Тур де Франс 2019

**Тур де Франс 2019** (познато и како: **Трка околу Франција 2019**) — 106. издание на велосипедската голема трка Тур де Франс, која се одржала помеѓу 6 и 28 јули како дваесет и седми настан во сезоната на Светската турнеја.

Трката имала вкупна должина од 3.365,8 километри и се состоела од 21 етапа, започнувајќи на 6 јули во Брисел, Белгија, и завршувајќи на 28 јули со традиционалната етапа на Елисејските полиња во Париз. Воведната етапа (позната и како „Големо тргнување“, *Grand Départ*) била одржана во Брисел во чест на 50-годишнината од првата победа на Тур де Франс на Еди Меркс. Вкупно 176 возачи од 22 екипи учествувале во трката. Крајниот генерален пласман бил освоен од Еган Бернал од . Неговиот колега и победникот на Тур 2018, Герајнт Томас, завршил втор додека Стевен Краусвајк () завршил трет.

Колегата на Краусвајк, Мике Тенисен, ја освоил првата етапа во масовен спринт, кој станал прв возач на Тур кој ја облекол водечката жолта маичка. Жилијан Алафилип од  го преземал водството на трката по победата на третата етапа. Ја изгубил жолтата маичка по шестата етапа од Џулио Чиконе (), кој бил највисоко пласиран возач во групата на бегството, кое завршило пред главната група. Водството на Чиконе на Тур траело две етапи, пред Алафилип повторно да ја преземе жолтата маичка, која ја носел на следниве единаесет етапи, вклучувајќи ги и оние на Пиринеите, пред да ја изгуби од Бернал на вториот ден на Алпите, на етапата 19, која била скратена поради лошото време. Бернал го одржал водството на завршните две етапи за победа на Тур.

Бодовниот пласман бил освоен од Петер Саган по рекорден седми пат, додека Ромен Барде од  го освоил планинскиот пласман. Бернал, исто така, го освоил пласманот за млад возач.  го освоиле екипниот пласман, додека Алафилип бил именуван најборбен на целата трка. Кејлеб Јуан од  имал најмногу победи на етапите, вкупно три.

## Екипи

Изданието во 2019 година имало вкупно 22 екипи. Бидејќи Тур де Франс е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Дополнително, организаторот на трката, поканиле четири професионални континентални екипи да учествуваат на настанот. Трите француски екипи и една белгиска екипа учествувале на трката и претходно. Презентацијата на екипите&nbsp;– каде членовите на секоја екипа биле претставени пред медиумите и локалните власти&nbsp;– се одржала пред 75.000 луѓе на Големиот плоштад во Брисел, Белгија, на 4 јули, два дена пред воведната етапа.

Секоја екипа имала дозволено да настапи со осум возачи, па така вкупно 176 возачи ја започнале трката. Од нив, 33 го имале својот прв настап на Тур де Франс. Возачите доаѓале од 30 држави. Шест држави имале повеќе од 10 возачи на трката: Франција (43), Белгија (21), Италија (15), Шпанија (13), Германија (11) и Холандија (11). Просечната возраст на возачите на трката била 29,71 година, движејќи се од 21-годишниот Јаспер Филипсен () до 39-годишниот Ларс Бак ().   го имала најмладиот состав, додека  го имала најстариот.

## Фаворити пред трката

[мини|upright|Бранителот на титула [Герајнт Томас (*фотографиран на [[Тур де Франс 2018]]*) се вратил да ја одбрани титулата.]]

Бранителот на титулата од 2018 година, Герајнт Томас, () се вратил да ја одбрани неговата титула. По прославата на неговата победа, на почетокот на сезоната 2019 бил надвор од форма. Првите знаци за подобрување на формата било третото место на Тур де Романди. Потоа, учествувал на Тур де Свис, но имал пад на четвртата етапа поради што ја напуштил трката и морал да се опорави. Ова ја довело во прашање неговата спремност за настап на Тур.

Второ- и третопласираниот од минатата година на Тур, Том Димулен () и Крис Фрум () не учествувале на трката. Фрум не можел да настапи по тешкиот пад еден месец пред Тур на Критериум ди Дофине. Во отсуство на Фрум, некои директори на екипите очекувале поотворена трка. Димулен го пропуштил Тур поради повреда на коленото, која го принудила да се откаже од Џиро д’Италија, првата голема трка во сезоната.

Возачи сметани за фаворити во генералниот пласман покрај Томас биле Ромен Барде (), Еган Бернал (), Јакоб Фуглсанг (), Стевен Краусвајк (), Микел Ланда (), Винченцо Нибали (), Тибо Пино (), Наиро Кинтана () и Адам Јејтс (). Барде завршил на подиумот двапати во неговата кариера, втор во 2016 и трет во 2017. Потфрлил во неговите подготовки за Тур, но неговото искуство и постојаност на неговите претходни резултати на трката го направиле да се смета за сериозен фаворит. Колегата на Томас, Бернал, ги освоил трките Париз-Ница и Тур де Свис, и го делел водството со Томас на неговата екипа. Фуглсанг имал многу успешна пролетна сезона, освојувајќи ја престижната еднодневна трка Лиеж-Бастоњ-Лиеж, како и етапните трки Вуелта а Андалусија и Дофине. Фуглсанг, исто така, се сметало дека ќе има голема корист од неговата силна екипа. Меѓутоа, имало сомнеж како Фуглсанг ќе се справи со тринеделна трка. Краусвајк никогаш не завршил на подиум на крајот на некоја голема трка и иако страдел од болест пред Тур, ја започнал сезоната добро и се сметал за голем фаворит. Формата на Ланда била тешка да се предвиде, бидејќи не се тркал по завршувањето на Џиро, каде не завршил на подиумот. Негов најдобар резултат на Тур бил во 2017 година, кога завршил четврти возејќи како помошник за Фрум. Ветеранот Нибали немал победи во 2019 година, но завршил втор на Џиро и се сметал за фаворит поради неговото искуство. Тој бил единствен возач на почетокот на Тур покрај Томас кој го освоил Тур, изданието во 2014 година. Пино бил исто така сметам дека е во исклучителна форма откако завршил петти на Дофине и го освоил генералниот пласман на Тур де л’Ен и Тур ди О Вар. Меѓутоа се говорело дека притисокот поради домашен фаворит ќе му наштети, како и можното потопло време. Неговите претходни резултати на Тур се мешани: завршил трет во 2014 година, но во подоцнежните години двапати се откажал. Кинтана, двоен победник на некоја голема трка, бил гледан како кандидат за место на подиумот. Јејтс се вратил на трката откако завршил на 29. место минатата година. Иако се повлекол од Дофине поради болест неколку недели порано, се верувало дека е во добра форма поради неговите добри резултати претходно во сезоната.

Други возачи кои би имале добри резултати во генералниот пласман биле Емануел Бухман (), Даниел Мартин (), Енрик Мас (), Ричи Порт (), Ригоберто Уран и Тиџеј ван Гардерен (обајцата од ), Алехандро Валверде () и Илнур Закарин ().

Бранителот на бодовниот пласман, Петер Саган (), се вратил да ја одбрани титулата во обид да го сруши рекордот од шест победи на Ерик Цабел. Пред Тур го израмнил рекордот со Цабел, откако го освоил пласманот шест пати на изминатите седум изданија. Саган бил сметан за главен фаворит за победа на бодовниот пласман од медиумите, како и од обложувалниците. Возачи кои би биле најголеми соперници на Саган биле Кејлеб Јуан (), Дилан Груневеген (), Мајкл Метјус () и Елија Вивијани (). Други возачи кои би биле можни фаворити за зелената маичка биле Жилијан Алафилип (), Едвалд Боасон Хаген (), Александер Кристоф () и Ваут ван Ерт ().

## Рута и етапи

[мини|На височина од 2.770 метри, врвот на планинскиот превој [Кол де л’Изеран (*погледнат кон југ од врвот*) на етапата 19 е највисокиот асфалтиран превој на Алпите.]]

На 30 мај 2017 година, ASO објавиле дека Брисел ќе биде домаќин на воведните етапи во 2019 година (позната како „Големо тргнување“), во чест на еден од најуспешните возачи на Тур, Белгиецот Еди Меркс, на 50-годишнината на неговата прва од петте победи на трката. Тоа било вторпат Тур да започне во Брисел и било петто белгиско „Големо тргнување“. Исто така, се одбележале 100 години од водечката жолта маичка на Тур. Други детали за првата етапа биле откриени на 16 јануари 2018 година, каде било споменато дека воведната етапа ќе го вклучи стрмното калдрмисано искачување Мур ван Герардсберген, секогаш вклучено на еднодневната Трка околу Фландрија и втората етапа, која била екипен хронометар на улиците на Брисел. Целата рута била објавена на 25 октомври 2018 година, која директорот на трката Кристијан Придом ја опишал како „највисок Тур во историјата“.

Воведната етапа го посетила Шарлеруа и се вратила назад во Брисел, поврзувајќи ги регионите Фландрија и Валонија на етапата. Започнувајќи во Бенш, третата етапа ја напуштила Белгија и влегла во Франција, додека следната етапа ја однела трката североисточно кон масивот Вогези, каде имало уште две етапи. Преодната седма етапа го однела Тур југозападно кон Централниот Масив, а осмата етапа завршила во градот Сент Етјен. Етапите 9 и 10 го поминале Централниот Масив, пред првиот ден за одмор. Следниве две етапи ја однеле трката на Пиринеите, каде имало четири етапи. По вториот ден за одмор, Тур имало долг трансфер на запад за етапата 16, која завршила во Ним. Етапата 17 ја однела трката на Алпите на Гап. По трите алпски етапи се извршило авионски трансфер до предградијата на Париз, со што завршила трката на Елисејските полиња.

Имало 21 етапа на трката на вкупно растојание од 3.365,8 километри. Имало две хронометарски етапи, екипен хронометар на втората етапа на растојание од 27,6 километри и поединечен хронометар на етапата 13 на растојание од 27,2 километри. На преостанатите деветнаесет етапи, седум биле официјално категоризирани како рамни, пет како ридски и седум како планински. Најдолга етапа била десеттата етапа со 217,5 километри, додека најкратка била етапата 14 со 117,5 километри. Рутата имала пет завршници на нагорнини: етапата 6 до Ла Планкш де Бел Фил; етапата 14 до Кол ди Турмале; етапата 15 до Фоа; етапата 19 до Кол де л’Изеран; и етапата 20 до Вал Торен. Планинскиот превој Изеран, највисок асфалтиран превој во Европа, бил вклучен на етапата 19. Ова било седми пат Тур да го искачи Изеран на 2.770 метри, но само вторпат од потешката јужна страна. Таа била едно од петте искалувања од „екстра категорија“ на самата трка.

## Преглед на трката

### Прва недела

[мини|Возачот на , [Мике Тенисен (во средина), во текот на екипниот хронометар на втората етапа, ја носи жолтата маичка во генералниот пласман, која ја добил по освојувањето на воведната етапа]]

Масовната спринтерска завршница на првата етапа била освоена од возачот на , Мике Тенисен. Бил дел од спринтерскиот воз на екипата, кој бил предводен од нивниот главен спринтер Дилан Груневеген, но самиот паднал во последните два километри, поради што Тенисен бил слободен да спринта. Ги освоил првата жолта и првата зелена маичка како предводник на генералниот и бодовниот пласман, соодветно. Возачот од бегството, Грег ван Авермат, () ја предводел трката на највисоко категоризираното искачување на етапата, Мур ван Герардсберген, поради што станал прв во планинскиот пласман и ја носел првата точкеста маичка како предводник на пласманот.

Тенисен го зголемил водството на трката по екипната победа на екипниот хронометар на втората етапа, која завршила дваесет секунди пред второпласираната . Меѓутоа, неговото водство имало краток век откако Жилијан Алафилип го презел првото место со силен напад на последното искачување на третата етапа, достигнувајќи го и престигнувајќи го остатокот од бегството создадено на почетокот на етапата, со што ја освоил самата етапа. Петер Саган и Тим Веленс () го презеле водството во бодовниот и планинскиот пласман, соодветно. Следела рамна етапа, која завршила со масовен спринт, кој го освоил Елија Вивијани.

Искачувањето на петтата етапа не предизвикале проблеми на трката, бидејќи повеќето фаворити ја задржале својата енергија за стрмната завршница на следната етапа. Раното четиричлено бегство, во кое бил и носителот на точкестата маичка Веленс, било достигнато пред масовната спринтерска завршница, која била освоена од Саган. На планинската етапа шест вклучила 14-члено бегство, кое имало над 8 минути водство. До Кол де Шеврер останале само четворица. Веленс и Ксандро Мерис (), каде првиот ја обезбедил точкестата маичка уште еден ден, заостанале на последното искачување зад Дилан Тенс () и Џулио Чиконе (). Тенс ја освоил етапата, но Чиконе успеал да ја преземе жолтата маичка и покрај тоа што попуштил во последните метри на искачувањето. Последните 500 метри се покажале како тешкотија за фаворитите од генералниот пласман Винченцо Нибали, Ричи Порт и Ромен Барде, кои загубиле време на искачувањето. Седмата етапа се вратила на рамен терен по Вогезите и била без возбуда, бидејќи бегството траело само неколку минути. И покрај раните падови од Тиџеј ван Гардерен и Тенисен завршила во технички масовен спринт освоен од Груневеген.

[мини|лево|upright|Главната група минува низ градот [Родез на десеттата етапа, пред накрсните ветрови да предизвикаат групата да биде намалена на целта, а етапата била освоена од Ваут ван Ерт]]

Осмата етапа со близу 4.000 метри искачување била сметана пред трката како можност за победа од бегство, на кое дента имало четворица. Како одминувале искачувањата, оваа бројка постепено се намалувала, и само Томас де Гент () и Алесандро Де Марки () преживеале до завршното искачување, на кое Де Гент успешно се оддалечил од него. Разликата била до минута во завршните километри, кога Алафилип и Тибо Пино нападнале и добиле дваесет секунди од доста намалената главна група, а Де Гент успеал да се одржи за етапна победа, додека Алафилип ја повратил неговата жолта маичка. И покрај неговиот втор пад на трката, бранителот на титулата Герајнт Томас успеал да се одржи и да избегне рана катастрофа.

Деветтата етапа имала рано бегство од четиринаесет возачи, на кое подоцна се приклучил Марк Солер (), кој го пуштила главната група. На 40 километри до целта, Лукас Пестлбергер од  нападнал, добивајќи околу 30 секунди пред другите од бегството да се здружат за да го стигнат, со што пола од нив ќе отпаднат. На последното брдо на денот, Кот де Сен Жист од трета категорија, на само 15 километри од целта, Пестлбергер бил конечно достигнат и се создало водечко трио, составено од Николас Роуш (), Тиш Бенот () и Дарил Импи (). Роуш отпаднал пред целта, оставајќи ја победата на Импи, кој го претекнал Бенот во завршниот спринт, додека во генералниот пласман немало значителни промени.

Завршната етапа пред денот за одмор, кој бил еден ден подоцна од вообичаеното, била на релативно рамен терен. Меѓутоа, на 30 километри до целта, се случиле делби во главната група откако  и другите излегле на чело на групата и ја поделиле главната група при силни накрсни ветрови. Овој потег се покажал одлучувачки, бидејќи неколку од другите фаворити биле фатени позади, вклучувајќи ги Пино, Ричи Порт, Ригоберто Уран, Јакоб Фуглсанг и Микел Ланда, кои и изгубиле време од групата напред. Томас, Еган Бернал, Алафилип и Барде ги задржале нивните места на чело на трката, помеѓу намалената група. Победата ја однел Ваут ван Ерт, откако неколку од главните спринтери останале позади, вклучувајќи го и неговиот колега од , Груневеген.

### Втора недела

До првиот ден за одмор, жолтата маичка била во посед на Алафилип, кој имал водство од 1' 12" пред Томас, позади кого бил Бернал на третото место, само 4" зад Томас. Домашниот фаворит Пино, и покрај тоа што бил 1' 21" од Томас на единаесеттото место, имал уште шанси за добар резултат. Во бодовниот пласман, фаворитот пред трката Саган бил на првото место, со 62 бода пред второпласираниот Мајкл Метјус. Планинскиот пласман бил понеизвесен, каде возачите од бегствата и колеги од , Веленс и Де Гент се бореле за првото и второто место, соодветно, со разлика од само шест бода. На етапата 11, малото бегство на денот било достигнато на 5 километри до целта, пред Кејлеб Јуан да го освои масовниот спринт.

[мини|[Жилијан Алафилип *(фотографиран на етапата 18)* ја носел жолтата маичка вкупно 14 етапи на Тур.]]

Првата етапа на Пиринеите, дванаесеттата, имало бегство од дури 42 возачи, но на крајот од завршното искачување останале само Сајмон Јејтс (), Пељо Билбао () и Грегор Милбергер (). Тројката се спуштила до завршницата, каде Јејтс го освоил спринтот. Главната група дошла заедно 10 минути подоцна. Значајно откажување на етапата бил моменталниот светски хронометарски првак Роан Денис (), фаворит за следниот хронометар. На хронометарот победил Алафилип со време од 35' 00" на патеката долга 27,2 километри, освојувајќи „неверојатна“ победа дента кога се очекувало да изгуби време во однос на другите како Томас, кој завршил на второто место, четиринаесет секунди зад него. Ваут ван Ерт, еден од фаворитите за етапата, морал да ја напушти трката за време на хронометарот откако паднал, удирајќи во ограда на една од страните на патот.

На етапата 14, последните од бегството биле достигнати од групата на фаворити за генералниот пласман на 10 километри пред завршницата пред искачувањето на екстра категорија, Кол ди Турмале. На еден километар пред целта, Томас отпаднал од групата составена од Алафилип, Емануел Бухман, Пино, Бернал, Ланда и Стевен Краусвајк. Пино нападнал во последните 250 метри и го одржал водството до целта на врвот. На последната етапа на Пиринеите, Сајмон Јејтс ја освоил својата втора етапна победа на трката од намаленото бегство од шест члена. Пино ја нападнал групата на фаворити за генералниот пласман на 6 километри до крајот за да заврши втор, 33 секунди зад него, со што се поместил на четвртото место во генералниот пласман. По последните возачи од бегството, останатите фаворити предводени од Томас пристигнале со задоцнување од 1' 22" зад Јејтс. Следниот ден бил вториот ден за одмор на Тур. До тука, Алафилип ги надминал очекувањата и го задржал водството од 1' 35" пред Томас. Краусвајк бил трет со 1' 47", додека Бернал и Бухман го следеле Пино на петтото и шестото место, соодветно. Зелената маичка била сѐ уште носена од Саган, кој сега имал 85 бода пред второпласираниот Вивијани, додека планинскиот пласман бил предводен од Веленс, а крајниот победник Барде се наоѓал на 11. место.

### Трета недела

[мини|лево|Победникот на [Тур де Франс 2018|Тур 2018, Герајнт Томас го предводел колегата од  и крајниот победник на Тур 2019, Еган Бернал на претпоследната етапа]]

Откако Тур се симнал од Пиринеите на преодните етапи кон Алпите, трката го искусила европскиот топлотен бран во јули, при што температурите се искачувале до 35°С на етапата 16. Јуан ја освоил етапата во масовен спринт во Ним, негова втора на Тур. Се случиле падови на етапата, вклучувајќи ги фаворитите Томас и Фуглсанг, поради што вториот и ја напуштил трката. На следната етапа во еден момент се создало бегство од дури 33 возачи. Матео Трентин од  го нападнал намаленото бегство на 40 километри од последното искачување, кое било од трета категорија и сам ја освоил етапата со водство од 37 секунди, додека главната група била 20 минути зад него. Лук Роу () и Тони Мартин () биле дисквалификувани од трката по меѓусебен конфликт на чело на главната група во подоцнежниот дел од етапата.

Етапата 18, прва на Алпите, била предводена од возачи во бегство на неколку искачувања на етапата. Силното бегство од 34 возачи било намалено на помала група на подножјето на Галибје, последното искачување. Наиро Кинтана нападнал на 7,5 километри од искачувањето, водејќи со минута и пол на врвот, кое го задржал на спустот до целта. Во меѓувреме, на 2 километри до врвот на Галибје, Бернал нападнал во групата на фаворити за генералниот пласман во која биле Алафилип и Томас, што му дозволило да добие половина минута во однос на нив и да се помести на второто место во генералниот пласман. Водството во планинскиот пласман преминало кај Ромен Барде, кој бил фаворит пред трката за жолтата маичка, но откако изгубил 20 минути на етапата 14 го загубил фокусот за тоа и се префрлил на бегства.

Околу 40 километри на етапата 19, Пино, кој бил петти во генералниот пласман, ја напуштил трката поради повреда на мускул на ногата. На чело на трката во последните километри на претпоследното искачување, Кол де л’Изеран, Бернал нападнал од групата на фаворити, достигнувајќи ги и претекнувајќи ги последните членови на бегството на врвот. По него биле Сајмон Јејтс и Варан Баргиј (), една минута зад него, а следеле другите фаворити за жолта маичка. Алафилип отпаднал на нападот на Бернал и бил две минути зад него на врвот. На спустот, организаторите на трката ја неутрализирале трката кога снег, град и лизгање на земјиштето се случиле близу Вал д’Изер на последното искачување до Тињ. Времињата за генералниот пласман биле оние од Изеран, додека етапна победа и награда за најборбен возач на денот не биле доделени. Поради ова, Бернал, кој бил втор во генералниот пласман, се нашол пред Алафилип и ја презел жолтата маичка. Етапата била скратена од 126,5 километри на 89 километри.

[мини|[Еган Бернал во велосипедскиот музеј „Курс“ во белгискиот град Руселаре, откако бил дел од традиционалните критериуми по Тур]]

Нестабилното време предизвикало и претпоследната етапа да биде скратена од 130 на 59,5 километри, со што се избегнало искачувањето од прва категорија Кормет де Росленд и Кот де Лонжфоа од втора категорија, поради што возачите се искачиле само на Вал Торенс од екстра категорија на крајот. Група од 29 возачи се оддалечиле две и пол минути пред главната група, пред да останат само шестмина на почетокот на искачувањето. На 12 километри до целта, Нибали нападнал од оваа група и сам стигнал до победа, десет секунди пред Ланда и Алехандро Валверде. Кратко потоа, Бернал и Томас ги повеле останатите фаворити од генералниот пласман Уран, Бухман и Краусвајк. Алафилип повторно заостанал, губејќи три минути во однос на Бернал и паднал од второто на петтото место.

Последната етапа во Париз била освоена од Јуан во масовен спринт на Шанзелизе, негова трета победа и најмногу од сите други на ова издание. Бернал ја освоил трката, откако на етапата немало промени. Колумбиецот со 22 години станал најмлад после Франсоа Фабер во 1909 година и прв Латиноамериканец, кој ја освоил трката. Томас завршил втор, 1' 11" зад Бернал, додека Краусвајк доцнел 20 секунди зад Томас и завршил трет. Саган го освоил рекордниот седми бодовен пласман со вкупно 316 бода, 68 повеќе од Јуан. Барде го освоил планинскиот пласман со 86 бода, 8 повеќе од Бернал. Пласманот за млад возач бил освоен од Бернал, додека 35. пласираниот Годи завршил втор. Бернал станал петти возач кој ги освоил генералниот и пласманот за млад возач во иста година, следејќи ги Лорен Фињон (1983), Јан Улрих (1997), Алберто Контадор (2007) и Енди Шлек (2010). Екипата на  го освоиле екипниот пласман, 47' 54" пред второпласираниот . Од 176 возачи, 155 ја завршиле последната етапа во Париз.

## Пласмани

Постоеле четири главни поединечни пласмани на Тур де Франс 2019, како и екипниот пласман. Најважен бил генералниот пласман, кој бил пресметуван со додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа. На сите етапни завршници, исклучувајќи ги двете хронометарски етапи, првите тројца возачи добивале бонуси од 10, 6 и 4 секунди, соодветно. Со цел да ја раздвижи трката во генералниот пласман, временски бонуси од осум, пет и две секунди, соодветно, биле доделувани на првите тројца возачи на планински врв, доделувани на осум такви врва. Такви искачувања имала на етапите 3, 6, 8, 9, 12, 15, 18 и 19. Овие бонуси ги замениле „бонус-точките“, спринтови за временски бонуси кои биле воведени во 2018 година. Ако се случи пад во последните три километри од етапа, ова не ги вклучувало хронометрите и завршниците на нагорнина, вклучените возачи добивале исто време како групата со која биле кога се случил падот. Велосипедистот со најмало вкупно време е предводник на трката и победникот на овој пласман се смета за победник на Тур. Возачот кој го предводел пласманот ја носел жолтата маичка. Како прослава на 100. издание со жолта маичка биле носени поединечни дизајни на маичката на секоја етапа, освен на првата.

[мини|Предводниците на [Пласман за млад возач на Тур де Франс|пласманот за млад возач, генералниот и бодовниот пласман Еган Бернал, Жилијан Алафилип и Петер Саган, соодветно, на почетокот на етапата 19. Саган ја носел маичката од втората етапа, освојувајќи рекордна седма зелена маичка.]]

Дополнително, постоел бодовен пласман. Возачите добивале бодови за завршување помеѓу најдобрите на етапите или на средните спринтови во текот на етапите. Бодовите достапни на секоја етапна завршница биле одредувани од видот на етапата, како и на спринтовите, и првите петнаесет возачи добивале бодови. На рамните етапи, 50 бодови добивал етапниот победник и по 2 бода помалку до 15. место. На ридскиот етапи, победникот добивал 30 бода, и исто така по 2 бода помалку до 15. место. На планинските етапи, хронометрите и спринтовите, 20 бода добивал победникот, намалувајќи по 1 бод. Велосипедистот со најмногу бодови го предводел пласманот и ја добивал зелената маичка.

Трет пласман бил планинскиот пласман. Повеќето етапи на трката содржеле едно или повеќе категоризирани искачувања, на кои биле доделувани бодови за возачите кои први се искачиле на врвот. Искачувањата биле категоризирани како екстра категорија (*hors catégorie* - вон категорија), прва, втора, трета или четврта категорија, со повеќе бодови достапни на повисоко категоризираните искачувања. Искачувањата од екстра категорија носеле 20 бода за првиот возач и по 2 бода помалку до 8. возач. На искачувањата од прва категорија, 6 возачи освојувале бодови, каде 10 добивал првиот. На искачувањата од втора, трета и четврта категорија, првиот возач добивал 5, 2 и 1 бод, соодветно. Удвоени бодови се доделувале на врвот на петте искачувања од екстра категорија повисоки од 2.000 метри. Велосипедистот со најмногу бодови го предводел пласманот, носејќи ја белата маичка со црвени точки.

Последен поединечен пласман бил пласманот за млад возач. Тој се пресметувал на истиот начин како генералниот пласман, но ограничен само на возачи кои биле родени на или по 1 јануари 1994 година. Од 176 возачи, 48 од нив можеле да учествуваат во пласманот. Предводникот на пласманот ја носел белата маичка.

Пласманот за екипи бил пресметуван со додавање на завршните времиња на најдобрите тројца возачи од екипата по секоја етапа; водечката екипа била екипата со најмало вкупно време. Бројот на етапни победи и пласманите по екипа го одредувале исходот во случај на изедначување. Возачите во екипата која водела во овој пласман биле означувани со жолти броеви на грбот на нивните дресови и жолти кациги.

Дополнително, постоела награда за борбеност, доделувана по секоја етапа, сметано од страна на жири, дека направил „најголем напор и покажал најдобри квалитети за спортски дух“. Немало награди за борбеност на хронометрите и на завршната етапа. Победникот носел црвен број на следната етапа. На крајот на Тур, еден возач ја добивал сеопфатната награда за борбеност, повторно одредувана од жири.

* На етапите 2 и 3, Петер Саган, кој бил втор во бодовниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Мике Тенисен ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман.
* На етапите 7 и 8, Еган Бернал, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Џулио Чиконе ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман.
* На етапите 20 и 21, Давид Годи, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Еган Бернал ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман.

## Поредок

### Генерален пласман

### Бодовен пласман

### Планински пласман

### Пласман за млад возач

### Екипен пласман

## Поредок во UCI пласманите

За системот на Светскиот пласман, возачите од екипите во Светската турнеја и оние во професионалните континентални екипи настапувале поединечно, за нивните екипи и за нивните држави, освојувајќи бодови кои придонесувале кон поединечните пласмани, во кои биле вклучени сите друмски трки. Постоел поединечен пласман воведен во сезоната 2019, кои ги земал предвид само етапните трки на UCI, наречен Светски пласман на етапни трки. Бодовите доделени на првите 60 во генералниот пласман, секоја жолта маичка на крајот на етапата, како и првите пет на секоја етапа и првите тројца на крај во бодовниот и планинскиот пласман.

Бодовите освоени од Еган Бернал го искачиле од 23. на 6. место во поединечниот Светски пласман и од деветтото на второто место во Светскиот пласман на етапни трки. Жилијан Алафилип ја задржал својата позиција на врвот на поединечниот пласман, додека  и Белгија, исто така, го задржале водството во соодветните пласмани.

## Поврзано

* Светска турнеја на UCI 2019

## Наводи

## Белешки

### Извори

* 
* 
* 

## Надворешни врски

* 

2019

Категорија:Светска турнеја на UCI 2019
Категорија:Франција во 2019 година