open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Omasa modo Portucalensi

thumb|Trippae modo Portucalensi
**Omasa** seu Latinitate mediaevali **Trippae modo Portucalensi**, Lusitane *Tripas à moda do Porto*, sunt ferculum Portu Cale in urbe Portugalliae celebrum. Ex omasis bubulis vel vitulinis, botulorum frustis, carnibus variis, phaseolis conficitur; e liquamine lycopersicorum, liquamine et pulvere capsicorum, allio, cepis diu coquitur. Saepe modo potagii sed nonnumquam cum oryza inferri solet. Ex hoc ferculo habitantes Portus Cale *tripeiros* vel "tripparii" nuncupantur.

Ipsa omasa *dobrada* Lusitane appellantur (ut qui "duplicia" diceret); ergo ferculum *Dobrada à moda do Porto* recte dici potest, sicut in titulo carminis Ferdinandi Pessoa videtur, qui pseudonymo *Álvaro de Campos* utens divulgavit; incipit:
::*Um dia, num restaurante, fora do espaço e do tempo,*
::*Serviram-me o amor como dobrada fria.*
::*Disse delicadamente ao missionário da cozinha*
::*Que a preferia quente,*
::*Que a dobrada (e era à moda do Porto) nunca se come fria ...*
("Olim apud popinam quandam, spatii temporisque expertem, mihi protulerunt amorem sicut omasum frigidum. Missionario culinario verbis urbanis dixi me calidum praeferre: omasa nunquam (modo Portuensi etenim parata erant) frigida comedi soluisse ...").

Dicitur, sed fontibus minime citatis, hoc ferculum anno 1415 primum inventum esse, quo anno ad milites, qui urbem Septam obsidebant, Portuenses carnem omnem quam possidebant dono dedisse; in usum suum nihil nisi omasa et viscera retinuisse, e quibus confectionem huius ferculi coepisse.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|Trippae modo Portucalensi cum [oryza (victus)|oryza inlatae]]
* Daniela Carmo, "As tripas são símbolo da "capacidade do Porto se sacrificar pelo país"" in *JPN* (14 Maii 2020)
* Joel Cleto, "A origem dos tripeiros" in J. Cleto, Sérgio Jacques, *Lendas do Porto* (Matosinhos: QuidNovi, 2008) pp. 210-211; eadem res in *O Tripeiro* 7a ser. vol. 27 no. 7 (2008)

## Nexus externi 
* Carlos Carvalho, "Lenda das Tripas à Moda do Porto" (2021) apud *Walk in Porto*
* "A Origem das Tripas à moda do Porto" apud *Agenda cultural Porto*

Categoria:Fercula ex omasis
Categoria:Fercula bubula
Categoria:Ars coquinaria Portugallensis
Categoria:Portus Cale
Linnaea borealis

thumb|*Linnaea borealis*
***Linnaea borealis*** est planta angiosperma e familia *Caprifoliacearum*, in honorem Caroli Linnaei nominata, qui etiam ea tamquam sui ipsius insigni utebatur.

## Descriptio 
*Linnaea borealis* est fruticulus parvus, repens, sempervirens, foliis oppositis ellipticis serratis; floribus laete roseis (nonnumquam fere albis), in scapo binis, nutantibus, corolla campanuliformi 5-lobata, staminibus quatuor didynamis.

*Linnaea* in silvis, praesertim borealibus, crescit; in Europa ad septentrionem Alpium, praesertim in Scandinavia invenitur, atque in regionibus frigidioribus Asiae et Americae septentrionalis.

## *Linnaea* insigne Linnaei 
*Linnaea borealis* erat planta Carolo Linnaeo carissima. Genus *Linnaeam* in honorem eius Iohannes Fredericus Gronovius botanicus Batavus nominavit. Auctor autem nominis speciei *Linnaeae borealis* ipse Linnaeus est.
thumb|Carolus Linnaeus, anno 1739 pictus, *Linnaeam* manu tenens
thumb|Insigne heraldicum Linnaei in Collegio Nobili Holmiae depictum
In nonnullis tabulis, praesertim in ea celeberrima quae anno 1739 occasione matrimonii eius picta est, Linnaeus *Linnaeam* manu tenens monstratur. Cum vero anno 1762 eques factus esset, insigne heraldicum, quod sibi elegit, scutum tripartitum (propter tria regna naturae) et desuper a *Linnaea* coronatum exhibebat.

Ipse Linnaeus, in libro qui *Critica botanica* inscribitur, praxim nomina generum plantarum a nominibus botanistarum sumendi defendens, de *Linnaea* scripsit: "*Linnaeam* dixit Cel. Gronovius plantam Lapponicam, depressam, vilem, neglectam, brevi tempore florentem, a consimili suo Linnaeo".

## Notae 
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Species plantarum
Categoria:Carolus Linnaeus
Ordo feminarum

thumb|Maria Ludovica regina Hispaniae, magna magistra ordinis Mariae Ludivicae et sodalis ordinis Stellatae Crucis
**Ordines feminarum** ordines religiosi vel saeculares vel meriti, quae pro mulieribus nobilibus vel merentibus vel canonissis instituti sunt et tantum permittuntur a mulieribus gestari.

Interdum insigne ordinum distinctum pro mulieribus etiam "ordinem feminarum" dictus est.

Veterrimus ordo feminarum sub Stellatae Crucis titulo seu a cruce dictus domus Habsburgensis de Romanorum Imperatrice Alienora Gonzaga anno 1668 institutus est.

Hodie ordines saeculares feminarum in Norvegia, Dania et Britanniarum regno Ordines Familiae Regalis dicti sunt.

Gens Burbonia in Hispania mulieres in Ordinem regalis nobilium Feminarum Mariae Ludovicae pomoverunt, necnon familiae pristinae regium Portugalliae in ordinem Sanctae Elisabethae reginae Portugalliae et regium Graeciae in ordinem SS. Olgae et Sophiae.

Mulieres merentes in Graecia ordini beneficientiae, in Ucraina ordini principis Olgae, in Russia ordini S. Catharina decorantur.

Ordo Husaino Kamil regno anno 1915 institutus Virtutis in Aegypto etiam nunc de re publica tribuetur.

## Bibliographia 
* Philippus Bonanni SJ: , Romae, 1711
* Gustavus Adolphus Ackermann: *Ordensbuch sämtlicher in Europa blühender und erloschener Orden und Ehrenzeichen.* Rudolph & Dieterici, Annaberg 1855, online.
* Arnhardus comes de Klenau: *Europäische Orden ab 1700.* VVA u. a., Guterslohae u. a. 1978, ISBN 3-921566-05-3.
* Romanus baro de Procházka: *Österreichisches Ordenshandbuch.* 4 Bände. 2. neu bearbeitete und wesentlich vermehrte Auflage, Grosse Ausgabe. Klenau, Monaco 1979.
* Damenorden. Articulus ex Damen Conversations Lexikon. vol. 3, 1835, pp. 62–63 
Categoria:Ordines (societas)
Vestenia Inferior

**Vestenia Inferior** municipalitas Slovaciae in circulo Prividiensi est.

In municipalitate Ecclesia Immaculatae Conceptionis B. M. V. aedificata anno 1893 locatur.

## Nexus externi
Categoria:Vestenia
Categoria:Loci habitati Slovaciae
Vestenia Superior

**Vestenia Superior** (Slovacice *Horné Vestenice*) municipalitas Slovaciae in circulo Prividiensi est.

In municipalitate locatur Ecclesia catholica romana Sanctorum Petri et Pauli aedificata anno 1564. Super tumulum municipalitate praestantem, fundamenta et sacelli minoris inventa sunt, cuius origines non sunt clare determinatae, autem ad saeculum decimum tertium itemque ad saeculum XVI esse praeponuntur. Fundamenta eius pro publico conservantur et ei praesentantur.

## Notae
## Nexus externi
* Situs proprius

Categoria:Vestenia
Categoria:Loci habitati Slovaciae
Lophophorata

thumb|Bryozoa *Bugula neritina* lophophoros exhibentes
**Lophophorata** est superphylum ad quod animalia lophophorum possidentia pertinent, tria scilicet phyla: Brachiopoda, Bryozoa et Phoronida. 

Lophophorus est corona tentaculorum cavum interius coelomaticum habens; ad respirandum et ad vescendum animalibus servit, qui tentaculis lophophori utuntur ad colligendas particulas parvas quae in aqua maris inveniuntur.

Nomen Lophophoratorum ad substituendum loco Tentaculatorum Elisabetha Henrietta Hyman zoologa Americana introduxit. Nomen Tentaculatorum, etiamsi nonnumquam ad idem superphylum significandum sumitur, reapse primo ad classem Ctenophororum designandam a Ioanne Frederico Gustavo von Eschscholtz creatum est, postea vero a Bertholdo Hatschek ad Brachiopoda, Phoronida, Bryozoa (=Ectoprocta) et Kamptozoa (=Entoprocta) includenda usum est.

In stratis Cambricis Lophophorata basalia inventa sunt, characteres Brachiopodorum et Phoronidorum simul exhibentes. Lophophorata autem pars Lophotrochozoorum sunt.
## Nexus externi
*Nesnidal, M.P., Helmkampf, M., Meyer, A. et al.:"New phylogenomic data support the monophyly of Lophophorata and an Ectoproct-Phoronid clade and indicate that Polyzoa and Kryptrochozoa are caused by systematic bias" - apud: *BMC Evol Biol* 13, 253 (2013). 
## Notae 
Categoria:Animalia
Categoria:Animalia classificatione digesta
Notae Caesarianae

thumb|Demonstratio per imaginem notarum Caesarianarum.
**Notae Caesarianae** sunt algorithmus cryptographicus conversionis litterarum quo Caesar triumvir usus est ad nuntios celandos. Ex litterarum ordine sic struendo consistit ut quarta littera pro prima – id est D pro A, et perinde reliquae – commutetur.

Tabula notarum Caesarianarum sic progreditur:

## Exemplum 
Exempli gratia, hoc est Caesaris *De bello Gallico* librorum exordium (sine minusculis aut interpunctis):
:GALLIAESTOMNISDIVISAINPARTESTRES

Quod, si quis occultare velit per notas Caesarianas, sic convertat:
:DXIIFXBPQLJKFPAFSFPXFKMXOQBPQOBP

Quo facto, nullum verbum intellegi possit, nisi ab eo qui notarum ordinem noverit.

## Notae 
Categoria:Notae occultae
Categoria:Systemata notarum
Equites mensae rotundae

thumb|Rex Arthurus et equites mensae rotundae.

**Equites mensae rotundae** sunt personae quae in fabulis in  de Arthuro rege relatis prodeunt. Qui equites Arthuro serviebant clientes et . In fabulis equestrem dignitatem praestant. Equites mensae rotundae appellantur, quod in Camelot, Arthuri arce, circum mensam rotundam cogi solebant, cum aequalitatem rotunditate mensae obtineri crederent. 

## De equitibus 
Prima mentio equitum mensae rotundae facta est in *Roman de Brut*, opere a Roberto Wace Normanno anno 1155 divulgato, nam narratur regem Arthurum rotundam habuisse mensam, ne quisquam eorum qui ad mensam sederent se ceteris excellere diceret. In litteris saeculi XIII, equites Arthuriani ex mensa rotunda nomen commune gravitatemque suam acceperunt, et magnorum ordinum equestrium posteriorum exemplum praebuerunt.   

Iam tum, cum Thomas Malory anno 1470 de equitibus mensae rotundae in *Le Morte d’Arthur* scripserat, virtus equestris cum equitum ordinibus in aulis principum conditis vinculo inseparabili coniuncta erat. 

In *Joseph d’Arimathie*, poemate a Roberto de Boron fere anno 1200 scripto, Gradale ab heroe Parzival quaesitum adgnoscitur ut poculum, de quo Christus in ultima cena bibit. Mandatum erat Iosepho, ut, cum in memoriam ultimae cenae mensam praepararet, unam vacuam relinqueret sedem, quae symbolice sedem Iudae Iscariotis, proditoris Iesu, ostenderet. In hoc loco vacuo, sede periculosa (*siege perilous*), nemo nisi is heros, qui Gradale reperturus foret, sedere potuit.

## Notae 
## Bibliographia 
* Moran, Patrick (2017) La trilogie arthurienne de Robert de Boron et les aléas de la pattern recognition, *Études françaises* 53(2): 27-49.

Categoria:Equites
Categoria:Fabulae de rege Arthuro
Naxuana (urbs)

**Naxuana** (Graece Ναξουάνα) vel nomine recentiore **Nachtzivan** (Atropatenice *Naxçıvan*) est urbs Transcaucasiae, regionis historicae eiusdem nominis et regionis autonomae Atropatenae caput. Circa 94,5 milia incolarum habet anno 2020.

## Historia
A Noë Naxuana condita esse dicitur. A saeculo secundo a.C.n. pars regni Armeniae erat. Saeculo septimo medio ab Arabis occupata pars Chalifati facta est et anno 885 ab Armenis reconciliata est. Selgiucidae Naxuanam saeculo XI ceperunt et caput civitatis suae fecerunt. Gulielmus de Rubruquis Naxuanam anno 1253 visitavit. Turcica diu erat et Imperii Ottomanici pars; Chanatus Naxuanae sui iuris caput saeculo XVIII exeunte et XIX ineunte. Ab anno 1813 Persica erat et ab anno 1827 Russica, pars gubernii Erivanensis. Ab anno 1921 Atropatenae pars.

## Notae
## Nexus externi
!
Categoria:Urbes olim capitales
Inanitas (Buddhismus)

**Inanitatis** (nom. **inanitas**; Palice ; Sanscritice ) doctrinam Butta docuit conditor Buddhismi, qua quid esse in mundo negatur, quod suo iure constat. Namque omnia quae videmus nihil nisi species vanae mutuis inter se effectionibus ortae; qui vero se ab huiusmodi erroribus liberaverit, is et omnis generis cura solicitudineque caret buddharumque ad condicionem pervenit.

Nāgārjuna philosophus Mahayananus, auctor sectae Madhyamaka (hoc est "doctrina mediocritatis"), de inanitate sic opinatus est:

## Notae 
Categoria:Philosophia Buddhistica
Categoria:Nihil
Ferroviae Atropatenae

thumb|Ferriviarum Atropatenicarum tabula.
**Ferroviae Atropatenae** (Atropatenice *Azərbaycan Dəmir Yolları*, *ADY*) est civica vecturae societas, quae a rectione Atropatenica anno 1991 condita est. Ferrei societatis longurii hodie sunt 2912 chiliometra longi. Societatis sedes Bacuae statuitur.

## Nexus interni 
* Statio ferriviaria Bacuensis

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis societatis proprius. .

Categoria:Bacua
Categoria:Incepta 1991
Categoria:Societates mercatoriae Atropatenae
Categoria:Societates vecturae
Aurea mediocritas

**Aurea mediocritas** (Graece ) est notio philosophica, quae in quacumque actione nec deficere neque extra modum agere docet.

## Philosophia Graeca 
Delphis inscripta est haec sententia:  (nihil praeter modum).

Plato autem discipulos ad auream mediocritatem, ut ex his locis in *Politia* apparet, Socratis voce hortatus est:

Etiam Aristoteles de virtute auraea mediocritatis in *Ethica Nicomachea* scripsit.
## Philosophia Buddhica 
Butta quoque auream mediocritatem docuit; nam erant in India suis temporibus ascetae, quorum doctrina nunc Iainismum vocatur, qui ultimam in victu ac cultu continentiam exercuit atque omnis generis voluptatem aspernati sunt. Is verum nec profusa luxurie arbitratus se ad virtutem ducendum neque temperantia nimia, sed aurea quidem inter has mediocritate, quam mediam viam appellabat.

Nāgārjuna autem praeclarissimus Mahayananus philosophus hanc Buttae de mediocritate doctrinam elaboravit atque ad primam philosophiam contulit, ut sectarum dogmaticarum praecepta refelleret, seu aliquid in mundo esse aientium sive negantium. Doctrina igitur huius philosophi ab aliis Madhyamaka est nominata, quoniam Sanscritice "mediocritas" nomen valet.

## Notae 
Categoria:Philosophia
Categoria:Virtutes
Iacobus Whyte Black

** Sir Iacobus Whyte Black** (natus 14 Iunii 1924 et mortuus die 22 Martii 2010) fuit medicus et pharmacologus Scotius, qui propranololum et cimetidinam studuit et anno 1988 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae cum Georgio Herberto Hitchings et Gertrudis Belle Elion accepit, ratione studii chemotherapiae.

Alma mater eius fuit Universitas Sancti Andreae, deinde professor factus est Universitatis Glasgow ubi effectum adrenalinae de corpore humana studuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Eruditi Britanniae
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Categoria:Nati 1924
Categoria:Mortui 2010
Gertrudis Belle Elion

**Gertrudis Belle Elion** (natus die 23 Ianuarii 1918 et mortuus die 21 Februarii 1999) est biochemista et pharmacologus Americana qui anno 1988 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae cum Georgio Herberto Hitchings et Iacobo Whyte Black accepit, ratione studii chemotherapiae.

Alma mater eius Collegium Hunteranum fuit. Et medicamentum immosupressivum et medicamentum contra SCDI et cancer studuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Eruditi Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Categoria:Alumni Collegii Hunterani
Provincia Giennensis

**Provincia Giennensis** (Hispanice *Provincia de Jaén*) est provincia inter octo provincias Vandalitiae in Regno Hispaniae. Ea est in meridie Paeninsulae Ibericae, inter provincias Granatina, Albasitensis, Cordubensis, et Urbem Regiam.

Area est 13&thinsp;496 chiliometra quadrata. Nonaginta septem communia habet. Numerus incolarum est 619&thinsp;938. Provincia est ergo vigessimosexta Hispaniae et septima Vandalitiae quod ad incolas pertinet. Caput est Aurgi.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Provinciae Hispaniae
Baluchistania (discretiva)

*Baluchistania est regio historica ad litus Oceani Indici inter Persiam et Indiam sita, Gedrosia antiqua
*Baluchistania est provincia Pakistaniae
*Segestania et Baluchistania est provincia Iraniae
Pengabum (discretiva)

* Pengabum vel Pentapotamia est regio Indiae historica
* Pengabum est civitas Indiae
* Pengabum est provincia Pakistaniae
Sindia (Pakistania)

**Sindia**, vulgo **Sindh** (Urdu سندھ, Sindhice سنڌ) est regio historica Indiae et nunc provincia Pakistaniae, in austroorientali civitatis parte sita. Aream 17&thinsp;800 chm2, et incolas plures quam  milia anno 2011 habet. Caput est urbs Karachium, Hyderabadum caput priscum. Linguae Urdu et Sindhica sunt linguae provinciae principales. In valle Indi fluminis sita est, de quo et nomen habet.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Provinciae Pakistaniae
Baluchistania

**Baluchistania** (Urdu بلوچستان, Baluchice بلوچستان) est provincia Pakistaniae, in austrooccidentali civitatis parte ad litus Oceani Indici sita. Regionis historicae eiusdem nominis partem maiorem occupat; Gedrosia antiqua his terris patuit. Aream  chm2, et incolas plures quam  milia anno 2011 habet. Caput est urbs Quetta. Linguae Urdu et Baluchica sunt linguae provinciae principales. Pars altae planitiei Iranicae est; loca Baluchistaniae plerumque montuosa et deserta sunt.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Provinciae Pakistaniae
Massa atomica

Massa atomica est massa sive moles singuli atomi. Duo modi massam atomicam designandi in usu sunt. Massa atomica relativa per unitatem "u" sive "amu" designatur. Haec unitas definitur velut pars duodecima massae isotopii carbonii 12C. Cum unitas "u" metitur, haec aequatio obtinetur: 1 u = 1.66053906660 · 10-27 kg. Eo modo et massam atomicam absolutam intellegi potest: Unitates "u" illa aequatione in massam in unitate chiliogrammatis "kg" datam convertendi sunt.

## Bibliographia 
* "Atomic Mass" in *IUPAC Gold Book*

Categoria:Massa
Categoria:Physica atomica
Pengabum (Pakistania)

**Pengabum** (Urdu پنجاب, Pengabice پنجاب, i.e. "quinque aquae"), sive **Pentapotamia**, est provincia Pakistaniae, in orientali civitatis parte sita. Regionis historicae eiusdem nominis partem occupat. Aream  chm2, et incolas plures quam  milia anno 2011 habet (qui populi Pakistaniae totius plus quam duae tertiae partes sunt). Caput est urbs Lahorium; urbes maiores etiam Faisalabad et Rawalpindi sunt. Linguae Urdu et Pengabica occidentalis sunt linguae provinciae principales.

Quinque fluminum Pentapotamiae Hydaspes, Acesines, Hydraotes, Hesydrus per partem Pengabi Pakistanicam fluunt, quintus Hyphasis tantum per partem Indicam. Omnia e systemate Indi sunt.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Provinciae Pakistaniae
Casmiria (discretiva)

* Casmiria est regio historica Indiae borealis
* Jammu et Casmiria est civitas Indiae
* Casmiria Libera est civitas rite non agnita vel pars Pakistaniae
Casmiria Libera

**Casmiria Libera** (Urdu آزاد جموں و کشمیر) est civitas rite non agnita vel de facto regio Pakistaniae; nam Pakistania sola eam civitatem sui iuris putat. Partem Casmiriae regionis historicae occupat. Aream  chm2, et incolas plures quam  milia anno 2017 habet. Caput est urbs Muzaffarabad. Lingua Pengabica in Casmiria maxime in usu est et religionis Musulmanae incolae plures fideles sunt.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Provinciae Pakistaniae
Categoria:Civitates non rite agnitae
Categoria:Casmiria
Lac cocois

thumb|right|250px|Lac cocois in vitreo pocillo, cum nuce ipsius cocois dimidia.

**Lac cocois** est lacteus sucus e carne cocois expressus, quae ante in pulverem est trita.

In Asiae terris quae ad meridiem et orientem solem spectant saepe infertur caro cocta variaque holera ex lacte cocois permultis aromatis condito, in quo per longam cocturam mollita sunt. Exempla praeclarissima sunt *rendang*, quod in Malaesia atque Indonesia maxime apponitur, et *kaeng matsaman*, quod ad artem culinariam Thailandicam attinet.

Nonnumquam et in potiones mixtas adicitur, ut scilicet in eam quae vulgo *piña colada* vocatur.

## Nexus externi
* *Britannica*
* *Store Danske Leksikon*

Categoria:Potiones
Categoria:Lac
Categoria:Nuces et semina edulia
Il Monaco che vinse l'Apocalisse (pellicula)

[thumb|Franciscus Turbanti, primas cinematographicae, [monachus qui Apocalypsim vicit.]]

'''''Il Monaco che vinse l'Apocalisse'''* (*Monachus qui Apocalypsim vicit*, titulus internationalis *Joachim and the Apocalypse*) est pellicula Italica genere historico et spirituali, anno 2023 edita, opus primum dispositoris cinematographici Jordan River. Persona protagonista est monachus Ioachim Florensis, qui cum expeditiones sacrae saeviant de Apocalypsi supervivendo cogitat.

## Fabula 
Tempora in quibus vivimus, bellis, contentionibus, oeconomicis, socialibus, et exsistentialibus discriminibus ac dubiis notatur. Quidam monachus, qui Medio Aevo vixit, quandam horum omnium  habuit, ante nos octo saecula. In Silva Brutia in Bruttio, imagines rerum futurarum in figuras et symbola transformat, easque in *Libro Figurarum'' conscribit, qui vetustus  ad nos pervenit, et nunc Oxoniae in Anglia servatur.

## Cinematographia 
Cinematographia inter 20 Iunii 2022 et Decembrem 2022 in Bruttio et Latio facta est.

## Notae
## Nexus externi
* 
* "ANSA.Calanchi del Marchesato,nuovo set dopo Pasolini."

Categoria:Pelliculae dramaticae
Categoria:Pelliculae Italicae
Liber Figurarum

thumb|Liber Figurarum Tav 14

**Liber figurarum** est codex  qui figuras ad cogitationem theologicam Ioachim Florensis (saeculo XII) illustrandam collegit.

## Codex 
Tria exemplaria codicis nota sunt, unum apud Collegium Oxoniensem S. Annae in Anglia, unum in museo Dresdensi in Germania, et unum in Bibliotheca Seminarii Regii Lepidi. Codex vetustissimus est Oxoniensis, a  anno 1942 historiographa Britannica repertus.

## Nexus externi
* "Encyclopaedia Britannica, Liber Figurarum." Britannica.

Categoria:Italiae scripta
Categoria:Libri philosophici
Categoria:Libri theologici
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Vitus Probst

thumb|Vitus Probst.
**Vitus** Theodisce *Veit* **Probst** (natus Heidelbergae die 9 Octobris 1958) est philologus, historicus, et bibliothecarius Germanicus. Ab anno 2002 usque ad annum 2023, praefectus Bibliothecae Universitatis Heidelbergensis meruit.

## Studia 
Post examen maturitatis in Gymnasio Carolino-Fridericiano Manhemiensi, Probst studuit philologiae classicae, philosophiae necnon historiae apud Universitates Heidelbergensem et Manhemiensem. Fuit stipendarius apud Institutum Historicum Germanicum Romae. Anno 1989, summa cum laude, promovebatur in historicis apud Universitatem Manhemiensem.

Post probationem in ministerio bibliothecae, anno 1990, Probst initio ad indicia scriptorum manu scriptorum Bibliothecae Palatinae in Bibliothecam Universitatis Heidelbergensis coniit. Pauco post tempore, officium praefecturae acquisitorum ei traditur. Anno 2000, in officium praefecturae usus librorum transiit. Ex anno 2002, praefectus huius bibliothecae fuit.

## Praefectus Bibliothecae Universitatis Heidelbergensis 
Sub eius directione, systema bibliothecae Heidelbergensis de aedificiis, structuris organisationalibus, digitalizatione, ac muneribus omnino renovatum est. Multa aedificia bibliothecaria renovata aut noviter aedificata sunt, partim in contextu integrationis, qua numerus sedium ab 154 (anno 2003) ad triginta novem (anno 2021) diminutus est. Bibliotheca maxima in urbe antiqua Heidelbergensi ex integro instauratur ab anno 2009. In Novo Campo Heidelbergensi, magna pars medicinae et scientiarum naturae studiis dedicata, supra novam AudiMAX construitur a 2021.

Veit Probst anno 2001 initiationem Centri Digitalizationis ad depingendos libros antiquos suscepit. Coetus digitalis coniunctionem conduxit et direxit codicum manu scriptorum Bibliothecae Palatinae, quae divisa erant, numeris 3600, inter Bibliothecam Universitatis Heidelbergensis ac Bibliothecam Apostolicam Vaticanam, anno 2001. In hoc commercio internationali scripta germanica Heidelbergae et scripta latina, Graeca et orientalia Romae, digitalizata sunt.

Sub eius directione, munera bibliothecae ab ministerio informationis tradendae ad ministerium informationis prodendae se extendunt. Hoc praesertim factum est per progressionem novarum oblationum ad humanitates digitales. Clarissimum exemplum mutationis huius est conditio officinae Universitatis Heidelbergensis Heidelberg University Publishing (heiUP) anno 2015 conditae, quae secundum principia aperta accessus divulgat. Eo tempore, quo anno 2012-2017 (praesidentia: annis inter 2016 et 2017) membris commissi Bibliothecariorum Scientiarum Academicarum et Sistemi Informativi (AWBI) Societatis Germanicae Scientiarum Investigandarum (DFG), quo etiam Bibliothecam Universitatis Heidelbergensis ultra est profectus, mutationem in varia officia programmatum direxit, praesertim translationem collectionum specialium (*Sondersammelgebiete*) ad disciplinarum academicarum officia pertinentes (*Fachinformationsdienste*).

## Nexus externi 
* Res a Vito Probst edita apud "heiBIB."

Categoria:Bibliothecarii Germaniae
Categoria:Historici Germaniae
Categoria:Philologi Germaniae
Petrus Paulus Caravagius Minor

**Petrus Paulus Caravagius** (Italiane *Pietro Paolo Caravaggio*; 1658–1713) fuit mathematicus Italicus, filius mathematici eodem nomine.

## Vita operaque 
Petrum Paulum Caravagium Petrus Paulus pater, insignis mathematicus, poëta, et professor apud  genuit Mediolani anno 1658. Parenti filius, iisdem disiciplinis ab eo eruditus, primo coadiutor datus est, mox post eiusdem mortem suffectus in eodem munere decreto senatus anno 1688. Cum autem anno 1697 magister quoque Castrorum Insubriae, et Legioni Peditum ob merita praefectus fuisset, inter bellicas curas ab studiis avocari numquam permisit, donec mors eum rapuit anno 1713. De arithmetica, architectura, perspectiva, astronomia, geometria, analysi, aequationibus, aliique eiusmodi, quamplures tractatus reliquit; ac praeterea de Cabala, fructibus, et interesse quaedam scripsit, ut non in sola mathematica peritum fuisse appareat.

* Petrus Paulus Caravagius Maior

Categoria:Mathematici Italiae
Petrus Paulus Caravagius Maior

[thumb|*In geometria male restaurata*, [1650.]]

**Petrus Paulus Caravagius** (Italiane *Pietro Paolo Caravaggio*; natus Mediolani, 1617 mortuus Mediolani, 30 Octobris 1688) fuit mathematicus et peritus artis ingeniariae militaris Italicus, pater mathematici eodem nomine. Natus in Ducatu Mediolanensi sub dominatione Hispanica, fuit  professor apud  et amicus poëtae mathematicique Thomae Ceva.

Memoratur ob suum opus Latinum *In geometria male restaurata*, Philippo IV regi Hispaniae Ducique Mediolani dicatum, in quo geometriam defendit reginam artium, architecturae, industriae ac dominationis territorii, tam in pace quam in bello.

## Notae 
* Petrus Paulus Caravagius Minor

Categoria:Mathematici Italiae
Universitas Laval

thumb|upright=0.8|Despectus in aedificia universitatis.
**Universitas Laval** seu **Lavallensis** (Francogallice *Université Laval*) est universitas publica Quebeci in urbe Canadensi anno 1852 constituta sub litteris patentibus reginae Victoriae. Veterrima eruditionis superioris universitas francophonica in Canada est. 

Sententia universitatis est "Deo favente haud pluribus impar."

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs proprius

Categoria:Constituta 1852
!
Rosalyn Yalow

thumb|Rosalyn Yalow (1977)
**Rosalyn Yalow** (nata die 19 Iulii 1921; mortua 30 Maii 2011) fuit medica physicae Americana, qui anno 1977 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae cum Andrea Victore Schally et Rogerio Guillemin accepit, ratione studii analysis radioimmunologiae ab isotopis. Secunda mulier post Gerty Cori fuit qui Praemium Nobelianum Medicinae accepit.

Eius alma mater fuit Collegium Hunteranum.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Collegii Hunterani
Categoria:Eruditi Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Itinerarium Alexandri

***Itinerarium Alexandri*** est textus brevis de expeditione Alexandri Magni anno 340 Latine scriptus. Imperatore Constantio II dicatus est ut eo utile esset in expeditione Persica quam nuper susceperat.

Opusculum praesertim geographicum partim ex Arriani *Anabasi*, partim e quadam historia Alexandri fabulosa abbreviatus est. Textus primum ab Angelo Maio anno 1817, melius anno 1871 a Diderico Volkmann, recentius et optime Florentiae a Raphaëla Tabacco editus est.

## Bibliographia 
; Editiones et versiones
* Iolo Davies, "Alexander's itinerary: an English translation" in *Ancient History Bulletin* vol. 12 (1998) pp. 29-54.
*  fasc. iii pp. 155-167
* Angelus Maius; Iohannes Berengo, edd., *Itinerarium Alexandri Magni*. Venetiis: Antonelli, 1852 
* Raffaella Tabacco, ed., *Itinerarium Alexandri* (*Università degli Studi di Torino, Fondo di studi Parini-Chirio. Filologia. Nuova Serie*, 1). Florentiae: Olschki, 2000. ISBN 88-222-4920-8
* Didericus Volkmann, ed., "Itinerarium Alexandri" in *Einladungs-Programm ... der Königlichen Landesschule Pforta* (Naumburg, 1871) pp. i-viii, 1-32 

; Eruditio
* A. B. Bosworth, *A historical commentary on Arrian’s History of Alexander. Vol. 1* (Oxonii: Clarendon Press, 1980) pp. 37-38
* Robin Lane Fox, "The Itinerary of Alexander: Constantius to Julian" in *Classical Quarterly* n.s. vol. 47 (1997) pp. 239–252
* Manfred Fuhrmann, "Das Itinerarium Alexandri" in Reinhart Herzog, ed., *Restauration und Erneuerung. Die lateinische Literatur von 284 bis 374 n. Chr.* (Monaci: Beck, 1989. ISBN 3-406-31863-0) pp. 214-215
* Waldemar Heckel, J. C. Yardley, *Alexander the Great: Historical Sources in Translation* (Blackwell, 2004) p. xxvi
* Julius Zacher, *Pseudocallisthenes*. Halae: Waisenhaus, 1867 Textus

Categoria:Libri de Alexandro Magno
Categoria:Scripta 340
Categoria:Litterae Latinae aetatis Imperii
Categoria:Libri de itineribus faciendis
Leges morales robotorum

thumb|Robotum praeasimovianum. Nam ad huiusmodi casus Asimov leges morales robotorum tulit.

**Leges morales robotorum**, sive **leges Asimovianae**, sunt praecepta mores robotorum temperantia, quae ab Isaaco Asimov, scriptore fabularum pseudoscientificarum, primum anno 1942 promulgata sunt in fabella "Runaround", etsi auctor iam prius eas ruminasse videtur. Primum tres dedit leges:

# Robotum cuiquam homini ne noceto, neve incuria patito cuiquam homini noceri.
# Robotum hominibus oboedito, praeterquam si hoc primam legem offendat.
# Robotum se defendito, praeterquam si hoc primam secundamve legem offendat.

Asimov has leges "morales" quae, quomodo robota erga homines se gerere debeant, instituit, ut antiquiorem mutaret opinionem ad robota pertinentem, nam robota apud priores scriptores creatorem suum occidere, deletricique agitata cupidine varia formidabilia committere solebant. His autem legibus Asimov robota in culturam humanam inferre atque ad usum hominis domare voluit.

Hae leges tres primum in fabella "Runaround" (1942) introductae postea ab Asimov aliisque scriptoribus aliquantum inmutatae et circumscriptae sunt, sed quoddam corpus constans faciunt, quod litteras pseudoscientificas pervaserunt, et in multis libris, pelliculis, aliisque instrumentis communicationis referuntur. In posterioribus fabulis, ubi robota planetarum et humanitatis administrationem susceperunt, Asimov quartam vel zeroticam legem, ceteris praecedentem, addidit:

Robotum humanitati ne noceto, neve incuria patito humanitati damnum adferri.

Oboedientia legum Asimovianarum in omnibus quae in fabulis prodeunt robotis positronicis inaedificata est, nec robota libero arbitrio uti possunt. Complures ex fabulis ab Asimov scriptis repente agentia proferunt robota, quae illas tres leges inopinatis modis intellegunt. Alii auctores, quorum opera in universo commenticio Asimoviano conlocata sunt, illarum legum trinitatem usu receperunt, nam legum mentio saepissime fit in litteris variorum generum. 

## Notae 
## Bibliographia 
* Asimov, Isaac (1942) Runaround. *Astounding Science-Fiction* 29 (1): 94-132.
* Laßmann, Gunter (2017) *Asimov Robotergesetze. Was leisten sie wirklich?* Heise Medien. 
* Sholes, Robert & Rabkin, Eric S. (1977) *Science fiction: History – Science – Vision.* Oxford University Press. 

Categoria:Isaac Asimov
-
Heber

**Heber** vel **Eber** (litteris Hebraeicis עֵבֶר) sicut proavus Hebraeorum in "" libri Genesis (cap. 10-14) nominatur. Hoc textu Sem genuit Arphaxad, qui genuit , qui genuit Heber (Gen. 11.10-16). Capitulo priore Sem nuncupatur pater "omnium filiorum Heber" (בְּנֵי־עֵבֶר, Gen. 10.21). Ita Hebraei "prognati Heber" per etymologiam dicuntur: in textu Biblico Abram hoc sensu "Hebraeus" dicitur (Gen. 14.13).  

## Fontes 
* Genesis 10.21-25, 11.14-17 textus Novae Vulgatae

## Bibliographia 
* Graham Harvey, *The True Israel: Uses of the Names Jew, Hebrew, and Israel in Ancient Jewish and Early Christian Literature*. Lugduni Batavorum: Brill, 2001. ISBN 0-391-04119-3
* Solomon Zeitlin, "The Names Hebrew, Jew and Israel: A Historical Study" in *Jewish Quarterly Review* vol. 43 (1953) pp. 365–379 JSTOR

Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Iudaei
Categoria:Liber Genesis
Peritonitis

thumb|Peritonitis sub microscopio, abunde cellulis inflammatoriis
**Peritonitis** est inflammatio abdominis parietis interni (peritonei) organorumque internorum laminarum tegentium. Peritonitis organismo periculum maius imponit. Symptomata sunt dolor, febris et tumescentia abdominis, ileus, nausea, vomitus. Saepe causa de organo interno dysfunctionali (ut hepatis) emanavit. Tractatio medica antibiotica, aquam parenteraliter applicatam, analgetica, antipyretica requirit. Peritonitis cursus sine diagnosi tractationeque fatalis potest esse. 

* Alcoholismus
* Dolor
* Systema immunitatis

## Nexus externi 
* *MSD manuals* de peritoniti bacteriali 

Categoria:Inflammationes
Categoria:Abdomen
Cohors (pars legionis)

[thumb|Exemplum [Signum manipuli|signi.]]
[thumb|Apparatus [centurioni Romani 70 a.C.n..]]
**Cohors** partem exercitus Romani valet et postquam Gaius Marius exercitum in novam ordinem redegit imprimis decimam legionis Romanae partem in tres manipulos vel sex centurias divisam significat.

## Notae 
## Bibliographia 
*Burckhardt, Leonhard (2008). *Militärgeschichte der Antike*. Monaci, ISBN 978-3-406-56247-1, *Das römische Manipularheer*, p. 83–95, *Die späte römische Republik*, p. 95–106.
*Delbrück, Hans (2000). *Geschichte der Kriegskunst im Rahmen der politischen Geschichte* (prima editio 1964–1966). Berolini et al.
*Neumann, Alfred Richard (1964). *Cohors*. In: Der Kleine Pauly (KlP). Vol. 1, Stutgardiae, col. 1242 s.
*Junkelmann, Marcus (2003). *Die Legionen des Augustus. Der römische Soldat im archäologischen Experiment* (= Kulturgeschichte der Antiken Welt. Vol. 33). 9. editio amplificata, Moguntiaci, ISBN 3-8053-0886-8.
*Spaul, John E. H.(2000).  *Cohors². The evidence for and a short history of the auxiliary infantry units of the Imperial Roman Army.* (= British Archaeological Reports International Series vol. 841). Oxoniae, ISBN 978-1-84171-046-4.

## Nexus externi 
Categoria:Legiones Romanae
Categoria:Roma antiqua
Künzing

thumb|Ecclesia Sancti Laurentii
[thumb|Exemplum fossae in speciem orbis ductae (locus *Künzing-Unternberg*, [Neolithicum ( 4840-4590 a.C.n.)]]
**Künzing** est commune Bavariae Inferioris in circulo pronviciali Deggendorfio situm.

## Visu digna 
*Varia monumenta archaeologica (effossiones)
**Ecclesia Sancti Laurentii*, quae loco antiquioris ecclesiae saeculi noni decimo tertio saeculo aedificata est.
**Museum Quintana* repertis aevorum praehistorici et antiqui dives.

## Notae
## Nexus externi 
* Gemeinde Künzing - Situs interretialis communis
* Museum Quitana – Situs interretialis musei

Categoria:Urbes Bavariae
Ius Latii

**Ius Latii** in libera re publica Romana primo fuit civitas Latinorum, qui socii erant Romae. Iuribus cum civitate Romana magna ex parte, sed non ex toto, consentiebat. Postea Ius Latii etiam iis incolis provinciarum Romanarum concessum est, qui ad id tempus civitatem Romanam non acceperant. 

## Historia 
Cum Romani bello Latino (340-338 a.C.n.) plurimas Latii urbes suae dicionis fecissent et colonias condidissent, pro sociis Latinis et incolis coloniarum civitas ius Latii dicta creata est, ut iure privato cum Romanis in aequo ponerentur, iis comitiis interesse liceret et civitas Romana concederetur, cum Romae sedes collocavissent. Cum civitates Latinorum prope Romam sitae essent, coloniae iuris Latini imprimis in Hispania, Africa septentrionalis et Gallia meridiana conditae sunt. 

Tempore liberae rei publicae exeuntis contentio de aequis sociorum iuribus bellum sociale (91–88 a.C.n. incitavit, quod lege Plautia Papiria finitum est, quae omnibus civitatibus infra Padum flumen sitis civitatem Romanam tribuit. Eodem anno *lege Pompeia de Transpadanis* consulis Gnaei Pompei Strabonis civitatibus ultra Padum sitis ius Latii ascita est. Gaius Iulius Caesar spatium civitatis Romanae usque ad radices Alpium extendit.

Post Caesarem multis civitatibus imperii Romani ius Latii concessum est, primores autem civitatum, magistratus et (non numquam) decuriones civitatem Romanam accipere solebant, qua etiam ad ordinem equestrem et locum senatorium ascendi potuerunt. 

Cum Caracalla constitutione Antoniniana anno 212 paene omnibus Imperii Romani incolis, qui viri liberi erant, civitatem Romanam dedisset, ius Latii omnem paene gravitatem amisit.

## Bibliographia 
*Alföldy, Géza (1986). *Die römische Gesellschaft. Ausgewählte Beiträge* (= *Heidelberger Althistorische Beiträge und Epigraphische Studien*. Vol. 1). Stutgardiae, ISBN 3-515-04610-0, p. 282.
*Coşkun, Altay (2009). *Großzügige Praxis der Bürgerrechtsvergabe in Rom? Zwischen Mythos und Wirklichkeit* (= Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz. Abhandlungen der Geistes- und Sozialwissenschaftlichen Klasse, 2009/1).  Moguntiaci/Stutgardiae, ISBN 978-3-515-09350-7.
*Galsterer, Hartmut (1999). *Latinisches Recht*. In: Der Neue Pauly (DNP). Vol. 6, Stutgardiae, ISBN 3-476-01476-2, col. 1172–1174.
*Mathisen, Ralph W. (2006). *Peregrini, Barbari, and Cives Romani: Concepts of Citizenship and the Legal Identity of Barbarians in the Late Roman Empire*. In: American Historical Review. Vol. 111, No. 4, p. 1011–1040, [doi:10.1086/ahr.111.4.1011].
*Steinwenter, Artur (1918). *Ius Latii.* In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. X,1, Stutgardiae, col. 1260–1278.

Categoria:Ius Romanum
Proletarii totius mundi, coalescite!

alt=Les armoiries de l'URSS.|right|thumb|206x206px| Insigne Unionis Sovieticae
[alt=Prolétaires de tous les pays en plusieurs langues.|right|thumb|200x200px| Monumentum in honorem [Carolus Marx|Marx Chemnicii cum hac sententia in multis linguis]]

 (Theodisce:  est adagium motus communismi.

Primum in *Praeconio Communisticae Factionis* a Carolo Marx et Friderico Engels anno 1848 edito apparuit, fuit adagium quoque publicum Unionis Sovieticae, atque in sepulcro Marx inscriptum est epitaphium. Adagium revera e libro *De unione operariorum* a  anno 1843 edito oritur, quem auctores aperte non memoraverunt etsi legerunt (eundem typographum eosdemque multos commilitones habuerunt).

Idem adagium Anglice, verbatim *Workers of all lands, unite!* Londinii in Caroli Marx sepulcro inscriptum est.

## Notae 
Categoria:Marxiana
Categoria:Praecepta
Okapia johnstoni

:*O. johnstoni*

***Okapia johnstoni***, quoque **giraffa montana**, est mammal Africanum et sola species generis Okapiae. Quamquam Okapia pelle maculas lineales sicut zebra habet, giraffae propinquior est. Ambae unam componunt familiam Giraffidarum. Okapia est endemica in parte boreali rei publicae democraticae Congensis et est in discrimen adducta.

## Nexus externi
Categoria:Taxa 1901
Categoria:Taxa Sclater
Categoria:Mammalia Africae
Categoria:Giraffidae
Categoria:Fossilia viva
Categoria:Monotypica mammalium genera
Epitoma Historiarum Philippicarum Pompei Trogi

***Epitoma Historiarum Philippicarum Pompei Trogi***, Latine a Marco Iuniano Iustino scripta, est historia universalis quae ex opere hodie deperdito Gnaei Pompeii Trogi, saeculo I a.C.n. composito, abbreviata est. Libri XI et XII inter narrationes vitae Alexandri Macedonis enumerantur: sunt qui censentur opus Cleitarchi fontem principalem fuisse in his libris a Pompeio Trogo adhibitum. 

## Bibliographia 
* Brett Bartlett, "Justin’s Epitome: the unlikely adaptation of Trogus' world history" in *Histos* vol. 8 (2014) pp. 246-283
* N. G. L. Hammond, *Three Historians of Alexander the Great: the so-called Vulgate authors, Diodorus, Justin, Curtius*. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1983 
* Ronald Syme, "The Date of Justin and the Discovery of Trogus" in *Historia* vol. 37 (1988) pp. 358–371

* Fontes rerum gestarum Alexandri Magni

## Nexus externi 
* Textus apud *The Latin Library*

Categoria:Libri de Alexandro Magno
Categoria:Litterae Latinae aetatis Imperii
Patria potestas

**Patria potestas** Romae antiquae fuit potestas super homines resque familiae, quae patribus familias erat. Ad familiam Romanam filii cum uxoribus eorumque progenies, adoptivi, servi, bestiae reliquaque possessio pertinuerunt. 

## Fontes 
### De natura patriae potestatis apud Romanos 
*Inst. 1,9,2: *Ius autem potestatis, quod in liberos habemus, proprium est civium Romanorum: nulli enim alii sunt homines, qui talem in liberos habeant potestatem, qualem nos habemus.* 
*Gaius Inst. 1, 55: *Item in potestate nostra sunt liberi nostri, quos iustis nuptiis procreavimus, quod ius proprium civium Romanorum est. Fere enim nulli alii sunt homines, qui talem in filios suos habent potestatem, qualem nos habemus, idque divi Hadriani edicto, quod proposuit de his, qui sibi liberisque suis ab eo civitatem Romanam petebant, significatur. Nec me praeterit Galatarum gentem credere in potestate parentum liberos esse.*

### De naturali patriae potestatis fine 
*Gaius Inst. 1, 127: *Hi uero, qui in potestate parentis sunt, mortuo eo sui iuris fiunt. Sed hoc distinctionem recipit: nam mortuo patre sane omni modo filii filiaeve sui iuris efficiuntur; mortuo vero avo non omni modo nepotes neptesve sui iuris fiunt, sed ita, si post mortem avi in patris sui potestatem recasuri non sint. Itaque si moriente avo pater eorum et vivat et in potestate patris fuerit, tunc post obitum avi in patris sui potestate fiunt; si vero is, quo tempore avus moritur, aut iam mortuus est aut exiit de potestate  eius cadere non possunt, sui iuris fiunt.*

## Bibliographia 
*Arjava, Antti (1998). "Paternal Power in Late Antiquity." *Journal of Roman Studies* 88: 147–165, .
*Bund, Elmar (1972). "Patria Potestas." In *Der kleine Pauly* 4: *Nasidius bis Scaurus.* Stutgardiae et alibi, col. 552 s.
*Gardner, Jane F. (1998). *Family and Familia in Roman Law and Life*. Oxoniae, ISBN 0-19-815217-5.
*Hausmaninger, Herbert, et Walter Selb (1981). *Römisches Privatrecht,* ed. nona. Vindobonae, ISBN 3-205-07171-9, p. 92–96.
*Westbrook, Raymond (1999). "Vitae Necisque Potestas." *Historia* 48 (2): 203–223, https://www.jstor.org/stable/4436540|JSTOR:4436540.

Categoria:Familia
Categoria:Ius Romanum
In Timotheum

***In Timotheum*** (Graece Πρὸς Τιμόθεον ὑπὲρ Χρέως) est oratio iudicialis de aere alieno in corpore Demosthenico tradita. Hodie vero Apollodorus Pasionis argentarii filius hanc orationem anno 362 a.C.n. et composuisse et pronuntiasse in propria causa aestimatur (Demosthenes non multo plus quam viginti annos tum natus erat). Apollodorus Timotheum, illum praeclarum strategum et Isocratis discipulum, accusabat quod pecuniam e patris hodie defuncti argentaria inter 374 et 372 a.C.n. quater mutuatus esset  tum cum iudicium capitis adibat et in magno periculo erat (sc. in totum 44 minas, 38 drachmas et duos obolos) nec umquam debitum solvisset immo nunc etiam negaret.

## De lite 
Antequam ad iudices veniret lis arbitro delata erat cuius sententiam reiecit Apollodorus. Itaque ad iudices provocavit. Nam Timotheus quia pecunia non sibi sed aliis hominibus tradita erat respondebat non se sed illos pecuniam argentariae debere. At Apollodorus per patris commentarios sibi relictos et testimonium servi tum in argentaria sedentis (postea libertus factus et ipse tempore iudicii argentariam exercebat) arguebat homines quibus pecunia tradita erat ab ipso reo patri suo ad rem gerendam designatos esse. Plutarchus qui hanc orationem Demostheni adsignabat auctor est Apollodorum in hac causa vicisse.

## Notae
## Editiones et commentarii
*Loeb classical library online.
*Collection des Universités de Franceː Louis Gernet, *Plaidoyers civils. Tome III, Discours XLIX-LVI*, Parisiis, Les Belles Lettres, 1959.

## Plura legere si cupis 
*Raymond Bogaert, *Banques et banquiers dans les cités grecques*, Lugduni Batavorum, 1968
*Edward M. Harris, "The Date of Apollodorus' Speech against Timotheus and Its Implications for Athenian History and Legal Procedure", *The American Journal of Philology*, 1988ː 44-52
*Johannes Hasebroek, "Zum griechischen Bankwesen der klassischen Zeit", *Hermes*, 1920ː 113-173
*Paul Millett, *Lending and borrowing in ancient Athens*, Cambridge, 1991 Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum
*C. Rehdantz, *Vitae Iphicratis, Chabriae, Timothei Atheniensium*, Berolini, 1845
*Kirsty M. W. Shipton, "The Private Banks in Fourth-Century B. C. Athens: A Reappraisal", *The Classical Quarterly*, 1997ː 396-422
*J. C. Trevett, "The Date of Demosthenes 49: A Re-Examination", *Phoenix*,  1991ː 21-27

## Nexus externi 
*Textus apud Vicifontem  Perseus Remacle cum versione Francogallica

Categoria:Demosthenes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Orationes
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Rothschild (familia)

[thumb|[Insigne familiae Rothschildianae.]]
thumb|upright=0.8|Prima domus familiae Rothschildianae, in Judengasse ("vicus Iudaeorum") Francofurti sita.
***Rothschild*** est nomen familiae Iudaicae, cuius series in Germania ab anno 1500 litteris attestatur. Familiares a saeculo XVIII imprimis opus argentariorum faciebant. Saeculo XIX inter feneratores civitatum Europae maximi momenti numerabantur. Prima domus argentaria erat M. A. Rothschild & Söhne Francofurti ad Moenum sita; familia etiamnunc variis modis argentariam facit.

*Archibaldus Philippus Primrose
*David de Rothschild
*Georgius Mandel
*Leonillus Gualterius Rothschild
*:en:Genealogy of the Rothschild family
**Rothschildia*
*Natoli (familia)

## Bibliographia 
*Heuberger, Georg (ed.) (1995). *Die Rothschilds. Eine europäische Familie*. Sigmaringen, ISBN 3-7995-1201-2.
*Ferguson, Niall. ''The House of Rothschild: Money's Prophets, 1798–1848*, ISBN 0-14-024084-5.
*Ferguson, Niall. *The House of Rothschild: The World's Banker, 1849–1998*, ISBN 0-14-028662-4.
*Morton, Frederic. *The Rothschilds: Portrait of a Dynasty'', ISBN 1-56836-220-X.

## Nexus externi 
Categoria:Familiae
Categoria:Iudaei
Categoria:Oeoconomia
Moschus (discretiva)

**Moschus** (μόσχος) est Graece vitulus, sed etiam
* Moschus, poeta Graecus,
* Moschus animal, Ruminantium genus
* Moschi est Colchidis gens antiqua
* Moschi etiam Moscovitae vel Russi interdum nominantur
Primum bellum Diadochorum

[thumb|[Alexander Magnus|Alexandri imago: nummus regis Ptolemaei I circa annum 300 incusus]] 
Primum **bellum Diadochorum** vel **Successorum** a secutoribus Alexandri Magni gestum est inter annos fere 321 et 320 a.C.n. (sed chronologia "superiore" anno 321 tantum). Perdiccas enim, Alexandro mortuo, partitionem imperii quod conquisiverat Babylone anno 323 a.C.n. diiudicaverat inter ducibus satrapisque Macedones et Persis; quibus inter se disputantibus belloque fere continuo pugnantibus, Antipater ad Triparadisum Syriae profectus est novamque partitionem fecit.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiqui
* Arrianus, *Historia post Alexandrum* (fragmenta)
* Plutarchus, "Vita Eumenis"
* Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* lib. 18, lib. 19
* Polyaenus, *Strategemata*

; Eruditio
*  
* Pierre Briant, ''Antigone le Borgne: Les débuts de sa carrière et les problèmes de l'assemblée macédonienne* (*Annales littéraires de l'Université de Besançon*, 152). Lutetiae, 1973 Textus
* 
* R. M. Errington, "From Babylon to Triparadeisos, 323-320 B.C." in *Journal of Hellenic studies* vol. 90 (1970) pp. 49-77 JSTOR
* 
* Víctor Alonso Troncoso, Edward M. Anson, edd., *After Alexander: The Time of the Diadochi (323-281 BC)*. Oxoniae: Oxbow Books, 2013

## Nexus externi 
* "Diadochi 2: The First Diadoch War" apud *Livius.org''

Categoria:Bella Diadochorum
Categoria:321 a.C.n.
Categoria:320 a.C.n.
Gualtherius Hess

thumb|Gualtharius Hess.
**Gualtherius Rudolphus Hess** (natus Frauenfeldae die 17 Martii 1881; mortuus Locarni die 12 Augusti 1973) fuit medicus et physiologiae peritus Helveticus, qui anno 1949 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit, ratione studii diencephalonnis areae.

Eius almae matres Universitas Turicensis et Academia Holsatorum Chiloniensis fuerunt, et professor Universitatis Turicensis fuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Chiloniensis
Categoria:Alumni Universitatis Turicensis
Categoria:Eruditi Helvetiae
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae