Опел Аскона

**Опел Аскона** (германски: *Opel Ascona*) — голем семеен автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел. Производството на Опел Аскона траело од 1970 до 1988 година. Моделот бил произведуван во три одделни генерации, започнувајќи со погон на задните тркала и завршувајќи со платформата Ј со преден погон.

Аскона го зела своето име од Аскона, општина во Швајцарија, а веќе во 1950-тите специјално издание на Опел Рекорд P1 било продавано како Опел Аскона во Швајцарија, каде што името повторно било користено во 1968 година за локално адаптирана верзија на Опел Кадет Б во која производителите вградиле 1,7-литарски мотор позајмен од поголемиот модел Рекорд во тоа време. Но, моделот на Опел Аскона A, кој бил лансиран во 1970 година и се продавал низ цела Европа, сепак, претставува првиот модел на Опел кој го носел тоа име.

Аскона била претставена во септември 1970 година, а производството завршило во август 1988 година. Акона била заменета со Опел Вектра.

## Аскона  A (1970–1975)

Во есента 1970 година, Опел го претставил својот потполно нов опсег на возила во Риселсхајм (внатрешен код на проектот 1.450). Купето „Опел Манта“ било лансирано на 9 септември, а по него следувал „Опел Аскона“ на 28 октомври во форма на седан со две врати и четири врати, плус караван верзија со три врати. Овие модели биле позиционирани помеѓу постојните Опел Кадет и Опел Рекорд.

Аскона била развиена како замена за „Кадет“, но доцна во развојот на автомобилот „Опел“ избрал наместо тоа да развие нов, помал „Кадет“ и наместо тоа ја позиционирал „Аскона“ како конкурент во успешниот опсег на „Форд“ со средна големина на Форд Таунус. Опел Аскона А останала во производство до 1975 година. До тоа време, биле произведени скоро 692.000 возила од првата серија.

Опсегот се одликувал со бензински мотори од 1,2 L до 1,9 L, со моќност помеѓу 60 КС (44&nbsp;kW) и 90 КС (66&nbsp;kW). Аскона 1.9 SR постигнал успешен резултат во мотоспортот, при што Валтер Рерхл го освоил Европското првенство во рели во 1974 година. Тунер Штајнмец развил специјална верзија на Аскона SR, со два единечни барели *Solex* карбуратори, зголемувајќи ја моќта до 125 КС (92&nbsp;kW).

Од 1971-75 година, 1,9-литарската Аскона била извезувана во САД како „Опел 1900“ што се продавал преку дилерите на „Буик-Опел“. Сите три стилови на биле понудени на почетокот, но седанот со четири врати бил повлечен по 1973 година. Во 1974 година, биле додадени браници со гумени облоги, како одговор на сојузните регулативи. Сите модели продадени во САД во 1975 година биле опремени со вбризгување на гориво Bosch L-Jetronic, што не било достапно на европските верзии. Вбризгувањето на горивото било додадено заради построгите барања за емисија на гасови што биле во сила таа година. Поради неповолниот девизен курс на доларот, по 1975 година, сите изложбени опели биле заменети со јапонски изработени модели „Изузу“.

### Мотори
**1.2 S* – 1,196&nbsp;cc, 60&nbsp;PS (44&nbsp;kW)
**1.6 N* – 1,584&nbsp;cc, 60–68&nbsp;PS (44–50&nbsp;kW)
**1.6 S* – 1,584&nbsp;cc, 75–80&nbsp;PS (55–59&nbsp;kW)
**1.9 S* – 1,897&nbsp;cc, 88–90&nbsp;PS (65–66&nbsp;kW)

## Аскона  B (1975–1981)

Втората генерација Опел Аскона Б била претставена во август 1975 година на Саемот за автомобили во Франкфурт. Моделот бил достапен како седан со две или четири врати. Биле претставени и модели со две и три врати во опсегот на „Опел Манта“, додека караванот бил изоставен.

Аскона B го задржал истиот опсег на моторот како и неговиот претходник, верзиите со поголем компресија и потребата од 98 октански бензин, наречен S, станале достапни покрај 90-те октански модели. Првата промена се случила во јануари 1976 година, кога ламинираното стакло станало достапно како опција без трошоци. 1,9 Л „С“ мотор бил заменет со модернизираниот 2.0 L (20S) во септември 1977 година. 20N станал достапен во јануари 1978 година, а сите модели добиле и ветробранско стакло. Дизел моторот со 2,0 Л бил додаден во опсегот Аскона Б во 1978 година, главно насочен кон земјите на Бенелукс и Италија, каде локалните даночни структури обезбедиле поттик за дизел-мотори. Во 1979 година биле извезени 97% дизели, додека 59% биле бензински автомобили.

До крајот на 1978 година моторот 1,6 С бил прекинат во Германија (каде бил заменет со 19Н, со иста моќ, но помала потрошувачка на гориво), но продолжил да биде достапен на некои пазари во нешто прилагодена верзија со 70 КС (51&nbsp;kW). Во јануари 1979 година се појавила верзијата Аскона 400 со 2,4-литарски мотор (16 вентили, 144 КС), проследена еден месец подоцна од попрозаичниот 1,3 литарски мотор OHC. Ова во голема мерка го заменил стариот од 1,5 Л, кој датира од 1962 година, но производството продолжило да се намалува во 1980 година за некои извозни пазари.

Во септември 1979 година, Аскона добила фејслифт, вклучувајќи пластични браници. Моделот 2.0 Е со електронско вбризгување на гориво од *Bosch L-Jetronic* пристигнал во јануари 1980 година, откако за првпат бил инсталиран во моделите Манта и Рекорд. Во јануари 1981 година, Аскона претрпела последни промени, кога биле направени прилагодувањата на моторите 16N и 20N. 1,9 N и 2.0 N. Моторите биле прекинати на германскиот пазар, додека моторот 1,6 N останал достапен единствено со автоматски менувач.

Над 1,2 милиони единици на Аскона Б биле произведени ширум светот до август 1981 година. Два-милионската Аскона била произведена во април 1980 година.

### Мотори
***1.2 N** – 1196&nbsp;cc, 
***1.2 S** – 1196&nbsp;cc,  - 58&nbsp;PS во Шведска и Швајцарија (S12S)
***1.3 N** – 1297&nbsp;cc, 
***1.3 S** – 1297&nbsp;cc, 
***1.6 N** – 1584&nbsp;cc, 
***1.6 S** – 1584&nbsp;cc, , подоцна  
***1.9 N** – 1897&nbsp;cc, 
***1.9 S** – 1897&nbsp;cc, 
***2.0 N** – 1979&nbsp;cc, 
***2.0 S** – 1979&nbsp;cc, 
***2.0 E** – 1979&nbsp;cc, 
***2.4 E** – 2420&nbsp;cc, 
***2.0 D** – 1998&nbsp;cc, 

### Извозни модели

Во Велика Британија, Воксхал Кавалиер се користел како име за моделот, и истиот бил понуден како седан и купе од крајот на 1975 година. Овие модели биле произведени во истата фабрика во Белгија како и останатите - прва на Опел надвор од Германија.

Во Јужна Африка имало локално склопена верзија наречена Шевролет Аскона, идентична во многу аспекти со Опел Аскона B. Со четири врати, Аскона поседувала 1,3 Л мотор. Претходната верзија со подолгиот Воксхал Кавалиер била продавана како Шевролет Чеваир. Аскона била лансирана во јули 1978 година и ја заменила серијата „Шевролет 1300/1900“.

### Аскона 400

Најпрвин прикажана во Франкфурт во септември 1979 година, „Аскона 400“ претставува специјална хомологација која се продавала со квалификација во Група 4. Аскона 400 била произведувана во фабриката на „Џенерал моторс“ во Антверпен. Светскиот шампион во 1980 година, Волтер Рерл ја освоил титулата возачи на Светскиот рели шампион во сезоната 1982 година со овој модел.

Автомобилот бил развиен од Опел заедно со моделот Манта B 400 кој се состоел од истите промени. Ирмшер и Косворт биле ангажирани како партнери за проектот. Косворт ги предал главите на Опел и Опел наскоро открил голема грешка. Планот бил да се искористи 2,0 Л на моторот, но тоа не донело доволно моќ. По ова, Опел го блокирал 2.0E. Резултатот бил 2,4 литарски мотор.

До 1984 година, Ауди Кватро се појавил како помоќен модел, поради кое моделот бил повлечен.

## Аскона  C (1981–1988)

Аскона C била претставена во август 1981 година, како дел од проектот за автомобили на Џенерал Моторс. Моделот претставува втор автомобил со преден погон на Опел по воведувањето на „Кадет Д“ во 1979 година. Овој автомобил бил произведен во Риселсхајм, Германија, Антверпен, Белгија, Сао Каетану ду Сул, Бразил и Лутон, Англија, а бил продаван во Велика Британија под името Воксхал Кавалиер и Шевролет Монца во Латинска Америка. Кавалиер Купе бил постепено повлечен, но Опел Манта бил задржан како модел во Велика Британија. После 1982 година веќе немало разлики меѓу моделите Опел и Воксхал. Аскона освоила награда Златен волан на крајот на 1981 година и претставувал најголемиот продажен автомобил на Западна Германија. Новата Аскона повеќе немала спортски карактер како своите претходници, и значително бил поефикасен во однос на претходните модели.

Моделот бил тесно поразен од страна на Рено 9 и не ја добил наградата „Европски автомобил на годината“ во 1982 година. Биле потребни уште 27 години пред нејзиниот наследник Опел Инсигнија да ја освои наградата Европскиот автомобил на годината во 2009 година со само еден бод разлика  од второпласираниот Форд Фиеста. Аскона C претрпела два значајни фејслифтови за време на своето производство.

Опсегот додал опција за каросерија со мала врата/хечбек со пет врати, со име CC на неколку пазари - кратка за „Комби Купе“. Моделот на хечбек со пет врати бил пократок од седаните, со маргинално помал багажник и 5 см и помалку простор за главата на патникот во задниот дел. Сите мотори биле дизајнирани со SOHC систем за палење без прекин. Основниот модел бил 1.3 L и воведен во 1978 година во Аскона Б, со 60 КС (44&nbsp;kW), проследен со 1,6 Л со 75 КС (55&nbsp;kW). Верзиите на „С“ со поголем однос на компресија се зголемиле за дури дваесет проценти. Врвот на линијата бил спортскиот модел GTE, со електронско вбризгување на гориво, придвижувајќи ја моќноста до 130 КС (96&nbsp;kW) во последните две моделни години. Дизел моќта била развиена во Изузу, со 1,6 литри.

Аскона била произведувана и во Јужна Африка, каде ја продавала ГМ Јужна Африка, заменувајќи го моделот Шевролет Аскона.

### Шевролет Монца

## Наводи

## Надворешни врски

* Vauxhall Cavalier and Chevette Club - A vibrant Club that caters for owners, enthusiasts and restorers of the Vauxhall Cavalier MK1, Mk2 and Mk3
* Unofficial Opel website
* Opel Ascona C
* Classic Opel Parts database contain Ascona part information 

Аскона
Опел Аскона