1851 г., но во неа има зачувано поствизантиски икони од постар храм. На крајот од XIX век Бела Црква било македонско село во Населичката каза. Селото се наоѓало на самата македонско-грчка етничка граница — на југ има само грчки (т.е. погрчени македонски) и влашки села. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Бела Црква имала 210 жители Македонци христијани.

На почетокот на XX век жителите на Бела Црква биле под врховенството на Цариградската патријаршија. Според Христо Силјанов во април 1904 г. Бела Црква прешла под врховенството на Бугарската егзархија. Во 1904 г. при реорганизацијата на Костенариот револуционерен реон по Илинденското востание, во селото е создаден револуционерен комитет на ВМОРО.

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 240 Македонци под патријаршијата.

Во егзархиската статистика за 1908/09 г. Атанас Шопов го води *Бѣла-Църква* во списокот на македонските патријаршистички, полупогрчени села во Населичката каза.

Според Георгиос Панајотидис, учител во Цотилската гимназија, *Аспроклисија* (*Ασπροκκλησιά*) во 1910 г. имало околу 30 македонојазични семејства „со грчка свест“ (во реалност, не можеле да ѝ се спротивстават на патријаршијата). Во селото работело грчко основно училиште со 1 учител и 18 машки ученици.

Според Георги Константинов Бистрицки Бела Црква пред Балканските војни имала 40 македонски куќи, а според Георги Христов покрај македонските, имало и една влашка. Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни во *Бела Црква* имало 25 куќи на Македонци христијани и 4 куќи на погрчени Македонци или Власи. Во селото никогаш не биле доселени грчки колонисти.

На етничката карта на Костурското братство од 1912 г. Бела Црква (*Бѣла църква*) е означена како македонско село.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во состав на Грција. Таа година населението броело 257 жители. Во 1920 г. бројот останал непроменет. На пописот од 1928 г. во Бела Црква се заведени 273 лица.

Селото настрадало во Граѓанската војна, кога еден дел жителите го напуштиле. По војната бројот на жители закрепнал.

## Население

## Наводи

Категорија:Рупишта
Маја Иванова

**Маја Иванова**, моминско **Тоневска** (, ) —  сопруга на четвртиот македонски претседател Ѓорге Иванов и поранешна Прва дама на Македонија.

## Животопис

Иванова е родена во Скопје во 1964 година. Деновите кога била ученик во Основното училиште „Кочо Рацин“, а подоцна и нејзините гимназиски денови, таа пишувала поезија. Таа напишала збирка поезија посветена на Скопје, за која ја добила престижната награда „13 Ноември". Иванова студирала на Правниот факултет во Скопје, и го завршила како дипломиран правник. Својата работна кариера Маја Иванова ја почнала во претпријатието „Интеримпекс“, а потоа почнала да работи како претставник на швајцарското фармацевтско претпријатие „Хофман ла Рош“. Кариерата ја продолжила во претставништвото на авиопретпријатието „Олимпик Ервејс“, а почнувајќи од 2001 година, таа била вработена во Агенцијата за цивилно воздухопловство. Таа била вработена во Агенцијата за цивилна воздушна пловидба на Македонија, каде што работела како советник. За време на претседателството на нејзиниот сопруг, таа имала активности во рамки на Црвениот крст на Република Македонија.

## Наводи

## Надворешни врски
* Биографија на Маја Иванова 

Категорија:Родени во 1964 година
Категорија:Луѓе од Скопје
Категорија:Македонски општественици
Категорија:Први дами и први господа на Македонија
Категорија:Апсолвенти на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Блазомишта

**Блазомишта** или **Плазумишта** (, *Ставродроми*; книжевно: *Σταυροδρόμιον*, *Ставродромион*; до 1928 г. *Πλαζουμίστα*, *Плазумиста*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 70 жители (2011).

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горуша
Бурша

**Бурша** (, *Корифи*; до 1927 г. *Μπόρσα*, *Борса*)— село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 65 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 20 км југозападно од гратчето Лапчишта, во близина на реката Праморица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 920 м. Крај селото минува патот кој води за Коница и Јанина.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Бурша уште од постаро време било населено со Грци и во етнички поглед до ден денес нема претрпено промени.

Во XIX век Бурша било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Бухорино живееле 400 Грци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Бурша (Burcha) има 415 Грци.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Бурша живееле 470 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 577 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 479, веројатно како последица од војните. Во 1928 г. населението на Бурша броело 498.

Во 1951 г. е срушен стариот храм „Св. Ѓорѓи“ од 1857 година, и одновно изграден.

## Стопанство
Населението произведува жито, тутун, компири и други земјоделски производи. Во помала мера е застапено и сточарството.

## Насиление

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**
* Црква „Св. Атанасиј“ — најстара црква во селото;
* Црква „Св. Ѓорѓи“ — гробишна црква, срушена во 1951 година;
* Црква „Св. Илија“ — параклис изграден во 1971 година.

## Поврзано

* Населица

## Наводи

Категорија:Горуша
Братмир

**Братмир** или **Предмир**, **Предмери**, **Братомир**, **Братимир** () — поранешно село во Населичко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Горуша на Кожанскиот округ во Западна Македонија, Грција. Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Урнатините од селото се наоѓаат во областа Костенарија, југозападно од Рупишта. Лежат меѓу селата Нестиме на запад, Чрчишта на исток и Бухин на југозапад.

## Историја
На крајот од XIX век Братмир било маломакедонско село во Населичката каза. Селото било чифлик на Џелал-бег. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Братмиръ* имал 60 жители Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Братомир* е чисто македонско село во Населичката каза на Серфичкиот санџак со 12 куќи.

На почетокот на XX век целото население на Братмир било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Братмир* имало 96 Македонци, сите под патријаршијата.

Во егзархиската статистика за 1908/09 г. Атанас Шопов го води *Братомир* во списокот на македонските патријаршистички, полупогрчени села во Населичката каза.

Според Георги Константинов Бистрицки *Прѣдмиръ* пред Балканските војни се состоел од 6 македонски куќи. Според Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) *Предмири* се растурило уште во 1902 г. поради турски зулуми.

За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. согласно Букурешкиот договор влегло во состав на Грција.

Селото е запустено и од него денес останала само парохиската црква „Св. Никола“. Жителите на Братмир се преселиле во Чрчишта, Нестиме и Рупишта. Жителите од околните места кои потекнуваат од Братмир и денес ја одржуваат црквата и во неа ја чествуваат селската слава.

## Наводи

Категорија:Историски села во Горуша
Бухин

**Бухин** или **Бојне** (, *Антиро*; до 1928 г. *Μπουχίνι*, *Бухини*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Населението брои 25 жители (2021) и до денес е целосно населено со Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Костенарија, на 20 км југозападно од градот Рупишта, во јужното подножје на планината Одре, на надморска височина од 890 м.

Сместено е во непосредна близина на селата Нестиме на север, Жиковишта на југ, Чрчишта на исток и Долени, Мангила и Либешево од запад и југозапад.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Бухин било македонско село во Населичката каза на Серфиџенскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Бојне* имало 240 жители, сите Македонци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Бохин* е чисто македонско село во Костурската каза со 30 куќи. Истовремено се појавува и *Бухин* како чисто македонско село со 30 куќи во Населичката каза. Најверојатно се работи за истото село.

На почетокот на XX век целото население на Бухин било под врховенството на Цариградската патријаршија, но според Христо Сиљанов по Илинденското востание на почетокот од 1904 г. прешло под врховенството на Бугарската егзархија. Во 1904 г. при реорганизацијата на Костенариот револуционерен реон по Илинденското востание, во селото е создаден револуционерен комитет на ВМОРО.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бухин има 240 Македонци под влијание на патријаршијата.

Во егзархиската статистика за 1908/09 г. Атанас Шопов го води *Бухин* во списокот на македонските патријаршистички, полупогрчени села во Населичката каза.

Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 30 македонски семејства, а според Георги Христов покрај македонските, имало и една влашка.

На етничката карта на Костурското братство од 1912 г. *Бојне* е означено како македонско село.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 251 жител. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 230. Во 1928 г. името на селото било променето во Антиро (*Ανθηρό*).

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) во 1921 г. напишал дека во *Бојини* имало 37 куќи на Македонци христијани.

Селото прилично настрадало во Граѓанската војна (1946-1949), поради што во пописот од 1951 г. е евидентирано со 177 жители.

## Стопанство
Селото се смета за мошне сиромашно, поради што жителите во минатото оделе на печалба. Населението се занимава со земјоделството и сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Рупишта со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Рупишта, во округот Костур.  Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Жиковишта, во кој влегуваат и селата Лучишта и Жиковишта.

## Личности
**Родени во Бухин**

* Андреј Ламбров — гркомански андартски деец

## Наводи

Категорија:Рупишта
Видолушта

**Видолушта**, **Видолуш** или **Видулуш** (наречено и **Виделушта** или **Виделуш**; , *Дамаскинија*; до 1927 г. *Βιντελούστι*, *Виделусти* или *Βεδυλούστι*, *Ведилусти*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 77 жители (2021), сочинето од погрчени Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Населица, југозападно од градот Рупишта и северозападно од Лапчишта, во источните падини на планината Одре, на надморска височина од 990 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Видолушта било македонско село во Населичката каза. Селото се наоѓало на самата македонско-грчка етничка граница — на југ има само грчки (т.е. погрчени македонски) и влашки села.

Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Видолуш* имало 405 жители, сите Македонци. Според К'нчов, машкото население добро зборело грчки јазик, поради што неколку автори погрешно го воделе селото како „грчко“.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Видолиште* имало 368 Македонци под врховенство на патријаршијата.

На почетокот на XX век во Видолушта имало комитет на ВМОРО. Во 1904 г. андартскиот капетан Георгиос Цондос убил три негови членови.

Во егзархиската статистика за 1908/09 г. Атанас Шопов го води *Видолуште* во списокот на македонските патријаршистички, полупогрчени села во Населичката каза.

На етничката карта на Костурското братство е обележано дека во 1912 г. *Виделуш* било „грчко“ село.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 642 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 573.

Во 1927 г. името на селото било променето во Дамаскинија (*Δαμασκηνιά*).

## Стопанство
Населението одгледува компири, жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
мини|250x250пкс|Поранешната селска управа
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 14 квадратни километри. Општината Видолушта била приклучена во општината Цотил во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.

Селото припаѓа на општинската единица Цотил со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Видолушта, во кој е единствено село.

## Општествени установи

* Полициска станица

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — изградена во 1885 г.
* Црква „Св. Илија“ — изградена во 1964 г.
* Црква „Св. Атанасиј“ — изградена во 1981 г.

## Личности
**Починати во Видолушта**

* Христо Насков (? - 1944) — македонски револуционер, раководител на паравоената организација „Охрана“ во Костурско

## Поврзано
* Витолиште — сроден топоним во Мариово

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горуша
Вилјан

**Вилјан** (, *Левкадија*; до 1927 г. *Βίλιανη*, *Вилјани*) — поранешно село во Населичко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Горуша во областа Западна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во областа Населица, во Шишанската Котлина, на левата страна на Мирих, југозападно од гратчето Селица, на надморска височина од 700 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во ХІХ век Вилјан било грчко чифлигарско село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Вилјан (*Вила*) живееле 50 Грци-муслимани (Валахади).

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото е заведено како напуштена чифлигарска населба, а во пописот од 1920 г. со 11 жители. Во 1927 г. името на селото било променето во Левкадија (*Λευκαδιά*). На 16 мај 1928 г. е избришано од евиденција.

## Наводи


Категорија:Горуша
Вајпеш (Сачишта)

:*За селото кај Лапчишта, видете [[Вајпеш (Лапчишта)]].*

**Вајпеш** (, *Дафнеро*, до 1927 г. *Βάιπες*, *Вајпеси*) — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Поврзано
* Вајпеш (Лапчишта)

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горуша
Вратин

**Вратин** (, *Алјакмонас*; книжевно: *Αλιάκμων*, *Алјакмон*, до 1927 година: *Βρατίνιον*, *Вратинион*; во периодот 1927-1960 година: *Παλιούριον*, *Палиурион* ) — село во Кожанско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Горуша, во Западна Македонија, Грција. Населението брои 126 жители (2021)

## Географија

Селото се наоѓа на околу 5 километри источно од гратчето Лапчишта, на левиот (североисточен) брег на реката Бистрица. Сместено е на 580 метри надморска височина.

## Историја

Во близина на селото се наоѓа античка населба, каде што се пронајдени антички наоди, статуа на Афродита од  век п.н.е., како и мозаик на ранохристијанска црква.

Кон крајот на  век, Вратин било село во Населичката каза на Отоманското Царство.

Селото Вратин било населено со грчко население од порано.

Во 1927 година, селото било преименувано во Алјакмон (*Αλιάκμων*), а во периодот 1927-1960 било познато како Палиурион (*Παλιούριον*). Името Алјакмон потекнува од грчкиот назив на реката Бистрица.

## Стопанство

Поради плодната почва во долината на реката Бистрица, земјоделството е развиено.

Неговото население произведува многу жито, тутун, компири, пченка и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со сточарство.

## Население

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во *Вратин* живееле 375 Грци христијани.

Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 467 жители, во 1920 година со 354 жители, во 1928 година со 508, во 1940 година со 587, во 1951 година со 524, во 1961 година со 512, во 1971 година со 458, во 1981 година со 451, а во 1991 година со 316 жители.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 281 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 231 жител.

## Самоуправа и политика

Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 21 квадратен километар. Општината Вратин била приклучена во општината Лапчишта во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.

Селото припаѓа на општинската единица Лапчишта со седиште во истоименото гратче, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Вратин, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости

;Цркви
* Црква „Св. Троица“ — главна селска црква, изградена во 1859 година;
* Црква „Св. Дух“ — параклис, осветен во 2007 година.

## Наводи

### Белешки
* 

Категорија:Горуша
Жупан (село)

**Жупан** (, *Пендалофос*; до 1928 г. *Πετρόβουνο*, *Петровуно*; до 1927 г. *Ζουπάνι*, *Зупани*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 272 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Населица, на југоисточните падини на планината Горуша, на надморска височина од 1.040 м, крај патот кој води за Борботско и Коница. Во непосредна близина на селото е сместен Жупански мост.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во даночните записници од средината на XV век *Жупани* е споменато со 21 глава на семејства и една вдовица: Јорги, Димо, Мартин, Миле, Папа Стефан, Краимирос, Мано, Коста, Никша, Никола, Коста, Димос, Волкан, Михо, Јорги, Михо, Стајо, Николас, Јане, Михо, Никола и Стана. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 1.112 акчиња.

Во XIX век Жупан било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, населението на Жупан броело 1.750 жители, сите Грци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Жупан живееле 1.675 Грци.

Според грчка статистика од 1904 г. во Жупан живееле 2.200 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските Војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 2.323 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 1.708 лица.

Во 1927 г., името на Жупан му било применувано во *Петровуно*, но во 1928 пак му било применувано во денешното име *Пендалофос*.

## Стопанство
Неговото население произведува компири, жито и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со сточарство.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 2.323 жители, во 1920 година со 1.560 жители, во 1928 година со 1.708, во 1940 година со 1.752, во 1951 година со 1.144, во 1961 година со 981, во 1971 година со 814, во 1981 година со 789, а во 1991 година со 652 жители.

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 38 квадратни километри. Општината Жупан била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.

Селото припаѓа на општинската единица Жупан со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Жупан, во кој е единствено село.

## Општествени установи

* Полициска станица
* Пошта

## Културни и природни знаменитости
[мини|десно|300п|Фреска со царевите [Александар Македонски, Кир Велики, Пор и Дариј III од композицијата „Страшниот суд“ во црквата „Св. Ахил“, XVIII век]]
;Цркви
* Св. Ахил од 1742 г., прогласена за споменик на културата
* Св. Атанасиј од 1816 г.
* Св. Варвара од 1867 г.
* Св. Ѓорѓи од 1870 г.

;Мостови
* Жупански мост — мост на реката Праморица крај селото

## Личности
**Родени во Жупан**

* Јанис Џорџиос (1750 - 1800) — ајдутин

## Поврзано

* Населица

## Наводи

## Надворешни врски

* Архивирана страница на поранешната Општина Жупан

Категорија:Горуша
Занско

**Занско** или **Занцико** (, *Зони*; до 1928 г. *Γερακοχώρι*, *Геракохори*; до 1927 г. *Ζάντσικον*, *Занцикон*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 63 жители (2011).

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
мини|десно|Надвлезен натпис на црквата „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“
;Цркви
* „Рождество на пресв. Богородица“ од 1632 г., прогласена за споменик на културата
* „Воведение на пресв. Богородица“ од 1799 г.
* „Успение на пресв. Богородица“ од 1799 од XIX - XX век
* „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ од XIX век

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горуша
Латоришта

**Латоришта** или **Златоришта** (*, Ајасма*; до 1927 г. *Λατόριστα*, *Латориста*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 2 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Населица, околу 20 км западно од градот Лапчишта и околу 15 км западно од селото Цотил, во падините на планината Горуша, на надморска височина од 745 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
По името на селото се гледа дека првично било македонско. Во ХІХ век Латоришта било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Латоришта живееле 110 Грци, од кои 55 христијани и 55 муслимани (Валахади).

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Лотаришта* е претставено како чисто грчко село од мешана (муслиманска и православна) вероисповед во Населичката каза на Серфиџенскиот санџак со 22 куќи.

По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Латоришта (Latorichta) има 55 Грци.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Латоришта живееле 120 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 149 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 143. Бидејќи муслиманското население отпорано се иселило, во селото не биле населени бегалци.

Во 1927 г. името на селото било променето во Ајасма (*Αγίασμα*), по стариот извор кој се наоѓал на денешната местоположба на црквата „Св. Атанасиј“.

## Стопанство
Населението одгледува жито, компири и други земјоделски производи, а внимание му посветува на сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Општината Латоришта била приклучена во општината Цотил во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.

Селото припаѓа на општинската единица Цотил со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Латоришта, во кој влегуваат и селата Мазган, Царишта и Чавалер.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Атанасиј“ —главна селска црква, изградена во XVIII век, а обновена во 1914 г.
* Црква „Св. Никола“ — изградена во 1958 г. на рид над селото

## Наводи

Категорија:Горуша
Либохово (Населичко)

**Либохово** (, *Дилофо*; до 1929 г. *Βραχοπλαγιά*, *Врахоплаја*; до 1927 г. *Λιμπόχοβο*, *Либохово*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 11 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападните падини на Горуша, непосредно до патот Кожани–Лапчишта–Коница (ЕО20), југозападно од Лапчишта и помалку од 4 км од селото Жупан, на надморска височина од 980 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
По името на селото се гледа дека првично било македонско. Во ХІХ век Либохово веќе било грчко село во Населичката Каза на Серфиџенскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Либохово живееле 300 жители, сите Грци.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Либохово е претставено како чисто грчко село во Населичката Каза на Серфиџенскиот Санџак со 91 куќа.

По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Либахово* (Libahovo) има 200 Грци.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Либохово (Λιμπόχοβο) живееле 400 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 501 жител. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 347 лица.

Во 1927 година, името на селото било променето во *Врахоплаја* (Βραχοπλαγιά). Во 1929 г. е одново преименувано, овојпат во *Дилофо* (Δίλοφο).

## Стопанство
Населението произведува компири, жито и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.

## Население

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 15 квадратни километри. Општината Либохово била приклучена во општината Жупан во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Горуша.

Селото припаѓа на општинската единица Жупан со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е седиште на општинскиот оддел Либохово, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**
* Црква „Св. Илија“ од 1817 г.
* Црква „Успение на пресв. Богородица“ од 1845 г., прогласена за споменик на културата

## Личности
**Родени во Либохово**

* Јоанис Захос (1867–1964) — грчки лекар, поранешен градоначалник на Рупишта
* Николос Курнавос (1912–1989) — грчки политичар

## Наводи

Категорија:Горуша
Лопеш

**Лопеш** (, *Апидеја*; до 1960 г. *Ανάργυροι*, *Анаргири*; до 1927 г. *Λώπες*, *Лопес*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 13 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Населица, околу 5 км југозападно од гратчето Лапчишта.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Лопеш било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Лопеш живееле 71 Грци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лопеш има 70 Грци.

Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Лопеш живееле 90 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 130 жители.

Во 1940 г. населението достигнало 159 жители, но потоа почнало да опаѓа и истото се намалува до денес.

## Стопанство
Населението произведува жито, компири, тутун и други земјоделски производи. Во помала мера е застапено и сточарството.

## Население

## Поврзано

* Населица

## Наводи

Категорија:Горуша
Лунци

**Лунци** или **Лунч** (, *Калони*; до 1927 г. *Λούντσι*, *Лунци*) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 6 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 20 км северозападно од градот Гребен, на надморска височина од 1.020 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Црквата „Св. Никола“ е изградена во 1864 година.

Во XIX век Лунци било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Лунци живееле 180 Грци.

Според грчката атинска статистика од 1910 година во Лунцион (*Λούντσον*) живееле 500 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 503 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 391.

Во 1927 година, името на селото било променето во Калони (*Καλλονή*).

## Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава со сточарството и шумарството.

## Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 503 жители, во 1920 година со 391 жител, во 1928 година со 489, а во 1940 година со 431, во 1951 година со 152 жители, во 1961 година со 95, во 1971 година со 65, во 1981 година со 239, а во 1991 година со 208 жители.

## Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 7 квадратни километри. Општината Лунци била приклучена во општината Чирак во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.

Селото припаѓа на општинската единица Чирак со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гребен, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лунци, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Никола“ — главна селска црква, изградена во 1864 г.

## Наводи

Категорија:Гребен (општина)
Магер

**Магер** — село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

мини|центар|250п|Магер

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости
* Магерски мост — стар камен мост кај селото, прогласен за споменик на културата

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Гребен (општина)
Моласи

**Моласи** (, *Дијалекто̀* или *Διαλεχτό*, *Дијалехто*; до 1955 г. *Μόλαση*, *Моласи*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Селото до денес е македонско, но погрчено.

## Географија
Селото е сместено на 20 км јужно од Рупишта, на левиот северен брег на реката Беливод. Атарот зафаќа површина од . Малку понадвор од селото на еден рид стои црквата „Св. Никола“, изградена во 1874 г. врз темелите на стар храм.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот од XIX век Моласи било мало македонско село во Населичката каза, во процес на конечно погрчување. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Моласи имало 150 жители Македонци, и целото население било двојазично — сите мажи добро го владееле грчкиот, но домашен јазик сè уште бил македонскиот.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Моласи* е чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 19 куќи.

На почетокот на XX век целото население на Моласи било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Моласи имало 152 Македонци под патријаршијата, нарекувајќи ги „гркомани“.

Во егзархиската статистика за 1908/09 г. Атанас Шопов го води *Моласи* во списокот на македонските патријаршистички, полупогрчени села во Населичката каза.

На етничката карта на Костурското братство од 1912 г. *Моласи* е ознечано како „грчко“ (т.е. погрчено) село.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. влегло во составот на Грција. Истата 1913 г. Моласи имало 157 жители, а на следниот попис од 1920 г. селото се води со 156 жители. Во 1928 г. тоа нараснало на 197 лица. Во 1955 г. селото е преименувано во Дијалекто.

Жителите традиционално произведуваат жито, тутун и компири, а делумно се занимаваат и со сточарство.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Рупишта
Пелка

**Пелка** (, *Пелеканос*; до 1927 г. *Πέλκα*, *Пелка*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 232 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото е сместено на западните падини на Сињак, околу 22 км северно од гратчето Сачишта, на надморска височина од 760 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Пелка било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Пелка живееле 580 Грци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 во Пелка живееле 575 Грци.

Според грчка статистика од 1904 г. во Пелка живееле 585 Грци христијани.

### Во Грција
По Балканските Војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година во него се попишани 664 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 594 лица.

Во 1927 година, името на селото било променето во Πελεκάνος (*Пелеканос*).

## Стопанство
Населението произведува жито, тутун, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со краварството.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Сињак со седиште во селото Враништа, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пелка, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ — изградена во 1939 г.

## Личности
**Родени во Пелка**

* Аргириос Папаризос (1764 - 1851)
* Константинос Мустаклис (1871 - 1950)

**Починати во Пелка**

* Зисо Калиманов (? - 1943)

## Наводи


Категорија:Горуша
Ресулјани

**Ресулјани** (**Ресул** или **Ресула**; , *Велос*; до 1928 г. *Ρεσούλιανη*, *Ресулјани*; 1928-1959 г. *Καλονέρι*, *Калонери*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта од Костурскиот округ на Западна Македонија, Грција. Населението брои 32 жители (2021).

## Географија
Селото се наоѓа на околу 10 км јужно од Рупишта, на левиот брег нареката Беливод. На југ се граничи со селата Девла и Сломиште.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Ресулјани било грчко село во Населичката каза. Се наоѓа на самата македонско-грчка јазична граница — на север од него се македонојазичните села Бела Црква и Песјак, како и двојазичното Моласи.

Во 1874 г. во селото е изградена црквата „Св. Илија“. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во *Ресулја* живееле 100 Грци христијани.

На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. *Ресулјан* е село сочинето од Грци-муслимани село во Населичката каза на Серфичкиот санџак со 15 куќи.

### Во Грција
Селото било окупирано од грчка војска и по Втората балканска војна во 1913 г. влегло во состав на Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Ресулјани имало 129 жители кои во 1920 г. се намалиле на 117 лица. На пописот од 1928 г. Ресулјани е заведено со 145 жители. Истата 1928 г. селото е преименувано во Калонери, а во 1959 г. името е сменето во Велос.

Селото поризведува жито, тутун, а делумно се занимава и со сточарство.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Рупишта
Селица

**Селица**, **Селце** или **Селско** (, *Ератира*; до 1928 г. *Κατωχώρι*, *Катохори*; до 1927 г. *Σέλιτσα*, *Селица*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 1.097 жители (2011).

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Горуша
Сирочани

**Сирочани** или **Сирхан** (, *Левки*; до 1927 г. *Σαρότσανη*, *Сароцани*) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 18 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Населица, на 20 км западно до градот Лапчишта и околу 16 км северозападно од селото Цотил, во падините на планината Горуша, на надморска височина од 770 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
По името на селото се гледа дека првично било македонско. Во ХІХ век Сирочани било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот санџак.

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Сирочани живееле 210 Грци-муслимани (Валахади).

На етничката карта на Костурското братство од 1912 г. *Сирчани* е означено како грчко село.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 255 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 205.

Во 1923 г. населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор и на негово место се доведени Грци од Понд. На нивно место се населиле 44 бегалски семејства (вкупно 160 бегалци), така што селото станало бегалска населба.

Во 1927 г. името на селото било променето во Левки (*Λεύκη*).

## Стопанство
Населението одгледува жито, компири, тутун и други земјоделски производи, а внимание му посветува на сточарството.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Цотил со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Горуша, во округот Кожани. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Лихнадес, во кој влегува и истоименото село.

## Културни и природни знаменитости
**Цркви**

* Црква „Св. Никола“
* Црква „Св. Димитриј“ — изградена во 1976 г.

## Наводи

Категорија:Горуша