open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ватилак

**Ватилак** (, Ватилакос) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.316 жители (2011).

## Географија
Селото се наоѓа во областа Вардарија на Солунското Поле, 30&nbsp;км северозападно од Солун и а&nbsp;км северно од Каваклиево, крај магистралата Солун - Скопје (А1).

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во 1860 г. во селото е подигната црквата „Св. Никола“. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Варти лак* (Varti-lac) било село со 257 домаќинства од 1.298 жители Македонци.

Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Ватилак* (*Кади Ќој*) живееле 600 Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ватилак (Vatilak) имало 640 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија, и во него работело бугарско училиште.

### Во Грција
Во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Иако прилично настрадал во Втората балканска војна, во Ватилак истата 1913 г. се заведени 412 жители, сите Македонци. Поради неподносливиот однос на грчкиот режим, во 1914 г. голем дел од населението се иселило во Бугарија, поради што на пописот од 1920 г. се избројани само 76 лица. Во 1921 г. грчките власти доселиле неколку грчки семејства од Бугарија (Северна Тракија) и Источна Тракија. Истата година е отворено грчко основно училиште. Од доселениците, највеќето биле од смирненското село Севдиќој — околу 150 семејства. Доведени се и Грци од други делови на Западна Мала Азија — Али Ага и Арап Чифлик во Менеменско, Колдере во Маниско, Чешнир во Бурсенско, и полуостровот Карабурун (Еритреја). Во 1928 г. Ватилак е заведен како дојденско село со 250 семејства од вкупно 997 грчки доселеници.

Во 1940 г. нараснало на 1.483 жители, а во 1951 г. на 1.497. Во следните десетлетија продолжило да се зголемува — на 1.625 во 1961, 1.657 во 1971 и 1.852 во 1981 г. На пописот во 1991 г. во Ватилак живееле 2.138 лица, по што нивниот број во 2001 г. изнесувал 2.198, а во 2011 г. бил 2.136 лица.

## Население

## Стопанство
Главно занимање на селото е одгледувањето на памук, жито, бостан и други земјоделски производи. Особено е развиено и краварството.

## Родени во Ватилак
* Божин Проданов (1871-?) — општественик и револуционер
* Трајко Христов (1899–1934) — политичар во Бугарија, комунист

## Поврзано
* Вардарија
* Црква „Св. Никола“

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Верланица

**Верланица** или **Верланџа** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 25 километри југозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 35 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 117 метри.

Верланица опфаќа површина од 19 квадратни километри.

## Историја

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Верланица* имало 630 жители од кој 35 Македонци, 560 Турци и 35 Роми.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Агионери.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 1116 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 821 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 588 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 694 жители, во 1971 година имало 543 жители, во 1981 година имало 648 жители, додека во 1991 година имало 691 жител. Денеска, населението на селото е 886 жители.

## Стопанство

Населението на селото главно се занимава со производство на жито и памук.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Гедикли (Солунско)

**Гедикли** или **Гидикли** (познато и како **Едикли** или **Једикли**; , *Като Перистера*; до 1928 г. *Γεδικλή*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Седес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија
Селото се наоѓало во северозападниот дел на Халкидичкиот Полуостров, во подножјето на Хортач, југозападно од Перистера и околу 2 км источно од Турханли, на надморска височина од 130 м.

## Историја

### Во Отоманското Царство
Во XIX век Гедикли било турско село во Солунската Каза на Солунскиот Санџак.  

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото *Гедикли* имало 80 жители, сите Турци. 

Во Првата балканска војна, 1 лице од селото се вклучило во Македонско-одринските доброволни чети. 

### Во Грција
По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година броело 48 жители турско население, а бидејќи настрадало за време на Првата светска војна. во 1920 г. не се спомнува како населба.

Со потпишувањето на Лозанскиот договор во 1922 г. во селото се населиле доселенички семејства од Перистаси (Шарќој) во Источна Тракија и Сејдиќој (Газиемир), Мала Азија, чиј број на жители во 1928 г. изнесувал 31. 

Во 1928 г. селото е преименувано во *Като Перистера* (Κάτω Περιστερά), односно Долна Перистера.**' Поради немањето услови за живеење, колонистите подоцна го напуштиле селото, кое во пописот од 1940 г. било регистрирано како напуштена населба.

== Личности ==
**Родени во Гедикли'''

* Мито Георгиев (1892 – ?) — македонско-одрински доброволец, втора чета на XIV воденска дружина

## Наводи

Категорија:Историски села во Седес
Градобор

[мини|десно|Загинатите четници на [Атанас Градоборлијата во Градобор, 1903&nbsp;г.]]
[мини|десно|исправено|180п|[Атанас Градоборлијата]]

**Градобор** или **Грдобор** (, *Пендалофос*; до 1953 г. *Γραδεμπόρι*, *Градембори*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Даутбал на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.022 жители (2011), сите Македонци.

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Вардарија во Солунското Поле, 10 км северозападно од Солун. Лежи крај левиот брег на реката Галик, на надморска височина од 120 м.

## Историја
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Градобор како македонско село. Меѓу 1896 и 1900 г. селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ де вели дека во 1873 г. *Јирдо-Боре* (Yirdo-Bore) е село со 90 домаќинства сочинети од 480 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото брои 800 жители, сите Македонци христијани.

По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година селото (*Gradobor*) имал 1.040 жители, сите Македонци. Од нив 780 биле под врховенството на Бугарската егзархија и 260 под Цариградската патријаршија. Во селото работеле две пропаганди — бугарската и грчката, и секоја имала свое училиште.

Боривое Милоевиќ вели дека пред Балканските војни Градобор се состоел од 125 македонски куќи. Истражувајќи ги доселеничките При неговата посета во 1917-1918 г. Милоевиќ евидентирал дека една од куќите му припаѓала на семејство чиј основоположник *Коритенец* се доселил од селото Коритен околу 1888 г. како домазет.

За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарите. Меѓутоа, напоредно на нив, месната милиција ја раководел кукушкиот војвода Гоце Междуречки, поставен од Тодор Александров. Поради зачестените напади од грчката војска, бугарските единици морале да се повлечат. Со Букурешкиот договор во  1913 г. Градобор е припоен кон грчката држава, кога имал 822 жители.

Во 1920 г. во селото се евидентирани 740 жители, а во 1928 г. населението се накачило на 907 жители.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Калитеја со седиште во Градобор, која припаѓа на поголемата општина Даутбал, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Градобор, каде тоа е еднственото населено место.

## Стопанство
Населението се занимава со одгледување на тутун, жито и други земјоделски култури. Делумно е развиено и сточарството, особено краварството.

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Црква „Успение на пресв. Богородица“ од XX век

## Личности
* Атанас Градоборлијата (1860-1903) — револуционер ВМОРО и војвода
* Димитар Златанов Градоборски († 1820) — духовен композитор

## Наводи

## Надворешни врски

* Дијалектен текст од Градобор — Институт за ареална лингвистика при МАНУ

Категорија:Даутбал
Даутово

**Даутово**, **Даутче** или **Дауча** (, *Елеуса*, до 1926 г. *Δαούτσα*, *Даутца*, *Δαούτση*, *Даутци* — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. До 1920-тите било населено со Турци.

## Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле, на 33 км северозападно од Солун.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Даутово било село во Солунската каза кое подоцна е претворено во чифлик. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. *Даутово (Даутче)* броело 250 жители Македонци христијани. Според општинскиот портал на Илиџиево, селото било турско.

Според грчки податоци во 1905 г. селото било муслиманско.

Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) вели дека пред Балканските војни *Дауџа* се состоело од 25 турски куќи.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото било припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 260 жители, а во 1920 г. тоа се намалило на 222 лица. Во 1924 г. населението е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки доселеници од малградското село Девеџиќој во Источна Тракија. Во 1926 г. селото е преименувано во Елеуса во чест на Богородица. Во 1928 г. Даутово е претставено како чисто дојденско село со 53 семејства сочинети од 178 лица. Во 1926 г. Вардар го поплавил селото со разорни последици, и до 1935 г. се преземале низа мерки за заштита од поплави. Во 1930 г. во Даутово се населиле жителите дојдени во напуштеното турско село Ментешли, и така Даутово почнало да расте. Во 1950-тите е изградено големо вештачко езеро и мрежа од наводнувачки канали кои ја носеле водата на Вардар од Солунското Поле.

Селаните се занимаваат претежно со одгледување на пченка и памук, како и со сточарство.

## Население

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Доганџиево

**Доганџиево** или **Доганџи**  (, *Прохома*; до 1926&nbsp;г. *Δογαντζή*, *Доганѕи*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.214 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле на левиот брег на реката Вардар, 8&nbsp;км источно од Куфалово и на 36&nbsp; северозападно од Солун по стариот државен пат за Скопје.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Доганџиево било мешано, но претежно турско село во Солунската каза. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Доганџиево живееле 28 Македонци христијани, 200 Турци и 84 Роми.

Македонското население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Дуганџиево* (Dougandjievo) имало 88 Македонци под егзархијата, што значи дека нивниот број значително се зголемил во текот на последните пет години.

Според општинската страница на Илиџиево во селото пред 1912&nbsp;г. живееле 200 Турци муслимани и 50 Македонци христијани.

### Во Грција
По Балканските војни  во 1913 г. селото е припоено кон Грција, согласно Букурешкиот договор.  Веројатно доста настрадало во војните, бидејќи пописот од таа година бележи само 9 жители. Малку подоцна тука се сместени грчки доселенички семејства, така што во 1920 г. селото веќе имало 265 жители, а преостанатите мештани биле иселени. Од 1922 г. властите почнале да доселуваат уште грчки колонисти, така што во 1928 г. Доганџиево било наполно дојденско село кое броело 592 жители (165 семејства). Дојденците биле претежно од Понд, и тоа од Везинќој, Санда (денес Думанли), Котиора (денес Орду), Моламстафа и Ептакоми, но имало и преселници од Пашќој во Кавказ и 40 семејства од Суботан во Карс.

Во 1940 г. во Доганџиево се попишани 952 жители, кои во 1951 г. се смалиле на 938, а во 1961 г. се накачиле на 1.013. Во 1971 г. бројноста доживеала значаен пад на 733 жители, но се повратила на 980 на пописот во 1981 г. Во 1991 г. се 1.002 жители. Во текот на следното десетлетие населението уште повеќе пораснало, па во 2001 г. селото имало 1.294, а во 2011 г. — 1.214 лица.

Во 1926 г. селото е преименувано во Прохома, што значи „насип“. Главна селска црква е „Воздвижение на Чесниот Крст“.

## Население

## Стопанство
Селото важи за прилично богато бидејќи има мошне плодно земјиште кое целосно се наводнува. Се произведува многу жито, памук, овошје и др.

## Поврзано
* Караглово
* Вардарија

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Долно Каваклиево

**Долно Каваклиево** или **Ќопек Кавакли** (, ) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Долно Каваклиево се наоѓало во Солунското Поле, во областа Вардарија. Било сместено на 2 км североисточно од Коњари и на 5 км југозападно од Текелиево. Лежело на левиот северен брег на ракавецот Мал Вардар.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Вп XIX век Каваклиево било македонско чифличко село во Солунската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович во „Очерк путешествия по Европейской Турции“ го опишува *Кавакли* како македонско село.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Каваклиево (*Cavaclievo*) е село со 12 домаќинства сочинети од 42 жители Македонци.

Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Долно Каваклиово* имало 85 Македонци христијани. Според Боривое Милоевиќ, во 1902 г. чифликот се распаднал.

Целото население на Долно Каваклиево било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев (La Macédoine et sa Population Chrétienne) во 1905 г. во Долно Каваклиево (Dolno-Kavaklievo) имало 80 Македонци, сите под патријаршијата.

Во 1905 г. според грчки податоци во селото имало 27 жители, претежно припадници на патријаршијата. Жителите биле потесно сврзани со селата Кулакија, Теклиево, Лапра, Махмудово и Колопанци.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Кавакли Долно* (Καβακλί Κάτω) е *словенојазично* село во Солунската митрополија со 30 жители под патријаршијата.

### Во Грција
Во 1913 г. по Втората балканска војна Долно Каваклиево влегло во состав на Грција. Таа година во пописот се води како напуштена населба. Селото е повторно населено бидејќи во 1920 г. тоа е заведено со 71 жител. Според Тодор Симовски селото конечно се распаднало во 1927 г. поради мелиоративните работи при регулацијата на Вардар и лошите услови за живеење, па истото е отпишано од евиденција во 1927 г.

## Наводи

Категорија:Историски села во Делта
Дрмица

**Дрмица** (наречено и *Дрмишта* или *Дурмушли*  / *Δουρμουσλή*) — историско село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до неговото запустување во 1927 г. било населено исклучиво со Македонци.

## Географија и местоположба
Ова било чифлигарско кое се наоѓало во Солунското Поле, на левиот на Вардар. Лежело северозападно од Топчиево и јужно од Доганџиево на 30&nbsp;км северозападно од Солун и 7&nbsp;км северозападно од Каваклиево.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очеркъ путешествія по Европейской Турціи“) го опишал *Дрмишта* како македонско село.

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. *Дирмица* (Dirmitza) се води како село со 25 домаќинства и 110 жители Македонци.

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Дрмица живееле 248 Македонци христијани. На почетокот на векот во селото се наметнала бугарската пропаганда на образовен и духовен план. По податоци на секретарот на Бугарската егзаргија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в Дрмица (Darmitza) имало 256 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија, а во селото работело и бугарско училиште.

### Во Грција
Селото значително настрадало во текот на Втората балканска војна, поради што во 1913 г. не е ни спомнато како населба. Наскоро потоа жителите почнале да се враќаат, така што во 1918 г. Дрмица броела 100 жители, за во 1920 г. да се намалат на само 20 жители. Во 1927 г. селото целосно се распуштило, бидејќи таа година е избришано од евиденција.

## Поврзано
* Вардарија

## Наводи

Категорија:Историски села во Илиџиево
Загрџа

**Загрџа** — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Седес
Аиево

**Аиево** или **Ајово**, познато и како **Ехлово** или **Јахали** (, *Акропотамос*; до 1927&nbsp;г. *Γιαχαλή*, *Јахали*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 596 жители (2011).

## Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, на левиот брег на реката Вардар. Лежи 40&nbsp;км северозападно од Солун и 14&nbsp;км североисточно од градот Куфалово.

## Историја

### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Аиево било македонско село во Солунската каза. Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. погрешно го води *Ехлово* живееле 112 Турци и 48 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Аиево имало 32 жители Македонци. Во својот патопписен попис, Боривое Милоевиќ завел 15 македонски и 5 турски куќи.

### Во Грција
Во Втората балканска војна целото село пребегало преку граница за да се спаси од свирепоста на грчката војска. При неговото припојување кон Грција согласно Букурешкиот договор истата година тоа се води како напуштено. Малку подоцна во него се доведени грчки доселеници кои во 1920 г. броеле 50 лица. По 1922 г. се доселени уште грчки колонисти, за во 1928 г. да нарасне на 438 жители. Во 1927 г. селото е преименувано во на Акропотамија, што а алтернативно на денешното Акропотамос. Според друг грчки податок, во 1928 г. селото имало 377 жители од 97 семејства.

## Население

## Стопанство
Селото важи за мошне богато поради неговата положба во поле. Се произведуваат памук, жито и други култури, а развиено и е краварството.

## Поврзано
* Вардарија

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Зарово

**Зарово** (, *Никополи*; до 1927 г. *Ζάροβα*, *Зарова*) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 82 жители (2021).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина и на 30 килиметри северно од Солун, во западниот дел на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 652 метри.

## Историја
Во XIX век Зарово е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Уште во 1892 година започнало големото влијание на Бугарската егзархија. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 212 семејства со 945 жители Македонци Во учебните години 1881 - 1882 и 1882 - 1883, Бугарската егзархија имала учител во селото.. Во 1881 година иконата на Кирил и Методиј во црквата Свети Илија во селото била направена од познатиот зограф Крсте Николов.

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1500 жители Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1896 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и работело егзархиско училиште.

Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски, опожарено и разрушено до темел. Жителите на селото започнале да бегаат кон северните делови на земјата. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година селото се води како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 380 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1927 година, селото било преименувано во Никополи.

## Население
Во 1928 година селото броело 499 жители., додека во 1940 година селото броело 674 жители.

Селото во пописот од 1951 година броело 576 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 592 жители, во 1971 година имало 232 жители, во 1981 година имало 196 жители, додека во 1991 година имало 277 жители. Денеска, населението на селото е 315 жители според пописот од 2001 година.

## Личности
;Родени во Зарово
*  Александар Кујумџиев
*  Ангел Џиков
*  Ангел Кирков
*  Ангел Константинов (1834 - 1914)
*  БлагоЈ Попгеоргиев
*  Георги Запранов
*  Георги Петров (1840 - 1912)
*  Ѓорче Поп-Ангелов
*  Димитар Канелов
*  Димитар Поп-Ангелов
*  Дојчин Запрев
*  Захарија Шолков
*  Константинос Јафкас (Κωνσταντίνος Γιάφκας)ед
*  Константинос Маврудис (Κωνσταντίνος Μαυρουδής)
*  Коста Сандев (1883 - 1923)
*  Лазар Илиев Гајдев
*  Методиј Охридски
*  Методиј Черепишки
*  Петар Димитров
*  Порчо П. Ангелов
*  Тодор Попгеоргиев 

## Наводи

Категорија:Зарово
Зорбатово

**Зорбатово**  (, *Микро Монастири*, катаревуса *Μικρόν Μοναστήριον*, *Микрон Монастирион*; до 1926 г. *Ζορμπάς*, *Зорбас*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до 1920-тите било населено исклучиво со Македонци.

## Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле, на 43 км западно од Солун, на западниот брег на пресушеното Ениџевардарско Езеро.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Зорбатово било село во Солунската каза. Според порталот на општината Илиџиево, името доаѓа од турскиот збор *зор(т)*, „мака“. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Зорбатово броело 225 жители Македонци христијани и 60 Роми. Според Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село (*Зорбани*) преминало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во *Зорбат* (Zorbat) имало 400 жители Македонци, сите под егзархијата. Според грчки извори, селото вратено под Цариградската патријаршија од грчките чети на капетаните Гоно Јотов и Константинос Буковалас. Сепак, во селото имало и народно училиште.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Зорбас* (Ζορμπᾶς) е *словенојазично* село во Воденската митрополија со 335 жители. Во селото работела грчката пропаганда — имало грчко основно училиште и детска градинка со 42 ученици (22 машки и 20 женски) со 2 учители.

Во септември 1910 г. селото настрадало во разоружувачката акција на младотурците. Кметот Крсте Канчов бил обезглавен со секира.

Според Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) *Зурба* пред Балканските војни се состоело од 50 македонски куќи.

### Во Грција
За време на Првата балканска војна во Зорбатово влегла грчка војска. Народното училиште било затворено, а инвентарот бил пренесен во грчкото училиште. По Втората балканска војна во 1913 г. селото било припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година Зорбатово имало 274 жители кои во 1920 г. нараснале на 342 лица.

По 1922 г. поради репресиите 47 жители се преселиле во Бугарија, а во 1924 г. тука се доведени Грци Кариоти од Мал Манастир, Бугарија. Во 1926 г. селото е преименувано во Микро Монастири, превод на името на старото село. Во 1928 г. Зорбатово е претставено како дојденско село со 312 жители од 79 семејства. Според Тодор Симовски, истата година селото било мешана населба со 605 жители. Во 1950 г. во селото се доселени и Каракачани.

Жителите претежно се занимаваат со земјоделство, а помалку со сточарство. Земјиштето е извонредно плодно како последица од пресушувањето на Ениџевардарското Езеро. Се одгледуваат ориз, памук, пченка и луцерка.

## Население

## Личности
* Кољо Петрушев — револуционер на ВМОРО, претседател на месниот комитет
* Танас Лебанов — револуционер на ВМОРО
* Георгиос Карадимос (Γεώργιος Καραδήμας) — андартски деец, агент од II ред
* Јоанис Карозис (Ιωάννης Καρόζης) — андартски деец, агент оd II ред
* Константинос Каркаманис (Κωνσταντίνος Καρκαμάνης) — андартски деец, четник

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Ингилизово

**Ингилизово** (**Ингилиз** или **Инглиш**; , *Анхиалос*; до 1927&nbsp;г. *Ίγγλις*, *Инглис*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 738 жители (2011). Сè до Балканските војни, ова било чисто македонско село.

## Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле. Лежи крај главниот пат од Солун за Скопје, 14&nbsp;км северозападно од Солун и 5&nbsp;км источно од Каваклиево.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Во XIX век Ингилизово било македонско чифлигарско село во Солунската каза. Името го добило по неговиот некогашен сопственик, кој бил Англичанец, подоцна убиен од Турци. До крајот на отоманското владеење, чифликот бил сопственост на Хаџи-бег Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. *Ингилиз* (Ingiliz) е село со 20 домаќинства од 110 жители Македонци.

Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Ингилизъ* живееле 95 Македонци христијани. Според охридскиот деец Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село (*Ингилиз чифлик*) потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. *Инглиз чифлик* (Inglis-Tchiflik) се состоел од 88 Македонци, сите под егзархијата.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Ингилизово е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Во 1912 г. чифликот Ингилизово имал 12 куќи и се распаднал во Првата светска војна (1912). Затоа, тоа не се води во пописот од 1913 година. Обновено е во 1922/23 г. кога во него се сместени 450 грчки доселени од приморското гратче Анхијало (денес Поморие) во Бугарија, запалено во антигрчки бунт на 30 јули 1906 г. Во 1927 г. Ингилизово е преименувано во Анхијалос, по тој град. Подоцна во селото се доведени и доселеници од други грчки места во Бугарија како Станимака (денес Асеновград), Бургас и Созопол. Во 1928 г. Ингилизово е попишано како село кое се состои од 849 доселеници (236 семејства). Доселениците од Анхијал со себе го донеле и своето занимање — винарството.

Во следниот период бројноста на жителите опаднала, така што во 1940 г. Ингилизово имало 661 жител. Во 1951 г. се попишани 666 жители, а во 1961 г. — 613. Подоцна населението доживеало повторен пад, со 568 жители во 1971 и 593 во 1981 г. Следните десетлетија бележат значаен пораст, со 852 лица во 1991 и 1.062 во 2001 г. На пописот од 2011 г. селото се смалило на 738 жители.

## Население

## Настани
Во селото празнуваат две слави: Свети Јован и Свети Трипун.

## Стопанство
Селото произведува памук, овошје, жито и други земјоделски производи.

## Поврзано
* Вардарија

## Наводи

## Надворешни врски
* Страница за Ингилизово на порталот на Општина Илиџиево  

Категорија:Илиџиево
Илиџиево

**Илиџиево** или **Јајлаџиево** (, *Халкидона*; до 1926 г. *Γιαλιατζίκ*, *Јалјаѕик* или *Γιαλατζίκ*, *Јлаѕик*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 3.094 жители (2011).

## Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Солунското Поле, 31 км од Солун и 19 км од Пазар (Ениџе Вардар). Лежи на надморска височина од 20&nbsp;м.

Илиџиево е важна сообраќајна раскрсница од каде што се дели главниот пат кој води од Солун кон југозападна Егејска Македонија. Од овде водат три краци: еден за Катерина, друг за Бер и Кожани и трет за правецот Пазар-Воден-Лерин.

## Историја

Според Тодор Симовски, во селото живееле претежно Македонци и помал број Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. местото броело 497 жители, но погрешно го наведува населението како турско. Според Христо Силјанов след Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. *Илинџиево* (Ilindjievo) имало 320 жители, сите Македонци.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога населението броело 253 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18&nbsp;г. Боривое Милоевиќ го завел Илиџиево како чисто македонско село со 30 куќи., а во 1920 г. населението се намалило на 188 жители, сите Македонци. Во 1926 г. Илиџиево е преименувано во Халкидона. Во 1920-тите грчките власти почнале да доселуваат Грци од други земји,а па така во 1928 г. имало 1.191 жител, од кои дури 922 (247 семејства) биле доселеници. Според евиденцијата од 1928 г. доселениците го имале следново потекло:
* 150 семејства од Кадиќој (Халкидон) во Источна Тракија
* 40 семејства од Бургас, Бугарија
* 30 семејства од Ениќој (Неохори), Афионкарахисарско, Турција
* 20 семејства од подрачјето на Цулу, Мала Азија
* 7 семејства од Бурса

Поради добрата положба и плодната почва добиена со пресушувањето на Ениџевардарското Езеро, Илиџиево во 1940 г. пораснало на 1.867 жители, а по Граѓанската војна почнало да наликува на гратче, поради што продолжил растот на населението.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Илиџиево со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Илиџиево, во округот Солун. Воедно, градот е дел од општинскиот оддел Илиџиево, каде е единствено населено место.

## Стопанство
Земјиштето во атарот на Илиџиево важи за многу плодно. Се одгледуваат големи количества на овошје, памук, житарки и други земјоделски производи.

## Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Св. Петар и Павле од XIX век

## Наводи
Јунчии

**Јунчии**, **Јунчиите** или **Јунџулар** (, *Кимина*; до 1926 г. *Γιουντζήδες*, *Јунѕидес*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 3.210 жители (2021), сите Македонци.

## Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Вардарија во Солунското Поле, 25&nbsp;км западно од градот Солун. Лежи напосредно до западниот брег на Солунскиот Залив, на надморска височина од 8 м. Денес е споено во една целина со селото Нов Малград основано во 1909 г.

## Историја
### Османлиско време
Во османлиско време Јунчии било чисто македонско село в Солунската каза, едно од 37-те села и 10 чифлици во Солунското Поле а Камбаниската епархија со седиште во Кулаќа. Основано е во XV век, првобитно го носело името Чадирќој. Околу 1750 г. во Јунчии имало 110 куќи, а во 1780 г. се заведени 118 домаќинства. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал *Јунци* како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Унчите (*Untchyté*) — село со 230 домаќинства и вкупно 1.424 жители Македонци. Во 1885 г. селото имало 150 домаќинства.

Во селото имала пуштено корени католичката пропаганда. Од 1865 до 1869 г. во католичката црква „Св. Петар и Павле“ служел отец Поликарп Анастасиадис.

Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Юнчии живеят 890 Македонци христијани. Населението било поделено по вероисповед, живеејќи под странските пропаганди. По податоци на секретарот на Бугарска егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. *Јунчиите* (Yountchiité) имало 848 жители, од кои 640 под врховенството на Цариградската патријаршија и 208 Македонци унијати. Во селото работело грчко училиште. Според пописот од 1905 г. Јунчии имало 780 жители. Тодор Симовски смета дека овие бројки за населението се прениски, со оглед на доста поголемиот број на жители во следниот попис.

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 1.247 жители.

Пролетта 1914 г. грчките власти го уапсиле унијатскиот свештеник во Јунчии и го одвеле во Солун, а триесетмината унијатски семејства биле заведени како „православни Грци“. Унијатскиот епископ во Солун, Епифаниј Шанов напишал протестно писмо до властите во Солун, но не добил одговор.

Во 1920 г. селото имало 1.441 жител, а во 1928 г. нивниот број нараснал на 1.570, и продолжил да расте поради поволната местоположба и пространата и плодна почва.

## Население

## Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вардар со седиште во Јунчии, која припаѓа на поголемата општина Делта, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Јунчии, каде тоа е еднственото населено место.

## Стопанство
Земјиштето на Јунчии е многу плодно, целосно се наводнува и дава многу високи приноси. Населението произведува големо количество овошје, памук и други земјоделски производи.

## Поврзано
* Вардарија
* Нов Малград

## Наводи

Категорија:Делта (општина)
Кангалич

**Кангалич** или **Кајали** (, *Врахиja*; до 1928 г. *Καγιαλή*, *Кајали*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до 1920-тите било населено со Македонци и нешто Роми.

## Географија
Селото се наоѓа во областа Вардарија во Солунското Поле, североисточно од градот Солун.

## Историја
### Во Отоманското Царство
Селото датира од XV век. Во XVII–XVIII век имало околу 80 куќи. Името *Кајали* на турски значи *карпесто*. Околу Кангалич имало многу блата бидејќи селото се наоѓа меѓу два мали ракава на Вардар, а трет минува низ самото село. Жителите страдале од недостаток на здрава вода за пиење и користеле речна вода која ја филтрирале.

Во 1878 г. *Кајли* (Kaïli) е заведено со 420 жители. На крајот од XIX век селото било чифлик на Талат-бег. Селаните одгледувале овес, јачмен, ’рж, пченка, сусам, зеленчук, како и биволи, коњи, крави и овци. Тие се занимавале и со риболов во водите на Вардар и Долното Езеро.

Васил К’нчов во „Македонија. Етнографија и статистика“ во 1900 г. го спомнува селото двапати — еднаш како *Кајали* (Къяли) со 348 жители Турци и вторпат како *Кангалич* (Кънглич) со 240 Македонци и 60 Роми. Според тенденциозниот асимилаторски попис од 1905 г. во селото имало 222 „Грци“. Според Христо Силјанов по Илинденското востание во 1904 г. целото село (*Канголич*) преминало под врховенството на Бугарската егзархија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кангалич (Kangalitch) живееле 480 Македонци, сите под егзархијата.

Според грчки извори селото е (присилно) вратено под врховенството на Цариградската патријаршија од грчките чети на капетаните Гоно Јотов и Константинос Буковалас.

Според грчки податоци од 1905 г. селото имало 222 жители кои биле „гркојазични и словенојазични“, како и Роми муслимани.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Кајали* (Καγιαλί) е „словенојазично“ село во Кулакиската епископија со 245 жители (145 мажи и 100 жени) со наводна грчка свест. Во селото работело грчко основно училиште со 28 ученици (26 машки и 2 женски) и 1 учител.

Во 1910 г. во селото имало 220 православни жители и 20 муслимански жени.

### Во Грција
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. е припоено кон Грција. Во пописот од 1913 г. Кангалич се води како село со 217 жители (151 мажи и 120 жени). Боривое Милоевиќ напишал во 1921 г. („Јужна Македонија“) дека *Кангалиќ* (Кангалић) има 25 македонски и турски 10 куќи. Во 1920-тите години во селото се доведени туркојазични Грци од Мала Азија. Според пописот од 1928 г. Кангалич е мешано село од староседелци и 11 дојденски демејства сочинети од 32 лица. Извесен број Македонци се преселиле во Бугарија. По исцедувањето на Ениџевардарското Езеро и околните блата се добило мошне плодно земјиште, и тука биле доведени уште грчки колонисти.

## Население

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Делта (општина)
Калјани (Солунско)

**Калјани** (, *Алорос*; до 1926 година: *Κάλιανη*, *Калјани*) — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

Денес, селото претставува составен дел од Клиди.

## Географија и местоположба

Селото е сместено во непосредна близина на реката Колудеј и на Солунскиот Залив, на надморска височина од 6 метри.

Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида, на 2 километри северно од селото Клиди.

## Историја

За време на Античка Македонија, се наоѓало во областа Ботиаја, на устието на Бистрица во Солунскиот Залив. Селото претставува родно место на регентот Птоломеј I.

Селото најверојатно претставувало мала чифлигарска населба.

Во 1926 година, селото било преименувано во Алорон или Алорос (*Άλωρος*). Во 1949 година, Калјани и Клиди биле одвоени од општината Корифи и создале самостојна општина Клиди. Селото за последен пат се појавило во пребројувањата во 1971 година.

## Стопанство

Основни производи на жителите на селото биле памукот, шеќерната репка и пченицата.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Калјани* живееле 107 Грци христијани и 48 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Калјани* (Kaliani) живееле 100 Грци.

Како чифлигарска населба, во пописот од 1913 година било забележано само со 30, а во 1920 година со 51 жител. Во 1928 година биле попишани 76, во 1940 година 109, во 1951 година 104, во 1961 година 82, а во 1971 година само 37 жители. Во пописите од 1981 и од 1991 година било забележано без жители, бидејќи се пресметани во составот на жителите од селото Клиди.

## Самоуправа и политика

Денес, селото претставува дел од селото Клиди.

## Личности

* Птоломеј I — регент на Македонија

## Наводи

Категорија:Историски села во Гида
Кара Бунар

**Кара Бунар** () — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа на 14 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро и на 5 километри од Горчливото Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 155 метри.

Кара Бунар опфаќа површина од 31 квадратни километри.

## Историја

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 35 семејства и 115 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година *Кара Бунар* имало 270 жители Турци.

Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото муслиманско население било принудено да побегне од своите домови, додека во селото останале само 3 семејства. Муслиманското население заминало од селото кон Турција по потпишувањето на Лозанскиот договор, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1926 година, селото било преименувано во Мавронери.

## Демографија

Во 1928 година селото било чисто бегалско со 445 жители бегалци., додека во 1940 година селото броело 767 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 709 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 766 жители, во 1971 година имало 569 жители, во 1981 година имало 664 жители, додека во 1991 година имало 671 жител. Денеска, населението на селото е 656 жители.

## Стопанство

Бидејќи самото село се наоѓа на Солунско Поле, селото е богато со жито и памук. Населението се занимава и со сточарство.

## Наводи

Категорија:Кукуш
Караглово

**Караглово** или **Кара Оглу** (, *Кастанас*; до 1926&nbsp;г. *Καρά Ογλού*, *Кара Оглу*) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 630 жители (2011).

## Географија
Караглово е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, на левиот брег на реката Вардар. Лежи 38&nbsp;км северозападно од Солун и 11&nbsp;км североисточно од Куфалово.

## Историја
### Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Караглово било турско село во Солунската каза. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Кара Оглу (Караглово) живееле 150 Турци и 60 Роми. Во тој период, Боривое Милоевиќ во селото завел 40 турски и 5 ромски куќи.

### Во Грција
Се смета дека селото настрадало во Балканските војни бидејќи во 1913 г. не се спомнува како населба. Истат година е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. По војните во селото се повратиле само малку жители , а властите доселиле грчки колонисти. Така, според сознанијата на Милоевиќ, за време на Првата светска војна селото имало 65 грчки доселенички и само 5 турски староседелски куќи. Во 1918 г. во Караглово се забележани 300 жители, но во 1920 г. тие опаднале на само 92, бидејќи голем дел од грчките доселеници го напуштиле селото. Во 1922 г. дошле уште доселеници, овојпат од никомедиското село Кестенапар (подрачјето околу Измит, Мала Азија)

Во 1924 г. малубројните преостанати Турци се иселени во Турција согласно Лозанскиот договор, а властите довеле голем број грчки доселеници. Во 1926 г. селото е преименувано во Кастанас. На пописот од 1928 г. Караглово се води како наполно дојденско село со 225 жители (56 семејства). Најголемиот дел од жителите се дојдени од Понд, но има и мал број каракачани и тракиски Грци.

Во 1940 г. селото имало 456 жители, кои во 1951 г. нараснале на 521, а во 1961 г. — 617 лица. Во 1971 г. Караглово се смалило на 537 жители, кои во 1981 г. се накачиле на 618, за повторно да се смалат на 595 во 1991 г. Во следните децении бројот на жителите бележи пораст, со 663 во 2001 и 625 во 2011 г.

## Население

## Стопанство
Селото е прилично богато бидејќи е во рамничарски и плоден предел. Населението произведува големи количества памук, бостан, жито и други земјоделски производи.

## Настани
* Ѓурѓовден — селска слава
* Фестивал на дињата

## Поврзано
* Доганџиево
* Вардарија

## Наводи

Категорија:Илиџиево
Кара Усеин

**Кара Усеин** — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.

## Географија и местоположба

## Историја

## Стопанство

## Демографија

## Општествени установи

## Културни и природни знаменитости

## Редовни настани

## Личности

## Култура и спорт

## Иселеништво

## Наводи

## Надворешни врски

Категорија:Павлос Мелас (општина)
Капуџилар

**Капуџилар** (, *Пилеја*; 1926-1928 г. *Στρέψα*, *Стрепса*, до 1926 г. *Καπουτζήδες*, *Капуѕидес*) — населено место во Солунско, Егејска Македонија, денес предградие на градот Солун во општината Капуџилар-Хортач на Солунскиот округ во областа Централна Македонија. Населението отсегаш било македонско, макар што е погрчено. Во 2021 г. населбата имала 36.843 жители.

## Географија
Населбата е сместена во југоисточниот дел на Солун. Има 22 744 жители (2001). Енорийският храм на гратчето е „Св. Илија“.

## Историја
### Во Отоманското Царство
мини|лево|180п|Женска носија од Капуџилар во 1930 г. Минијатура на Николас Сперлинг
Во XIX век Капуџилар било село во Солунска каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Капуџилари (*Capoudjilari*) се состоело од 180 домаќинства сочинети од 790 жители Македонци. Селото било под силен удар на грчката пропаганда. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото броело 1.200 жители кои тој ги смета за „Грци“ христијани, а всушност се Македонци.

По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Капуџилер* (*Kapoudjiler*) имало 1.000 жители „Грци“ (впрочем погрчени Македонци) и во него работеле две грчки училишта.

Во раните 1880-ти Царевна Миладинова, ќерката на Димитар Миладинов, ги посетила селата Пејзаново и Капуџилар. Забележала дека во првото македонскиот јазик се говорел секојдневно, но дека второспоменатото село било речиси наполно погрчено. Селанките носеле некакви необични старински македонски носии.

Според извештај на Димитриос Сарос од 1906 г. *Капуѕидес* (Καπουτζίδες) е *гркојазично* село во Солунската митрополија со 1.510 жители (668 мажи и 742 жени) со „грчка национална свест“. Во селото имало 4-класно грчко училиште и детска градинка со 198 ученици и 2 учители.

За македонскиот карактер на селото сведочи Боривое Милоевиќ кој го посетил за време на Првата светска војна и го завел Капуџилар како село со 500 куќи, сите македонски.

### Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. Капуџилар е припоен кон Грција, кога населението броело 2.330 жители, кои во 1920 г. пораснале на 2.658 лица. Во 1926 г. е преименуван во Стрепса, а во 1928 г. во Пилеја. Таа година селото имало 3.039 жители. Во Капуџилар се доселиле извесен број Власи од селото Голема Ливада, Ениџевардарско.

## Население

## Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Илија“ од 1854/1935 г., прогласена за споменик на културата
* Црква „Св. Пантелејмон“ од средниот век, прогласена за споменик на културата

## Личности
* Киро Манчев (1891 - ?) — борец во Балканските војни од Македонско-одринските доброволни чети

## Наводи

Категорија:Капуџилар-Хортач
Категорија:Градови во Егејска Македонија
Клиди

**Клиди** (, книжевно: *Κλειδίον*, *Клидион*) — село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.

## Географија и местоположба

Селото се наоѓа помеѓу реките Бистрица и Колудеј, недалеку од самиот Солунски Залив, на надморска височина од само 9 метри. Вкупната површина на селскиот атар претставува 61 квадратен километар.

Сместено е во областа Урумлак, југоисточно од градот Гида. Во негова близина поминува автопатот Солун-Атина, а од самиот град Солун е оддалечено околу 30 километри.

## Историја

Селото уште од своето основање било населено со грчко население.

Во 1949 година, Клиди и соседното село Калјани биле одвоени од општината Корифи и создале нова општина Клиди. Од 1997 до 2011 година, Клиди било во рамките на поранешната општина Плати.

## Стопанство

Населението главно се занимава со земјоделство, при тоа одгледувајќи големи количества пченица, памук, овошје, шеќерна репка и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со сточарство.

## Население

Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во *Чинар Фурнус*, Солунска каза, живееле 600 Грци христијани и 80 Роми. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во *Клиди* (Klidi) живееле 400 Грци.

Во пописот од 1913 година, селото било споменато со 407, во 1920 година со 455, а во 1928 година со 434 жители, од кои само 9 бегалци. Во 1940 година, Клиди имало 574, во 1951 година 775, во 1961 година 873, во 1971 година 997, во 1981 година 1.244, во 1991 година 1.412 жители. Зголемувањето на бројот на жителите се должело на извршените мелиорации, на плодноста на земјиштето кое се наводнува и на добрите комуникации, поради близината на автопатот Солун-Атина и на самиот град Солун.

Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.347 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.249 жител.

## Самоуправа и политика

Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Клиди, во кој е единствено село.

## Културни и природни знаменитости
* Клидиски мост — римски мост кај селото, прогласен за споменик на културата

## Наводи

Категорија:Гида