open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Хрипсиме Симоњан

**Хрипсиме Симоњан** (, 2 јануари 1916, Карс - 28 септември 1998, Ереван) — ерменска уметница и вајарка, кој дала непроценлив придонес во развојот на декоративната уметност и керамика. Нејзе ѝ била доделена наградата народен уметник на Ерменија во 1974.

## Кариера
Хрипсиме Симоњан е родена во 1916 година во Карс. Во 1945 година, таа дипломира на Академијата за уметност во Тбилиси, насока скулптура, минорна керамика. Од 1956 година ја преземала функцијата шеф на одделот за керамика на Државниот институт за уметност и театар во Ереван, а во 1977 година унапредена во професор. Во 1945 година, таа го започнала одделот за применета уметност во рамките на Здружението на ерменски сликари (уметник), што го водел до 1975 година. Кога фабриката во Ереван Кристал започнала масовно производство на кристали, Хрипсиме дизајнирала серија минијатури и садови. Нејзиниот творечки развој се одвивал од порцелански и глинени минијатури, до грнчарски садови со архитектонски форми, како и големи скулптури од глина, кои во моментов украсуваат јавни и општински згради, улици и паркови во Ереван и Москва.

Хрипсиме Симоњан е основач на ерменската применета уметност. Ерменија се изразува преку уметноста на Хрипсиме преку обликот и боењето на нејзината керамика, во одликите на украсите и во сликите што ја формираат основата на нејзините дела. Во својата уметност Хрипсиме Симоњан се осврнува и на литературата во Ерменија: националните митови и легенди, поезијата на Сајат-Нова и на Хованс Туманјан, нежните и богати стихови на Аветик Исахакијан, страствениот свет на сликите на Егише Чарентс.

Симоњан ја поврзувасвојата уметност со познати уметнички фигури и создаде цела галерија со портретни статуи на Арам Хачатурјан, Константин Сараџев, Аветик Исахакијан, Степан Зорјан, Зенаида Пали, Рубен Пароњан и други од 1950 до 1958 година.

## Награди
Учествајќи на бројни републички, федерални и меѓународни изложби таа освоила многу дипломи (Женава 1965, Фаенца (Италија) 1969, 1971, 1972, Вилнус 1971, Валарис 1970, 1972, 1978, 1980). Во Прага во 1962 освоила сребрен медал.

## Изложби
Одржала број лични изложби во Ереван (1943, 1947, 1966 и 1996), во Москва (1967), во Киев (1976) и во Тбилиси (1982).

## Семејство

* Сопруг - Рубен Пароњан, хирург
* Син - Арцвин Григоријан, архитект

## Галерија

Податотека:Վանեցի աղջիկ քանդակ.jpg|„Девојчето од Ван“, улица Абовјан, Ереван
Податотека:Արմենուհի.jpg|„Арменухи“, Парк на заљубените, Ереван
Податотека:«Մայրություն».jpg|„Мајчинство“, Ереван, област Нор Норк
Податотека:Քանդակ «Ընկերուհիներ», ArmAg (1).JPG|„Пријатели“, Ѓумри


## Поврзано

* Список на ерменски уметници
* Список на Ерменци
* Култура на Ерменија

## Наводи

Категорија:Народни уметници на Ерменија
Категорија:Починати во 1998 година
Категорија:Родени во 1916 година
Категорија:Носители на Орденот на пријателството меѓу народите
Категорија:Вајарки
Никола Николовски

**Никола Божинов Николовски** (,  ― , ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
лево|мини|273x273пкс|Споменик од НОБ во село Осој, на кој е испишано името и на Никола Николовски

## Животопис
Произлегува од селско семејство. Завpшил основно училиште во родното село. Уште пред војната се преселил во населбата Маџари во Скопје. Татко му работел како млекар. Изучил фотографски занает, а подоцна и шивачки. По завршувањето на занаетот се вработил кај приватен мајстор во Скопје. Тука останал на работа до 1941 година. На 9 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби за ослободување на Македонија, особено на падините на Скопска Црна Гора, каде се воделе огорчени борби против балистичките банди. Со Бригадата што била вклучена во Петнаесетти македонски корпус, учествувал во борбите за ослободување на преостанатите делови на татковината. Учествувал во пробивот на Сремскиот фронт, во тешките и крвави борби кај Банова Јаруга. Во една од овие борби тој исчезнал. Со сигурност се претпоставува дека бил заробен и ликвидиран од германските фашисти.

## Наводи

Категорија:Учесници во НОБ
Анастасија Головина

мини|Портрет на Анастасија Головина во 1885 година
**Анастасија Головина** (, позната и како **Анастасија Николау Берладски-Головина**, и **Атанасија Головина**, 1850-1933) — првата бугарска докторка.

## Биографија
Родена е во Кишинев. Дипломирала на Сорбона во 1878 година каде што ја бранела својата докторска теза „Хистолошки преглед на ѕидовите на артериите“, што предизвикало воодушевување од научникот Џеан Шарко. Таа била првата Бугарка што завршила универзитет.

Работела во болници и училишта и била специјалист по внатрешни заболувања, како и психијатар. Имала контакти со прогресивните, револуционерни кругови во Бугарија и Русија во средината на 1870-тите.

## Дополнителна литература

* Калчев, К. (1996): „Д-р Анастасија Головина. Една забравена балгарка “[Д-р Анастасија Головина. Заборавена Бугарка]. Велико Трново.

## Наводи

Категорија:Починати во 1933 година
Категорија:Родени во 1850 година
Категорија:Починати во Варна
Милош Павчев

**Милош Димчев Павчев** (   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
лево|мини|Спомен-плоча од НОБ во Бањани, на која се наоѓа името на Милош Павчев

## Животопис
Израснат бил во сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Кога бил повикан во бугарската фашистичка војска на отслужување на воениот рок настојувал да избега, но не можел да добие врска со партизаните. Во почетокот на 1944 година избегал од војската и заминал во Врањскиот партизански одред. Подоцна преминал во Третата македоноска ударна бригада, со која учествувал во повеќе борби. На 19 јули 1944 година во борбите против бугарските окупаторски единици кај Глог, во близина на Врање, бил ранет во двете нозе и заробен, а потоа од еден бугарски војник, бил убиен со бајонет. Бил закопан на местото каде што бил убиен.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Категорија:Жртви на Бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна
Стамен Григоров

**Стамен Гигов Григоров** (; 27 октомври 1878 - 27 октомври 1945) — истакнат бугарски лекар и микробиолог. Тој го открил бакцилот *Lactobacillus bulgaricus*, користен при правењето јогурт.

## Живот
Стамен Григоров е роден во селото Студен Извор во областа Перник, Бугарија. Средното образование по природни науки го завршил во Монпелје, Франција, а медицинска наука во Женева, Швајцарија. Во 1905 година, на 27-годишна возраст, Григоров го направил откритието по кое е најпознат. Во микробиолошката лабораторија на професорот Леон Масол во Женева открил дека одреден вид на бацил е основа на јогуртот. Како признание, видот бил именуван од научната заедница како *Lactobacillus bulgaricus*.

Во 1950те државната компанија за јогурт патентирала и промовирала специфична мешавина на соеви на бактерии за да се создаде „официјален бугарски јогурт“. Оваа мешавина продолжува да се извезува кај производителите на јогурт во многу земји.

Освен откривањето на *Lactobacillus bulgaricus*, Григоров придонесол за создавање на третман за туберкулоза во 1906 година, заедно со Алберт Калмет. Овој третман користел пеницилински габи. Преку неговите научни експерименти *инвитро* и *инвиво* на лабораториски животни, а подоцна и на човечки пациенти, Григоров го покажал лекувањето на пеницилинските габи во третманот на туберкулоза.

Григоров починал на 27 октомври 1945 година, на 67от роденден.

## Наследство
Ледник Григоров на островот Брабант во Палмеровиот Архипелаг наАнтарктикот го носи името на Стамен Григоров.

На 27 октомври 2020 година, Стамен бил почестен од Google како ''Google Doodle'' на денот.

## Наводи

Категорија:Бугарски научници
Категорија:Починати во 1945 година
Категорија:Родени во 1878 година
Категорија:Починати во Софија
Бошко Пејковски

**Бошко Пејковски** (   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
лево|мини|Спомен-плоча за загинатите во НОБ во селото Бразда, на која се наоѓа ѝ името на Бошко Пејковски

## Животопис
Израснал во сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против Германците и балистите на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Македонија, неговата Бригада ја продолжила борбата, за дефинитивното ликвидирање на балистичките банди на Косово. Потоа со Петнаесеттиот македонски корпус заминал за Срем, каде посетувал тримесечна воено-политичка настава. По пробивот на фронтот и разбивањето на германските сили, со својата единица ја продолжил борбата за конечното уништување на непријателот. Во една битка за ослободувањето на Банова Јаруга, храбро загинал во април 1945 година. Бил закопан на борбената позиција.

## Поврзано

*Пеце Пејковски
*Јован Пејковски
*Александар П. Пејковски
*Стојко С. Пејковски
*Блаже В. Пејковски
*Неделко С. Пејковски

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Тодор Нешков

**Тодор Стојанов Нешков** (,  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Произлегува од многу бедно семејство. Се занимавал исклучиво со земјоделство. Окупацијата го затекнала во редовите на бившата Југословенска војска, каде го служел редовниот воен рок. По капитулацијата на бивша Југославија се вратил во родното село. Во почетокот на 1942 година бил мобилизиран во бугарската фашистичка армија. Меѓутоа, бргу фатил врска и избегал во партизани. Во февруари 1942 година стапил во јужно-моравските ослободителни единици. Учествувал во борбите против бугарските окупаторски единици. Во јуни 1944 година бил заробен со уште неколку партизани по една борба кај Црна Трава. По заробувањето, бугарските фашисти постапиле многу брутално и нехумано, без да им се суди ги ликвидирале. Ги полиле со бензин и живи ги запалиле. Изгорените останки биле закопани на местото каде што бил запален, заедно со другите соборци.

## Поврзано

* Блажо Нешков
*Трајко Белински

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Категорија:Жртви на Бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна
Србин Паровски

**Србин Јованчев Паровски** (   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.

## Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. На 7 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во сите борби против балистите и Германците на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Скопје во состав на Бригадата ја продолжил борбата на Косово. Таму биле разоружани и дефинитивно уништени заостанатите балистички банди. По извршувањето на овие борбени задачи заминал за Срем, каде учествувал во завршните операции. На 16 април 1945 година во борбата кај Будровци во Хрватска, загинал. Неговите посмртни останки биле пренесени и погребани во неговото родно село Булачани.

## Поврзано

* Благоја Паровски
* Борис Паровски

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Меморијален центар Степанакерт

**Меморијален комплекс во Степанакерт** (; ; што значи Споменик на победата“) — меморијален центар сместен во Степанакерт, *[[де факто]]* главен град на самопрогласената Република Арцах, *[[де јуре]]* во Азербејџан.

## Историја
Меморијалниот комплекс, изграден во чест на 22.000 жители на Автономната област Нагорно-Карабах во Азербејџанската ССР, кои загинале за време на Втората светска војна, и гравитира околу 21 метар висок обелиск во центарот. Оние што починале биле затрупани во заедничкиот гроб формиран на спротивниот рид. Друг дел од комплексот е каскаден базен со фонтана и седум „плачливи“ извори изградени во стилот на традиционалните ерменски споменици и класичната украсна уметност. На поставите од гранит се наоѓаат портрети на ерменски - советски војници на Црвената армија кои биле почестени како херои на Советскиот Сојуз. Најновиот дел од комплексот е гробишта каде се погребани ерменските воени жртви од Првата војна во Нагорно-Карабах. Од 1945 до 1990 година, со споменикот управувал Регионалниот комитет на Нагорно-Карабах на Комунистичката партија на Азербејџан. Од 1991 година оваа задача ја извршува владата на Република Арцах.

## Комплексни споменици и споменици
Следните структури се во комплексот:

* Споменик на победата (познат и како Споменик на непознатиот војник)
* Ѕид на триумфот
* Споменик на жртвите на ерменскиот геноцид
* Споменик на жртвите од масакрот во Сумгаит (подигнат во 1988 година)
* Меморијал на жртвите од ерменскиот земјотрес во 1988 година
* Меморијал на претседателот на Врховниот совет на НКР Артур Мкртчијан
* Масовен гроб на ерменски војници

## Галерија

Податотека:Artsakh Movement 1988.jpg|Протест пред споменикот на 20 февруари 1988.
Податотека:Tank memorial Stepanakert.jpg
Податотека:Stepanakert, Monument to fallen in WWII, 2014.05.11 - panoramio.jpg
Податотека:Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (Ստեփանակերտ).JPG


## Наводи

Категорија:Ерменски геноцид
Данска филозофија

**Данската филозофија** има долга традиција како дел од западната филозофија.

Можеби највлијателниот дански филозоф бил Серен Кјеркегор, творец на христијанскиот егзистенцијализам, кој го инспирирал филозофското движење на егзистенцијализмот. Кјеркегор имал неколку дански следбеници, вклучувајќи го и Харалд Хефдинг, кој подоцна во својот живот се приклучил кон движењето на позитивизмот. Меѓу другите следбеници на Кјеркегор биле Жан Пол Сартр кој бил импресиониран од гледиштата на Кјеркегор за поединецот и Роло Меј, кој помогнал да се создаде хуманистичка психологија. Данската филозофија исто така била под силно влијание на францускиот херменевтички филозоф Пол Рикер.

## Наводи

Категорија:Данска култура
Категорија:Данска филозофија
Категорија:Никулци за Данска
Категорија:Филозофија по држави
Категорија:Никулци за филозофија
Качагакаберд

**Качагакаберд** (; ) — тврдина на врвот на планината *[[де јуре]]* во областа Хоџали цо Азербејџан, *[[де факто]]* во провинцијата Аскеран на самопрогласената Република Арцах.

Патеката Јанапар се протега многу близу до тврдината. Кратка странична патека се одвива до врвот на тврдината.

## Етимологија
лево|мини| Тврдината Хачагакаберд помеѓу Колатак и Алмали
*Качагакаберд* е преведен од ерменски како *тврдина на страчка*, комбинација на зборовите կաչաղաք (*качагак*, означувајќи ја страчката страчка) и բերд (*берд*, што значи тврдина).

## Архитектура
Тврдината било важно утврдување на средновековното ерменско кнежевство Качен, кое напредуваше во средниот век и се наоѓа на висина поголема од 1700 метри, опкружено со вертикални варовнички карпи со висина од 50–60 метри, има тешко достапен влез од јужната страна на тврдината. За време на нејзината историја никој никогаш не можел да упадне во тврдината. Делови од одбранбените ѕидови остануваат стоечки.

Територијата на тврдината зафаќа голема површина, иако се чини мала. Многу простории, тајни премини исечени на карпи и специјални дупки за фрлање камења кон непријателите се наоѓаат на нејзината територија. Проблемот со водоснабдувањето бил решен со уникатен метод: два резервоари со исечени карпи за складирање дожд и топена вода се наоѓаат во центарот на тврдината. Свежа вода била донесена од извор во подножјето на планината.

## Галерија

Податотека:Artsakh Kachaghakaberd 13.JPG|Поглед од кулата
Податотека:Вид на крепость Качахакаберд.JPG|Поглед од кулата
Податотека:Вид на крепость Качахакаберд2.JPG
Податотека:Вид на крепость Качахакаберд из селения Колатак,.jpg
Податотека:Вид на крепость Качахакаберд из селения Колатак,2.JPG|Поглед од Колатак
Податотека:Вид на крепость Качахакаберд3.JPG


## Поврзано
* Култура на Азербејџан
* Култура на Арацах
* Кнежевството Хачен
* Кралство Арцах

## Наводи

Категорија:Тврдини во Азербејџан
Категорија:Координати на Википодатоците
Хелена Котлер Вурник

**Хелена Вурник,** моминско **Котлер** (1882-1962) — словенечка уметничка родена во Австрија, позната по декоративни слики на фасадата на Кооперативна деловна банка и нејзиниот ентериер.

## Живот
Родена е во Виена од татко Мориц Котлер, адвокат од поштата и мајка Бронислава, која потекнувала од Полска. Таа се школувала најпрво на „*Graphische Lehr und Versuchsanstalt*“, потоа „*Kunstschule für Frauen und Mädchen*“ и завршила на Виенска школа за уметност и занаетчиство.

## Работа
По студирањето во 1910 година, таа добила стипендија за студирање уметност во околината на Модена во Италија за пет месеци. Продавала слики што ги насликала во Италија по враќањето во Виена и изнајмила уметничко студио. Во 1913 година го запознала својот иден сопруг Иван Вурник, додека двајцата цртале саламандери за биологот Франк Мегуњар во неговиот дом. Таа ја напуштила својата работа како илустратор за весникот "*Illustrirtes Wiener Extrablatt*", и се преселила со Иван Вурник да работат со него прво да Трст, а потоа Љубљана, и на крајот да се Радовљица.

## Во медиумите и книгите
Сценарио за документарниот филм „Искалка“ во режија на Алма Лапајн и прикажано на РТВ Словенија и книга за неа и нејзиниот сопруг било напишано од Борис Лесковец.

## Наводи


## Надворешни врски

* Напис за уметникот во биографски лексикон на Словенија (на словенечки јазик)
* Изложба за уметникот во Националната галерија на Словенија во 2017 година (на словенечки јазик)  

Категорија:Починати во 1962 година
Категорија:Родени во 1882 година
Тиролска капа

мини|Сива варијанта на тиролска капа
мини|
**Тиролска капа** (; ; исто така, **баварска капа** или **алпска капа**) — вид на капа што првично потекнува од Тирол на Алпите, во денешниот дел од Австрија, Германија, Италија и Швајцарија.

Типична тиролска шапка првично имала круна изострен на една точка и е направен од зелена чувствува со гребенот околу ширината на рака, нешто што е особено честа појава во Зилертал.

Постојат различни форми на тиролска капа. Честопати, шапките се украсени со обоена лента и спреј од цвеќиња, пердуви или „четка“ на страната на круната. Традиционалната "четка" е направена од брада на коза од дивокоза. Зафаќа различни форми, и често може да се комбинира со пердуви.

Тиролската капа станала уште попозната благодарение на Едвард VIII, кој по абдикацијата, честопати престојувал во Австриска Штаерска и честопати носел капа во тиролски стил, иако не потекнувал оттаму.

Во 19 и 20 век, тиролските носии развиле одреден степен на униформност во нивниот изглед. Во локалните селски носии на Тирол, различните стилови на тиролска капа преживеале од 1830те/1840те, иако слични на оние на современата мода. Овие оригинални форми варираат од високите, релативно тесни капи на Северен Тирол, кои биле забиени одозгора до малите широки капи на винската земја од Јужен Тирол.

Подоцна тиролската капа станала носител на имиџот на „тиролската култура“ како туристички симбол, под влијание и на народни музички групи кои носеле локални носии. Музичарот Били Мо во 1962 година напишал песна наречена „Претпочитам да купам тиролска капа“ со што ја засили врската помеѓу шеширот и традиционалната алпска музика. Во 1965 година комедија мјузикл се појавила под истиот наслов.

## Галерија

Податотека:Petzenburg Knabe mit Tirolerhut und Äffchen.jpg|*Момче со тиролска капа и мајмун* ( *Knabe mit Tirolerhut und Äffchen* ). Масло на платно, в. 1834 година
Податотека:Andreas hofer mit hut.jpg|Андреас Хофер, облечена во типична рамна капа со широк раб од типот јужно тиролски (постхумно портрет, средина на 19 век)
Податотека:Lovis_Corinth_-_Selbstportraet_mit_Tiroler_Hut_1913.jpg|*Автопортрет со тиролска капа* ( *Selbstporträt mit Tiroler Hut* ), Ловис Коринт
Податотека:Tyrolean hat.jpg|Едноставна, забавна верзија на тиролската капа
Податотека:Tyrolean hat 3.jpg|Тиролска капа со иглички Фолксмаршинг


## Наводи

Категорија:Тирол
Егрикаш-ефенди џамија

**Егрикаш-ефенди џамија** или **Ајше Хатун џамија** (, *Ayşe Hatun Cami*) – поранешен муслимански храм во Битола.

## Местоположба
Џамијата се наоѓала во источниот дел на горниот Дрвен пазар, во близина на дервишкиот гроб на  Тез Верен Баба и Јени амам.

## Историја
Храмот бил изграден во XVI – XVII век. Старото име на џамијата било Егрикаш-ефенди, што во превод значи „Господин со крива веѓа“, веројатно поврзано со основачот. Второто име на џамијата е Ајше Хатун според жената која ја реновирала и на џамијата ѝ ги дарила приходите од еден дуќан. Џамијата е регистрирана во катастарските документи од 1203 од хиџра (1788 н.е.).

## Архитектура
Џамијата била пример за провинциска архитектура, мал квадратен простор, покриен со покрив со теракотни ќерамиди. Фасадата била изработена од камен и тули. Џамијата имала особено високо многуаголно камено минаре со шерефе и конусен кров, покриен со олово. Обликот на минарето и шерефето биле карактеристични за бројни градби од доцниот шеснаесетти и седумнаесетти век. Слични градби имало во Битола, особено Коџа-кади џамија.

## Наводи

Категорија:Историја на Битола
Категорија:Поранешни џамии во Битола
Категорија:Отомански џамии во Македонија
Категорија:Џамии во Битолското муфтиство
Данска национална уметничка библиотека

**Данската национална уметничка библиотека** - национална истражувачка библиотека за архитектура, историја на уметност, визуелни уметности и музеологија во Данска. Основана била во 1754 година, како дел од Кралската данска академија за ликовни уметности и се наоѓа во хиванското крило во Шарлотенборг во Копенхаген. Станала независна, самостојна установа во 1996 година. Библиотеката е член на Данското здружение на библиотеки за истражување.

## Збирки
Данската национална уметничка библиотека има најголема нордиска збирка на уметничко-историска книжевност (над 300.000 тома). Продолжува да расте како што е уште од 1754 година. Збирката опфаќа квалитативен избор на книги за архитектура, визуелни уметности, историја на уметност и теорија, заедно со меѓудисциплинарна музеологија.

### Архитектонско пополнување
Збирката архитектонски цртежи се состои од приближно 300.000 предмети кои датираат од периодот од средината на 16 век до денес. Досега се дигитализирани приближно 14.000 цртежи. Библиотеката собира пополнувања од дански архитекти, реализирани и нереализирани, мерења на национална и странска архитектура, цртежи од архитектонското училиште и патувачки скици.

## Простории
Библиотеката има читална во нејзиното главно одделение на Нихавн 2 во центарот на Копенхаген. Тара и кревки материјали, како што се ретки книги и архитектонски цртежи, можат да се изучуваат во посебна просторија за учење во Себорг.

## Наводи

## Надворешни врски
* Службена мрежна страница

Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Библиотеки во Данска
Категорија:Koпенхаген
Категорија:Национални библиотеки
Гентофтско Езеро

**Гентофтското Езеро** (дански: Gentofte Sø) - езеро во Гентофте во северните предградија на Копенхаген, Данска. Има површина од 36,73 хектари. Мочуриштето Бробек Мосе се спојува со езерото на северозапад.

## Историја
лево|мини|200x200пкс| Детали на карта што ги прикажува Гентофското Езеро и селата Вангеде и Гентофте
Првичниот Гентофте се наоѓал на езерото. Александар Мичел, шкотски доселеник, основал фабрика за трикотажа кај езерото во 1795 година. Езерото се користело во водоснабдувањето на Копенхаген до 1959 година.

## Наоѓалиште
Маалото кај Мичелстреде се остатоци од таканаречениот Бондеби. Најстарата од куќите е од 1728 година. Жолтите згради сместени најблиску до езерото се остатоци од фабриката за чорапи на Мичел.

## Наводи

Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Езера во Данска
Фарух Амонатов

**Фарух Хукуматович Амонатов** ( ; 13 април 1978 година-таџикистански шахист и тренер, моментално единствениот меѓународен велемајстор во Таџикистан (2002 година).Шампион на Москва (2004 година - во поединечна конкуренција, 2003 година - меѓу клубовите во тимот на АД „Вертикал“ - МТУЦИ).Како дел од тимот Томск-400 во 2009 година, тој стана победник на рускиот тимски шампион.Шампион на Таџикистан 2006 година.

## Биографија
Од шестгодишна возраст игра шах, прв тренер беше Вјачеслав Ким. Во 1995 година дипломира на средното училиште број 20 во Душанбе, во 2000 година - на МТУЦИ.

Беше шампион на Азија меѓу јуниори (1992). Како дел од репрезентацијата на Таџикистан, тој учествуваше на Олимпијадите девет пати: во 1996, 1998, 2002, 2006, 2010, 2012, 2014, 2016 и 2018 година. Во 2004 година стана шампион на Москва. Победник на турнирите „Москва- Опен“, „Владимир- Опен“,Меморијал на Циолковски. Во 2007 година го освои десеттото место во Суперфиналето на Руското првенство.

Во 2015 година тој стана носител на сребрен медал на Руското првенство во брза фаза, губејќи во дополнителни индикатори од Павел Понкратов.

Ивее во Санкт Петербург. Вклучено во стручниот штаб на руската јуниорска шаховска репрезентација.

Категорија:Статии со мртви надворешни врски
Категорија:Шаховски велемајстори
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1978 година
Категорија:Родени на 13 април
Јакуп Сатар

**Јакуп Сатар** (отомански турски: **يعقوب ﺳﺘﺎﺮ**; роден на 11 март 1898 година - починал на 2 април 2008 година, на 110 години) се верува дека бил последниот турски ветеран од Првата светска војна. Починал на 110 години.

Роден на Крим, Сатар се приклучил на армијата на Отоманското Царство во 1915 година. На 23 февруари 1917 година, тој бил заробен од страна на Британците во Втората битка на Кут во кампањата во Багдад. Тој бил ослободен по завршувањето на војната, Сатар тогаш служел во силите на Мустафа Кемал Ататурк во Турската војна за независност, која траела од 1919 до 1923 година.

Непосредно пред неговиот 110-ти роденден, тој бил лекуван од мала инфекција во воената болница пред да биде пуштен дома, каде што живеел со својата ќерка во областа Сеитгази во Ескишехир. Тој починал наскоро откако наполнил 110 години.

Неговите спомени од војната за независност и неговиот секојдневен живот заедно со оние на уште двајца ветерани, Омер Ќујук и Вејсел Туран, се прикажани во документарниот филм „*Son Buluşma“* (2007) () од Несли Чилгечен.

## Наводи

## Надворешни врски
* Тајмс: Некролог Јакуп Сатар 
* Тајмс: Јакуп Сатар, последниот турски ветеран од Првата светска војна, кој исто така се бореше за независност на Турција 
* http://www.kenthaber.com/Arsiv/Haberler/2005/Mart/18/Haber_52556.aspx 

Категорија:Починати во 2008 година
Категорија:Родени во 1898 година
Категорија:Луѓе од Ескишехир
Категорија:Отомански воени лица од Првата светска војна
Категорија:Турски воени лица од Турската војна за независност
Екатерина Лвовна Аталик

200px|мини|Екатерина Аталик
**Екатерина Лвовна Аталик** (родена на 14 ноември 1982 година) етурска (поранешна руска) шахистка, меѓународен мајстор (2007 година). Европски шампион (2006).

Во 1997 година, во Талин го освоила Европското првенство во категорија девојчиња под 16 години.

Во 2005 година се омажила со турскиот шахист Суат Аталик и го зела турското државјанство.

Во 2006 година, во Кушадаси, на 7-то Европско првенство за жени, го зазела 1-то место.

Аталик е шампион на Турција во 2008 и 2016 година.

## Надворешни врски
* Профиль Екатерины Аталык на сайте ИнфоСпорт.

Категорија:Руски шахисти
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1982 година
Категорија:Родени на 14 ноември
Николај Холодни

**Николај Григориевич Холодни** (; 22 јуни 1882 - 4 мај 1953) — влијателен микробиолог кој работел на Универзитетот во Киев, Украина во СССР во текот на 30те години на минатиот век.

Тој е познат по Холодни-Вентовиот модел кој го развил независно со Фритс Вармолт Вент од Институтот за технологија во Калифорнија. И покрај тоа што биле поврзани со истата теорија, двајцата никогаш не се сретнале.

Чолодни работел во ботаничката градина Александар Фомин во склоп на Универзитетот во Киев. Тој бил еден од пионерите на концептот дека микробите се лепат на површините. Користел техниката со која прво поставувал стаклени плочки во земјата за измерен временски период, а потоа на микроскоп се испитувале примероците. Прокариот *лептотрикс ходлоди* бил именуван по него. Во 1927 година, Холодни предложил клетките на колеоптилот најпрво да се поларизираат под влијание на нерамномерна изложеност на светлина, така што хормонот за раст може побрзо да се шири кон страната во сенка отколку во која било друга насока. Вен стигна до истиот заклучок во 1928 година, а имињата на двајцата научници биле прикачени на контроверзната Холдни-Вентова теорија.

## Библиографија
Избраните дела вклучуваат:

* 1926 *Die eisenbakterien: bieträge zu einer monographie* од Н. Холодни
* 1928 *Über eine vermeintliche Anomalie im Wachstumsmodus der Wurzeln von Lupinus albus* од Н. Холодни
* 1932 *Lichtwachstumsreaktion und Phototropismus 2* од Н. Холодни
* 1933 *Zum Problem der Bildung und physiologischen Wirkung des Wuchshormons bei den Wurzeln* од Н. Холодни
* 1939 *Spezielle Methoden*.

Во 1937 година Холодни и Санкевич објавиле статија за *влијанието на слабите електрични струи врз растот на колеоптилот* во *растителната физиологија*. Истата година тој објавил напис *Чарлс Дарвин и модерната теорија на тропизмите* во списанието „*Сајанс“.*

## Наводи

Категорија:Носители на Орденот на Ленин
Категорија:Руски ботаничари
Категорија:Луѓе од Тамбов
Категорија:Починати во 1953 година
Категорија:Родени во 1882 година
Константин Кинчев

**Константин Евгениевич Кинчев (Панфилов)** (; роден на 25 декември 1958) — руски рок пејач, музичар, фронтмен и главен текстописец на руската рок/хард-рок група Алиса.

## Биографија
Роден како **Константин Евгениевич Панфилов** во Москва, Советски Сојуз, тој го зел презимето на неговиот дедо за неговото уметничко име *Костја Кинчев*. Кога Кинчев имал 15 години, за прв пат ја слушнал хеви метал групата Блек Сабат. После тоа тој одлучил да собере музички албуми на хард рок бендови од тоа време. Во средината на 70те години на минатиот век, пред да се приклучи на Алиса, тој свирешел во некои локални бендови од Москва. Во 1984 година, Кинчев донел одлука да ја напушти Москва и да се пресели во Ленинград, каде што му било понудено да стане вокал на Алиса.

Составот на бендот конечно бил завршен во декември 1984 година, кога се придружиле новиот вокал Костја Кинчев и гитаристот Петр Самојлов. Нивниот деби албум „Енергија“ бил издаден од државното издаваштво „Мелодија“ и се продал во повеќе од милион примероци.

Во 1987 година, весникот Смена го обвинил водачот на Алиса, Кинчев, за нацистичка пропаганда и за славење на Хитлер. Кинчев поднесол тужба за клевета и оштета за морална загуба. По едногодишниот судски процес, списанието објавило демант. Следниот албум на Алиса бил насловен член 206 дел 2, поглавје („Хулиганство“) од Процедуралниот законик на Советскиот Сојуз, алудирајќи на овој процес.

Кинчев бил крстен во 1992 година по серија концерти во Ерусалим, и оттогаш христијанството главно влијание врз неговото усогласување и неговите текстови. Од крајот на 90те, неговите текстови главно се занимаваат со христијанството, рускиот патриотизам и словенското единство. Кинчев има добри односи со свештениците на Руската православна црква. Прилично конзервативната религиозно-патриотска промена на Кинчев била неповолно гледана од некои стари обожаватели кои ја сакале Алиса заради нивната оригинална „рок“ порака. Сепак, другите се оттрганити од неговиот антисемитизам - меѓу другото. Тој се повика на Протоколите на старешините на Сион како веродостоен извор.

## Наводи
 

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1958 година
Автопортрет. Меѓу часовникот и креветот

***Автопортрет. Меѓу часовникот и креветот*** — слика автопортрет од 1940-1943 година на Едвард Мунк и е едно од последните негови големи дела.

Тој се прикажува себеси како несреќен, постар човек. Зад него е светла просторија полна со светлосни и матни слики, тој е помеѓу часовник и кревет, симболизирајќи го неизбежното поминување на времето и каде на крајот ќе легне за последен пат..

## Наводи

## Литература

* Matthias Arnold: *Edvard Munch*. Rowohlt, Reinbek 1986, ISBN 3-499-50351-4, S. 140–141.
* Anni Carlsson: *Edvard Munch. Leben und Werk.* Belser, Stuttgart 1989, ISBN 3-7630-1936-7, S. 105–106.
* Reinhold Heller: *Edvard Munch. Leben und Werk.* Prestel, München 1993, ISBN 3-7913-1301-0, S. 138–139.
* Hans Dieter Huber: *Edvard Munch. Tanz des Lebens*. Reclam, Stuttgart 2013, ISBN 978-3-15-010937-3, S. 156.
* Nic. Stang: *Edvard Munch.* Ebeling, Wiesbaden 1981, ISBN 3-921452-14-7, S. 176–178.
## Надворешни врски
* *[https://foto.munchmuseet.no/fotoweb/archives/5026-Malerier/Arkiv/M0023-02_20160127.tif.info#c=%2Ffotoweb%2Farchives%2F5026-Malerier%2F%3Fq%3Dklokken Selvportrett. Mellom klokken og sengen]* beim Munch-Museum Oslo.
* *[https://www.metmuseum.org/press/exhibitions/2017/edvard-munch Edvard Munch: Between the Clock and the Bed]*, Ausstellung beim Metropolitan Museum of Art.

Категорија:Слики од Едвард Мунк
Викентиј Хвојка

**Викентиј Виачеславович Хвојка** (; ; ; роден **Ченек Чвојка**; 1850–1914) — украинско-руски археолог роден во Чешка, кој ја открил неолитската Трипилиска култура во Украина. Тој исто така ги истражувал Скитите, Зарубинтски, Черњаков и раноссловенските археолошки култури.

## Биографија
лево|мини| Комеморативна монета издадена на 150-годишнината од раѓањето на Хвојка
Хвојка е родена на 21 февруари 1850 година во селото Семин во Кралството Бохемија (тогаш дел од Австриската империја). По дипломирањето на Академијата за трговија во Хрудим, тој живеел во Прага некое време пред да емигрира во Руската империја. Од 1876 година живеел во Киев и работел како учител. Тој се заинтересирал во археологијата во 1890те и истражувал околу Киев и регионот Днепар. Тој бил еден од основачите на музејот за антиквитети и уметност во Киев, сега Национален историски музеј и прв кустос за неговата археолошка колекција.

Хвојка ја откри културата Трипилија во Украина. Точната година на неговото откритие е неизвесна: пријавени се 1983 1896 и 1887 Тој ги презентирал своите откритија на 11. Конгрес на археолозите во 1897 година. Истата култура била откриена во Романија некаде во исто време, каде што беше наречена Кукутенска култура.

Хвојка починал во Киев на 20 октомври 1914 година. Погребан е на Бајковските гробишта.

## Наследство
Во 1962 година, во негова чест била преименувана улицата Новокириловскаја во Киев, каде што живеел Хвојка од 1898 година до неговата смрт во 1914 година, и таму била поставена спомен-плоча.

Во 2000 година, Народната банка на Украина издала комеморативна монета од 2 гривн во чест на 150-годишнината од раѓањето на Хвојка.

## Наводи

Категорија:Историја на Киев
Категорија:Починати во 1914 година
Категорија:Родени во 1850 година
Сергеј Дружко

**Сергеј Евгениевич Дружко** (; роден на 3 ноември 1968, Орал, СССР) — руски филмски глумец и ТВ презентер. Од 2005 до 2008 година тој бил водител на популарната ТВ-емисија Необјасниво, но сепак факт. Од 2018 година тој е интернет блогер на „Дружко шоу“, кој има 2,8 милиони претплатници на YouTube.

## Биографија
Роден е на 3 ноември 1968 година во градот Орал.

Во 1990 година дипломирал на Рускиот државен институт за изведувачки уметности, изведувал големи улоги во едукативниот театар „На Моховаја“.

По дипломирањето, тој живеел во Англија повеќе од една година.

По враќањето во Русија, тој работел како диџеј на радио станица, како референт на началникот на судска медицинска служба за меѓународни прашања, како организатор на обиколки на театарски колективи, како организатор и управител на брендирани малопродажни ланци. Снимил неколку музички ЦД, настапи со соло-бардиски програми.

Во 2003 година се преселил во Москва, каде што дипломирал на ВГИК во насока кинематографија. Од 2005 до 2008 година, тој бил еден од авторите и водител на програмата „Необјасниво, но сепак факт“ на рускиот ТВ канал ТНТ, каде добил извештаи за судири со разни мистични аномалии, а потоа спроведувал истраги за тие материјали. Тој соработувал и со каналот Рен-ТВ, како водител на програмата „Приказни за фантазијата“.

Во мај 2016 година ја снимил песната „Нашиот Крим“ («Наш Крым»), а подоцна во едно интервју изјавил дека Крим го смета за историска руска територија. Украинската веб-страница Миротворец го вклучила во својата база на податоци поради овој факт.

8 години по укинувањето на програмата „Необјасниво, а сепак факт“, Дружко се здобил со популарност на интернет.

На 23 април 2017 година на YouTube било објавено првиото видео на „Дружко шоу“. Видеото брзо станало популарно - за една недела го гледале седум милиони луѓе, а околу еден милион корисници се претплатиле на каналот. Во шоуто, глумецот, кој се однесува како водител, се пародира, намерно и аматерски раскажувајќи за смешните моменти на интернет, а исто така се обидува да ги види насекаде заплетот и мистичноста. За помалку од два месеци, каналот добил повеќе од 2,7 милиони претплатници, со што стана еден од најпопуларните канали на руски јазик на YouTube.

Оженет е со глумицата Олга Чурсина со која имаат три сина.

## Избрана филмографија

* 1999 година: Улици на скршени светла (Улицы разбитых фонарей) како Maître d'hôtel
* 2006 година: Тајни Следстоја (Тајны следствия-3. Бумажная работа)
* 2006 година: Руски превод (ТВ серија) (Русский перевод) како Генадиј Ивашченко (Геннадий Ивајенко)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* Sergey Druzhko's channel on YouTube

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1968 година
Карикатурен портрет на Тула Ларсен

*** Карикатурен портрет на Тула Ларсен *** — слика  од  Едвард Мунк.

Сликата е од 1905 година, на која се претставени Мунк и Тула Ларсен, била пресечена на половина од Мунк, откако бил застрелан во левата рака по кавга во спалната соба..

Сликата е портрет на самиот уметник и неговата свршеница Тула Ларсен. Кога нивната врска завршила со горчина, Мунк го исекол нивниот портрет во два дела. Во каталогот на Герд Вол од 2008 година, таа е каталогизирана како две слики со броеви 645, односно 646.

Мунк и Тула Ларсен се запознале во Берлин во 1899 година и започнале бурна врска. Либералната дама од повисоката класа Ларсен сакала да се омажи за Мунк, но тој се двоумел, истовремено со влошувањето на неговата здравствена состојба и  алкохолизмот. За време на кавга во 1902 година, Мунк бил застрелан во левата рака. На крајот, Ларсен решила да го напушти  Мунк. Кога потоа се омажила за друг човек, Мунк  огорчен ја пресекол нивната портретска слика. 

## Наводи

## Надворешни врски
* Selvportrett mot grønn bakgrunn  im Munch-Museum Oslo (Woll M 645)
* Karikert portrett av Tulla Larsen im Munch-Museum Oslo (Woll M 646)
* Vanessa Thorpe: *[https://www.theguardian.com/artanddesign/2019/apr/07/edvard-munch-portrait-fiance-british-museum#maincontent Edvard Munch ‘reunited’ with fiancee for British Museum show].* In: *[[The Observer]]* vom 7. April 2019.

Категорија: Уметнички слики од 1905 година
Категорија: Експресионистички слики
Категорија: Модерни слики
Категорија: Слики од Едвард Мунк
Категорија: Слики на Музејот Мунк
Францишак Бахушевич

**Францишак Бахушевич** (, ,  - ( ) — белоруски поет, писател и адвокат, за кој се сметашал дека е еден од иницијаторите на модерната белоруска литература.

## Биографија
Бахушевич е роден во Амбари Манор во Вилскиот уежд во Вилниската губернија (денес во Вилнус, Литванија). Бахушевич учествувал во јануарското востание од 1863-1864 година. По ова, Бахушевич ја напушти Белорусија да живее во Украина, каде што студирал на правниот факултет во Нежин. Работел како адвокат во одбрана на правата на селаните. Откако била најавена амнестија за сите учесници на бунтот, датум за искачување на престолот на Александар III, тој се преселил со своето семејство назад во Вилнус. Таму работел во адвокатска канцеларија и му пишувал клаузули за списанието *Крај* на полски јазик. По попуштање на вените во Кушлјани, тој починал. Тој е погребан во селото Жупранњ во Ашмијаниската област .

## Работи
мини|345x345пкс
мини|Спомен плоча на Францичак Бахушевиќ во Сивирис, област Вилнус, Литванија.
мини|Меморијална плоча на Францичак Бахушевиќ на библиотеката во Савичинаи, област Вилнус, Литванија.
мини|Библиотека и центар за култура Францичак Бахушевиќ во Савичинаи, област Вилнус, Литванија
Бахушевич бил иницијатор на критичкиот реализам во белоруската литература. Неговите дела се тесно поврзани со белорускиот фолклор. Објавил две стихозбирки *Дудка биезарускаја* и *Смик биежаруски* во Австроунгарија. Бахушевич ги објавувал своите дела под псевдонимите *Мацеј Бурадок*, *Симон Решка з-пад Барисава* .

Северозападниот дијалект на белоруски јазик е во основата на јазикот на неговите дела.

## Наводи

Категорија:Починати во 1900 година
Категорија:Родени во 1840 година
Беспокој (Мунк)

*** Беспокој *** () е слика од  норвешкиот сликар Едвард Мунк.

Сликата е масло на платно создадена во експресионистички стил во 1894 година. Сега е во Музејот Мунк во Осло, Норвешка. 

Многу уметнички критичари  сметаат дека *Беспокој* е тесно поврзана со попознатото слика на Мунк, *[[Крик (Мунк)|Крик]]* (1893). 

Лицата покажуваат очај, а темните бои покажуваат депресивна состојба.

Многу критичари исто така веруваат дека  ги покажува емоциите на скршено срце и тага.

## Наводи

## Литература

* Anni Carlsson, *Edvard Munch. Leben und Werk*, Belser, Stuttgart, 1989 

## Надворешни врски
* «Տագնապ» նկարը 
*Munchmuseets webbplats 

Категорија: Слики од Едвард Мунк
Категорија: Уметнички слики од 1894 година
Категорија: Слики на Музејот Мунк
Категорија: Бродови во уметноста
Категорија: Мостови во уметноста
Природен резерват Сребарна

**Природен резерват Сребарна** () — природен резерват во североисточна Бугарија (Јужна Добруја), во близина на истоименото село, 18 км западно од Силистра и 2 км јужно од Дунав. Го сочинува езерото Сребарна и неговата околина и е важно мочуриште сместено на Виа Понтика, пат за преселба на птици помеѓу Европа и Африка. Како резултат, тоа обезбедува живеалиште на гнездење и миграција за многу загрозени видови птици.

Резерватот опфаќа 6 км2 заштитено подрачје и тампон-зона од 5,4 км2. Длабочината на езерото варира од 1 до 3 м. Изграден е музеј, каде што е уредена збирка видови типични за резерватот.

## Историја
Додека езерото Сребарна било проучувано многу пати во минатото од странски биолози, првиот бугарски научник кој се интересирал за оваа област бил Алекси Петров, кој го посетил резерватот во 1911 година. Во 1913 година целата Јужен Добруџа била присоединета во Романија, но била вратен во Бугарија во 1940 година.
лево|мини|<center> Поглед кон резерватот Сребарна</center>
Областа била прогласена за природен резерват во 1948 година и е рамстарски локалитет од 1975 година. Резерватот бил признат како светско природно наследство според Конвенцијата за заштита на светското културно и природно наследство од 1972 година и е вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО во 1983 година.

## Легенди
Постојат неколку легенди за потеклото на името на езерото. Едната е за еден хан по име *Сребрист* кој починал во соседството додека се впуштил во нееднаква битка со Печенезите. Втората раскажува за брод полн со сребро покрај брегот на езерото. Според третата која се смета за најверодостоен, името потекнува од сребрените рефлексии на површината на езерото за време на полна месечина.

## Флора и фауна

### Флора
десно|мини|200x200пкс| Пеликани во музејот
Постојат видови на хидрофити како трска во и околу езерото. Во резерватот се наоѓаат 139 растителни видови, од кои 11 се во опасност од истребување надвор од територијата на Сребарна.

### Фауна
Широк спектар на фауна постои во областа. 39 цицачи, 21 влекачи и водоземци и 10 видови риби се населени во резерватот, но најпознат е по тоа што 179 видови птици кои се гнездат на нејзината територија. Овие видови вклучуваат повеќе видови чапји и корморани, сјаен ибис, далматинскиот пеликан, немиот лебед, сивата гуска, мочурливиот арих. Малите цицачи во резерватот вклучуваат неколку видови ровчици и глувци.

## Галерија

Податотека:Srebarna Nature Reserve 01.jpg
Податотека:Srebarna Nature Reserve 02.jpg
Податотека:Srebarna Nature Reserve 03.jpg
Податотека:Srebarna Nature Reserve 04.jpg
Податотека:Srebarna Nature Reserve 05.jpg


## Наводи

## Надворешни врски

* Официјален запис на веб-страница на УНЕСКО
* Езеро Сребарна - виртуелна тура
* Центар за животна средина на езерото Пеликан 
* Животот во Сребарна
* мапа на данубема.eu
* Езеро Сребарна - Официјална страница

Категорија:Рамсарски места во Бугарија
Категорија:Езера во Бугарија
Категорија:Светско наследство во Бугарија
Категорија:Биосферни резервати во Бугарија
Категорија:Природни резервати во Бугарија
Категорија:Координати на Википодатоците
Денес Наѓ

десно|thumb|300p|Денес Наѓ

**Денес Наѓ** (Будимпешта, 1980) — унгарски филмски режисер, уредник и сценарист. Неговиот прв долгометражен филм „*Природна светлина*“ бил награден со Сребрена мечка за најдобра режија во 2021 година.

## Живот и кариера
Дипломирал на Универзитетот за театарска и филмска уметност во Будимпешта за филмска режија во 2009 година. Студирал на германската филмса и телевизиска акатемија една година. Неколку негови кратки филмови биле прикажани на меѓународни фестивали. Неговиот краток краток филм *Ковач Ава од* 2006 година бил поканет на филмскиот фестивал во Тампере, *Руското игралиште* бил прикажан на Неделата на критичарите во Кан во 2009 година, краткиот филм *Егијут* ја добил наградата на унгарските филмски критичари за најдобар краток филм и ја освоил наградата за најдобар режисер на краток филм на 38та недела на унгарскиот филм (*Magyar Filmszemle*). Неговото дело со наслов *Lágy ЕСО* освоило Големата награда за фантастика на доделувањето на португалскиот Куртас Вила де Конде филмски фестивал во 2013 година.

## Филмови

* 2004 - *ноември 2003*  (краток филм)
* 2006 година - *Егијт* (краток филм)
* 2006 година - *Вакасио* (краток филм) (асистент на режисерот)
* 2008 година - *Руско игралиште* (краток документарен филм)
* 2009 година - *Киновоз: Каде завршува Европа?* (документарен филм)
* 2009 година - *Берлинскаја Фуга* (краток филм)
* 2010 година - *Рипорт* (краток филм)
* 2013 година - *Лаги ес* (краток филм)
* 2013 година - *Масик Маѓаорсаш* (документарен филм)
* 2015 година - *Себ* (документарен филм)
* 2021 година - *Природна светлина (Természetes fény)* (игран филм)

## Наводи

Категорија:Луѓе од Будимпешта
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1980 година
Трајко Петковски

**Трајко Стојанов Петковски** (   ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ. 

## Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно образование, па се доселил со семејството во селото Мршевци (Скопско), каде се занимавал со земјоделство. Во септември 1944 година стапил во Седумнаесеттата македонска ударна бригада. По ослободувањето на Македонија, заминал со Бригадата да се бори против, преостанатите балистички банди на Косово. Во една од тие борби загинал, на 19 декември 1944 година кај селото Перјане, во близина на Гнилане. Неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во Мршевци.

## Наводи


Категорија:Учесници во НОБ
Љубомора (Мунк)

*** Љубомора *** () е слика од норвешкиот сликар Едвард Мунк.

Сликата е создадена за време на европскиот период во експресионистички стил. 

Сликата е од 1895 година масло на платно, можеби најпознатата верзија, сега е сместена во Колекцијата Расмус Мејер, Берген и има димензии 67 на 100 сантиметри. 

Покрај тоа, осум насликани верзии ги поседува Мунк музеј во Осло и една верзија се наоѓа во Музеј Штедел во Франкфурт на Мајна (на заем од приватна колекција).

Другата верзија, создадена помеѓу 1898 и 1900 година, се вика „Љубомора во бањата“ и била продадена во Сотби во 1982 година, но моменталната локација останува непозната.

## Галерија

File:Edvard Munch - Jealousy - Google Art Project.jpg|Музејот Мунк ја чува оваа верзија, која е евентуално насликана во 1907 година.
File:Jalousi i haven.jpg|Оваа верзија, сместена во Музејот Мунк, се вика „Љубомора во градината“ и најверојатно е завршена помеѓу 1929 и 1930 година.
File:Jealousy by Edvard Munch - Städel - Frankfurt am Main - Germany 2017.jpg|Оваа верзија е во приватна сопственост и е позајмена на Музеј Штедел, Франкфурт на Мајна, Германија


## Наводи

## Литература

* Arne Eggum: *Madonna*. In: *Edvard Munch. Liebe, Angst, Tod*. Kunsthalle Bielefeld, Bielefeld 1980, ohne ISBN, S. 101–114.
* Arne Eggum, Guido Magnaguagno: *Madonna, um 1894*. In: *Edvard Munch*. Museum Folkwang, Essen 1988, ohne ISBN, Kat. 42.
* Ingebjørg Ydstie: *Jealousy*. In: Mara-Helen Wood (Hrsg.): *Edvard Munch. The Frieze of Life*. National Gallery London, London 1992, ISBN 1-85709-015-2, S. 79–81.

## Надворешни врски
* Edvard Munch  in KODE Art Museums mit einer Abbildung von *Eifersucht* aus dem Kunstmuseum Bergen.
* Edvard Munch: Eifersucht, 1913 im Städelschen Kunstinstitut.

Категорија: Уметнички слики од 1895 година
Категорија: Слики од Едвард Мунк
Категорија: Слики во Берген
Категорија: Слики на музејот Штедел
Категорија: Слики на Музејот Мунк