Константин С. Николаеску-Плопшор

**Константин С. Николаеску-Плопшор** ( – ) — романски историчар, археолог, антрополог и етнограф, познат и како фолкорист и писател за деца, чии разновидни активности првенствено биле фокусирани на неговиот роден регион Олтенија. Првенствено заинтересиран за праисторискиот период на Балканот, тој истражувал различни палеолитски, мезолит и неолитски локалитети во неговата родна земја, ставајќи ги во поширок европски контекст, притоа создавајќи свои системи на праисториска хронологија и типологија. Неговите главни придонеси за археологијата ја вклучуваат класификацијата на олтенските микролити, проучувањето на локалните пештерски слики и спорното тврдење дека локалитет во Тетоу докажува регионален придонес во 

Николаеску-Плопшор исто така бил политичар и активист за благосостојбата на ромско-романското малцинство. Пред Втората светска војна, тој бил еден од регионалните водачи на Олтенија за новото ромско политичко движење и соработник на некои од првите весници на ромски јазик во локалната историја. Неговата работа во романската литература вклучува збирки на романски фолклор и ромска митологија, како и оригинални анегдоти и бајки со фолклорни корени. Активен собирач на традиционални предмети, тој бил познат и по неговата дејност како музеолог и раководител на Музејот Олтенија во Крајова.

## Биографија

### Ран живот
Николаеску-Плопшор е роден во Салкута, округот Дољ. Од делумно ромско романско потекло, тој бил потомок на Динча Шилеру, олтенски селански претставник во ад-хок диванот кој одлучувал за унијата меѓу Влашка и Молдавија во 1859 година. Средните студии ги завршил во гимназијата Керол I во Крајова, и подоцна дипломирал на Универзитетот во Букурешт на Факултетот за литература и историја. За тоа време, тој станал ученик на романскиот историчар Василе Парван, познат по неговата работа во истражувањето и класифицирањето на антиквитетите на Дакија, и бил колега со средновековецот Константин Ц. Џуреску.

Набргу откако бил назначен за наставник по историја во Пленица, Константин С. Николаеску-Плопшор се фокусирал на работата на истражување, документирање и зачувување на доказите за историското минато на олтенските села. Тој си поставил како своја лична амбиција археолошко испитување на целиот регион, со цел да ги открие „трагите на најстарите луѓе што ја населиле Олтенија“, население за кое првично верувал дека потекнува од Азија  Во 1922 година, истражувачот станал почесен директор на Музејот Олтенија, регионална институција основана во 1915 година, и каде што бил и кустос на Секцијата за археологија и фолклор. Колекцијата главно се базирала на предмети што ги собрал за време на неговите многубројни патувања. Тој подоцна бил вклучен во основањето на огранокот на Националниот архив во Крајова, служејќи како негов директор.

Околу 1923 година, Николаеску-Плопшор започнал да копа на издигнати локации познати локално како *магури*, откривајќи стуткани скелети со остатоци од окер, пред да го сврти своето внимание на други локации, каде што открил остатоци од праисториски живеалишта. Во раните 1930-ти, неговото откритие на микролити во Карпен (село Клеанов) и неговата родна Салкуца (Плосор) го навело да предложи постоење на две мезолитски археолошки индустрии родени во Олтенија, теорија за прв пат наведена на 15-тиот Меѓународен конгрес за антропологија.

Во 1926 година, тој отпатувал во округот Горј, каде што го документирал постоењето на пештерска слика на лов и базирана на јаглен во близина на коски од пештерска мечка и керамика од бакарно време, но не ја открил нејзината точна локација (веројатно како средство за да обезбеди подобра заштита). Поттикнат од истражувањето на францускиот научник Анри Брејл, со кого започнал да се допишува, Николаеску-Плосор посетил други такви места во јужните Карпати на Олтенија: Баја де Фиер ( Пестера Муиерилор ), Пештера Боирилор, Пештера Оилор , Ромос, итн До крајот на неговата кариера, тој истражил околу 120 поединечни пештери.

### Фолклористика, ромски активизам и политичка кариера
Во тандем со своето археолошко истражување, Константин С. Николаеску-Плопшор работел  на собирање романски фолклор од родниот крај, првично фокусирајќи се на музичките извори, таканаречените *cântece bătrânești* („песни на стари луѓе“), а подоцна следејќи ги бајките . и други прозни творби. Неговиот интерес за попис на фолклорните елементи често се спојувал со неговата археолошка работа: наводно, неговите истражувања биле придружени со интервјуа со месното население и купување на традиционални предмети. Во 1927 година, тој исто така ја започнал својата кариера во локалниот културен печат, со поставување на ревијата *Суфлет Олтенеск* („Олтениска душа“). Следната година, тој го објавил, како *N. Plopșor*, том *Ceaur.* *Povești oltenești* („Вузи. Олтенски приказни“).

Набргу по 1930 година, Николаеску-Плопшор се собрал со други интелектуалци од ромско потекло - Аурел Манолеску-Дољ, Н. Сент Јонеску, Марин И. Првично соработувал со традиционалната структура на *булибашите*, или водачите на локалната заедница, како и со националните здруженија основани од православниот архимандрит и ромски активист Калиник Тербојану, додека Манолеску-Дољ и Симион не ја поделиле локалната група и не се прогласиле себеси за секој голем војвода на Цигани во Олтенија. Пред овие расколи, Николаеску-Плопшор бил вклучен во двете културни места на организацијата, весниците *Тимпул* и *О Ром*, и објавил две двојазични ромско - романски збирки на текстови на ромски песни и митологија: *Ghileà romanè - Cântece țigănești* („Цигански песни“) и Song *Paramiseà romanè - Povești țigănești* („Цигански приказни“). Притоа, тој станал дел од културно и политичко движење кое се залагало за десегрегација на Ромите во романското општество, замена на романскиот збор *țigani* (еквивалент на „Цигани“) со *romi* („Ромски народ“), како и модернизација на ромското општество и култура. Тој лично го поддржал ромскиот јазик да стане јазик за црковна служба во одредени заедници и бил меѓу првите што предложил негово воведување во романската наставна програма. Коментирајќи го овој феномен, романскиот историчар Виорел Ахим забележал: „Овие идеи укажуваат на акцентот ставен на зачувувањето на идентитетот на Циганите. Сепак, некои [членови] промовирале интеграционистички идеи, како што е седентаризација на номадските Цигани по секоја цена, така што циганското движење во Романија во 1930-тите не може да се смета за „ националистичко“ движење.“

На крајот, Николаеску-Плопшор (како Манолеску-Дољ) се приклучил на Национал-либералната партија-Братијану, отцепување од доминантната десничарска Национал-либерална партија, и се кандидирал како кандидат на изборите во 1934 година за Советот на округот Дољ. Тој бил активен и како издавач: во 1934 година, тој го издал во Крајова модерното издание на *Cronografia*, од ракописот од почетокот на 19 век на Дионизе Еклезијархул, осаменикот Влашки монах. Тој, исто така, објавил збирка книги со регионална тематика, под името *Pământ și Suflet Oltenesc* („Земја и дух на Олтенија“), познат по објавувањето на стиховите на Илариу Добридор . До 1936 година, Николаеску-Плосор уредувал ново културно списание, *Gând și Slovă Oltenească* („Олтениско размислување и пишување“), наведено од книжевниот историчар Џорџ Калинеску како едно од главните меѓувоени периодични списанија во регионот (заедно со *Рамури*, Михаил ' *Кондејул* на *Датина* и Еуген Констант ).

### По Втората светска војна
Николаеску-Плопшор достигнал научна важност по Втората светска војна, а особено за време на комунистичкиот режим инаугуриран во 1947-1948 година. Во 1946 година, тој бил назначен за целосен директор на Музејот на Олтенија, држејќи ја функцијата до 1952 година. Во 1951 година, комунистичките власти му дале задача да известува за можноста за основање нов музеј во Слатина, Региунеа Аргеш, институција подоцна редизајнирана како Музеј на округот Олт. Бил дописен член на Романската академија во 1963 година.

По откритијата на палеолитските човечки останки и хеликоптери по 1950 година на *локациите Бугиулешти* и *Валеа луи Граунчеану* во Тетоу, како и во други области на северна Олтенија и Мунтенија, Николаеску-Плопшор стана еден од главните учесници во откривањето и анализата отворени локации. Лично раководејќи со таквите ископувања по 1960 година и работејќи заедно со неговиот син Дарду Николаеску-Плопшор  тој тврдеше дека открил коски од *австралопитекус* и тврдел дека овие хоминиди се занимавале со свесна работа. Друг фокус на неговата работа беше присуството на неандерталците во Бордул Маре ( Планините Șureanu ), каде што тој лично откри траги од живеење по експедицијата во 1954 година.

За време на неговите последни години, Николаеску-Плопшор работел на Ада Калех, остров на Дунав во кој била сместена изолирана турско-романска и исламска заедница. Местото требаше да биде поплавено по завршувањето на браната Џердап (заедничко потфат на Романија и Југославија ), а тимот на Николаеску-Плосор подготвуваше план за пренесување на историските градби на романскиот брег.  Во 1966 година, тој го завршил своето последно книжевно дело, *Tivisoc și Tivismoc* („Tivisoc и Tivismoc“), од кои две поглавја биле објавени во 1964 година 

Неговите последни години беа посветени на локализацијата на локалитетите наведени во историските извори, како што е дако-римскиот град *Малва*. Тој тврдел дека неговите урнатини биле пронајдени во областа Дољ во Фалкоиу, спротивно на Брадешти на Василе Парван и на подоцнежниот консензус за тоа дека *Малва* и Ромула се една иста локација.

## Археологија и антропологија

### Рани активности
Почетоците на археолошките и палеоантрополошките истражувања на Константин С. Николаеску-Плопшор биле тесно поврзани со неговиот интерес за откривање на олтенските манифестации на балканската праисторија . Како негови непосредни претходници навел мала група историчари аматери, меѓу кои и Магнус Баилеану и учител по име Калојану. Во поддршката на сопствената теорија дека древните Олтенијци имале азиско потекло, Николаеску-Плопшор шпекулирал врз основа на биолошката антропологија и антропометрија, сугерирајќи дека и првобитното азиско население и жителите од 20 век имале ист цефаличен индекс . Тој, исто така, заклучил дека на регионот речиси целосно му недостигало човечко присуство за време на палеолитот (прашање што тој привремено го припишува на суровата плеистоценска клима) и дебатирал за таквите проценки со колегата археолог Мартон Роска. Николаеску-Плопшор, исто така, ги оспорил заклучоците на Чеслав Амбројевичи во врска со присуството на средниот палеолит ( Микокиен ) во источните области на регионот Бесарабија, сугерирајќи, како и другите по него, дека Амброевичи создал погрешна стратиграфија. Сепак, тој даде изолирано мислење во однос на остатоците од маслото од Пештера, предлагајќи дека локалитетот Олтенија датира од палеолитот. Својот преглед на средниот палеолит, а особено на Мустериската археолошка индустрија, Николаеску-Плопшор го насочил кон откритијата направени понатаму на север, во Трансилванија, од Николае Н. Морошан. Во врска со оваа тема, тој го теоретизира постоењето на одредена трансилванска особина: наводниот недостаток на кремен, како објаснување за пролиферацијата на кварцит и коскени мустерски алатки. Во неговите првични пресуди за горниот палеолит, Николаеску-Плопшор ја следел тенденцијата вообичаена меѓу научниците од неговото време, верувајќи дека Селетјан е манифестација на Солутрејанот во Унгарија и Трансилванија, и ги гледал двете индустрии поврзани со Аурињацискиот.

Истражувањето на *магури* го поттикнало Николаеску-Плопшор да направи споредба со мезолитските локалитети *кокенмодинг* во Северна Европа, кои ги поврзал со практиката на лов и риболов, додека локациите на Олтенија докажувале начин на живот поврзан со земјоделството и сточарството. Неговото истражување на локалитетите од Мезолит и неговиот извештај за *Плопошорската* и *Клиановската* како евентуално различни индустрии беа критикувани од Морошан, кој ги постави таквите откритија во врска со наоѓалиштата од каменото време во Полска и француските локалитети Тарденоис. Слично на тоа, неговата дефиниција за остатоци пронајдена во *Пештера Хоцилор*, во близина на Баиле Херкулане, како Азилијан била оспорена од колегата археолог Думитру Берциу, кој ги сметал за ран неолит. Николаеску-Плопшор, исто така, се фокусираше на предметите што ги идентификуваше како неолитски (како што се статуа и камени секири), додека ја коментираше функцијата на линеарните и другите форми на керамика (постулирајќи дека, со оглед на ширењето на мешаните техники, грнчарското тркало не е сфатен како непосреден технолошки напредок) и наводното потврдување на игрите од детството во неолитот (вклучувајќи ја неговата теорија дека прободените и непроменети коскени предмети со несигурна употреба биле рана верзија на коските на зглобот). Во својата студија за пештерски слики, Николаеску-Плопшор навел слики за кои верувал дека се претстави на луѓе и сончев мотив и го теоретизирал постоењето на култот на Сонцето. Севкупно, заклучил тој, постоела автономна „Олтенска пештерска уметност“, која споделувала некои особини со, но не била поврзана со онаа на праисториската Иберија, додека навидум била поврзана со претставите во пештерата Магура, Бугарија.

Со текот на времето, романскиот археолог развил свои системи за поделба на праисториските епохи во олтенски контекст. Тргнувајќи од набљудувањето дека дакиските заедници од железното време прикажувале начин на живот сличен на неолитските обрасци, и сведувајќи ја протоисторијата на остра поделба помеѓу археолошките докази и првите пишани записи, тој заклучил дека, во случајот на Олтенија, „праисторијата“ се проширувала низ римската администрација и до период кој конвенционално е вклучен во раниот среден век. Неговите текстови нудеа персонализирани и дијалектички алтернативи на оттогаш стандардизираните имиња, како што се *vârsta acioaiei* наместо *epoca bronzului* („Бронзено доба“, *acioaie* е архаизам ), *vârsta cavalerilor* („витез доба“) за *epoca migrațiilor* („ Доба на мигрите“. ) итн. Неговата поделба на палеолитот тесно ги следеше принципите на Џозеф Дешелет, со референци за археолошките индустрии меѓу Хелеанците и Магдалените.

### Доцни придонеси
До почетокот на 1960-тите, новите откритија на палеолитските остатоци го поттикнаа Николаеску-Плопшор да ги прегледа неговите општи заклучоци. Во тоа време, тој дошол до аргумент дека романскиот палеолит започнал со „ култура на камче “ ( *cultura de prund* ), или *еопалеолит*, кој му претходел *на археопалеолитот* (помеѓу хеленскиот и клактонскиот ), *мезопалеолитот* ( левалоискиот и горномустерскиот), *акропалеигјанскиот* и костенскиот. ), *епипалеолит* (азилијански и швајдерски ) и *пренеолит* . Во 1965 година, тој ја изменил скалата за да ги вклучи откритијата во Тетоу (*Бугиулешти*, *Валеа луи Граунчеану* ), кои ги припишува на почетната, *предпалеолитска* возраст. Во тандем, Николаеску-Плосор учествуваше лично во преоценувањето на присуството на плеистоценот и неандерталецот во Романија. Неговата експедиција на Бордул Маре откри фосилизирани неандерталци и остатоци од дивеч, како и карактеристично огниште.

Со неговата повторна проценка на претходните теории дојде и проценката дека наводниот австралопитекин во областа Тетоу користел камења собрани од големи далечини при резба на трупови на големи животни - што го навело Николаеску-Плопшор да постулира дека Тетои е врска помеѓу трите места на австралопитеки на, докажувајќи ги „најстарите фази во процесот на свесната работа“. Теоријата беше гледана со резерва од неговите современици и беше прифатена само како хипотеза од археолошкиот мејнстрим од 1970-тите. Меѓу критичарите на Николаеску-Плосор во овој поглед е археологот Адријан Добош, кој создава аналогија со погрешните заклучоци направени за археолошката индустрија што постои во Макапансгат (заклучоци кои самиот Николаеску-Плопшор ги наведе како преседан). Колатерална импликација на ова откритие, заснована на стратиграфија, беше тврдењето дека Олтенија имала придонес во  заедно со комплексот Олдован откриен во Танзанија од Луис Лики.

Во текот на доцните 1950-ти, Николаеску-Плопшор бил поттикнат од новите откритија направени во областа Пестишу Миц да го преиспита своето мислење за Селетјанецот, што тој го сметал за манифестација на Мустеријанската и инаугуративната индустрија на горниот палеолит. Ова тврдење беше разгледано последен пат во 1966 година, кога тој заклучи дека Селетјанецот не постоел источно од Унгарија. Други откритија од источниот регион на Молдавија го наведоа да ги назначи индустриите на Аурињациската, Костенкијанската и Граветовата, првенствено карактеризирана со еден вид кремен кој се смета за „ реката Прут “. До 1950-тите, тој дошол до заклучок дека мезолитот не бил независен феномен, туку доцна форма на Магдалениецот што води во неолитот. Сепак, Добош забележува дека ова не бил апсолутен заклучок и дека подоцнежните текстови покажуваат дека Николаеску-Плопшор си противречи во опишувањето на мезолитската „постепена транзиција“ и епипалеолит како „повеќе или помалку: одложен палеолит“. Исто така, според Добош, истражувачот го синтетизирал своето мислење дури во 1965 година, кога го дефинирал мезолитот како применлив само за оние микролитски локалитети што стојат „за природна транзиција“ кон неолитот, додека тврдел дека такви примери не може да се најдат во Романија.

Во текот на последните две децении од активноста на Николаеску-Плопшор, тој усвоил контроверзниот пристап за именување и класифицирање на локалните култури, давајќи им приоритет на  Советскиот и Источниот блок во согласност со идеолошките барања на комунистичкиот режим . Во 1954 година, тој ја прослави советската историографија за „темелно“ истражување на палеолитот од глобална перспектива и ги исмејуваше западните пристапи како редукционистички. Фокусирајќи го своето внимание на тврдењата на некои западни истражувачи, кои тврдеа дека хелеанските индустрии се супериорни во однос на клактонските од наводни расни причини, Николаеску-Плопшор ги обвини своите колеги за научен расизам и посочи дека хелеанската и клактонската индустрија повремено се развиваат во истите области. Романскиот научник првенствено ги назначил локалните локалитети на Гравети како Костенкијан, по советскиот модел, и генерално се откажал од спомнувањето на индустриите под нивните западни имиња. Тој, исто така, зборуваше за замена на неологизмите измислени за одредени ставки во праисториската типологија со адаптации од романската лексика . На пример, тој препорачал следење на истражувачот од 19 век Цезар Болијак при означување на индустриските јадра како *mătci* („извори“ или „утроби“).

## Литература
Според фолклористот Аурелијан И. Попеску, целокупното книжевно дело на Константин С. Николаеску-Плопшор е поделено во две категории: „точна збирка“ на фолклорни записи и преработка на фолклорни теми преку оригиналните интервенции и проширувања на „големиот раскажувач. “. Последната функција виде дека Николаеску-Плопшор го повторува примерот на Јон Креанга, раскажувач од 19 век, културно поврзан со молдавскиот регион, и му го донесе прекарот „ Олтенија Креанга“. Нејзиниот главен производ е *Tivisoc și Tivismoc*, но категоријата вклучува и верзија на приказните на *Јован Јоргован* и бајка со наслов *Cotoșman împărat* („Царот Томч“). Ваквите дела повремено се потпишуваа со името *Мош Плопшор, тарторул повещилор* („Старецот Плосор, водач на приказните“). Во својот *Precuvântare* („Предговор“) за *Tivisoc și Tivismoc*, авторот го објасни својот метод во говорни фигури, со детска рима:
Серијата анегдоти за Тивисок и Тивисмок се издвојува меѓу придонесите на Николаеску-Плопшор како спин-оф на популарните народни приказни за *Пакала* . Двајцата истоимени протагонисти се „неродени деца“ на Пакала, непочитуван и често генијален селанец чии подвизи се воспоставено присуство во романскиот хумор и раната романска литература. Писателот го дефинирал сопствениот текст како „сноп од изработени приказни, украсени овде-онде со лаги“ и „нова приказна, од постари, заборавени приказни“. Неговата техника, оцени Попеску, „продира во светот на Пакала, кој го зголемува и продлабочува со ново предиво, бракот на познатиот народен херој“. „Неродените“ протагонисти, кои наизменично ги раскажуваат деловите од анегдотата како наративи во прво лице, се оригинални креации на Николаеску-Плопшор, нивните имиња се бесмислени рими за броење за зборот *loc* („место“, како во *stai pe loc*, „стојат твојата земја“ или „ти си тоа“). Оваа репликација на детството, тврди Попеску, „сугерира одредена блискост со [детскиот] менталитет и начините на разбирање“.

Наративот главно се надоврзува на апсурдистички слики и игра на зборови, што резултира со она што Попеску го нарекува „густ хумор“. Двајцата браќа се огледуваат на физичките атрибути на едни со други и се нереално гротескни по изглед: тие покажуваат хетерохромија и хемихипертрофија, нивните лица и стапала се ориентирани наназад. Отфрлајќи ги шансите да се родат од свештеник или дури и благородник, Бан на Олтенија, наместо тоа, тие се одлучуваат за Пакала, кој е прикажан како сиромашен селанец од Ваидеи (село во комуната Ромос, сега во округот Хунедоара ). Локацијата била избрана поради нејзините хумористични конотации, кои, забележува Попеску, веќе ја направиле мета на „невини шеги, „тешко им“. Селото е прикажано од Николаеску-Плопшор како место во кое сиромаштијата се соочува со самоиронија, што резултира со апсурдни шеги. На пример, човек од Ваидени жали за загубата на круша, украдена од неговиот двор од врапче, бидејќи имал намера да ја користи нејзината влакнеста опашка како „оска на количка“. Етнографскиот преглед на Олтенија е надополнет со приказ на јужните делови на регионот, преку приказ на патувањето на Пакала низ Крајова и до Дунав. Епизодата дозволува ретроспективна социјална критика на селскиот живот како што наводно бил за време на периодот на Романското кралство, со референци за Бунтот од 1907 година и цитати од квазианонимниот рурален поет Раду од Џубега. Извештајот на Николаеску-Плопшор, исто така, нуди простор за самоиронија и сатира на олтенскиот етос, атрибут традиционално стереотипизиран како тапа гордост: наводната реакција на Олтенија на воведувањето на железничкиот систем е обид за излетување на возовите од шините со мамки за пченка. Истиот дел вклучува шеги за градот Каракал, вообичаено исмејувани во локалниот фолклор како местото каде што количката што превезувала имбецили „се превртила“, и при поминување ја споменува легендата за пожарникарската кула на Каракал, која наводно била изгубена од пламенот. Таквите извештаи, напиша Попеску, претставуваат „важен извор на информации за етнографите и фолклористите“.

Откако биле задолжени за пеколот, Тивисок и Тивисмок ги ослободуваат сите категории народни херои кои се исто така грешници, првенствено хајдуци и други прославени разбојници, но, забележува Попеску, ја прикажуваат мешавината на Пакала на „интелигенција и глупост“ при планирањето на нивното бегство: целата група ја следи двете момчиња креваат јаже од песок. По седумгодишно искачување, тие ги враќаат во воденицата, тие ја пренасочуваат реката да тече назад во пеколот и успеваат да ги удават ѓаволите кои се враќаат. Следува повторно обединување со Пакала, неговата легендарна венчавка со жена избрана од Тивисок и Тивисмок, и конечното раѓање и неволното крштевање на момчињата. Иако добиваат човечки изглед, Tivisoc и Tivismoc сè уште покажуваат натприродни атрибути (како конзумирање „пржено пилешко и лук“ наместо мајчино млеко). Приказната завршува со нивното заминување во дивиот свет и изгледите за повеќе авантури - можеби втор том, кој Николаеску-Плопшор никогаш не почнал да го пишува.

## Наследство
Контроверзноста традиционално ги опкружува наводните австралопитекински локалитети кои ги истражувал Николаеску-Плопшор. Според колекцијата *Античка историја* на Универзитетот Кембриџ од 1982 година, неговите теории во врска со Тетоу биле „сè уште отворени за прашање“. Според проценката на историчарот и новинар Василе Сурсел од 2009 година, овие локации не биле повторно разгледани од ниту еден романски археолог по 1960-тите.  Сурсел тврди: „Наместо да го продолжат своето истражување, неговите колеги претпочитаа да ги игнорираат или едноставно да не ги коментираат“. Смртта на научникот, исто така, ги запрело напорите за зачувување на Ада Калех, и ги натерало комунистичките власти да одобрат план со минимални инвестиции во оваа област.

По револуцијата од 1989 година и крајот на комунизмот, како дел од поголемиот тренд да им се обезбеди на комуните поединечни грбови, Салкута избрала да биде претставена со златна перница и шише со мастило, во чест на родниот Николаеску-Плопшор. Индустриското средно училиште во Пленица го носи неговото име, како *Grupul Școlar Industrial Constantin Nicolăescu-Plopșor*, како и улица во Крајова . Во 1999 година, Романската академија и Универзитетот во Крајова го основале CS Nicolăescu-Plopșor Socio-human Research Institute, кој објавува годишник за интердисциплинарни студии. Музејот на Олтенија поседува посебна збирка Николаеску-Плопшор, која ги вклучува неговите ракописи од книги и објавени дела, како и неговата кореспонденција со колеги интелектуалци како Думитру Берчиу, Константин Даиковичиу и Јон Нестор.

## Белешки

* Виорел Ахим, *Ромите во романската историја*, Централно-европски универзитетски прес, Будимпешта, 2004 година.
* Џорџ Калинеску, *Историја книжевни романи де ла потекло пина во презент, Едитура* Минерва, Букурешт, 1986 г.
* Адријан Добош, „CS Nicolăescu-Plopșor și arheologia paleoliticului“, во *Studii de Preistorie на романското археолошко здружение 2*, 2005, стр.&nbsp;233-247
* Вл. Думитреску, А. Боломеј, Ф. Могошану, „Праисторијата на Романија од најраните времиња до 1000 г. п.н.е.“, во *Античката историја на Кембриџ*, кн. 3: Дел 1, Cambridge University Press, Cambridge etc., 1982, стр.&nbsp;1-74.ISBN&nbsp;

## Наводи

* Аурелијан И. Попеску, постфејс на Константин С. Николаеску-Плопсор, *Тивисок и Тивисмок*, Скрисул Романеск, Крајова, 1987, стр.&nbsp;145-155

Категорија:Починати во 1968 година
Категорија:Родени во 1900 година
Категорија:Роми
Категорија:Археолози по националност
Категорија:Етнографи по националност