open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Давид Хорисен

**Давид Хорисен** () бил митрополит на Пелагониската епархија, односно епископија, во средината на XV век.

Податоците кои се однесуваат на митрополитот Давид се малубројни и од различна провиниенција. Првпат, неговото име го среќаваме во ктиторскиот натпис од црквата Св. Илија во с. Долгаец, од 1454/5 год., а нешто подоцна во Општиот пописен дефтер бр. 4 од 1467/8 година. Точно датираниот натпис во црквата во Долгаец (во 1454/5 г.), не само што го содржи неговото прво спомнување туку и недвосмислено укажува дека Давид веќе одреден период бил на чело на Пелагониската митрополија. Пописниот дефтер бр. 4 од 1467/8 год., содржи нешто повеќе податоци и бележи дека манастирите Св. Архангел (Варош) и Трескавец, како и црквата Св. Јован Продром биле *мулк* - сопственост на митрополитот Давид. Истовремено, тој поседувал и царска наредба со која неговиот *мулк* бил ослободен од сите давачки кон државата, т.н. дивански аваризи. 

Во Пописниот дефтер од 1481/2 год. и податоците внесени во него, се гледа дека митрополитот Давид веќе не управувал, односно не го поседувал во *мулк*-сопственост манастирот Св. Архангели и наместо него во дефтерот се споменува Никодим кој, исто така, бил митрополит. Во истиот пописен дефтер од 1481/2 год. е запишано дека со манастирот Трескавец и неговиот имот управувале Данило, Милон, Никодим и Герасим кои живееле во манастирот и имале царски ферман од 886 год. по хиџра, односно 1481/2 год. со којашто биле ослободени од давање на арач, испенџе, како и други редовни и вонредни давачки.

Од овие извори јасно произлегува дека во 1468 год., Давид Хорисен сè уште е митрополит на Пелагониската митрополија и дека поседувал царска наредба (ферман) со којшто неговите имоти биле ослободени од сите давачки. Пописниот дефтер од 1481/2 год. во којшто веќе не се спомнува митрополитот Давид, говори дека тој можеби веќе не бил жив, а како негов наследник се јавува митрополитот Никодим кој задржува одредени имоти како што е манастирот Архангели, а кои претходно му припаѓале на митрополитот Давид. Ова се важни сознанија кои ја расветлуваат историјата на Пелагониската митрополија од средината на XV век, но и говорат за една досега малку позната пракса за покровителство и односот на османлиските владетели кон старите угледни црковни седишта, но и кон црковните прелати, односно епископи коишто, несомнено, се јавуваат како дел од новата феудална хиерархија на провинцискиот османлиски систем од тој период.

## Литература
* 

Категорија:Епископи на Охридската архиепископија
Димитрич

**Димитрич** (, *Димитрици*) — село во Нигритско, Егејска Македонија, денес во општината Визалтија на Серскиот округ, Грција. Било населено со македонско мнозинство и турско малцинство. Дел од Македонците биле погрчени, поради што во некои извори ги претставуваат како Грци.

## Географија
Селото се наоѓа во Серското Поле околу 12 км северозападно од Нигрита и на 20 км југозападно од Сер.

## Историја
### Средновековие
Во 1185 г. се одиграла Битката кај Димитрич во која војската на византискиот протосеваст Алексиј Врана ја поразила норманската војска на Вилхелм II Сицилиски која настапувала на исток по Пљачката на Солун.

### Во Отоманското Царство
Во XIX век и почетокот на XX век Димитрич било село во Серската каза.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Димитрич (Dimitritch) има 45 домаќинства сочинети од  и 100 жители Македонци и 40 муслимани. Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал опис на Димитрич, погрешно сметајќи ги жителите за Грци:

Во 1891 г. Георги Стрезов исто така го опишал селото, нарекувајќи ги погрчените Македонци „Грци“:

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) на почетокот на XX век селото имало 200 Македонци христијани, 150 Турци и 350 „Грци“.

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Димитрич (Dimitritch) живееле 480 Македонци и во селото работело грчко училиште со 2 учители и 31 ученик.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година во него се попишани 570 жители кои во 1920 г. нараснале на 663 лица. Во 1923 г. турското малцинство е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место власта довела грчки колонисти од околината на Смирна и на паланката Кувуклија (денес Ѓорукле), сместена на 15&nbsp;км западно од Бурса. Во 1928 г. Димитрич е претставен како мешано мештанско-дојденско село со вкупно 1.070 жители, од кои 149 лица (31 семејство) биле дојденци.

## Население

## Општествени установи
* Црква „Св. Димитриј“

## Личности
мини|180п|Георги Моаџирчето, јануари 1905&nbsp;г.
* Георги Моаџирчето (1885 – 1906) — револуционер, деец на ВМОРО
* Андон Нушкалијата (Андониос Нускалис) — четник во андартска чета
* Апостол Попкостов (Апостолос Папакостас) (? – 1913) — првенец на Димитрич и јатак на андартска чета
* Георги Гурмев (Георгиос Гурмис) — четник во андартска чета
* Костадин Кузобабов (Констадинос Куцјабабас) — агент од II класа на андартска чета
* Паскал Мерџански (Пасхалис Меряклис) — агент од III класа на андартска чета
* Христодул Ангелов (Христодулос Ангелопулос) — агент од II класа андартска чета

## Наводи

Категорија:Визалтија
Дорнбирнер Ах

мини|Дорнбирнер Ах во клисурата Рапенлох 
**Дорнбирнер Ах** е поток во Предарлска, Австрија, со својот извор во планините во близина на алпското село Ебнит (припаѓа на Дорнбирн). Тече низ една од најголемите и најубавите клисури во Централна Европа, Рапенлохшлухт, до Дорнбирн, го сече градот и меандрите над широкиот ливадски пејзаж, Лаутерахер Рид, течејќи паралелно и сосема блиску до устието на Рајна, во Боденското Езеро.

Ах е дом на бројни видови риби, вклучувајќи ја и пастрмката, која генерално се смета за печат на квалитет за недопрените води. Всушност, квалитетот на водата често се тестира.

Пред да биде отворен шумскиот базен Ач во 1988 година, кој сега е туристички магнет, беше дозволено да се плива во Ач бидејќи се сметало за апсолутно безопасен за здравјето.

Категорија:Реки во Австрија
Категорија:Притоки на Рајна
Лајла Пернаска

**Лајла Пернаска** била пратеник во Собранието на Република Албанија на Демократската партија на Албанија во текот на 2005 - 2013 година. Таа била избрана во округот Тирана .  

Студирала педијатрија на Универзитетот во Тирана, а подоцна специјализирала на Универзитетот Париз Декарт и Универзитетот Анри Поенкаре во Франција. Таа била избрана за пратеник на општите избори во 2005 година од округот Тирана . Била член на Комисијата за надворешна политика и Комисијата за труд, социјала и здравство.

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Албански политичари
Бејиш

**Бејеш** () е башкирска народна песна .  Песната го опишува батирот (башкирски народен херој) Бејеш, кој се борел за правата на луѓето и се криел од властите.

Според легендата, во средината на 19 век, кога Башкирите биле префрлени од цивилна во воена каста, тие учествувале во војните и кампањите во Русија, се занимавале со изградба на утврдувања и урбани погодности и ги преземале должностите на провинцијата Земство. Не сакајќи да ја поднесат тежината на воената служба, Башкирите дезертирале. Бејиш и неговите придружници биле забеганите војници.

За да ги заробат, беа формирани чети, но Бејиш и другарите Абубакир Абдаков, Кунакбај Абдрахимов, касарната Рахматулах, Курман Илбаков, Кутлуша Мурзагулов избегнале да бидат заробени 10 години, од 1838 до 1848 година. Бејиш останал во Бурзјан, парохиите Тамјански во областа и Кагинского Авзјан-Петровски работел во округот Вернеуралски. Во 1848 година, одредот Скорјатинова на патеката на Бииша по судирите со Бииш и неговите приврзаници ги заробил. Во чест на ова заробување, на полицискиот капетан Бииша Скорјатинов му бил доделен Орден на Свети Владимир IV степен.

Песната наликувала на оние на Салават Јулаев.

## Наводи

Категорија:Башкирски песни
Белоруснефт

десно|мини| Бензинска пумпа Белоруснефт во Минск со две логоа - Белуснефт и Белнефтекхим (септември 2021 година)

**Белоруснефт** (, ) е компанија која работи во Белорусија, која заедно со нејзината матична компанија Belneftehim е одговорна за најголемата мрежа на бензински пумпи во земјата. Според сопственото соопштение на Belorusneft, неговата дистрибутивна мрежа вклучува повеќе од 500 станици, или 65% од сите бензински пумпи во Белорусија. Седиштето на компанијата е во Гомел .    

Белоруснефт е производствена компанија и е основана во 1966 година  Во 1980-тите, инженерите и бушачите на Belorusneft беа активни во истражувањето на западносибирскиот нафтен басен во руската СФСР. Во 1986 година, 5729 работници на Белоруснефт работеле во Сибир (38,9% од вкупниот број работници на организацијата). По распадот на Советскиот Сојуз, соработката меѓу белоруски Белоруснефт и руската влада продолжи. 

Активностите на Белоруснефт вклучуваа истражување и производство на природен гас и нафта (вклучително и во странство), преработка на природен гас, производство на топлинска енергија (термоцентрала Свиетлахорск : капацитет за производство на електрична енергија 21 MW, капацитет за производство на топлина 19 Gcal/h) и работа на сервисни пумпи.  

Дистрибутивните станици на Белоруснефт, на пример, се во конкуренција со автопатот и метрополитенските станици на рускиот Лукоил, иако тие не се ни приближно бројни по број. 

Во 2011 година, Белоруснефт беше санкциониран од Стејт департментот на Соединетите држави поради водење бизнис со Иран . 

Компанијата беше исклучена од концернот Белнефтехим на 16 јули 2021 година.  Меѓународните санкции наметнати на Белнефтехим, вклучително и неговото сместување во Списокот за специјално назначени државјани и блокирани лица, беа предложени да бидат причина за овој потег. 

На 2 декември 2021 година, Белоруснефт беше додаден на списокот со санкции на Европската унија.  Швајцарија се приклучи на санкциите на ЕУ на 20 декември.  Во октомври 2022 година, Украина, исто така, ја стави на црно компанијата. 

## Наводи

## Надворешни врски
* Официјална веб страна 

Категорија:Белоруски претпријатија
Алина Еремија

**Алина Еремија** (роден 15 декември 1993 година Буфтеа, Романија), Turai ја претставуваше Романија на Детска Евровизија 2005 година со песната. Таа година Алина беше една од најголемите фаворити и се сметаше дека најверојатно ќе победи. Но, Алина би можела да се пласира на 5-то место со 89 поени.

Алина често се појавува во емисиите, а таа е и функционер во шоу програмата.

Категорија:Родени во 1993 година
Pod smokvom

**Pod smokvom** () , е образовен проект на Римокатоличката Црква во Хрватска.

## Заднина
Фра Мате Колак за време на летото во 2017 година држел библиски катехези на Крапањ во склоп на програмата Kursiljo. Притоа, често можеле да читаат и да го анализираат Евангелието во кое се споменува дрвото од смоква, чијашто улога во Библијата има големо симболичко значење. Оттука произлегло и името на проектот.

Во октомври 2017 година, на иницијатива на младите, а според свештеничкото тело "под водство на Светиот Дух" се раѓа проектот. Проектот е материјализиран преку каналот на платформата за објавување и споделување видеа Јутјуб , насловен *Pod smokvom*, чијшто цел е секојдневна објава на видеоснимки од Евангелието на денот со коментар и анализа според леќите на модерното доба од страна на презентаторот. Во проектот, присуствуваат и неколку млади лаици и свештеници. Читањето на Евангелието е наменето за католици, пред сѐ лаици, а негов коментар даваат свештениците.

Коментари на Евангелието даваат фра Мате Колак, свештениците Борис Јозиќ и Петар Млакар, фра Стјепан Брчина, фра Иван Марија Лотар, фра Иван Доминик Иличиќ и ѓаконот Хрвоје Зовко. Со проектот, секој ден се споделува Божјото Слово со цел гледачите да размислат како и дали таа е застспена во нивното секојдневи и живот. Со ова, се прави алузија на приказната од Библијата во која споменот на смоквата го преобразил Натанаел, кој тогаш го прифатил Божјиот повик. Од 26 март, можат да се следат читањатами анализите на Евангелието и на страниците на laudato.hr. Емисијата се пренесува и на Laudato TV.

## Наводи

## Надворешни врски
*Официјален веб канал на Јутјуб
*Официјална страница на Фејсбук

Категорија:Црковно школство во Хрватска
Категорија:Римокатоличка црква во Хрватска
Категорија:Телевизиски емисии
Заебос

мини| Илустрација на Заебос од  Пеколниот речник од 1863 година.
**Заебос** е демон или дух споменат во *[[Пеколен речник|Пеколниот речник]]*. Опишан е како големиот гроф на пеколните царства и се вели дека се појавувал во форма на симпатичен војник качен на крокодил.

## Наводи

## Надворешни врски

* www.deliriumsrealm.com
Категорија:Демони
Пјотр Болотников

200px|мини|Пјотр Болотников во 1960
**Пјотр Григориевич Болотников** (; 8 март 1930 – 20 декември 2013 година) бил советски спортист на атлетика кој најмногу се натпреварувал во трчање на долги патеки. Тој бил победник на натпреварот за 10.000 метри на Летните олимписки игри 1960 година.

Бил роден во Зиновкино, округ Краснослободски, Мордовиска АССР (сега Република Мордовија). Болотников почнал да се занимава со атлетика уште на дваесетгодишна возраст, кога се приклучил на советската армија. Тренирал во ВСС Спартак, чиј тренер бил Григориј Никифоров.

Болотников ја освоил својата прва титула на државното првенство на 10.000 м во 1957 година, кога изненадувачки го победил големиот Владимир Кутс во завршницата директно за 0,2 секунди. Станал двоен советски шампион на 5000 м и 10 000 м од 1958 до 1962 година. Тој, исто така, ја освоил националната титула на 10.000 м во 1964 година и националната титула во крос-кантри во 1958 година. Во 1959 година станал почесен мајстор на спортот на СССР.

Болотников веќе учествувал на Летните олимписки игри 1956 година, но без никаков успех. На Олимписките игри во Рим во 1960 година, Болотников ја контролирал трката на 10.000 метри од почетокот до крајот, победувајќи ги главните фаворити Ханс Гродотцки од Источна Германија и Мареј Халберг од Нов Зеланд со пет секунди разлика. На 5 октомври истата година, во Киев, Болотников го намалил светскиот рекорд на 10.000 м за речиси дванаесет секунди на 28:18,8.

Само две недели пред Европското првенство 1962 година во Белград, на 11 август 1962 година во Москва, Болотников го намалил сопствениот светски рекорд на 10.000 м за 0,6 секунди на 28:18,2, со што станал главен фаворит на долги растојанија на првенството. Лесно победил на трката на 10.000 м, но изненадувачки бил победен и освоил трето место на 5.000 м.

По неуспешните Летни олимписки игри во 1964 година, Болотников одлучил да се повлече од атлетиката во 1965 година. Добил Орден на Ленин во 1960 година.

Болотников починал на 20 декември 2013 година, на 83-годишна возраст.

## Наводи

Категорија:Освојувачи на златни олимписки медали за СССР
Категорија:Починати во 2013 година
Категорија:Родени во 1930 година
Категорија:Починати во Москва
Ирски споменик (Раброво)

**Ирски споменик** — споменик поставен во близина на валандовското село Раброво, Македонија, посветен на десеттата Ирска дивизија од Првата светска војна.

Ирската дивизија на која е посветен самиот споменик броела 8.000 војници и се борела во близина на селото Костурино против бугарската војска.

## Местоположба

Споменикот се наоѓа во непосредна близина на спојот на регионалниот пат 1105 со регионалниот пат 1401. Тој се наоѓа зад поголемите грчки воени гробишта, на едно плато над нив.

## Галерија


Податотека:Ирски споменик од Прва светска војна кај Раброво 2.jpg|Спомен-плочата под споменикот
Податотека:Ирски споменик од Прва светска војна кај Раброво.jpg|Келтски крст како споменик


## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Споменици за Првата светска војна
Категорија:Раброво
Музеј на уметност на Грузија

**Музејот на уметност на Грузија (AMG)**  алтернативно познат како **Музеј за ликовни уметности Шалва Амиранашвили**, е еден од водечките музеи во Грузија. Спаѓајќи под закрила на Грузискиот национален музеј, АМГ се наоѓа во близина на Плоштадот на слободата, Тбилиси и поседува околу 140.000 предмети од грузиска, ориентална, руска и друга европска уметност.

## Историја
Претходник на денешниот музеј, Националната уметничка галерија, била отворена преку напорите на млади грузиски уметници образовани на Запад во Тбилиси (Тифлис) на 1 февруари 1920 година. Од него израснале Централниот музеј за ликовни уметности, кој бил отворен во Тбилиси во август 1923 година. Дополнителен материјал е изложен од разни помали колекции. На крајот на 1932 година, музејот бил преместен во центарот на стариот град на местото на црквата Метехи од 13 век.
десно|мини|304x304пкс| „Процес“, слика од 16 век на Лукас Кранах Постариот била украдена и останала исчезната цела деценија до 2004 година, кога била вратена во Грузискиот уметнички музеј.
Во 1945 година, по специјален договор меѓу советската и француската влада, бројни уметнички дела кои ја сочинуваат Националната ризница на Грузија - ракописи, метални работи, накит, емајли, слики - биле евакуирани од грузиската влада во егзил по инвазијата на Црвената армија во 1921 година. Тие биле вратени во Тбилиси и додадени во колекцијата на музејот. Во формирањето на колекцијата важна улога одиграл еминентниот грузиски историчар на уметност Шалва Амиранашвили (по кого моментално е именуван музејот), кој го водел музејот повеќе од триесет години.

Музејот станал официјално познат како Музеј на уметност на Грузија во 1950 година, истата година кога се преселил во зградата каде што сега се наоѓа музејот. Изградена во 1838 година во неокласичен стил, во зградата била сместена теолошка семинарија во период на Руската Империја.

Музејот бил ставен, на крајот на 2004 година, под заедничка управа со неколку други музеи, формирајќи го Грузискиот национален музеј.

## Колекции
Во простории на музејската зграда е сместена постојаната колекција, составена од делови од грузиска, ориентална, руска и европска уметност.

Најважната од збирките на музејот е природно онаа на грузиската уметност, која го илустрира развојот на националната уметничка култура во текот на многу векови од античките времиња до денес. Ориенталниот дел е следен по својата големина и важност и е еден од најголемите во постсоветските земји. Парчињата на персиската ликовна уметност, особено каџарската уметност, е веројатно најзначајниот дел од ориенталната колекција. Вклучува неколку минијатури на персиски дворски уметници - слики на дворски убавици и портрети на шахови и благородници.

Во музејот често се одржуваат привремени изложби на дела од други збирки во земјата и странство.

## Литература

* *Уметнички музеј на Грузија Тбилиси*, составена и воведена од Тамаз Саникидзе (1985), издавачи на уметност Аурора, Ленинград.

## Наводи

## Надворешни врски

* Национален музеј на Грузија

Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Категорија:Музеи во Тбилиси
Категорија:Грузија
Драмолет по Ќирибили

**„Драмолет по Ќирибили“** (српскохрватски: *Dramolet po Ćiribiliju*) — југословенски тв-филм од 1972 година, во режија на Едуард Галиќ, снимен по сценариото на Милан Гргиќ. Улогите ги играат: Крешимир Зидариќ, Фахро Коњхоџиќ, Звонко Лепетиќ, Иво Фици, Иво Сердар, Мирко Војковиќ, Хелена Буљан, Круно Валентиќ, Јосип Мароти, Рикарда Симонели, Мато Грковиќ, Ангел Палашев и Мишко Поланец. Автор на музиката е Алфи Кабиљо, а сниматели се Крешимир Грчевиќ и Илија Вукас.

## Синопсис
Во измисленото приморско место Циполи, група ускоци се судираат со група венецијанци, предводени од смешниот капетан Траполо...

## Наводи

Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Хрватски филмови
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови на хрватски јазик
Категорија:Филмски комедии
Категорија:Мјузикли
Категорија:Филмови на Телевизија Загреб
Категорија:Филмови од 1972 година
Категорија:Филмови на Едуард Галиќ
Категорија:Филмови со Мато Грковиќ
Категорија:Филмови со Крешимир Зидариќ
Категорија:Филмови со Мишко Поланец
Категорија:Филмови со Фахро Коњхоџиќ
Категорија:Филмови со Иво Фици
Категорија:Филмови со Ангел Палашев
Категорија:Филмови со Рикарда Симонели
Категорија:Филмови со Иво Сердар
Категорија:Филмови со Звонимир Лепетиќ
Категорија:Филмови со Хелена Буљан
Категорија:Филмови со Мирко Војковиќ	
Категорија:Филмови со Јосип Мароти
Категорија:Филмови со Круно Валентиќ
Вселенска трка

[мини|Копија на [Носечка ракета|носечката ракета *Восток*, која е видоизменување на носечката ракета *Спутник*.]]
**Вселенска трка** () — натпревар помеѓу САД и Советскиот Сојуз во средината на XX век за постигнување значајни пресвртници во истражувањето на вселената. Започнала во доцните 1950-ти и траела до раните 1970-ти. Клучните настани во Вселенската трка го вклучуваат пуштањето на првиот вештачки сателит, *[[Спутник 1]]*, од страна на Советскиот Сојуз во 1957 г. Овој настан го шокирал светот и го поттикнал САД да ја забрза сопствената вселенска програма. Како одговор, САД го пуштил својот прв сателит, *[[Експлорер 1]]*, во 1958 г. Друга значајна пресвртница била трката да се стави човек во вселената. Јуриј Гагарин станал првиот човек што ја обиколил Земјата со советскиот вселенски брод *[[Восток 1]]* во 1961 г. САД го следел примерот со Алан Шепард, кој станал првиот Американец во вселената подоцна истата година.

Еден од најпознатите иконски мигови на Вселенската трка била мисијата *[[Аполо 11]]* во 1969 г., кога американските астронаути Нил Армстронг и Баз Олдрин станале првите луѓе што стапнале на Месечината. Ова достигнување означило голема победа за САД во Вселенската трка.

Вселенската трка имала длабоки последици за науката, технологијата и геополитиката. Тоа довело до напредок во ракетната техника, телекомуникациите и компјутерската технологија. Дополнително, го поттикнало соперништвото помеѓу САД и Советскиот Сојуз за време на епохата на Студената војна, при што секоја страна се стремела да ја покаже својата технолошка и идеолошка надмоќност.

## Наводи

## Надворешни врски

* Scanned letter from Wernher Von Braun to Vice President Johnson 
* ''America's Space Program: Exploring a New Frontier"'', a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan
* Chronology:Moon Race
* TheSpaceRace.com 
* Space Race Exhibition 

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Студена војна
Категорија:Надворешни односи на Советскиот Сојуз
Категорија:Истражување на вселената
Симон Кисковски

**Симон Кисковски** е македонски автор и академик. Роден е во село Долно Дивјаци, Крушево. Основно и средно образование завршува во родниот град, по што се запишува на верски науки. Од верски науки, се одлучува да продолжи да студира Филозофија на универзитетот во Скопје.

Бидејќи имал поголеми амбиции, се одлучува да се отсели во Франција. Таму, одлучува да се пренасочи на технички науки и да студира информатика на Парискиот универзитет. Покрај студиите, паралелно работи и како информатичар во автомобилската индустрија Рено. По завршувањето на информатичките студии, почнува да предава. Сепак, поради афинитетот кон социјалните науки, одлучува да продолжи со студии на психологија на Парискиот универзитет.

При таа промена, ја напушта својата работа во автомобилската индустрија и се вработува во корпорација Thomson, сектор на воена индустрија, задолжен за микро информатика.

Во 1980-те, ја основа сопствената фирма "Mak-system" насочена кон развој на медицински софтвери. Таа продолжува со работа на сите континентиндо денешниот ден. Во 2024, во Скопје, ја издава книгата "Каде одиш Македонијо?" во кој дава осврт на неколку теми поврзани со неговата родна држава. Покрај кус осврт на историката на земјата од античко време, Кисковски исто така ги дискутира и темите за економијата, информатиката и дигиталните услови во државата.

## Наводи
 

Категорија: Македонски претприемачи
Категорија:Луѓе од Долно Дивјаци
Никола Кољевиќ

мини|250п|Никола Кољевиќ

**Никола Кољевиќ** (српска кирилица: Никола Кољевић; 9 јуни 1936 - 25 јануари 1997) бил политичар, универзитетски професор, преведувач и есеист од босанските Срби, еден од најистакнатите југословенски шекспиролози. Во 2016 година, постхумно бил прогласен од Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија дека бил дел од злосторнички потфат со цел протерување на Бошњаците и босанските Хрвати од Босна и Херцеговина за време на војната во Босна.

Кољевиќ имал улога на српски член на Претседателството на Босна и Херцеговина заедно со Билјана Плавшиќ и бил потпретседател на Република Српска за време на југословенските војни.

## Биографија
Кољевиќ бил роден во угледно трговско семејство во Бања Лука, тогаш дел од Кралството Југославија, (сега Босна и Херцеговина). Неговиот постар брат, Светозар (1930–2016), бил познат научник кој пишувал многу за српската епски народни песни. На првите повеќепартиски избори одржани во 1990, бил избран за српски член на Претседателството на Босна и Херцеговина. Во април 1992 година го напуштил Претседателството, а за време на војната во Босна ја зазел улогата како потпретседател на Република Српска. Кољевиќ добил највисок орден на Република Српска. Бил единственото лице кое ја потпишало декларацијата во име на Република Српска за одобрување на Уставот на Босна и Херцеговина како што е наведено во Анекс 4 на Дејтонски мировен договор.

Синот на Кољевиќ загинал во несреќа на скијање во 1975 година.

## Самоубиство
На 16 јануари 1997 година, тој се обидел да се самоубие пукајќи си во главата, а една недела подоцна починал во болница во Белград.

## Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија
Во пресудата од 2016 година против Радован Караџиќ, Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (МКТЈ), поддржан од ОН, го идентификувале Кољевиќ како дел од здружен злосторнички потфат, во кој бил вклучен и Караџиќ. Во него се опишува дека Кољевиќ бил „особено екстремен според своето мислење“ и се залагал за протерување на босанските муслимани со цел да се создаде хомогеност на териториите и се вели дека е „невозможно Србите да живеат со некој друг“:Откако многу години предавал Шекспир на Универзитетот во Сараево, неговото подоцнежно вклучување во српската националистичка политика ги изненадило неговите поранешни студенти муслимани, од кои со многумина останал добри пријатели по дипломирањето, бидејќи никогаш претходно не покажал ни најмала трага на предрасуди.

## Дела

* *Теориски основи критички*, 1967 г
* *За компаративна и секундарна*, 1977 година
* *Иконоборци и иконоборци*, 1978 г
* *Шекспир, трагичар*, 1981 г
* *Песник за песна*, 1984 година
* *„Тајна“ позног Дучиќа: интерпретација*, 1985 г
* *„Ламнет на Белградом“ Милоша Црњанског*, 1986 г
* *Класици на српската поезија*, 1987 г
* *Теми за татковината*, 1995 година
* *Андриќево ремек-дело*, 1995 г
* *Од Платона до Дејтона: (евиденција на државата по наша прилика)*, 1996 г.

## Наводи

### Библиографија

* 
* 

## Надворешни врски

Категорија:Српски националисти
Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Категорија:Луѓе од Бања Лука
Категорија:Починати во 1997 година
Категорија:Родени во 1936 година
Евгениј Владимирович Четвергов

мини|169x169пкс| Видије, 2016 година

**Евгениј Владимирович Четвергов** роден во Ардатово, Мордовија, 30 март 1934 година, бил писател од Ерзија. Напишал неколку книги на руски и на Ерзјански јазик. Бил главен уредник на списанието Ерзјан Мастор.

## Живот
Четвергов студирал земјоделски науки и работел како земјоделски инженер и како професор на Мордовискиот државен универзитет. Бил еден од основачите на културниот клуб „Масторава“.

## Дела

* Јоргованот Месечина (1989)
* Велени Вајгелт (1992)
* Малата сирена (1995)
* Јен тост (2003)
* Јангамо (2006)
* Нивните имиња се бесмртни (2007)
* Каде цвета чистотата? (2009)
* Ерјаздент Арсез (2010)
* Ванин (2011)
* Тезе од Тосо (2013)
* Фино-угрички на руски од Јазик: топонимичко-етимолошки речник на фино-угрички, угрички и селкупски зборови вклучени во речникот на рускиот јазик (2015)
* Поладкстомо (2016)

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1934 година
Категорија:Руски писатели
Исички златен катафрактски воин

алт=Cataphract made of gold found in the Issyk kurgan.|мини| Катафрактна направена од злато пронајдена во курганот Исик.
[алт=The stamp of Issyk Golden Cataphract Warrior in Kazakhstan.|мини| Поштенска марка на Златен човек Исик во [Казахстан.]]
**Златен човек Исик**, е оклоп кој се состои од илјадници златни парчиња пронајдени случајно во 1969 година за време на изградбата на гаража и работи за подобрување на патот на гробницата Исик на југот на земјата Алмати. Откриен е од курганот Исик, кој  истражувал со тим археолози од Казахстанскиот институт за историја, етнографија и археологија на чело со Кимал Акишев.

Се смета дека им припаѓал на Скитите или на Сака. Се смета дека воинот на Златната катафракта е Сака принц или принцеза на возраст од околу 18 години, бидејќи датира од 4 век п.н.е., а регионот каде што е пронајден курганот бил управуван од Сака во 4 век п. Оклопот бил изложен во Анкара 2 недели во 2019 година, а потоа е преселен назад во Казахстан. Денес е изложен во Национален музеј на Република Казахстан.
мини|Монета на Казахстан 0252

## Наводи

### Поврзано

* 

Категорија:Археолошки наоди од 1969 година
Категорија:Скитологија
Категорија:Азиски оклопи
Категорија:Поединечни оклопи
Категорија:Археологија на Казахстан
Војо Димитријевиќ

**Војо Димитријевиќ** (Сараево, 20 мај 1910 – 12 август 1980, Сараево)  -  југословенски и српски сликари. 

## Живот
Како млад сликар, тој бил еден од генерацијата пред 1945 година, давајќи им предност на социјалните теми заедно со Данијел Озмо, Исмет Мујезиновиќ и Бранко Шотра. По 1945 година ова било заменето со теми за реконструкција. 

Неговиот уметнички опус се развивал во опсег од општествено ангажирано сликарство, преку геометриска апстракција до концептуални сликарски практики донекаде блиски до аналитичко и процесуално сликарство. Заради неговиот необичен, стилски нехомоген опус, раното напуштање на идеолошките мотиви и приклучувањето кон авангардните аспирации, Димитријевиќ бил изложен на бројни дискусии за професијата и политиката.

Војо Димитријевиќ е еден од основачите на алтернативната група *Collegium Artisticum* во 1939 година, заедно со Оскар Данон, Ана Реис и Јахиел Финци. Важноста на оваа позната група се истакнува во посебниот општествено-политички контекст на Кралството Југославија во пресрет на Втората светска војна, кога Босна и Херцеговина била укината со националистичката политика на Загреб и Белград, поточно од Цветковиќ-Мачек. договор.

## Наводи

Категорија:Срби во Босна и Херцеговина
Категорија:Починати во 1980 година
Категорија:Родени во 1910 година
Рајна Талинска

200px|мини|Слика од Рајна Талинска (1927 година)
**Рајна Илиева Кирчева-Талинска** (; 24 февруари 1888  — 12 февруари 1954) — бугарска сценска глумица.

## Биографија

Рајна Талинска е родена во Варна на 24 февруари 1888 година. Средното образование го завршила во Софија, а по дипломирањето се запишала на Историско-филолошкиот факултет на Софискиот универзитет. Во 1907 година, таа започнала да студира во Драмската школа на Емануел Рајхер во Берлин.

Талинска дебитирала на сцената во улогата на Луиз Милер во драмата Интрига и љубов на Фридрих Шилер. Нејзиното деби на сцената на Народниот театар на Бугарија било во 1909 година, играјќи ја Тамара во претставата *Борислав* на Иван Вазов. Талинска станала дел од друштвото на Народниот театар повеќе од дваесет години, од 1909 до 1930 година. Нејзините поистакнати улоги вклучуваат:

* Фергова во *Милионер* од Јордан Јовков
* Наташа во *Три сестри* од Антон Чехов
* Ања во *„Вишновата градина“* од Антон Чехов
* Ана Андривна во *[[Ревизор (комедија)|„Владиниот инспектор“]]* од Николај Гогољ
* Љубовница брзо во *Хенри IV* од Вилијам Шекспир
* Рада во *ѕидари* од Петко Тодоров 

Талинска починала во Софија на 12 февруари 1954 година, на 65-годишна возраст.

## Наводи

Категорија:Починати во 1954 година
Категорија:Родени во 1888 година
Категорија:Луѓе од Варна
Категорија:Бугарски глумци
Тома Еначе

**Тома Еначе** (роден на 1 ноември 1970 година) е романски филмски режисер и актер. Бидејќи е од влашко етничко потекло, тој го режирал *I'm Not Famous but I'm Aromanian*, првиот филм на влашки јазик. Еначе има режирано и два други филмови. Неговите активности надвор од светот на кинематографијата се поврзани со поезијата и театарот.

## Биографија
Тома Еначе е роден на 1 ноември 1970 година во Михаил Когалничеану, Романија. Тој е етнички Ароманец и течно зборува влашки. Тој го научил јазикот на својот син Антон, кој го имал со неговата сопруга Елена, Романка од Марамуреш.

Откако го завршил своето средно образование во Констанца, Еначе се запишал на Зоотехничкиот факултет на Универзитетот за агрономски науки и ветеринарна медицина во Букурешт, бидејќи сакал животни. Но, бидејќи му се допаднала и поезијата, што пак го придвижила поблиску до театарот, тој работел и на Театарскиот факултет на Националниот универзитет за театар и филм во Карагијале . Така, Еначе дипломирал на помеѓу 1996 година и не подоцна во 1997 година. По ова, Енахе направил неколку театарски претстави во Романија и во странство, сите на аромански јазик. Енахе, исто така, објавил три тома лични песни на аромански и преведе неколку песни и театарски претстави на аромански.

Еначе го режирал филмот *I'm Not Famous but I'm Aromanian*, објавен во 2013 година. Ова бил прв филм на аромански јазик и добил неколку награди. Мотивиран од ова, тој режирал уште еден филм посветен на Ароманците, *Ароманците, од Познатиот Манаки до Не сум познат*, од 2015 година. Во 2019 година, тој го режирал **', првиот филм посветен на Експериментот Питешти на затворот Питешти од комунистичката ера. Енаш исто така бил меѓу актерската екипа на филмот на Николае Маргинеану од 2019 година **'.

## Наводи

## Надворешни врски
* 
* 

Категорија:Романски поети
Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1970 година
Категорија:Македонски Власи
Ворума

**Ворума** (; Võro) бил историски округ во Естонија . Историскиот Võrumaa ги опфаќа областите на сегашните окрузи Võru, Põlva, Valga и Tartu.

## Антички период
мини|Антички окрузи, тврдини и патишта на Естонија и северна Латвија.
Центарот на населбата Ворума се бреговите на реката Võhandu . Првите населби во Ворума биле Kääpa и Villal на брегот на езерото Тамула, од кои најстарата е Kääpa, каде што луѓето живееле уште во првата половина на третиот милениум п.н.е.

Во средното и раното железно време, во југоисточна Естонија е формиран округот Уганди .

## Среден век
Во 13 век, Ливонските браќа на мечот ги нападнале териториите на Латвија и Естонија; Војската го порази Уганди во 1224 година. По освојувањето, во Уганди била формирана епархија Дорпат . За време на епархијата,  и тврдината Vastseliina биле изградени во областа Võrumaa за заштита на границата од Русите.

За време на Ливонската војна, од 1558 до 1583 година, областа Ворумаа била под власт на Големото Војводство Москва, но во 1582 година, Естонскиот Јам Заполски останал под полска власт.

## Руската империја
За време на Големата северна војна (1700–1721), Ворумаа потпаднал под власт на Царството на Русија во 1704 година.

Ако планирате да ја посетите Võrumaa, има неколку туристички релевантни знаменитости кои вреди да се посетат. Еден од нив е природниот резерват на пештерите Пиуса - уникатна природна атракција со подземни реки и импресивни варовнички формации. Друго место што мора да се посети е Набљудувачката кула Rõuge која нуди прекрасен поглед на езерото Ратасјарв и неговите околни шуми.

Културните моменти вклучуваат традиционални естонски ракотворби, како што е грнчарството на фармата Моко или работилници за филцирање волна во фармата Мооска. Исто така, има многу настани во текот на годината кои ги слават локалните традиции како што се фестивалите на народна музика или древните пагански ритуали за време на летните прослави.

## Наводи

Категорија:Виру (округ)
Мулгимаа

мини|Знамето на Мулгимаа
мини|Област на јужноестонски јазици, вклучително и Мулгиски дијалект (жолта област)

**Мулгимаа** е културно-историски регион во Јужна Естонија. Денес регионот ги опфаќа округот Вилјанди и северозападниот округ Валга . Историски гледано, Мулгимаа била поделена на пет парохии (): Халист, Хелме, Каркси, Паисту и Тарвасту.

Традиционално, дијалектот Мулги се зборувал во Мулгимаа.

Петте историски парохии Халиште, Паисту, Каркси, Хелме и Тарвасту денес се поделени меѓу 10 локални самоуправи и, во сегашниот контекст на Естонија, имаат релативно заедничко економско и социјално потекло.

До крајот на 19 век, регионот бил јасно препознатлива етнографска и лингвистичка област во јужна Естонија заснована на јазикот Мулги и претставува потомок на античкиот округ Сакала.

## Наводи

Категорија:Естонија
Оливера Марковиќ

мини|200п|Оливера Марковиќ на поштенска марка

**Оливера Марковиќ** (Белград, 3 мај 1925 — Белград, 2 јули 2011) — српска и југословенска глумица и пејачка. Според анкетата на весникот *[[Вечерње новости]]*, таа се наоѓа на третото место на списокот на најголемите српски глумици на 20 век. Нејзината кариера траела 60 години при што играла во повеќе од 100 филмови и 40 телевизиски серии.

## Животопис

## Кариера
Оливера Марковиќ се прославила уште на почетокот на 1950-тите со својата улога во театарската претстава „Мачка на вжештениот лимен покрив“ на Тенеси Вилијамс и „Лов на вештерки“ на Артур Милер.

## Признанија и значење
Оливера Марковиќ е тема на краткиот расказ “Фактот како фикција“ на македонската писателка Оливера Ќорвезироска од 2021 година.

## Наводи

Категорија:Српски глумци
Категорија:Југословенски глумци
Категорија:Родени во 1925 година
Категорија:Починати во 2011 година
Категорија:Луѓе од Белград
Руска пропаганда во Македонија

**Руската пропаганда во Македонија** е политичко влијание од позиција на интерес на Русија во Северна Македонија. Влијанието најмногу се забележало и манифестирало по пат на хибридна војна водена за време на руската војна во Украина. Во тоа време, најголемиот дел од социјалните мрежи, а првично Фејсбук, биле преплавени со руско гледање на настаните во Северна Македонија, а и пошироко на Балканот. Со цел да го намали негативното влијание на пропагандата, Европската Унија вовела санкции, така што блокирала неколку ТВ канали како што се “Russia Today” и “Sputnik”.

## Заднина
Со оглед на тоа дека Фејсбук не ги проверува содржините кои ги објавува, за разлика од потрадиционалните медиуми, станува плодна почва за ширење на руската пропаганда. Со оглед на тоа дека луѓето во општеството, повеќе од 50% од нив, користат социјални медиуми наместо традиционалните, рускиот и кинескиот авторитативен режим ги заземаат и злоупотребуваат овие медиуми. Овие бројки достигнуваат и до 90% меѓу младите лица кои се информираат за настаните, што остсва многу голем простор за руско влијание.

Покрај тоа, руската пропагандна сика во Кремлин, има свои локални поддржувачи, најчесто во Бугарија и Србија коишто, на пример, се грижат да ги преведат статиите. Така, еден од факторите преку коишто руската пропаганда продира во информациските екосистеми во Југоисточна Европа се локалните инфраструктури на страници и профили кои ја поддржуваат политиката на Кремлин. Уште една тактика којашто ја користат руските тајни сервиси за сппделување на дезинформации е употребата на "црна пропаганда" преку која вршеле лажни постови на некои медиуми кои читателите ги знаеле како Западни.

### Ширење на влијание преку Србија
Според истражувањата на Институтот за Глобална Аналитика од Софија, руското влијание најмногу се шири на земјите од бивша Југославија преку српските портали “Sputnik” и “Informer”, коишто се поддржани од руски компании за извор за гас. Овџа води до брзо ширење на информациите бидејќи најголемиот дел од популацијата го разбира српскиот јазик поради образование во училиштето, или има служено во Југословенската армија.

## Наводи

Категорија:Македонско-руски односи
Nuclear Now

***Nuclear Now*** е американски документарен филм од 2022 година, во режија и според сценарио на Оливер Стоун . Филмот претставува дека јадрената енергија е решение потребно за борба против климатските промени бидејќи другите обновливи енергии сами по себе нема да бидат доволни на време за планетата да добие јаглеродна неутралност пред климатските промени да станат неповратни.

Филмот е заснован на книгата *A Bright Future: How Some Countries Have Solved Climate Change and the Rest Can Follow,* напишана од американските научници Џошуа С. Голдстајн и Стафан А. Квист. Голдстајн е коавтор на сценариото заедно со Оливер Стоун. Продуценти се: Стефано Буоно, Изабел Боемеке и Џон Килик .

Документарецот бил премиерно прикажан на 79 издание на Венецискиот филмски фестивал . Стоун и Голдстајн подоцна, исто така, се заложиле за нивните предлози на 53-от Светски економски форум 2023 година во Давос, Швајцарија . Се одликува со една од последните филмски партитури на Вангелис .

## Заплет
Како наратор на филмот, Стоун се залага за јадрена енергија како безбеден извор на енергија што може да ги замени фосилните горива и со тоа да помогне во борбата против климатските промени . Тој предвидува двојно или четирикратно зголемување на побарувачката за електрична енергија во светот во наредните 30 години. Со цел да се обезбеди доволна поддршка со ниска јаглеродна енергија, Стоун предлага масовно производство на јадрени централи.

Стоун тврди дека рециклирањето, електричните автомобили и потрошувачката на еколошки производи се само обиди на граѓаните од средната класа да се чувствуваат добро, но нема да направат вистинска разлика за климата. Сценаристите го обвинуваат антинуклеарното движење дека ја поистоветува јадрената енергија со јадреното оружје и на тој начин создава исконски страв против оваа форма на енергија. Понатаму, писателите имплицираат дека нафтената и гасната индустрија ги финансирала кампањите.

## Прием
Преглед во *Variety* посочува дека двете страни кои дебатираат за добрите и лошите страни на јадрената енергија се вкоренети долго време. Сепак, рецензентот препорачува слободоумен поглед на филмот и шпекулира дека може да има влијание слично на *Неповолна вистина* . На Меѓународниот филмски фестивал во Венеција во 2022 година, Меѓународниот совет за филм, телевизија и аудиовизуелна комуникација (CICT ICFT) ја додели *Nuclear Now* со наградата *Енрико Фулхињони* . Жирито изјави дека филмот додава нови и смели научни сознанија во дискусијата за контроверзната тема.

## Наводи

## Надворешни врски

* Nuclear Now на  IMDb

Категорија:Климатски промени
Категорија:Филмови на Оливер Стоун
Категорија:Филмови од 2022 година
Боби Хелмс

**Роберт Ли Хелмс** (англ. *Robert Lee Helms*; 15 август 1933 – 19 јуни 1997), естрадно познат како Боби Хелмс ― американски кантри-пејач, најпознат по неговиот божиќен хит „Jingle Bell Rock“ од 1957 година.

## Живот и кариера
Роберт Ли Хелмс е роден во 1933 година во Блумингтон, Индијана.   Тој започнал да настапува во дуо со неговиот брат Фреди, пред да продолжи со успешна соло-кариера во кантри-музиката. Во 1956 година, Хелмс се преселил во Нешвил, каде што потпишал договор за снимање со Decca Records. Следната година објавил неколку успешни песни. Неговиот прв сингл во 1957 година, насловен „Fraulein“, се искачил на прво место на топ-листата за кантри-музика и се пласирала во топ-40 на топ-листата за најпродавани синглови на ''Билборд''. Подоцна истата година, тој го издал синглот „My Special Angel“, кој исто така завршил на прво место на кантри-топ-листата, а влегол во топ-10 на топ-листата за поп-музика од списанието *[[Билборд (магазин)|Билборд]]*.

Неговата песна „Jingle Bell Rock“, издадена во ноември 1957 година и продуцирана од Пол Коен станала голем хит  на која веќе во средината на декември се танцувало на тинејџерското танцово шоу од Дик Кларк American Bandstand. Песната повторно се појавила на топ-листите во четири од следните пет години и  станала божиќен класик која се пушта и денес. Според StationIntel, песната е трета најемитувана божиќна песна на радио. 

Во следните три децении Хелмс продолжил со снимање музика и турнеи. Бил примен во Куќата на славните на рокабили-музиката за неговиот придонес во овој жанр.

Хелмс страдал од емфизем, астма, дијабетес и стомачни проблеми. Починал  на 19 јуни 1997 година од компликации од емфизем, на 63-годишна возраст.

## Дискографија

### Избрани албуми

* *Sings to My Special Angel* (Decca, 1957)
* *I'm the Man* (Kapp, 1966)
* *Sorry My Name Isn't Fred* (Kapp, 1966)
* *All New Just for You* (Little Darlin', 1968)
* *Pop-a-Billy* (MCA, 1983)

## Наводи

## Надворешни врски

* 
* 
* [ Helms biography at Allmusic website]

Категорија:Починати во 1997 година
Категорија:Родени во 1933 година
Категорија:Американски пејачи
Категорија:Американски кантри-музичари
Категорија:Пејачи од Индијана
Категорија:Американски поп пејачи
Категорија:Американски текстописци
Категорија:Американски кантри пејачи
Категорија:Американски кантри кантавтори
Џени Дривала

**Џени Дривала** (; Каламата, р. 1957) е грчка пејачка сопран.

## Историја
Дривала студирала византиска литература на Универзитетот во Атина, класичен балет (Училиште Моријанова), глума во Националната театарска школа, пијано (под Аикис Панџари и Г. Арванитаки) и пеење (под Ерини Ламбриниду и Миреј Флери) на Атинскиот конзерваториум. Музичките студии ги завршила на Универзитетот во Бремен кај Џон Модинос (1980).

Таа дебитирала во насловната улога на Доницети *Луција ди Ламермур*  во Грчката национална опера и во Театро Петруцели во Бари, Италија во 1983 година. Од 1982 до 2007 година таа интерпретирала водечки улоги во приближно дваесет опери: *[[Травијата]]*, *[[Риголето]]* и *[[L'Assedio di Corinto]]* како премиери на грчката национална опера, *Атила*, *Ана Болена*, *[[Грабнување од сарајот|Die Entführung aus dem Serail]]* и *[[Die sieben Todsünden|Die sieben]]* национален опера на Грција., *[[Волшебната флејта|Die Zauberflöte]]*, *La bohème*, *Pagliacci*, *[[Хофманови приказни|Les contes d'Hoffmann]]*, *[[Лилјакот (оперета)|Die Fledermaus]]*, *Faust* (Атински фестивал 1994), меѓу другите.

Нејзината прва улога во Грчката национална опера беше како Лусија во 1981 година, Лусија ди Ламермур. Од 1982 до 2007 година толкуваше водечки улоги во околу дваесет опери: Травијата, Риголето, L'assedio di Corinto (премиера на грчката национална опера), Атила, Ана Болена, Die Entführung aus dem Serail, Седумте смртни гревови [Die sieben Tods] (Премиера на грчката национална опера), Die Zauberflöte, La bohème, Pagliacci, Les Contes d'Hoffmann, Die Fledermaus, Faust (Фестивал во Атина, 1994 година) итн. Има настапувано во античка драма и кино. Од 2008 година работи како режисер. Таа ги пееше во светските премиери Враќањето на Хелена на Танос Микруцикос (1993) и Антигона од Микис Теодоракис (1999) во Атинската концертна сала. Има снимено многу музички албуми. // Последно ажурирање на биографијата: декември 2015 година - Списокот на продукции подолу постојано се ажурира.

Од 2008 година работела како режисер. Таа пеела во светските премиери на *Враќањето на Елена* од Танос Микруцикос (1993) и *Антигона* од Микис Теодоракис (1999) во Атинската концертна сала .

## Награди

* Златен медал на меѓународниот пеачки натпревар во Тулуз (1977)
* Награда за најдобар преведувач Сполето, Италија
* 1-ва награда на меѓународниот натпревар Винченцо Белини, Италија (1983)
* Награда на УНЕСКО Марија Калас  (2016)
* Награда Траета (2018)

## Снимки
* *Songs I Love* – Лондон 1995 Sommrecords
* *Распетието* – Византиска опера од Y. Boufides Атина 1996 година
* *Божиќ 2000* – Атина 2000 г
* *Антигона* – опера од М. Теодоракис
* *Брентано Лидер* – *Дафне* - од Р. Штраус
* *Арија* – Атина (2006) – Арија од Белини, Верди, Мејербер, Мозард
* Моцарт: *Митридат, Ре ди Понто* (како Аспазија) – Театро ла Фениче (1999), Конкуктор: Родерик Брајдон“

## Филмови
* *Малина* од Вернер Шретер (1991)
* ** од Вернер Шретер (1996)

## Наводи

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Родени во 1957 година
Категорија:Грчки оперски пејачи