open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Poecile (porticus)

[thumb|Charta aedificiorum praecipuorum [Forum antiquum Athenarum|Fori Athenarum. Stoa Poikile est numerus 20.]]
**Poecile** (Graece Ποικίλη Στοά, stoa poecile), fuit porticus Graeca aedificata in parte septentrionali Fori antiqui Athenarum, cuius situs excavatus est anno 1981. E testis quae hic inventae sunt, potest affirmari porticum conditam esse inter annos 475 et 450 a.C.n. Quae inventio fieri potuit scriptis Pausaniae testibus.

Porticui erant columnae foris doricae, ionicae autem intus. Meridiem monumentum spectabat, ut facilius hieme solis calorem admittat, ventorum vim vero frigidorum septentrionis frangerent muri a tergo.

Primum aedificium vocabatur Pisianaction in honorem conditoris, cui nomen Pisianax. Paulo post constructionem, tamen, ornatum est picturis, et coepit vocari *poecile* (id est picta). Haec picturae factae sunt ab praeclaris pictoribus Athenarum, inter quos: Polygnotus, Micon et Panaenus. Polygnotum Plutarchus scribit, cum pingeret Troianas mulieres, Laodices faciem Elpinicei, sorori Cimonis dedisse. Ille etiam affirmat ornavisse porticum gratis, ut memoria sui honoraretur a civibus, ut narrant historici. Melanthius poeta etiam addit: "Namque suo sumptu divorum templa forumque / Cecropium heroum virtutibus exornavit ". Illas picturas curiose descripsit Pausanias, cui facultas fuit illas admirari. In picturis repraesentabantur pugnae praecipuae, vel historicae, vel fabulosae Atheniensium. Etiam continebat scuta ex aere et arma, spolia hostium victorum.

[thumb|center|upright=4|Quomodo [Marathonia pugna depicta sit in porticu, Carolo Robert fingente]]
Porticus illa est origo nominis scholae philosophicae stoicae. Nam conditor scholae, Zeno Citieus hic discipulos suos docere solebat.

## Bibliographia 
* Paganinus Gaudentius,*De philosophiae apud Romanos initio et progressu...*, cap. 71 "De Stoa unde Stoici dicti digressiuncula excerpta ex praelectione habita ad XVI. annalium Taciti", https://books.google.fr/books?id=6ssWx1p1NrIC&lpg=PA247&ots=bGk2gYxCNy&dq=Pisanactios&hl=fr&pg=PA246#v=onepage&q=Pisanactios&f=false

* Forum antiquum Athenarum

## Notae 
Categoria:Ars antiqua
Categoria:Athenae antiquae
Categoria:Monumenta Athenarum
Charta Europaea pro linguis regionalibus et minoritariis

[thumb|Socii Chartae Europae pro linguis regionalibus et minoritatis (colore [viridis).]]
**Charta Europaea pro Linguis Regionalibus et minoritariis** est pactio a Consilio Europae die 5 Novembris 1992 decreta ad tutandas linguas minoritatum, vel etiam religione coniunctas, quae tamquam indigenae habentur atque non sunt inter linguas publicas. Hodie 33 civitates hanc subscripserunt, et 25 civitates eam ratam habent.

Charta civitates subscriptrices obligat et postulat, ut linguas regionales atque minoritarias una cum earum proprietate, iure ad multilinguismum et diversitatem culturae tueantur. Attamen linguae quibus homines ex immigratione utuntur, necnon dialecti, non eadem obligatione protegendi subiciuntur.

## Notae 
*Exstinctio linguarum
*Iura linguistica
*Iura minoritatum

## Nexus externi 
*Situs publicus Consilii Europae de Charta (Anglice)

Categoria:Consilium Europae
Categoria:Constituta 1992
Categoria:Ius internationale
Categoria:Linguae
Iura linguistica

**Iura linguistica** sunt iura humana, quae cum iuribus civilibus et politicis cohaerent et ad linguas pro communicatione discendave eligendas, necnon ad sermonem patrium vel linguas minoritarias adhibendas voluntate cuiusque hominis pertinent.

Iura linguistica, sive ius linguae minoritariae libere adhibendae, a lege internationali iurum humanorum – sicut Pactio contra discriminationem in educatione, Pactio internationalis de iuribus civilibus et politicis, Conventio de Iuribus Impuberum et Charta Europaea pro linguis regionalibus et minoritariis – proteguntur.

Conatus autem contra imperialismum linguisticum, per usum linguae auxiliaris internationalis – exempli gratia lingua Esperanto – etiam pars iurorum linguisticorum habentur.

## Notae 
*Dies internationalis sermonis patrii
*Diversitas culturae
*Iura minoritatum
*Multilinguismus

## Nexus externi 
*De conferentia mundi iurorum linguae. (Situs UNESCO proprius)

Categoria:Iura humana
Categoria:Linguae
Ioannes Kirilov

**Ioannes Cyrilli filius Kirilov** (anno 1695 natus; Samarae in Russia die 14 Aprilis 1737 mortuus) fuit politicus, geographus, et cartographus Russicus. Primus descriptionem topographicam Russiae fecit. *Atlantem Imperii Russici* composuit. Orum et Busuluk urbes condidit. Fabricam ferream et fabricam cupri faciendi Tobolii aedificavit. Baschkiros seditiosos oppressit.

## Notae
## Nexus externi
*De Ioanne Kirilov in *Lexico biographico Russico,* curis Alexandri Polovtsov edito

Categoria:Cartographi
Categoria:Geographi Russiae
Categoria:Politici Russiae
Bieschezia

**Bieschezia** (Russice Бежецк, *Bežetsk*) est urbs in Russia, sedes administrativa districtus Biescheziensis regionis Tueriensis. Ad flumen Mologam sita est. 20&thinsp;418 incolarum anno 2020 habuit.

thumb|left|*Tabula geographica Bieschezienis regionis* (1730)
## Historia
A Novogardiensibus condita, anno 1138 primum in annalibus memoratur. Saeculo XIV exeunte Moscuensis facta est. Demetris Georgii filius Pulcher, Demetrii Tanaitici nepos, dux Biescheziensis sui iuris fuit post annum 1433. A saeculo XVIII gubernii Tueriensis pars; *terram fertilem* regionem Biezcheziae Ioannes Kirilov nominat. Ferrivia anno 1876 constructa; lini mercatus Biescheziae tunc temporis florebat.

## Nota
## Nexus externus
Categoria:Urbes regionis Tueriensis
Categoria:Condita 1137
Atlas Imperii Russici

***Atlas Imperii Russici*** est tabularum geographicarum collectio, quam Ioannes Kirilov colligebat et edebat. Imperfectus est: nam secundum propositionem Kirilov tria volumina et 360 tabulas contineri debebat. Sed annis ab 1724 ad 1737 Kirilov singulas tabulas edebat et titulos circa annum 1732 impressit, ut Annae imperatrici dedicaret donaretque. 42 tabulae, quas Kirilov in atlantem includi volebat, hodie notae sunt, quorum 37 (vel plures) impressae sunt; 26 tabulae impressae et duae manu scriptae nunc inventae sunt.

## Bibliographia
* Берг Л. С. *Всероссийский атлас Ивана Кирилова* (1726—1734) // Труды [Первого] Совещания по истории естествознания 24-26 дек. 1946 г. Moscuae et Leninopoli 1948. — P. 364.
* *Атлас Всероссийской империи: Собрание карт И. К. Кирилова* / Вступ. ст. О. А. Красниковой. Petropoli 2008 (reliquiarum editio). 
* Новлянская М. Г. *И. К. Кирилов и его Атлас Всероссийской империи* / Под ред. А.И. Андреева, С.В. Шухардина; Академия наук СССР. — Moscuae et Leninopoli 1958. — 80 p.

## Nonnullae atlantis tabulae

1734 map of the Russian Empire by Ivan Kirilov.jpg|*Imperii Russici tabula generalis*
Карта_Дальнего_Востока.jpg|*Tabula geographica partis extremae orientalis Siberiae et Tartariae necnon novae terrae Kamtschatkae atque insularum Iaponensium
Тобольская_провинция.jpg|*Charta geographica nova provinciae Tobolsciensis circa partem septentrionalem Obii fluminis usque ad ostia ipsius, ubi in Mare Glaciale effunditur*
Царство_Сибирское.jpg|*Charta geographica partis meridionalis provinciae Tobolsciensis*
Великая Пермь (часть).jpg|*Magnae Permiae pars*
План Москвы-реки.jpg|*Tabula chorographica fluvii Moscuae a valle urbis Moscuae ad ostium* 
Бежецкий уезд.jpg|*Tabula geographica Bieschezienis regionis* 
Каргопольский_уезд.jpg|*Tabula Cargapolitani territorii*
Клинский уезд.jpg|*Nova charta Clinensis districtus*
Карта Корельское княжество, 1725.jpg|*Nova et accurata ducatus Corelensis, nunc vero Kexholmensis disctrictus, tabula*
Курский_уезд.jpg|*Urbs Kursk et districtus eius*
Севский_уезд.jpg|*Sevsk cum suo districtu*
Выборгский уезд.jpg|*Accurata totius Wyburgensis districtus nova tabula*
Юрьев-Польский_уезд.jpg|*Iuriewscensis districtus''

Categoria:Atlantes
Categoria:Geographia Russiae
Categoria:Russiae scripta
Categoria:Scripta saeculo 18
Ferdinandus II Aragoniae Neapolis

[thumb|Nomisma Ferdinandi Aragoniae ut dux Calabriae, anno [1494.]]
**Ferdinandus II Aragoniae**, vulgo Neapolitane et italice saepe *Ferrandino* vel *Ferrando Minore* vel *Fernando* nuncupatus (natus Neapoli die 26 Iunii 1467, vitaque functus ibidem die 7 Octobris 1496), fuit rex Neapolis a die 23 Ianuarii 1495 usque ad mortem.

## Vita 
Filius legitimus et naturalis Alphonsi II Aragoniae ducis Calabriae et Hippolytae Mariae Sfortiae, nepos Ferdinandi I Aragoniae regis Neapolis, detentoris regni Hierosolymae fuit. Postquam Alphonsus pater abdicavit, Ferdinandus Rex Neapolis a populo neapolitano acclamatus est. Ioannam Aragoniae amitam suam duxit in matrimonium, neque autem proles habuit, quia mox post nuptias mortuus est.

Rex magnanimus et incredibiliter a populo neapolitano et tamquam tota Italia amatus, iuvenis audax, honorandus, rectus, sobrius et aequus fuit; ut moris suis erat, ut ne in prosperitatibus se gauderet, ne in adversitatibus se turbaret, ylari fronte ombibus referebat gratias. Mirabilis proeliator, semper usque ad mortem a pueritia pro regno Neapolitano inter acies hostiles persona sua pugnavit. Postquam regnum neapolitanum ab oppressione gallica immenso cum labore liberavit, febre malarice fessus, in flore aetatis et incogitabili maerore populi et propinquorum vitam reliquit.

## Fontes 
## Bibliographia 
* B. Croce, *Storie e leggende napoletane*, Adelphi, 1999 
* A. H. Johnson, *Europe in the Sixteenth Century, 1494–1598 (Period IV)*. Londinii: Rivingtons, 1905 
* David Nicolle, ''Fornovo 1495 — France's Bloody Fighting Retreat.* Oxoniae: Osprey Publishing, 1996 
* William H. Prescott. *History of the Reign of Ferdinand and Isabella, the Catholic, of Spain.* Vol. II. Londinii: Bradbury and Evans, 1854 
* C. Raia, *Breve storia di re Ferrandino*, Guida Editori, 2020 
* William Roscoe, *The Life and Pontificate of Leo the Tenth.'' Vol. I. Londinii: David Bogue, Fleet Street, 1846 

## Nexus externi 
* [Ferdinando II d'Aragona detto Ferrandino, Dizionario di Storia, Istituto dell'Enciclopedia Italiana (2010)](https://www.treccani.it/enciclopedia/ferdinando-ii-d-aragona-detto-ferrandino_(Dizionario-di-Storia)/).
* Ferdinand II king of Naples, Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
* [Ferrandino d'Aragona, in Dizionario biografico degli italiani, Istituto dell'Enciclopedia Italiana](https://www.treccani.it/enciclopedia/ferdinando-ii-d-aragona-re-di-napoli_(Dizionario-Biografico)).

Categoria:Reges Neapolis
Categoria:Nati 1467
Categoria:Mortui 1495
Categoria:Incolae Italiae
Categoria:Viri
Categoria:Biographia
Categoria:Historia
Categoria:Neapolis
Gastornis

***Gastornis*** (-is, m.) est exstinctum magnarum avium involatilium genus, cuius victum a 56 ad 45 milliones annos duravit, ab exeunte Palaeocaeni per Eocaenum epochas. Herbivorae fuerunt, ubi duris materiis plantae et seminibus se fortasse alebant. *G. giganteus,* maxima generis species, circa 200 cm procerus ut maximus fiebat.

## Species 
* *Gastornis geiselensis*
* *Gastornis giganteus*
* *Gastornis laurenti*
* *Gastornis parisiensis* (typus generis)
* *Gastornis russeli*
* *Gastornis sarasini*
* *Gastornis xichuanensis*

## Nexus externi 
Categoria:Aves sine volatu
Categoria:Taxa Hébert
Categoria:Taxa 1855
Prodynorphina

**Prodynorphina** sive **proenkephalina B**, etiam **praeprodynorphina** est hormon et polypeptidum et opioides, signa transductui et communicationi cellulari illatum. Prodynorpinae genum et endometrio uteri et striato cerebri exprimitur; locus geni chromosomate 20 invenitur. Iam polymorphismi geni cum dependentia opioidorum coniuncti putantur, quod postea in parte incertum aestimatur. Prodynorphina pars fundamentalis endorphinarum est, quae sunt nuntii chemici intracerebrales dolorem antecapiendi, et nexus motuum animi formandi.

Mutatio genetica geni ataxiam spinocerebellarem *typi 23* (SCA23) perficit.

## Genetica 
Locus geni prodynorphini PDYN chromosomatis 20 brachio brevi (20pter-p12) situs est.

## Notae 
* Systema endocrineum
* Systema nervosum

Categoria:Neuropeptida
Civerium leporis

[thumb|[Ars coquinaria Australiana: *Crown of hare* ("corona leporis"), Francogallice *civet de lièvre en couronne* in popina Hobarti Tasmaniae inlatum]]
[thumb|"Ad civerium leporis": praecepta e *[Liber de coquina ubi diversitates ciborum docentur|Libro de coquina* no. 46 (MS BNF Latin 7131 f. 97bis v)]]
**Civerium leporis** (Francogallice *civet de lièvre*), scilicet de lepore Europaeo, est ferculum ope civeti confectum, quod ius cum cepis incipit; olim sanguis animalis addebatur, recentius vinum.
:*Il se disait encor, le vieux tueur de lièvres,*
:''Qy'il saurait au besoin brûler de jeune fièvre.*
:*Il allait et laissant pendre hors du carnier*
:*Les pattes arrêtées de l'agile gibier.*
:*La cuisine trouva les femmes réunies*
:*Pour régler du civet la savante harmonie.*
:*Il fut comme un bouquet de l'âme du jardin:*
:*D'ail, de laurier, d'oignons, d'échalote et de thym.*
:*Des vins pourpres, un peu d'eau-de-vie complétèrent*
:*Les produits odorants qui viennent de nos terres.*
:*Mais afin que Virgile ici soit rappelé*
:*J'ajoute le citron dont il a su parler*

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.5|Tria fercula leporina: [Anna Glasse, *The Art of Cookery Made Plain and Easy* (1747) p. 50]]
; Praecepta
* saec. XIV : 
* 1300/1309 : 
* 1381 : *Diversa servicia* no. 8 (Constance B. Hieatt, Sharon Butler, edd., *Curye on Inglysch* [Londinii: Oxford University Press, 1985] pp. 59-79) ("harys in civee")
* 1725 : "Hare-civet" in Noël Chomel; R. Bradley, ed., *Dictionaire oeconomique, or The family dictionary*. Londinii: D. Midwinter, 1725 
* 1747 : 

; Eruditio recentior
* Patrick Rambourg, *Le Civet de lièvre. Un gibier, une histoire, un plat mythique''. Lutetiae: Jean-Paul Rocher Éditeur, 2003. ISBN 2-911361-31-8

Categoria:Civeta
Categoria:Fercula leporina
Ismael Bullialdus

**Ismaël Bullialdus** (Francogallice *Ismaël Boulliau*, anno 1605 Loduni natus et anno 1694 Lutetiae mortuus, fuit astronomus, qui lex quadratorum inversorum invenit.

thumb|200px|*Opus novum ad arithmeticam infinitorum libris sex comprehensum*, 1682
## Vita et studia
In familia Hugenotica natus, annis 25 natus catholicus factus est; ab anno 1631 sacerdos. Bibliothecarius regius fuit, anno 1657 legatus in Nederlandiam missus est; ab anno 1689 abbas Abbatiae Sancti Victoris Lutetiensis. 

Systema heliocentricum semper sustinebat; Galilaeo condemnato librum suum *Philolaum* ex officina typographica abstulit et in Nederlandia sine nomine auctioris edidit. In *Philolao* non solum legem Keplerianam primam confirmaverat, sed etiam causam eius indicavit, nempe vim aliquam, quae secundum legem quadraticam inversam corpora afficit. Newtonus *Astronomiam Philolaicam* Bullialdi laudabat.

## Opera
* *De natura lucis* (1638)
* *Philolaus, sive dissertationis de vero systemate mundi libri IV* (1639)
* *Expositio rerum mathematicarum ad legendum Platonem utilium* (Theonis Smyrnaei versio, 1644)
* *Astronomia philolaica* (1645)
* *De lineis spiralibus* (1657)
* *Ad astronomos monita duo* (1667)
* *Opus novum ad arithmeticam infinitorum* (1682)

## Notae
## Nexus externi
* De Bullialdo in *The Galileo Project*
* Bullialdi imago et vita in Caroli Perraultii *Les hommes illustres qui ont paru en France pendant ce siècle*, 1700, vol. 2, p. 73–74

Categoria:Astronomi Franciae
Categoria:Presbyteri catholici
Nucleus ventromedialis hypothalami

**Nucleus ventromedialis hypothalami** (NVM) sive **hypothalamus ventromedialis** (HVM) est nucleus hypothalamicus. 

Munera eius sensum satietatum, ut famum, timoris , activitatis sexualis, gubernationis temperaturae corporis velut alia endocrinea.

Nucleus ventromedialis hypothalami dimorphismum sexualem ostendit.

## Anatomia microscopica 
Nucleo ventromediali partes quattuor sunt:
* pars anterior
* pars centralis
* pars dorsomedialis
* pars ventrolateralis

## Physiologia 
Munus nuclei principale ventromedialis est sensum satietatis instituendi. Putatur, ut numerus circadianus ope inditorum a nucleo suprachiasmatico missorum etiam in nucleo ventromediali momentum habeat.
### Fames et satietas 
Functionem satietas imprimis ad famem spectare constat.

### Sexualitas 
Functiones nuclei ventrolateralis multipliciter ad motus sexuales humanos et animum adigit. Praeterea dimorphismus sexualis narratum est.

#### Dimorphismus sexualis 
In rattis femininis, per exemplum, nucleus *reflexum lordosis* (dorsiflexionem rattorum femininorum oestro ineunte facilius facit.

Rattis masculinis receptoria androgeni sunt.

## Notae 
* Systema endocrineum

Categoria:Hypothalamus
Categoria:Systema endocrineum
Receptorium androgeni

thumb|Receptorium androgenii
**Receptorium androgeni** (RA) est receptorium nucleare in viris, ut receptorium progesteroni in feminis, quod iam in cytoplasmate per androgena, ut testosteronum et dihydrotestosteronum stimulatur, deinde in nucleum ponitur (translocatur). 

Functio receptoriorum androgenii (et progresteroni) non solum ad motum sexuales sed etiam ad sanitatem structurarum nervalium spectant.

## Physiologia 
Genum receptorii invenitur apud homines in chromosomate X, ibi in brachio longo (Xq11.2). Geno exona octo (1-8) sunt, productum est proteinum 110 kD, ex 910 aminoacidorum compositum.

## Notae 
* Sexualitas

## Nexus externi 
* Fons apud OMIM

Categoria:Receptoria
Laodice (filia Priami)

**Laodice** (graece Λαοδίκη, *Laodike*), est persona  mythologiae Graecae. Erat femina nobilis troiana, "pulcherrima e filiabus" Priami et Hecubae. Uxor fuit Helicaonis vel secundum alios Telephi.

Qui post Homerum scripserunt tradunt eam adhuc puellam amasse Acamantem, unum e filiis Thesei, cum legatus venisset Troiam ad  Helenam primum repetendam. Ex eo genuit filium, cui nomen Munitus. Pluresque narrant terram dehiscentem illam absorbuisse cum, urbe deleta, Graecos victores fugeret.
## Notae 
## Bibliographia 
* Parramon i Blasco, Jordi: *Diccionari de la mitologia grega i romana*. Barcinonis: Edicions 62, 1997, p. 133. El Cangur / Diccionaris, núm. 209. 

Categoria:Mythologia
Aratus Minor

**Aratus Minor** (natus circa 250 a.C.n., mortuus post 213 a.C.n.) fuit filius Arati Sicyonii, septies decies Foederis Achaici strategi. Et ipse anno 219/218 a.C.n. strategus confoederationis fuit.

Bello Cleomenico Aratus Sicyonius, cum strategus decimum  anno 226 a.C.n. a rege Lacedaemoniorum Cleomene proelio apud Dymen victus esset et societatem Macedonum omnino necessariam haberet, filium  legatum atque mox etiam obsidem ad Antigonum Dosonem misit. Victoria per Macedones parta, Aratus Minor strategiam et ipse anno 219 a.C.n. gessit. Tum vero Foedus Achaicum non iam liberum erat sed regibus Macedonicis subiectum.

Uxorem quam duxerat, Polycratiam nomine, corrupit rex et hospes Philippus V (apud modernos sunt qui putent matrem regis Persei fuisse).

Anno 214 a.C.n. in Messeniam cum patre venit ubi regem Philippum V spe arcis Ithomae potiundae bellum civile inter partes foventem animadvertit atque ob hoc ipsum  maledictis acerbis increpuit. Rem aeque ferre simulavit rex sed anno posteriore Aratus pater obiit, veneno, ut sibi ipse videbatur, iussu Philippi V petitus. Si Plutarcho credimus filius quoque veneficiis ad insaniam ductus est et multa flagitiosa facinora commisit antequam moreretur.
## Notae 
## Plura legere si cupis 
*Élie Bikerman, "Notes sur Polybe. II : Les négociations entre Aratos et Antigonos Doson", *Revue des Études Grecques*, 1943ː 287-304. 
* Domenica Paola Orsi, ''L'alleanza acheo-macedone: studio su Polibio*, Edipuglia, 1991 Recensio critica
* Charles H. Skalet, *Ancient Sicyon  with a prosopographia Sicyonia*, Johns Hopkins press, 1929 Recensio critica Recensio critica altera
* Walbank (F. W.). *Aratos of Sicyon'', Cambridge University Press, 1933 Recensio critica

## Nexus externi 
*Paulys Realenzyklopädie
Categoria:Nati saeculo 3 a.C.n.
Categoria:Mortui 219 a.C.n.
Categoria:Politici Graeci antiqui
Iuriew Polscoi

**Iuriew Polscoi** vel **Georgiopolis Agrorum** vel **Georgia Campestris** (Russice ''Юрьев-Польский, Jur'ev-Pol'skij*) est urbs regionis Volodimiriensis Russiae. In ripis Kolokšae fluvii Klazmae tributarii patet. Incolarum 18&thinsp;098 anno 2020 habuit.
[thumb|left|Iuriewscensis districtus tabula (ex [Atlas Imperii Russici|atlante Ioannis Kirilov).]]

## Historia
Urbs a Georgio Longimano anno 1152 condita est, ex quo appellatur (*Agri Susdalienses*, Russice *Suzdal'skoje Opol'e'', est regio historica). Anno 1234, ecclesia cathedralis sancti Georgii aedificata est. Anno 1212, ducatus Iuriewscensis sui iuris existebat, cuius dux primus Sventoslaus Vsevolodi Nidi Magni filius erat. Urbs annis 1238, 1382, et 1408 a Mongolis destructa est. Anno 1340, Moscuensis factus est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Condita 1152
Categoria:Urbes regionis Volodimiriensis
Aelius Lampridius Cervinus

**Aelius Lampridius Cervinus** (Croatice *Ilija Crijević*), anno 1463 Ragusii natus et die 15 Septembris anno 1520 ibidem mortuus, fuit humanista Ragusinus, poeta Latinus et Dalmaticus.

## Vita et opera
Ragusii in familia nobili natus, Avunculus Romam ad aulam Sixti IV eum adduxit. Annis 1483–1485 Pomponii Laeti familiaris et Academiae Romanae socius fuit. De Vergilio et Plauto opera composuit. Anno 1490 Ragusium revertit. Carmina lyrica more Catulliano componebat et *de Epidauro* (quo nomine Ragusium nuncupabat) a Turcis oppresso carmen epicum imperfectum.

## Notae
## Bibliographia
* Stanislaus Škunca, *Aelius Lampridius Cervinus, poeta Ragusinus (Saec. XV)*, Romae, 1971.

## Nexus externi
* Carmina Lampridii tria
* Cervini oratio funebris in Joannem Gotium

Categoria:Poetae Croatiae
Categoria:Poetae Italiae
Categoria:Poetae Latini Croatiae
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Ragusium
Civerium aprinum

[thumb|[Gastronomia Alsatiana: Civerium aprinum (*civet de sanglier*) cum collyris *spaetzle* in popina oppidi Hunivillaris inlatum]]
**Civerium aprinum** (Francogallice *civet de sanglier*), scilicet de apro, est ferculum ope civeti confectum, quod ius cum cepis incipit; olim sanguis animalis addebatur, recentius vinum.

## Notae 
## Bibliographia 
; Eruditio
* Claudine Fabre-Vassas, *La Bête singulière*. Lutetiae: Gallimard, 1994. Versio Anglica: *The Singular Beast*. Novi Eboraci: Columbia University Press, 1997

; Praecepta
* saec. XIV : 

## Nexus externi 
* "Comment faire un bon civet de sanglier?" apud *Compagnons du Goût*

Categoria:Civeta
Categoria:Fercula aprina
Lydiadas Megalopolitanus

**Lydiadas Megalopolitanus** (mortuus 227 a.C.n.)  fuit Megalopolitanorum tyrannus donec anno 234 a.C.n. ab Arato Sicyonio, qui tyrannos e Peloponneso expellere conabatur,  persuasus est ut civitatem suam cum Foedere Achaico coniungeret. Eodem anno strategus Foederis electus est (234/233 a.C.n.) atque bis insuper postea (232/231 et 230/229). Quia per duos annos continuos strategum fieri non licebat cum Arato alternabat a quo saepe dissentiebat.

Dux audax et fortis erat qui prudentiam et timiditatem Arati saepe vituperabatː in primis pro patria adversus Lacedaemonios magno ardore invehebatur. Anno 227 ad Ladokeia in Megalopolitide, cum hipparchus esset, contempta prudentia Arati strategi hoc anno electi, cum equitibus longius hostes iam fugientes persecutus in insidias incidit. Cleomenes, magnanimus vir, corpus eius inter victimas inventum purpurea veste et corona ornavit atque ita ante portas Megalopolitanorum deponi iussit.
## Notae 
## Plura legere si cupis 
* Paul Herthum . *De Megalopolitarum rebus gestis et de communi Arcadum republica*, Teubner, 1894. Recensio critica
* Hans Taeuber, "Ehreninschrift aus Megalopolis für Aristopamon, Sohn des Lydiadas", *Tyche*, 1986ː 221-226.
Categoria:Necati
Categoria:Nati saeculo 3 a.C.n.
Categoria:Mortui 227 a.C.n.
Categoria:Politici Graeci antiqui
Categoria:Tyranni Graeci
Vincentius La Chapelle

**Vincentius**, vulgo *Vincent* **La Chapelle** fuit coquus et scriptor de re culinaria. E stirpe Francico ortus, anno aut 1690 aut 1703 natus, anno 1745 mortem obiit. Iuxta nobiles plures coquus meruit, inter quos sunt Philippus comes de Chesterfield (ab anno 1729 usque in 1733), Gulielmus IV domus Auriaco-Nassoviae, Ioannes Magnanimus rex Portugallensis.

thumb|upright=2|Frontispicium evolutum titulusque operis *The Modern Cook* (1733)
Opus suum de coquina "hodierna" primum Anglice, post tres annos Francogallice divulgare iussit. Tiro Lutetiae ut videtur laboraverat; ad Indias sive orientales sive occidentales iter fecerat. Omnibus operibus suis (sed praesertim editione Anglica) praecepta non pauca sine attributione dempsit e libro Francisci Massialot, cuius scientiam coquinariam nihilominus in praefatione sua vituperavit.

## Notae 
## Scripta 
thumb|Titulus versionis Francogallicae *Le Cuisinier moderne* (1735)
* 1733 : 
* 1735 : 
* 1742 : 
* 1740-1741 (editor) : François Massialot, *Le Nouveau Cuisinier royal et bourgeois*. Editio aucta vol. 1 2 3

## Bibliographia 
* Beatrice Fink, ed., *Les Liaisons savoureuses. Réflexions et pratiques culinaires au dix-huitième siècle*. Urbe S. Stephani de Furano: Publications de l’Université de Saint-Étienne, 1995. ISBN 2-86272-070-4
* 
* 
* 

Categoria:Nati saeculo 17 aut 18
Categoria:Mortui 1745
Categoria:Artifices Nederlandiae
Categoria:Coqui
Categoria:Scriptores de re cibaria
Categoria:Scriptores Nederlandiae
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Auctores Francogallici
Franciscus Massialot

**Franciscus**, vulgo *François* **Massialot** fuit coquus et scriptor de re culinaria cuius opera inter annos 1691 et 1730 divulgata sunt. Bertrandus Guégan bibliographus illum Lemovici anno 1660 natum, Lutetiae anno 1733 mortuum censuit, fontibus incertis.

Opus principale Francisco Massialot adscriptum est *Le Cuisinier roïal et bourgeois* ("coquus regius et urbanus") cuius prima editio anno 1691 prodit. Quater reimpressum est. Novam editionem pluribus locis auctam, in duo volumina divisa, sub titulo *Le Nouveau Cuisinier royal et bourgeois* anno 1712 divulgavit; cui editioni, saepe reimpressae, volumen tertium anno 1730 adiecit. Opus minus, titulo *Nouvelle instruction pour les confitures, les liqueurs et les fruits* ("Nova instructio confecturarum elixirumque et fructuum") anno 1692 edidit et interdum rursus impressit.

Versio Anglica operis maioris anno 1712 titulo *The Court and Country Cook* ("coquus regius et rusticus" [sic]), versio Italica anno 1780 editae sunt.

## Notae 
## Scripta 
thumb|François Massialot, *Le Cuisinier royal et bourgeois* (2a ed. 1693) titulus
* 1691 : *Le Cuisinier roïal et bourgeois*. Lutetiae 
* 1692 : *Nouvelle instruction pour les confitures, les liqueurs et les fruits* 2a ed., 1698; editio 1712; editio 1715  
* 1693 : *Le Cuisinier royal et bourgeois*. 2a ed. Lutetiae Textus apud *Internet Archive*
* 1702 : *The Court and Country Cook*. Londinii: A. & J. Churchill 
* 1712-1730 : *Le Nouveau Cuisinier royal et bourgeois* vol. 1, 1721; vol. 2, 1721; vol. 1, 1729; vol. 2, 1729; vol. 3, 1730; vol. 1, 1734; vol. 2, 1734; vol. 3, 1734
* 1740-1741 (Vincentius La Chapelle, ed.) : *Le Nouveau Cuisinier royal et bourgeois*. Editio aucta vol. 1 2 3
* 1780 : *Il cuoco reale e cittadino*. Venetiis: appresso Lorenzo Baseggio Textus apud *Internet Archive*

## Bibliographia 
* 
* 
* 

* Cramum ambustum

Categoria:Nati saeculo 17
Categoria:Mortui saeculo 18
Categoria:Coqui
Categoria:Scriptores de re cibaria
Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Auctores Francogallici
Hermon

thumb|Mons Hermon et Breihat Ram
[thumb|Regio [ars athletica|artis athleticae hiemalis in monte Hermon]]
**Hermon** (Hebraice הַר חֶרְמוֹן = har Ḥermon; Arabice جبل الشيخ = ǧabal aš-šaiḫ) est mons 2814 metrorum altus in Asia occidentali in finibus inter Libanum, Israël et Syriam situs. Cacumen altissimus est mons Syriae.  In clivo austro-occidentali - opinione quidem Israelitica - est locus civitatis Israelis altissimus (altitudo: 2224 m).

## Hermon in Bibliis 
Mons septentrionalis Regni Israel finis fuisse traditur; secundum Librum I Paralipomenon 5,23 „filii quoque dimidiae tribus Manasse possederunt terram a Basan usque Baalhermon et Sanir et montem Hermon". Etiam in Libro Iosue mons Hermon saepius inter terras occupatas memoratur (Ios 11,17; 12,1; 13,5). 

Im Novo Testamento montis Hermonis nulla fit mentio. Ut evangelia autem narrant, Iesus in urbe Caesarea Philippi in imis montis radicibus sita moratus est (Mc 8,27ss. et loci paralleli).

## Utilitas pro Israele 
* Utilitas militaris: Usque ad bellum sex dierum 1967 pars austro-occidentalis montis Hermonis ad Syriam pertinuit; die 10 Iunii 1967 fines una cum Gaulanitide ab Israel occupati et die 14 Decembri 1981 vindicati sunt. In monte, ex quo latas regiones Syriae occidentalis observari possunt, sunt stationes exercitus Israelitici. Sub ipso monte est "Hermon Hotel", castra in orbe terrarum altissima Nationum Unitarum, quae a militibus gregis UNDOF (United Nations Disengagement Observer Force) ooccupata sunt.
*Receptaculum aquae potabilis: Israel magnam aquae potabilis partem ex Iordane sumit, cuius fontes in monte Hermone sunt. 
*Regio artis athleticae hiemalis: Ob magnam nivis copiam in regionibus altioribus athletae etiam nartis uti possunt. Inde a Madschdal Schams in septentrionem versus parva artis athleticae hiemalis regio nomine Hermon ski resort in altitudine inter 1600 et 2040 m constituta est.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Montes Syriae
Categoria:Montes Libani
Categoria:Montes Israelis
Categoria:Loci Biblici
Categoria:Loci ludorum hiemalium
Franciscus Petrus de La Varenne

**Franciscus Petrus de La Varenne**, Francogallice plene *François Pierre, sieur de La Varenne* (Divione natus anno 1618; ibidem anno 1678 mortuus) coquus meruit iuxta Ludovicum marchionem d'Uxelles ducem militum. Fuit etiam scriptor de re culinaria: opus eius principalis, titulo *Le Cuisinier françois*, anno 1651 divulgatum, usque in saeculum XIX reimpressum est.

## Scripta 
thumb|La Varenne, *Le Pastissier françois* (1653): titulus
* 1651 : 
** 2a ed. Lutetiae: Pierre David, 1652 Textus apud *Internet Archive*
** 5a ed. Lutetiae: Pierre David, 1654 Textus apud Gallica
** 8a ed. Lutetiae: Pierre David, 1659 
* 1653 : 
** Amstelodami: Louys et Daniel Elzevier, 1655 
* 1660? : *Le Confiturier françois* (Lutetiae: Gaillard) 

## Bibliographia 
thumb|La Varenne, *Le Pastissier françois* (Amstelodami, 1655): titulus
* 
* 
* Terence Scully, interpr., ''La Varenne's Cookery ... a modern English translation and commentary''. Totenais: Prospect Books, 2006
* 

; Aliae encyclopaediae
* 

Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Coqui
Categoria:Scriptores de re cibaria
Nicolaus Mercator

**Nicolaus Mercator** (Theodisce *Niklaus Kauffmann*), circa annum 1620 Utinae natus et anno 1687 Versaliis mortuus, fuit mathematicus Germanicus.

## Vita
Nederlandiae annis a 1642 ad 1648 habitabat; in Universitate Hafniensi educatus est (1648–1654) et ibidem professor erat. Annis a 1655 ad 1657 Lutetiae labaorabat, ab anno 1660 ad annum 1682 Londinii, unde Lutetiam revertit, ubi fontes famosos Versalienses construxit.

## Opera
Seriebus infinitis studuit; logarithmi naturalis transformatio in seriem Mercatoris invenit:
:\ln(1 + x) = x - \frac{1}{2}x^2 + \frac{1}{3}x^3 - \frac{1}{4}x^4 + \cdots.
Scalam Mercatoris, quae diapason in 53 gradus aequos dividit, proposuit.

## Nexus externi
* Mercatoris *Logarithmotechnia: sive methodus construendi logarithmos nova, accurata et facilis*

Categoria:Alumni Universitatis Hafniensis
Categoria:Mathematici Germaniae
Ιoannes Lipavich

**Ioannes Lipavich** (Croatice: Ivan Lipavić) fuit poeta neolatinus saeculi XV, Tragurio (hodie Trogir in Croatia) oriundus.

De vita eius nihil scimus.

Elegiam *Ioannes Lipavich post pestem Tragurium rediens composuit* (versus 68) continet manuscriptus in Bibliotheca Vaticana Vat. lat. 5174 (f. 96v-97v), post carmina Propertii (exscripta 13. Februarii 1464, Tragurii) et Ovidii, quibus glossae scholares additae sunt. (Codex continet et alia quaedam carmina minora.)

Lipavich elegiam in reditu suo cecinit fortasse a. 1465, quare elegia inter veterrimas humanisticas Croatiae scriptas annumeratur.

## Nexus externi 
* Descriptio manuscripti Vat. lat. 5174 in catalogo Mirabile: http://www.mirabileweb.it/manuscript/città-del-vaticano-biblioteca-apostolica-vaticana--manoscript/21929
* Facsimile digitale codicis Vat. lat. 5174: https://digi.vatlib.it/view/MSS_Vat.lat.5174
* Elegia Lipavichi in collectione digitali CroALa: https://web.archive.org/web/20210611193736/http://solr.ffzg.hr/philo4/croala0/navigate/226/

## Bibliographia 
* Butrica, J. L.: *The manuscript tradition of Propertius*, 2015
* Jurić, Šime: Tri kodeksa značajna za kulturnu povijest Trogira. Prilog poznavanju trogirskih humanista.. In: *Mogućnosti* (1980), No. 10-11, p. 1107-1114
* Plosnić Škarić, Ana: *Trogir in a Poem by Ivan Lipavić (1465)* In: Hrvatski institut za povijest, 2017. - ISBN-978-953-7840-68-6, p. 259-267
* Špoljarić, Luka: Školske glose u trogirskom rukopisu Propercija i Ovidija (MS BAV Vat. lat. 5174): Crtica o humanističkoj nastavi u renesansnoj Dalmaciji. Filologija 67 (2016), p. 99--122. https://doi.org/10.21857/yvjrdcnnpy

Categoria:Poetae Latini Croatiae
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Kara (flumen)

**Kara** (Russice *Кара*) est flumen Russiae, quod per confinium districtuum autonomorum Nenetici et Iamalo-Nenetici fluit. In re publica Komiensi in decliviis Uralium Arcticorum incipit, ubi flumina Kara Maior et Kara Minor confluunt. Per tundram desertam fluit, ubi soli Neneti cum tarandis vagabantur, fluit et in sinum Karicum sinus Baidaratzkensis maris Karensis per deltam influit. ''Ust'-Kara* (*Karae Ostium'') vicus in ripa dextra sinus Karici situs est. 

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Districtus autonomus Iamalo-Neneticus
Categoria:Districtus autonomus Neneticus
Categoria:Komi (res publica)
Categoria:Systema fluviorum maris Karensis
Sinus Amundsenianus (Antarctica)

[thumb|Rodoaldus Amundsen, ex quo [sinus appellatur, circa 1923.]]
**Sinus Amundsenianus** (Anglice *Amundsen Bay*), etiam **Sinus Glaciei** (*Ice Bay*) appellatus, est sinus 39 chiliometra latus, ad occidentem versus Montium Tula in Terra Enderbiana Antarcticae. Sinus visus est magna incisura glacie plena in ora maritima sita a Duglassio Mawson Equite die 14 Ianuarii 1930. Quae conformatio geographica, iterum ab Hjalmar Riiser-Larsen, expeditionis Norwegicae duce, per volatum aeroplani die 15 Ianuarii eiusdem anni visus, prope eius locum verum in tabulis geographicis a Norvegicis appositus est. Singula regionis adumbrata sunt ab exploratoribus Expeditionis Investigationis Antarcticae Nationalis Australianae, qui in aeroplano anno 1956 deorsum appulerunt, et ab aliis qui e *Thala Dan* parvula navi ad terram mense Februario 1958 appulerunt. Sinus nominatus est a Mawson e Rodoaldo Amundsen, exploratore Norvegico, qui primum Polum Australem attigerat.
 

* Fiordum Adams
* Oceanus Antarcticus
* Sinus Amundsenianus (Canada)
 
## Nexus externi
* Amundsen Bay in *Composite Gazetteer of Antarctica*

 
Categoria:Geographia Antarcticae
Categoria:Res geographicae Antarcticae
Persica Melba

[thumb|upright=1.5|[Gastronomia Londiniensis: *Pêche au cygne*, forma pristina persicorum Melba, apud *Savoy Hotel* a pasticiario Martino Chiffers anno 2012 restituta]]
**Persica Melba**, Francogallice *pêches Melba*, sunt ferculum dulce e persicis confectum. Quod ferculum ab Augusto Escoffier ad honorem cantricis Nellie Melba inventum est.

## Bibliographia 
[thumb|[Gastronomia Quebecensis: *Pêches Melba* ("persica Melba") anno 2005 in provincia Quebecensi inlata]]
* "Peach Melba: The Auguste Escoffier Way" in *Ode to Nellie Melba* (Hobarti Tasmaniae: Tasmanian Symphony Orchestra, 2017)
* Auguste Escoffier; Pierre Escoffier, Marcel Escoffier, edd., ''Souvenirs inédits: 75 ans au service de l'art culinaire''. Massiliae: Jeanne Laffitte, 1985. ISBN 2-86276-092-7

; Praecepta
* 1934 : 
* 1938 : 

## Nexus externi 
* "Lexique culinaire VIP, arts et lettres"
* Tori Avey, "Opera, Escoffier, and Peaches: The Story Behind the Peach Melba" (22 Augusti 2012)

Categoria:Fercula dulcia
Categoria:Prunus
Categoria:Augustus Escoffier
Categoria:Glacies edibilis
Categoria:Fercula e fructibus
Phylarchus

**Phylarchus** sive Atheniensis sive Naucratites fuit rerum gestarum scriptor Graecus qui secunda parte tertii saeculi a.C.n. floruit. Historias in 28 libros digestas composuit quae res in orbe Hellenistico gestas ab expeditione Pyrrhi in Peloponnesum (272 a.C.n.) usque ad  regis Spartani Cleomenis III interitum (219 a.C.n.) narrabant. Ita continuationem *Historiarum* Hieronymi Cardiani suscipiebat. Totum opus deperditum est praeter parva excerpta ab Athenaeo in *Deipnosophistis* servata.

Cleomenem III et Spartanos multum admirabaturː quocirca saepe eius inimici et coaevi sui Arati Sicyonii *Commentariis* contradicebat et Polybius, qui Foederi Achaico favebat, diu  exposuit cur Aratus sibi praeferendus videretur. Nam praeter varios errores Phylarcho praesertim obiciebat quod pathetica nimis adfectans ut tragoedus  animos lectorum  movere vellet ita ut misericordiam, iram, indignationem, metum... apud eos gigneret, potius quam  veritatem quaerentem docere, ut historicum decuit. Etenim saevitiam Macedonum et Achaeorum erga captivos depingebat postquam urbe Mantinea et tyranno Argivorum Aristomacho potiti sunt. Nihilominus Plutarchus in *Vitis* Agidis, Cleomenis, Pyrrhi atque ipsius Arati eum sape secutus est, etsi nonnumquam dubiae fidei eum praedicabat

## Notae 
## Plura legere si cupis
*̈Thomas W. Africa, *Phylarchus and the Spartan revolution*, University of California press, 1961 Recensio critica Altera recensio critica Alia recensio critica
**̈ *Phylarchus of Athens. A Study in Tragic History*, Novi Eboraci, 1959.
*̈Aemilius Gabba, "Studi su Filarco", *Athenaeum*, 1957ː 49sqq.
* Paul Pédech, Trois historiens méconnus: Théopompe, Duris, Phylarque. Lutetiae: Les Belles Lettres, 1980

Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Historici Graeci antiqui
Crispae Suzette

[thumb|upright=0.8|[Ars coquinaria Francica: Crispae Suzette in caupona Lutetiae in urbe inlatae]]
**Crispae Suzette**, Francogallice *crêpes Suzette*, sunt ferculum dulce e crispis vel lucunculis confectum. Quod annis 1890 inventum esse constat, sed neque nomen primi inventoris neque ratio nominis *Suzette* pro certo habentur.

## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|[Ars coquinaria Civitatum Foederatarum: Paratio crisparum Suzette in popina Bostoniensi]]
* Lucius Beebe, *The Provocative Pen of Lucius Beebe* (Franciscopoli, 1966) pp. 244-247
* 
* Henri Charpentier, Boyden Sparkes, *Life à la Henri, being the memories of Henri Charpentier*. Novi Eboraci: Simon & Schuster, 1934

; Praecepta
* 1907 : 
* 1934 : 
* 1938 : 

## Nexus externi 
* Kilien Stengel, "Petite histoire de la crêpe Suzette" apud *Contrepoints*

Categoria:Fercula dulcia
Categoria:Lucunculi
Acamas (filius Thesei)

[thumb|Acamas et Demophoon (amphora [Execias|Execiae)]]
In Mythologia graeca, **Acamas** (graece Ἀκάμας), fuit heros, filius Thesei et Phaedrae, frater Demophoontis.

Legatus est Troiam cum Diomede ad  Helenam repetendam ante initium belli. Ibi vidit Laodicen filiam Priami, quae eum adamavit. Puella ipsa amorem suum confessa est uxori Persei, Philobiae, cui placuit auxilium ferre. Illa autem viro suo, qui erat rex Dardaniae, quae civitas et socia et proxima Ilii erat, suasit ut puellam puerumque separatim invitaret ad convivium, eosque in eodem lecto poneret et iuveni diceret Laodicen unam e concubinis Priami esse. Convivio exeunte, ut vir et uxor erant. Ex illis natus est filius nomine Munitus quem educavit in domo Priami avia Aethra, mater Thesei, quae tunc erat ancilla captiva Helenae. Troia capta, Munitum pater recepit et tulit in Atticam, sed, puer, serpente morsus,  mortuus est Olynthi.

Acamas fuit unus e bellatoribus qui intraverunt urbem in Equo troiano. Cum in Graeciam rediret, in Thracia moratus est, ubi adamavit Phyllidem, et sic ibi diu mansit. Postea venit Cyprum ubi condidit coloniam. Traditur occisum esse cum cecidisset ex equo in gladium suum. Quae fabula etiam narratur de fratre Demophoonte.

Eius nomen datum est promontorio Cypraeo, oppido Phrygio et uni e tribubus Atticis (id est tribus Acamantis).

## Notae 
## Bibliographia 
* Bayle, Petrus, *Dictionnaire historique et critique*, ed 11a (1820), art. *Acamas*
*Parramon i Blasco, Jordi: *Diccionari de la mitologia grega i romana*. Barcinonis: Edicions 62, 1997, p. 6. (El Cangur / Diccionaris, núm. 209). 

Categoria:Mythologia Attica
Categoria:Bellum Troianum
Categoria:Theseus
Communitas Europaea Alsatiae

thumb|Insigne novae communitatis.
**Communitas Europaea Alsatiae** (Francogallice ''Collectivité européenne d'Alsace*, CeA; Theodisce *Europäische Gebietskörperschaft Elsass*) est communitas Francica quae die 1 Ianuarii 2021 e confusione consiliorum (*Conseils départementaux*) Rheni Superioris et Rheni Inferioris composita est. Nam duo praefecti Reipublicae Francicae ut antea permanent, quamquam duo consilia ab incolis electa in unum merguntur. Caput novae communitatis Argentorati situm est. Haec creatio desideratis Alsatiorum respondet aegre ferentium quod post regionem Magnum Orientem anno 2016 creatam nomen Alsaticum omnino oblitteratum esset, cui regioni Communitas Europaea Alsatiae semper inclusa est. Fridericus Bierry primus praeses electus est.

## De provincia 
CeA non tantum ita praefectura maior fit sed etiam provinciam (Francogalliceː *compétences*) ampliorem accipit. In primis omnia quae ad bilinguismum et linguam Elisaticam in scholis docendam et turismum et consilia cum vicinis Germanis et Helvetiis supra limites peragenda spectant (nam multi Alsatici quotidie limitem transeunt ad vitam quaerendam, habitant in Francia et foris operantur) nunc ad Communitatem Europaeam Alsatiae pertinent. Quae provincia rationem reddit cur nova communitas verbum "Europaea" nomini suo inseruerit. Quodam modo sic ad Rhenanam originem redditur Elisatia.

## Communitas per numeros illustrata 
[thumb|Iam anno 2013 electores Alsatici per [plebiscitum de fusione Rheni Superioris et Rheni iInferioris consulti erant. Tum  hoc propositum ob suffragiorum paucitatem non ratum est. Hic vides homines politicos qui fusionem Argentorati anno 2013 defendebant.]]
* Superficiesː 8 280 km quadrata
* Longitudoː 190 km
* Latitudoː 50 km
* Incolaeː 1 898 533 (aestimatio INSEE die 1 ianuarii 2021)
* Limites cum externis nationibusː 2 (Helvetia et Germania)
* Pagiː 40
* Consiliarii electiː 80 (vir unus et mulier una per pagum).

## De primis comitiis 
Mense iunio 2021 comitiis praefecturalibus in Francia habitis consilium novum in Communitate Europaea Alsatiae electum est. Nec quidquam mutatumː qui iam electi erant plerumque rursus electi sunt. Ita factio Friderici Bierry (*Les Républicains'') cum variis sociis 73 consiliarios rettulit, 7 consiliarios tantumodo sese opposituros profitentur. Paucissimi tamen electores illis comitiis interfueruntː nam triceni per centenos suffragium urnis intulerunt aut ad machinas comitiales accesserunt, septuageni vero domi manserunt aut aliud egerunt.

Fridericus Bierry, eodem anno  referendum de exitu e Magno Oriente nuntiavit et anno 2022 consultis civibus Alsaticis 92 per centena e 142 200 suffragiis pro exitu steterunt.

## Notae 
## Fontes 
*Lex 2 Augusti 2019 de provincia Communitatis Europaeae Alsatiae.

Categoria:Alsatia
Categoria:Regiones Franciae
Aethra (discretiva)

**Aethra** est nomen feminarum fabulosarum:

* **Aethra** filia Pitthei regis et uxor Aegei, materque Thesei.
* **Aethra**, Oceani et Thetyos filia, uxor Atlantis, qui ex ea 12 filias et unum filium Hyanthem suscepit. Hyanthe occiso, ex sororibus quinque Hyades factae sunt, septem reliquae vero Pleiades. 
* **Aethra,** mater Pitthei, de quo Ovidius in Epistola Ariadnes.

## Fontes 
* Estienne, Carolus, *Dictionarium historicum, ac poeticum*, Lugduni, 1629 https://books.google.fr/books?id=hVaU_nAs55sC&lpg=RA1-PA8&ots=lytRhu15Yy&dq=aethra%20filia%20Pithei&hl=fr&pg=PA4#v=onepage&q=aethra%20filia%20Pithei&f=false
Cyclus magnus paschalis

**Cyclus magnus paschalis** est periodus 532 annorum Iulianorum in usu ad finem dies Paschae definiendi.

A Dionysio Exiguo computatus est annis de anno 532 ad annum 626 et a Beda Venerabili ad periodum 532 annorum extensus. Post 532 annos iterum incipit et ita omnes dies Paschae futuras definit.

## Notae 
## Nexus externi 
* Ulricus Voigt: Beda Venerabilis and the Great Easter Cycle

Categoria:Chronologia
Categoria:Feriae Christianae
Donnie Yen

[thumb|Donnie Yen anno [2018.]]
**Donnie Yen** (natus in Sina die 27 Iulii 1963) est artium martialium peritus Sinensis, qui histrio in pelliculis agit.

## Pelliculae selectae 
* 2008 *Ip Man*
* 2010 *Ip Man 2*
* 2015 *Ip Man 3*
* 2016 *Rogue One*
* 2017 *XXX: Return of Xander Cage*
* 2019 *Ip Man 4: The Finale*
* 2020 *Mulan*

## Nexus externi 
* Situs interretialis Donnie Yen proprius.

Categoria:Actores Sinarum
Categoria:Periti artium martialium
Cramum ambustum

[thumb|[Gastronomia Californiensis: *Crème brûlée* ("cramum ambustum") Berkeleiae in urbe paratum, fragaria singula apposita]]
**Cramum ambustum** (Catalane *crema cremada*; Francogallice *crème brûlée*) est ferculum olim inter menses, hodie mensis secundis inlatum.

Cramum calamellum, versio simplicior huius ferculi, saepe in ergastulis conficitur et in pantopoliis venditatur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Eruditio
* 
* 

; Praecepta
* 1691 : Franciscus Massialot, *Le Cuisinier roïal et bourgeois*. Lutetiae  ("crème brûlée")
* 2012 : Claudia Roden, "Burnt cream, Crema cremada: creamy custard with a crisp caramel topping" on *Daily Telegraph* (24 Martii 2012) Situs venalis

## Nexus externi 
* Christianne Muusers, "Crème brûlée" apud *Coquinaria*
* "Una plata de crema cremada" apud *Sibarites*
* "Crema catalana" apud *Receptes*

Categoria:Tyropatinae
Categoria:Ars coquinaria Francica
Categoria:Gastronomia Catalana
Phoenix (filius Agenoris)

**Phoenix** (Graece Φοῖνιξ) in mythologia Graeca est rex Phoeniciae.

## De ortu et origine eius 
Filius Agenoris et Telephassae (quam Argiopen Hyginus appellat), uxorem ducit Cassiopen, quae ei peperit Carmen, Phineum, Cilicen, et Doryclum; asciscitque in adoptionem Atminium, cuius autem pater est Iuppiter. Ex Alphesibea gignit Adonidem. Euripides inter eius filios addit Piroun. Homerus in *Iliade* tradit Europam filiam, non sororem Phinaei fuisse..

## Fabula 
Phoenix, una cum fratribus Cadmo et Cilice, mittitur a patre ut perquirat Europam, quam Iuppiter rapuit, nec usquam fratres inveniunt. Sic frater alius in alias regiones abit ut se collocent per litora maris Mediterranei in nuper repertis terris, ubi eponymi et conditores diversarum nationum dat. Secundum Euripiden vero, eponymus Phoenicum est filius Pirous.

## Notae 
Categoria:Mythologia Graeca
Categoria:Phoenicia
Cramum calamellum

[thumb|[Cibus officinatorius: infinita multitudo cramorum calamellorum]]
**Cramum calamellum** (Francogallice *crème caramel*) est versio illius ferculi dulcis, e Catalonia et Francia orti, quod Catalane *crema cremada*, Francogallice *crème brûlée* ("cramum ambustum") appellatur. Cramo calamello momentanea superficiei saccharosae ambustio non praescribitur. Iam ante horas vel et ante dies parari potest: qua ratione versio simplex saepius in ergastulis conficitur, in tabernis venditatur, in popinis humilioribus infertur.

[thumb|upright=0.8|[Franciscus Jenkinson bibliothecarius qui praeceptum crami calamelli (non officinatorii) in cenas collegii Trinitatis Cantabrigiensis conatu secundo introducere potuit]]
Praeceptum huius ferculi, sicut in comitatu Aberdonensi parabatur, Franciscus Jenkinson studens coquis collegii Trinitatis Cantabrigiensis proposuit, qui statim reiecerunt. Anno 1879 socius collegii nuper receptus, iterum proposuit: cui coqui obsecuti sunt. Ferculum ibi *Trinity cream* appellari solet:

## Notae 
## Bibliographia 
; Praecepta
* 1909 : 
* 1932 : 

; Eruditio
* 

Categoria:Tyropatinae
Categoria:Ars coquinaria Britannica
Categoria:Cibus officinatorius
Ioannes Antonius Weinmann

**Ioannes Antonius** (vel **Ioannes Andreae filius**) **Weinmann** (Theodisce *Iohannes Anton Weinmann*, Russice *Иван Андреевич Вейнман*), Herbipoli 23 Decembris anno 1782 natus et Paulopoli 5 Augusti anno 1858 mortuus, fuit botanicus Russicus originis Theodiscae.  
Dorpati ab anno 1803 horto botanico praeerat, et ab anno 1823 horto Mariae Theodori filiae imperatricis Paulopoli.

## Opera
*«Elenchus plantarum horti Imperialis Pawlowsciensis et agri Petropolitani» (Petropoli 1824)
* «Hymeno et Gasteromycetes hujusque in imperio Rossico observatas recensuit…» (ib., 1836)
* «Enumeratio stirpium in agro Petropolitano sponte crescentium (ib., 1837).
* «Observationes quaedam botanicae ad floram Rossicam spectantes» (in: *Bulletin de la Societe Imperiale des naturalistes de Moscou,* Moscuae, 1837

## Nexus externi
*De Weinmann in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Botanistae Russiae