open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ево Моралес

**Ево Моралес** (роден на 26 октомври 1959) — лево-ориентиран боливиски политичар, поранешен претседател на Боливија, од 2006 до 2019 година. Тој е првиот американски староседелец на чело на Боливија по освојувањето на земјата од шпанските освојувачи пред цели 450 години.

Моралес е роден во рударскиот град Оринока. На почетокот од 1980-тите неговото семејство се преселува во Чапаре, во источниот дел од Боливија, каде што се занимава со земјоделство, вклучително и со одгледување на кока.

Во 1997 година е избран во Боливискиот парламент како претставник на провинцијата Чапаре, со освоени цели 70% од гласовите во неговата изборна единица. Неговиот углед како водач на боливиските одгледувачи на кока, на „кокалеросите“ постојано расте и на претседателските избори во 2002 година го доведе доста блиску до победа на изборите. На овие избори, на големо изненадување на традиционалните боливиски партии, Моралес го освои второто место, што беше прославено ширум Латинска Америка од страна на домородното население како голем успех. За неговиот успех на овие избори придонесоа и негативните коментари на американскиот амбасадор во Боливија, кој ги повика боливиските граѓани да не гласаат за Моралес, повик кој имаше јасен контраефект.

Кога поради постојаното незадоволство од новата власт, изборите што беа планирани за 2007 година, беа закажани за декември 2005 година, Моралес се профилира за главен фаворит на изборите и победи со мнозинство од 54% од гласовите. На изборите голем успех постигна и неговата партија, Движењето кон социјализам, која освои 72 од вкупно 130 мандати во Долниот дом.

По доаѓањето на власт Моралес почна да спроведува повеќе социјални мерки. Ужива голема поддршка од повеќе левичарски водачи на латиноамерикански земји како Фидел Кастро, Рафаел Кореја, Даниел Ортега, Луиш Игнасио Лула да Силва, Нестор Кирхнер и особено од венецуелскиот претседател Уго Чавес, со кого Моралес потпиша голем број договори за соработка.

## Надворешни врски
* Ево Моралес, „Десет заповеди да се спаси планетата“

Категорија:Ајмари
Категорија:Боливиски политичари
Категорија:Претседатели на Боливија
Категорија:Социјалисти
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1959 година
Севил Роу

thumb|250px|Друг поглед на улицата Севил Роу
**Севил Роу** (англ. *Savile Row*) е улица во реонот Вестминстер во Централен Лондон, паралелна на Риџент Стрит помеѓу Кондуи Стрит на северниот крај и Виго Стрит на јужниот. Улици кои ја поврзуваат се Бурлингтон Плејс и Бурлингтон Гарденс.

Улицата е главен центар на традиционално кројаштво по мера. Меѓу славните клиенти можат да се наведат Кралското семејство, Винстон Черчил, Хорацио Нелсон и многу други. Голем број од кројачите се иматели на Кралски Повластици.

## Кројачи

Кројачки работилници на Севил Роу:

* Гивс & Хокс (бр.1)
* Килгур (бр.8)
* Џаспер Литман (бр.9)
* Деџ  Скинер (бр.10)
* Х. Хантсман осн. 1849 (бр.11)
* Озвалд Боатенг (бр.12а)
* CAD и Dandy (бр.13)
* Ричард Андерсон (бр.13)
* Хенри Пул и Др. осн. 1806 (бр.15)
* Нортон & Синови осн. 1821 (бр.16)
* Морис Седвел осн. 1938 (бр.19)
* Велш и Џефрис (бр.20)
* Дејвис и Син осн. 1803 (бр.38)
* Џејмс и Џејмс (бр.38)
* Александар од Лондон (бр.39)
* Комели (бр.13)

Заради големата побарувачка на деловен простор на самиот Севил Роу, низа фирми се сместени веднаш до улицата, во кои спаѓаат Андерсон & Шепард (порано на бр.30, на 32 Олд Бурлингтон Стрит од март 2005), кошуларот „The Savile Row Shirt Company“ и Ид и Рејвенскрофт осн. 1689 (8 Бурлингтон Гарденс).

Севил Роу се протега точно помеѓу две метро станици, Оксфорд Циркус на север и Пикадили Циркус на исток.

## Историја
Улицата Севил Роу била создадена со изградбата на Бурлингтоновиот Посед во 1695. Како и Корк Стрит, улиците тука биле именувани од самиот Лорд Бурлингтон - во овој случај, по неговата сопруга Леди Дороти Савил.

Во прво време Севил Роу бил населен од офицери и нивните семејства; меѓу првите кои живееле таму бил и Вилијам Пит Помладиот. За време на 1800-тите, благородништвото почнало да се интересира за педантна облека, по примерот на Бо Брамел (1778–1840). Тој бил клиент на кројачите на Бурлингтоновиот Посед, особено оние околу Корк Стрит, и веќе во 1803 некои кројачки работилници биле сместени на Севил Роу.

## Занимливости
* На Севил Роу бр.7 живеел Филеас Фог, јунакот на класикот *[[Пат околу светот за 80 дена]]* од Жил Верн.

## Наворешни врски
* Официјалното мрежно место на Здружението на кројачи на Севил Роу 
* Севил Роу 
* Расположеност на продавниците  

Категорија:Улици во Вестминстер
Категорија:Трговски улици во Лондон
Категорија:Облека
Категорија:Знаменитости во Лондон
Бизмарк (Северна Дакота)

thumb|right|300px|Мисури
**Бизмарк** (англиски: *Bismarck*) е главен град на Северна Дакота, држава во Соединетите Американски Држави. Именуван е по германскиот канцелар Ото фон Бизмарк. По пописот во 2020 година, тој има население од 73,622 лица  со површина од 91.121 km2 и е втор по големина град во Северна Дакота. Тој е окружен центар на округот Барли и лежи на реката Мисури.

Локален весник е *[[Бизмарк Трибјун]]* (*Bismarck Tribune*). Бизмарк има меѓународен аеродром и две болници. Бизмарк е седиште и на државниот затвор на Северна Дакота.

Бизмарк е важен трговски центар за пченица и добиток.
## Наводи

Категорија:Градови во Северна Дакота
Категорија:Главни градови на САД
Категорија:Населени места основани во 1872 година
Александар Христовски

**Александар Христовски** (Лазарополе, 24 мај 1933 - Скопје, 23 јануари 2000) - македонски поет и преведувач. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Работел како управник на Центарот за странски јазици при Работничкиот универзитет „Кочо Рацин“ во Скопје. Тој станал член на ДПМ во 1967 година.

## Книжевно творештво
* Коњи под месечина (поезија, 1957)
* Корија (поезија, 1972)
* Којче од Коњари (поезија за деца, 1989)

Категорија:Луѓе од Лазарополе
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски поети
Категорија:Македонски преведувачи
Категорија:Југословенски поети
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“
Илија Џаџев

**Илија Џаџев** (5 октомври 1926 - 14 април 1991) бил македонски поет.

Роден е во Гевгелија. Завршил Природно-математички факултет, група географија во 1954 година. Работел како професор по географија во гимназијата „Јосиф Јосифовски“ во Гевгелија. Член на „Друштвото на писателите на Македонија“ од 1990 година.

## Книжевно творештво
* Не (поезија, 1976)
* Чисти раце (поезија, 1977)
* Јас бев мал генерал (од бурата на еден парижанец, поезија, 1978)
* На булеварот нема птици (поезија, 1978)
* Сонови изгреваат (поезија, 1978)
* Зорнина (поезија, 1979)
* Изгрејсвету (поезија, 1979)
* Коренозрак (поезија, 1979)
* Светилоносие (поезија, 1980)
* Образовосхит (поезија, 1980)
* Гласовековија (поезија, 1980)
* Погледочест (поезија, 1981)
* Верножубие (поезија, 1981)
* Достојносјај (поезија, 1981)
* Ѕвезда што доаѓа (поезија, 1982)
* Измамница (поезија, 1982)
* Надљубов (поезија, 1983)
* Педесет мои брачни потписи (поезија, 1983)
* Миропомазание (поезија, 1991)

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Луѓе од Гевгелија
Ненад Џамбазов

**Ненад Џамбазов** e поет за деца, сатиричар и хуморист. Роден е на 29 април 1943 година во Белград. Завршил Учителска школа во Скопје. Работи како уредник во Македонската радио-телевизија. Член на ДПМ од 1967 година. Добитник е на наградата „Ванчо Николески„ - Битола (I награда).

## Книжевно творештво
* Модерната меца (поезија, 1966)
* Слонот оди на игранка (поезија, 1968)
* Весели едночинки (1969)
* Веселиот свет во шумата (едночинка, 1970)
* Загубеното мече (поезија, 1970)
* Мачорот рибар (поезија, 1971)
* Смешки еднокило тешки (поезија, 1974)
* Палавото зајаче (поезија, 1977)
* Земјата моја (поезија, 1977)
* Страчка каша варела (поезија, 1979)
* Да нема војна (поезија, 1980)
* Тито сејач на мирот (поезија, 1981)
* Трчај скокај детенце (поезија, 1981)
* Скокај детенце (поезија, 1982)
* Носови и штосови (поезија, 1984)
* Како се брани татковината (поезија, 1985)
* Знамето на мирот (поезија, 1986)
* Ајде да се насмееме (поезија, 1986)
* Рачко Плачко (поезија, 1988)
* Рецитали и едночинки (1988)
* Времето на војната (поезија, 1990)
* Радувај се детенце (поезија, 1990)
* Веселото детенце (поезија, 1994)
* Каде расте смеата (поезија, 1996)
* Болното жапче (поезија, 1997)
* Слонче во авионче (поезија, 1998)
* Земјата на лажговците (поезија и раскази, 1999)
* Гатанки и прашанки (2000)

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Луѓе од Скопје
Кочо Урдин

**Кочо Урдин** — раскажувач, романописец и драмски писател. Роден е на 4 јули 1930 година во Струмица. Студирал литература во Белград и Скопје. Завршил Висока школа за политички науки во Белград. Бил директор на Народниот театар „Антон Панов“, основоположник на Работничкиот универзитет, Ликовната галерија, Интернационалната ликовна колонија и Музејот во Струмица. Член на ДПМ од 1962 година. 
Добитник е на наградата на театарските игри „Војдан Чернодрински“.

## Книжевно творештво
* Струмица се бори (хроника, 1954)
* Смеа низ сокаците (хумористични раскази, 1960)
* Љубов зад решетки (хроника, 1961)
* Смелата дружина (роман за деца, 1971)
* Благој Мучето (хорника, 1975)
* Афоризми (1975)
* И кога мислиш размислувај (афоризми, 2000)

Во 2000 година излегува збирката Драми: 
* Во виорот на страста, 
* Мистериозна ламја
* Диви
* Дамка.

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Писатели од Струмица
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Починати во Скопје
Евгенија Шуплинова

**Евгенија Шуплинова** — македонска поетеса, раскажувач и преведувач.

## Животопис

Евгенија е родена на 9 јуни 1930 година во с. Тополчани во околината на Прилеп. Работела како новинар и уредник во „Колибри“ („Нова Македонија“), „Млад борец“ и „Стопански весник“. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1962 година.

## Книжевно творештво
* Грешница (поезија, 1960)
* Тагата на црвениот каранфил (поезија, 1962)
* Три облачиња (раскази за деца, 1964)
* Сончева патека (поезија за деца, 1969)
* Ана и пеперугата (раскази за деца, 1969)
* Сонце на детските дланки (раскази за деца, 1970)
* Цинцилин (поезија за деца, 1972)
* Празник во градината (1975)
* Септемвриско ѕвонче (поезија за деца, 1982)
* Грешница (нови песни љубовна поезија, 1992)
* Зелено пладне Пелагонија (поезија, 1993)
* Моливчето го боли срце (поезија и раскази, 1994)
* Неспокој (2003)

## Наводи

## Надворешни врски
* Евгенија Шуплинова  — портал „Стар Прилеп“

Категорија:Македонски писателки
Категорија:Македонски поетеси
Категорија:Македонски раскажувачи
Категорија:Македонски преведувачи
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Тополчани
Категорија:Родени во 1930 година
Петар Ширилов

**Петар Ширилов** ( во  —  во ) — македонски раскажувач, романописец и книжевен критичар.

## Животопис

Завршил средно земјоделско училиште во Струмица, а студирал на Филозофскиот факултет во Скопје.

Работел во културната рубрика Радио Скопје, а потоа бил уредник во весникот „*Трудбеник*“. Бил член на редакцијата на „*[[Современост]]*“.

Член е на Друштвото на писатели на Македонија од 1964 година.

„И покрај тоа што критиката не му беше особено наклонета, Ширилов остави незаборавни страници во македонската литература“ - забележал Георги Сталев во книгата Последниве сто години македонска книжевност.

## Книжевно творештво

Дел од делата на Ширилов се следниве:

* За детството и светулките (раскази, 1961)
* Заветрина спроти виулицата (роман, 1962)
* Плачат оние планини за мене (роман, 1965)
* Светогорци (роман, 1966)
* Бунт во каменот (раскази, 1966)
* Од болот до метафората (есеи, 1971)
* Црноборје (роман, 1972)
* Историја и револуција (огледи и студии, 1973)
* Мислата и делото на Димитар Митрев (монографија, 1974)
* Земја во дулбија (роман, 1976)
* Света шума (роман, 1978)
* Геометри (раскази, 1988)

## Наводи

Категорија:Луѓе од Горничево
Категорија:Македонски раскажувачи
Категорија:Македонски романописци
Категорија:Македонски книжевни критичари
Категорија:Македонски уредници
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Југословенски уредници
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Апсолвенти на Филозофскиот факултет - Скопје
Категорија:Деца бегалци
Виктор Б. Шеќероски

**Виктор Б. Шеќероски** — македонски поет. Роден е на 24 септември 1942 година во Радожда, Струшко. Се школувал во Јабука и Белград. Завршил Факултет за организациони науки во Белград. Член на ДПМ од 1998 година. 
Долги години бил директор на издавачките куќи „Графос“ и „Југограф“ од Белград. Директор е на „Македонскиот информативен – издавачки центар” во Србија.

Шеќеровски пишува на македонски и на српски јазик. Автор е многубројни книги поезија, литературна критика и есеи, а превел и многу книги од македонски на српски јазик и обратно. Член е на Здружението на писателите на Србија и Друштвото на писателите на Македонија. Живее и работи во Белград. Добитник е и на голем број награди и признанија – Иселеничка грамота 2008 година на Матицата на иселениците на Република Македонија и на многубројни награди во Србија, Македонија, Бугарија и др.
Во 2018 година ја добил наградата „Книжевна далга“.
Негова сопруга е поетесата Душица Илин.

## Книжевно творештво
* Време на гласните студенила (поезија, 1972)
* Ковчег за самотија (поезија, 1976)
* Промена на просторот (поезија, 1980)
* Лице на земјата (антологија на поезијата на Турците поети од Југославија, 1982)
* Критичарите за поезијата на Десанка Максимовиќ (заедно со М. Блечиќ, 1982)
* По животот по срмтта (поезија, 1988)
* Белград меѓу песните и сонцето (антологија, 1987)
* Време зад ѕидот (поезија, 1990).
## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Радожда
Категорија:Луѓе од Струга
Категорија:Македонци во Србија
Ристо Шанев

**Ристо Шанев** (, , Костурско) — македонски поет. Основно образование завршил во родното село, а средно во Лерин. Почнувајќи од 1957 година, тој го продолжил своето школување во Скопје, каде дипломирал на Правниот факултет. Работел како правник.

Тој бил еден е од основачите на Млади македонски писатели, Млада Струга, како и на изданието Алфа. Тој стана член на ДПМ во 2000 година.

## Книжевно творештво
* Златниот прстен на сеќавањата (поезија, 1995)
* Далечини (поезија, 1996)
* Заеднички години (поезија, 1996)
* Враќање (поезија, 1997)
* Ноќ и ден во Канада (поезија, 1999)

Соавтор е на монографијата „Пождивишта“, Скопје, 1988.

Категорија:Луѓе од Поздивишта
Категорија:Македонски поети
Категорија:Македонски правници
Категорија:Југословенски поети
Категорија:Југословенски правници
Категорија:Апсолвенти на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
Категорија:Членови на ДПМ
Анастас Ќушкоски

**Анастас Ќушкоски** ― македонски драмски писател. Роден е на 31 октомври 1942 година во Вевчани. Завршил Економски факултет во Прилеп. Член е на ДПМ од 1994 година. Добитник е на „Осмоноемвриската награда“ на градот Струга.

Автор е на тв-сценаријата: 
* „Писмо“
* „Мрави и склавови“
* „Штрковиот лет“
* „Огнена“
* „Пеколен рај“
* „Сенката на лилјакот“

Автор е на книгите: 
* Синдилија (драми, 1991)
* Драми (1998)

## Наводи

Категорија:Луѓе од Вевчани
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Климент Охридски“
Саме Лимани-Жарноски

**Саме Лимани - Жарноски** (1935 - 28 јануари 2007) — македонски поет. Роден е во село Жировница, Реканско. Завршил учителска школа. Работел како наставник по македонски јазик во Жировница. Член на ДПМ од 1991 година. Добитник е на наградата за песна на манифестацијата „*Празник на липите*“.

Од неговото богато творештво особено се истакнува песната „Не викајте ме Торбеш“ .

Во негова чест е именувано природното ледничко Самево Езеро, кое што се наоѓа на планината Дешат над неговата родна Жировница.

## Книжевно творештво
* Распукани бигори (1970)
* Искри во изгасната пепел (1971)
* Не грачи, тажна птицо (1973)
* Цибрини и солзи (1976)
* Долината на љуњите и љубовта (1981) 
* Завеани врвици (1983)

## Надворешни врски
* Саме Жарноски на најдобар начин го опиша македонскиот народ од реканскиот крај

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Жировница
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Луѓе од Гостивар
Категорија:Македонци-муслимани
Ангелко Крстиќ

**Ангелко Крстиќ** ( во Лабуништа, Струшко —  во Лабуништа) — македонски поет, раскажувач, романописец и драмски автор.

## Биографија
мини|лево|Ангелко Крстиќ (втор од десно, седи) во Солун, 1918
Ја завршил Подготвителната учителска школа во Белград во 1889 година. Од 1890 година учителствувал во селата на планината Јабланица.

Првиот литературен прилог го објавил во „Цариградски весник“ под псевдонимот „Дримколец“ во 1904 година. За романот „Трајан“ во 1934 година ја добива наградата на Академијата на седумте уметности во Белград за најдобар српски роман. Во 1940-1941 година е директор на скопскиот дневен весник „Глас југа“.

Ангелко Крстиќ пишувал на српски јазик.

## Книжевно творештво
* „Раскази“ (прва книга, Белград, 1932)
* „Трајан“ (роман, Скопје, 1932)
* „Заточеници“ (драма, 1937) - премиерно изведена во Скопското народно позориште на 12 септември 1937 година
* „Раскази“ (втора книга, Белград, 1951)

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Лабуништа
Категорија:Луѓе од Струга
Категорија:Српски писатели
Аврам Садикарио

мини|десно|Аврам Садикарио во првата половина на 1940-тите.
**Аврам Јусеф Садикарио** (; 14 мај 1919 - август 2007) — македонски поет со еврејско потекло.

Роден е на  година во Битола. Завршил Медицински факултет во Софија и работел како доктор специјалист во Скопје. Член на ДПМ од 1973 година. 
Бил женет со истакнатата партизанка, писателка и профеорка, Жамила Колономос. Починал во август 2007 г.

## Книжевно творештво
* Ни крик ни самина (поезија, 1973)
* Очи и корења (поезија, 1974)
* Запалено лето (поезија, 1975)
* Погледи и ѕвона (поезија, 1977)
* Ханилеа (поезија, 1985)
* Замолкната правдина (поезија, 1987)
* Оносветски призиви (поезија, 1995)
* Датуми на поколот (поезија, 1996)

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Македонски Евреи
Категорија:Луѓе од Битола
Категорија:Починати во 2007 година
Категорија:Апсолвенти на Софискиот универзитет
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Апсолвенти на Белградскиот универзитет
Друштво на писателите на Македонија

мини|десно|250п|Лого на ДПМ
**Друштво на писателите на Македонија** (скратено, **ДПМ**) — професионално здружение на писателите од Македонија. Друштвото било формирано на 13 февруари 1947 година, од страна на девет писатели: Васил Иљоски, Славко Јаневски, Блаже Конески, Ристо Крле, Владо Малески, Димитар Митрев, Иван Точко, Коле Чашуле и Ацо Шопов. За прв претседател на ДПМ бил избран Блаже Конески.

Претседател на ДПМ во два мандати бил Гане Тодоровски (1969-1971 и 1985-1986). Од јуни 2004 до мај 2006 на чело на ДПМ бил Трајан Петровски, кој на таа функција дошол на местото на Веле Смилевски. Од мај 2006 година, функцијата претседател на ДПМ ја вршел Јован Павловски, кој претходно, во два мандата бил на челната позиција на ДПМ. Друштвото ја издава и книжевната ревија „Стожер“.

## Награди
ДПМ доделува неколку книжевни награди, и тоа:
*„Ацо Шопов“ — за најдобра поетска книга, 
*„Стале Попов“ — за најуспешна прозна книга, 
*„Димитар Митрев“ — за најдобра книга критики,
*„Ванчо Николески“ — за најуспешна книга за деца,
*„Книжевен жезол“ — за поетски опус со високи естетски вредности,
*„Книжевен мост“ — за дело објавено на некој од јазиците на националностите во Македонија,
*„Даница Ручигај“ — за најдобра поетска книга од членка на ДПМ, и
*Награда „Празник на липите“ - за најдобра песна, најдобар расказ, и најдобар есеј по повод истоимената манифестација.

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална страница на Друштвото на писателите на Македонија


Категорија:Книжевни друштва
Македонија во младото камено време

[мини|[Велушка Тумба, археолошко наоѓалиште од младото камено време]]
Најраните траги од животот на луѓето во **[[Македонија]]** потекнуваат уште од далечното **[[младо камено време]]** (**неолитот**). Според археолошките наоди во овој период луѓето веќе имале постојани живеалишта и се занимавале со примитивно земјоделство проширено од анадолското подрачје кон Балканот, а се среќава и почетно сточарство. Изработувале примитивни домашни ракотворби и се занимавале со грнчарство. Тоа било време кога овие пражители на Македонија го напуштале дивјаштвото и навлегле во поразвиениот период на варварството. 

Најпознато наоѓалиште од овој период е Вршник кај с. Таринци, (Штипско). Тие луѓе главно се занимавале со земјоделство, а користеле мазнети камени секири и праќа, од која исфрлале јајчести камени топки од глина. Користеле и глинени садови со повеќе ногалки. 

Неолитот во Пелагонија е познат по повеќе наоѓалишта од Велушко-породинската група, која се одликува со камени, коскени орудија и глинени предмети, од груба до орнаментирана керамика и садови жртвеници сврзани за култот и религиозните верувања. Слични наоѓалишта откриени се и во Охридско. 

Кога Македонија ја зафатиле миграциите од среднојадранските области, тоа довело до формирањето на таканаречената Трнска група во Пелагонија, според наодите во Трн, каде е пронајдена разновидна орнаментирана керамика. 

А од преодниот период меѓу неолитот (младо камено време) и бронзеното време (од метално време) во Пелагонија се наодите во Шуплевац - Бакарно Гумно. Во тој период започнале продирањата на индоевропските племиња од руските степи (Карпатските области) преку Поморавјето до Македонија. Во повеќе бранови тие продреле и во Пелагонија, од кое време се наодите во Карамани, Црнобуки, Висок Рид (кај Букри) и Висои (кај Ново Змирнево).

## Поврзано
* Камено време
* Палеолит


Категорија:Историја на Македонија
Категорија:Праисторија на Македонија
Македонија во металното време

Старите жители на Македонија мошне рано почнале да ги користат и металите. Во времето на бронзеното време, кое траело од последните векови на третото илјадалетие (милениум) до 1200 година пред н.е. исто така имало продирања на индоевропските племиња, за што сведочат наодите во Црнобуки, Карамани, Висок Рид, Барешани, Кравари, Шуплевац и Бакарно Гумно (во Пелагонија), во Демир Капија, Скопското Кале и Ерменово во Егејскиот дел на Македонија. 

Во ова време населбите ги граделе и на тешко достапни возвишенија (Скопското Кале и Шуплевац), веројатно поради заштита од напади. Правеле и куќи од камен, а садовите биле неизадначено печени и со цилиндричен врат, сродни на ранобронзените наоди од повеќе области на Егејскиот дел на Македонија. А во Црнобуки се најдени грубо стилизирани седечки фигури. 

Кон средината на бронзеното време се почувствувал мир од дотогашните преселби на индоевропските племиња, што ги потврдуваат наодите од Канино, Радоборската Тумба и Висок Рид (Пелагонија) со слични садови на оние од Ерменово. 

Во периодот од околу 1300 - 1200 година пред н.е., Македонија пак била зафатена од судири и таканаречените егејски преселби. Низ долг процес индоевропските племиња се стопиле со домородното население и индоевропеизицијата се раширила на подрачјата на Македонија, Тогаш започнали и железното време за што сведочат наодите во Демир Капија и многуте наоѓалишта во Пелагонија. 

Меѓу најпознатите племиња што живееле во Македонија биле Илирите, Тракијците, Бригите, Едонците, Пајонците и Пелагонците, а кон крајот на 9 век пред н.е. низ сите предели на Македонија ги среќаваме и античките Македонци населувајќи ја постепено речиси целата територија до планината Пинд на југ. 

Од пред околу 700 години пред н.е. посебно се значајни наодите на Дамјан (Радовишко), Оризари (Кочанско) и селото Бразда (Скопско). Во тоа време се живеело во утврдени населби со ѕидови без малтер. Правеле убави глинени садови и накит. 

Во периодот од 8 до 6 век пред н.е. постепено јакнело племството аристократија, се развила трговијата и започнало зголеменото влијание на Грчките колонии. Од ова време се позлатените наоди од Требеништа и наодите од Таринци (Штипско). Во тој период се одвивал процесот на формирањето на најстарите народи во Македонија и започнува формирањето на првите држави.

Категорија:Праисторија на Македонија
Категорија:Периоди во археологијата
Остатоци од материјалната култура во Македонија

**Најраните траги од животот на луѓето во Македонија** потекнуваат уште од далечното ново камено време (неолитот). Според археолошките наоди, во овој период луѓето веќе имале постојани живеалишта и се занимавале со примитивно земјоделство и сточарство. Мошне застапено било грнчарството и изработувале разни домашни ракотворби. А меѓу најбогатите археолошки наоѓалишта од тој период се Анзабегово (Светиниколско) и Маџари (Скопско).

Исто така, особено познато е и наоѓалиштето кај село Таринци (Штипско). Тукашните луѓе главно се занимавале со земјоделство, а користеле мазнети камени секири и праќа, од која исфрлале јајчести топки од глина.

Неолитот во Пелагонија пак познат е по повеќе наоѓалишта. Тука, меѓу другото, пронајдени се и коскени орудија, убаво украсени глинени садови и обредни предмети.

Слични наоди пронајдени се и во други наоѓалишта во Македонија.

Покрај остаоците од неолитот, во Пелагонија откриени се и наоди од преодниот период меѓу неолитот и бронзеното време (од металното време). Тоа е време кога и во Македонија продреле племиња дури од руските степи. А од тоа време се и откриените наколни живеалишта во Струшко.

Во бронзено време продолжиле упадите на разни племиња од север. Затоа, за заштита од нападите, населбите биле градени и на недостапни возвишенија. Меѓу остатоците се срќаваат и куќи од камен.

Од железното време има голем број наоѓалишта низ цела Македонија. Меѓу најстарите племиња од овој период во Македонија познати се Бригите и Пајонците, а кон крајот на 9 век пред н.е. речиси низ сите области постепено настанале и античките Македонци.

Во тоа време постепено јакнела племенската аристократија, се развила трговијата и започнало зголемено влијание на грчките колонии. Истовремено се одвивал и процесот на формирањето на најстарите народи во Македонија и започнало формирањето на првите држави.

Богатите археолошки наоди од убаво обработено злато и други метали потврдуваат дека занаетчиството доживувало голем подем. Посебно значајни се наодите во Требениште, Охридско, каде се пронајдени златни маски, златни сандали, нараквици и други украсни предмети од сребро, слонова коска и друго за погребните ритуали.

## Поврзано
* Списоци на археолошки наоѓалишта во Македонија
* Остатоци од Требениште, Охридско
* Остатоци од Маџари, Скопско
* Остатоци од Маџари, Скопско
* Остатоци од Породин
* Остатоци од Таринци, Штипско
* Праисториска керамика
* Праисториски алатки од камен и коска од околината на Скопје
* Бројни остатоци можат да се видат во Музеи на Македонија, Скопје

## Надворешни врски

* Студентско археолошко здружение "Аксиос" 

Категорија:Македонија во младото камено време
Категорија:Археолошки наоѓалишта во Македонија
Миодраг Друговац

мини|280x280пкс
**Миодраг (Милошевиќ) Друговац** (1928 - 1995) - поет, есеист, критичар, книжевен историчар, антологичар и преведувач, роден е во с. Друговац, Пожаревац, Србија на 12 октомври 1928 година, починал во Скопје на 9 октомври 1995 година.

## Животопис

Доктор по филолошки науки. Работел како уредник на списанијата „Современост“ и „Литературен збор“, апотоа како редовен професор на Универзитетот Св. Кирил и Методиј на Филолошкиот факултет Блаже Конески во Скопје.

Бил почесен член на Друштво на писатели на Македонија.

Пишувал на српски и на македонски јазик, автор е на капитално дело „Историја на македонската книжевност во XX век“.

## Дела

* Поредок на немирот (поезија, 1960);
* Подвижно огледало (критики и есеи, 1968);
* Биографија литерарија (критики и есеи, 1968);
* Влашка рапсодија (поезија, 1969);
* Современици (есеи, 1970);
* Книга за Јаневски (монографија, 1971);
* Книжевно Браничево (студија, 1972);
* Принцип и пример (есеи, 1972);
* Ристо Крле (монографија, 1974);
* Современа македонска книжевна критика (студија, 1974);
* Македонски писатели за деца (студии, 1975);
* Македонската книжевност од Мисирков до Рацин (студии, 1975);
* Повоената македонска книжевност (студии, 1979);
* Ријеч као судбина (есеи, 1979);
* Повоената македонска книжевност (студии, 1979);
* Современи македонски писатели (студии, 1979);
* За македонската книжевна критика (студија, 1980);
* Лирски мемоари (студија и поетски избор, 1982);
* Критиката на Митрев (студија, 1985);
* Поетиката на Гане Тодоровски (студија, 1988);
* Преглед на македонската книжевна критика (студии, 1988);
* Критички раскопки (студии, 1989);
* Кон македонската книжевна синтеза (студии, 1990);
* Историја на македонската книжевност 20. век (1990);
* Огледало и светилка (есеи и критики, 1991);
* Час по лектира (есеи и критики, 1991)
* Моделот и текстот(студии, 1994);
* Македонска книжевност за деца и младина (од Џинот до Рацин) (монографија, 1996)
* Трагачот, честакот и јатката (студија, 1997)

## Награди

* Награда 13 Ноември;
* Награда Димитар Митрев;
* Награда Кочо Рацин;
* Повелба на град Пожаревац, Србија,
* Награда на Културно-просветната заедница на Македонија.

## Наводи

Категорија:Македонски писатели
Дејан Дуковски

**Дејан Дуковски** (, ) — истакнат македонски драмски автор. Дипломира драматургија на Факултетот за драмски уметности во Скопје (1990). По дипломирањето работи како драматург во Македонската радио-телевизија (1990-1993). Во 1993 година на ФДУ е избран за асистент по предметот филмско и телевизиско сценарио, а од 1996 година е доцент на Катедрата за драматургија.

## Книжевно творештво (драми)
* „Балканска гротеска“ (1988)
* „Последниот балкански вампир“ (1989)
* „Силјан штркот шанца“ (1991)
* „Џинот и седумте џуџиња“ (1991)
* „Балканот не е мртов“ (1992)
* „Буре барут“ (1994)
* „Маме му ебам кој прв почна“ (1996)
* „Другата страна“ (2003)
* „Празен град“ (2007)

## Сценарија за играни филмови
* „Светлосиво“ (1993) 
* „Буре барут“ (1995)

## Достигнувања

Според сценариото на „Буре барут“ е снимен игран филм, копродукција на продуцентските куќи од Македонија, Франција, Германија, Турција, Југославија и од Грција. Филмот учествува на познати светски фестивали и ги добива наградите: FIPRESCI - награда од критиката на Фестивалот во Венеција (1998); Награда на Европската асоцијација на критичарите (Лондон, 1998); Гран-при на Фестивалот во Анталија, Турција (1998); Награда,„Бронзена камера 300“ на Меѓународниот фестивал на филмска камера „Браќа Манаки“ (Битола, 1998); Гран-при на меѓународен филмски фестивал (Хаифа, Израел, 1999).

„Буре барут“ е најпоставуваниот драмски текст на Дуковски и е изведуван во Грција, Јапонија, Германија, Хрватска, Данска, Холандија, Шведска, Бугарија.

## Награди
* Награда за најдобар современ драмски текст на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ - Прилеп, за драмските текстови „Балканот не е мртов“ (1993) и „Буре барут“ (1995); 
* Гран-при на меѓународниот театарски фестивал БИТЕФ за драмскиот текст „Маме му ебам кој прв почна“ (Белград, 1997)

## Наводи

Категорија:Луѓе од Скопје
Категорија:Македонски драматурзи
Категорија:Апсолвенти на Факултетот за драмски уметности - Скопје
Ташко Георгиевски

**Ташко Георгиевски** ( — ) — македонски раскажувач, романописец и филмски сценарист од Кронцелево, Воденско, егејскиот дел на Македонија. Во современата македонска книжевност, тој внел изворни теми со изразита национална боја. Главна тема во неговите дела се трагичните прогонства и преселби на егејските Македонци, нивните несреќи и раселувањето по Граѓанската војна во Грција. Во 1983 година, тој станал дописен член на МАНУ, а во 1988 година станал редовен член.

## Животопис
Георгиевски е роден на 15 март 1935 г. во селото Кронцелево, Воденско. Во 1946 година, заедно со семејството, пребегал во НР Македонија, најпрвин во селото Старавина (Мариово), потоа во прилепското село Долнени и во Гаково, Војводина. Средното училиште го завршил во Скопје, а потоа студирал југословенска книжевност на Филолошкиот факултет, но не ги завршил студиите, туку се оженил по што заминал на извршување на воената обврска. Имал три деца. Работел во редакцијата на весникот „*[[Млад борец]]*“ и во списанието „Современост“, а потоа како уредник во Македонската телевизија и во издавачките куќи „Мисла“ (во два наврати) и „Македонска книга“. Починал на 13 април 2012 во Скопје, на возраст од 77 години.

## Книжевно творештво
Георгиевски дебитирал на книжевната сцена во 1952 година, кога го објавил својот прв расказ, а четири години подоцна ја објавил и првата книга. Тој е автор на следниве дела:
* „Ние зад насипот“ (раскази, 1956)
* „Луѓе и волци“ (роман, 1960)
* „Ѕидови“ (роман, 1962)
* „Суви ветрови“ (раскази, 1964)
* „Црно семе“ (роман, 1966)
* „Змиски ветар“ (роман, 1969)
* „Црвениот коњ“ (роман, 1975)
* „Куќа под калето“ (раскази, 1978)
* „Време на молчење“ (роман, 1978)
* „Рамна земја“ (роман, 1981)
* „Плоча на животот“ (автобиографски записи, 1987)
* „Кајмакчалан“ (роман, 1992)
* (филмски сценарија, 1997) 
* „Исчезнување“ (роман, 1998)

Покрај тоа, тој е автор на три филмски сценарија („Црно семе“, „Црвениот коњ“ и „Жолтиот трендафил“), четири радио-драми („Огнови“, „Пепелта на моето огниште“ и „Борис Тушев“ и „Сандак со срцето на татко“) и две телевизиски драми („Недела“ и „Очите на синот“).

За своите дела е добитник на наградите: „Кочо Рацин“, „11 Октомври“, „13 Ноември“, „Стале Попов“ и „Рациново признание“.

## Надворешни врски
* Четири децении од „Црно семе“

## Наводи

Категорија:Луѓе од Кронцелево
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Македонски сценаристи
Категорија:Македонски мемоаристи
Категорија:Македонски романописци
Категорија:Македонски академици
Категорија:Македонски уредници
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Југословенски сценаристи
Категорија:Југословенски академици
Категорија:Југословенски уредници
Категорија:Добитници на наградата „23 Октомври“
Категорија:Деца бегалци
Категорија:Добитници на наградата „13 Ноември“
Категорија:Академици на МАНУ
Ермис Лафазановски

**Ермис Лафазановски** (8 декември 1961, Клуж, Романија) ― македонски раскажувач, романописец, историчар и теоретичар на книжевноста.

## Животопис
Ермис Лафазановски е роден на 8 декември 1961 година во Клуж, СР Романија. Тој е доктор по филолошки науки и работи во Институтот за фолклор „Марко Цепенков“ во Скопје при што бил и негов директор. Тој станал член на Друштвото на писталите на Македонија во 1994 година. На 17 декември 2014 година, Лафазановски бил избран за претседател на Македонскиот ПЕН центар.

## Книжевно творештво
Лафазановски има објавено повеќе трудови од областа на книжевноста и културната антропологија. Исто така, тој има дадено значаен придонес во современата македонска проза. Поради иновативниот пристап во раскажувањето, тој е добитник на неколку книжевни признанија, како што се: наградата „Стале Попов“ на ДПМ, и Наградата „Прозни мајстори“ која ја доделува фондацијата „Македонија презент“. Неговиот книжевен опус се состои од повеќе романи, збирки раскази и научни студии.
Негови поважни дела се:
* Половина божилак (раскази, 1992)
* Традиција, нарација, литература (монографија, 1996)
* Благородник (роман, 1997)
* Кога во Скопје ги беа измислиле чадорите (раскази, 1999)
* Македонските космогониски легенди (студија, 2000)
* Текст и менталитет (зборник, 2000)
* Опишувач (Магор, 2001)
* Анрополошки дијалози (Магор, 2002)
* Роман за Оружјето (2003)
* Храпешко (2007)
* Егзотична кантата (2008)
* Недела (2010)
* Историја на луѓето кои умреа од страв (Магор, 2012)
* Туја (2018)

Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „*[[Џинџуџе во земјата на афионите]]*“ (Темплум, 2022).

## Наводи


## Надворешни врски
* Животопис на Институтот за фолклор

Категорија:Луѓе од Клуж-Напока
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Апсолвенти на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“
Категорија:Добитници на наградата „Стале Попов“
Коце Солунски

**Коце Солунски** (,  — , ) — македонски прозаист и поет.

## Животопис
Коце Солунски е роден на 30 март 1922 година во Прилеп. Завршил Филозофски факултет во Скопје. Бил член на редакцијата на книжевното списание „''Стремеж''“ од Прилеп. Тој станал член на ДПМ во 1961 година. 

Починал во мај 2007 година.

## Награди
Добитник е на наградите: 
* „13 Ноември“, 
* „1 Мај“, 
*„4 Јули“.

### Библиографија
* Трагите не се завеани (роман, 1960)
* Втората македонска (повест, 1963)
* Бунт и младост (портрети, 1965)
* Мирче Ацев (романизирана биографија, 1968)
* Божана (радио-драма, 1970)
* Факелот (драма, 1971)
* Кузман (романизирана биографија, 1973)
* Трагите се завеваат (роман, 1983)
* Бале (романизирана биографија, 1984)
* Трагите на Раде Металец (романизирана биографија, 1984)
* Михајло Апостолски (романизирана биографија, 1993)
* Искри (поезија, 1998), Незаборав (поезија, 1998)

## Наводи

Категорија:Луѓе од Прилеп
Категорија:Починати во Скопје
Категорија:Македонски романописци
Категорија:Југословенски писатели
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Добитници на наградата „13 Ноември“
Категорија:Апсолвенти на Филозофскиот факултет - Скопје
Антички период во Македонија

Остатоци од материјалната култура во Македонија од античкиот период има ширум целата нејзина територија. Позначајни остатоци од градови има во:

:* Хераклеја 
:* Стоби 
:* Лихнид 
:* Пела
:* Ајга 
:* Дион 
:* Скупи 
:* Стибера

Со остатоци од античкиот период се среќаваме уште со предмети кои датираат од 6 век пред н.е. Такви се на пример пронајдените релјефи во камен од Солун. Тоа се Момче од Солун и Девојче од Солун. Исто така од Кожани од 4 век пред н.е. среќаваме релјеф на македонско семејство во типична македонска облека

Остатоци има и од елементите кои ја сочинуваат државноста на Македонците. Така на пример е монета на Александар 1 Филхелен (498-454 година п.н.е.). Тој својот епитет "Филхелен" во тоа време го имале само странците во грчките држави, што е најдобра потврда дека Македонците не биле од хеленско потекло.

Од матерјалната култура на античките Македонци посебно се значајни археолошките наоѓалишта во Требениште (Охридско), веќе споменатите остатоци од Синдос (кај Солун) и Кралските гробници од Кутлеш (Вергина)

Сите тие остатоци одат во прилог на фактот дека Античките Македонци како посебен народ имале свој јазик и култура, а се одликувале од другите народи и племиња и по својата облека, обичаите и начинот на војувањето.

Интересни остатоци од античкиот период на територијата на Македонија наоѓаме во врска со македонската држава и македонските владетели, колуминирајќи со владеењето на Александар Македонски.

## Наводи
Вера Чејковска

**Вера Чејковска** (,  - , ) — македонски поет, есеист, физичар, сеизмолог и раководител на Сеизмолошката опсерваторија при Природно-математичкиот факултет во Скопје, член на Друштвото на писателите на Македонија, на Македонскиот П.Е.Н. центар (секретар од 2006 до 2008 година), како и на Друштвото на физичарите на Македонија.

## Животопис
Родена е на 16 октомври 1954 година во Скопје. Завршила Природно-математички факултет во Скопје. Последипломски студии по физика на внатрешноста на земјата завршила во Загреб. Работела во Сеизмолошката опсерваторија на Природно-математичкиот факултет во Скопје. Таа станала член на ДПМ во 1987 година. Нејзините научни трудови (на македонски, српски, хрватски или англиски) вклучуваат монографии, статии и енциклопедиски одредници од сеизмологијата. Во домашни списанија, антологии и други изданија објавени се нејзини книжевни есеи и есеи на врската меѓу науката и уметноста, како и книжевни или научни преводи од англиски, руски, српски и бугарски јазик. Била уредник во неколку македонски книжевни списанија и научни изданија. Ги добила македонските поетски награди: „Млада Струга“ - 1976, „Кочо Рацин“ - 1992, „Ацо Шопов“ - 2007, „Браќа Миладиновци“ - 2014.

Починала во Скопје по тешко и долго беледување на 19 ноември 2018 година.

## Книжевно творештво
;на македонски јазик
* Човек и врата (Скопје: Сојуз на литературните дружини и клубови на младите од СР Македонија, едиција АЛФА, 1975);
* Множење на словото (Скопје: Наша книга, 1986);
* Опит (Скопје: Македонска книга, 1992);
* Отсуството на Благиот (Скопје: Македонска книга, 1993 7 избор);
* Рабови (Скопје: Матица македонска, 2007);
* Отсуството на Благиот II (Битола, Микена, 2008 7 избор, 78-ми том од проектот „Македонска книжевност“);
* Моите веди (Скопје: Дијалог, 2013).

;на албански јазик
* Leximi i drité's (Читање на светлината; Скопје: Бата прес, 2000).

;на англиски јазик
* The Absence of the Mild One (Отсуството на Благиот; Skopje: St. Clement of Ohrid, National and University Library, 2011 7 78-ми том од преведувачкиот проект “Macedonian Literature in English”).

Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).

## Наводи

Категорија:Луѓе од Скопје
Категорија:Македонски поетеси
Категорија:Македонски есеисти
Категорија:Македонски сеизмолози
Категорија:Македонски уредници
Категорија:Југословенски поети
Категорија:Југословенски есеисти
Категорија:Југословенски сеизмолози
Категорија:Југословенски уредници
Категорија:Членови на ДПМ
Категорија:Членови на Друштвото на физичарите на Македонија
Категорија:Членови на Македонскиот ПЕН центар
Категорија:Добитници на наградата „Браќа Миладиновци“
Категорија:Добитници на наградата „Ацо Шопов“
Категорија:Апсолвенти на Природно-математичкиот факултет - Скопје
Категорија:Магистри на Загрепскиот универзитет
Лидија Димковска

**Лидија Димковска** — македонски поет, прозаист, есеист, теоретичар на книжевноста и преведувач.

## Животопис

Лидија Димковска е родена во Скопје на 11 август 1971 година. Завршила Филолошки факултет во Скопје на групата Општа и компаративна книжевност, а докторирала на тема од романската книжевност на Филолошкиот факултет во Букурешт, Романија. Работела како предавач по македонски јазик и книжевност на Филолошкиот факултет во Букурешт. Исто така, таа била уредник на одделот за поезија во електронското списание за култура и уметност „*Блесок*“. Таа станал член на ДПМ во 1995 година.

## Награди и признанија

Лидија Димковска била добитник на наградата на „*[[Студентски збор]]*“ за најдобра дебитантска книга. Нејзиниот прв роман „''Скриена камера''“ ја добил наградата на ДПМ „Стале Попов“ за најдобар роман. Исто така, оваа награда ја добила и за својот роман „*Резервен живот*“, објавен во 2012 година од издавачката куќа „Или-или“.

За романот „Резервен живот“, во 2013 година, Димковска ја добила и наградата за книжевност на Европската унија. Во мај 2015 година, во рамките на пролетниот саем на книгата во Софија, бил претставен бугарскиот превод на романот „*Резервен живот*“, објавен од издавачката куќа „Колибри“ од Софија. Претходно, романот бил преведен и на унгарски и словенечки јазик.

## Книжевно творештво
Димковска се појавила на македонската книжевна сцена на почетокот од 1990-тите, кога доживела метеорски успех како поет. На почетокот, таа пишувала кратки, метафорични песни, а подоцна, започнала да пишува метонимски, долго и многузборни, наративно-лирични поеми. Најпосле, таа се испробала и во прозата, пишувајќи романи во стилот на постмодерните пишувачки техники.

Нејзини поважни дела се:
* Рожби од исток (1992)
* Огнот на буквите (1994)
* Изгризани нокти (1998)
* Нобел против Нобел (2001)
* Скриена камера (роман)
* Резервен живот (роман, „Или-или“, 2012)
* Црно на бело (поезија, „Или-или“, 2016)
* Но-Уи (роман, „Или-или“, 2016)

Исто така, Димковска е составувач на антологијата „*Дваесет млади македонски поети*“ (2000).

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1971 година
Категорија:Македонски поетеси
Категорија:Македонски есеисти
Категорија:Македонски прозаисти
Категорија:Македонски романописци
Категорија:Македонски книжевни теоретичари
Категорија:Македонски преведувачи
Категорија:Апсолвенти на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ - Скопје
Категорија:Добитници на наградата „Стале Попов“
Стибера

**Стибера** — антички град во Пелагонија, во близината на селото Чепигово.

## Местоположба
мини|Стибера, Археолошки локалитет, с. Чепигово
Археолошкото наоѓалиште на градот Стибера се наоѓа во северниот дел на Пелагонија, на ридот Бедем, во близина на селото Чепигово на 16 км западно од Прилеп. Наоѓалиштето лежи над вливот на реката Блато покрај Црна Река (Еригон).

## Историјат
мини|Стибера, Археолошки локалитет, с. Чепигово
Стибера постоела од 3 век п.н.е. до 3 век од нашата ера. Се претпоставува дека во времето на најголемиот подем во градот живееле над 20.000 жители. Формирањето на градот започнало во македонско хеленистичкиот период IV-III век п.н.е. Својот најголем расцвет, градот Стибера го имал во II век н.е., кога се вршела најголемата обнова на објектите во градот, и кога се создаваат најголемиот број на мермерни скулптури и епиграфски споменици. Откривањето на остатоците од архитектонска и портретна мермерна пластика и фрагменти од мермерни плочи со натписи во 2009 година потврдуваат значајната улога на Стибера и неговите граѓани во рамките на слободните градови во римските провинции. Урбаниот живот во градот се угаснал во втората половина на III век н.е.

## Археолошки ископувања
Во Стибера се откриени бројни скулптури што биле поставени во храмот посветен на божицата на судбината, Тихе. Дел од откриените статуи се наоѓаат во музејот во Прилеп, во музеите во Скопје, а еден дел бил изложен пред зградата на македонската влада. Се претпоставува дека со досегашните ископувања е откриено само 1-2% од археолошкото богатство на градот. Во 2006 година, во Стибера била откриена голема скулптура во природна големина, на која набргу ѝ била отсечена и украдена главата. Исто така, во градот е откриен и еден гимназиум.

## Наводи

Категорија:Древни градови во Македонија
Категорија:Археолошки наоѓалишта во Македонија
Даниел Бернули

thumb|right|Даниел Бернули
**Даниел Бернули** (*Daniel Bernoulli*;  - ) — швајцарски лекар, физичар и математичар. Син на Јохан Бернули и внук на Јакоб Бернули.
Стекнал знаења од математиката и природните науки и предавал математика, анатомија, ботаника и физика. Бил пријател со Леонард Ојлер, со кого заедно соработувале на повеќе полиња од математиката и физиката (десет пати ја имаат споделено годишната награда од Академијата на науките во Париз). Различните проблеми кои пробувал да ги реши (теорија на еластичност, мехника на бранови), го натерале да развие таков математички апарат како што се диференцијалните равенки и редовите. Соработувал исто така и со Жан ле Рон Даламбер во заедничка студија за вибрирачки жици. Бил првиот кој го употребил симболот „A.S“, за да ја означи функцијата arc sinus.

Поминал неколку години како професор по математика во Санкт Петербург, но најголемиот дел од неговата научна кариера се одвивал на универзитетот во Базел каде држел предавања од медицината, астрономијата и филозофијата. Како и неговиот татко, бил член на Академијата на науките во Париз, Лондон, Берлин и Санкт Петербург.

Објавил во 1738:

* *[[Хидродинамика]]* во кое ја изнел основната теорема за механиката на флуидите која и денеска го носи неговото име - Бернулиева теорема
* *[[Теорија за мерење на ризикот]]*, во која е таканаречениот Парадокс во Санкт Петербург, кој подоцна предизвикал расправа помеѓу него и неговиот брат Николас, и кој претставувал темел за економската теорија на корисност.

## Публикации

Во своето дело *Хидродинамика*, го истакнува значењето на принципот за одржување енергија, и ги изнесува првите елементи на кинетичката теорија на гасовите.

## Надворешни врски

Категорија:Швајцарски математичари
Категорија:Швајцарски физичари
Категорија:Швајцарски лекари
Даниел
Категорија:Членови на Кралското друштво
Категорија:Почесни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Редовни членови на Петербуршката академија на науките
Категорија:Апсолвенти на Хајделбершкиот универзитет
Категорија:Хидродинамичари
Категорија:Членови на Пруската академија на науките
Категорија:Апсолвенти на Стразбуршкиот универзитет
Крсте Чачански

**Крсте Чачански** (25 септември 1949 - 13 јуни 2003) е поет, раскажувач и романописец. Роден е во с. Драслајца, Струшко. Завршил Филолошки факултет во Скопје.

Во негова чест од 2011 до 2019 година Културниот центар „Бран“ од Струга и Ревијата за книжевност „Бранувања“ ја доделувале наградата „Крсте Чачански“.

## Книжевно творештво
* Бреговина (поезија, 1972)
* Писма (раскази, 1982)
* Бермудски триаголник (раскази, 1992)
* Лавиринт (поезија, 1992)
* Божјиот сон (роман, 1994)
* Азбукар (поезија за деца, 1995)
* Сенката на лилјакот (роман, 1997)
* Индиго и Квазар (раскази, 1999)
* Книга на небото (роман, 2000)

## Награди

Добитник е на наградите: „Мисла“, „Рациново признание“, „Стале Попов“, „Гоцева повелба“ и „Живко Чинго“.

## Наводи

Категорија:Драслајца
Категорија:Македонски писатели
Категорија:Луѓе од Струга