open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Echinopsis angelesiae

***Echinopsis angelesiae***, синоним **''Soehrensia angelesiae** —* вид на [[Кактуси|кактус]] по потекло од Аргентина.

== Опис ==
*Echinopsis angelesiae* расте како грмушка. Се шири бројно од основата и формира ниски грмушки до 1 метар високи. Растечките, цилиндрични, светло зелени изданоци се непроѕирни и достигнуваат дијаметар од 6 до 6.5 сантиметри. Има околу дванаесет остри рабови, ниски, тапи ребра кои се засечени. Овалните ареоли на него се ретко волнени. Од нив излегуваат цврсти, бодликави трње кои се зголемени во нивната основа. Поединечниот централен 'рбет е до 2 сантиметри долги. Дванаесетте маргинални боцки се распоредени во парови од страните. Најнискиот маргинален боцкав е подолг од другите. Маргиналните боцки се долги до 1.5 сантиметри долго.

Белите, цевчести цветови во облик на ѕвонче се појавуваат близу врвовите на изданоците. Тие растат до 20 сантиметри долги и имаат дијаметар од 14 сантиметри.

== Таксономија ==
Првиот опис како *Trichocereus angelesiae* од Роберто Кислинг е објавен во 1931 година. Специфичниот епитет *angelesiae* му оддава почит на Анхелес Г. Лопез де Кислинг, која била во брак со аргентинскиот ботаничар Роберто Кислинг. Борис О. Шлумбергер го сместил видот во родот *Soehrensia* во 2012 година. Од февруари 2026, *Растенија на светот онлајн* го смести во родот *Echinopsis*.

== Распространетост ==
*Echinopsis angelesiae'' е по потекло од северозападна Аргентина. Распространет е во аргентинскиот департман Гвачипас на надморска височина од 1.400 метри.

## Наводи

## Надворешни врски

* Влез во Кактус во живеалиште
* Влез во растенија
Категорија:Загрозени видови според МСЗП
Echinopsis arboricola

***Echinopsis arboricola***, синоним ***Soehrensia arboricola*** — вид на *Soehrensia* кој се наоѓа во северозападна Аргентина и Боливија.

## Опис
*Echinopsis arboricola* е грмушесто растение кое почнува исправено, но подоцна станува овенато. Неговите тенки, цилиндрични, темнозелени стебла можат да пораснат над 120 см во должина, со дијаметар од 2,5 до 4 см, и да развијат воздушни корени. Стеблата имаат од девет до единаесет ребра со речиси коцчести или конусни грмушки високи до 3 мм, прекриени со волнени бели ареоли. Од овие ареоли зрачат од девет до 15 иглести трње, од кои едно е подолго, со должина од 0,1 до 2,3 см и жолтеникава до кафеава боја. Белите цветови во облик на ѕвонче цветаат близу до врвот на изданокот, отворајќи се ноќе. Тие се со должина од 12 до 13 см и дијаметар од 13 до 15 см.

## Таксономија
Првично опишан како *Trichocereus arboricola* од Мајрон Вилијам Кимнах во 1990 година, видот е именуван по неговото епифитско живеалиште, при што „arboricola“ е изведено од латинскиот „arbor“ (дрво) и „-cola“ (жител). Во 2012 година, Борис О. Шлумбергер го прекласифицирал видот во родот *Soehrensia*. , Plants of the World Online го смести во родот *Echinopsis*.

## Распространетост
*Echinopsis arboricola* се наоѓа во јужна Боливија и во покраината Салта во Аргентина, на надморска височина од .

## Наводи

Категорија:Флора на Боливија
Ганофилит

**Ганофилит** — филосиликатен минерал со формула (K,Na,Ca)2Mn8(Si,Al)12(O,OH)32 · 8H2O. Бил именуван од Аксел Хамберг во 1890 година и името потекнува од грчките зборови за лист (φυλλον) и сјај (γανωμα) - поради сјајните расцепи. Минералот бил одобрен од IMA во 1959 година и се верува дека неговото име се однесува на претходно постоечки вид. Тамаитот е калциумов аналог, додека еглетонитот е натриумов аналог на овој минерал.

## Својства
Ганофилитот е член на ганофилитската група, заедно со еглетонитот и тамаитот, и е калиумов вид на еглетонит. Вообичаени нечистотии на минералот вклучуваат олово, железо, калциум, бариум и цинк. Нечистотиите од цинк може да се објаснат со фактот дека минералот обично се формира во рудници за цинк-манган. Формулата на ганофилитот вклучува калиум (K), додека еглетонитот вклучува натриум (Na), а тамаит вклучува калциум (Ca). Има едвај забележлива калиумова радиоактивност и едвај забележливо зрачење од 1,8% мерено со GRapi (единици на Американскиот институт за нафта со гама зраци). Главно се состои од кислород (47,02%), манган (21,77%) и силициум (16,69%), но инаку содржи алуминиум (5,88%), калиум (3,87%), што му ги дава на ганофилитот неговите радиоактивни атрибути, магнезиум (2,41%), водород (1,6%) и натриум (0,76%). Ганофилитот е плеохроичен, што значи дека бојата на минералот изгледа како да се менува во зависност од оската на која се испитува: на X-оската, се гледа во бледо жолто-кафеава боја, а на Y и Z-оската, може да се види како темно жолто-кафеав скапоцен камен. Минералот има лиснат кристален облик - формира плочести, тенки листови што се разделуваат и се наредени еден врз друг.

## Распространетост
Ганофилитот се јавува во метаморфизирани наслаги од манган, особено во оние од цинк-манган. Неговиот типичен локалитет е рудникот Харстиген во Шведска, иако првиот примерок бил пронајден во рудникот Нант во Велс, но може да се најде и во рудникот Беналт. Други места каде што бил пронајден се рудниците Молинело и Гамбатеса во Италија, наоѓалиштата Мејпл-Хови во Франклин, Њу Џерси и во Мон Сен-Илер во Канада. Азиските рудници ги вклучуваат рудникот Кумахата, рудникот Нода-Тамагава, рудникот Ананаи и рудниците Осу и Јонојама, сите во Јапонија. Ганофилит може да се најде и во Брокен Хил во Австралија.

## Поврзани минерали
Има многу минерали кои се поврзани со ганофилитот, иако поголемиот дел е специфичен за рудникот. Во секој рудник, минералите поврзани со ганофилитот може да варираат.

Во рудникот Харстиген, поврзаните минерали се следниве: пирофанит, кариопилит, калцит, гранат, родонит, барит, олово и манганоан биотит.

Ганофилитите од рудникот Молинело ги имаат следниве поврзани минерали: кариопилит и парсетензит.

Следниве поврзани минерали можат да се појават со примероци од Франклин: аксинит, родонит, датолит, вилемит, бустамит, чарлезит, клиноедрит и роеблингит.

## Наводи

Категорија:Филосиликати
Категорија:Радиоактивни минерали
Echinopsis backebergii

***Echinopsis backebergii***, синоним ***Lobivia backebergii*** — вид цветно растение од семејството кактуси Cactaceae, по потекло од Боливија и Перу. 

## Опис
Сферичните до кратките цилиндрични, светло зелени изданоци достигнуваат дијаметар од 4 до 5 сентиметри висок и широк, со единечни или групирани сферични стебла 4–5 сентиметри дебелина, со околу 15 ребра кои се засечени, спирално распоредени и покриени со сиво-кафеави боцки. Ареолите на нив првично се волнени и влакнести и се оддалечени од 1 до 1,5 сантиметри. Од нив излегуваат од еден до единаесет трње, кои не можат секогаш да се разликуваат на централни и периферни трње. Тие првично се кафеави и со возраста стануваат сиви. Тенките трње се закривени, речиси кукасти на врвот и долги од 0,5 до 5 сантиметри. Големи, впечатливи, светло до кармин-црвени цветови често имаат синкав сјај и бело грло се раѓаат во лето. Тие се појавуваат на страната близу до врвот на изданокот и се отвораат во текот на денот. Цветовите се долги до 5,5 сантиметри и имаат дијаметар од 4 сантиметри. Нивната цветна цевка е тенка. Малите, сферични плодови се полусуви и се кинат вертикално. Бидејќи минималната температура е , во умерените региони мора да се одгледува под стакло со топлина.

## Таксономија
Првиот опис како *Echinopsis backebergii* од Ерих Вердерман е објавен во 1931 година. Специфичниот епитет *backebergii* му оддава почит на германскиот специјалист за кактуси Курт Бакеберг. Курт Бакеберг го сместил видот во родот *Lobivia* во 1935 година. Оттогаш е вратен на *Echinopsis*. 

### Подвидови
Од ноември 2025, *Растенија на светот онлајн* прифатил два подвида.

## Распространетост
*Echinopsis backebergii* е широко распространета во боливиските департмани Ла Паз и Кочабамба и перуанските региони Ајакучо, Куско и Уанкавелика во вегетацијата на пуна на надморска височина од 3200 до 3900 метри.

## Одгледување
*E. backebergii* subsp. *wrightiana* ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.

## Наводи

## Надворешни врски

* AsanKomara, Echinopsis backebergii слики
Категорија:Флора на Боливија
Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Echinopsis bruchii

***Echinopsis bruchii***, синоним ***Soehrensia bruchii*** — вид на *Echinopsis* пронајден во Аргентина.

## Опис
*Echinopsis bruchii* обично расте осамена. Вдлабнатите топчести изданоци се темнозелени, достигнуваат дијаметар од 20 до 30 сантиметри и 50 до 70 сантиметри висок. Има 15-50 ниски, јасни ребра кои се донекаде надуени или нерамни помеѓу ареолите. Ареолите на него се бели со 2-4 централни боцки и 8-10 радијални боцки кои се жолтеникави или кафеави. Темноцрвените цветови се појавуваат близу врвот на изданоците и се отвораат во текот на денот. Тие се високи 4 до 5 сантиметри долги и имаат ист дијаметар.
Податотека:Echinopsis_bruchii_Yazz.JPG
Податотека:Echinopsis_bruchii.jpg


## Распространетост
Растенијата растат во северозападна Аргентина,  во Катамарка, Хухуј, Ла Риоха, Мендоза, Салта и Сан Хуан на надморска височина од 1.700 до 3.500 метри.

## Наводи
Echinopsis camarguensis

***Echinopsis camarguensis***, синоним ***Soehrensia camarguensis*** — вид на *Echinopsis* пронајден во Боливија. 

## Опис
*Echinopsis camarguensis* расте како грмушка со столбовидни, цилиндрични и светло зелени изданоци, кои често се состојат од неколку закривени, растечки гранки и се долги до 50 сантиметри. Присутни се од единаесет до 15 многу ниски ребра. Иглестите трње што излегуваат од ареолите се жолти до сивкасти. Два до три (ретко до пет) централни боцки имаат должина до 5 сантиметри. Дванаесетте до 13 зрачни радијални боцки се до  долго.

Белите цветови во облик на инка се отвораат ноќе и можат да пораснат 18 до 20 сантиметри долги. Сферичните до јајцевидни плодови имаат дијаметар до 2 сантиметри.
Податотека:Teguise_Guatiza_-_Jardin_-_Echinopsis_camarguensis_01_ies.jpg
Податотека:Echinopsis_camarguensis_-_Brooklyn_Botanic_Garden_-_Brooklyn,_NY_-_DSC08064.JPG


## Таксономија
Растението за прв пат е опишано како *Trichocereus camarguensis* од Мартин Карденас во 1953 година. Исто така, е ставено во родот *Soehrensia*. Од февруари 2026, Растенија на светот онлајн го смести во родот *Echinopsis*.

## Распространетост
*Echinopsis camarguensis* е роден во Боливија.  Распространет е во боливиските департмани Чукисака, Потоси и Тарија на надморска височина од 2.700 метри.

## Наводи

Категорија:Флора на Боливија
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Echinopsis candicans

***Echinopsis candicans***, синоним ***Soehrensia candicans*** — вид кактус од северна Аргентина. Има големи миризливи бели цветови кои се отвораат ноќе.

## Опис
*Echinopsis candicans* има грмушест раст, со индивидуални стебла до 60 сантиметри високи. Растението како целина може да биде високо до 3 метри во пречник. Стеблата се светло зелени, со дијаметар до 14 сантиметри и имаат 9–11 ниски ребра. Големите бели ареоли се распоредени на 2 до 3 сантиметри и произведуваат кафеаво-жолти боцки, при што централните боцки се до 10 сантиметри долги, радијалните боцки само до 4 сантиметри. 

Миризливите бели цветови се отвораат ноќе. Тие се големи, до 19 сантиметри преку и 18 до 23 сантиметри долги.
Податотека:Echinopsis_candicans_(3).jpg|алт=Spines| 'Рбети
Податотека:Echinopsis_candicans_(5).jpg|алт=Plants growing in habitat in Mendoza, Argentina| Растенија кои растат во живеалиштето во Мендоза, Аргентина
Податотека:Echinopsis_candicans_Sebastián_Bressan_Reinhard.jpg|алт=Flower| Цвет
Податотека:Soehrensia_candicans_'Brevispinulosus'_(429783727).jpg|алт=Cultivar 'Brevispinulosus'| Култура „Бревиспинулусус“


## Таксономија
Видот првпат бил опишан во печатена форма од страна на Јозеф цу Салм-Рајфершајдт-Дајк во 1834 година во неговото дело *Hortus Dyckensis*, каде што го припишува името *Cereus candicans* на Гилес. Во 1920 година, Бритон и Роуз го сместиле видот во Tricocereus. Во публикација од 1987 година, Дејвид Хант го префрлил видот во родот *Echinopsis*, припишувајќи го ова поставување на Фредерик Вебер. Во 2010 година, широкиот опис на *Echinopsis* се сметал за контроверзен; родот бил прифатен како немонофилетичен. Од февруари 2026, Растенија на светот онлајн го смести во родот *Echinopsis*.

## Распространетост
*Echinopsis candicans* е роден во северна Аргентина.  Распространет е во аргентинските провинции Мендоза, Сан Хуан, Кордоба, Ла Риоха, Ла Пампа, Буенос Аирес и Сан Луис во подножјето на Андите и Сиерата на Пампасите на надморска височина од 100 до 2000 метри.

## Фармакологија
*Echinopsis candicans* содржи 0,5–5,0% хорденин, алкалоид од класата фенетиламини кој понекогаш се продава како состојка на додатоци во исхраната.

## Наводи

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Echinopsis caulescens

***Echinopsis caulescens***, синоним **''Soehrensia caulescens** —* вид на *Echinopsis'' кој се наоѓа во Боливија.

## Наводи

Категорија:Флора на Боливија
Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Echinopsis cuzcoensis

***Echinopsis cuzcoensis*** — вид на кактус *Echinopsis* кој се наоѓа во Перу.

## Опис
*Echinopsis cuzcoensis* расте во облик на дрво со бројни, донекаде раширени гранки и достигнува висина од 5 до 6 метри. Цилиндричните изданоци се зелени. Има седум до осум ниски и заоблени ребра. Ареолите на нив се 1 до 1.5 сантиметри одделно. Од нив излегуваат околу дванаесет многу силни, крути трње кои се отечени во нивната основа. Трнцата се до 7 сантиметри долги.

Белите цветови во облик на инка се миризливи. Тие се отворени дење и ноќе. Цветовите се 12 до 14 сантиметри долги.

## Распространетост
*Echinopsis cuzcoensis* е широко распространета во регионот Куско во Перу на надморска височина од 3100 до 3600 метри.

## Таксономија
Првиот опис од Натаниел Лорд Бритон и Џозеф Нелсон Роуз е објавен во 1920 година како *Trichocereus cuzcoensis*. Специфичниот епитет cuzcoensis се однесува на појавата на видот во близина на перуанскиот град Куско.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Гаутиерит

**Гаутиерит** — многу редок минерал кој првпат бил опишан во 2017 година. Бил откриен во стар минералошки примерок од рудникот Шинколобве, Демократска Република Конго. Коавторот на оригиналната студија го добил примерокот од Гилберт Џозеф Гаутиер, белгиски колекционер на минерали кој се фокусирал на ураниумските минерали, по кого бил именуван минералот.

## Класификација
Според Меѓународното минералошко здружение (IMA), кое последен пат го ажурираше својот список во 2009 година, системот Никел-Струнц го наведува гаутиеритот во делот „оксиди и хидроксиди“ меѓу „уранил хидроксиди“. Таму ја формира групата 4.GB, заедно со лизит K(H2O)2[(UO2)4O2(OH)5]·3H2O, шинколобвеит Pb1.25[U5+(H2O)2(U6+O2)5O8(OH)2](H2O)5 и крупаит KPb0.5[(UO2)8O4(OH)10]·10H2O.

## Хемија
Анализата со електронска микросонда на девет примероци од типскиот материјал дала просечен состав од 1,29 w.-% K2O, 7,17 w.-% PbO, 82,10 w.-% UO3 и 8,78 w.-% H2O. Врз основа на 34 атоми на кислород, ова ја дава емпириската формула за збир K0.67Pb0.78U7O34H23.77, која е идеализирана како KPb[(UO2)7O5(OH)7]∙8H2O.

Гаутиеритот кристализира моноклинички во просторната група P21/c со параметри на решетката a = 29.844(2) Å; b = 14.5368(8) Å и c = 14.0406(7) Å и β = 103.708(6)° со осум формулни единици по единечна ќелија. Кристалната структура е поврзана со онаа на вандендришејтот. Заедно со формариеритот, овие три минерали формираат група производи од рана фаза на промена кои се формираат при оксидациско-хидратациско распаѓање на уранинитот. Ова е особено истакнато во количината на вода помеѓу слоевите на уранил.

Поради содржината на ураниум од околу 67,2%, материјалот е силно радиоактивен.

## Појава и локалитети
Гаутиеритот досега бил идентификуван само во стари минералошки примероци од неговиот типски локалитет - рудникот Шинколобве во Демократска Република Конго. Минералот е поврзан со содиит, склодовскит и член на серијата метазеунерит-метаторбернит. Матрицата на типскиот материјал е кварц со дисеминиран изменет уранинит. Минералот може да се формира со распаѓање на уранинитот во присуство на радиогено олово, додека калиумот може да се исцеди од други отпадни карпи.

## Наводи




## Надворешни врски

* 
* Gauthierite in the *Handbook of Mineralogy*, Mineralogical Society of America
Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Минерали на калиумот
Категорија:Оксидни минерали
Категорија:Минерали на оловото
Категорија:Геологија на Демократска Република Конго
Astrophytum coahuilense

***Astrophytum coahuilense*** е вид кактус кој припаѓа на родот *[[Astrophytum]]*.

## Опис
*A. coahuilense* може да се помеша со *[[Astrophytum myriostigma]]*, бидејќи двата изгледаат слично еден на друг. *A. coahuilense* поседува структура со пет ребра, но епидермисот е повеќе покриен со помеки трихоми во споредба со *A. myriostigma*. Расте до големина од 10 см (повремено се најдени примероци со висина од 20 см). Цветовите се жолти со карактеристично црвено грло, иако можат да изгледаат чисто црвени или многу ретко чисто жолти. Во плодот, кој е црвен до маслинесто-зелена боја и со базален отвор, има до 200 семиња, слични како во случајот на *[[Astrophytum capricorne|A. capricorne]]*.

## Распространетост и живеалиште
*A. coahuilense* потекнува од Мексико, поточно во југозападните региони Коавила и Дуранго. Тие живеат претежно на сончевите јужни и источни падини на варовнички формации, ретко растат на северна или западна позиција помеѓу бели и сиви карпи, во лабава до густа вегетација, која првенствено се состои од сува грмушеста заедница. Почвата се состои главно од варовнички чакал и песок со изолирани хумусни премини.

## Наводи

Категорија:Ранливи видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Грејит

**Грејит** — минерал од ториум фосфат од рабдофанската група со формула , првпат откриен во 1957 година од страна на С. Х. У. Бови во Родезија. Има умерена тврдост, која се јавува повремено во агрегати од хексагонални кристали, но почесто во микрогрануларни/криптокристални маси. Поради содржината на ториум, грејитот покажува одредена радиоактивност, иако е само умерена, а минералот покажува прашкасти XRD врвови без никакви метамиктоидни ефекти. Бојата на грејитот најчесто изгледа светло до темно црвеникаво-кафеава, но може да изгледа и како посветла жолта боја со сивкасти нијанси. Има ниска до умерена тврдост со Мосова тврдост од 3–4 и има специфична тежина од 3,7–4,3. Пронајден бил и во интрузивни магматски и во седиментни средини.

## Појава
Формации што вклучуваат грејит првично биле документирани во Родезија (сега Зимбабве) во 1957 година, а потоа и низ целиот свет. Некои од овие локации се наоѓаат во Вајоминг и Колорадо, како и во Мадагаскар. Грејит често се наоѓа во пегматитични средини меѓу другите минерали на ториум, особено моназит (). Неодамнешните истражувања покажале широко распространети појави во пегматитични средини во Висконсин. Други значајни наоѓалишта на пегматитски грејит се наоѓаат во Бугарија. Грејит е пронајден и во седиментни средини со набљудување на високи концентрации во пукнатини, што ја зголемува можноста за минералот како талог од јони мобилизирани од течност. Формирањето на грејит и други минерали на рабдофан во овој контекст е добро документирано во литературата.

## Како член на рабдофанската група
Грејит е изоструктурен со членови на рабдофанската група како што се брокитот и рабдрофанот. Додека претходните трудови го идентификуваа грејит како псевдохексагонален орторомбичен член на рабдофанската група заедно со нингјоит, посовремените трудови се чини дека одржуваат хексагонална кристална структура.[9] Овие хидрирани фосфатни минерали често вклучуваат радиоактивни елементи како што се ториум, ураниум и цериум. XRD анализата во прав произведува врвови што се совпаѓаат со оние на рабдофанот.

## Врска со монацитот
При идентификација на нови хидрирани фосфатни минерали поврзани со рабдофан, информациите за врвовите на XRD обично се снимаат преку различни методи за подготовка на примероци. Покрај стандардната XRD анализа во прав, примероците често се загреваат до ~850 °C, така што структурата се менува. Информациите за врвовите се анализираат повторно и по ова, хидрираните ториум фосфатни минерали ќе покажат структура слична на моназит, што укажува на можна врска со промена.

## Наводи

Категорија:Природни материјали
Категорија:Шестаголни минерали
Категорија:Радиоактивни минерали
Категорија:Фосфатни минерали
Категорија:Минерали на ториумот
Astrophytum caput-medusae

***Astrophytum caput-medusae*** (синоним *Digitostigma caput-medusae*) е вид на кактус што потекнува од Мексико.

## Опис
Овој вид се разликува од конвенционалниот фенотип во форма на ѕвезда поврзан со другите членови на Astrophytum. Има многу редуцирано, кратко цилиндрично стебло на кое му недостасуваат ребра. Јаката и врвот на стеблото се покриени со влакна слични на хартија кои потекнуваат од базалниот остаток на туберкулите. Влакната се кафеаво-обоени со црвеникави тонови. Формиран е корен. Туберкулите се цилиндрични (понекогаш триаголни кога се млади), со 'рскавична конзистенција, мазни. Тие растат до 19 сантиметри во должина и 0,2-0,5 см во ширина. Туберкулите се сиво-зелени по боја, речиси целосно покриени со сиво-бели трихоми. Растат до 4 боцки од 0,1-0,3 см во должина, кои генерално опстојуваат на старите туберкули.

Цветовите растат на деловите што се во развој на туберкулите. Тие се жолти со портокалова основа. Надворешните сегменти се зеленикаво-жолти и покриени со бели влакна, како и со боцки. Плодовите се зелени и месести, сушат додека созреваат. Семето е во форма на капа, темно кафеаво или црно, и има димензии до 0,3 см.

## Распространетост и живеалиште
*A. caput-medusae* потекнува од Мексико, поточно во државата Нов Леон. Според извештаите, растението расте диво само на една локација.

## Наводи

## Надворешни врски

* 

Категорија:Критично загрозени видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Блуз на дивиот човек

**„Блуз на дивиот човек“** (англиски: *Wild Man Blues*) – документарен филм на режисерката Барбара Копл (Barbara Kopple) од 1997 година.

## Синопсис
Филмот е посветен на Вуди Ален и неговите пријатели и колеги за време на европската турнеја на неговата џез-група во 1996 година...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Филмови на англиски јазик
Категорија:Филмови од 1997 година
Категорија:Документарни филмови
Категорија:Филмови на Барбара Копл
Евксенит

**Евксенит** или **евксенит-(Y)** (официјално минералошко име) — кафеаво-црн минерал со метален сјај.

## Хемиски состав
Содржи калциум, ниобиум, тантал, цериум, титан, итриум и обично ураниум и ториум, со некои други метали. Хемиската формула му е . Најчесто е делумно аморфен поради оштетување од зрачење.

Евксенитот формира континуирана серија со поликразата богата со титаниум-(Y) што ја има формулата .

## Име и откритие
Првпат бил опишан во 1870 година и името го добил од грчкиот збор *εὔξενος* што значи гостопримлив или пријателски настроен кон странци, во алузија на многуте ретки елементи што ги содржи.

## Појава
Минералот се јавува во гранитни пегматити и црни песоци од детритали.

Тој се наоѓа на многу локации низ целиот свет, особено во неговиот типски локалитет во Јелстер, Сунфјорд, Норвешка. Други локации вклучуваат: Уралски Планини во Русија; Шведска; Минас Жераис, Бразил; Ампангабе, Мадагаскар; Онтарио, Канада; и во Аризона, Вајоминг и Колорадо во САД.

## Примена
Евксенитот се користи како руда на ретките земни елементи што ги содржи. Ретки големи кристали се користат и во накитот.

## Наводи

Категорија:Орторомпски минерали
Категорија:Оксидни минерали
Категорија:Минерали на цериумот
Категорија:Минерали на итриумот
Категорија:Минерали на титанот
Категорија:Минерали на танталот
Категорија:Минерали на ниобиумот
Категорија:Лантаноидни минерали
Категорија:Минерали на ураниумот
Категорија:Минерали на ториумот
Категорија:Минерали на калциумот
Кучешки свет 2

**„Кучешки свет 2“** (италијански: *Mondo cane 2*) – документарен филм на режисерите Гвалтјеро Џакопети (Gualtiero Jacopetti) и Франко Проспери (Franco Prosperi) од 1963 година. Автор на сценариото и раскажувач во филмот е Стефано Сибалди (Stefano Sibaldi).

## Синопсис
Филмот прикажува низа бизарни и шокантни сцени од сите страни на светот, вклучувајќи и насилни, сурови дела и необични ритуали.

## Наводи

Категорија:Италијански филмови
Категорија:Филмови на италијански јазик
Категорија:Филмови од 1963 година
Категорија:Мондо-документарни филмови
Категорија:Филмови на Гвалтјеро Џакопети
Категорија:Филмови на Франко Проспери
Astrophytum myriostigma

***Astrophytum myriostigma***, **кактус „бискупска капа“**, или **„бискупска митра“**, е вид кактус по потекло од висорамнините на североисточно и централно Мексико.

Синонимите вклучуваат *[[Echinocactus]] myriostigma*, *Astrophytum prismaticum*, *A. columnare*, *A. tulense* и *A. nuda*.

## Морфологија
*Astrophytum myriostigma* е кактус без 'рбет, дефиниран со присуство на три до седум (обично пет) изразени вертикални ребра, кои пак ја дефинираат формата на кактусот кога е млад. Името на родот „astrophytum“, буквално „ѕвездено растение“, е изведено од добиената ѕвездеста форма. Како што кактусот старее, може да се појават повеќе ребра, и тој станува поцилиндричен по форма, растејќи до околу 70-100 сантиметри во висина, и 10-20 сантиметри во дијаметар. Во дивината, сферичното до цилиндрично стебло е покриено со белузлава група на трихоми. Некои градинарски сорти го немаат тоа.

## Животен циклус
Во дивината, кактусите цветаат рано напролет, така што нивните семиња можат да растат со летните дождови. Во одгледувањето ова е различно и растенијата може да цветаат во лето. Растенијата произведуваат еден или повеќе цветови кои се со дијаметар од 4-6 сантиметри близу врвот. Бројните цветни листови се кремасто жолти, понекогаш со портокалова или црвена основа. Опрашените цветови се развиваат во влакнест црвеникав плод со дијаметар од околу 2-2,5 сантиметри. На растенијата може да им требаат до шест години за да процветаат. *A. myriostigma* најчесто се одгледува како украсно растение во колекциите на кактуси.

Ова растение ја доблои наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.

## Галерија

Податотека:Bishop's_Cap.JPG
Податотека:Astrophytum_myriostigma.jpg
Податотека:Astrophytum_myriostigma_flower.jpg
Податотека:AstrophytumMyriostigma.jpg
Податотека:Astrophytum_myriostigma_11.JPG
Податотека:Astriphytum_myriostigma_2.JPG|алт=Old plant| Стари растенија
Податотека:Astrophytum_myriostigma_quadricostatum.JPG| *A. myriostigma* var. *quadricostatum*
Податотека:Astrophytum_myriostigma_nudum_5.JPG| *A. myriostigma* var. *nudum*
Податотека:Astrophytum_myriostigma_v._tricostatum_1.JPG|алт=A. myriostigma var. tricostatum| *A. myriostigma* var. *трикостатум*
Податотека:Ast.myrio_nud.jpg|алт=Astrophytum myriostigma nudum with 4,5,6,7,8 ribs| *Astrophytum myriostigma nudum* со 4,5,6,7,8 ребра
Податотека:HugeAstrophytumMyriostigma.jpg|алт=Huge plant| Огромно растение


## Наводи

## Надворешни врски

* 
* "Bishop's cap cactus". Encyclopædia Britannica. 28/7/2005.
* "Bishop's Miter, Bishop's Cap"  Archived 2008-06-10 at the Wayback Machine. www.desert-tropicals.com. 28/7/2005.
* photos on www.AIAPS.org 
* photos on www.cactiguide.com

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Кактуси
Зелерит

**Зелерит** — ураниумски минерал, именуван по неговиот откривач, геологот Хауард Дејвис Зелер. Неговата типична локација е рудникот за ураниум Лаки МЦ во Вајоминг, САД. Бил одобрен од IMA во 1965 година, но првпат бил објавен една година по неговото одобрување.

## Својства
Зелерит е диморф на мејровицитот и е уранил карбонат. Тој е ацикуларен минерал и се јавува во кристали кои личат на иглички. Може да се појави и како фини влакна слични на мали влакненца. Големината на секој кристал е до 2 mm и расте во грубо радијални агрегати, жилички и инкрустации, се можно е и да се издолжат. Има плеохроични атрибути, што е оптички феномен. Во зависност од тоа која оска се испитува примерокот, може да се случи додека ја менува бојата. При испитување на x или y оската, минералот може да изгледа безбоен, но на z оската се гледа во бледо жолта боја. Минералот, исто така, покажува луминисценција. Под кратка и долга ултравиолетова светлина, тој флуоресцира во зелени дамки, што е типично за соединенијата на ураниум. Целосно хидрираната форма на минералот е лимоново жолта, но при пропуштена светлина има многу бледо жолта боја. Дехидрираната верзија на минералот се нарекува метазелерит.

Зелерит е исто така радиоактивен: концентрацијата на минералот по единици е 280,20, бидејќи се состои од 45,76% ураниум. Останатите состојки се кислород (39,98%), калциум (7,70%), јаглерод (4,62%) и водород (1,94%). Овој редок минерал се формира во зоната на атмосферско распаѓање како производ на оксидација на уранинит-кофинит, во присуство на оксидирачки пирит, каде што pH вредноста е поголема од 7, а парцијалниот притисок на јаглерод диоксидот е поголем од атмосферскиот. Поврзан е со метацелерит, гипс, уранофан, мета-автунит, шоепит, железни сулфиди, лимонит и опал.

## Наводи

Категорија:Минерали на ураниумот
Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Карбонатни минерали
Зипеит

**Зипеит** — воден минерал од калиум ураниум сулфат со формула K4(UO2)6(SO4)3(OH)10·4(H<sub>2</sub>O). Формира жолти до црвеникаво-кафеави моноклинично-призматични кристали со совршено расцепување. Типичната форма му е како енкрустации и пурпурни земјени маси. Се формира како ефлоресцентни енкрустации во подземни рудници за ураниум. Има Мосова тврдост од 2 и специфична тежина од 3,66. Има силно флуоресцентна жолта боја под ултравиолетова светлина и е умерено радиоактивен.

## Историска употреба
Зипеитот е минерал кој го привлекол вниманието на боемскиот металург, Адолф Патера, во 1850-тите години поради неговата впечатлива боја. Именуван бил по австрискиот минералог Франц Ксавер Максимилијан Зипе (1791–1863). Ова било во периодот кога славата на рудниците за сребро Јачимов изумирала. Врз големите, заборавени јамски купишта, почнаа да се појавуваат прашкасти минерали, живописно обоени, кои потекнуваат од распаѓањето на смолестата мешавина. Овие шарени слоеви, во кои зипеитот бил во мнозинство, му дале на Патера идеја да ги користи ураниумските минерали во производството на бои. Рударството започнало во 1859 година не само за производите што произлегуваат од распаѓањето на уранинитот, туку и за самиот уранинит. Различни жолти бои биле произведени бидејќи меѓу сите секундарни минерали на јамската купишта преовладувале жолтите прашкасти премази.

Ципеитот е еден од таканаречените „ураниумски окери“. Се јавува во асоцијација со уранопилит, моноклиничен, комплексен алкален растворлив во вода со други секундарни ураниумски минерали во истрошените вени на ураниумот. Освен Јахимов во Бохемија, се јавува главно во близина на Велсендорф во Баварија (Германија), а исто така и во американските држави Јута и Ново Мексико. Зипеитот повеќе не се користи за производство на бои, но сè уште се користи како извор на осиромашен ураниум.

## Наводи

## Извори
* Palache, C., H. Berman, and C. Frondel (1951) *Dana’s System of Mineralogy,* (7th edition), v. II, 598–599.
*

## Надворешни врски
*Uranium minerals
*Mineral galleries

Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Сулфатни минерали
Категорија:Минерали на калиумот
Јингјангит

**Јингјангит** — минерал именуван по неговиот типски локалитет во округот Јингјанг во 1990 година. Тој е член на групата фосфуранилити и неговата формула е K2Ca(UO2)7(PO4)4(OH)6 · 6H2O.

## Хемија
Минералот е тесно поврзан со групата фосфуранилити, при што некои геолози сугерираат дека двата минерални вида навистина можат да бидат идентични.

## Својства
Овој минерал има плеохроични атрибути, што е оптички феномен што го прави минералот да изгледа со различна боја во зависност од оската на која се испитува. На x-оската, минералот изгледа речиси безбоен, на y-оската е бледо жолт, а на z-оската може да се види како жолт минерал. Исто така е флуоресцентен, што значи дека емитира светлина кога е изложен на одреден тип светлина (во повеќето случаи ултравиолетово) или кога апсорбира електромагнетно зрачење. Флуоресцентниот атрибут се должи на тоа што минералот е базиран на ураниум. И под кратка и под долга УВ светлина, емитира слаба жолто-зелена светлина. Јингџиангит расте во ацикуларни кристали до милиметар. Формира агрегати, направени од кластери или неколку индивидуални кристали. Има ситнозрнест премаз и жолти кори. Вообичаено место за наоѓање на минералот е во наслагите на ураниум, особено во оксидираните зони, бидејќи е минерал базиран на ураниум и кислород. Тоа е секундарен производ во овие рудници, кои во повеќето случаи содржат уранинит и ураноторит. Јингѓангитот главно се состои од ураниум (63,90%) и кислород (25,77%), но инаку вклучува фосфор (4,75%), калиум (4,50%), водород (0,70%) и калциум (0,38%). Поради високата концентрација на ураниум во минералот, тој има многу силна, радиоактивност од 4.679.034,10, мерена во единици на Американскиот институт за нафта со гама-зраци. Концентрацијата по единица GRapi на минералот е 213,72.

## Наводи

Категорија:Орторомпски минерали
Категорија:Минерали на ураниумот
Категорија:Фосфатни минерали
Категорија:Минерали на калциумот
Категорија:Минерали на калиумот
Метацеунерит

**Метацеунерит** — арсенат минерал со хемиска формула Cu(UO2)2(AsO4)2·8H2O. Потеклото на овој минерал е речиси секогаш од природниот процес на дехидратација на цеунеритот.

Бил именуван по градежниот инженер Густав А. Цеунер, кој работел во Рударското училиште во Фрајберг, и по дехидрираната состојба.

## Својства
Неговиот кристален систем е тетрагонален, а неговата кристална класа е 4/m, што се нарекува и тетрагонално-дипирамидална класа бидејќи има само вертикална четирикратна оска на ротација што е нормална на рамнината на симетрија. Кога се гледа тенок пресек, мецеунеритот е анизотропен, што значи дека има плеохроизам. Кога минералот е анизотропен, може да се види дали е едноосен или двоосен, во зависност од тоа колку брзо се движат зраците светлина низ минералот. Овој минерал е едноосен негативен поради тоа што обичниот зрак е побавен од вонредниот зрак.

## Појава
Метацеунеритот е невообичаен радиоактивен секундарен минерал кој се наоѓа во „наслаги од хидротермален ураниум што содржат арсен“ низ целиот свет. Овој широко распространет минерал се јавува конкретно во Европа, западна Северна Америка, Австралија, Бразил и Чиле, Намибија и Казахстан. Моментално се изучува преку термичко распаѓање со пресметување на различните нивоа на дехидратација, бидејќи цеунирот се трансформира во метацеунерит. Се покажа дека метацеуниритот е важна фаза на ограничување на растворливоста што ја контролира миграцијата на ураниумот во почвите на единствениот, а сега напуштен, рудник за ураниум во Велика Британија, Јужен Терас, кој се наоѓа во близина на Сент Стефан-ин-Бранел.

## Наводи

## Библиографија
*Palache, P.; Berman H.; Frondel, C. (1960). "*Dana's System of Mineralogy, Volume II: Halides, Nitrates, Borates, Carbonates, Sulfates, Phosphates, Arsenates, Tungstates, Molybdates, Etc. (Seventh Edition)"* John Wiley and Sons, Inc., New York, pp.&nbsp;993–994.

Категорија:Четириаголни минерали
Јоханит

**Јоханит** — редок минерал од ураниум сулфат. Кристализира во триклиничкиот кристален систем и има хемиски состав Cu[UO2(OH)SO4]2·8H2O. Кристализира во триклиничкиот систем и развива само мали призматични или тенки до дебели табеларни кристали, обично се јавува како лушпести или сфероидни агрегати и ефлоресцентни облоги. Неговата боја е смарагдно-зелена до јаболково-зелена, а неговиот пресек е бледо зелен.

Јоханитот е силно радиоактивен минерал со пресметана активност од 87.501.143 Bq/g (во споредба: природен калиум: 31,2 Bq/g).

## Етимологија и историја
Јоханитот првпат бил опишан во 1830 година од Вилхелм Карл Ритер фон Хајдингер. Именуван бил по надвојводата Јован од Австрија (1782–1859), основачот на Јоханскиот универзален музеј (Штаерска, Австрија).

## Појава
Јоханитот се формира како секундарен минерал со оксидација од уранинит, како и од различни други ураниумски минерали.

Некои од локациите на кои може да се пронајде се наоѓаат во: Аргентина, Чешка, Франција, Габон, Германија, Грција, Италија, Швајцарија, Обединетото Кралство и САД. Типичното наоѓалиште му е „Рудникот Елијас“ во Јачимов (Чешка).

## Кристална структура
Јоханитот кристализира во триклиничкиот кристален систем во просторната група P1 со параметри на решетката a = 8,92 Å, b = 9,59 Å, c = 6,84 Å; α = 110°, β = 111,98°, γ = 100,3° и една формулна единица по единечна клетка.

## Наводи

## Библиографија
*Palache, P.; Berman H.; Frondel, C. (1960). "*Dana's System of Mineralogy, Volume II: Halides, Nitrates, Borates, Carbonates, Sulfates, Phosphates, Arsenates, Tungstates, Molybdates, Etc. (Seventh Edition)"* John Wiley and Sons, Inc., New York, pp. 606-607.

Категорија:Триклински минерали
Категорија:Сулфатни минерали
Виксит

**Виксит** — природен минерал од ураниум силикат со хемиска формула: K2(UO2)2Si6O15•4(H2O). Тој е калиум уранил силикат и има Мосова тврдост од 1–2. Бил именуван по минералогот на USGS, Алис Мери Даус Викс (1909–1988).

## Изглед
Викситот е визуелно сличен на други ураниумски минерали како што се карнотитот и ципеитот, и двата се инкрустации што се формираат на други карпи (обично песочници или варовници).

## Појава
Викситот за прв пат бил опишан во 1960 година кога бил пронајден на планината Топаз, Томас Рејнџ, округ Џуаб, Јута.

Викит се јавува во мали „опални“ вени во риолит и агломерати, и како инкрустации во песочници и варовници. Се јавува поврзан со опал, халцедон, калцит, гипс, флуорит, уранинит, торогумит, уранофан, болтвудит, карнотит и маргаритазит.

## Наводи

Категорија:Орторомпски минерали
Категорија:Незосиликати
Категорија:Минерали на калиумот
Карнотит

мини|Карнотит од рудникот Хепи Џек, Моаб, Јута
**Карнотит** — минерал од калиум ураниум ванадат со хемиска формула K2(UO2)2 (VO4)2**·**3H2O. Содржината на вода може да варира и често се присутни мали количини на калциум, бариум, магнезиум, железо и натриум. Тој е главна руда на ураниум. Тој е малку радиоактивен.

## Појава
Карнотитот е светло зеленикаво-жолт минерал кој обично се јавува како кора и снегулки во песочниците. Количини од само еден процент можат го обојат песочникот во светло жолта боја. Високата содржина на ураниум го прави карнотит важна ураниумска руда. Тој е секундарен минерал од ванадиум и ураниум кој обично се наоѓа во седиментни карпи во сушни клими.

Во Соединетите Американски Држави, тој е важна руда на ураниум во регионот на платото Колорадо, каде што се јавува како дисеминација во песочник и како концентрации околу скаменети трупци. Исто така, се јавува во американските држави Вајоминг, Колорадо, Јужна Дакота, Невада, Аризона и Јута. Понекогаш се јавува и во Грантс, Ново Мексико и округот Карбон, Пенсилванија.

Карнотитот бил откриен во Конго (Киншаса), Мароко, Австралија (Рид Радиум) и Казахстан. Во Пакистан, карнотит се јавува во песочникот од средниот Сивалик од горниот миоцен (формација Дхокпатан), во близина на Такат Насрати, округ Карак.

## Име и откритие
Минералот првпат бил опишан во 1899 година од француските научници М. М. К. Фрајдел и Е. Куменж, кои го идентификувале во примероци од Рок Крик во округот Монтроуз, Колорадо, САД. Бил имнуван по Мари Адолф Карно (1839–1920), француски рударски инженер и хемичар.

## Примена
Карнотитот е руда од ураниум. Пред да биде измислен нуклеарниот реактор во 1942 година, тој се минирал првенствено за радиум или ванадиум.

Минералот се користел за производство на разни уреди што вклучуваат радиоактивни супстанции.

## Поврзани минерални видови
Постојат неколку поврзани минерални видови, вклучувајќи: маргаритазит ((Cs,K,H3O)2(UO2)(VO4)2**·**H2O) и тјујамунит, (Ca(UO2)2(VO4)2**·**5-8H2O).

## Наводи

## Надворешни врски
* Минерални галерии
Категорија:Моноклински минерали
Категорија:Ванадатни минерали
Категорија:Минерали на калиумот
Франсвилит

**Франсвилит** — ванадат од уранил-групата во серијата тјујамунит. Неговата хемиска формула е . Франсвилитот е силно радиоактивен минерал. Типично е портокалов, жолт или кафеаво-жолт. Формира серија со куриенитот.

## Појава
Франсвилитот се јавува во оксидираната зона на ураниум-ванадиумски наоѓалишта што содржат олово. Франсвилитот првпат бил опишан во 1957 година за појава во неговата типска локација на неактивниот рудник за ураниум Мунана, во близина на Франсвил, Го-Огуе, Габон и бил именуван по градот.

На својата типска локација е поврзан со куриенит (тесно поврзан уранил ванадат), черветит (оловен ванадат) и мунанаит (друг оловен ванадат). На други локации, францевилитот е поврзан со дутонит, вануралит, мотрамит, карнотит, девиндтит, торбернит, уранопилит, јоханит и казолит.


Податотека:Francevillite.jpg|алт=Yellow curienite on bright orange francevillite, in a specimen from their mutual type locality, the Mounana uranium mine, near Franceville. Specimen size: 23x17cm.| Жолт куриенит на светло портокалов францевилит, во примерок од нивниот заеднички локалитет, рудникот за ураниум во Мунана, во близина на Франсвил. Големина на примерокот е 23x17 см.
Податотека:Francevillite-Chervetite-Curienite-64420.jpg|алт=Francevillite (orange) with Curienite (yellow) and Chervetite, Mounana Mine, Franceville, Haut-Ogooué Province, Gabon. Overall size 8.7 x 6.1 x 2.1 cm.| Франсвилит (портокалов) со куриенит (жолт) и черветит, од рудник Мунана, Франсвил, покраина Горно-Огуе, Габон. Вкупни димензии 8,7 x 6,1 x 2,1 см.


## Наводи

Категорија:Орторомпски минерали
Категорија:Ванадатни минерали
Категорија:Врски за Wayback од предлошката „Семарх“
Kadenicarpus

***Kadenicarpus*** — род цветни растенија што му припаѓаат на семејството Cactaceae. Потекнува од Источно Мексико. Бил синонимизиран со *Turbinicarpus*, но молекуларно-филогенските студии ја потврдиле неговата монофилија и одвојување од тој род. 

## Таксономија
Родот *Kadenicarpus* првпат бил предложен од Александар Дауелд во 1998 година. Името му е дадено во чест на Николај Николаевич Каден (1914–1976), руски ботаничар. Повеќето следни студии го отфрлиле *Kadenicarpus* како посебен род, сведувајќи го во широкиот род *Turbinicarpus*. Опкружувањето на *Turbinicarpus* е опишано како „извонредно нестабилно“, при што видовите редовно се пренесуваат во други родови.  Широкиот опфат на *Turbinicarpus* бил препознаен како полифиличен од Хант во 2016 година. Филогенска студија објавена во 2019 година покажала дека монофилскиот *Kadenicarpus* е сестра на клад на *Ariocarpus* и на потесно ограничен и толку монофиличен *Turbinicarpus*: 

### Видови
, Растенијата на Светот онлајн прифатил два вида:

## Наводи

Категорија:Флора на Мексико
Категорија:Cactoideae
Echinopsis formosa

***Echinopsis formosa***, синоним **''Soehrensia formosa** —* вид на *Echinopsis* што се наоѓа во северо-западна Аргентина, Боливија и северно Чиле.

== Опис ==
*Echinopsis formosa* расте осамена на почетокот, подоцна повремено се разгранува од основата, а потоа формира групи. Сферичните до цилиндрични, светло зелени до сино-зелени изданоци достигнуваат висина до 1.5 метар со дијаметар од 25 до 50 сантиметри, што го прави единствениот кактус во [[Јужна Америка]] со навика на „кактус во облик на буре“. Има од 27 до 50 заоблени ребра кои се јасно засечени и туберозни. Темните ареоли што се наоѓаат на нив се до 1 сантиметар одделно. Од нив излегуваат иглести, жолтеникави до црвеникаво-кафеави боцки. Два до девет централни боцки се оддалечени 3 до 20 сантиметри долги. Девет до 15 радијални боцки се раширени, прави или малку закривени и имаат должина до 3 сантиметри.

Широките, црвени до портокалово-црвени до жолти цветови во облик на инка се појавуваат близу врвот на изданокот и се отворени во текот на денот. Тие се 6 до 9 сантиметри долги и имаат ист дијаметар. Широките, сферични, зелени плодови се до 3 сантиметри долг и 4 сантиметри во дијаметар.

== Таксономија ==
Првиот опис како *Echinocactus formosus* од Лудвиг Карл Георг Фајфер е објавен во 1837 година. Специфичниот епитет *formosa* е изведен од латинскиот збор *formosus* што значи „величествен“ и се однесува на изгледот на растенијата. Борис О. Шлумбергер го сместил видот во родот *Soehrensia* во 2012 година. Од февруари 2026, *Растенија на светот онлајн* го смести во родот *Echinopsis*.

=== Подвидови ===
Има четири прифатени [[Подвид|подвидови]]:

* *Echinopsis formosa* subsp. *формаза*
* *Echinopsis formosa* subsp. *kieslingii* 
* *Echinopsis formosa* subsp. *korethroides* 
* *Echinopsis formosa* subsp. *randallii* 

== Распространетост ==
*Echinopsis formosa'' е родена во северозападна Аргентина, Боливија и северно Чиле. Распространет е во боливискиот департман Тариха, во аргентинските провинции Салта, Тукуман, Катамарка, Ла Риоха, Сан Хуан и Мендоза, како и во соседниот североисточен дел на Чиле на големите надморски височини на Андите до над 4.000 метри надморска височина.

## Наводи

Категорија:Флора на Боливија
Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Echinopsis friedrichii

***Echinopsis friedrichii***, синоним ***Soehrensia shaferi*** — вид на *Echinopsis* пронајден во северозападна Аргентина. 

## Наводи

Категорија:Никулци за кактуси
Echinopsis hahniana

***Echinopsis hahniana***, синоним ***Soehrensia hahniana*** — вид на *Echinopsis* кој се наоѓа во Парагвај. Има повеќегодишен животен циклус.

## Опис
*Echinopsis hahniana* расте со ползечки, спуштени или висечки, странично разгранети изданоци. Сферичните до цилиндрични, светло зелени до темно зелени изданоци достигнуваат висина до 1 метар со дијаметар од 1.5 до 3 сантиметри. Постојат осум ниски ребра кои се засечени и туберозни со ареоли на работ. Ареолите имаат 8-14 белузлаво жолти до светло кафеави боцки. 1-3 централни боцки се 0.5 до 0.8 сантиметри долги. Радијалните боцки се 0.5 сантиметри долги. Широките, инкасти волнени пупки со кремасто бели цветови се појавуваат близу врвот на изданокот и се отворени во текот на денот. Тие се од 15.5 до 17 сантиметри долги и од 11.5 до 12 сантиметри во дијаметар. Оваличните сјајно зелени плодови се 32 милиметри долги и 23 сантиметри во дијаметар, а се покриени со лушпи. Растението има црно-кафеави семки.

## Таксономија
Овој вид првпат го опишал Курт Бакеберг како *Mediocactus hahnianus* во 1957 година, врз основа на растение пронајдено во расадникот на Хан. Растението било повторно откриено во басенот Чако, Парагвај, во 2009 година од Лидија Перез де Молас. Борис О. Шлумбергер го сместил видот во родот *Soehrensia* во 2012 година. Од февруари 2026, *Растенија на светот онлајн* го смести во родот *Echinopsis*.

## Распространетост
*Echinopsis hahniana* е по потекло од Парагвај. Растенијата растат во сенка во сува шума во алкална глинеста почва во Рио Апа, Президенте Хејс департман, на надморска височина од 200 до 500 метри.

## Наводи

Категорија:Кактуси
Echinopsis huascha

***Echinopsis huascha***, синоним ***Soehrensia huascha*** — вид на *Echinopsis* од фамилијата Cactaceae, пронајден во северозападна Аргентина. 

## Опис
Растенијата обично се разгрануваат во основата и формираат ниски групи со висина до 1 метар. Цилиндричните, свежо зелени, исправени или ползечки стебла со исправен врв на изданокот имаат од 14 до 17 ребра и достигнуваат околу 5 сантиметри во дијаметар. Ареолите, од кои произлегуваат жолтеникавите до кафеави, иглести боцки, достигнуваат дијаметар до 1 сантиметар. Централните боцки од 1 до 3 се малку подебели од радијалните боцки и се 2 до 7 сантиметри долги. Радијалните боцки од 9 до 11 се долги до 1,5 инчи.

Цветовите во облик на инка до ѕвонче што се појавуваат близу врвот се многу варијабилни. Тие се отвораат во текот на денот и се до 10 сантиметри долги и до 7 сантиметри во дијаметар. Маслинесто зелената, 4.5 сантиметри долгата цветна чашка е покриена со 4 до 6 сантиметри долга, кафеава до црна коса.

Сферичните до јајцевидни плодови се жолтеникавозелени или црвеникави и достигнуваат дијаметар до 3 сантиметри.
Податотека:2008_07_Botanical_Garden_Meran_71600R0407.jpg|алт=Plant| Растение
Податотека:Echinopsis_huascha_(2).jpg|алт=Yellow Flower| Жолт цвет
Податотека:Echinopsis_huascha2521710966.jpg|алт=Orange flower| Портокалов цвет
Податотека:Echinopsis_huascha_2019-06-09_03.jpg|алт=Plant closeup| Крупен план на растението


## Таксономија
Првиот опис на видот е како *Cereus huascha* во 1893 година од Фредерик Алберт Константин Вебер. Специфичниот епитет *huascha* е изведен од локален аргентински збор што значи „сирак“. Бил префрлен во родот *Echinopsis* во 1974 година. Борис О. Шлумбергер го сместил видот во родот *Soehrensia* во 2013 година. Од февруари 2026, *Растенија на светот онлајн* го смести во родот *Echinopsis*.

### Подвидови
Има 2 прифатени подвидови: 

* *Echinopsis huascha* subsp. *хуаша*
* *Echinopsis huascha* subsp. *робуста* 

## Распространетост
*Echinopsis huascha* е широко распространета во северозападниот дел на Аргентина во провинциите Катамарка и Ла Риоха и расте на надморска височина од 500 до 2.000 метри.

## Наводи

Категорија:Незагрозени видови според МСЗП
Категорија:Кактуси