open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dioscorides Langobardus

"**Dioscorides Langobardus**", ita nuncupatus, est versio Latina operis Dioscoridis *De materia medica*, cuius textus in codice manuscripto bibliothecae publicae Bavaricae, siglo **Monacensis Lat. 337**, servatur. Versio fortasse saeculo VI in Africa septentrionali facta est. Hac versione usus est Marcellus Virgilius Adrianus, qui anno 1518 Florentiae apud haeredes Philippi Iuntae versionem eiusdem operis Latinitate renascenti confecit. Ille in praefatione versionis novae suae confessus est "habuisse nos tamen eius antiquissimum codicem Longobardicis literis scriptum antiquitatis egregium", ita nomen commune "Dioscoridis Langobardi" posterioribus suggerens.

## "Dyascorides" 
"Dioscorides Langobardus" saeculo XI auctor ignotus in ordinem alphabeticum retractavit (fortasse aut Constantinus Africanus aut discipulus eius), collata etiam versione Latina antiquiori hodie deperdita. Quae recensio "Dyascorides" appellari potest ex orthographia in titulis librorum manuscriptorum usitata. A medicis encyclopaedicisque saeculorum XIII et XIV citatur (versionibus anterioribus neglectis) inter quos Matthaeo Silvatico, Vincentio Bellovacensi, Bartholomaeo Anglico, Simone Genuensi. Fons etiam fuit editionis principis Dioscoridis Latini, anno 1478 editae, Lugduni anno 1512 et Venetiis anno 1514 rursus impressae.

## Notae 
## Bibliographia 
; Bibliographica
* John M. Riddle, "Dioscorides" in F. E. Cranz, P. O. Kristeller (edd.), *Catalogus Translationum et Commentariorum: Mediaeval and Renaissance Latin Translations and Commentaries. Annotated Lists and Guides* vol. 4 (Vasingtoniae, 1980) pp. 1-143

; Editiones
* 
* Liber I: Haralambie Mihaescu, ed., *Dioscoride Latino, Materia medica, Libro primo*. Iassii, 1938
* 
* Liber III: Hermann Stadler, ed., "Dioscorides Langobardus (Cod. Lat. Monacensis 337)" in *Romanische Forschungen* vol. 10 (1897) pp. 369–446
* Liber IV: Hermann Stadler, ed., "Dioscorides Langobardus (Cod. Lat. Monacensis 337)" in *Romanische Forschungen* vol. 11 (1899) pp. 1–121
* Liber V: Hermann Stadler, ed., "Dioscorides Langobardus (Cod. Lat. Monacensis 337)" in *Romanische Forschungen* vol. 13 (1902) pp. 161–243
* Indices: Hermann Stadler, ed., "Dioscorides Langobardus (Cod. Lat. Monacensis 337). Index der Sachnamen und der wichtigeren Wörter" in *Romanische Forschungen* vol. 14 (1903) pp. 601–636

; Eruditio
* 
* 
* 
* 
* 

Categoria:Dioscorides
Categoria:Litterae Latine versae
Categoria:Scripta saeculo 6
Categoria:Documenta sermonis vulgaris Latini
Categoria:Scripta saeculo 11
Categoria:Libri de medicamentis
In viam (carmen)

***In viam*** (titulo Russico B путь ''"V put'"'') est carmen Sovieticum. Modi anno 1954 a Basilio Solov'ëv-Sedoj facti sunt, et poëta Michael Dudin Russice versus scripsit. Pro pellicula comoedica "Максим Перепелица" (de milite iuveni) creata, hoc carmen inter alia saepe Die Victoriae in Russia, Ucraina Albarussiaque cantatur. Carmen tam acceptum fuit ut Theodisca versio scripta sit. 

## Nexus externi 
* Historia Carminis

Categoria:Carmina
Categoria:Cultura Sovietica
Categoria:Scripta 1954
Bois-le-Roi (Sequana et Matrona)

[thumb|Bois-le-Roi: [castellum *Brolles*]]
left|thumb|Bois-le-Roi: communis tabula

**Bois-le-Roi** est commune Francicum 5'649 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.

* Index communium praefecturae Sequanae et Matronae

## Nexus externi 
* 
* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
* Huius communis pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Matronae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Matronae
Aloysius Schwartz

Venerabilis **Aloysius Schwartz** (18 Septembris, 1930 -16 Martii, 1992), fuit sacerdos catholicus qui instituta caritium causa pauperum orborum in Corea, Philippinis instituit et Mexico et Sororum Mariae Banneux conditor est et Fratrorum Christi. Venerabilis declaratur in 2015. Sclerose lateralis amyotrophica adflictus mortuus est in 16 Martii, 1992.

Categoria:Presbyteri catholici
Categoria:Incolae Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Philippinarum
Ecclesia Superior Arnstadii

thumb|Ecclesia et puteus   **Ecclesia Superior** (Theodisce *Oberkirche*, *Franziskanerkirche*) est pristina ecclesia Ordinis fratrum minorum media in urbe Arnstadii.

## Historia
Haec ecclesia inter antiquissimas ordinum mendicantium aedes in tota Thuringia numeratur. Statim post adventum Franciscanorum anno 1246 constructa est. Architectura congruens est cum spiritu simplici Sancti Francisci: aula magna (in principio in concamerationem acutam vergens) formae modestae est. Turris non ante annum 1461 adstructa est. Post sic dictam Reformationem monachi domum suam relinquere coacti sunt. Ecclesia parochialis Sancti Bonifatii anno 1582 arsa est et Franciscanorum oratorium annos centum ecclesia parochialis creata est. Isto tempore interiora sumptu gravionum Schwarzburgensium, quorum residentia Arnstadii erat, exornata et exculta sunt. Hodie exemplar maximi momenti temporis Renati posterioris in Thuringia est quoad qualitatem unitatemque.

## Descriptio
Elementa illa terna ecclesiis protestanticis typica etiam hic praevalent: ambo (anni 1625), lavacrum baptismale (anni 1639) et altare privilegiatum (anni 1641). Opera sunt sculptoris lignarii Arnstadiensis Burkhard Röhl. Ne obliviscamur matroneorum cum imaginibus cyclorum biblicorum in parte meridionali admirandorum. Epitaphia multa morem sepulturarum in ecclesia factarum memorant. Maximi momenti est triptychum, quam aram confecit Batavicus Franciscus Floris anno 1594 in honorem gravionis Guntheri XLI Bellicosi (1529-83).

Medii Aevi elabentis nonnullarum picturarum parietalium fragmenta sunt, porro corpus crucifixum et cippus domni Georgii Fischer, metallici cuiusdam qui obiit anno 1505. Cuius iconographia, Gregorius cum passionis instrumentis, excitantissima est. 

Finitime circa ambitum iacentia pristina aedificia monasterialia originalia conservantur. Multum tempus (1538-1906) hic schola sedem habuit. Martinus Lutherus, cum adhuc monachus catholicus esset, hoc in loco bis hospes erat, de quo testimonium perhibet tabula commemorativa.

## Nexus externi 
*Situs proprius amicorum Ecclesiae Franciscanorum 
*Tractatio in periodico *Deutschland today* anni 2012 
*De domu parochiali contigua 

Categoria:Arnstadium
arnstadium
arnstadium
Aricia (discretiva)

**Aricia** potest:

* **Aricia (Latium)**  (alia nomina: **Aricinum Castellum**): oppidum et municipium Italiae.
* **Aricia (Molisium)** (alia nomina: **Ribza, Ricia, Licia**]): urbs et municipium Italiae.
* **Aricia (Tuscia)** vice **Arretium**: urbs et municipium Italiae.
Cyphi

**Cyphi**, litteris Graecis κῦφι et interdum κοῖφι, fuit medicamentum aromaticum combustibile e variis simplicibus confectum, in Aegypto antiqua adhibitum.

## Fontes antiquiores 
* Dioscorides, *De materia medica* 1.25

## Bibliographia 
* John Scarborough, "Early Byzantine pharmacology" in *Dumbarton Oaks Papers* vol. 38 (1984) pp. 213-232 ad pp. 229-232 JSTOR

Categoria:Medicamenta
Categoria:Unguenta
Categoria:Verba Aegyptia mutuata
Ecclesia Ascensionis Domini (Arnstadium)

**Ecclesia Ascensionis Domini** (Theodisce: *Himmelfahrtskirche*) ecclesia catholica principalis Arnstadii est. Stat in Coemeterio vetere.

## Functiones oratorii coemeterialis 
Cum multi cappellam propriam in coemeterio desiderarent, generosus quidam dominus nomine Rottenbach centum nummos Florentinus anno 1649 donavit. Anno 1743 cappella modesta ecclesia maiore compensata est. Crypta 92 cadaveribus sepeliendis sub terra facta est, fenestrarum sumptibus pecuniam solverunt variae professionales associationes, imaginem in tectorio cum Iesu in caelum ascendenti senatores urbani ipsi addi iusserunt. Consecratio sollemnis facta est die 23 Maii, die Ascensionis DNIC horis pomeridianis et orationem festivam habuit archidiaconus Hedemus. 

Ecclesia octogoni in longum tracti formam et matronea tria habet. Tympanum pulchrum et flores serti nigri canique ecclesiam ornaverunt quae appellabatur Ecclesia coemeterialis, Theodisce: *Gottesackerkirche*. Restantia nonnulla harum picturarum pictoris ducalis Godofredi Wunderlich conservabantur. Generis baroci est totum, quod in ecclesiis protestanticis haud saepe contingit. Rara est etiam octogonalis forma. In coemeterio - quod hodie Coemeterium antiquum vocatur (quamquam munere non iam fungitur) -  25 sepulchra hominum e stirpe Bachiana sunt/erant. Apud ecclesiam stat domus hortulani historica. 

## Usus continuus 
Ecclesiam usurpabant in sepulturas tantummodo et semel in anno, cum festum Ascensionis appropinquaretur. Annis 1812/13 bello contra Napoleonem saeviente repositorium et militare valetudinarium erat. Postquam coemeterium die 16 Augusti 1894 clauserunt, usus funebralis quoque stitit. Anno 1924 coemeterium in viridarium publicum mutaverunt; tunc etiam cippi nonnulli in ecclesia erecti sunt. Nonnulli demolitionem proposuerunt, cui obstabat forma octogonalis. Quae iam istis temporibus aliquid unicum protegendumque esse intellexerunt.

## Parochia catholica
Anno 1974 catholici Romani ecclesiam obtinuerunt et restaurationes finales fieri curabant. Tabernaculum fecit Matthias Kaiser, organum tubulatum fabrica Schönefeld (Stadtilm) confecit. Mariae Virginis statua a Museo dioecesano Paderbronnensi advenit. In ecclesia etiam reliquiae textiles martyris Marcelli Callo sunt. 

Breve tempus inde a die 6 Novembris 1842 ecclesia primo catholica fuerat, donec catholici locum magis aptum invenirent in xysto Wachsenburg. Hodie ecclesia haec perpulchra ab omnibus christifidelibus magni aestimatur et optime sita est inter stationem ferriviariam et urbis nucleum. Etiam concentus hic interdum fiunt. 

## Vide etiam
*Catholici Arnstadii
## Nexus externi 
*De ecclesiae historia 
*Situs proprius parochialis
Hieronymus Wierix

[thumb|300px|[Trinitas]]
**Hieronymus Wierix** (Antverpiae anno 1553 fere natus; Antverpiae 21 Novembris anno 1619 mortuus) fuit chalcographus et delineator Flandricus.

## Biographia 
[thumb|right|300px|[Michael (archangelus)|Sanctus Michael draconem necat (1584)]]

Antonii filius, Ioannis ac Antonii II frater. Patre mortuo, a Hieronymo Manacker commendatus est. Ut frater Ioannes, eius educationem incepit Alberti Dureri opera describendo. Etiam duodecim scalpturarum seriem effecit, quae miracula et intercessus divinos in Sancti Ignatii vita figurabant. Ob eius argumentorum religiosorum calchographias parvas notissimus est. Non exploratum est utri fratrum subnotationem *IHW* pertinet.

## Opera 
* *Trinitas*, chalcographia
* ''Sanctus Michael draconem necat', chalcographia, 1584
* * Catharinae Henricae de Balzac d’Entragues effigies*, chalcographia, 1600
* *Adam et Eva*, chalcographia ab Alberto Durero, 24,3 x 18,8 cm, 1566
* *Frons libri Hieronymi Nadal Evangelicae Historiae Imaginum*, chalcographia, 1593
* *Crucifixum*, aere chalcographia a Martino de Vos, 28,2 x 20,2 cm, 1583, Deutsche Fotothek, Dresdae 
* *Nativitas Iesu*, chalcographia, imago in Hieronymi Nadal *Evangelicae Historiae Imaginibus*, 1593 
* *Petri Coecke de Aelst effigies*, chalcographia
* *Acedia*, chalcographia, apud Museum Artium Metropolitanum, Novi Eboraci

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Nexus externi 
* Hieronymus Wierix in Amstelodami Rijksmuseum 
* Hieronymus Wierix in Artnet 
* Hieronymus Wierix in The National Portrait Gallery 
* Hieronymus Wierix - Base Joconde 

Categoria:Artifices Flandriae
Categoria:Chalcographi
Categoria:Scalptores
Marcus Gerardus Miles

thumb|
**Marcus Gerardus Miles** (natus *Mark Gerard Miles* Gibraltariae anno 1968), est sacerdos Catholicus Calpensis, qui Anglicus Papae Francisci interpres anno 2015 innotuit. Ob exactam vocem Britannicam vultumque fere formosum, fautores pro sua parte traxit. Alumnus est Universitatis Gregorianae Romae in urbe, ubi anno 2003 dissertationem defendit *Canon 603: Diocesan Hermits in the Light of Eremitical Tradition.*
 
## Notae
Categoria:Interpretes
Categoria:Presbyteri catholici
Categoria:Incolae Gibraltariae
Categoria:Alumni apud Gregorianam
Monasterium Superius Arnstadii

[thumb|Pristinum [coenobium monialium OSB, in recessu turres Ecclesiae Sanctae Mariae.]]
thumb|Tecti res subtiliores.
thumb|Frons septentrionalis. **Monasterium Superius** (Theodisce *Oberkloster*) est area coenobialis historica media in urbe Arnstadii (in via Untergasse no. 1/3) in Germania sita.

## Descriptio 
Complexus in meridie Ecclesiae Sanctae Mariae situs est, ubi olim erat Coenobium Sanctae Mariae postquam moniales a montano coenobio Sanctae Walpurgi dicato anno 1309 in urbem transmigraverunt. 

Domus anno 1521 constructa nonnullos annos erat pars coenobii Benedictinarum quod proper sic dictam Reformationem aboliverunt. In pedeplanis aulula capitularis ut videtur erat, in primo tabulato dormitorium. Apud frontem occidentalem restantia lapidea domus detecta sunt, ita ut concludas hac olim alias partes adstructas fuisse. Omnino autem saecularis adstructio prima facta est anno 1564, domino Erasmo Kilian curatore; circa annum 1700 parietes internos inserebant ad adaptandum totum ut hominibus habitationes commodae praeberentur. Isto tempore etiam angulus inter meridiem et orientem advenit et domus portarum, quae bene conservabatur usque hodie.

Xystus inter pristinum coenobium et citatum ianitoris casam refectus est anno 2009. Conclavia saeculi XVIII optime conservabantur et continente inhabitabantur.

## Coenobium inferius 
Coenobium sic dictum inferius anno 1564 constructum est, muris antiquis adhibitis, cum parietibus craticiis. Eius usus semper erat habitatio. Fastigium eius ornant figurae in rosis et crucibus decussatis. Inde ab anno 1822 carcer hic erat, cum laboratorio pro captivis: in area subtegulanea videris usque nunc singulas captivorum cellas. Anno 2009 restaurationes amplissimae incohatae sunt, et consilia de usu optimo proposita sunt (e.g., tamquam deversorium).

## Nexus externi
*Fons 
*Ichnographiae annorum  1572/73
*Photographema Coenobii inferioris
*commentatio in actis diurnis *TA*, mense Octobri anni 2012

## Notae

Categoria:Arnstadium
Categoria:Monasteria Germaniae
Categoria:Ordo Sancti Benedicti
Changis-sur-Marne

[thumb|250 px|Changis-sur-Marne: [curia municipalis et schola]]
250 px|left|thumb|Changis-sur-Marne: communis tabula

**Changis-sur-Marne** est commune Francicum 1'095 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.

* Indicem communium praefecturae Sequanae et Matronae

## Nexus externi 
* 
* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
* Huius communis pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Matronae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Matronae
Campi super Maternam

**Campi super Maternam**, vulgo *Champs-sur-Marne*, est urbs et commune Francicum 24'663 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae. Ibi sedet schola Pontium Viarumque.

## Notae 
* Index communium praefecturae Sequanae et Matronae

## Nexus externi 
[thumb|250 px|Champs-sur-Marne: [curia municipalis et ecclesia Sancto Lupo dicata]]

* 
* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
* Huius communis pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Matronae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Matronae
Marcellus Virgilius Adrianus

[thumb|upright=1.25|Simulacrum Marcelli Virgilii ab [Andreas Ferrucci|Andrea Ferrucci anno fere 1522 factum. Ecclesia Sancti Salvatoris ad Montem Florentiae]]
**Marcellus Virgilius Adrianus** vel **Adriani**, vulgo plene *Marcello Virgilio di Adriano Berti* (Florentiae natus anno 1464; ibidem anno 1521 mortuus) fuit interpres textuum Graecorum, ab anno 1494 professor artis poeticae et rhetoricae apud Studium Florentinum (successor Angeli Politiani), et cancellarius rei publicae Florentinae. Patronus fuit Nicolai Maclavelli.

Marcellus Virgilius anno 1516 de Iuliano Medices, papae Leonis X fratre, orationem funebrem pronuntiavit. 

Versionem Latinam confecit operis Dioscoridis *De materia medica*, papae Leoni X dicatam, atque anno 1518 divulgare iussit. Versione multo antiquiori, nostris nomine "Dioscorides Langobardus" cognita, usus est. Praefatione enim versionis novae suae confitetur "habuisse nos tamen eius antiquissimum codicem Longobardicis literis scriptum antiquitatis egregium", ita nuncupationem recentiorem suggerens.

## Scripta 
* 1518 (interpres) : *Pedacii Dioscoridae Anazarbei De medica materia libri sex*. Florentiae apud haeredes Philippi Iuntae Textus apud MDZ
* 1518 : *Oratio de militiae laudibus*. Basileae
* 1863 (Domenico Manfrin, ed.) : *Lettere inedite di Marcello Virgilio Adriani, cancelliere della Repubblica Fiorentina* Textus apud archive.org
* 1991 (John M. McManamon, ed.) : "The Funeral Oration of Marcello Virgilio Adriani for Giuliano de' Medici (1516)" (vide bibliographiam)

## Notae 

## Bibliographia 
* Konrad Hofmann, T. M. Auracher, edd., "Der Longobardische Dioskorides des Marcellus Virgilius" in *Romanische Forschungen* vol. 1 (1883) pp. 49–105
* John M. McManamon, "Marketing a Medici Regime: The Funeral Oration of Marcello Virgilio Adriani for Giuliano de' Medici (1516)" in *Renaissance Quarterly* vol. 44 (1991) pp. 1-41 JSTOR
* 
* Wilhelm Rüdiger, *Marcellus Virgilius Adrianus aus Florenz. Ein Beitrag zur Kenntniss seines Lebens und seines Wirkens*. Halle: Niemeyer, 1897

## Nexus externi 
* "Adriani, Marcello Virgilio" apud Treccani
* "Marcello Virgilio di Adriano Berti" apud *Summa Gallicana*

Categoria:Nati 1464
Categoria:Mortui 1521
Categoria:Eruditi Italiae
Categoria:Interpretes Graeco-Latini
Categoria:Interpretes Dioscoridis
Categoria:Professores Studii Florentini
Cancellarius Florentinus

**Cancellarius Florentinus** praeses erat rei publicae Florentinae et princeps huius civitatis, ducibus exceptis. Hic habes indicem cancellariorum:
* 1375–1406 : Coluccius Salutati
* 1410–1411 : Leonardus Aretinus
* 1427–1444 : Leonardus Aretinus
* 1444–1453 : Carolus Marsuppini
* 1453–1457 : Poggius Bracciolinus
* 1459–1464 : Benedictus Accoltus
* 1465–1497 : Bartholomeus Scala
* 1498– : Marcellus Virgilius Adriani

## Bibliographia 
* Alison Brown, *Bartholomeo Scala, 1430-1497, Chancellor of Florence: the humanist as bureaucrat*, Princetoniae: Princeton University Press, 1979
* Eugenio Garin, "The Humanist Chancellors of the Florentine Republic from Coluccio Salutati to Bartolomeo Scala" in Eugenio Garin, *Portraits from the Quattrocento* (Novi Eboraci, 1972) pp. 1-29
* Demetrio Marzi, *La cancelleria della repubblica fiorentina*. Rocca S. Casciano, 1910

Categoria:Res publica Florentina
Categoria:Indices hominum
Categoria:Munera
Inscriptio Dipyli

**Inscriptio Dipyli** (siglo '''*IG* I2 919'*) est fragmentum carminis in antiquo vase circiter anno 740 a.C.n. scripti, unum ex primis exemplaribus litterarum Graecarum. Vas, seu potius οἰνοχόη (trulla vinaria), anno 1871 Athenis prope Dipylon excavatum est. Nunc in Museo archaeologico nationali Athenarum conservatur.

## De scripto 
Quamquam ultimae litterae indistincta sunt, primae triginta novem litterae facilius leguntur:
ΗΟΣΝΥΝΟΡΧΕΣΤΟΝΠΑΝΤΟΝΑΤΑΛΟΤΑΤΑΠΑΙΖΕΙΤΟΤΟ

Ex quibus sex verba deduci possunt, quae hexametrum formant:

ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ
ὃς νῦν | ὀρχη|στῶν πάν|των ἀτα|λώτατα | παίζει
Qui nunc saltatorum omnium mollissime ludit…

Ultimis litteris multae dantur interpretationes. Barry Powell, Annam Jeffery sequens, initium abecedarii tironis legit:

το͂ [=τοῦ] τόδε K M M N N
eius hoc [vas]… K M M N N

Merle K. Langdon autem theoriam abecedarii negat et legit "τοτο δεκαν μιν = hoc accipere eum [peto]" (id est, "hoc accipiat")..

## Notae 

## Nexus externi 
* Versio scripti et imago in Bibliotheca Augustana
*Scriptum in *Epigraphical database'' Instituti humanitatis Packard

Categoria:Scripta saeculo 8 a.C.n.
Categoria:Museum Archaeologicum Nationale (Athenae)
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Turris aquatica Arnstadii

**Turris aquatica Arnstadiensis** (Theodisce: *Wasserturm Arnstadt*) res structoria excitans et in monte Arnsbergo in urbe Arnstadii (inscriptio cursualis: Am Wasserturm nr. 1).

## Historia 
Urbe annis 1920 magis magisque aqua egente - imprimis mensibus aestivis - struere turrem aquaticam necesse erat. Anno 1925 senatores consilii urbani decisionem fecerunt, ut in monte Arnsbergo hydroturris erigenda esset. Mense Decembri anno 1926 turris inaugurata est, quam officina "Lotz & Gerhard" construxerat. Istis annis Arnstadium homo quidam sagax regit, demarchus Haraldus Bielefeld.

## Descriptio
Maxima pelvis ferro excusso facta est ab operariis officinae F. Neumann (Eschweiler). Turri altitudo 27.5 metrorum est et diametrus maxima 17 metrorum. In turris capite est largissima pelvis quae capax esset 1000 metra cubica aquae continere. Eius fundum iacet 13,2 metra super planitiem montis Arnsberg; altitudo aquae maxima est 19,8 metrorum. Nostris diebus autem cuncta in habitationes transformata sunt. Scalae rotundae visitatores ad suggestum altum conducunt unde specula est in totam urbem. 

Complexus ille elegans documentum architectonicum quoque generis Expressionismi est. Inde ab anno 1972 restaurationes incohabantur et res Bello secundo pancosmico demolitae abdebantur. Cameras aluminio texerunt et turrem colore rubro tinxerunt. Apud stationem ferriviariam principalem Arnstadiensem invenitur altera turris aquatica, quippe quae sit multo minor. 

## Bibliographia 
*Andrea Ziegenhardt: "Vor 70 Jahren - Bau des Wasserturms auf dem Arnsberg", en : *Aus der Vergangenheit von Arnstadt und Umgebung*, 6/1996, p.45-46.
**Architekturführer Thüringen - Vom Bauhaus bis zum Jahr 2000*, Weimar 2000, p. 299.

## Fons 
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p.459.

## Nexus externi 
*Helmut Karl Abendroth: "Wohnen im Arnstadter Wasserturm", TA, 10.9.2011
*Jana Scheiding: "Leben im Guglhupf: Im ehemaligen Wasserturm kann man jetzt wohnen und die Aussicht auf die Stadt genießen", Mein Anzeiger, 24.4.2013 

Categoria:Arnstadium
Arnstadium
Categoria:Turres aquariae
Monasterium Peronis

**Monasterium Peronis** (Theodisce *Beromünster*) (sive **Monasterium Beronensis**) est canonia in pago Lucerna in Helvetia sita. Iuxta canoniam postea vicus Villa Beronensis cum mercatu ortus est.

Monasterium a comite *Pero* saeculo 10 fundatum fuisse dicitur. Anno 1036 comes Ulricus de *Lenzburg* confirmavit possessiones monasterii et advocati eius in plures partes Helvetiae. 1045 Henricus III rex Romanorum tutelam monasterii confirmavit charta Saloduri scripta pro «monasterium quod Perenmunisturi dicitur». Prope ecclesiam monasterii aedificatam arte romanica saeculo 11 erant constructae capellae duo.

Per canonicum monasterii Helias_Helye anno 1470 in officina typographica primus liber impressus in Helvetia factus est.

## Bibliographia 
* Peter Eggenberger: *Das Stift Beromünster. Ergebnisse der Bauforschung 1975-1983*, Luzern Stuttgart 1986.
* Gregor Egloff: *Herr in Münster. Die Herrschaft des Kollegiatsstifts St. Michael in Beromünster in der luzernischen Landvogtei Michelsamt am Ende des Mittelalters und in der frühen Neuzeit (1420-1700).* Luzern 2003.
* Fritz Blaser; Gottfried Bösch; Mattman Helene (ed.): *Erster datierter Schweizer Druck. Gedenkschrift zur 500-Jahr-Feier in Beromünster 1470-1970*. Beromünster 1970.

## Nexus externi 
* 
* Situs publicus monasterii.

## Notae 
Categoria:Abbatiae Helvetiae
Categoria:Lucerna
Bray (Hibernia)

thumb|250 px|Bray: despectus in urbem
**Bray** est urbs et commune Hiberniae, circiter 26'731 incolarum (anno 2011), in provincia Lagenia et in Comitatu Vicloensi sita. 

Urbs iuxta Eblanam adest.

## Clari cives
### Nati
* 1990 - Hozier, musicus
### Mortui
## Nexus externi
* Pagina interretialis

*Huius communis pagina interretialis

Categoria:Loci habitati Hiberniae
Categoria:Lagenia
Categoria:Comitatus Vicloensis
Colliacum

**Colliacum** est oppidum Francicum quod ab anno 1929 cum vico **Pontis Dominarum** in uno commune coniungitur, nomine Francogallico *Couilly-Pont-aux-Dames*. Id commune 2'169 incolarum (anno 2012) pars est praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.

## Incolae notabiles 
* Phileas Gilbert, coquus et scriptor de re coquinaria, hic anno 1942 mortuus

## Notae 
* Index communium praefecturae Sequanae et Matronae

## Nexus externi 
[thumb|Couilly-Pont-aux-Dames: [ecclesia Sancto Georgio dicata]]

* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
* Huius communis pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Matronae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Matronae
Coulombs-en-Valois

[thumb|250 px|Coulombs-en-Valois: [ecclesia Sancto Martino dicata]]
250 px|left|thumb|Coulombs-en-Valois: communis tabula

**Coulombs-en-Valois** est commune Francicum 626 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.

* Indicem communium praefecturae Sequanae et Matronae

## Nexus externi 
* 
* De hoc commune apud cassini.ehess.fr

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Matronae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Matronae
Congis-sur-Thérouanne

[thumb|left|upright=0.8|Congis-sur-Thérouanne: [ecclesia (aedificium)|ecclesia Sancto Remigio dicata.]]
 est commune Francicum  incolarum (anno 2023) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.

* Index communium praefecturae Sequanae et Matronae

## Nexus externi 
* 
* 

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Matronae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Matronae
Ericus Polz

thumb|Ericus Polz

**Ericus Polz** (Theodisce: *Erich Polz*) est iuvenis gregis canentium dux Austriacus, natus in Styria anno 1985, qui duarum canentium gregum principatum tenet quarum altera Societas Concentuum Vindobonensis (*Wiener Konzertvereinigung*), altera Modus XXI nuncupatur.

Filius viticolarum, iam a teneris unguiculis allectus musicae pulchritudine, constituit se, etiamsi parentium vestigia eum, vini expertum, ad viam vinitori stratam duci incitaverant, incitatum ac inflammatum musicae arte, de hac vitis cultorum via deflecturum, seque potius quam vinearum colendarum artis musicae studio totum daturum.

Cum nomen conservatorio Vindobonensi dedisset ut suum studium musicae arti impenderet, se egregii Georgi Marci, professoris magni nominis, tutelae commendabat.
Laurea dein summa cum laude impetrata, in suam venit tutelam atque anno 2014 electus est dux Societatis Concentuum Vindobonensis (*Wiener Konzertvereinigung*).

Musicale gregis canentium regendae stipendium praeterea merebat apud canentium gregem a Gustavo Mahler nuncupatam (*Gustav Mahler Jugendorchester*). Ita evenit ut talibus fama notissimis ducibus adstaret quales Sir Colin Davis, David Afkham atque Daniele Gatti .

Anno 2013 condendam curavit propriam suam canentium gregem c.n. Modus XXI, quae constat ex symphoniacis quorum multi variis in canentium gregibus munere iam funguntur sicut apud canentium greges quae Theodisce *Wiener Philharmoniker*, *Staatskapelle Dresden* (Dresdae) et *Bruckner Orchester Linz* vocantur. Cum hac sua grege operam dat operibus non modo praeteritorum saeculorum verum etiam eis quae nostris temporibus conscribuntur.

Inde ab anno 2013 apud Ludos Tirolenses qui in oppidulo nomine Erl quotannis bis commituntur (Theodisce *Tiroler Festpiele Erl*) primum chori ducis munere fungebatur Ericus. Deinde anno 2014 aestate sua ope adstabat duci Gustavo Kuhn moderans Ricardi Wagner “Anuli Nibelungensis” meditationes. Quin etiam se ineuntis ludis coram publico ducem protulit. Ea quae secuta est hieme Ericus Polz invitatus est ut integrum illic regeret melodrama. Anno 2014 aestate munus exsecutus est Ricardi Wagner melodramatum regendorum quibus nomina “Cantores periti Norimbergenses” atque “Tristanus et Isolda”.

Habitat cum uxore atque filiolo Vindobonae.

## Nexus externus 
* Situs officialis
* De vinea

Categoria:Musici Austriae
Petrus Adamsen

__NOTOC__

**Petrus Adamsen** (*vulgo*: **Sten Adamsen**; Ripae Daniae anno 1659 mortuus) fuit pictor Danicus.

## Biographia 
Pictorum Adam et Gulielmi pater, Ripae Daniae de 1618 usque ad 1659 cum *Ioanne pictore*, probabiliter  Ioanne Bølling, in ecclesis de urbe septemptrionalibus, in Cimbria, ad picturas supra muris effeciendas laboravit. Anno 1642 in Grimstrup ecclesia picturas murales perfecit.

Maxime supra muris et cameris picturas confecit. Eius pingendi ratio ab Ioanne Sadeler, Crispiano Passaeo et Raphael Sanctio Urbinate adducta est: enim picturas murales ex chalcographiis ab istis artificibus creavit.

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 

Categoria:Pictores
Liber carminum

[thumb|Iuvenes [cantores et liber carminum (1950).]]
[thumb|[Manuscriptum Gruuthuuse, fol. 28r (ca. 1400).]]
[thumb|Pars [tenoris in "Te Schepe Wart," carmine polyphonico Iacobi Clementis Non Papa in *Nievve Dvytsche Liedekens,* Nederlandico libro carminum (1554).]]
[thumb|[Pagina titularis *Nieuw Geuzenliedboek* in Bibliotheca Regali Nederlandiae, 1581.]]
[thumb|Adrianus Valerius, *Neder-landtsche gedenck-clanck,* [1626.]]

**Liber carminum** est liber qui verba et notationem musicam cantuum continet. Libri cantuum simplices libri compositionis vel libri notarum spiraliter religati esse possunt. Domus editoriae musicae editiones impressas pro cantu gregario publicant. Talia volumina in Civitatibus Foederatis a fabricatoribus clavilium pro instrumento commercii adhiberi solebant.

Libri cantuum musicam religiosam continentes hymnalia saepe appellantur; libri musicam hymnorum continentes paucis vel nullis verbis praediti libri melodiarum aliquando appellantur.

* Great American Songbook

## Notae 
## Bibliographia 
* Beattie, John. 1941. *The Gray Book of Favorite Songs.* Editio amplificata. Sicagi: Hall & McCreary. OCLC 11729190.
* Boock, Barbara. 2007. *Kinderliederbücher 1770-2000: eine annotierte, illustrierte Bibliografie der deutschsprachigen Kinderliederbücher im Deutschen Volksliedarchiv.* Münster: Waxmann. ISBN 978-3-8309-1819-6.
* Classen, Albrecht. 2001. *Deutsche Liederbücher des 15. und 16. Jahrhunderts.* Münster: Waxmann. ISBN 3-8309-1035-5.
* Dann, Hollis. 1919. *Twice 55 Plus Community Songs: The New Brown Book.* Bostoniae: C. C. Birchard Co. OCLC 2343182.
* Stone, Alfred. 1891. *The Bristol Tune Book.* Ed. 3a. Londinii et Novi Eboraci: Novello, Ewer & Co.

## Nexus externi
Dies internationalis interpretationis

[thumb|[Hieronymus|Sanctus Hieronymus Biblia Sacra Latine vertit.]]
**Dies internationalis interpretationis** est dies ad solidaritatem diversitatis culturae et iuris linguae promovendae per interpretationem quotannis die 30 Septembris celebrata et apud Sanctum Hieronymum, sanctus patronus interpretationis anno 1953 a Foederatione Internationali Interpretationis et Consoicatione Nationum decreta.

Sententia anno 2021 "Unificatio in interpretatione" annoque 2022  "Mundus sine obstaculo" fuit; annoque 2023 "Officium specialistarum linguae" fuit, anno 2024 "Interpretatio, ars digna protedenda" fuit et anno 2025 "Partes spacialistae linguae" est.

## Nexus externi
* Situs interretialis diei proprius.
* Situs interretialis diei proprius. (Francogallice)
* Situs interretialis diei proprius. (Hispanice)

Categoria:Litterae
Categoria:Nationes Unitae
Categoria:Ritus Septembris
Categoria:Translatio
Monismus materialis

**Monismus materialis** est fides praesocratica quae mundum corporeum explicat, omnes dicens res mundanas in elementis singulis consistere. Inter monistas materiales fuerunt tres philosophi Milesii: Thales, qui omnia in aqua consistere; Anaximander, qui omnia esse apeiron; et Anaximenes, qui omnia esse aer credidit.

Hi philosophi, quamquam eorum rationes primitivae erant, primi fuerunt qui mundum corporeum sine supernaturalibus nominatis explicaverunt; quod viam vicissim paravit hodiernae scientiae et philosophiae, quibus idem finis est: mundum sine fiducia supernaturalium interpretari.

## Notae 

* Arche
* Monismus dialecticus
* Materialismus dialecticus

## Bibliographia 
* Curd, Patricia. 1996. *A Presocratics Reader: Selected Fragments and Testimonia.* Hackett Publishing.
* Graham, Daniel W. 2006. *Explaining the cosmos: the Ionian tradition of scientific philosophy.* Princetoniae Novae Caesareae: Princeton University Press. ISBN 0-691-12540-6, ISBN 978-0-691-12540-4.
* Lindberg, David C. 2010. *The Beginnings of Western Science.* Sicagi: University of Chicago Press.

Categoria:Philosophia praesocratica
Categoria:Materialismus
Categoria:Monismus
Categoria:Theoriae metaphysicae
Agitator

[thumb|*Agitator in curru.* Pinxit [Sergius Basilievich Ivanov anno 1886.]]
**Agitator** proprie est qui agitat, id est, animalia vel similia (a tergo) ad motum impellit. Apud antiquos speciatim idem fere significabat atque *auriga*, sicut *agitator quadrigarum*. sive *agaso*, qui equum aliave iumenta agit, sicut *agitator aselli*. 

Actio agitandi non solum ad iumenta instiganda, sed etiam metaphorice ad greges hominum impellendos et ad aliquam sententiam perducendos referebatur, sicut in Tacito, qui narrat Aemilio Lepido consule anno 78 a.C.n. tribunis plebis redditam esse licentiam "quoquo vellent populum agitandi." Inde orta est significatio usitatissima, nam constat *agitatorem* hodie referri ad activistam qui certae ideologiae vel motui orationibus publicis aut dictis pollicitationibusque et praecipue actionibus impigre favet. Multis rationibus operam suam navant agitatores, nam paginis volatilibus et instrumentis communicatoriis, praesertim interrete, utuntur. 

Agitatio et propaganda eandem fere operam significant, sed ipsa verba variis connotationibus obsignata sunt, nam nazistae libentius de propaganda loquebantur quam de agitatione, quae potius ad operam communistarum pertinere cogitabatur. 

"Agitatores" per bellum civile Anglicum in historia Britannica fuerunt motus civilis et legati militum electi, novo exercitu exemplari Oliverii Cromwelli addito, qui etiam adiutores appellari solebant. Multae notiones illius motus postea ab aequatoribus (Parilistae, vulgo Levellers) ascitae sunt.

## Notae 

## Bibliographia
*Agitators. 1911. *Encyclopaedia Britannica* 1:377.
*Gardiner, S. R. 1905. *History of the Great Civil War.* Londinii.
*Rajavuori, Anna. 2013. Oral Agitation through Written Sources: On the Study of Verbal Performances of the Early 20th Century Finland. *Limited Sources, Boundless Possibilities. Textual Scholarship and the Challenges of Oral and Written Texts*, 78–85. Ediderunt Karina Lukin, Frog & Sakari Katajamäki. 

Categoria:Mutatio socialis
Categoria:Res politicae
Certamen armorum

[thumb|400px|[Magnitudo et potestas navium bellicarum rapide creverunt ante, per, et post Magnum Bellum: 
a result of competitive shipbuilding among a number of naval powers, brought to an end
a Foedere Navali Vasingtoniae.]]
[thumb|Experimentum [bomba atomica|nucleare per Operation Buster-Jangle cum militibus, 1951.]]
[thumb|*Invincible* anno [1907, prima navis bellica moderna.]]
[thumb|[Northrop B-2|B-2 Spirit US Air Force.]]
[thumb|[Pompa militaris in Platea Rubra Moscuae die 18 Septembris 1990 habita.]]

**Certamen armorum** vel **cursus armorum** in primo usu est certamen inter binos vel plurimos belligerantes ad optimas vires armatas habendas, cum quaeque pars certat ut plura armorum, maiores exercitus, et meliorem technologiam militarem per auctum technologicum producat. Vocabulum definiri potest societas "binarum vel plurimarum civitatum-nationum in incrementis per certamina vel interactionem ut videtur quantitatis vel qualitatis rerum belli et/vel hominum armatorum." Vocabulum etiam ad res contentiosas describendas adhibetur ubi finis solum est unius competitoribus felicior esse.

*Arma nuclearia
*Bellum frigidum
*Certamen cyberarmorum
*Certamen spatii
*Contra bellum
*Exarmatio nuclearis

## Notae

## Bibliographia
*Barnet, Richard J. 1984. *Der amerikanische Rüstungswahn.* Reinbek: Rowohlt. ISBN 349911450X.
*Bruhn, Jürgen. 1995. *Der Kalte Krieg oder: Die Totrüstung der Sowjetunion.* Gießen: Focus. ISBN 3883494348.
*Caldicott, Helen. 1984. *Missile Envy: The Arms Race and Nuclear War.* Novi Eboraci: Morrow. ISBN 0688019544.
*Nincic, Miroslav. 1982. *The Arms Race: The Political Economy of Military Growth.* Novi Eboraci: Praeger Publishers. ISBN 0030603323.
*Smith, Theresa Clair. 1980. Arms Race Instability and War. *Journal of Conflict Resolution* 24:253–284. PDF.

Categoria:Arma
Categoria:Geographia politica
Categoria:Res militares
Categoria:Technologia
Categoria:Terminologia
Circulus linguisticus Moscuensis

[thumb|150px|[Romanus Iacobson iuvenis.]]
**Circulus linguisticus Moscuensis,** vel **Schola Moscuensis,** fuit grex cogitatorum magni momenti in semiotica, ratione litteraria, et linguistica, qui Moscuae ab 1915 ad circa 1924 vigebat. Inter sodales fuerunt Philippus Fortunatov (conditor), Romanus Iacobson, Gregorius Vinokur, Boris Tomaševskij, et Petrus Bogatyrëv. Grex fuit res gemella OPOJAZ, gregis linguistici Petropoli conditi. Hi greges, cum posteriori circulo linguistico Pragensi, formalismo Russico et semiotica litteraria excogitata innotuerunt.

## Notae

## Nexus externi
*"Moscow Linguistic Circle (literary critic)," www.britannica.com (*Britannica Online Encyclopedia*)

Categoria:Formalismus
Categoria:Moscua
Categoria:Ratio litteraria
Categoria:Scholae linguisticae
OPOJAZ

[thumb|300px|Stantes (a laeva): [Vladimirus Majakovskij, Iosephus Brik, Boris Pasternak, Sergius Tret'jakov, Victor Šklovskij, Leo Grinkrug, Iosephus Beskin, Petrus Neznamov. Sedentes: Elsa Triolet, Lilia Brik, R. S. Kushner, Eugenia Pasternak, Helga Tret'jakova.]]

**OPOJAZ** (OПOЯЗ) (Russice Общество изучения Поэтического Языка, ***O**bščestvo izučenija **PO**ètičeskogo **JAZ**yka* 'societas studii linguae poeticae') fuit prominens linguistarum et iudicum litterariorum grex, Petropoli anno 1916 condita et ante annos 1930 dissoluta. Inter gregis sodales fuerunt Victor Šklovskij (vide photographema), Boris Eichenbaum, Iosephus Brik (vide photographema), et Georgius Tynjanov. Cum circulo linguistico Moscuensi, OPOJAZ formalismo Russico et semiotica litteraria excogitata innotuit. Dissolutus est ob improbationem civilem cum verbum *formalismus* ignominiosum vocabulum civile in civitate Sovietica esse coepiret.

## Bibliographia
*Вальцель, O. Проблема формы в поэзии.
*Шкловский, В. Б. Искусство как прием.
*Эйхенбаум, Б. М. Как сделана "Шинель" Гоголя.
*Эйхенбаум, Б. М. Теория "формального метода."
*Троцкий, Л. Д. 1923. Формальная школа поэзии и марксизм (глава из книги *Литература и революция*)

Categoria:Formalismus
Categoria:Litterae
Categoria:Scholae linguisticae
Innovatio

[thumb|150px|Innovatio commutans: [cursus electronicus et eius signum @ (1972).]]
thumb|Primum exemplar trium phasium rationis mutationis technologicae. 
thumb|Exemplar circuli vitae innovationis.

**Innovatio,** sive **novitas,** est notio nova sive artificium, consilium, vel ratio efficientior. Quae videri potest meliores solutiones ad nova necessaria, inopias indistinctas, vel desiderata commercialia adhibitae. Quae per efficientioria opera commercii, modos operandi, officias, technologias, vel ideas efficitur quae mercatibus, rebus publicis, et societatibus humanis praesto sunt. Vocabulum *innovatio* definiri potest res originalis et efficientior, quae igitur nova est, et macellum vel oecononiam intrat. Cum novus artificium vel apparatus res nova saepe describitur, innovatio in oeconomica, scientia administrationis, aliisque usus et explicationis disciplinis ratio quae ideas novas tam confert ut societatem afficiunt late habetur. Etiam proposita progressus durabilis innovationem ad industriam durabilem efficiendam postulat.

Hic est ordo maximarum civitatum decem in Indice Innovationis Bloombergiano anni 2015:

*Capitale
*Convergentia technologica
*CO-STAR
*Creativitas
*Destructio creatrix
*Diffusio (anthropologia)
*Dominium publicum
*Enovatio
*Historia scientiae
*Innovatio disruptiva
*Inventum
*Investigatio
*Mutatio technologica
*Paradigma
*Papilio innovationis
*Rationes technologiae
*Paulus Romer
*Sollertia
*Iosephus Schumpeter

## Notae
## Bibliographia
*Anthony, Scott D., Mark W. Johnson, Joseph V. Sinfield, et Elizabeth J. Altman. 2008. *Innovator’s Guide to Growth: Putting Disruptive Innovation to Work.* Harvard Business School Press. ISBN 9781591398462.
*Davila, Tony, Marc J. Epstein, et Robert Shelton. 2006. *Making Innovation Work: How to Manage It, Measure It, and Profit from It.* Upper Saddle River: Wharton School Publishing.
*Frankelius, P. 2009. "Questioning Two Myths in Innovation Literature." *Journal of High Technology Management Research* 20 (1): 40–51.
*Heyne, P., P. J. Boettke, et D. L. Prychitko. 2010. *The Economic Way of Thinking.* Ed. 12a. Prentice Hall.
*Khan, A. M. 1989. "Innovative and Noninnovative Small Firms: Types and Characteristics." *Management Science* 35 (5): 597–606.
*Maranville, S. 1992. "Entrepreneurship in the Business Curriculum." *Journal of Education for Business* 68 (1): 27–31.
*Salge, T. O., et A. Vera. 2009. "Hospital innovativeness and organizational performance." *Health Care Management Review* 34 (1): 54–67.
*Schumpeter, J. A. 1943. *Capitalism, Socialism, and Democracy.* Ed. 6a. Routledge. ISBN 0415107628.
*Tarde, G.  1903. *The Laws of Imitation.* Convertit E. Clews Parsons. Novi Eboraci: H. Holt & Co.

Categoria:Aesthetica
Categoria:Ars visualis
Categoria:Scientiae adhibitae

Categoria:Inventiones
Categoria:Oeconomia
Categoria:Scientia
Categoria:Technologia
Makaira nigricans

[thumb|Intactus *Makairae nigricantis* [sceletus in Museo Scientiarum Naturalium Carolinae Septentrionalis.]]

***Makaira nigricans*** (Latine *machaera* 'gladius (marginis singulae)' Lacepède, 1802
**Makaira nigricans nigricans* Lacepède, 1802
**Xiphias ensis* Lacepède, 1800 (ambiguous)
**Makaira ensis* (Lacepède, 1800) (ambiguous)
**Tetrapturus herschelii* J. E. Gray, 1838
**Histiophorus herschelii* (J. E. Gray, 1838)
**Makaira herschelii* (J. E. Gray, 1838)
**Tetrapturus amplus* Poey, 1860
**Makaira ampla* (Poey, 1860)
**Makaira ampla ampla* (Poey, 1860)
**Makaira nigricans ampla* (Poey, 1860)
**Tetrapturus mazara* D. S. Jordan & Snyder, 1901
**Istiompax mazara* (D. S. Jordan & Snyder, 1901)
**Makaira ampla mazara* (D. S. Jordan & Snyder, 1901)
**Makaira mazara* (D. S. Jordan & Snyder, 1901)
**Makaira nigricans mazara* (D. S. Jordan & Snyder, 1901)
**Makaira bermudae* Mowbray, 1931
**Orthocraeros bermudae* (Mowbray, 1931)
**Eumakaira nigra* Hirasaka & H. Nakamura, 1947
**Makaira nigra* (Hirasaka & H. Nakamura, 1947)
**Makaira perezi* F. de Buen, 1950
**Istiompax howardi* Whitley, 1954

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Istiophoridae
Categoria:Megafauna
Categoria:Pisces esculenti
Categoria:Pisces lusorii
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Lacépède
Categoria:Taxa 1802
Where Have All the Flowers Gone?

[thumb|Pete Seeger et sua [banio, eodem anno cum carmen excogitaret (1955).]]
 (‘Quo abierunt flores omnes?’) est carmen modo musicae vulgaris compositum. Melodia et primi versus tres a Petro Seeger anno 1955 excogitati in *Sing Out!* magazina editi sunt. Plures versus a Iosepho Hickerson Maio 1960 additi sunt, qui rem in carmen rotundum convertit. Carminis *ubi,* quaestio rhetorica, atque eius meditatio mortis, rem in traditionem generis "ubi sunt" digerunt. Anno 2010, *New Statesman* periodicum carmen perscripsit unum ex "Viginti Optimis Carminibus Politicis." Editio carminis anno 1964 (singulus 45, Columbia Records 13-33088), a Petro Seeger canta, in Aulam Famae Grammophonicam anno 2002 in categoria vulgari inducta est.

## Compositio
Seeger inspiratus est Octobri 1955 cum ad Collegium Oberlinense volaret, unum ex paucis locis qui eum aetate McCarthiana conducerent. Librum notarum legens, locum vidit quod dixit: "Ubi sunt flores, puellae eos carpserunt. Ubi sunt puellae, maritis nupserunt. Ubi sunt homines, in exercitu merent omnes." Hi versus ex "Koloda-Duda," traditionali carmine vulgari Cosacico, capti sunt, qui in *Tanais Tranquillus,* mythistoria Michaelis Šolochov (1934), commemorantur. Seeger librum saltem "anno vel duos ante" legerat.

*Carmen recusationis
*Exarmatio nuclearis

## Notae

## Bibliographia
*Dunaway, David King. 2008. *How Can I Keep From Singing? The Ballad of Pete Seeger.* Novi Eboraci: Random House. ISBN 0345506081.
*Seeger, Pete, et Peter Blood. 1993. ''Where have all the flowers gone: a singer's stories, songs, seeds, robberies.'' Bethlehem Pennsylvaniae: Sing Out! ISBN 9781881322016. OCLC 28150656.

Categoria:Musica 1955
Categoria:Carmina contra bellum
Categoria:Carmina popularia
Categoria:Petrus Seeger
Iosephus Hickerson

**Iosephus "Joe" Hickerson** (natus Highland Park Illinoesiae 20 Octobris 1935) est cantor vulgaris et carminum ductor. Alumnus Collegii Oberlinensis, 35 annos (1963–1998) bibliothecarius et director Archivi Carminum Vulgarium in Centro Vitae Vulgaris Americano in Bibliotheca Congressionalis. Innotuit ob mixtura originalium verborum Russicorum et suorum versuum ad creanda fundamenta carminis "Where Have All the Flowers Gone?" cum Petro Seeger, et ob in primo disco carminis "Kumbayah" canendum. Nunc operam dat lector, investigator, actorque musicus, praecipue in Novo Eboraco, Michigania, et regione Sicaginiensi. Anno 2015, Portlandiae Oregoniae habitat.

## Discographia
*1958. ''We've Got Some Singing to Do.* The Folksmiths, cum Joe Hickerson. Folkways Records F-2407.
*2001. *Joe Hickerson with a Gathering of Friends.* Folk-Legacy Records.
*2002. *Drive Dull Care Away.* Folk-Legacy Records.

## Pelliculographia
*The Wobblies* (actor musicus, 1979)

## Notae

## Bibliographia
*Baggelaar, Krisyin, et Donald Milton. 1976. *Folk Music: More Than A Song.* ISBN 0690011598.
*Lawless, Ray M. 1965. *Folksingers and Folksongs in America.* ISBN 0313231044.
*Marsh, Dave, et John Swenson. 1979 **The Rolling Stone Record Guide.* ISBN 0394735358.

## Nexus externi
*Colloquium interrogatorium, www.downhomeradioshow.com (Down Home Radio Show)
*Situs proprius, web.archive.org

Categoria:Nati 1935
Categoria:Homines vivi
Categoria:Alumni Collegii Oberlin
Categoria:Alumni Universitatis Indianensis
Categoria:Bibliothecarii Civitatum Foederatarum
Categoria:Cantores Civitatum Foederatarum
Categoria:Compositores carminum
Categoria:Laographi
Goodnight, Irene

[thumb|[Lead Belly harmonio canit.]]
"**Goodnight, Irene**" vel "**Irene, Goodnight,**" est normativum carmen vulgare Americana, metro valsae anno 1908 composita, anno 1934 primum edita, primumque per machinam phonographice a Lead Belly, musico blues Americano, anno 1933 impressa.

Verba turbulenta cantoris tempora praeterita ad Irenam, eius amasiam, enarrant, tristitiam et frustrationem attingentia. Nonnulli versus phantasias suicidii aperte significant, notissime in *sometimes I take a great notion to jump in the river and drown* ('aliquando insilire in flumen et summergi graviter volo'), locutione quae inspiravit *Sometimes a Great Notion,* mythistoriam Kennethi Kesey (1964), et carmen eiusdem nominis in *Big Daddy,* albo musico Ioannis Mellencamp (1989), ipso a traditionali musica vulgari Americana penitus moto.

Inter musicos qui hoc carmen per machinam phongraphice impresserunt sunt The Weavers (1950), Franciscus Sinatra (1950), Red Foley et Ernestus Tubb (1950), Jerry Lee Lewis (1957), Ioannes Cash (1958), The Originals (1966), Trinio Kingstoniana, Ricardulus (1972), Ry Cooder (1976), Meat Puppets (1994), Thomas Waits (2006), Deer Tick (2009), Ericus Clapton (2013), et Keith Richards (2015).

## Notae

## Bibliographia
*Oliver, Paul. 1984. *Songsters and Saints: Vocal Traditions on Race Records.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0521248272.
*Whitburn, Joel. 1986. *Pop Memories 1890–1954.* Menomonee Fall Visconsiniae: Record Research, Inc. ISBN 0898200830.
*Whitburn, Joel. 1973. *Top Pop Records 1940–1955.* Menomonee Fall Visconsiniae: Record Research, Inc.
*Wolfe, Charles K, et Kip Lornell. 1999. *The Life and Legend of Leadbelly.* ISBN 9780306808968.

## Nexus externi
*"Good Night Irene," www.leadbelly.org (forma Real Audio Metadata)
*"Good Night, Irene" www.leadbelly.org (primus versus, sine necessitate Real Audio download)
*"Good Night Irene," www.rienzihills.com (verba et midi)

Categoria:Carmina popularia
Categoria:Carmina musicae rock
Categoria:Musica 1950
Categoria:The Weavers