open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Драган Павловиќ Латас

**Драган Павловиќ Латас** (р.  во ) — македонски телевизиски водител и новинар од српска народност. Тој бил главен и одговорен уредник на телевизија Сител од 1997 година до 2018 година и на дневниот весник „Вечер“ во периодот 2006–2012. Латас е член на Македонската асоцијација на новинари (МАН) и бил нејзин генерален секретар во два мандати (2002–2007 и 2011–сѐ уште). Латас во 2004 година, е основач на Порталот "Вечер". Тој е колумнист и соработник на порталот Платформа.мк од 2025 година.

## Животопис
Кариерата ја започнал во „*[[Млад борец]]*“ (1980–1984), а бил и соработник на белградскиот младински весник „*Младост*“. Работел во неделникот „''Фокус''“ извесен период по неговото основање во 1995 година. Завршил економски науки на универзитетот во Белград, а има дипломирано и политички науки на универзитетот ФОН во Скопје во 2005 година. Магистрирал и докторирал на Европскиот универзитет во Скопје, каде работел како професор од 2012 година.Добитник е на пет награди за новинар на годината во Македонија за 1995, 1998, 2000, 2001 и 2002 година. Тој е проектен менаџер на Вечер.мк, Време.мк, Весник.ком и Вести.мк.

Латас бил осудуван од новинарската фела во Македонија поради неговиот непристоен речник и кршење на етичкиот кодекс на новинарите. Во интервју на Сител во 2016, Латас на Зоран Заев, претседател на СДСМ, му рекол дека е „изрод“ и дека „лаже како Турчин“. На однесувањето на Латас реагирале турската амбасада во Македонија и Здружението на новинарите на Македонија (ЗНМ), велејќи дека ги навредил Турците во Македонија и дека создава искривена слика за новинарството.

Специјалното јавно обвинителство (СЈО) во 2017 година, ја отворило истрага „Тотал“ во која го сомничела Латас за даночно затајување како сопственик и управител на фирмите „Тотал маркетинг“ и „Тотал медиа центар“. СЈО го товари дека во периодот 2008–2015 тој давал лажни податоци во завршните сметки на фирмите за да одбегне плаќање данок со што го оштетил државниот буџет за 63 илјади евра како физичко и 121 илјади евра како правно лице. Латас исто така преку фактури на фирмите набавувал персиски теписи, рачен часовник, душеци и други предмети за лична употреба.

## Наводи

## Надворешни врски
* www.vecer.mk
* www.vesnik.com
* www.vreme.mk

Категорија:Живи луѓе
Категорија:Македонски новинари
Категорија:Македонски телевизиски водители
Категорија:Македонски Срби
Категорија:Македонски универзитетски професори
Дваесетаголник

**Дваесетаголник** – многуаголник со двааесет темиња и дваесет страни.

## Правилен дваесетаголник
Правилниот дваесетаголник е дваесетаголник кај кого сите страни се со еднакви должини и сите внатрешни агли се еднакви.

Внатрешните агли на правилен дваесетаголник имаат по 162° (степени), а збирот на сите внатрешни агли на кој било дваесетаголник изнесува 3240°.

Ако основната страна на правилниот дваесетаголник е со должина a\,\!, неговата плоштина ќе биде дадена со формулата:
P = 5a^2 \mathop{\mathrm{ctg}}\, \frac{\pi}{20} = 5a^2 \left(1+ \sqrt{5}+ \sqrt{5+2\sqrt{5}}\right) \approx 31{,}5688 a^2.

Плоштината може да се пресмета и со: 
P = 10 R^2 \sin \frac{\pi}{10} = 20 r^2 \mathop{\mathrm{tg}}\, \frac{\pi}{20}

каде 
R - е полупречник на опишаната кружница, а
r - е полупречник на впишаната кружница.

Периметарот на дваесетаголник чија страна е со должина  a\,\! е еднаков на 20a\,\!.

### Конструкција
Правилен дваесетаголник може да се конструира со помош на линијар и шестар. 
мини|300п|центар|Анимиран приказ на конструкција на дваесетаголник со помош на шестар и линијар

Една од можните конструкции се надоврзува на конструкцијата на десетаголник.  Доволно најпрво да се конструира правилен десетаголник, а потоа и симетрали на страните и во пресекот со кружницата да се добијат уште десет точки кои со темињата на десетаголникот ќе ги сочинуваат дваесетте темиња на правилен дваесетаголник.

## Поврзано
* Многуаголник
* Правилен многуаголник

## Надворешни врски

* Дваесетаголник на Mathworld

Категорија:Многуаголници по број на страни
Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ
Црква „Св. Илија“ - Виничани

**Црква „Св. Илија“ - Виничани** — главна селска црква во селото Виничани. Се наоѓа на рид во рамките на селото.

Црквата е една од најновите во целата Општина Градско, но и во Македонија, изградена од страна на жителите на селото, кои биле приморани да ги користат другите верски храмови поради недостиг на свој верски храм.

## Историја

Црквата започнала да се гради во 2000 година и била завршена по десет години во 2010 година. Изградбата била финансирана од страна на месното население, општината и дарители.

Црквата била осветена во 2010 година, а со самиот чин на осветување чиноначалствуваше митрополитот Агатангел Повардарски.

## Галерија

;Надворешност

Податотека:ЕкспедицијаГрадско05.jpg|Влезната врата во црквата
Податотека:ЕкспедицијаГрадско06.jpg|Влезот во црквата
Податотека:ЕкспедицијаГрадско08.jpg|Дел од црквата и малата камбанарија
Податотека:ЕкспедицијаГрадско09.jpg|Задниот дел на црквата


;Внатрешност

Податотека:ЕкспедицијаГрадско03.jpg|Иконостасот во црквата
Податотека:ЕкспедицијаГрадско04.jpg|Дел од фрескоживописот на црквата


## Поврзано

* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Парохија Градско
* Виничани

## Наводи

## Надворешни врски

* За црквата — страница на Повардарската епархија

Категорија:Виничани
Виничани
Категорија:Македонската архитектура во 2010 година
Метформин

**Метформин**, со заштитено име **Гликофаж** помеѓу другите, претставува лек од прва линија за третман на тип 2 дијабетес мелитус.

Метформинот генерално добро се толерира од страна на организмот. Вообичаени несакани ефекти вклучуваат дијареа, наузеа и абдоминална болка. Ризикот за појава на намалена концентрација на гликоза во крвта е низок.

Метформинот бил откриен во 1922 година. Студиите на луѓе започнале во 1950-тите од страна на францускиот лекар Жан Стерн. Во 2024, е најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 1,9 милиони рецепти.

## Историја

Бигванидната класа на антидијабетични лекови, во која исто така спаѓаат и лековите кои веќе не се употребуваат фенформин и буформин, потекнуваат од растението ждралка, растение кое се користело во народната медицина повеќе векови. *G. officinalis* самата не ги содржи овие соединенија, туку содржи изоамилен гванидин; фенформинот, буформинот, и метформинот се хемиски синтетизирани соединенија составени од две молекули на гванидин, и се повеќе липофилни отколку матичното соединение добиено од ждралката.

## Контраиндикации
Метформинот е контраиндициран кај лица со:

* Тешко бубрежно оштетување (проценета гломеруларна филтрациона рата под 30&nbsp;mL/min/1.73&nbsp;m2)
* Позната преосетливост на метформин
* Акутна или хронична метаболна ацидоза, вклучително и дијабетична кетоацидоза (од неконтролиран дијабетес), со или без кома

## Наводи

Категорија:Бигваниди
Категорија:Неопходни лекови според Светската здравствена организација
Есенска песна

**Есенска песна** - збирка поезија на францускиот поет Пол Верлен. Книгата е објавена од страна на издавачката куќа „Македонска книга“ во 1987 година. Изборот и препевот го направил Паскал Гилевски.

## Содржина
Во книгата се застапени 34 песни на Верлен, во четири циклуси:
Циклусот „Меланхолија“ ги содржи песните: Nevermore, Мојот интимен сон, По три години, Желба, Умор, Зајдисонце, Чувствителна прошетка, Мистичен залез, Есенска песна, и Славеј.

Циклусот „Галантни свечености“ ги содржи песните: Месечева светлина, Наивните момчиња, Школки, Сентиментален разговор, Луната бела, Нејзината десна рака со гест мил и палав, Ќе заврши срце мое тешката проба, Каминот, интимниот ламбен лач, и Јас лутав по патиштата мрежни.

Циклусот „Романси без зборови“ ги содржи песните: О, морно восхитување, Низ еден мрмор чуден јас ги следам, В плач ќе прсне моево срце, Пијаното што го бакнуваат раце нежни, О тажната душа ми свена, Заборавен напев, Green, Spleen, Убост и слабост женска, Рацете мили некогаш што беа мои, О, мој боже, твојата љубов ме рани, Песната на Гаспар Хосе, Мрачен сон се вие, Од затворот, и Тагата ломна на човечкото тело.

Циклусот „Песни за неа “ ги содржи песните: Никој како мене под небото цело, Сезоната што се ближи, Ако сакаш ти, незналке красна, Тебе те сонив ноќва јас, и Јас сум верувал, но сега сè е свршено.

На крајот од книгата се наоѓа поговор со наслов „За поезијата на Пол Верлен“, напишан од Паскал Гилевски.

## Технички информации
Книгата е со димензии од 23 сантиметри и има 82 страници. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ - Скопје, но не ја поседува меѓународната ознака ISBN. Ликовното уредување го направил Коста Бојаџиевски, илустрациите во книгата се дело на Аристид Мајол, а коректурата ја извршила Емануела Костова. Книгата била отпечатена во печатницата „Нова Македонија“, во Скопје.
## Наводи

Категорија:Дела на Пол Верлен
Химера (митологија)

десно|thumb|250px|Химера претставена на црвено фигурална Апулијанска чинија, ок. 350-340&nbsp;г.п.н.е
**Химера** (грчки: *Χίμαιρα*) - суштество од старогрчката митологија, составено од делови на неколку различни животни, кое исфрлало оган од устата, а живеело во Ликија, Мала Азија. Во „Илијадата“ (VI, 181), Хомер го опишува како комбинација на лав (однапред), змеј (одназад) и коза (во средината).

## Химерата како тема во уметноста и во популарната култура
Химерата се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
* „Химера“  - песна на српскиот поет Јован Дучиќ.
* „Секој има своја химера“ — песна во проза на францускиот поет Шарл Бодлер.
* „Химера“ (*Chimaera*) — песна на американската панк-рок група *[[Bad Religion]]* од 1992 година.

## Наводи

Категорија:Старогрчка митологија
Категорија:Митски змии
Митра (одежда)

мини|десно|г.г. Стефан, поглавар на Македонската православна црква со митра
**Митра** (, турбан) – вид на капа на одредени христијански свештеници. Митрите ги носат свештеници на православните цркви, на римокатоличката, англиканската (реформаторска) и некои лутерански цркви (протестантски).

## Митрите во православието
Најтипичните митри во православните цркви се засноваат на затворена царска круна од доцната Византиско Царство. Во крајна линија потеклото на оваа форма е од постарата „камилавка“ (καμιλαύκιον),  иако таа се издвоила од секуларните капи доста подоцна. Митри со форма на круна почнале да се користат подоцна,  по падот на Цариград (1453) под отоманска власт. 
Православните митри се изработени во форма на луковична круна, тие се целосно затворени, а како материјал за нивна изработка се користи, брокат, дамаск или златно платно. Исто така тие може да бидат навезени, а често се украсени со скапоцени или полускапоцени камења. Вообичаено на митрите има четири икони (Христос, Богородица, Јован Крстител и на самиот врв крст), кои свештеникот може да ги бакне пред да ја стави митрата на глава. Православните митри вообичаено се златни, но може да се користат и други литургиски бои.
На врвот на митрата има крст кој може да биде метален и да биде исправен, или извезен на платното и лежечки. Понекогаш, наместо лежечки крст, митрата може да има икона на врвот.
Во Македонија митри се изработуваат во Раичкиот манастир кои се познати и барани не само во Македонија, туку и во целиот православен свет.

## Митрите во западното христијанство
мини|Ватиканска митра, рачно везена со златен и сребрен конец, украсена со бисери
Во својата модерна форма во западното христијанство, митрата е висока капа која се состои од два слични дела (преден и заден) кои се издигаат и се сошиени од страните, а две кратки ленти секогаш висат назад.
Во католичката црква, правото за носење митра, според канонското право, им е дадено на бискупите и опатите кога се појавуваат на церемониите на осветување на бискуп и благословување на опат. Кардиналите вообичаено се сметаат дека се бискупи (од времето на папата Јован XXIII), но дури и кардиналите кои не се бискупи можат да носат митра.

Папата Франциск од Македонија на поклон доби митра изработена во манастирот Рајчица 

## Поврзано
* Стихар
* Хитон

## Наводи

## Надворешни врски
* Одежди 

Категорија:Православие
Категорија:Свештена одежда
Кумановска околија (1955-1957)

**Кумановска околија** со седиште на Народниот одбор на Околијата во Куманово, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало девет општини.

## Општини во Кумановската околија
*Општина Клечевци 
*Општина Кратово
*Општина Крива Паланка
*Општина Куманово
*Општина Липково
*Општина Орашец
*Општина Ранковци
*Општина Старо Нагоричане
*Општина Табановце

## Наводи

Категорија:Административна поделба на Македонија
Охридска околија (1955-1957)

**Охридска околија** со седиште на Народниот одбор на Околијата во Охрид, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало петнаесет општини.

## Општини во Охридска околија
*Општина Асамати
*Општина Белчишта
*Општина Брод
*Општина Велешта
*Општина Дебар
*Општина Зајас
*Општина Кичево
*Општина Косел
*Општина Луково
*Општина Манастирец
*Општина Осломеј
*Општина Охрид
*Општина Ресен
*Општина Струга
*Општина Челопеци

## Наводи

Категорија:Административна поделба на Македонија
Титоввелешка околија (1955-1957)

**Титоввелешка околија** со седиште на Народниот одбор на Околијата во Титов Велес, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало четиринаесет општини.

## Општини во Титоввелешка околија
*Општина Богомила
*Општина Богданци
*Општина Валандово
*Општина Гевгелија
*Општина Градско
*Општина Демир Капија
*Општина Дојран
*Општина Извор
*Општина Кавадарци
*Општина Конопиште
*Општина Неготино
*Општина Отовица
*Општина Титов Велес
*Општина Чашка

## Наводи

Категорија:Административна поделба на Македонија
Штипска околија (1955-1957)

**Штипска околија** со седиште на Народниот одбор на Околијата во Штип, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 28 јуни 1955 година. Во оваа околија имало осумнаесет општини.

## Општини во Штипска околија
*Општина Берово
*Општина Босилево
*Општина Василево
*Општина Виница
*Општина Делчево
*Општина Кочани
*Општина Конче
*Општина Лакавица
*Општина Ново Село
*Општина Облешево
*Општина Пехчево
*Општина Пробиштип
*Општина Радовиш
*Општина Радање
*Општина Свети Николе
*Општина Струмица
*Општина Џумајлија
*Општина Штип

## Наводи

Категорија:Административна поделба на Македонија
Битолска околија (1957-1965)

**Битолска околија** со седиште на Народниот одбор на Околијата во Битола, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, од 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало тринаесет општини.

## Општини во Битолската околија
*Општина Битола 
*Општина Бистрица
*Општина Демир Хисар
*Општина Дихово
*Општина Долнени
*Општина Кривогаштани
*Општина Крушево
*Општина Кукуречани
*Општина Мариово
*Општина Новаци
*Општина Плетвар
*Општина Прилеп
*Општина Тополчани

## Наводи

Категорија:Административна поделба на Македонија
Скопска околија (1957-1965)

**Скопска околија** со седиште на Народниот одбор на Околијата во Скопје, е една од седумте околии установени со Законот за подрачјата на околиите и општините во Народна Република Македонија, 13 јули 1957 година. Во оваа околија имало девет општини.

## Општини во Скопска околија
*Општина Бутел
*Општина Ѓорче Петров
*Општина Драчево
*Општина Петровец
*Општина Ракотинци
*Општина Идадија
*Општина Кале
*Општина Кисела Вода
*Општина Саат Кула

## Наводи

Категорија:Административна поделба на Македонија
Тодор Камчев

**Тодор Камчев Петров** е тиквешки војвода, учесник во македонско-одринско ослободителните борби од 1903 до 1908 година.

## Животопис
Тодор Камчев е роден во Неготино, во 1880 година, син на сиромашни родители, кои сакале да го школуваат, но немале финансии за тоа. Откако завршил трети клас во прогимназијата во Штип, не можел да си плати школување во Солунската гимназија. Назначен е за учител во с. Барово, а следната година во с. Клиново. Уште како ученик во Штип, воспоставил врски со ВМРО, и служел разнесувајќи разни писма, куршуми, револвери и друго. Од почетокот на 1903 година, зел активно учество како член на Градското раководно тело и како војвода на месната чета, а подоцна и како член и секретар на Околиското раководно тело, сè до крајот на самиот Уриет во 1908 година.

## Наводи

Категорија:Македонски војводи
Категорија:Луѓе од Неготино
Категорија:Македонски преселници во Софија
Категорија:Починати во Софија
Категорија:Македонски општественици
Руен (појаснување)

**[[Руен]]** — највисок врв на Осоговските Планини и воедно највисок врв во Источна Македонија. 

Освен тоа, поимот може да се однесува на:

## Географија
* Руен (планина) — планина во средишниот дел на Македонија.
* Руен — турско село во Бургаска област.

## Стопанство
* Руен — производител на делови за патнички и товарни возила, автобуси и трактори.
Дрансфелд (општинска заедница)

мини|Авионски поглед кон Дрансфелд
**Дрансфелд** () — општинска заедница во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Дрансфелд.
мини|Знаме на Дрансфелд
Општинската заедница Дрансфелд се состои од следниве општини:

# Бирен
# Дрансфелд
# Јинде
# Ниметал
# Шеден

Категорија:Општински заедници во Долна Саксонија
Дрансфелд

**Дрансфелд** () — град во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 12 километри западно од градот Гетинген.

Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.

## Географија
### Местоположба

Дрансфелд се наоѓа на половина пат помеѓу универзитскиот град Гетинген и градот Хан. Минден. Градот е сместен во подножјето на Брамвалд, а на југ се протега Градската шума Дрансфелд. Јужно од Дрансфелд се наоѓа врвот Хоер Хаген.

### Градски единици

* Град Дрансфелд
* Бердел
* Осенфелд
* Фармисен

## Меѓународни односи

### Збратимени градови

Дрансфелд е збратимен со следниве градови:

*  Ротенбург, Германија
*  Декарт, Франција
*  Рацалмас, Унгарија

## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Гетинген (округ)
Бирен

**Бирен** (; ) — општина во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија.

## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Гетинген (округ)
Дудерштат

**Дудерштат** () — град во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, сместен во округот Гетинген.

Средновековниот изглед на градот го сочинуваат 600 куќи најчесто во фахверк, обете големи градски цркви „Св. Киријак“ и „Св. Серватиј“ со нивните моќни камбанарии, старата градска порта „Вестертурм“, обновениот градски бедем, како и Градското собрание, кое е едно од најстарите во Германија.

Градот е средиште и порано главен град на северниот дел на областа Долен Ајхсфелд („Untereichsfeld“). Во минатото бил имот на римокатоличкиот архиепископ од Мајнц.

## Географија

Дудерштат се наоѓа во областа Долен Ајхсфелд во близина на покраинската граница со Тирингија. Поради неговата плодна почна, околината во текот на средниот век била позната и како „Голдене Марк“ („златна точка“). На околу десет километри југоисточно се наоѓа тириншката област Омгебирге, а на околу 20 километри североисточно е планинскиот масив Харц. Низ градот течат реките Хале и Бреме.

### Градски единици

Дудерштат се состои од 15 градски единици, во кои покрај самото градско јадро, влегуваат и 14 други припоени места. Од околу 21.500 жители, околу 9.000 живеат во самото градско јадро и над 12.000 во другите места.

Градските единици и нивниот број на жители од 1 април 2011 година:

## Историја

мини|лево|Старата градска порта „Вестертурм“ (''Westerturm'') со својата извиткана кула е знаменитост на градот
мини|лево|Главната улица Марктштрасе (''Marktstraße'')

Првото спомнување во документ на Дудерштат е од 929 година.

## Архитектура

Градот содржи многу историски градби изградени во фахверк.

Изградена во 1343 година, Вестертурм е една од најмалку осум градски порти кои се наоѓале на градскиот бедем, која била запалена во 1424 година и повторно изградена во следните 12 години. Вестертурм има препознатлив извиткан покрив. Иако не е единствена кула во Германија со извиткан покрив, неговата изградба била особена успешна. Постојат бројни народни преданија кои го објаснуваат виткањето: една тврди дека   неподмачкан ветропокажувач го предизвикало виткањето на покривот. Друга тврди дека кога ѓавото ги носел луѓето од Дудерштат да пијат, жените го однеле, но претходно ја фатил кулата и ја извиткал, при што избегал.

Изградбата на Градското собрание започнало во 1302 година, а дополнителни крила и делови биле додавани до 1674 година. Било целосно обновено во 1980-тите години и повторно во 2002 година.

## Култура

Татковинскиот музеј во Дудерштат има збирка на локални значајни артефакти, кој ја раскажуваат историјата на областа и на градот.

## Меѓународни односи

### Збратимени градови

Дудерштат е збратимен со следниве градови:

*  Таубербишофсхајм, Германија (од 1961 г.)
*  Комб ла Вил, Франција (од 1968 г.)
*  Картузи, Полска (од 1995 г.)

## Познати луѓе

* Георг фон Коп (1837–1914) — кардинар на Римокатоличката црква

## Наводи

## Надворешни врски

*  
* 

Категорија:Гетинген (округ)
Категорија:Ханза
Категорија:Хановер (покраина)
Ајхсфелд

250п|мини|десно|Карта на Ајхсфелд од 1900 година

**Ајхсфелд** (; буквален превод: „дабово поле“) — историска област во југоисточниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија (каде е наречена „Долен Ајхсфелд“ - *Untereichsfeld*) и во северозападниот дел на сојузната покраина Тирингија (каде е позната како Горен Ајхсфелд - *Obereichsfeld*) во јужните делови на планинскиот масив Харц. До 1803 година, Ајхсфелд со векови била дел од Архиепископијата Мајнц, што е причината за моменталната состојба на католичка енклава во преовладувачката протестантска област на северот од Германија. По Втората светска војна и поделбата на два дела на Германија во 1945 година, делот од Западна Германија станал дел од округот Дудерштат. Неколку мали размени на територии се случиле помеѓу американската и советската окупациска зона според Ванфридскиот договор.

## Географија

мини|лево|Вообичаен пејзаж во Ајхсфелд: Села помеѓу села и пошумени ридови

Денес, најголем дел од Горен Ајхсфелд се наоѓа во округот Ајхсфелд. Другите делови припаѓаат на округот Унштрут-Хајних. Долен Ајхсфелд, подоцна Округ Дудерштат, главно се наоѓа во округот Гетинген, додека Линдау станал дел од Катленбург-Линдау, кој денес е дел од округот Нортхајм.

Градови во областа Ајхсфелд се: Дудерштат, Хајлбад Хајлигенштат, Лајнефелде-Ворбис и Дингелштет.

## Историја

мини|350п|Карта на Ајхсфелд од 1759 година

Ајхсфелд бил првпат споменат во 897 година, а во 1022 година Архиепископијата Мајнц ги запишала своите поседи во областа, кои се зголемиле до 1573 година. Долен Ајхсфелд станал дел од Ајхсфелд откако бил дел од Брауншвајг-Линебург и Грубенхаген помеѓу 1342 и 1434 година.

Во текот на Германската селанска војна во рамките на слободниот царски град Милхаузен, поголемиот дел од манастирите, црквите и замоците биле ограбени и поголем дел од Ајхсфелд станал протестантски.

Во 1575 година, Исусовците успешно оствариле контрареформација во Ајхсфелд. Триесетгодишната војна го зафатила Ајхсфелд во 1622 година и во текот на следните години неколку армии (шведска, данска, тириншка) ја уништувале областа. Според Вестфалскиот мир, Архиепископијата во Мајнц повторно го воспоставила католицизмот во областа, која била уништена над две третини и изгубила 75% од своето население.

Во текот на Наполеоновите војни, Ајхсфелд бил дел од Кралството Вестфалија, кое било распуштено по победата над Наполеон во Битката кај Лајпциг.

Од 1949 до 1990 година, Горен Ајхсфелд припаѓал на Источна Германија. Во оваа атеистичка држава, луѓето ги зачувале своите католички корени и црковниот живот останал релативно нечепнат.

## Политика

Во согласност со традиционализмот во Ајхсфелд, процентот на гласачи за ДХС е значително повисок отколку во околината.

## Наводи

## Надворешни врски

* Туристичка организација Ајхсфелд 
* Историја и карта на Ајхсфелд од 1789 г. 
* Вики за Ајхсфелд

Категорија:Региони во Тирингија
Категорија:Региони во Долна Саксонија
Категорија:Поранешни држави и територии во Долна Саксонија
Категорија:Поранешни држави и територии во Тирингија
Ајхсфелд (појаснување)

**Ајхсфелд** може да се однесува за:

* Ајхсфелд — област во Тирингија, Долна Саксонија и Хесен
* Ајхсфелд (округ) — округ во сојузната покраина Тирингија
Џамија Шеп Сефа хатун

**Џамија Шеп Сефа хатун** () — џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција.

## Местоположба

Џамијата се наоѓа во населбата Ункапани, Фатих во Истанбул.

## Историја

Оваа мала џамија била изградена во 1787 година со средства на Фатма Шеп Сефа Неврес, една од дванаесетте жени на османлискиот султан Абдул Хамид I (1774-1789). Во следните години, покрај џамијата било основано муслиманско основно училиште. Во џамијата се наоѓа и гробот на Шеп Сефа хатун која починала во 1805 година.

Во текот на 1950-тите години, при проширувањето на булеварот Ататурк, дворот на џамијата бил значително намален.

Џамијата е изградена од камен и црвени тули. Куполата е состаена од 16 големи прозорци од бел камен со декоративни решетки. Џамијата има едно минаре, исто така изградено од камен. Над влезот од џамијата се наоѓа калиграфски натпис кој бил изработен од Јахја Тефик Саид Ефенди во 1791 година. Џамијата има капацитет од 800 верници.

## Наводи

Категорија:Џамии во Фатих
Категорија:Архитектура од 18 век
Панков

**Панков** () — најнаселениот округ во Берлин и втор по површина. Со административната реформа во 2001 г. споен е со поранешните окрузи Пренцлауер Берг и Вајсензе, задржувајќи си го името. Населението брои 384.367 жители (31 декември 2014).

## Преглед
Името на округот има словенско потекло и е наречен по месноста Панков и реката Панке, која тече низ североисточниот дел, вклучувајќи ја централната населба Пренцлауер Берг. Округот се граничи со Мите и Рајникендорф на запад, Фридрихсхајн-Кројцберг на југ и Лихтенберг исток. Има најмногу жители од сите окрузи во Берлин и го зазема второто место по површина (по Трептов-Кепеник).

Од 1945 до 1960 г. Панков бил живеалиште на многу функционери на Источна Германија. Најпознати места на комунистичката номенклатура се Шенхаузенскиот дворец и околната улица Мајаковскиринг во населбата Нидершенхаузен. Поради ова, западните писатели го користеле поимот Панков како метоним за источногерманскиот режим.

Населбата Пренцлауер Берг во Панков е дом на Рикештрасенската синагога — најголемата синагога во Германија. Во Вајсензе се сместени едни од најголемите еврејски гробишта во Европа. Во Пренцлауер Берг се наоѓа познатото маало „Карл Легин“, кое претставува дел од модернистичките населби заштитени како светско наследство на УНЕСКО. Вајсензе е најголемата водна површина во округот.

## Поделба
мини|лево|Населби во Панков
Панков е поделен на 13 населби:

## Сообраќајни врски
Панков го опслужуваат станиците „Финеташтрасе“ и „Панков“ на линијата У2 од Берлинското метро (У-бан), како и станиците „Берлин-Панков“, „Панков-Хајнерсдорф“ и „Воланкштрасе“ на надземната Берлинска градска железница (С-бан). Округот е поврзан со стариот центар на Берлин и со трамвајската линија *М1*.

Низ Панков, напоредно на ул. „Миленштрасе“ и „Шенхолцер Штрасе“ минува и автопатот 96а за Ораниенбург. До округот се стигнува и преку автопатот 114 од големата обиколница на градот, скршнувајќи на раскрсницата „Пранцлауер Променаде“.

## Галерија

Rathaus_Pankow_(2009).jpg|Градскиот дом во Панков
Berlin Synagoge Rykestrasse Eingang.JPG|Рикештрасенската синагога


## Збратимени градови
* Ашкелон, Израел (од 1994 г.)
* Колобжег, Полска (од 1994 г.)

## Поврзано
* Панков (појаснување)
* Окрузи во Берлин

## Наводи

## Надворешни врски

* Портал на округот Панков 


Категорија:Окрузи во Берлин
Швилме

**Швилме** () — река, долга 29 километри, десна притока на реката Везер, која тече низ сојузните покраини Долна Саксонија и Хесен, Германија.

## Извор

Реката потекнува од округот Нортхајм (јужна Долна Саксонија) во југоисточните делови на Золинг во областа на врвовите Штеберг (433 м) и Брамбург (461 м) од неколку потоци.

## Тек

Швилме тече на почетокот кон исток и малку подоцна врти кон југ преку Хетензен и Ледингзен кон Аделебзен. Потоа врти кон запад, примајќи ги водите на Аушнипе и продолжувајќи кон северозапад. Потоа, тече низ Офензен, Ферлихаузен и Алберсхаузен, а помеѓу последните две места ги прима водите на Але. Потоа тече кон запад кон округот Касел.

## Устие

На крајот Швилме тече кон запад и се влева во Везер во близина на местото Липолдсберг на надморска височина од 107 метри.

## Сливно подрачје и притоки

Најважна притока на Швилме, чие сливно подрачје е 290,1 км2 (22,07&nbsp;км2 во Хесен), е реката Але. Друга поголема притока е Аушнипе.

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Слив на Везер
Категорија:Реки во Хесен
Категорија:Реки во Долна Саксонија
Радолфсхаузен

**Радолфсхаузен** () — општинска заедница во округот Гетинген, во Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 15 километри источно од градот Гетинген. Нејзиното седиште е во Ебергецен.
мини|Грб на Радолфсхаузен
Општинската заедница Радолфсхаузен се состои од следниве општини:

# Ебергецен
# Ландолфсхаузен
# Зебург
# Зојлинген
# Ваке

Категорија:Општински заедници во Долна Саксонија
Зебург

**Зебург** може да се однесува на следниве места:

* Зебург (Долна Саксонија) — општина во округот Гетинген, Долна Саксонија
* Зебург (Саксонија-Анхалт) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, Саксонија-Анхалт
Ебергецен

**Ебергецен** () — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Сместена е на 15 километри оддалеченост од градот Гетинген.

Општината претставува административно седиште на општинската заедница Радолфсхаузен.

Ебергецен стекнал одредена слава бидејќи бил место каде Вилхелм Буш, создавач на приказните „Макс и Мориц“ поради кои многумина го сметаат за „татко на стрипот“, поминал голем дел од детството. Во местото, Буш живеел од 1841 до 1846 година, престојувајќи кај неговиот вујко Георг Клајне, свештеник во Ебергецен. Се спријателил со синот на воденичарот, нивен сосед, Ерих Бахман, поради што се шпекулира дека од таму потекнува приказната за двете момчиња во „Макс и Мориц“.

Во Ебергецен се наоѓа и Европскиот музеј за лебот.

## Наводи

## Надворешни врски

*  

Категорија:Гетинген (округ)
Милко (рок-група)

**Милко** - македонска рок-група од Скопје.

## Историја
Групата „Милко“ била основана во 2006 година. Групата ја сочинуваат:
* Сашо Митревски (гитара и вокла),
* Стефан Терпини (тапани) и
* Филип Поповски (бас-гитара).
## Творештво
Првиот албум на „Милко“, со наслов „Луѓе“, бил објавен за издавачката куќа „ПМГ рекордингс“, која подоцна ги објавила и нивните два албума, „Don't let them win“ и „Changes“, како и проектниот албум „Никотин“. На 20 февруари 2016 година, во Младинскиот културен центар во Скопје, „Милко“ го претставиле албумот наречен според името на групата. Албумот бил снимен во студиото „Марифет“, а бил продуциран од самата група и од Ивица Јанкуловски, кој бил задолжен и за миксот. На едн апесна од албумот („Ти“) гостувал клавијатуристот Александар Ников.

## Наводи

Категорија:Македонски рок групи
Поатуански дијалект

**Поатуански дијалект** — дијалект кој се говори во Поату, Франција. Станува збор за еден од регионалните дијалекти во Франција и не се говори често како во одреден период во минатото, бидејќи денес доминира Францускиот јазик. Поатуанскиот дијалект денес е класифициран како оилски јазик но се разликува по одредени одлики од окситанскиот јазик. Дијалектот се говори на некогашната граница меѓу двете јазични семејства на оилски и окситански јазици. Оислките јазици се прошилувале кон југ здобивајќи се со окситански одлики.

Поатуанскиот дијалект се нарекува и *парланџе*. Франсоа Рабле запишал дека го изучувал овој дијалект, заедно со многу други јазици и дијалекти, бидејќи се образувал во Фонтене ле Конт. Франсоа Вилон исто така говорел поатуански.

Најраните записи во кои се користи јазикот е во правни документи и повелби од  век и луѓето кои го говореле биле наречени Поатуанци. Најраниот печатен текст е датиран околу 1554 година (*La Gente Poitevinrie*). Обичаите за драмско пишување и драмските монолози за изведување на литературни творби на го карактеризираат тој јазик, иако од  век и во  век биле воспоставени редовни новинарски пишувања биле воспоставени. Изданиата на Гест објавиле бројни книги поврзани со Поатуанско-Сантогенскиот јазик.
Некои јазичари велат дека *Стразбуршките заклетви*, првиот текст на Француски според официјалните државни позиции во Франција, всушност биле напишани на поатуански јазик.

Во 1973 година, бил предложен стандарден правопис.

Најисточниот дел од Поатуанската*[[покраини во Франција|покраина]]* е дом на малцинство на говорници на оцитански јазик. Надвор од Франција дијалектот се говори во Северна Калифорнија, особено во Сакраменто, Плуимас, Техејма и Сискију, во кои живеат стари француски семејства и говорници на француски јазик. Акадијскиот француски дијалект е резултат на мешање на Поатуанско-Сантогескиот дијалект со Француски и месни новозборови или архаизми.

Категорија:Оилски јазици
Категорија:Јазици во Франција
Двоглав орел

[thumb|260px|[Руска Империја|Руски империски орел, Санкт Петербург.]]
**Двоглавиот орел** е чест симбол во хералдиката и вексилологијата. Најчесто е поврзуван со Византиското Царство, Светото Римско Царство, Српското царство, Руската Империја и државите кои се нивни наслединчки. Во византиската хералдика, главите го претставуваат императорот кој има власт над секуларните и религиозните прашања. Исто така, ја означувале доминацијата на императорот над Истокот и Западот.

Категорија:Хералдика
Бургундски јазик (романски)

**Бургундски јазик** – оилски јазик кој се зборува во Бургундија и особено во подрачјето на Морван.

Доаѓањето на Бургундијците внело германски елементи во галороманскиот говор на жителите. Заземањето на Ниските Земји од страна на војводите од Бургундија го довеле бургундскиот јазик во допир со холандскиот.

Јужните дијалекти по должината на реката Сона, како што е брионе-шаролејскиот, биле под влијание на арпитанскиот јазик.

Ежен де Шамбир го издал „Речникот на Морван“ во 1878 година.

## Книжевност
Освен песните кои датираат од осумнаесеттиот век, има малку останата литература пред XIX век. Во 1854 година папската була Ineffabilis Deus (Неопислив Бог) била преведена на морвански дијалект од опатот Жак-Франсоа Бодио, и на дижонски дијалект од опатот Лереј. Опатот Бодио исто така ги бележел усното предание.

## Наводи

## Надворешни врски
* Усно наследство на Бургоња 

Категорија:Романски јазици
Категорија:Јазици во Франција
Староокситански јазик

**Староокситански јазик** () нарекуван и **старопровансалски јазик** – најраниот облик на окситороманските јазици како што е пренесен во записите од осмиот до четиринаесеттиот век. Староокситанскиот вообичаено ги вклучува раноокситанскиот и староокситанскиот јазик. Средноокситанскиот понекогаш е вклучуван во староокситанскиот, а понекогаш во модерниот окситански јазик. Поимот окситан (occitanus) се појавил околу 1300 година, па во средновековните текстови староокситанскиот стои како „романски“ или „провансалски“ јазик.

## Историја
Меѓу најраните записи на окситанскиот јазик се Tomida femina, Boecis, и Cançó de Santa Fe. Староокстинскиот, јазикот кој го користеле трубадурите, бил првиот романски јазик со книжевен корпус и имал огромно влијание на развојот на лирската поезија кај другите европски јазици. Интерпункцијата била одлика на правописот и истата денес преживува во каталонскиот и гасконскиот јазик.
Старокаталонскиот јазик произлегол од староокситанскиот меѓу единаесеттиот и четиринаесеттиот век. Рани текстови на каталонски се Homilies d'Organyà, Cançó de Santa Fe и Greuges de Guitard Isarn.

## Фонологија
Староокситанскиот се менувал и еволуирал низ историјата.
Изговорот на староокситанскиот е реконструиран врз основа на последните еволутивни промени на јазикот.

## Наводи

## Надворешни врски
* A site with a presentation of Old Occitan

Категорија:Романски јазици
Категорија:Средновековни јазици
Категорија:Мртви јазици
Ибероромански јазици

**Ибероромански јазици** или **ибериски јазици** — група романски јазици со потекло од Пиринејскиот Полуостров или Иберија (денешна Шпанија, Португалија, Гибралтар и Андора) и јужна Франција.

Најзастапени ибероромански јазици се шпанскиот, португалскиот, каталонскиот и галисискиот — секој од нив со своите дијалекти и месни говори. Според заеморазбирливоста, Далби вбројува седум јазици: португалски, шпански, астурлеонски, арагонски, каталонски, провансалски и гаскоњски.

## Потекло и развој
мини|350п|Јазична карта на југозападна Европа

Како и останатите романски јазици, иберороманските јазици водат потекло од народниот (вулгарен) латински. Ова е нестандардниот (за разлика од класичниот латински) облик на латинскиот јазик кој го говереле војниците и трговците низ Римското Царство. Со ширењето на царството, овој станал матичен јазик на народите од покорените територии. Латинскиот и неговите потомци се говорат на Пиринејскиот Полуостров уште од времето на Пунските војни, кога Римјаните ја зазеле оваа територија.

Современите ибероромански јазици се создадени со следниов развој:

* латинизација на населението на Иберија.
* јавување на повеќе видоизменети облици на латинскиот во Иберија, со мали разлики според местото.
* VIII - X век: прераснување на латинските варијанти во старошпански, галисиско-португалски, астурлеонски и наварско-арагонски (**[[западноибериски јазици]]**), како и првобитниот каталонски јазик. Генетската класификација на првобитниот каталонски и окситански не е со утврдена со сигурност. Некои стручњаци сметаат дека предокот е ибероромански (затоа **источноибериски**), додека пак други сметаат дека е галороманскиот.
* XV - XX век: понатамошен развој до денешните кастиљски, португалски, галисиски, каталонски, астурски, леонски, мирандски итн.

## Лоза
мини|500п|Застапеност на иберороманските јазици во светот
мини|Иберороманските јазици на Пиринејскиот Полуостров
Иберороманските јазици се договорна група. Многу стручњаци го користат поимот во чисто географска смисла, без да мора да значи дека сите припаѓаат во едно филогенетско колено (т.е. не мора да се од ист предок). Некои автори претпоставуваат источноибериските (окситанско-романски) се посродни на јазиците во северна Италија (или франкопровансалскиот, оилските јазици и ретороманските). Ова е најприфатеното географско групирање на иберороманските јазици:

*источноибериски
*западноибериски

† означува изумрен јазик

*Ибероромански јазици се следниве:
**источноибериски (некои ги сметаат за галоромански јазици) 
***каталонски
***јудеокаталонски†
***окситански
**западноибериски
***астурлеонски
****астурски
****кантабриски
****естремадурски
****леонски
****мирандски
***кастиљски
****шпански
****јудеошпански (ладино)
***галисиско-португалски
****фала
****галисиски
****јудеопортугалски†
****португалски
***наварско-арагонски†
****арагонски
****јудеоарагонски†
**мозарапски†

## Наводи

## Надворешни врски


Категорија:Јазици во Шпанија
Категорија:Јазици во Португалија
Естремадурски јазик

**Естремадурски** или **екстремадурски** (самонар. *estremeñu*, ) — романски јазик кој го говорат неколку стотини илади луѓе во Шпанија, на подрачјето северозападниот дел на автономната заедница Екстремадура и соседните делови од покраината Саламанка. Точната граница меѓу естремадурскиот и шпанските дијалекти кои се говорат во Екстремадура е нејасна и тешка за утврдување.

## Говори
Говорите на естремадурскиот јазик се делат на три наречја: северно или „горно“ (*artu estremeñu*), средно (*meyu estremeñu*) и јужно или „долно“ (*baju estremeñu*). Северното наречје, кое важи за главно, се говори во северозападниот дел на автономната заедница Екстремадура и југозападниот дел на покраината  Сакаманка (во автон. заедница Кастиља и Леон). Средното и јужното наречје се застапени во остатокот на Екстремадура. Од XVIII век наваму тие говори не се разликуваат доволно од шпанскиот за да бидат посебни јазици, туку се сметаат за наречја.

Северното наречје е присутно и во неколку села на северот на Саламанка во посебен говор наречен „реболјарски“, кој е речиси изумрен.

## Споредба со други јазици

 Зборовите во табелата се исклучиво северноестремадурски.

 Естремадурските зборови во табелата се запишани со правописот на Исмаел Кармона Гарсија.

## Пример

## Поврзано
* Естремадурци
* Астурлеонски јазици
* Фала (јазик)
* Кастуо

## Наводи

## Надворешни врски
* Виртуелна библиотека на естремадурскиот јазик  
* APLEx — екстремадуско културно друштво 
* Iventia.com  — вести од културата на естремадурски

Категорија:Ибероромански јазици
Категорија:Јазици во Шпанија
Јудеопортугалски јазик

**Јудеопортугалски јазик** — исчезнат еврејски јазик кој бил користен од португалските Евреи во Португалија.

## Опис

Јудеопортугалскиот јазик бил мајчин јазик на Сефардите во Португалија пред  век и исто така во многу места на португалската еврејска дијаспора. Текстовите биле пишувани на хебрејска азбука или на латиница.

Бидејќи португалските Евреи се венчавале со други избркани Сефарди, бил под влијание на соседниот јазик ладино. Поради блиската сличност со стандардниот португалски јазик, јудеопортугалскиот исчезнал во Португалија, преживувајќи во секојдневна употреба од страна на дијаспората до почетокот на  век. Јудеопортугалскиот влијаел на јазиците папијаменто и сарамакански јазик.

## Особини
### Влијанија од ладино

### Португалски архаизми

### Влијанија од хебрејски

## Надворешни врски
* Јудеопортугалски јазик  — Еврејски истражувачки јазичен центар

Категорија:Сефардски јазик
Категорија:Мртви јазици во Европа
Категорија:Евреите и јудаизмот
Категорија:Јудеоромански јазици
Категорија:Јазици во Португалија
Категорија:Португалски јазик
Оилски јазици

**Оилски јазици** (буквално значење: „јазици на да“) – лингвистичко и историско име за галороманските јазици кои се развиле од латинскиот во северните територии на Римска Галија кои денес се во составот на северна Франција, дел од Белгија и Каналските Острови.

* Романски јазици
** Галоромански јазици
*** Оилски јазици
*** Окситански јазици

## Значења
Оилски јазик, оилски дијалекти и оилски јазици се однесуваат на сите стари северни галоромански јазици како и модерни следбеници. Најраширен модерен оилски јазик е францускиот јазик,  а освен во оваа група спаѓаат нормандскиот, валонскиот, пикардскиот,  поатуански, шампањскиот.

Овие јазици имаат многу заеднички лингвистички одлики. Една од нив е „оил“ слично на „уи“ во современиот француски јазик.

 

Категорија:Романски јазици
Категорија:Средновековни јазици
Категорија:Јазици во Франција
Ѓавато (Берско)

**Ѓавато** (, *Дјаватос*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу 8 километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 25 метри. Сместено е во областа Урумлак, на десниот брег на канал, кој е создаден од вливањето на реките Вода и Мегленица.

## Историја

Иако е постаро, селото не се споменува во книгите ниту на К’нчов, ниту на Бранков.

## Стопанство

Благодарение на богатата почва и на мелиорациите, како и на каналскиот систем за наводнување, селото забележува постојан пораст.

Населението се занимава со земјоделство, а основни производи се памук, овошје и малку жито.

## Население

Во пописот од 1913 година е забележано со 237 жители, во 1920 година со 208, во 1928 година со 496, од кои 45 семејства со 176 жители, кои биле бегалци.

Благодарение на подобрената стопанска состојба, во селото се забежува зголемување на бројот на жители, па така во 1940 година во Ѓавато биле попишани 739 жители, во 1951 година 992, во 1961 година 1.144, во 1971 година 1.111, во 1981 година 1.226 жители, а во 1991 година 1.315 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 1.300 жители. Во најновиот спроведен попис во Грција во 2011 година, селото било забележано со 1.276 жители.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото се наоѓа во општинскиот оддел Ѓавато, во кој се наоѓа како единствено село.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Брањате

**Брањате** или **Брајнат** (, *Неа Никомидија*, до 1953 г. *Μπρανιάται*, *Брањатe*, *Μπρανιάτας*, *Брањатас*) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.

Селото е познато по блиската населба од младото камено време — една од најстарите во Европа.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на околу 13 километри североисточно од градот Бер, на надморска височина од 25 метри. Сместено е во Солунското Поле.

## Историја

Селото во минатото била чиста македонска населба.

## Стопанство

Зголемувањето на бројот на жители низ текот на годините се должи на плодната почва и плодните обработливи површини, со кои располага селото и кои целосно се наводнуваат.

Населението произведува големи количества памук, овошје и други земјоделски производи. Покрај земјоделието, во селото е развиено и сточарството, особено одгледувањето крави.

## Население

К’нчов ја спомнува со 80 македонски жители, додека во 1913 година е забележана со 29, а во 1920 година со 53 жители. Оваа некогашна чифлигарска населба по 1923 година израснала во поголема населба, бидејќи тука биле населени 61 семејство на грчки бегалци од Никомедија, со вкупно 243 жители. Во 1928 година, селото имало 278 жители, во 1940 година 841, во 1951 година 880, во 1961 година 949, во 1971 година 877, во 1981 година 948, а во 1991 година 813 жители.

Според пописот во 2001 година, селото имало 866 жители. Во најновиот спроведен попис во Грција во 2011 година, селото било забележано со 801 жител.

## Самоуправа и политика

Селото се наоѓа во општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Брајнат, во кој се наоѓа само селото Брањате.

## Културни и природни знаменитости
### Неолитска населба

350п|мини|Ископување на куќа во наоѓалиштето кај Брањате во јули 1963 година

Населбата од младото камено време во Брањате се наоѓа на околу 2 километри од самото село. Претставува една од најраните познати наоѓалишта во Македонија, потекнувајќи од 6250-6050 п.н.е., претпоставувајќи дека имало население помеѓу 500-700.

Била ископувана опширно во три фази (во 1961, 1963 и 1964) од страна на Р. Џ. Роден и неговата екипа. Наоѓалиштето покрива подрачје од околу 1690 м² имал катни градби 12 на 12 метри; куќите во Брањате биле градени — како и повеќето градби низ младото камено доба во Егејска Македонија — од слама и кал на дрвена рамка. Предмети кои биле откопани во наоѓалиштето биле „кремени сечила, камени скепари, глинени фигури, печати за украси на тело, други украси и камени алатки“. Археолошките ископувања на древната населба, исто така, откриле глинени скулптури од заоблени жени. Грнчарски, особено големи предмети, биле пронајдени во наоѓалиштето, некои високи и до 60 сантиметри и со зафатнина од 85 литри. Местото првично се наоѓало на бреговите на Солунскиот Залив или веројатно на некое езеро или лагуна. До 1930-тите години, мочуриштето на Ениџевардарското Езеро ја покривало областа.

## Наводи

Категорија:Бер (општина)
Хале (Руме)

**Хале** () — лева притока на реката Руме која минува низ сојузните покраини Тирингија и Долна Саксонија.

## Тек

Хале потекнува од Тирингија во западните делови на Ворбис, околу 800 метри од изворот на Випер. Тече низ Ферна и Тајстунген, преминувајќи ја границата со Долна Саксонија и стигнувајќи во Герблингероде. Хале поминува низ градот Дудерштат и местата Мингероде, Обернфелд и Ролсхаузен. Во Гиболдехаузен се влева во реката Руме.

## Притоки

* Хесенграбен (лева)
* Катарине (десна)
* Нисе (лева)
* Резе (десна)
* Ајхбах (лева)
* Грундцеле (десна)
* Зибиг (десна)
* Музе (лева)
* Зандвасер (десна)
* Зулбиг (десна)
* Бецелфербек (десна)
* Нате (лева)
* Херграбен (лева)
* Зуле (лева)

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Реки во Тирингија
Категорија:Реки во Долна Саксонија