open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ванда Ферагамо

**Ванда Ферагамо** (родена **Милети**; 18 декември 1921 - 18 октомври 2018 година) била италијанска модна дизајнерка и бизнисменка. Била главен дизајнер на Ферагамо.

Растела без мајка, а била родена е во Бонито, Авелино, Италија, ќерка на Фулвио Милети, градоначалник и општински лекар на градот, лекар на семејството Ферагамо и нивниот клиент. Во текот на летото 1940 година, на 18-годишна возраст, се запознала, а потоа се омажила за Салваторе Ферагамо, во црквата Санта Лусија во Неапол. Од нивниот брак се родиле шест деца: Фиама, Феручио, Џована, Фулвија, Леонардо и Масимо.

По венчавката, се преселиле во Фиренца во вила во близина на Фиезоле.

По смртта на нејзиниот сопруг во 1960 година, Ванда го презела семејниот производител, со што станала извршен директор повеќе од 20 години. Таа пораснала во богато семејство, па одела на училиште како и нејзината мајка, но немала специфична професионална обука: како резултат на тоа, научила како да управува со компанијата гледајќи и слушајќи го нејзиниот сопруг. Оттогаш, компанијата се претворила од компанија за обувки во готови и модни облеки со проширени производни линии, благодарение и на помошта на нејзините деца.

Починала во Фиренца на 18 октомври 2018 година на 96-годишна возраст.

## Наводи


## Надворешни врски

Категорија:Починати во 2018 година
Категорија:Родени во 1921 година
Категорија:Италијански дизајнери
Витербо

**Витербо** () е град во централна Италија, најголем и центар на истоимената област Витербо во италијанската провинција Лацио.

## Природни одлики

Витербо се наоѓа во централниот дел на Италија, 120 километри северозападно од Рим, седиштето на покраината. Градот се наоѓа во лацискиот дел од областа Марема (поголемиот дел е во соседна Тоскана), која е позната како ридска област во Италија . Овој регион е познат по лозарството, маслинарството и производството на вино. Поради својата убавина има индиции за „културен пејсаж“.

## Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 63.209 жители.

Градот Витербо денес има околу 63.000 жители, главно Италијанци. Во текот на изминатите децении, градот доживеа пораст на населението.

## Градови партнери
мини|Фонтана Гранде на истоимениот плоштад.
*  Спрингфилд
*  Губио
*  Палми
*  Нола
*  Сасари
*  Кампобасо
*  Олбани

## Галерија

Податотека:Viterbo, palazzo e loggia dei papi, 02.jpg|Папската палата
Податотека:Viterbo12.jpg|Типична улица на стариот Витербо
Податотека:Duomo (Viterbo) - Esterno.jpg|Градската катедрала Св. Лавренција
Податотека:Viterbo - quartiere san Pellegrino 0848.JPG|Средновековен кварт


## Наводи

Категорија:Лацио
Категорија:Градови во Италија
Категорија:Градови во Лацио
Чета (воена единица)

десно|мини|200x200пкс| Стандардна ознака на НАТО за чета.
**Чета** — основна тактичка единица на некои родови на копнената војска и заднинските служби. Обично брои од 50 до 500 војници. Опремена е за различни операции во најразлични услови. Се состои од команден вод и уште неколку (обично два до четири) водови кои ја одредуваат неговата припадност кон родот или службата. Може да содржи и еден или повеќе независни одделенија. Една чета може да биде дел од баталјон, здружени тактички, самостојни родовски единици на копнената војска и самостојна. Во зависност од составот, намената и вооружувањето може да биде пешадиска, тенковска, извидувачка, инженерска, падобранска, чета за врски, поморско-пешадиска и сл. Големината на четата се движи до неколку стотици војници, а со неа командува офицер, најчесто со чин капетан.

Во артилеријата, единицата аналогна на четата се нарекува батерија, а во коњаницата ескадрон.

## Наводи

Категорија:Воени единици и формации
Награда „Ристо Шишков“

**Награда „Ристо Шишков“** – единствена награда на Фестивалот на камерен театар „Ристо Шишков“ воспоставен во 1992 година.

## Награда
Наградата се доделува за високо глумечко достигнување. Наградата е златен медалјон со ликот на Ристо Шишков и парична награда од 1.500 евра во денарска противвредност.

## Досегашни добитници на наградата
*2025 - Биљана Драгиќевиќ-Пројковска
*2024 – Долорес Лео Поповиќ
*2023 – Јордан Симонов
*2022 – Дарја Ризова
*2021 – Звездана Ангеловска
*2020 – Александра Пешевска
*2019 – Драшко Зидар
*2018 - Благоја Чоревски
*2017 – Тања Бошковиќ
*2016 – Зијах Соколовиќ
*2015 – Анастас Поп-Димитров
*2014 – Бајруш Мјаку
*2013 – Александар Шехтански
*2012 – Никола Ристановски
*2011 – Борис Чоревски
*2010 – Сузан Акбелге
*2009 – Ирена Ристиќ
*2008 – Мето Јовановски
*2007 – Ѓорѓи Јолевски
*2006 – Дејан Лилиќ
*2005 – Васил Зафирчев
*2004 – Соња Михајлова
*2003 – Звездана Ангеловска
*2002 – Митко Апостоловски
*2001 – Петар Темелковски
*2000 – Ѓорѓи Колозов
*1999 – Владимир Ангеловски
*1998 – Јоана Поповска
*1997 – Перихан Ејупи-Туна
*1996 – Зора Георгиева
*1995 – Диме Илиев
*1994 – Игор Џамбазов
*1993 – Сенко Велинов
*1992 – Димче Мешковски

## Поврзано
* Фестивал на камерен театар „Ристо Шишков“

## Наводи

Категорија:Театарски награди
Категорија:Македонски награди
Категорија:Појавено во 1992 година
Град Брисел

**Град Брисел** (француски: *Bruxelles-ville* или *Ville de Bruxelles*, холандски: *Stad Brussel*) — најголемата општина во регионот на главниот град на Брисел и официјален главен град на Белгија (член 194 од белгискиот устав).

Иако целото подрачје на бриселскиот регион генерално се смета за главен град на Белгија, тоа е само *де факто* вистина, додека *де јуре* само подрачјето на градот Брисел е главен град на Белгија. Регионот Брисел, кој самиот често се нарекува едноставно како „Брисел“, покрај градот Брисел, се состои од 18 други општини.

Поради овие често збунувачки поими, жителите на Брисел често ја додаваат наставката *-ville*, односно *-stad* („град“) на името на градот за да ја разликуваат областа на општината од областа на агломерација на градот.

## Подрачје на општината
Градот Брисел се состои од:

* на историското средиште на градот, кој повеќе или помалку се наоѓа во рамките на некогашните градски ѕидини, кои сега се заменети со патишта. Поради својој специфичен облик, ова подрачје на општината се нарекува „пентагон“ или „срцето на Брисел“;

* подрачје кои биле припоени кон оваа општина во втората половина на 19 и почетокот на 20 век. Овие се:

** на север, во 1853 година, по финансискиот колапс на општината Сен-Жос-тен-Нод (*Sint-Joost-ten-Node*), градот Брисел купил половина од територијата на таа општина. Денес тоа е Северниот кварт (Север).
** на југ, во 1860 година, 123 хектари шума (*forêt de Soignes* или *Zoniënwoud*) биле припоени кон градот за да се создаде паркот *Bois de la Cambre* или *Ter Kamerenbos*, кој требало да стане шеталиште за аристократијата на градот. Во исто време, била изградена голема престижна авенија за пристап до овој парк. Оваа авенија Луиз (*avenue Louise* или *Louizalaan*) денес ја дели општината Иксел (*Елсен*) на два дела.
** на исток, во 1880 година, воениот терен и околното подрачје во општината Етербек биле припоени кон градот Брисел со цел да се создаде парк за прославување на јубилејот на независноста (*parc du Cinquantenaire* или *Jubelpark*). Во четвртите кои се наоѓаат помеѓу овој парк и центарот на градот, кои исто така биле припоени во тоа време, денес се наоѓаат зградите на Европската Унија .
** на север, во 1921 година, поранешните општини Лакен, Недер-Овер-Хембек и Харен биле припоени кон градот Брисел.

## Администрација
Како и во секоја друга белгиска општина, на нејзино чело се наоѓа началник, т.е. градоначалник (*bourgmestre* или *burgemeester*). Оваа функција не е иста како функцијата премиер на регионот на главниот град Брисел или функцијата на гувернер на регионот на главниот град Брисел.

## Наводи

Категорија:Брисел
Токио Џо

**„Токио Џо“** (англиски: *Tokyo Joe*) – филм на режисерот Стјуарт Хејслер (Stuart Heisler) од 1949 година. Автор и на сценариото е Филип Јордан (Phillip Yordan), а главните улоги ги играат: Хамфри Богарт (Humphrey Bogart), Флоренс Марли (Florence Marly) и Сесуе Хајакава (Sessue Hayakawa).

## Синопсис
По капитулацијата на Јапонија во Втората светска војна, американскиот иселеник Џозеф Барет (го игра Богарт) сака да заживее еден ноќен клуб во Токио кој го водел пред војната. Меѓутоа, набргу открива дека неговата сопруга Трина (ја игра Марли), за која мисли дека е мртва, се омажила за друг маж со кого има ќерка. И додека Барет се бори да добие дозвола за престој во Јапонија, него го уценува злосторникот Кимура (го игра Хајакава), кој на Барет му нуди една валкана работа...

## Наводи

Категорија:Американски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Филм ноар
Категорија: Филмови од 1949 година
Категорија: Филмови на англиски јазик
Категорија: Филмови чие дејствие се одвива во Токио
Категорија:Филмови на Стјуарт Хејслер
Категорија:Филмови со Флоренс Марли
Категорија:Филмови со Хемфри Богарт
Првиот граѓанин на едно гратче

**„Првиот граѓанин на едно гратче“** (српски: *Први грађанин мале вароши*) — филм на режисерот Пуриша Ѓорѓевиќ од 1961 година. Автор на музиката е Бојан Адамич. Главните улоги ги играат: Раде Марковиќ, Јелена Жигон, Љуба Тадиќ, Мија Алексиќ, Љубинка Бобиќ, Драгомир Бојаниќ Гидра.

## Синопсис
Граѓаните на еден мал град тешко се помируваат со уривањето на центарот на чие место треба да се изгради нов и пофункционален простор. Претседателот на општината го поддржува планот на една млада архитектка во која е заљубен. Но, за да им покаже на граѓаните дека стариот центар не го урива под влијание на девојката, тој почнува да ја избегнува, а таа се мажи за друг човек...

## Наводи

Категорија:Српски филмови
Категорија:Црно-бели филмови
Категорија:Југословенски филмови
Категорија:Филмови на Авала филм
Категорија:Филмови на српски јазик
Категорија:Филмови на српскохрватски јазик
Категорија:Филмови од 1961 година
Категорија:Филмови на Пуриша Ѓорѓевиќ
Категорија:Филмови со Раде Марковиќ
Категорија:Филмови со Љуба Тадиќ
Категорија:Филмови со Јелена Жигон
Категорија:Филмови со Мија Алексиќ	
Категорија:Филмови со Љубинка Бобиќ
Категорија:Филмови со Драгомир Бојаниќ Гидра
Категорија:Филмови со Рахела Ферари
Категорија:Филмови со Ана Красојевиќ
Категорија:Филмови со Петар Матиќ
Категорија:Филмови со Виктор Старчиќ
Категорија:Филмови со Александар Стојковиќ
Категорија:Филмови со Миќа Томиќ
Категорија:Филмови со Милорад Самарџиќ
Категорија:Филмови со Бранко Ѓорѓевиќ
Категорија:Филмови со Бранко Татиќ
Рудаки

**Абу Абдала Џафар ибн Мухамед-Рудаки** (; роден помеѓу 858 и 860 г. во селото Рудаки, Саманидската Империја, и починал во Панџруд помеѓу 940 и 941 г.) — таџички и персиски поет, музичар и пејач, основоположник на персиско-таџичката книжевност и фарсиската поезија. Го нарекуваат „Татко на персиската поезија“, иако само мал процент од неговата обемна поезија е зачувана. Рудаки своето име го зема од името на родниот крај.

## Наводи

## Надворешни врски

__СОСОДРЖИНА__
__ИНДЕКС__

Категорија:Поети
Категорија:Несигурна година на раѓање
Категорија:Несигурна година на смрт
Торе Бранка

десно|мини| Торе Бранка
**Торе Бранка** (Кулата Бранка) е железна панорамска кула сместена во Парко Семпионе, главниот градски парк на Милано, Италија. Висока е 108,6 метри што ја прави шестата највисока градба во Милано по кулата Уникредит (231 м), кулата Алијанц (209 м), Палацо Ломбардија (161 m), Пирелоне or кулата Пирели (127 м) и кулата Бреда (116 м). Врвот на кулата е панорамска точка чиј поглед на јасен ден може да ја опфати градската линија на Милано, како и Алпите, Апенините и дел од долината По.

## Историја
Кулата е дизајнирана од архитектот Џио Понти и инаугурирана во 1933 година, во фашистичката ера за време на 5-тото издание на триеналето во Милано. Првично била наречена „Торе Литорија“ по *фасцио литорио*, т.е. *фасци*. По Втората светска војна била преименувана во „Торе дел Парко“ (Парковска кула). Во 1972 година, пристапот до врвот на кулата бил затворен бидејќи структурата требала да се обнови. Била реструктуирана во 2002 година од страна на компанијата за алкохол Бранка, и затоа била преименувана во Торе Бранка. Од 2002 година повторно е отворна за јавноста.

## Наводи


Категорија:Кули во Италија
Категорија:Знаменитости во Милано
Категорија:Згради и градби во Милано
Кубикулум

мини| Кубикулум (спална соба) од вилата на П. Фаниус Синистор во Боскореале, закопана во ерупцијата на Везув во 79 година од нашата ера, со реконструиран мебел
[мини| Спалната соба без мебел, во [Метрополитен (музеј)|Метрополитен музејот на уметноста]]
***Кубикулум*** (множина *cubicula*) била приватна просторија во *[[домус]]*, древна римска куќа заземена од семејство со висок статус. Обично до него се стигало директно од *[[Атриум (архитектура)|атриумот]]*, но во подоцнежните периоди понекогаш бил во непосредна близина на *перистилот*. Се користел за функциите на модерна спална соба, спиење и секс, како и за деловни состаноци, прием на важни гости и прикажување на најценетите уметнички дела во куќата. *Кубикулумот* се користел за тивки или тајни состаноци и можел да се користи како библиотека. Бил, исто така, омилено место за убиства и самоубиства. Собата што се користи само за спиење не била класифицирана како *кубикулум*.

Приватната природа на *кубикулумот* го направила место за размислување и верски обреди, особено кога е недозволено. Според *Актус Силвестри*, Константин Велики првпат дознал за христијанството во својата *кубикулум* и постел таму една недела пред неговото прво исповедање и крштевање.

## Наводи

Категорија:Соби
Категорија:Римска архитектура
Сибат Томарчио

**Сибат Томарчио** или поедноставно **Томарчио** е компанија за безалкохолни пијалаци со седиште во Сицилија, Италија.

## Историја
Томарчио била основана во 1920 година за да произведува шишиња со безалкохолни пијалаци. *Кавалиер* Филипо Томарчио, основач на компанијата, по бројни експерименти, го смислил рецептот за изработка на матна сода (оригиналот). Пијалакот бил затворен во стаклено шише од 250 мл во кое имало мала топка внатре, па оттука и името „Базалкохолен пијалак со топка“.

Првично, пијалакот се продавал од врата до врата во дрвени кутии, но само во провинцијата Катанија. Почнувајќи од 1960-тите, дистрибуцијата се проширила низ Сицилија: ова биле години кога капачињата и шишињата ги претрпеле првите промени, за да бидат во чекор со времето. Помеѓу 1980-тите и 1990-тите, се родиле нови пијалаци како што се портоколадата, чиното, лимонадата, пената и други.

Следниот век Томарчио ја консолидирал својата позиција на пазарот, компанијата била лидер во сопствениот регион за производство на пијалаци како чиното, портоколадата, лимонадата, сите базирани на сицилијански суровини, но и кола пијалаци и други. Било пресметано (во 2015 година) дека на сицилијанскиот пазар Томарчио продава 34,2% портоколада, 25,1% лимонадата и дури 51,3% чинотото. Томарчио создал и линија за стакло и линија Био и е присутна во остатокот од Италија, во Северна Америка, Европа, Азија и Океанија.

## Метод на обработка на пијалаци
мини|207x207пкс|
Компанијата Томархио користи само сицилијански сокови од цитрус, како сицилијански црвени портокали, лимони од Сиракуза, светли портокали од Рибера и есенцијални масла произведени од локални производители. Водата доаѓа од аквиферот Етна, а со филтрирање низ вулканските карпи се добива минерализација што ги карактеризира пијалаците. 

## Проекти за валоризација на Сицилија
Со посебна ознака, компанијата поддржува платформа за групно финансирање, создадена за поддршка на добротворни проекти преку донации од дигитални корисници. Сибат Томарчио бил протагонист на неколку проекти поврзани со сицилијанскиот територијален маркетинг како што е учеството на компанијата на карневалот Ациреале. Компанијата одлучила да произведе некои шишиња пијалаци со персонализирана етикета посветена на најстариот карневал во Сицилија, за да ја промовира економијата на сицилијанскиот регион.
мини| Чаша Сибат Томарчио

## Награди

Во 2016 година на Меѓународниот саем за органски и природни производи „Сана“ (Болоња):

* 1-во место во категоријата „Бибите“
* 1-во место во категоријата „Добротворна организација“

Во 2019 година во Њујорк:

* 1-во место во категоријата „Најдобар ладен пијалак подготвен за пиење“

## Наводи

Категорија:Безалкохолни пијалаци
Периболос

мини| Светилиштето на Посејдон, Калауреја
Во античката грчка и римска архитектура, **периболос** бил двор ограден со ѕид, особено оној кој опкружувал свето подрачје како храм, светилиште или олтар. Оваа област, сепак, не е неопходен елемент за овие структури бидејќи оние што биле изградени порано вклучувале само маркери (на пр. *хорои* или гранични камења) за да означат замислени граници. Ископувањата откриваат дека има светилишта кои вклучиле периболос подоцна во нивната историја, што означува промена на религиозниот менталитет. За време на римското време, имало переболи кои се користеле како места за состаноци за водење бизнис (на пр. превоз).

Ѕидовите на Периболос (кои може да се наведат и како ѕидови на теменос) понекогаш биле составени од камени столбови и плочи поддржани од порозни прагови.

Вклучени се познати примери:

* периболос ѕидот и портата во Светилиштето на Зевс (Алтис), северно од храмот на Зевс во Олимпија, Грција;
* периболосот што го опфаќа олтарот на дванаесетте богови во близина на северниот крај на атинската античка агора; и
* терасата создадена од потпорни и периболос ѕидови околу Светилиштето на Атина Пронаја (Мармарија), југоисточно од Светилиштето на Аполон во Делфи, Грција.

## Наводи


## Надворешни врски

* Енциклопедија Персеј
* Енциклопедија Персеј
Категорија:Римска архитектура
Категорија:Старогрчка архитектура
Кафе Гамбринус

**Кафе Гамбринус** е историско, приватно кафуле или кафуле во Централен Неапол, Италија, преку Чиаја. Сместено е во задниот дел на Палацо дела Префетура, која се наоѓа пред и од страна на Кралската палата во Неапол, од кои и двете се свртени кон плоштадот Плебисцито. Името *Гамбринус* е некоја легендарна лута фигура на веселост, а неговото име се користи за разни брендови и многу претпријатија.

## Историја
Кафулето било основано во 1860 година од Винченцо Апуцо, чиј сон бил неговиот клуб да биде најважен од новородената Италија и успеал затоа што станал официјален снабдувач на Реал Каса. Следниот сопственик, Марио Вака, почнувајќи од 1889-1890 година, нарачал реновирање и реконструкција користејќи го архитектот Антонио Кури и нарачал насликана декорација од бројни современи уметници, вклучувајќи ги Лука Постиљоне, Пјетро Скоппета, Винченцо Волпе, Атилио Пратела, Џиузее Десек Џузеро, Гаетано Еспосито, Винченцо Милјаро, Винченцо Ироли, Едуардо Де Филипо и Винченцо Каприле. Нивните уметнички дела сè уште ги красат елегантните ентериери во Арт Нову, кои го поттикнуваат духот на Belle Epoque.

Кафулето било познато и по тоа што било место за состаноци на интелектуалци и уметници, вклучувајќи ги Габриеле Д'Анунцио и Филипо Томазо Маринети. Тоа била точка на средба на Оскар Вајлд, Габриеле Д'Анунцио, Ернест Хемингвеј и Матилде Серао, принцезата Сиси и Жан Пол Сартр, Ги де Мопасан, Емил Зола и Бенедето Кроче.

Сместено во близина на Театро ди Сан Карло се користи за пречекување музичари и директори на оркестри пред нивните изведби во главниот театар во Неапол. На 1 јануари 2002 година, италијанскиот претседател Карло Азељо Чампи, кој бил поврзан со градот со посебна емпатија го платил своето прво кафе во евра во Гамбринус во Неапол.

## Поврзано

* Кафе

## Наводи


## Надворешни врски

* 
* 
Категорија:Кафе
Балатро

Во Стариот Рим, **** бил професионален шегаџеја или буфон. Балатроните биле платени за нивните шеги, а масите на богатите генерално биле отворени за нив заради забавата што ја давале.

Постојат различни теории за потеклото на терминот. Во Хорас, Балатро се користел како сопствено име: Сервилиус Балатро. Еден стар учител го извел заедничкиот збор  од вистинското име, што сугерира дека буфоните се нарекувале балатрони бидејќи  бил буфон, иако други оттогаш се спротивставиле на оваа. Фестус го добил зборот од блатеа, и претпоставува дека буфоните биле наречени балатрони бидејќи тие биле валкани луѓе, покриени со дамки од кал () од одење. Друг писател сугерирал дека деривација доаѓа од , затоа што тие, така да се каже, ја носеле својата шега на пазарот, дури и во самата длабочина () на шумите ()  може да се поврзе со , „да блее како овца“, и оттука, да се зборува глупаво. Други предложиле врска со , зафатено тело.

## Наводи


Категорија:Римска култура
Категорија:Рим
Ангитија

мини|Статуа од теракота се верува дека ја прикажува Ангитија, во Марсика, Италија
**Ангитија** била божица меѓу Марси, Паелињи и другите оскано-умбриски народи од централна Италија. Таа била поврзана во антиката со шармерите на змии кои ја сметале за нивен предок. Римските толкувања веројатно го прикриваат нејзиното марсовско значење.

Митовите за Ангитија варираат. Според Гнеус Гелиј (крајот на 2 век п.н.е.), Ангитија била една од трите ќерки на Еетес, заедно со Медеја и Кирке, две од најпознатите волшебнички на грчкиот мит. Цирке, како што е нашироко познато од *[[Одисеја]]*, практикувала преобразувачки магии; Медеја завршила во Италија, каде нејзиниот син владеел со Марси. Ангитија живеела во областа околу езерото Фусине и била специјализирана за лекување од каснување од змии.

Ангитија е потврдена со натписи на територијата на Марси и на други места во Централните Апенини. Таа е именувана во три натписи од Луко деи Марси, во антиката познат како *Лукус Ангитијае*, „Светата шумичка на Ангитија“. Најраниот е посвета на божицата „во име на легиите на Марс“, која датира од крајот на 4 век п.н.е. Името се појавува и на посветен ципус од Чивита д'Антино, во умбриските Игувински табли и на натписите на териториите на Паелињи, Вестини и Сабини. Таа се споменува заедно со Анџерона во еден натпис, а во друг нејзиното име се појавува во множина. Друга покажува дека таа имала храм и ризница. Римјаните го добиле нејзиното име од „змија“, па оттука и формата *Anguitia*.

Со оглед на тоа што змиите честопати биле поврзувани со лековитите уметности во антиката (види, на пример, прачка од Асклепиј), се верува дека Ангитија била главно божица на тауматургијата. Имала моќ на вештерство, магија и медицина кои се сметале за комплементарни во античкиот свет, и била мајстор во уметноста на чудесно и хербално лекување, особено кога станува збор за каснување од змии. Исто така, ѝ се припишувале широк спектар на моќи над змиите, вклучувајќи ја и моќта да убива змии со допир.

Според извештајот што го дал Сервиј, Ангитија имала грчко потекло, зашто Аригитија било името што ѝ го дале Марубијците на Медеја, која откако ја напуштила Колхида дошла во Италија со Јасон и го научила народот на гореспоменатите лекови. Силиус Италикус ја идентификува како Медеја.

## Поврзано

* Бона Деа

## Наводи

  
## Надворешни врски

Категорија:Римски божици
Тера ди Бари

десно|мини|229x229пкс| Грб
**Тера ди Бари** (италијански значи „земја на Бари“), во антиката **Пеуцетија** и во средниот век **Агер Барианус** (латински „поле на Бари“), бил регионот околу Бари во Апулија. Историски гледано, тоа било едно од правосудствата на Кралството Сицилија, а подоцна и Неапол. Таа станала провинција во Двете Сицилии. Денес е дел од провинцијата Бари во Италија. Од 2005 година, според општинската влада на Бари, таа се однесува на градското подрачје на градот и е означена како заштитен знак за туристички цели.

На север од Тера се наоѓа Капитанатот, а на југ Тера д'Отранто. Таа е единствената рамнина помеѓу Мургија и Јадранот и го опфаќа приморјето, средиште на Бари, помеѓу реката Офанто и градот Фасано.

Античкото име „Пеуцетија“ потекнува од нејзините древни жители, Пеучети.

## Наводи

* Метју, Доналд (1992). *Норманското Кралство Сицилија* . Кембриџ: Cambridge University Press.

Категорија:Географија на Апулија
Зупа Инглезе

мини|Зупа Инглезе
**Зупа Инглезе (**италијански за „англиска супа“) е италијански десерт со слоеви крем и пандишпан.
## Опис
Пандишпан се натопува во светло црвен, исклучително ароматичен италијански ликер од тревки. Потоа се додаваат слоеви густ крем со јајца сварен со големо парче кора од лимон. Често, во кремот се раствора темно чоколадо.

Зупа Инглезе е исто така популарен вкус на џелато.

## Историја
Потеклото на Зупа Инглезе е неизвесно. Една теорија вели дека потекнува од кујните од шеснаесеттиот век на војводите од Есте, владетелите на Ферара. Според оваа приказна, тие ги замолиле своите готвачи да ја рекреираат раскошниот десерт „англиски трифл“ во кој уживале во Англија на елизабетанскиот двор, каде што биле чести посетители. Сепак, не се забележани рецепти за јадењето пред крајот на деветнаесеттиот век, кога се појавуваат во книгите за готвење во Емилија-Ромања, Латиум, Марке и Умбрија.

## Име
Зборот *зупа* („супа“) во италијанската кујна се однесува и на слатки и на солени јадења. 

Постојат и други теории за потеклото на името:„Името буквално од италијански се преведува како *англиска супа* и всушност може да ја означи неговата сличност со англискиот трифл." 

„Десерт измислен од неаполските слаткарници од Европа во текот на 19 век. Инспириран од англиските пудинзи кои биле модерни во тоа време, ..."
## Наводи

 
Категорија:Италијанска кујна
Напоритан

мини|Напоритан
**Напоритан** или **наполитан** () е популарно јапонско јадење со тестенини итамеши. Јадењето се состои од меко варени шпагети, доматен кечап, кромид, копче печурки, зелени пиперки, колбаси, сланина и по желба табаско сос. Се тврди дека Напоритан е од Јокохама.

## Потекло
Создаден е од Шигетада Ајри (), готвачот на хотелот Њу Гранд во Јокохама.

## Име
Готвачот го нарекол јадењето по Неапол, Италија (оттука и „Наполи“). Фонетски, јапонскиот јазик не ги разликува Р и Л како посебни звуци, и затоа ги користи истите знаци на катакана за да ги претстави Р и Л звуците на западните азбуки. Така, при претворање на катакана назад на англиски, само врз основа на јапонското пишување, правописот со англиската азбука е двосмислен и може да варира. Правописот **Напоритан** е изведен од вообичаената романизација на јапонскиот јазик, додека правописот **Наполитан** го зема предвид потеклото на името. Ова може грубо да се преведе како **неаполски**.

## Наводи


Категорија:Јапонија
Категорија:Јадења од тестенини
Панакота

мини| Панакота со сос од јагоди
**Панакота** (што на италијански значи „варен крем“) е италијански десерт од засладен крем задебелен со желатин и обликуван. Кремот може да се ароматизира со кафе, ванила или други ароми.

## Историја
Името *панакота* не е споменато во италијанските готвачи пред 1960-тите, сепак често се наведува како традиционален десерт во северниот италијански регион Пиемонт. Една непроверена приказна вели дека бил измислена од една Унгарка во Ланге во раните 1900-ти. Речникот од 1879 година споменува јадење наречено *лате инглезе* („англиско млеко“), направено од крем варен со желатин и обликуван, иако други извори велат дека *лате инглезе* се прави со жолчки од јајце, како крем англаиз; можеби името ја опфатило која била задебелена подготовка слична на крем.

Јадењето може да потекнува и од францускиот рецепт од *бавароа* од Мари-Антоан Карем. Всушност, овој рецепт што можеме да го најдеме е ист како модерната *панакота* со таа разлика што еден дел од кремот се мати за да се направи шлаг и се вклучува во подготовката пред да се додаде желатин.

Регионот Пиемонт ја вклучува панакотата во својот список на традиционални прехранбени производи од 2001 година. Неговиот рецепт вклучува крем, млеко, шеќер, ванила, желатин, рум и марсала истурени во калап со карамела. 

Панакота станалала популарна во САД во 1990-тите.

## Подготовка
Шеќерот се раствора во топол крем. Кремот може да се ароматизира со додавање на зачини и слични додатоци или со додавање рум, кафе, ванила итн. Желатинот се раствора во ладна течност (најчесто вода), а потоа се додава во топлата смеса од кремот. Ова се истура во калапи и се остава да се стегне. Калапите може да имаат карамела вона дното, што дава резултат сличен на крем-карамел. Откако ќе се зацврсти, панакотата обично се поставува на чинија за сервирање.

## Гарнири
Панакота често се служи со кули од бобинки или сос од карамела или чоколадо. Може да биде покриено со друго овошје или ликери.

## Поврзани јадења
Баварскиот крем е сличен на *панакота*, но обично вклучува јајца, како и желатин и се меша со шлаг пред да се стегне. 

## Наводи


Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Слатки
Студио БП

**Студио БП** е модна куќа од Фиренца која произведува женска трикотажа.

## Историја
Студио БП било основано во 1959 година од Карла Бандочи и го променило своето име во Студио БП под раководство на Фернандо Баронтини (сопругот на г-ѓа Бандочи) во 1988 година. Компанијата започнала со работа во центарот на Фиренца како мал производител на плетива за приватни брендови за стоковни куќи во САД и Германија. Тие се преселиле во индустриската периферија на градот во раните 1980-ти за да донесат поголеми машини и повеќе персонал. Во тоа време, лансирале сопствена линија на женска трикотажа.

Во текот на 1980-тите и 1990-тите, Студио БП произведувал плетива за Гучи, Ферагамо, Живанши, Проенца Шулер и други. Во 2007 година компанијата избрала да се концентрира само на сопствениот бренд и да го намали производството само на прототипови. Производството на облека од брендот Студио БП се вршело исклучиво во Италија.

Компанијата ја затворила својата фабрика во Османора во 2013 година.

## Продавници
Седиштето на компанијата и фабриката се наоѓаат во Сесто Фиорентино. Бутикот отворен за јавноста се наоѓа во центарот на Фиренца на Виа Дела Виња Нуова. Продажните салони (достапни само за купувачи) се наоѓаат во Милано, Рим, Торино, Тревизо, Диселдорф, Брисел, Барселона и Њујорк. Студио БП може да се најде во бутици со повеќе брендови ширум светот.

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на BP Studio
* Интервју со Бенедета Баронтини, шеф на комерцијалната канцеларија, објавено на блогот на компанијата

Категорија:Модни куќи
Кростата

**Кростата** е италијански печен тарт или пита, исто така познат како *копи* во Неапол и *сфоглиата* во Ломбардија. Најраната позната употреба на *кростата* во нејзината модерна смисла може да се проследи до книгите за готвење *„*Книга за уметноста на готвењето“ од Мартино да Комо, објавена околу 1465 година, и „*Неаполски готвач“*, објавен кон крајот на 15 век.

Кростата е „рустикална верзија на отворен овошен тарт“ што може да се пече и во чинија за пита.

Историски гледано, се однесувал и на „сендвич“ поради неговиот изглед со кора,  или *чевет*, еден вид пита со месо.

## Опис
Традиционално, кростатата се состои од основа, обично три слојна, или ронливо тесто „со вкус на прочистен маст и путер“. Денес наместо тоа се користи пециво со кратка кора. Се разликува од *тортата* по нејзиното полнење: кростатата има неконзистентен густ фил, додека *тортата* има конзистентен фил направен од измешани состојки. Постојат „бескрајни варијации“  од слатки и солени кростати, слатките обично се служат како десерт.

Кростатата може да се прво да се пече, а потоа да се наполни со крем  прелиен со парчиња свежо овошје; ова се нарекува *кростата ди фрута.* Во готвач од 1570 Бартоломео Скапи вклучил рецепт за кростата од сливи и вишни, и други за дуња и круши. Модерна верзија е *кростата ала нутела*, која има Нутела како фил.

Состојките за солена кростата може да вклучуваат месо, риба или зеленчук, кои се претходно варени. *O*

Популарна слатка варијанта, особено во централна Италија, е *кростата ди рикота*, направена со рикота измешана со шеќер и кора од лимон и која дополнително може да вклучува какао или суво грозје.

## Поврзано

* Линцер торта, австриска верзија

## Наводи


## Белешки

*
*
*
*
*
* Accademia della Crusca and Scuola Normale Superiore di Pisa
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Надворешни врски

Категорија:Десерти
Категорија:Неапол
Категорија:Италијанска кујна
Џовани Антонио Куки

мини
**Џовани Антонио Куки** ( Campiglia Cervo, активен 1750) бил италијански сликар.

## Биографија
Тој бил активен во сликарството за Света Гора Варало. Тој исто така сликал за Палацо Брентано во Корбета, заедно со Џовани Батиста Саси.

## Наводи


Категорија:Италијански сликари
Категорија:Италија
Категорија:Италија во 18 век
Isaia

[десно|мини|200x200пкс| Црвениот корал ја вдахнал иглата за [ревер на Isaia и е знак на марката]]
**Isaia** (се чита: *Исаија*) — италијанска марка за машка облека основана во Неапол во 1920 година. Марката е препознаена по нејзиното ситно црвено корално лого, кое е амајлија за среќа во Неапол.

Џанлука Исаија е главен извршен директор. Нејзината братска марка е Eidos (είδος што значи „вид, суштина, облик, марка, жанр“ на грчки), пуштена во 2013 година од ISAIA Наполи.

## Продавници
Isaia има монобренд продавници во Неапол, Баку, Беверли Хилс, Капри, Екатеринбург, Хонгконг, Киев, Макао, Милано, Москва, Улан Батор, Њујорк, Санкт Петербург, Сан Франциско, Чикаго, Торонто и Токио.

## Историја
Isaia е основана во Неапол од Енрико Исаија, кој отворил продавница за ткаенини за неаполските кројачи, а подоцна и мало ателје до продавницата. Во 1957 година, браќата Енрико, Росарио и Корадо Исаја го преселиле бизнисот во Казалнуово, село во близина на Наполи каде што кројањето бил голем дел од економијата, а Исаија станал машка кројачка компанија. Енрико Исаија починал на 84-годишна возраст на 7 март 2017 година.

### Легенда за корали
[десно|мини|291x291пкс| [Персеј (митологија)|Персеј ја спасува Андромеда додека отсечената глава на Медуза крвари во морето]]
Во Неапол е добро позната приказната за митското потекло на црвените корали. Како што вели легендата, грчкиот херој Персеј ја убил Горгон Медуза и сакал да ја предаде нејзината глава како свадбен подарок на кралот на Серифос, кој требало да се ожени со својата мајка. На враќање дома, ја видел убавата Андромеда окована во карпа и која требало да ја изеде морско чудовиште. Сакајќи да и го спаси животот, тој го убил ѕверот, а потоа седнал на брегот на водата да си ги измие рацете. Кога покрај него ја поставил вреќата со главата на Медуза, нејзината крв капела во водата и се претворила во она што го знаеме како црвен корал. За ова, Наполитанците црвениот корал го сметаат за знак на среќа и го користат во се, од приврзоци до верски украси до накит.

## Производи
Isaia е најпознат по својата прилагодена облека. Во 2020 година, марката произвела тексас со приспособенао деколте и традиционална неаполска поговорка извезена одвнатре.

## Филантропија
десно|мини|300x300пкс| Музејот Каподимонте во Неапол добива финансиска поддршка од Исаија
Isaia го поддржувал музејот Каподимонте во неговиот роден град Неапол.

## Поврзано

* Италијанска мода

## Наводи


## Надворешни врски

* 

Категорија:Модни куќи
Категорија:Луксузни марки
Блутек

**Блутек Срл** е бренд во сопственост на Метек СпА, создаден во 2014 година со преземање на италијанската автомобилска компанија Стола, која е основана во Торино во 1919 година. Познат е по преземањето на поранешната фабрика на ФИАТ во Термини Имерезе.
## Активности
Блутек ги наследил активностите на Стола Груп, имено производството на автомобилски компоненти. Производството и дизајнот го вршат 10 фабрики и 6 инженерски канцеларии распоредени меѓу Италија и Бразил.

Во 2016 година, на компанијата и помогнала Инвиталија и нејзините 94 милиони евра за повторно вработување на 120 поранешни вработени во Фиат Крајслер Автомобили во Термини Имерезе, предградие на Палермо.

Во септември 2019 година, сопственикот на Метек СпА (Роберто Џината) и извршниот директор на Блутек, Козимо ди Курси, биле под истрага од обвинителите во Торино и Палермо за злоупотреба на 16 милиони евра од фондовите на Инвиталија.

Во јуни 2020 година, 76-годишниот Роберто Џината бил затворен, додека Матео Орландо Џината и Џована Дезидерато биле ставени во домашен притвор, во врска со лажното одземање на голем дел од средствата на Блутек-Инвиталија.

На 20 декември 2020 година, Метек СпА бил прогласен за банкрот, додека семејството Џината си купил замок во шумата на регионалниот парк Ла Мандрија во близина на Торино. Замокот има површина од 1.700 квадратни метри (над 18.000 квадратни стапки) и 46 соби и е опремен со различни гаражи и базен; околната шума (исто така подложени на заплена) која се протега на речиси 5 хектари.

## Наводи


## Надворешни врски

* www.blutecsrl.it  - официјална веб-страница на Blutec (на италијански)
Категорија:Производители од Италија
Категорија:Италијански марки
Тречиа д'оро

***Тречиа д'оро*** е печена торта направена од тесто од квасец и зашеќерено овошје, од Крема во северна Италија.
## Потекло
*Тречиа д'оро* („Златната плетенка“) била измислена во годините 1937-1938 година и изложена во „Фиера ди Падова“ од страна на слаткарот Зиронда, кој подоцна ја патентирал и самостојно ја отворил продавницата „Пастичерија Зиронда“.

Виторио Макали почнал да работи таму како чирак и кога сопственикот решил да се пензионира, Макали го заменил. Подоцна отворил продавница на Пјаца Гарибалди во Крема, наречена „Тречиа д'оро“. Ломбардија ја препозна оваа „Тречиа д'оро“ како рачно изработен производ на Крема и неговата околина, *Кремаско*.

## Состојки
Колачот е во облик на ролат и смесата содржи: брашно, путер, шеќер, пивски квасец, зашеќерено овошје (портокал и цитрон), суво грозје, вода,  сол.

Колачот може да се чува до две недели.

## Библиографија

* Даниела Бјанчеси и Роберта Скира, Тера пиатти и пијати, Крема, Џани Јукулано уредник, 2003 година.
Категорија:Италијанска кујна
Категорија:Слатки
Сан Џовани ди Посада

**Сан Џовани ди Посада**  (латински: **Portus Luguidonis** или **Portus Liquidonis)** е мало село во Сардинија, Италија, на тиренскиот брег на островот, на територијата на *[[Италијанска комуна|комуната]]* Посада.

Порано познат како Марина ди Посада, бил подложен на обнова во 1970-тите како елегантно станбено село за одмор.
десно|мини| Малата црква посветена на Свети Јован (Сан Џовани), веднаш на плажата.
Неговата историја датира од римското пристаниште (наречено „Portus Luguidonis“ - веројатно сместено во малиот залив пред античката црква Свети Јован), од каде Римјаните влегле во внатрешноста на Сардинија. Низ ова пристаниште минувала целата стока до или од Рим, но целиот товар бил пренесен со мали и лесни бродови насочени кон Олбија (околу 50 километри северно), каде што поголемите бродови би се шверцувале со Остија. Сообраќајот наводно бил *интензивен*.

Во непосредната околина, се претпоставува дека постоел храм во чест на Феронија, етрурско божество, божица на водите; тоа би го докажало присуството на Етрурците на овие простори во времето на народот Нурагијци. Сличен култ на Феронија е пријавен на италијанското копно барем на две места: во Фиано Романо (близу Рим) и во Терасина, околу 120 километри јужно од Рим.

Таа е една од главните туристички дестинации на Сардинија, има долга плажа (повеќе од 15 километри бел песок) и систем на реки од биолошко значење. Дел од оваа територија ќе биде формално заштитен во блиска иднина со создавање на природен парк (*Parco Fluviale*).

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјална регионална веб-страница на италијански
* Официјална регионална веб-страница на англиски јазик
* Почетна страница на Сан Џовани ди Посада 
* Вебзин за Сардинија
* Туристички информации за Сардинија 

Категорија:Населени места во Италија
Категорија:Градови во Лацио
АНИЕФ

мини|250x250пкс
**АНИЕФ** е национален синдикален центар во Палермо, Италија.

## Претседател

* Марчело Пацифико (2003- ) 

## Наводи

## Надворешни врски

* Аниев 

Категорија:Италијански организации
Базилика Опимија

**Базилика Опимија** била една од четирите базилики од републиканската ера во Римскиот форум. Другите две биле базиликата Аемилија, базиликата Порција и базиликата Семпронија. Од трите, делумно преживеала само базиликата Аемилија.

Изградена била во 121 година п.н.е. во близина на храмот Конкорд и именувана по Луциј Опимиј, кој ја финансирал нејзината и изградбата на храмот. Кога Храмот на Конкорд бил проширен под Тибериј, базиликата морала да биде жртвувана и немало податоци за нејзиниот опстанок по тој датум.

## Поврзано

* Список на споменици на Римскиот форум

## Библиографија

* Филипо Коарели, *Guida archeologica di Roma*, Верона, Arnoldo Mondadori Editore, 1984 година.

Категорија:Римски форум
Категорија:Координати на Википодатоците
Категорија:Врамена карта без назнака за OSM-однос на Википодатоците
Јужно Кралство

**Јужното Кралство** (италијански: *Regno del Sud*) е дефиниција што се користи во италијанската историографија во однос на делот од јужна Италија контролиран од сојузничката воена влада на окупираните територии (СВВОТ) и управуван од СВВОТ во соработка со владите на Кралството Италија (првично со Пјетро Бадољо, а подоцна и Иваное Бономи како премиери), наспроти германската окупирана северна и централна Италија, каде што била основана Италијанската Социјална Република . Терминот се однесува на периодот помеѓу септември 1943 година, кога кралот Виктор Емануел III и владата побегнале од Рим во Бриндизи како последица на примирјето на Касибиле, и јуни 1944 година, кога Рим бил ослободен од сојузниците и ја продолжил својата функција како главен град на Италија.*Regno del Sud* не беше официјална ознака; сите документи и акти го наведоа како Кралство Италија. На историографското поле, терминот се користи и за опширно идентификување на периодот до 1945 година и крајот на војната, односно додека Италија сè уште не била поделена и италијанската влада, која повторно се воспоставила во Рим, немала целосна контрола на територијата и локалните, полициските и воените тела. Во таа ситуација, административните, воените и политичките тапии и релативната документација биле поделени меѓу оние со кои управувале со владата на Рим, Италијанската Социјална Република, партизанските сили и војските на терен. На почетокот во септември 1943 година, Јужното Кралство ги контролираше само Апулија, Сардинија и делови од Базиликата и Калабрија. Сицилија, во времето под управа на СВВОТ по нејзиното заробување за време на операцијата Хаски во летото 1943 година, била вратена под контрола на италијанската влада во февруари 1944 година. Повеќе територии дојдоа под контрола на Јужното Кралство додека сојузниците напредувале кон север по италијанскиот полуостров. Кралот и владата првично го основале своето седиште во Бриндизи, а подоцна и во Салерно, иако ниту еден град не бил официјално назначен за главен град на Италија. Суверенитетот на кралството бил дефакто ограничен, бидејќи бил предмет на Сојузничката контролна комисија за Италија.

## Наводи

Категорија:Италија во Втората светска војна
Категорија:Историја на Италија
Ерготели од Химер

мини|Антички тркачи од амфора
**Ерготели** () или **Ерготелис**, бил роден во Кносос и бил олимписки тркач на Античките олимписки игри.

Граѓанскиот неред го натерал да го напушти Крит. Дошол во Сицилија и бил натурализиран како државјанин на Химера. Тој ги освоил олимписките „долги трки“ од 472 п.н.е. и 464 п.н.е., како и двапати победил на Питиските и на Исмските игри.

Четирилинија впишан епиграм од 450 п.н.е. пронајдена во Олимпија ги одбележува шесте победи на Ерготели. Основата на впишаната статуа во Олимпија, која била видена и експлоатирана од географот Павзанија, била повторно откриена во 1953 година. Пиндар го почестил Ерготели со химна.
## Денес
Гимнастичарскиот клуб Ерготелис бил основан во 1929 година во Ираклион, Крит, го добил името по Ерготелес, во комеморација на првиот олимписки шампион кој бил роден во модерната префектура Ираклион.

## Наводи

Категорија:Стари Грци
Пијана Клерико

**Пијана Клерико** е компанија за традиционална облека во градот Биела, Пиемонт, Италија, семеен бизнис со традиција од 1582 година.

## Производите
Производите вклучуваат:
* мантили за дожд
* појаси
* елек
* блузи
* пуловери
* јакни
* панталони
* здолништа
* маици
* џемпери
* долна облека
* чорапи
* ракавици
* врски
* марами
* капи
* чевли
* влечки и сл.
Добро познати производи се вратоврските од свила и златно предиво.

## Поврзано

* Италијанска мода

## Наводи


## Надворешни врски

* Официјална веб-страница на Piana Clerico

Категорија:Луксузни марки
Категорија:Модни куќи
Azzip Pizza

**Азип Пица, ЛЛЦ** е американски синџир ресторани со седиште во Евансвил, Индијана, специјализиран за пица. Азип содржи уникатни, високо приспособени пици печени во рерна со подвижна лента пред клиентите. Азип Пица нуди над 16 милиони варијации, вклучувајќи опции без глутен и вегетаријанска. Однапред креираните варијации се продаваат во специјални прилики или како нивна „Пица на месецот“.

## Историја
Бред Нимаер ја основал Азип Пица во 2014 година, откако победил на натпреварот за бизнис план на Бартон Д. Морган на Универзитетот Пердју во 2012 година, каде што се стекнал со диплома за наука по менаџмент на угостителство и туризам. По две години истражување и развој, првата локација била отворена во февруари 2014 година во Евансвил, Индијана. По само седум месеци, втората локација била отворена во Њубург, Индијана. Концептот за ресторан на Нимаер бил неверојатно успешен. Популарноста на брзиот секојдневен ресторан била потврдена кога му била доделена наградата „Најдобар ресторан отворен во 2014 година“ од страна на списанието Евансвил Ливинг.

Во април 2015 година, Азип Пица бил златен добитник на Evansville Courier Press Readers Choice Awards - што го правило „Најдоброто место за пица“ во Евансвил. Подоцна истата година, првата локација во Илиноис била отворена во Шампејн, Илиноис, проследена со друга локација во Евансвил.

Во 2016 година, раководството се преселило во новото седиште во Евансвил. Петтата и прва локација на Азип Пица во Кентаки биле отворени во летото 2016 година во Боулинг Грин, Кентаки, нагласувајќи ја важноста на три-државата област Илиноис-Индијана-Кентаки за локалните бизниси. Шестата локација била отворена во Тере Хауте, Индијана во есента 2016 година.

Било објавено соопштение во јуни 2017 година дека седмата локација се отвора во Блумингтон, Индијана, која била закажана за есен 2017 година.

По две години работење, Азип ја затворил својата локација на Шампајн во октомври 2017 година. Неколку дена по затворањето на единствената локација на компанијата во Илиноис, Азип конечно ја отворил нивната локација во Блумингтон истиот месец.

Седмата локација на фирмата била отворена во Лафајет, Индијана, во април 2018 година.

## Филантропија
Азип Пица ја започнал својата *програма We Give A'Zip Giveback* во 2014 година за да им бидат од корист на локалните организации и училишта.

## Наводи


## Надворешни врски

* 
Категорија:Храна
Аманда Нокс (филм)

***Аманда Нокс*** е американски документарен филм од 2016 година за Аманда Нокс, двапати осудена и подоцна ослободена за убиството на Мередит Керчер во 2007 година. Премиерата била на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто на 10 септември 2016 година и на Нетфликс на 30 септември 2016 година.

## Синопсис
Со интервјуа со Аманда Нокс, нејзиното поранешно момче Рафаеле Солечито, италијанскиот обвинител Џулијано Мињини и новинарот на Дејли Меил Ник Пиза, документарецот го прикажува убиството на цимерката на Нокс, Мередит Керчер и последователната истрага, судењата и жалбите. Преку нејзината слава засилена од таблоидното новинарство, Нокс била осудена за убиство и поминала четири години во италијански затвор пред да биде ослободена од страна на Врховниот касационен суд. „Мислам дека се обидувам да објаснам какво е чувството да се биде погрешно осуден“, објаснила Нокс во едно интервју. „Или да се биде ова страшно чудовиште или да се биде оваа обична личност која е ранлива“.

## Прием
, овој филм имал рејтинг од 84% на Rotten Tomatoes, врз основа на 43 критики, со просечна оценка од 7,2/10. На Метакритик, филмот имал пондерирана просечна оценка од 78 од 100, врз основа на 17 критичари, што укажува на „генерално поволни критики“.

Филмот бил номиниран за наградите „Прајтајм Еми“ за извонредна документарна или нефикција специјална и за извонредно пишување за нефикциона програма.

## Наводи


## Надворешни врски

* Amanda Knox on Netflix  
* Amanda Knox at IMDb
* 
Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Италија
Категорија:Американски документарни филмови
Категорија:Филмови од 2016 година