Calendula officinalis

**Calendula officinalis**, l'è 'na spéce de piànte erbàcee che fà part de la famìa botànica de le Asteraceae.

## Descrisiù
L'è 'na piànta erbàcea aromàtica, anöàla o perène, lignùza apéna a la bàze. El gamp de 20 a 55 ghèi de altèsa, el pöl restà 'mpé drit o ìga 'n portamènt piö prostràt. L'è ramificàt e de sòlet el g'ha fòie 'nfìn sö 'nsìma.  Le fòie, de 7÷14 x 1÷4 ghèi, i è altèrne, sèmpe, oblónghe-lanceolàde, stretamènte obovàde, oblónghe o spatulàde.  I fiùr i è ligulàcc e zàlcc, condena fiuridüra che düra töt l'an. I fiùr i se sèra de nòt e i se dèrf del dé.  Le 'nfiurescènse i è a capulì de 3÷5 ghèi, de culùr zalt quàze aràncio.  I fröcc i è dei achèni 'ncürvàcc, che g'ha quàze töcc 'na àla membranùza sö la schéna o alète dorsài alternàde a dèle ótre piö cürte cimbifórmi. L'udùr dei fiùr l'è catìf e 'l sò saùr l'è amàr.

Se la dopèra come piànta ornamentàla e de sècoi come piànta uficinàla per vìa de le sò qualità terapèutiche.

## Proprietà uficinàle

L'è dopràda per aplicasiù estèrne en fùrma de enfuziù, tintüre e pomàte per el tratamènt de le 'nfiamasiù de la pèl e de le mucóze, ferìde e procès de cicatrizasiù, bòte, brofèi, eritémi e dermatìti.

Endèla tradisiù popolàr se la dopèra per üzo intèrno per el tratamènt de l'amenorèa, de la dismenorèa, de la gastrìte, distürbi del tübo digerènt, ùlcere gastro-duodenài, colecisti, angiocolìti cròniche, distürbi del fégato e mal de có, ma töcc chèsti üzi i g'ha mìa 'na bàze scentìfica consolidàda.

## Sinònim
* *Calendula aurantiaca* Kotschy ex Boiss.	
* *Calendula eriocarpa* DC.	
* *Calendula hydruntina* (Fiori) Lanza	
* *Calendula officinalis var. prolifera* Hort.	
* *Calendula prolifera* Hort. ex Steud.	
* *Calendula × santamariae* Font Quer	
* *Calendula sinuata* var. *aurantiaca* (Klotzsch ex Boiss.) Boiss.	
* *Caltha officinalis* (L.) Moench

## Bibliografìa
# CONABIO. 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. 1. In Capital Nat. México. CONABIO, Mexico City.
# Davidse, G., M. Sousa-Peña, S. Knapp & F. Chiang Cabrera. (editores generales) 2012. Asteraceae. Fl. Mesoamer. 5(2): ined.
# Flora of China Editorial Committee. 2011. Fl. China 20–21: 1–992. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
# Flora of North America Editorial Committee, e. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1. 19: i–xxiv. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, New York.
# Hickman, J. C. 1993. Jepson Man.: Higher Pl. Calif. i–xvii, 1–1400. University of California Press, Berkeley.
# Idárraga-Piedrahita, A., R. D. C. Ortiz, R. Callejas Posada & M. Merello. (eds.) 2011. Fl. Antioquia: Cat. 2: 9–939. Universidad de Antioquia, Medellín.
# Jørgensen, P. M. & C. Ulloa Ulloa. 1994. Seed plants of the high Andes of Ecuador---A checklist. AAU Rep. 34: 1–443.
# Jørgensen, P. M. & S. León-Yánez. (eds.) 1999. Catalogue of the vascular plants of Ecuador. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 75: i–viii, 1–1181.  
# Li, H., T. Liu, T. Huang, T. Koyama & C. E. DeVol. 1979. Vascular Plants. Volume 6: 665 pp. In Fl. Taiwan. Epoch Publishing Co., Ltd., Taipei.
# Marticorena, C. & M. Quezada. 1985. Catálogo de la Flora Vascular de Chile. Gayana, Bot. 42: 1–157.
# Molina Rosito, A. 1975. Enumeración de las plantas de Honduras. Ceiba 19(1): 1–118.
# Munz, P. A. 1974. Fl. S. Calif. 1–1086. University of California Press, Berkeley.

## Riferimèncc