open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Baudonivia

**Baudonivia** vel **Baudovinia** (c. 600) secundam partis vitae sanctae Radegundis scripsit (primam autem Venantius Fortunatus). Monacha fuit monasterio Sanctae Crucis in Pictavio, quod Radegundis aedificavit.

In catalogo mulierum illustrium *Convivii* Judith Sicagoensis locum suum habet. Georgius Carolus Huysmans capite tertio mythistoriae suae *Vice versa* in catalogo auctorum Latinorum *humilem et mente simplicem* Baudoviniam nominavit.

## Editiones et versiones aliquae 
* Baudonivia. Vita Sanctae Radegundis. Liber II. Monumenta Germaniae historica: Scriptores rerum merovingicarum. Vol. 2. Hanover: Hahn, 1888. S. 377-395.
* La vita Radegundis di Baudonivia. Testo latino a fronte. Di Paola Santorelli. 1999.
* Versio Russica: Баудонивия. Житие святой Радегунды / Пер., коммент. Н.Ю. Бикеевой // Адам и Ева: Альманах гендерной истории. № 25. 2017. С. 288—328.

## De Baudonivia 
* Eckenstein, Lina. *Woman under monasticism: chapters on saint-lore and convent life between A.D. 500 and A.D. 1500*. University Press, 1896.
* Wemple, Suzanne Fonay. *Scholarship in Women’s Communities // Women in Frankish Society: Marriage and the Cloister, 500 to 900*. University of Pennsylvania Press, 1981.

## Notae 
Categoria:Mulieres
Categoria:Hagiographi
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Kungura

thumb|*Area cathedralis* (*Sobornaia ploščad**) Kungurae
**Kungura,** vulgo ***Kungur'''* (Russice Кунгур), urbs est in Russia, sedes administrativa districtus Kungurensis territorii Permici, valens locus intersectionis viarum, plus 66 milia incolarum habens. Anno 1648 loco suo primo et anno 1663 loco suo hodierno condita, ab anno 1737 ad annum 1786 metropolis erat provinciae Kungurensis vel Permiae, postquam sedes administrativa districtus facta est. Anno 1970 Kungura inclusa est in indicem urbium historicarum Russiae. Urbi sunt nonnulla monumenta historica architecturae. Prope urbem autem situs est specus, stalactitibus stalagmitibus glacialibus suis notus.

## Nota 
## Nexus externi 
* Pagina de Kungura *Encyclopaediae Russicae Magnae'' 

Categoria:Urbes territorii Permici
Gubernium Viatcense

**Gubernium Viatcense** sive **Viatkense** (Russice Вятская губерния, tr. *Vjatskaja gubernija*) fuit prisca administrativa Russiae pars, in parte septentrio-orientali Russiae Europaeae sita, anno 1796 e praefectura Viatcensi (anno 1780 creata) in Imperio Russico formata et anno 1929 in Re Publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita, metropolim habens Viatcam.

Albuga, Cotelniza, Kaigoroda, Malmisa, Orlovia capita circulorum gubernii Viatcensis fuerunt.

## Incolae noti
Inter homines notos e gubernio Viatcensi oriundos sunt:
* Vladimirus Bechterev 
* Petrus Čajkovskij
* Lydia Komarova
* Leonidas Govorov
* Alexander Grin
* Sergius Kirov
* Venceslaus Molotov
* Victor Vasnetsov

## Notae
## Nexus externi
Viatcense
Categoria:Viatca
Gubernium Vologdense

**Gubernium Vologdense** (Russice Вологодская губерния, tr. *Vologodskaja gubernija*) fuit pars administrativa Imperii Russici et dein Russicae Sovieticae Foederativae Socialisticae Rei Publicae, in parte septentrionali Russiae Europaeae sita, anno 1796 in hoc statu formata et anno 1929 finaliter abolita, metropolim habens Vologdam.

Iarenscum, Sysola, Solivytschegda, Totma, Ustiuga Magna capita circulorum gubernii Vologdensis erant.

## Nota
## Nexus externi
Vologdense
Categoria:Vologda
Spondylosis ankylosans

[thumb|[Columna vertebralis cum spondylose ankylosante.]]
**Spondylosis ankylosans** (ICD-10: M45) sive **spondylarthrosis ancylopoetica** sive **morbus Bechterevi** sive **morbus Pierre-Marie** est morbus rheumatologicus et arthritis (ex familia spondyloarthritidum axialium) cum inflammatione. Itaque morbus hic etiam arthropathia inflammatoria est. Morbi initium est iuventute posteriore. In praecipue columna vertebrali *rubor* et *calor* et *tumor* et *dolor* signa inflammationis in *functionem laesam* cum fusione vertebrarum ducunt, sed in aliis organis tandem, ut in corde, mutationes pathologicae visibiles fiant.

## Etymologia 
*Spondylitis ankylosans* a verbis Graecis *σπóνδυλος* 'vertebra' et *ἄγκυλος* 'curvum, curvatum, inclinatum' derivatur, *spondylarthrosis* a *σπóνδυλος* et *ἀρθρῖτις* 'inflammatio articuli'.

## Historia 
Anno 1695 Bernardus Connor primo typum spondyloarthritidum hunc hodie nominatarum describit. Connor describit 
 figuram trunci humani, in quo omnia ossa, vertebrae, costae, os sacrum et ossa ilium unicum os efformant: ubi semicircularis fere trunci curvitas apparet et costae deorsum propendent et ad ossa ilium inclinata vergunt.

## Notae 
* Rheumatologia
* Vladimirus Bechterev

## Nexus externi 
* Institutum nationalis arthtitium atque morborum musculosceletalium dermisque de Spondylose ankylosante. 

Categoria:Rheumatologia
Categoria:Morbi
Gubernium Saratoviense

**Gubernium Saratoviense** (Russice Саратовская губерния, tr. *Saratovskaja gubernija*) fuit pars administrativa Imperii Russici et dein Russicae Sovieticae Foederativae Socialisticae Rei Publicae, in meridie-oriente Russiae Europaeae sita, anno 1797 creata et anno 1928 abolita, metropolim habens Saratoviam. 

Augusta Aorsorum, Cusnezia, Kamyschin, Rhapolis capita circulorum gubernii Saratoviensis fuerunt.

Inter homines notos, in gubernio Saratoviensi natos, sunt Nicolaus Černyševskij, Paulus Jabločkov, Ioannes Mozžuchin, Ioannes Panfilov, Cosmas Petrov-Vodkin, Alexander Radiščev, Lydia Ruslanova, Nicolaus Semënov, Michael Suslov.

## Nota
## Nexus externi
Categoria:Saratovia
Saratoviense
Lingua Udmurtica

**Lingua Udmurtica**, olim **Votiacica** appellata, est una linguarum Permicarum, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. In Re publica Udmurtica Russiae statu publico utitur, Circa 338 milia hominum lingua Udmurtica loquuntur, maxime in ruribus. Scriptura utitur Cyrillica cum signis diacriticis non multis. Primi libri Udmurtici anno 1848 editi sunt, sed forma hodierna abecedarii c. anno 1935 stabilita est.

## Exemplum: Pater noster 
## Notae 
Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Schmiedefeld am Rennsteig

**Schmiedefeld am Rennsteig** vicus est in Circulo Ilm Thuringiae ad semitam Rennsteig situs. Kalendis Ianuariis 2016 ibi 1717 incolae fuerunt. Kalendis ianuariis 2019 pars urbis Sulahae factus est. Oppidum nodum commeatus fuisse constat.

## Historia
Vici prima mentio fuit anno 1406 quem fabri silvatici variis locis dispersi condiderant. Apud Montem ferreum magnum (Großer Eisenberg) 908 metra altum metalla multa iam Medio Aevo commercium cum armariis Sulahae incitabant, quod divitias haud paucas afferebat. Sulaha anno 1634 demolita incolae aliter pecuniam facere coacti sunt. Anno 1850 metalla omnino cessabant quiescebanturque. Silvae labores dabant e.g. caesoribus, resinariis, picem coquentibus, molendariis, luminariis, equitariis, instrumentorum musicorum conficientibus, fabris vitreis. Organorum tubulatorum fabricatores Wagner, Schmidt, Müller, Hollandt, Kühn vere illustres facti sunt, vitrea tractatio quoque magni momenti fuit.

Incendio anno 1872 saeviente Schmiedefeld oppidum omnino destructum est. Tantummodo fanum saeculi septimi decimi integrum remansit. Tecta aedificiorum omnium schistis lapidis sunt, quod visum bellum praebet.

## Oeconomia hodie
Maximi momenti hodie sunt res periegeticae. Iam plus quam saeculum unum non solum athletica hibernalis dominatur, sed refugia repositoria aestate quoque petuntur. Zona biosphaerica in valle Vessertal orbibatis multa pulchra offert. Quotannis cursores in certamine Guts-Muths-Rennsteiglauf (pro Ioanne Christophoro Frederico Gutsmuths nominato) certatum conveniunt. Hieme nartarores campestres permulti hic versantur, sed etiam anabathrum unum nartatores Alpinos indulgentia corrumpit.

## Excursiones ad Frauenwald
Haud procul a Schmiedefeld locus periegeticus Thuringiae verisimiliter antiquissimus Frauenwald situs est, qui anno 1218 ex monasterio *In silva ad Mariam* exortus est. Ibi ecclesia secundum ichnographiam Caroli Friderici Schinkel erecta invenitur, ubi saepe organoedi concentus dant. Inter Frauenwald et stationem ferriviariam Rennsteig reperitur castellum subterraneum olim secretum, quod tempore Rei publicae democraticae Germanicae munere fungebatur et hodie a multis visitatur. Ab statione ferriviaria citata omni septimanae fine tramina Ilmenaviam vehuntur.

## Externi nexus
*Situs proprius
Gubernium Ircutense

**Gubernium Ircutense** (Russice Иркутская губерния, tr. *Irkutskaja gubernija*) erat pars administrativa Russiae prisca, Ircutiam metropolim habens, in Siberia Orientali sita, anno 1764 in Imperio Russico creata et anno 1926 in Re Publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Ircutia
Ircutense
Zmulna

**Zmulna** (Theodisce: *Schmölln*) est oppidum in Circulo Altenburger Land in Thuringia orientali ad flumen Sprotte situm. Pridie Kal. Ian. 2023 vixerunt 13.684 homines hic in locis.

## Historia
Anno 1066 monasterium Benedictinum quoddam nucleum oppidi hodierni creavit; ibi picem coquentes et resinarii habitabant. Conoebii istius privilegia diversa fuerunt in commerciis faciendis, in monetis cudendis, in vectigalibus exigendis. Privilegia urbana autem anno 1329 data sunt. Dynastia Wettinensis anno 1398 hic regere coepit. Anno 1990 suffragium publicum adiunctionem urbis ad Thuringiam fovebat, cum incolae inde ab anno 1952 sub iugo Lipsiensi vixissent.

## Res aspectabiliores
Curia trium tabulatorum fundamenta Gothica habet et cameras antiquas in cella; frons secundum genus Renatum videtur. Turris Baroca cum lanterna et vertice post incendium anni 1772 reconstructa est. Eodem anno ecclesia parochialis Sancti Nicolai renovata est, quae saeculi XV est. 
## Oeconomica
Zmulnae non solum agricultura sed etiam fabricatio butonum, peniculorum et instrumentorum ferreorum vigebat. Ferriviarius connexus emolumento urbano valde profuit.

## Excursiones
Variae sunt facultates excursionum in naturam ambientem faciendarum. Castella quoque adsunt, e.g. castellum Barocum apud Tannenfeld cum viridario, castellum generis Renati in Ponitz. Laetificant etiam fanum cum organo tubulato domini Silbermann atque castellum aquaticum in Dobitschen. 

In Altenkirchen habueris museum rusticum, in Blankenhain museum agriculturae, in monte Pfefferberg Turrim Ernst-Agnes. Ibi anno 1846 societas prima corpus exercentium Thuringiensium condita est. Territorium protectorium Vallis Sprotte superioris plantis bestiisque institutum homines delectat eosque gaudio afficit.

## Nexus externi
*Situs proprius

## Notae

Categoria:Urbes Thuringiae
Categoria:Circulus Altenburger Land
CYP2B6

**Cytochroma P450 CYP2B6**  (Numerus EC: 1.14.14.1) est enzymum et haemoproteinum et pars gregis Cytochroma P450 ideo in metabolismo medicamenti chemotherapiae, ut cyclophosphamidi sive ifosfamidi, interest. Circiter centesimae quinque reactionum catabolicarum medicamentorum cum cytochromate CYP2B6 patent. Variationes multae geneticae descriptae sunt.

## Genetica 
### Phaenotypicae variantia 
Locus geni geneticus CYP2B6 in chromosomate 19 (19q13.2) situs est. Polymorphismus geneticus cum plus quam centum variationibus magnum momentum habet

## Pharmaca ad CYP2B6 relata 
## Notae 
## Nexus externi 
* Descriptio cytochromatis CYP2B6.

2
Linguae Mari

**Linguae Mari** duae sunt linguae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinent. Saepe pro una lingua habebantur, quae ante saeculum vicesimum *Tscheremissica* vocabatur. In Re publica Mari El Russiae ambae statu publico utuntur. Circa 338 milia hominum linguis Mari loquuntur. Scriptura utuntur Cyrillica cum signis diacriticis non multis. 

Duae linguae Mari sunt lingua Mari pratensis et lingua Mari montana; interdum et tertia enumeratur, quae est , cui codex *ISO 639* jmy anno 2019 propositus est.

## Notae 
## Nexus externi
* Matthiae Castrén *Elementa grammatices Tscheremissae*, 1845

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Categoria:Mari El
Lingua Mari pratensis

**Lingua Mari pratensis** (vel simpliciter *lingua Mari*) est una linguarum Mari, quae linguae familiae Finno-Permicae sunt, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. In Re publica Mari El Russiae statu publico utitur. Circa 365 milia hominum lingua Mari pratensi loquuntur, maxime in ruribus ripae Rha fluminis laevae, i.d. orientali. Scriptura utitur Cyrillica cum signis diacriticis non multis. Anno 1775 prima grammatica Mari edita est, sed forma hodierna abecedarii c. anno 1870 stabilita est.

## Exemplum: Pater noster 
## Notae 
Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Categoria:Mari El
Ecclesia archangeli Michaelis

thumb|Ecclesia Michaelis archangeli Zarubincensis
**Ecclesia Michaelis archangeli** est templum Orthodoxum Russicum. In Zarubincis (Russice *Зарýбинки*), hamello parvo prope *Agaponovo* in regione Smolenscensis situm est.

## Historia 
Primum templum Zarubincarum constructum est alio hamello et ibi transvectum est anno 1861. Ligneum fuit et fragile. Attamen constructio templi vetus fuit et populus Zarubincarum novum construere statuit. 

Templum secundum constructum est annis ab 1905 ad 1913. A Theodosio metropolita Smolenscensi anno 1913 sanctificatum est. Anno 1939, cum campanarium  iam deletum esset, templum semirasum ab administratione regionali clausus est. Circa annum 1990 multae icones templi raptae sunt. Restauratio anno 1998 coepta est.

## Notae 
Categoria:Ecclesiae Russiae
Categoria:Ecclesia Orthodoxa Russica
Categoria:Confecta 1913
Categoria:Regio Smolenscensis
Solicamium

**Solicamium** vel  **Salinae ad Camam** (Russice *Соликамск, Solikamsk*) est urbs in Russia prope Camam flumen, sedes administrativa districtus Solicamiensis territorii Permici, circa 95 milia incolarum habens. 

Urbs prope salinas circa annum 1430 mercatoribus Vologdensibus conditas crescit, unde et nomen eius. Solicamium ad extremum saeculum septindecimum salina principalis Russiae atque valens sedes mercaturae factum, paulo post autem valorem hunc magnam perdidit, sedes administrativa districtus tamen fuit, in Imperio Russico ad gubernium Permiense pertinens. Nunc est sedes industriae et tertia maxima urbs territorii Permici. 

## Notae 
thumb|Solicamii area centralis
## Nexus externi 
* Pagina de Solicamio *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Urbes territorii Permici
Propofolum

**Propofolum** est narcoticum et medicamentum in anaesthesiologia adhibitum. Initium suum efficiendi celerrimum, continuatio brevissimum.

## Natura Propofoli 
### Natura chemica 
Propofolum est alkylophenolum. Nomen IUPAC suum est 2,6-di-iso-propylo-phenolum, quod est anulus aromaticus (benzenum) cum duobus gregis (iso)propani.

Propofolum est liquor sine colore; massa molaris sua 178.271 g/mol. Cum in aqua insolubilis esset, in oleum soiae misceri potest.

### Natura pharmacologica 
Propofolum est medicamentum cum virtutibus hypnoticis. 
Codex ATC est .

### Pharmacodynamica 
Propofolum receptoria GABAA, ideo effectus neurotransmissoris GABA augens, obsidet.

### Pharmacocinetica 
Tempus semivitae biologicum t_{\frac{1}{2}}. 1.5-23 h est. Metabolismus in iecore per coniugationem fit.

## Notae 
Categoria:Anaesthetica
Myeloma

[thumb|Imago [plasmacytomae.]]
**Myeloma** est vulgarissimus morborum canceri plasmocytorum. Est quaedam forma cancri haematologici. Causa myelomatis ignota, et morbus adhuc irremediabilis est.

Clonalis proliferatio plasmocytorum infert morbis plasmocytorum. Qualitas morborum plasmocytorum typica est, ut monoclonalis proliferatio plasmocytorum augmentum cuiusdam immunoglobuli distinctum efficit. Hoc augmentum in electrophorese *M-componentem* vel *fasciam monoclonalem* appellatur. Liberae catenae leves, quae in plasmate sanguineo demonstrari possunt, saepe quoque creatae sunt. Eae etiam in electrophorese urinae inveniri possunt.

## Criteria diagnosis myelomatis 
* M-componens in plasmate sanguineo vel in urina.
* Supra decem plasmocyti clonales per centum in medulla ossium.
* Symptomata, signa vel damna a myelomate contracta - hypercalcaemia, anaemia, insufficientia renis damnaque ossium.

* Leuchaemia
* Lymphocytus
* Lymphoma

## Nexus externi 
*Commentarium ex situ medicinenet.com

Categoria:Cancer
Categoria:Haematologia
Categoria:Sanguis
Herba Sardonia

[thumb|*[Oenanthe fistulosa*]]
[thumb|*[Ranunculus sardous*]]
**Herba Sardonia** fuit herba in Sardinia crescens quae "risum sardonicum" efficiebat. Fortasse est eadem ac *Oenanthe fistulosa*, aut *Ranunculus sardous*.

## Apud antiquos 
Publius Vergilius Maro in *Eclogis*:

Immo ego Sardoniis videar tibi amarior herbis,	
horridior rusco, proiecta vilior alga,	
si mihi non haec lux toto iam longior anno est.	
ite domum pasti, si quis pudor, ite iuvenci.

Pausanias, *Descriptio Graeciae*:

ἡ πόα δὲ ἡ ὀλέθριος σελίνῳ μέν ἐστιν ἐμφερής, τοῖς φαγοῦσι δὲ γελῶσιν ἐπιγίνεσθαι τὴν τελευτὴν λέγουσιν. ἐπὶ τούτῳ δὲ Ὅμηρός τε καὶ οἱ ἔπειτα ἄνθρωποι τὸν ἐπὶ οὐδενὶ ὑγιεῖ Σαρδάνιον γέλωτα ὀνομάζουσι. φύεται δὲ μάλιστα ἡ πόα περὶ τὰς πηγάς, οὐ μέντοι μεταδίδωσί γε καὶ τῷ ὕδατι τοῦ ἰοῦ.

Una est herba perniciosa, apio persimilis: qui eam comederint, ridentes emoriuntur. Ex eo Homerus *primum* alii deinde post eum, Sardonium eum dixerunt risum, qui in re minime commoda et mente parum sana ederetur. Gignitur circa fontes maxime, nec tamen cum ipsis aquis veneni naturam communicat.

Quintus Serenus in *Liber medicinali*:

splen tumidus nocet et risum tamen addit ineptum,	
ut mihi Sardonicis uideatur proximus herbis,	
irrita quae miseris permiscent gaudia fatis.

Marcus Aurelius Olympius Nemesianus in *Bucolicis*:

qui tulerit Meroes fastidia lenta superbae,
Sithonias feret ille nives Libyaeque calorem,
Nerinas potabit aquas taxique nocentis
non metuet sucos, Sardorum gramina vincet
et iuga Marmaricos coget sua ferre leones.

## Notae 
Categoria:Plantae fabulosae
Schleusingen

**Schleusingen** oppidum quoddam pulchrum est in Circulo Hildburghausen Thuringiae, in valle Nahe situm. Kalendis Ianuariis 2017 habuit 5391 incolas. 
## Historia
Anno 1268 gravio Bertoldus V Hennebergensis oppidum cum burgo splendido indicaverat. Immo Castellum Bertoldi (Theodisce: *Bertholdsburg*) signum urbis est, ubi residebant et habitabant graviones de Henneberg-Schleusingen. In cursu temporis reconstructiones plures fiebant secundum genus Gothicum et Renatum. In eo burgo est hodie museum historiae regionalis, lapidum, architecturae castellanae. Inter oppidum est burgum fossae altae erant, quamvis ambo moenibus eisdem protegerentur. Anno 1412 urbi statuta nova donata sunt a gravione Gulielmo de Henneberg-Schleusingen. 

Usque saeculum XIX agricultura maxime valebat, quamquam iam anno 1535 fabrica chartacea quoque necnon molae variae, ergasterium in rebus vitreis et domus confectrix tibialium aderant. Postea advenerunt industriae in rebus electronicis. Inter molas haud sileatur Molendinum Vincentii anno 1300 constructum, in summa molendina respective stationes malleariae quattuordecim in Schleusingen olim exsistebant.
## Res aspectabiliores
Prorsus mirandus est nucleus urbis antiquus. Opera craticia multa plateam centralem nundinarum circumdant, in qua bellus puteus Sanctae Elisabeth stat. Inter aedificia mentio fiat de sic dicta Schola Germanica et de Domo Freyberg. Mediaevales constructiones plus minusve caducae adhuc sunt ut et Turris strigarum, quae dicitur. In Fano Sancti Ioannis sepulcra gravionum Hennebergensium inveniuntur; ecclesia aspectum suum hodiernum saeculo XVIII nacta est. 

Schola Latina anno 1550 condita mox gradu maiorata est (Landesschule). Anno 1577 gymnasium additum est. 
## Excursiones
In via nationali B 247 Sulaham conducenti monumentum unicum totius Thuringiae meridianae est, quod de felici liberatione Napoleonis Bonaparte tyranni personat. Pullulant in regione finitima loca visu digna velut Zona biosphaerica vallis Vessertal, lacus montanus Ratschersee, monticulus Adlersberg, theatrum naturale apud Steinbach-Langenbach. Hieme a nartatoribus petantur loca athleticis hiemalibus dedicata ut Schmiedefeld am Rennsteig sive Masserberg.
## Incolae maiors momenti
*Ioannes Georgius Lenz, mineralogus et professor Ienensis

## Externi nexus
*Situs proprius
Antonius Faistauer

**Antonius Faistauer** (natus die 14 Februarii 1887 ad Sanctum Martinum apud Lofer Provinciae Salisburgensis, mortuus die 13 Februarii 1930 Vindobonae) pictor Austriacus motionis Expressionismi fuit. 
## Vita
Filius fuit agricolae cuiusdam in Maishofen agros colentis, qui vicus haud procul a Cella in Bisontio sita est. Primo sacerdos catholicus fieri voluit, sed Alberto Paride Gütersloh in gymnasio Bauzanensi convento arte pictoria inflammatus est. Annis a 1904 ad 1906 scholam privatam artium Roberti Scheffer Vindobonensem frequentavit antequam studens in Academia artium Vindonensi apud professores Aloysium Delug et Christianum Griepenkerl fieret. 

Anno autem 1909 academiam citatam deseruit cum Antonio Kolig, Robino Christiano Andersen, Francisco Wiegele et Egone Schiele ad colligendos sodales turbae "Neukunstgruppe", quae conservativismo academico vehementer oppugnaret. Annis a 1909 ad 1912 itinera fecit in Pagum Ticinensem, in Italiam septentrionalem et Berolinum expositiones multas interdum parans.  Anno 1913 in matrimonium duxit Idam Andersen, amici sororem. Primo bello pancosmico incohato revenit in vicum natalem anno 1915. Ad militaria ineptus tamen sine armis ex anno 1916 in campis bellicosis fuit. Mense Iulio 1917 munus speciale in Museo historiae militaris Vindobonensi suscepit, unde expositiones una cum amico Egone Schiele moderabatur.

## Post annum 1918
Iuvavi vitam degebat ubi, una cum Felice Alberto Harta et aliis, associationem neotericam "Der Wassermann" (Aquarii) condidit. Cum uxor eius in vigilia primae expositionis vita defuncta esset, annos duos post alia mulier ei nupsit. Iam ante annum 1925 Faistauer pulmonum stomachique insaniis laborabat, ut curationes plures Bauzani in Tiroli Meridiana subire debuit. Eodem anno rogatus est ut opera udo illata magna in novo Odeo parvo Salisburgensi crearet. Similia ab illo petebantur Bambergae pro seminario quodam et Vindobonae pro castello Weidlingau. Tunc vita cum uxore altera communis ad irritum ducta est et Faistauer vitam cum concubina praetulit.

## Honores academici sibi negati
Anno 1926 professorem eum Vindobonae in academia proclamare volebant sed Faistauer recusavit. Utique Vindobonam rursus petivit ad itinera facienda, praesertim in Italiam. Anno 1929 operatione chirurgica in stomacho facta animam efflavit. Sepultus est in Maishofen et cippum ei fecit Clemens Holzmeister architectus illustrissimus. Viam quandam Iuvavi pro Faistauer dicunt et ex anno 1972 Praemium "Anton-Faistauer-Preis" artificibus eminentibus honorandis adiudicatur.  
## Externi nexus
*Faistauer apud zeno.org
* Pagina sic dicti Fori Antonii Faistauer
* De Faistauer in pagina vici Maishofen 
* In iubilaeo 125 annorum 
* Expositio anno 2005 Iuvavi peracta
Anatolius Solovianenko

'''Anatolius Boris filius Solov'janenko''' (Ucrainice Анатолій Борисович Солов'яненко, tr. ''Anatolij Borysovyč Solov'janenko''; natus in Stalino die 25 Septembris 1932, mortuus in oppido Kozyn regionis Kioviensis die 29 Iulii 1999) fuit tenor Ucrainicus Sovieticus. Titulis Artificis Emeriti RSS Ucrainicae (anno 1967), Artificis Popularis RSS Ucrainicae (anno 1969), Artificis Popularis URSS (anno 1975), Praemio Leniniano (anno 1980), Praemio Nationali Ucrainae Ševčenkiano (anno 1997), titulo Herois Ucrainae (anno 2008, post mortem) nonnullisque aliis signis laudis ornatus est.

## Nexus externi 
* De Anatolio Solov'janenko 

Categoria:Cantores Ucrainae
Categoria:Incolae Unionis Sovieticae
Categoria:Tenores
Maria de Oosterwijck

[thumb|200px|Mariae de Oosterwijck effigies a [Wallerant Vaillant picta (1671)]]

**Maria de Oosterwijck** (*vulgo*: **Maria van Oosterwijck** seu **Maria van Oosterwyck**; Nootdorp 20 Augusti 1630 nata; Uitdam 16 Novembris 1693 mortua) fuit saeculi aurei pictrix Nederlandica,

## Biographia 
thumb|right|200px|Natura mortua com floris et papilionibus

Qui erat filia Verbi Divini ministri Iacobi de Oosterwijck et Hadrianae Lambrechts de Linschoten. A Wilhelmo de Aelst artem pingendi didicit. 

Primum Wilhelmi de Aelst tiro fuit et per eum prima merita peregrina adepta est. Attamen, ut mulieres plures, numquam ad pictorum sodalitatem unam recepta est
* *Natura mortua cum floribus et papilione*, pictura supra tela cum pigmento oleario
* *Vanitas cum calva et heliotropio*, pictura supra tela cum pigmento oleario, apud collectanea privata
* *Natura mortua cum floribus pomisque*, pictura supra tela cum pigmento oleario, 1670 fere, apud Palatium Pittianum, Florentiae
* *Natura mortua cum floribus in vaso scite ornato*, pictura supra tela cum pigmento oleario, 62 x 47,5 cm, 1670-1675, apud Mauritshuis, Hagae
* *Natura mortua cum vaso florum, citreo papilioneque*, pictura supra tela cum pigmento oleario, deorsum in media pictura obsignata *Maria Va Oosterwijck Aº 1675*, 90,4 x 80,7 cm, 1675
* *Natura mortua cum floribus, heliotropio insectisque*, pictura supra tela cum pigmento oleario, 73,6 x 55,8 cm, 1670 fere, apud Museum Artis Denverii, Denverii
* *Natura mortua cum floribus et papilionibus*, pictura supra tabula cum pigmento oleario, 47,3 x 36,8 cm, 1686, apud Collectanea Regia
* *Natura mortua cum floribus, insectis conchaque*, pictura supra tabula cum pigmento oleario, 47,4 × 36,5 cm, 1689, apud Collectanea Regia

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 
* 
* 
* 

## Nexus externi 
* Maria de Oosterwijck in Artnet 
* Maria de Oosterwijck in Artcyclopedia 

Categoria:Pictores Nederlandiae
Certamen Borovskianum

**Certamen Borovskianum** fuit certamen poematibus Russicis illustribus Latine reddendis, Petropoli annis 2005—2007 pugnatum. Vsevolodus Zelčenko certamen instituit, in memoriam Iacobi Borovskii nominatum. Certantibus carmina Alexandri Puškin, Eugenii Boratynskij, Constantini Batjuškov, Nicolai Jazykov, Vladislai Chodasiewicz vertenda erant. Victores certaminis Dionysius Keyer, Michael Pozdnev, Alla Zvagol'skaja aliique fuerunt.

## De certamine 
* V. Zelčenko, *Certamen Borovskianum*, in: Philologia classica, 8 (2011). Petropoli. P. 131—143.
* Dionysii Keyer carmina Latina, in: Aristeas = Аристей. Вестник классической филологии и древней истории, XV (2017), p. 18.

Categoria:Certamina Latina
Categoria:Litterae Latinae recentioris aevi
Categoria:Praemia
Lingua Erzia

**Lingua Erzia** est una linguarum Morduinicarum, quae linguae familiae Finno-Permicae sunt, quae familia ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. In Re publica Mordovia Russiae statu publico utitur. Circa 514 milia hominum lingua Erzia loquuntur, maxime in ruribus ripae Rha fluminis laevae, i.d. orientali. Scriptura utitur Cyrillica, nunc sine signis diacriticis, saeculo undevicesimo cum iis non multis. Saeculo duodevicesimo scriptura Morduinica inventa est usui Ecclesiae Orthodoxae, anno 1803 primius liber ecclesiasticus editus est, anno 1884 primus liber ad usum scholarum.

## Exemplum: Pater noster 
## Notae 
Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Lingua Votica

**Lingua Votica** (ipsorum lingua *Vaďďā tšēli*, quae in rebus gestis Aevi medii optime nota est. A lingua Izhorica distinguenda est, cum saepe Votice loquentes inter lingua Izhorica utentes enumerarentur. Lingua est una linguarum familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. Paene abolevit, nam non plus decem homines Votice loqui possunt. In districtu Kingiseppiano regionis Leninopolitanae Russiae habitant. Universitas Tartuensis linguae Voticae doctrinam sustinet. Scriptura Votica Cyrillica c. anno 1930 a Demetrio Tsvetkov, qui et grammaticam primam Voticam edidit, elaborata est, sed usum hodie non invenit. *Abecedario Uralico phonetico* viri docti nunc Votice scribunt.

## Notae 
## Nexus externi 
*Ariste, Paul (1968). *A Grammar of the Votic Language*
*Lexicon Russico-Voticum

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Lingua Mansiensis

est una linguarum Ugricarum, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. In districtu Chanty-Mansiensi regionis Tumenensis Russiae statu publico utitur. Circa mille hominum lingua Mansiensi loquuntur. Primi libri Mansienses, versiones Evangelii, Londinio (1868) et  Helsingiae (1882) editi, necnon grammatica Petropolitana anni 1903, ad lectores non pervenerunt. Solum circa annum 1930 scriptura inter Mansienses apparuit, sed non solum anno 1979 macronibus superpositis stabilita est. Scriptura est Cyrillica cum signis diacriticis non multis.

## Exemplum: *Pater noster* 
Oratio *Pater noster* hic ostenditur exemplum linguae Mansiensis.

## Notae 
## Bibliographia 
* Kálmán, Béla. Manysi nyelvkönyv. Budapest: Tankönyvkiadó, 1955.
* Liimola M. Zur Historischen Formenlehre des Wogulischen. I. Flexion der nomina, Helsinki, 1963.
* Pirotti G. Grammatica vogula (Con una scelta di poesi vogule). Parma, 1972
* Ромбандеева Е. И. Мансийский (вогульский) язык. М., 1973.
* Ромбандеева Е. И. Синтаксис современного мансийского языка. Ханты-Мансийск: УИП ЮГУ, 2013.
* Ромбандеева Е. И. Современный мансийский язык: лексика, фонетика, графика, орфография морфология, словообразование. Ханты-Мансийск: УИП ЮГУ, 2013.
* Сайнахова А. И. Диалектология мансийского языка. Ханты-Мансийск: ООО "Доминус, 2012.
* Сайнаховаа А. И. Современный мансийский язык (фонетика, орфоэпия, графика, орфография, лексикология, фразеология, лексикография). Ханты-Мансийск: УИП ЮГУ, 2012.

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Lingua Chantyensis

**Lingua Chantyensis** est una linguarum Ugricarum, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. In districtu Chanty-Mansiensi et districtu Iamalo-Nenetico regionis Tumenensis Russiae statu publico utitur. Novem vel decem milia hominum lingua Chantyensi loquuntur. Quattuor dialectis habet admodum varios. Primus liber Chantyensis, versio *Evangelii secundum Matthaeum* in dialectum Berezovo-Obdoricum, anno 1868 editus est. Scriptura utitur Cyrillica cum signis diacriticis, sed quattuor dialecti Chantyenses adhuc etiam forma et numero litterarum inter se non congruant.

## Exemplum: Evangelii secundum Marcum initium 
## Notae 
## Bibliographia 
* Штейниц В. К. Хантыйский (остяцкий) язык // Языки и письменность народов Севера: Ч. 1. Языки и письменность самоедских и финно-угорских народов. — М.-Л.: Учпедгиз, 1937. — С. 193—228.
* Животиков П. К. Очерк грамматики хантыйского языка (средне-обской диалект) / Под ред. Ю. Н. Русской. — Ханты-Мансийск: Окружная комиссия по разработке литературного хантыйского языка при Исполкоме Ханты-Мансийского Окрсовета Омской области, 1942. — 122 с.
* Терёшкин Н. И. О некоторых особенностях ваховского, сургутского и казымского диалектов хантыйского языка. — Л., 1958.
* Терёшкин Н. И. Очерки диалектов хантыйского языка: Ч. 1. Ваховский диалект. — М.-Л.: Наука, 1961.
* Терёшкин Н. И. Хантыйский язык. — М., 1966.

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Linguae Morduinicae

thumb|Inscriptio bilingualis: ''Bol'šoe Ignatovo* (Russice) vel *Ignadvele* (Morduinice, Erzia)
**Linguae Morduinicae** vel **Morduanicae** duae sunt linguae gentis Morduae (Morduinorum). Linguae sunt familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricam linguarum Uralicarum pertinet. Interdum ante saeculum vicesimum pro una lingua habebantur. In Mordovia Russiae ambae statu publico utuntur. Circa 431 milia hominum anno 2010 linguis Morduinicis loquebantur. Scriptura utuntur Cyrillica cum signis diacriticis non multis. 

## De divisione linguarum Morduinicarum et de grammatica 
Duae linguae Morduinicae sunt lingua Erzia et lingua Moxel(Mokschanica). Sunt et aliae gentes Morduinicae, praeter Erzia et Moxel), quae linguis Morduinicis loquuntur, sicut *Šokša, Terjuchane, Karatai*. In linguam Erzia dialecti eorum includuntur. Linguae Erzia propior fuit, ut videtur, et lingua Meschtscherica gentis Meschtscherorum, quae saeculo sedecimo abolevit.

Linguae sunt syntheticae, agglutinativae, harmoniam vocalium habent (quod inter linguas Finno-Ugricis rarum est, sed linguis Turcicis solitum). Nomina duodecim casus habent, verbum unumquodque duas varias declinationes habere potest, cum obiecto et sine eo. Septem modos verba Morduinica habent: indicativum, imperativum, coniunctivum, optativum, conditionalem, coniunctivum conditionalem et adhortativum. Praeter participia multa linguae Morduinicae etiam gerundiva habent, sicut lingua Latina, et gerundia variorum generum quinque.

## Notae 
## De lingius Morduinicis 
* Феоктистов А. П. Мордовские языки. Основы финно-угорского языкознания. Прибалтийско-финские, саамский и мордовские языки. Moscuae, 1975.
* Raun, Alo. *The Mordvin Languages*, in: Denis Sinor (ed.), *The Uralic Languages: Description, History and Foreign Influences'', BRILL, 1988, ISBN 978-90-04-07741-6. 
* Современные мордовские языки. Фонетика. Саранск, 1993 
* Мокшень кяль. Морфология. Саранск, 2000 (Linguae Moxel morphologia) 
* Эрзянь кель. Морфология. Саранск, 2000 (Linguae Erzia morphologia) 
* De gente Meschtscherorum (Meshchera) 

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Schleusegrund

thumb|Ecclesia Sanctae et individuae Trinitatis in Gießübel **Schleusegrund** est oppidum in Circulus Hildburghausen Thuringiae. Schönbrunn peears oppidi principalis esse constat. Kalendis Ianuariis 2017 habuit 2845 incolas.

## Oppidi partes
* Biberau (cum Lichtenau, Engenstein, Biberschlag et Tellerhammer)
* Gießübel
* Langenbach
* Schönbrunn (cum Schönau, Unterneubrunn, Oberneubrunn, Gabel et Ernstthal)
* Steinbach

Ecce insignia oppidi vicorum:

## Nexus externi
*Situs interretialis oppidi proprius.

Categoria:Urbes Thuringiae
Bellus Fons (Schleusegrund)

**Bellus Fons** (Theodisce *Schönbrunn*) inde ab anno 1994 pars est communitatis Schleusegrund iacens in Circulo Hildburghausen Thuringiae in meridie laci structilis eiusdem nominis. Id oppidum anno 1950 confusione vicorum Schönau, Ernstthal, Unterneubrunn, Oberneubrunn et Gabel creatum est. 
## Historia
Gabel iam anno 1350 mentionem primam habuit. Saeculis elapsis incolae haud divites fuerunt negotiantes ligno, carbone vegetabili, bestiis. In ratibus mercedes modestae transportabantur. Saeculo autem XV metalla cuprea aperta sunt, qui quaestus usque ad Bellum triginta annorum florebant. Saeculo XIX ergasterium vitreum advenit, quod saeculo XX valde maioratum est. Nostris diebus res periegeticae praevalent.
## Res aspectabiliores
Affabre confecta est Ecclesia Sancti Iacobi anno 1490, quae anno 1723 largior facta est. Domus saltuaria in Ernstthal saeculi XVI est, quae domus olim castellum venatorium ducale fuerat. Nobiles venatores Mainingia sive Hilpertohusa veniebant. 

Iucundissima sit excursio in iuga varia 740 metrorum et ad lacum structilem Belli Fontis; cuius muri altitudinis 66 metrorum annis inter 1965 et 1975 erecti sunt. Migratores alliciunt et semita Rennsteig finitima et zona naturae protectae *Vallum Gabel superiorum*. Nartatores hieme nives multae contentos reddit.

In Bello Fonte invenitur Museum de aromatibus et condimentis (Gewürzmuseum) quod visitare omnibus fas sit.

## Externi nexus
*Situs proprius
Oesophagus Barrettiensis

[thumb|Oesophagus Barrettiensis per [endoscopium visus.]]
**Oesophagus Barrettiensis** (ICD-10: K22.7) est metaplasia epithelii oesophagi et conditio praemaligna, quae ex oesophagite propter refluctionem orta est et simul transformatio reversibilis cellularum videtur, quamquam in parte in adenocarcinomam transeat. Diagnosis et therapiae endoscopium adhibetur.

## Symptomata et signa 
Vicissitudo qualitatum cellularum de normalis ad praemalignas, oeseophagum Barrettiensem indicans, aliqua symptomata specificata non concitent, quamquam quibusdam cum sequentibus suspicio excitetur:
* Pyrosis frequens ac manens
* Dysphagia — difficultas devorandi
* Haematemesis — sanguinem vomitans
* Dolor sub sternum (quo oesophagus stomachum tangunt)
* Odynophagia — edere dolorem efficiens, igitur pondus amittens involuntaria

At similius oesophagum Barrettiensem capi cum obesitate abdominali (vs. obesitate peripherico). Machinatio autem eius exacta dubia est. 

* Cancer
* Carcinoma oesophageum

## Notae 
## Nexus externi 
* *LGA* de oesophago Barrettiensi. 

Categoria:Morbi oesophagi
Wyda

**Wyda** oppidum in Circulo Greiz Thuringiae est, ubi confluunt flumina Auma et Weida. Kalendis Ianuariis 2017 incolas 8694 habuit.
## Historia
Oppidum primam mentionem habuit anno 1122 in documento quodam episcopi Theodorici Naumburgensis. Privilegia urbana iam ante anno 1209 concessa erant; eodem anno de sic dicta *urbe nova* indicatio fit. 

Ibi advocato Henrico I regente saeculo 1300 in colle burgus constructus est, qui nomen *Osterburg* saeculo XVII demum adoptavit. Belfredus eius adhuc fundamenta generis Romanici habet, cum aliae partes generis Francigeni sint. Ultimus turris custos munus anno 1917 deposuit. Burgus defensorius fuit cum muris crassitudinis 5,70 metrorum. Hic usque saeculum XV ineuns sedes principalis advocatorum fuit, qui territorium a Slavis cultum bene observarent. Quando dynastia Wettinensis advenit, castellum sedes administratoria et iudicialisque factum est - inde explicari potest necessitas mutationum architectonicarum. 

Annis inter 1816 et 1918 Wyda pars Ducatus Saxoniae-Vimariorum-Eisenach fuit.

## Res aspectabiliores
Historia territorii inde ab annis 1930 praesentatur in Castello vetere, quod dicitur, necnon in ala oeconomica. In isto museo quaestus varii quoque illuminantur (e.g. textorum, pistorum, coriariorum, negotiatorum pannariorum. Anno 1990 pinacotheca insuper instituta est. 

Urbi sunt multa bella vestigia architectonica. Excellunt e.g. ruina Ecclesiae Sanctae Mariae (Theodisce: *Widenkirche*) saeculi XII in urbe antica, ruina Ecclesiae Sancti Petri (anni 1261) in urbe nova, moenia quae supersunt, Vetus sepulcretum (anni 1564 cum portis generis Renati et cippis pretiosis), Ecclesia Sanctae Mariae altera generis Baroci (fanum parochiale anno 1350 constructum, olim ad Franciscanorum monasterium attinens).

Post incendium atrox anni 1687 curia trium tabulatorum reerecta est apud Nundinas novas cum turri scalarum sat alta.

## Excursiones
Migratores alliciunt lacus structilis *Aumatalsperre* cum area tentoria et scaphis quas mutuas dant, semitae pulchrae in valle *Elstertal*, molendinum cum malleo giganti apud Eisenhammer (anni 1770), linea ferriviaria pristina inter Wydam et Meltheuer cum cuniculis et viaeductibus ingentibus.

## Notae
## Nexus externi
*Situs proprius

Categoria:Circulus Greiz
Lingua Izhorica

**Lingua Izhorica** (ipsorum lingua *Ižorin kēli*) vel **Ingrica** lingua est gentis *Izhora’*, quae in rebus gestis Aevi medii nota in Ingria est. A lingua Votica distinguenda est, cum saepe Votice loquentes inter lingua Izhorica utentes enumerarentur. Lingua est una linguarum familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. Paene abolevit, nam non plus centum homines Izhorice loqui possunt, sed in usu lingua etiam apud eos iam non est. In districtu Kingiseppiano regionis Leninopolitanae Russiae habitant. Scriptura Izhorica  abecedarium Latinum est cum signis diacriticis non multis. Annis tricesimis saeculi vicesimi elaborata est, sed rarissima erat in usu. Saepe lingua Izhorica regulis Finnicis scribitur. Nova modificatio abecedarii in arte grammatica anni 2014 invenitur.

## Notae 
## Nexus interni
* Ingria

## Nexus externi 
Vicipaedia Izhorica in *Incubator*

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Categoria:Ingria
Lingua Carelica

**Lingua Carelica** est una ex linguis familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. Circa 35 milia hominum Carelice loquuntur in Carelia, cuius pars in Russia, pars in Finnia est. Libri Carelici saeculo undevicesimo et initio saeculi vicesimi abecedario Cyrillico edebantur, ab annis trigesimis saeculi vicesimi Latina, sed adhuc scriptura Carelica nondum stabilita est.

Dialectos habet tris, quae saepissime pro tribus linguis variis habentur. Haec sunt: 
* lingua Carelica sensu stricto (vel Carelica septentrionalis)
* lingua Carelica Livvicorum
* lingua Carelica Ludicorum

Careli, qui lingua Carelica sensu stricto utuntur, per Careliam septentrionalem et mediam habitant, Livvici autem et Ludici per Careliam meridionalem, Livvici ad occidentem, in ripis Ladogae lacus, Ludici ad orientem, in ripis lacus Onegae. Lingua Carelica Ludicorum linguae Vepsicae propior est, lingua Livvicorum inter Carelicam sensu stricto et linguae Ludicorum locum habet. Careli etiam in regione Tueriensi Russiae habitant (nam sub Alexio rege huc migraverunt). Lingua eorum interdum pro quartam linguam Carelicam habetur, sed saepius pro parte linguae Carelicae sensu stricto.

## Exemplum: Pater noster 
*(primus versus Latinus, secundus Carelicus sensu stricto, tertius Carelicus Livvicorum)*

Pater noster, qui es in caelis, 
Miän Taivahaini Tuatto!
Tuatto meijän taivahalline!

sanctificetur nomen tuum. 
Pisykkäh pyhänä Šiun nimi.
Olgah pühännü Sinun nimi.

Adveniat regnum tuum. 
Tulkah Šiun Valtakunta.
Tulgah Sinun valdu.

Fiat voluntas tua, 
Käykäh Šiun tahtuo 
Roikkah Sinun tahto

sicut in caelo, et in terra. 
myöte muan piällä, niin kuin käyt taivahašša.
kui taivahas, mugai mual.

Panem nostrum cotidianum da nobis hodie,  
Anna meilä tänäpiänä miän jokapäiväni leipä.
Anna meile tänäpäi meijän jogapäiväine leibü.

et dimitte nobis debita nostra, 
Ta prosti meilä miän velat,
Prosti meile meijän vellat, 

sicut et nos dimittimus debitoribus nostris.  
niin kuin myöki prostimma niillä, ket ollah meilä velašša.
kui müö prostimmo niilöile, ket ollah meile vellas.

Et ne nos induxeris in tentationem,
Eläkä šuata meitä muanitukšeh,
Älä vie meidü muanitukseh,

sed libera nos a malo.
vain piäššä miät juavelista,
a piästä meidü pahas.

Amen.
Amin.
Amin'.

## Notae 
## Nexus externi 
* Vicipaedia Carelica (septentrionalis) in *Incubator*
* Vicipaedia Carelica Livvicorum
* Vicipaedia Carelica Ludicorum in *Incubator*

Categoria:Linguae Finniae
Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Lingua Vepsica

)]]

**Lingua Vepsica** (Vepsice ''vepsän kel' *) est una linguarum familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. Lingua est gentis, quae in litteris Russicis mediaevalibus *Ves’'' nominabatur. Circa 3,5 milia hominum Vepsice loquuntur in Carelia et in regione Vologdensi Russiae. Statum linguae nationalis habet in Re publica Carelia et statum publicum in municipio Vepsico nationali, anno 2009 condito. Scriptura Vepsica abecedarium Latinum est cum signis diacriticis non multis. Annis tricesimis saeculi vicesimi elaborata est, sed solum anno 2007 stabilita est.

## Exemplum: Pater noster 
thumb|left|Abecedarium Vepsicum annorum tricesimorum saeculi vicesimi
## Notae 
## Nexus externi 
* Corpus linguae Vepsicae

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Russiae
Lingua Livonica

**Lingua Livonica** (ipsorum lingua *līvõ kēļ* vel *rāndakēļ*) lingua est gentis Livonicae, quae in rebus gestis Aevi medii optime nota est. Lingua est una linguarum familiae Finno-Permicae, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. Paene abolevit, nam non plus quadraginta homines Livonice loqui possunt, sed iam iis nec lingua natalis Livonica est nec in usu cotidiano. Familiae ultimae, ubi Livonice cotidie loquebantur, mulier anno 1994 mortua est, vir, Victor Berthold, anno 2009. Anno 2013 mortua est Grizelda Kristiņ, ultima, cui lingua Livonica natalis fuit . In Lettonia Livoni saeculo vicesimo habitabant. Scriptura Livonica Latina fuit in libris raris editis, sed nunquam stabilita est.

## Exemplum: Pater noster 
## Notae 
## Nexus externi 
* Vicipaedia Livonica in *Incubator*

Categoria:Linguae Finno-Ugricae
Categoria:Linguae Lettoniae
Categoria:Curlandia
Categoria:Livonia
David Ige

**David Yutaka Ige** (natus apud Pearl City insulae Oahu die 15 Ianuarii 1957) est politicus Havaiorum.

Avis ex Okinawa insula migratis, David Ige in urbe nativa educatus est. Alumnus est universitatis Havaiorum ubi ingeniariae electricae et administrationi commerciali studuit. Ingeniarius telecommunicationum operam dedit. Anno 1985 ad cameram repraesentantium Havaiianam convocatus est. Senator eiusdem civitatis ab anno 1995 usque in 2015 meruit. Quo anno gubernator Havaiiorum electus est pro factione democratica.

## Bibliographia 
* Catalina Camia, "Meet David Ige, the Democrat who defeated Hawaii's governor" in *USA Today* (10 Augusti 2014)

## Nexus externi 
* Vita apud situm publicum gubernii Havaiiani

Categoria:Nati 1957
Categoria:Homines vivi
Categoria:Gubernatores Havaiorum
Categoria:Alumni Universitatis Havaiorum
Categoria:Ingeniarii
Categoria:Politici Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Oahu
Michael Pljackovskij

**Michael Spartaci filius Pljackovskij** (Russice Михаил Спартакович Пляцковский, tr. *Michail Spartakovič Pljackovskij*; 2 Novembris 1935 – 26 Ianuarii 1991) fuit poeta Russicus Sovieticus, auctor textuum multorum carminum Sovieticorum clarorum.

## Nexus externus
* Biographia Michaelis Pljackovskij 

Categoria:Auctores Russici
Categoria:Incolae Moscuae
Categoria:Incolae Unionis Sovieticae
Categoria:Poetae Russiae
Lingua Nenetica

**Lingua Nenetica** est una linguarum Samoedicarum borealium, quae ad ramum Samoiedicum linguarum Uralicarum pertinent. In districtu Nenetico regionis Archangelopolitanae et in districtu Iamalo-Nenetico regionis Tumenensis statum publicum habet. Circa 22 milia hominum lingua Nenetica loquuntur. Scriptura utitur Cyrillica cum signis diacriticis non multis. Primi libri Nenetici in fine saeculi undevicesimi editi sunt, annis tricesimis saeculi vicesimi abecedarium Neneticum Cyrillicum denuo elaboratum est, sed forma hodierna abecedarii solum annis quinquagesimis saeculi vicesimi stabilita est.

Duos habet dialectus, Neneticam septentrionalem vel tundrensem et Neneticam meridionalem, seu silvestrem. Fine saeculi vicesimi Nenetica silvestris pro alia lingua haberi coepit, et nunc in ludis litterarum ediscitur; sunt et libri aliqui, e.g. 
Georgii Vèlla poemata.

## Notae 
## Fontes 
* *Терещенко Н.М.* Очерк грамматики ненецкого (юрако-самоедского) языка. Petropoli, 1947. (ars grammatica Nenetica)
* *Хомич Л.В.* Ненецко-русский словарь. Petropoli, 1954. (vocabularium)

## Nexus externi 
* Vicipaedia Nenetica in *Incubator*

Categoria:Linguae Russiae
Categoria:Linguae Samoiedicae
Ludmila Senčina

**Ludmila Petri filia Senčina** (Russice Людмила Петровна Сенчина, tr. *Ljudmila Petrovna Senčina*; 13 Decembris 1950 – 25 Ianuarii 2018) fuit cantrix vocis suprani atque actrix Sovietica et Russica, titulis Artificis Popularis Foederationis Russicae (anno 2002) et Artificis Emeritae Ucrainae (anno 2003) ornata.

## Nexus externi
* Situs interretialis officialis Ludmilae Senčinae 

Categoria:Actores Russiae
Categoria:Cantores Russiae
Categoria:Incolae Unionis Sovieticae
Categoria:Incolae Ucrainae
Categoria:Mulieres
Gubernium Orelense

**Gubernium Orelense** (Russice Орловская губерния, tr. *Orlovskaja gubernija*) fuit pars administrativa Russiae prisca, in medio Russiae Europaeae sita, Orelam metropolim habens, anno 1796 cum hoc nomine in Imperio Russico creata, anno 1928 in Re publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita. 

Branscum, Caraczevium, Ielecia, Mscenscum, Trubczevscum capita circulorum gubernii Orelensis fuerunt.

Inter homines notos in gubernio Orelensi natos sunt Michael Bachtin, Helena Blaginina, Sergius Bulgakov, Athanasius Fet, Nicolaus Leskov, Michael Prišvin, Ioannes Petrovskij, Nicolaus Semaško, Alexius Stachanov, Theodorus Tjutčev, Ioannes Turgenev etc. 

## Nota
## Nexus externi
* Mappa gubernii Orelensis, ab I.F. Schmidio composita 

Categoria:Orela
Orelense
Gubernium Iaroslaviense

**Gubernium Iaroslaviense** (Russice Ярославская губерния, tr. *Jaroslavskaja gubernija*) fuit pars administrativa Russiae prisca, in septentrio-oriente Russiae Europaeae sita, Iaroslaviam metropolim habens, anno 1777 in Imperio Russico creata et anno 1929 in Re publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita.

Lubimogradum, Mologa, Piscaria, Poschechonia, Romanova, Rostovia, Uglicia capita circulorum gubernii Iaroslaviensis fuerunt.

[thumb|left|Genius gubernii  Iaroslaviensis in [porta Mosquensis|porta Mosquensi Petropolitana]]
## Nota
## Nexus externi
Categoria:Iaroslavia
Iaroslaviense