open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Amphipolis

thumb|Situs urbis
**Amphipolis** (Graece  Ἀμφίπολις)  erat urbs Graeca antiqua ad Strymonen flumen non procul a mari posita (viginti quinque stadia ab ostio fluminis aberat). Ruinae circiter 80 km a moderna Thessalonica ad ortum solis iter facienti absunt. Urbs antiqua a stratego Atheniensi Hagnone 437 a.C.n. condita est in loco antea *Ennea Hodoi* ("novem viae") appellato. Bello Peloponnesiaco ab Atheniensibus ad Lacedaemonios persuadente duce Brasida transeunt.
## Historica 
Iam circa 497 a.C.n. Histiaeus, tyrannus Milesius, oppidum in hoc loco quem a Dario acceperat aedificare volebat et a ducibus Persicis qui Thraciam tum subigebant impeditus est qui Dario scribebant periculosum esse hominem Graecum in tam opportuno loco urbem condere sinere. Post triginta duo annos Athenienses decem milia colonorum eodem deduxerunt qui Drabesci a gente Thracica Edonum caesi sunt. Post viginti et octo annos Hagnon, vir Atheniensis, e portu Eione ad Strymonis ostium profectus Edones expulit et nomen Amphipolim novae urbi indidit quam munivit illa parte qua a flumine non tegebatur. Commercium metallorum et lignorum ad naves aedificandas ibi floruit. Magnum damnum accepit igitur Foedus Delium cum bello Peloponnesio dux Spartanus Brasidas hieme 424/3 a.C.n. urbem ex improviso cepit libertatem incolis pollicitus qui mixta origine erant. Nec umquam Athenienses urbem rursus capere potuerunt quamquam iratiː magnus exercitus Cleone duce 422 a.C.n. missus cladem accepit qua dux uterque et Brasidas et Cleon perierunt. Et Amphipolitani Hagnonis monumentis deiectis Brasidam ut heroem et conditorem abhinc coluerunt. Libertatem anno 357 a.C.n. amiserunt cum Macedonum rex Philippus II urbem regno suo subiunxit, quam postea Athenienses ab eo bello et colloquiis frustra repetiverunt. Anno 167 a.C.n. cum Perse rege victo Romani quadripertitam Macedoniam diviserunt Amphipolis primae regionis, hoc est regionis orientalis, caput facta est et ibi imperator Aemilius Macedonicus magnos ludos victoriae gratia celebravit.

Amphipolis est sedes episcopalis titularis Ecclesiae Catholicae Romanae.

## Notae 
## Fontes 
*Thucydides, libro quarto *De bello Peloponnesiaco* 102-108 necnon libro quinto 2-11 et 18
*Aeschines, *De falsa legatione* 27-32
*Aristoteles, *Politica* V.6.8
**Philippi epistula* 20-23

## Plura legere si cupis 
* Dimitri Lazaridis, "La cité grecque d'Amphipolis et son système de défense", ''Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres'', 1977ː194-214
**"Architecture et société dans la colonie athénienne d'Amphipolis", in ''Actes du Colloque international organisé par le Centre national de la recherche scientifique et l'École française de Rome (Rome 2-4 décembre 1980)'', Publications de l'École Française de Rome, 1983: 79-85
*Johannes Papastavru, *Amphipolis : Geschichte und Prosopographie*. Lipsiae, Dieterich'sche Verlagsbuchhandlung, 1936

## Nexus externi 
*Amphipolis apud Livium.org (imagines)
Categoria:Urbes Graecae antiquae
Categoria:Urbes Macedoniae antiquae
Ioannes Fredericus Oberlin

**Ioannes Fredericus** vulgo *Johann Friedrich* **Oberlin** (natus Argentorati die 31 Augusti 1740; mortuus Waldersbach die 1 Iunii 1826) fuit parochus protestanticus Alsatianus, reformator socialis, et scriptor theologicus.

## Vita
Filius magistri Ioannis Georgii Olberin Argentorati theologiae studens erat annoque 1736 philosophiae magister creatus est. Anno autem 1766 installatus est Waldersbach in Valle Lapidea (*Ban de la Roche*) apud Vosegum montem. Regioni partim incultae benefecit agriculturam atque horticulturam modernizans et pontes atque vias construens. Insuper quaestuarias domos (e.g. nendo texendoque) in regione ista pauperrima institui curavit. Omnibus rebus annuit atque auxiliabatur amicus Basiliensis Ioannes Lucas Legrand. 

Oberlin quoque infantibus pusillis scholam maternam ''(salle d'asile)* aperuit Ludovica Scheppler ancilla moderante itaque praecursor Frederici Fröbel putatur. Generatim Oberlin auctore bonitas vitae et numerus incolarum ubique aucta est, quod homines totius Europae ad admirationem movit. Cum multi patriotae annis 1816 et 1817 fame laborarent caritas eius maxime splendebat. Quoad theologiam mysticae mirae pietismo simili indulsit. Iacobus Michael Reinholdus Lenz vesanus a Oberlin sartus et tectus conservatus est; de istis diebus Georgius Büchner novellam psychologicam bene notam scripsit.

Eius scripta edidit Burckhardt Stuttgardiae anno 1843 quattuor in tomis. Eius corpus sepultum est in sepulcreto Fouday, et cruci inscriptio *Oberlin patris'' data est. Ieremias Iacobus Oberlin frater scriptor, philologus, editor, et bibliothecarius fuit.

*

## Nexus externi
*Museum Oberlin dicatum.

Categoria:Alsatia
Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Protestantes
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Theologi Franciae
The Reluctant Dragon (pellicula)

The Reluctant Dragon est pellicula a Walt Disney Societate, officina cinematographica Americana, anno 1941 

Categoria:Pelliculae 1941
Categoria:Pelliculae animatae
Categoria:Pelliculae Civitatum Foederatarum
Categoria:Pelliculae musicae
Categoria:Pelliculae Walt Disney Societas
Iconismus medicus

[thumb|Imago [scanner radiis X operans|scanner radiis X operante facta, aneurysma abdominale rupturatum ostendens]]
**Iconismus medicus** est collatio examinationum medicarum, quae imagines, saepe corporis partes interiores, generant, ut aestimatio medica ad situm structurarum corporis, functionem organorum, diagnosem morbi respondens expoliatur.

Sensu lato iconismus medicus iconismo biologico attribuendus est. Disciplinae medicae momenti maximi est radiologia, radiationem Roentgenianam adhibens (radiographia et radiographia thoracis). Idem iconismus resonantia magnetica factus, ultrasonographia, endoscopia, elastographia, thermographia, photographia medica, medicina nuclearis, iconismus functionalis positronibus emissis tomographiam (PET) et singularis photoni positronibus emissis tomographiam (SPECT) concludens.

## Notae 
* Arthrographia
* Computatrum
* Diagnosis medica

## Nexus externi 
* Momentum computratorum iconismi medici 

!
Kenzō Tange

**Kenzō Tange**, die Septembris 1913 natus, 22 Martii 2005, fuit Iaponicus architectus et pariter unus ex saeculi 20 clarissimis, qui temporis aucti formas cum architectura moderna nexuit. 

Kenzō Tange architecta musei memorialis pacis Hirosimae apud Viridarium Memoriae Pacis Hiroshimae et Universitatis Nationum Unitarum in Tokio est.

Alumnus Universitatis Tokiensis fuit.

Fasciculus:Hiroshima Peace Memorial Museum 2009.jpg|Museum memoriale pacis Hirosimae
Fasciculus:United-Nations-University-03.jpg|Universitas Nationum Unitarum
Fasciculus:Tokyo Metropolitan Government Building 2024.jpg|Caeliscalpium praefecturae Tokiensis

## Nexus externi 
* Tange sociatorum situs interretialis

Categoria:Incolae Iaponiae
Categoria:Architecti Iaponiae
Categoria:Alumni Universitatis Tokiensis
Olynthus

thumb|Chalcidica antiqua
[thumb|[Opus tessellatum|Opus tesselatum Olynthi repertum, Bellerophontem cum Chimaera pugnantem ostendens.]]
**Olynthus** (Graece: Όλυνθος) erat urbs Graeca antiqua imo sinu Toronaico in Chalcidica posita, non procul a Potidaea et faucibus paeninsulae Pallenae (circiter 60 stadia). Rex Macedonum Perdiccas II eius potentiam effecit cum anno 432 a.C.n. synoecismum parvorum vicorum maritimorum in Olynthum decrevit, quae ipsa circiter km 2,5 a mari aberat. Civitas deinde fuit caput Foederis Chalchidici donec a Philippo II 348 a.C.n. obsessa et expugnata quia Atheniensium societatem inierat solo adaequata est. Simul incolas ad servitutem vendiderunt. Nam Lasthenes eorum magister equitum in pugna civitatem suam prodiderat.

Olyntho ab hac obsidione deserto, suadetur Archestratus ante annum 348 a.C.n. *Hedypathiam* scripsisse, ubi lectori consiliatus est glaucum piscem Olynthi et Megaris emere. Urbs enim numquam reaedificata estː quocirca campus archaeologicus factus multa vestigia investigatoribus revelavit.

## Fontes 
* Demosthenes, *Olynthiacae orationes* et *In Aristocratem* 107-109
* Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* XVI.53.
* Thucydides, libro primo *De bello Peloponnesiaco* 58 et 62-63

## Incolae notabiles 
* Callisthenes, Aristotelis discipulus, rerum gestarum Alexandri Magni scriptor, hic anno circiter 360 a.C.n. natus
* Andronicus Olynthius, idem fortasse atque Andronicus Agerrhi filius, coaevus Alexandri Magni sectatorque Antigoni Monophthalmi, hic medio saeculo IV a.C.n. natus
* Ephippus Olynthius, scriptor de morte Alexandri Magni, hic medio saeculo IV a.C.n. natus

## Notae 
## Plura legere si cupis 
* *Excavations at Olynthus*, Baltimore, Johns Hopkins Press, 1929-52. 14 volumina.
* Selene Psoma, ''Olynthe et les Chalcidiens de Thrace : études de numismatique et d'histoire'', Stuttgart, F. Steiner, 2001

## Nexus externi 
*Olynthus apud Livium.org

Categoria:Urbes Graecae antiquae
Categoria:Urbes Macedoniae antiquae
Categoria:Chalcidice
Categoria:Loci archaeologici Graeciae
En tibi perpetuis ridentem floribus hortum

[thumb|*[Solanum lycopersicum|Solani lycopersici*: antiquissimorum fructuum huius speciei nobis servatorum secundus. Herbarium *En tibi* apud Museum Historiae Naturalis Lugduno-Batavum]]
***En tibi perpetuis ridentem floribus hortum*** incipit herbarium, vestigia plantarum 473 inter codicis folia monstrans, hodie apud Museum Historiae Naturalis Lugduno-Batavum servatum. Olim anno 1542 adscriptum, herbarium hodie anno fere 1558 Bononiae a Francisco Petrollini botanista compositum esse censetur. An imperatori Ferdinando I (imperator) datum esset, non liquet, sed certe nepos huius Rudolphus II Pragae in suo arte factorum collectu anno 1611 possidebat.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|*[Solanum melongena*: herbarium *En tibi* apud Museum Historiae Naturalis Lugduno-Batavum]]
* 
* 

## Nexus externi 
* Praefatio et series imaginum apud Museum Historiae Naturalis Lugduno-Batavum
* Ewout Michels, Rutger A. Vos, Tinde van Andel, "The phylogeography and functional genomics of the En Tibi tomato specimen"

Categoria:Herbaria
Categoria:Confecta 1558
Categoria:Museum Historiae Naturalis Lugduno-Batavum
Categoria:Rudolphus II
Observatorium Regiomontanum

thumb|Observatorium Regiomontanum
**Observatorium Regiomontanum** speculam astronomicam Universitatis Albertinae Regiomontii fuit.

Observatorium Regiomontanum in annis 1811 ad 1813 aedificato sub primo rectore Friderico Gulielmo Bessel unum e clarissimis speculis mundanis erat. Hic Bessel anno 1838 primo spatium ad stellam extrasolarem exacto mensuravit. Anno1854 ibido primo photograhia defectionis solis totalis facta est.

In secundo bello mundano observatorium Regiomontanum a aeronavibus Britannicis in mense Augusto 1944 et anno 1945 in proelio cum copiis Sovieticis sicut urbs tota deletum est.

## Bibliographia 
* Dietmar Fürst: *Die Gründung der Königsberger Sternwarte im Lichte der Akten des preußischen Staates.* Beiträge zur Astronomiegeschichte, tomus 1 (1998), p. 79–106 ISBN 3-8171-1568-7; tomus 2 (1999), S.&nbsp;145–188 ISBN 3-8171-1590-3; tomus 3 (2000), p. 22–67 ISBN 3-8171-1635-7
* Dietmar Fürst: *Die Geschichte des Heliometers der Sternwarte Königsberg.* Beiträge zur Astronomiegeschichte, tomus 6 (2003), p. 90–136 ISBN 3-8171-1717-5
* Dieter B. Herrmann: "Bessels Bibliothek an der Königsberger Sternwarte." In: *Die Sterne.* Tomus 61 (1985), p. 96–103 (cum photographia ruinae postbellicae)
* Friedrich Wilhelm Bessel: *Astronomische Beobachtungen auf der Königlichen Universitäts-Sternwarte in Königsberg*, tomus 1 (1815), p. ii - xxi.

## Nexus externi 
Categoria:Observatoria astronomica Germaniae
Categoria:Universitas Regiomontana
Sacripas

[thumb|Sacripas et equus Bayardus ab [Ioannes Honoratus Fragonard|Ioanne Honorato Fragonard inter annos 1780 et 1785 picti.]]
**Sacripas** (Italiane *Sacripante*) est persona in ''* carmine epico a Matthaeo Maria Boiardo scriptore Italico scripto, atque antagonista in *Orlando furioso* a Ludovico Ariosto scriptore Italico scripto.

## Biographia 
Sacripas rex Saracenus Circassiae ac fortis bellator est. Qui in *Orlando innamorato* Angelicae principissae Sinarum amore capitur, et eam auxilium fert in bello contra Agricanem, regem Mongoliae. Sacripas etiam contra Marphisam, reginam Indiae, pugnat. In *Orlando furioso,* Angelica fugens e Ferraguto Rinaldoque Sacripanti occurrit, et illa in eius fidem se confert. Sacripas nunc Angelicam defendit, sed Bradamantis, eques arcanus, pervenit, et rex Circassiae in certamine singulare eam provocat. Tamen Sacripas vicitur a Bradamantide, et illa Christiana equum suum occidit. Equus Bayardus venit, et Angelica eum domat, sed Rinaldus comes palatinus ad equum suum proficitur. Rinaldus ad pugnam Sacripantem provocat, et duo inter eos pugnant.

In Europa, Sacripas in castellum magi Atlantis advenit, et captivus fit: postea Astolphus miles Anglicus ad castellum magicum advenit et, percepta fraude loci, librum magicum consulit,unde castellum evanescit. Magus Atlas captivi adversus Astolphum concitat, sed ille cum cornu magico in fugam eos mandat. Sacripas et alii milites Christiani Saracenique Angelicam amant, sed illa postremo in Sinas cum Medoro fugit.

## Fortuna 
Hodie in sermone Italico multa verba e nomine regis Circassiae oriuntur: *sacripante'' est vocabulum quod circiter 'miles gloriosus' significat, et raro interiectio est; *sacripantesco* nomen adiectivum est quod circiter 'irridentis' significat.

## Note 
## Bibliographia 
* Ponte, Giovanni, ''La personalità e l'opera del Boiardo*, Genuae, 1972.
* Rajna, Pio, *Le fonti dell'Orlando furioso'', Sansoni, Florentiae, 1876.

Categoria:Personae Orlando Innamorato et Orlando Furioso
Categoria:Reges ficti
Templum Romanum Azizi

thumb|Templum Azizi
**Templum Romanum Azizi** est aedes Romana saeculo primo aerae vulgaris constructa, , seu Lucifero Chananaeo, dicata, etiamnunc bene conservata. Prope oppidulum Bziza iacet, cuius nomen (primum Beth Azizo, "templum Azizi") ad templum spectat. Iulianus imperator Azizum eundem qui Ares vel Mars esse putabat.

Hoc est templum prostylon et tetrastylon, hoc est, quattuor columnas in fronte habet. Dua ostia pronaum, sive porticum, ad cellam iungunt. In parte posteriore iacent reliquiae adyti, ubi olim dei simulacra stabant.

Postea aedes in ecclesiam Christianam conversa aevo Byzantino et medio structurâ mutata est. Deinde ecclesia, nostrae Dominae columnarum dicata, neglecta est, sed in parte aedificii cultus Christianus usque ad saeculum XIX perseveravit.

Templum Romanum Azizi in nonnullis Libani pisttaciis cursualibus depingitur.

## Bibliographia 
* Aliquot, Julien (2012). ''Liban-Nord. La Vie religieuse au Liban sous l'Empire Romain*. Bibliothèque archéologique et historique. Beryti: Presses de l’IFPO. pp. 233–271. ISBN 978-23-51591-60-4.
* Krencker, Daniel; Zschietzschmann, Willy (1938). *Römische Tempel in Syrien*. Berolini: W. de Gruyter. ISBN 978-31-10049-89-3.
* Nordiguian, Lévon (2005). *Temples de l'époque romaine au Liban''. Beryti: PUSJ, Presses de l'Université Saint-Joseph. ISBN 978-99-53455-62-4.
* Nordiguian, Lévon (2016). "Trois chapelles médiévales de Bziza" (PDF). Mélanges de l'Université Saint-Joseph (in French). Beryti. 65. Academia.edu.
* Taylor, George (1971). *Les Temples Romains au Liban*. Beryti: Dar el-Machreq Publishers.

Categoria:Templa
Categoria:Aedificia Libani
Categoria:Confecta saeculo 1
Categoria:Aedificia Romana antiqua
Categoria:Ecclesiae
Ferdinandus Maia

**Ferdinandus Georgius** (vulgo *Fernando Jorge*) **Maia** iunior (natus die 24 Martii 1983) est Esperantici fautor et geologus Brasilianus. Anno 2020 esperantista anni honorarius declaratus est.

## De vita
In geologicis operam dat apud petrolei domum quaestuariam *Petrobras* ex anno 2007. Baccalaureatu coronatus est anno 2005 in Universitate Brasiliopolitana. In tabulis terrestribus explorandis peritus docebat in Alma Matre Urbis Fluminensis (2007) et in petrophysicis faciendis in academia *Petrobras* (2009); etiam variis in aliis rationibus laboribus actionibus, ubi agitur de progressu sociali perficiendo, operam navabat atque nat. Ei magni momenti est tolerantia, libertas opinionum, protectio naturae ambientis, cultus atque humanitas, educatio interculturalis, labor socialis efficax, unio inter ideas veteres bonas et recentiores. Universitas Texana eum anno 2010 vocavit.

Ferdinandus esperantista factus est anno 2006, qua lingua libenter in diversis rebus agendis sollerter utitur. Annis inter 2016 et 2019 in Liga Esperantica Brasiliensi aerarii munere fungebatur, nisi ab variis institutis internationalibus nationalibusve (e.g. Associatio iuventutis Esperanticae internationalis/TEJO, *Afrika Centro por Monda Civitaneco*) consulebatur. Iuvenes esperantistas Brasilienses annis inter 2014 et 2016 duxerat et in moderandis eventibus internationalibus iuventuti dicatis libenter atque magnanime auxiliabatur, saepe sub aegide Unitarum Nationum educationis scientiae culturae ordinis (UNESCO).

Mense Augusto 2018 in praesidium Universalis Societatis Esperanticae (UEA) intravit, annoque 2019 vel praeses vicarius electus est. In praesidio responsalis erat de Grapheo centrali UEA Roterodamensi, de statutis reformandis, de multis relationibus internationalibus coordinandis, de Americanis quaestionibus, de cooperationibus ineundis cum TEJO, de includendis connsociationibus professionalibus Esperanticis. Anno 2020 coronaviro saeviente cum aliis conventus interretiales curavit.
Denique mense Iulio 2025 Ferdinandus praeses novus UEA declaratus est.

## Nexus externi
*Maia in paginis Universalis Societatis Esperanticae

## Notae
Categoria:Esperantistae anni honorarii
Categoria:Geologi
Categoria:Incolae Brasiliae
Dies Darwin

thumb|Imago Caroli Darwin anno 1868
**Dies Darwin** est dies internationalis commemorationis natalis Caroli Darwin die 12 Februarii celebrata, ad finem conlationum Caroli Darwin et sensus scientiae memorandorum et promovendorum.

In historia haec dies primum magnopore celebrata est anno 1909. Anno 2009 et Universitas Cantabrigiensis et Museum Historiae Naturalis Londiniense ritos pro die Darwin dederunt.

## Notae 
## Nexus externi 
* De die Darwin (Associatio Humanistica Americana)

Categoria:Ritus Februarii
Categoria:Carolus Darwin
Campus electricus

thumb|Effectus campi electrici
**Campus electricus** \vec{E} est campus physicus, qui per vim Coulombianam onera electrica {Q} cingit et ad ea effectus exercet. Simul mathematicae ope campus vectorialis v describitur, qui cuiusque loci \vec{E}(\vec{x}) enim istius campi et directionem \vec{x} et vim \vec{F}(\vec{x}) includit. Oritur campus electricus ab oneris electricis, velut camporum magneticorum mutationibus temporalibus. Exprimunt aequationes Maxwellianae virtutes camporum et electricorum et magneticorum, uterque una ex quattuor interactionum fundamentalium.

Campi electrici virtutes suas ubilibet exercent. Exempla sunt transmissionem vim electricam et functiones circuituum electricorum. Efficiunt vincula electronorum in nucleum atomi, ita etiam materiae formam. Explicant una cum magnetismo et campis electromagneticis transissionem lucis et undarum radioelectricarum.

Unitas SI *derivata* campi electrici est voltium metro (V/m).

## Pinacotheca 

Fasciculus:Fluorescent tube under electric line.jpg|Lumen fluorescens nullo nexum tamen campi electrici ope luceat, si iuxta campum electricum positum

*Electricitas statica
## Nexus externi 
* *hyperphysics.phy-astr.gsu.edu* de campo electrico 

Categoria:Electrodynamica
Pericles Ducati

[thumb|upright=1.2|Conspectus opinabilis in [Kainua (hodie Marzabottum), urbem Etruscam, a Pericle Ducati anno 1920 circa facta.]]
**Pericles Ducati**, vulgo *Pericle Ducati* (Bononiae natus die 11 Iulii 1932; Cortinae Ampecanorum mortuus die 17 vel 28 Octobris 1944), fuit archaeologus et etruscologus Italicus, auctor multorum librum de re archaeologica et professor archaeologiae in Universitate Bononiense.

## Biographia 
Pericles Ducati natus est Bononiae anno 1880, e familia Tridentina ortus. Litteris Italicis Bononiae Romaeque studuit, magistro Iosue Carducci. Doctoris insigne consecutus est, et diploma archaeologicum accepit. Magister archaeologiae in Studio Generale Siciliae Catanae (inter annos 1912 et 1916), in Universitate Augustae Taurinorum (inter annos 1916 et 1920), et in Universitate Bononiae docebat. Ab anno 1921 usque ad mortem, munere rectoris Musei Civici Bononiensis fungebatur, annoque 1923 praeses ordinis litterarum philosophiaeque Universitatis Bononiensis factus est, ubi usque ad 1929 merebat. Socius Consilii Superioris Antiquitatis et Artium Academiae Lynceorum erat. Artibus Romanis Etruscisque studens, libros de Graecis atque Etruscis divulgavit. Die 13 Maii 1942, in Academiam Scientiarum Augustae Taurinorum cooptatus est. 

Indutiis cum regno Italico anno 1943 factis, Ducati factioni fascisticae favere coepit, Rem Publicam Socialem Italicam adiuvans, sed die 24 Februarii 1944, tumultuarii ad eius domum pervenientes illum plumbo petiverunt. Severe vulneratus, mortuus est die 17 vel 28 Octobris eodem anno in nosocomio apud Cortinam Ampecanorum.

## Opera selecta 
* *Brevi osservazioni sul ceramista attico Brigo,* Bononiae, Società cooperativa tip. Azzoguidi, 1904.
* *I vasi dipinti nello stile del ceramista Midia. Contributo allo studio della ceramica attica*, Romae, Academia Lynceorum, 1909.
* *Sui riti funebri dei sepolcreti etruschi felsinei*, Bononiae, Stab. Poligrafico Emiliano, 1915.
* *Osservazioni di demonologia etrusca*, Romae, Typographia Academia Lynceorum, 1916.
* ''L'arte classica*, Augustae Taurinorum, UTET, 1920.
* *Pontische Vasen*, Berolini, 1932.
* *La scultura greca*, Florentiae, 1933-36.
* *La scultura etrusca*, Florentiae, 1934.
* *La scultura romana*, Florentiae, 1934.
* *Le problème étrusque*, Lutetiae, 1938.

## Bibliographia 
* Laurenzi, Luciano, *Commemorazione dell'accademico effettivo Pericle Ducati*, in "Memorie della Accademie delle Scienze di Bologna", Bononiae, Azzoguidi, 1961.
* Mansuelli, Guido Achille, *In memoria di Pericle Ducati*, Bononiae, Tipografia Compositori, 1946.
* Serra Ridgway, F. R., *Ducati Pericle*, in “Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Nancy Thomson de Grummond”, Westport Connecticutae: Greenwood Press, 1996.
* Tulliach, Anna, "Pericle Ducati museologo: Il Museo Civico di Bologna tra il 1921 e il 1944." *Sibrium'' 30, 2016.

Categoria:Archaeologi Italiae
Categoria:Auctores Italiani
Categoria:Professores Universitatis Bononiensis
Categoria:Scriptores Italiae
Categoria:Viri
Claudia Acte

**Acte** (mortua post 68) fuit liberta a Nerone amata tum cum uxorem Octaviam negligebat. Liberta facta, Claudiae gentis nomen accepit ut patroni (Claudia Acte) unde colligitur eam Octaviae inservisse. Cassius Dio in *Historia Romana*  eam ex Asia oriundam esse dicebat. 
## Vita 
Certe Nero qui eam uxorem ducere in animo habebat consularibus viris persuaserat ut ex Attalidum stirpe natam eam peierarent. Ita Suetonius scribebat: «Acten libertam paulum afuit quin iusto sibi matrimonio coniungeret, summissis consularibus viris qui regio genere ortam peierarent.» Initio eorum consuetudo latere potuit, a Senecae amicis dissimulata qui ita Agrippinae potentiam minuere sperabant atque simul timebant ne effrenata adulescentis principis libido paelice sublata matronas quasdam senatorii ordinis dehonestaret. At Agrippina postquam rem cognovit indignans quod rivalem servilis originis haberet multa frustra temptavit ad eam arcendam. Ipse Nero ab anno 58 ad novas delicias sese vertit, hoc est Poppaeam quae ab Othone divortium fecerat et quam anno 62 Octavia necata iam praegnantem uxorem duxit. Tum in praedia sua sese recepisse videtur Acte.

Nam Neronis donis locupletata est: ex inscriptionibus compertum habemus multos servos libertosque ei fuisse et fundos tam Velitris quam Puteolis aut in Sardinia prope Olbiam. Eius epitaphium Velitris repertum est. Bonae libertae officiorum memor anno 68 funus Neronis private suscepit.

## In litteris modernis 
Nomen dedit cuidam mythistoriae Alexandri Dumas et persona in *Quo vadis* Henrici Sienkiewicz fuit. In hac mythistoria christiana dicitur (quod historice non probatum est) et heroinem Lygiam, virginem in Palatium ad bacchanalia vocatam, accipit et adiuvare conatur. Sed gratiam Neronis amisit postquam eius locum in animo Augusti tenet Poppaea nec multum efficere potest. Nihilominus Neronem amare numquam desiit et corpori eius ab omnibus deserto sola ultima officia reddit (quod in Suetonio invenit Sienkiewicz). In pellicula anni 1951 Rosalie Crutchley Actes partes agebat

## Notae
## Fontes 
### Litterarii 
*Dio Cassius, *Historia Romana* 61.7
**Octavia* 193-7
*Suetonius, *Vitae duodecim Caesarum*: Nero 28 et 50
*Tacitus, *Annales* 13.12-3 , 13.46, 14.2
### Epigraphici 
*Ipsa:    
*Servi et liberti:      ,09                   

## Plura legere si cupis 
*Attilio Mastino et Paola Ruggeri, "Claudia Augusti liberta Acte", la liberta amata da Nerone ad Olbia", *Latomus*, 1995: 513-544
* Gurvane Wellebrouck, "Clavdia Acte : le destin d’une affranchie", ''Bulletin de l'Association Guillaume Budé'', 2017: 97-122
* Claudius 399 in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft

Categoria:Nati saeculo 1
Categoria:Mortui saeculo 1 aut 2
Categoria:Nero
Categoria:Amantes ducum civitatum
Categoria:Liberti
Teleplanum

thumb|Exemplar teleplani ad usum civilem confecti.
thumb|Exemplar teleplani ad usum bellicum confecti.

**Teleplanum**, quod vulgo multis in linguis *drone* verbo Anglico vocatur, est genus aeronavis, quae, gubernatore intus absente, ex undis electromagneticis a gubernatoribus terrestribus procul dirigitur.

Magis magisque teleplana in rebus civilibus tamquam heheu minus pacifice in rebus militaribus adhibentur.

## Notae 
!
Categoria:Vehicula aëria
Sophonisba Anguissola

thumb|Sophonisba Anguissola a se picta, anno 1554.
**Sophonisba Anguissola** (Italiane *Sofonisba Anguissola*) (nata Cremonae die 2 Februarii 1532, mortua Panormi die 16 Novembris 1625) fuit pictrix Italica. Sophonisba, a nobile familia orta, maxima mulier pictrix aetate artium renatarum fuit cum Artemisia Gentilescia.

Inter opera praeclara eius sunt multae effigies mulierum ac virorum.

## Opera selecta 
* Helenae Anguissolae effigies

* Lusus scaccorum

* Monachi effigies
* Familiae Anguissolae effigies

* Minervae Anguissolae effigies

* Philippi II regis Hispaniae effigies

## Pinacotheca 

Fasciculus:The Chess Game - Sofonisba Anguissola.jpg| Lusus scaccorum 
Fasciculus:Sofonisba - portrait of a monk c. 1556.jpg| Monachi effigies 
Fasciculus:Portrait of Bianca Ponzoni Anguissola, by Sofonisba Anguissola.jpg| Blancae Ponzoni Anguissolae effigies 
Fasciculus:Sofonisba Anguissola, Portrætgruppe med kunstnerens fader Amilcare Anguissola og hendes søskende Minerva og Astrubale, ca. 1559, 0001NMK, Nivaagaards Malerisamling.jpg|Familiae Anguissolae effigies
Fasciculus:Sofonisba Anguissola - Bildnis einer jungen Frau im Profil.jpeg| Iuvenis mulieris effigies 

## Notae 
## Bibliographia 
* Borghini, Millo, *Sofonisba. Una vita per la pittura e la libertà*, Edizione Spirali, 2006.
* Giordano, Francesco, *Sofonisba Anguissola: una vita per la pittura*, I Paternesi de La Sicilia, Catanae, 2006.
* Giordano, Francesco, *Sofonisba Anguissola a Paternò*, Ricerche-C.R.E.S., Centro di ricerca economica e scientifica, 2008.
* Pizzagalli Daniela, *La signora della pittura. Vita di Sofonisba Anguissola, gentildonna e artista nel Rinascimento*, Rizzoli, Mediolani, 2003.

## Nexus externi 
Categoria:Mulieres
Categoria:Pictores Italiae
Categoria:Nati 1532
Categoria:Mortui 1625
Chaloe

[[Fasciculus:Iamboninus Liber de ferculis German MS Monacensis Cgm 415 f 3r Caloe.jpg|thumb|upright=1.5|*Caloe trukchen mit [czukcher]* ("Caloe siccum zuccarinum") e versione Theodisca operis Iambonini Cremonensis. MS. Monacensis Cgm 415 f. 3r]]
[thumb|Tegula chaloae e [Pistacia vera|pistaciis]]
**Chaloe** seu **caloe** (conversio vocabuli Arabici حلاوة *ḥālwa*) est categoria bellariorum in arte coquinaria Asiae occidentalis Africaeque boreo-orientalis necnon Europae orientalis, sed praesertim Arabum mediaevalium.

## Notae 
## Bibliographia 
; Opera antiquiora
* saec. XIII exeunte : 
* saec. XIV : 
* c. 1500 : 
* 1531 : 
* c. 1590 : Abū al-Faḍl al-Mubārak, *Āīn-i-Akbarī* (H. Blochmann, H. S. Jarrett, interprr., *The Aín i Akbari by Abul Fazl Allámi* [Calcuttae: Asiatic Society, 1873-1894] vol. 1 p. 59)
* 1911 : Robert H. Christie, *Banquets of the Nations: eighty-six dinners characteristic and typical each of its own country* (Edinburgi: Gray) pp. 243, 260, 274, 289, 298, 306, 319, 327, 377, 489, 612 ("Hulluah, Hulua, Alluwa, Halva, Halva sohan, Kaddu halva, Badam a halva, Boat-ka-hulva, Stafithi helvah")

Categoria:Bellaria
Categoria:Ars coquinaria mediaevalis Arabica
Categoria:Ars coquinaria Turcica
Dies mundialis radiophoniae

**Dies mundialis radiophoniae** est dies internationalis ab UNESCOne anno 2012 decreta, quae die 13 Februarii celebratur ad finem communicationum inter culturas et civitates per telecommunicationes radiophonicas promovendarum.

Sententia anno 2019 "Dialogus, tolerantia et pax" fuit, anno 2020 "Diversitas", anno 2021 "Mundus novus, radiophonia nova", anno 2023 "Radiophonia et pax" et anno 2024 "Radiophonia; centum annos docendi et educandi" est.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs publicus (Anglice)
*Situs publicus (Francogallice)

Categoria:Ritus Februarii
Categoria:UNESCO
Categoria:Radiophonia
Nucleus supraopticus

**Nucleus supraopticus** est nucleus hypothalamicus ex tribus milibus cellularum magnocellularium compositus. Cellulae haec hormonta et vasopressinum et oxytocinum in sanguinem liberant. Locatus est nucleus supraopticus in regione anteriori, immediate supra chiasma opticum.

## Anatomia microscopica 
Nucleus supraopticus haud magnus apparet, ei tantum circiter tria milia neuronorum insunt. *Zona perinuclearis* nucleo ipso vicina est.
### Circuitus 
Axona nervi supraoptici in partem posteriorem hypophysis ducunt:
:Nucleus supraopticus → pars posterior glandulae pituitariae

Videtur ut axona nervi supraoptici etiam in organi suprafornicalis neurona terminent, quae axona in nucleum paraventricularem mittunt:
:Nucleus supraopticus → organum suprafornicale → nucleus paraventricularis

## Physiologia 
Cellulae haec hormon vasopressinum secernunt, quod, trans sanguinem missum, in renibus reabsorptionem natrii Na+ auget. Generant nuclei cellulae etiam hormon oxytocinum.

Si pressio sanguinis augeat, *zona periventricularis* inhibitionis neuronorum vasopressini necesse sit.

## Notae 
* Hormon
* Pressio sanguinis

Categoria:Hypothalamus
Concilium undecimi

[thumb|Concilium undecimi in carnelevario [Franconia|Franconico]]
**Concilium** undecimi est concilium personarum summarum, quae actiones in carnelevario moliti sunt atque temperant. Particulariter concilium undecimi sessiones carnelevarias praesunt. Undecim more carnelevario numerus mororum est.

Antiquis temporibus concilium undecimi undecimiviratum fuit, sed hodie saepe mulieres in concilio accipiuntur.

Categoria:Carnelevarium
Henricus Braun

**Henricus** vulgo *Heinrich* **Braun** (natus die 17 Martii 1732 Trostberg in Bavaria Superiore, mortuus die 8 Novembris 1792 Monaci) reformator scholasticus Germanicus atque monachus fuit.
## Vita 
Cum scholas universitatemque Iuvavi frequentavisset anno 1750 Benedictinus Tegurii creatus est. Ibi velut in claustris Rott am Inn, Frisingae, Vindobonae et Monaci (ex anno 1765) magistri laudandi munere fungebatur. Monaci autem praelatus nominatus ab anno 1777 rector publicus omnium ludorum et in Bavaria et in Palatinatu Superiore sitorum declaratus est.

Braun vir illuminismo favens erat, quod etiam in eius scriptis permultis paedagogicis popularibus elucere videtur. Maximi momenti autem fuit opus »Gedanken über Erziehung und öffentlichen Unterricht« (Monaci 1774).

## Nexus externi 
* Scaturigo Vicifontis
* Nexus apud DDB
* De gymnasio Ingolstadii instituendo propositum

Categoria:Monachi
Categoria:Paedagogi Germaniae
Categoria:Ordo Sancti Benedicti
Ioannes Gulielmus Iosephus Braun

**Ioannes Gulielmus Iosephus** vulgo *Johann Wilhelm Joseph* **Braun** (natus die 27 Aprilis 1801 Gronau apud Marcodurum, mortuus die 30 Septembris 1863 Bonnae) theologus catholicus, historicus et politicus Germanicus fuit.
## Vita 
Anno 1828 repetitor in convictu Bonnensi creatus est; anno autem 1829 exterordinarius et quinquennio post professor theologiae ordinarius proclamatus est. Quoniam anathema papale contra Georgium Hermes theologum non fovebat anno 1845 una cum Ioanne Henrico Achterfeld ab archiepicopo suspensione afflictus est. Anno 1848 autem Francofurti in parlamento senator erat, ex anno 1850 in camera superiore, annis inter 1852 et 1862 in camera altera.

Inter alias res edidit opus »Bibliotheca regularum fidei« (Bonnae 1844, tomorum duorum) et pepigit commentationes multas archaeologicas - quippe qui in Rhenania in praesidio Sodalitatis amicorum antiquitatis sederet.
## Nexus externi 
* Nexus apud DDB

Categoria:Theologi Germaniae
Categoria:Politici Germaniae
Patricius Bianchi

**Patricius Bianchi** (vulgo *Patrizio Bianchi*), natus Copparii, die 28 Martii 1952 est minister eruditionis in rectione Italica Marii Draghi. Alumnus est universitatum Tridentinensis et Bononiensis necnon scholae rerum oeconomicarum et politicarum Londiniensis. Bononiae et apud universitatem Ferrariensem docuit.

## Nexus externi 
Categoria:Politici Italiae
Categoria:Ministri eruditionis
Categoria:Alumni Universitatis Athesinae
Categoria:Alumni Scholae Scientiarum Oeconomicarum et Politicarum Londiniensis
Categoria:Professores Universitatis Bononiensis
Categoria:Professores Universitatis Ferrariensis
Ansa ostii

thumb|upright=0.6|Simplex ansa ostii.
**Ansa ostii** (-ae, *f*) est anulus  ad ostia aperienda, claudenda, vel etiam pulsanda infixus. Inter materies ex quibus ansae ostii fabricantur sunt aes, ferrum, fictile, lignum, orichalcum, vitrum.

## Notae
*Ansa
*Claustra
*Clavis

## Nexus externi 
*"Relative merits of copper and brass compared to stainless steel in microorganism hosting in hospital settings."
*De effectibus bactericidiorum in aere et chalybe.
*De ansis ostii variorum temporum.
*Historia claustrorum.

Categoria:Anuli
Categoria:Architectura
Alexander Braun

**Alexander Braun** (natus die 10 Maii 1805 Ratisbonae, mortuus die 29 Martii 1877 Berolini) botanicus Germanicus fuit.
## Vita
Annis inter 1824 et 1827 Heidelbergae medicinae studens Monaci postea usque annum 1831 in artem botanicam se dedidit. Idem fecit anno 1832 Lutetiae. Anno autem 1833 professor in Polytechnico Carolsruhae fuit, anno 1837 rector Collectionum grandis ducis, annis 1846 professor Friburgi et 1850 professor Giessae. Anno 1851 factus est et professor in botanicis rebus et Hortorum botanicorum director Berolini.

## Adeptiones
Gravitudo eius iacet praesertim in philosophicis statuendis quod ad morphologiam naturalem spectat. Theseis atque notiones suas compendiarie explicans ostendit in opere »Betrachtungen über die Erscheinung der Verjüngung in der Natur« (Lipsiae 1850) ubi doctrinam de plantarum foliorum positione excogitavit. In systematicis lucubrationibus operam dabat ut plantarum ordo in fundamento morphologico in contextu cum evolutione naturali historica ponendus cerneretur. Scriptis in posterioribus ante omnia de morphologia et (plantis) cryptogamis agitur. 

Braun exaravit haec: »Untersuchung über die Ordnung der Schuppen an den Tannenzapfen« (Abhandlungen der Leopoldinisch-Karolinischen Akademie, tomus 14); »Über die Richtungsverhältnisse der Saftströme in den Zellen der Charazeen« (Berolini 1852); »Das Individuum der Pflanze in seinem Verhältnis zur Spezies etc.« (Berolini 1853); »Algarum unicellularium genera nova et minus cognita« (Lipsiae 1855); »Über Chytridium« (Berolini 1856); »Über Isoetes« (Berolini 1863); »Beitrag zur Kenntnis der Gattung Selaginella« (Berolini 1865); »Die Charazeen Afrikas« (Berolini 1867); »Neuere Untersuchungen über die Gattungen Marsilia und Pilularia« (Berolini 1870 u. 1872); »Über Parthenogenesis bei Pflanzen« (Berolini 1857); »Über Polyembryonie und Keimung von Caelebogyne« (Berolini 1860).

## Nexus externi
*Scaturigo Vicifontis
*Ziegenspeck, Hermann, "Braun, Alexander" in: Neue Deutsche Biographie 2 (1955), p. 548 hic in interreti
Motus Neoburbonius

thumb|Motus signum
**Motus Neoburbonius** (Italiane *Movimento Neoborbonico*), qui nomine sollemni "societatis ad culturam neo-Burboniam" proclamatus est, cuius sodales simpliciter "neo-Burbonii" nuncupari solent, Neapoli anno 1993 natus est. Rescribere seu corrigere volunt historiam unificationis Italiae praecipue anno 1860 actae, qua finis regno Utriusque Siciliae (a familia Burbonia recto) facta est. Nostris diebus motus Neo-Burbonius ab Ianuario De Crescenzo historico tabularioque ducitur.

Die 7 Septembris anni 1993 (eodem die quo anno 1860 Iosephus Garibaldi in Neapolim intraverat), anniversarium neo-Burboniis nefastum  in vico commemoratum est sub moeniis Castelli Ovi in insula Megaride Neapolitana. Societas ad culturam neo-Burboniam fovendam, ex hoc conventu orta, mense Novembri 1993 media urbe Neapoli rite constituta est. Laborat ut memoria illorum Italorum, qui contra abruptionem regni Utriusque Siciliae unificationemque Italicam militantes interfecti sint, restituatur, ut provinciarum meridionalium hodiernarum paupertas corrigatur (quae ad surreptionem divitiarum Burboniarum attribui suadent, in regnum Sardiniae, id est Pedemontium, ablatae), etiam ut familia Burbonia in dominium suum redeat.

## Notae 
## Bibliographia 
* Pino Aprile, *Terroni*. Mediolani: Piemme, 2010.
* Goffredo Buccini, Federico Fubini, "I neoborbonici tra sovrani e sovranisti" in *Corriere della Sera* (12 Octobris 2019).
* 
* Gennaro De Crescenzo, *Il sud: dalla Borbonia felix al carcere di Fenestrelle*. Maganes, 2014.
* Gigi Di Fiore, *La Nazione Napoletana: Controstorie borboniche e identità suddista*. Augustae Taurinorum: Utet, 2015 ("I neoborbonici e i loro figli").
* Gigi Di Fiore, "Neoborbonici, la galassia cresce ma in politica è divisa" in *Il Mattino* (29 Octobris 2019).
* Mariano Fresta, "Il neoborbonismo. Memoria divisa o mistificazione?" (1 Martii 2019) apud *Dialoghi mediterranei*.
* 
* 

## Nexus externi 
* Situs interretialis proprius
* Movimento Neoborbonico, 25 anni ma non li dimostra" (7 Septembris 2018) apud *LoSpeakersCorner*
* "Neo-Bourbonen: Neapels Möchtegern-Separatisten" (22 Octobris 2014) apud *Café Babel*
* Nando Cimino, "Intervista a Gennaro De Crescenzo" apud *Rete Due Sicilie*
* Gennaro De Crescenzo, "I Neoborbonici rispondono ad Alessandro Barbero" apud *Istituzioni24*
* Gino Giammarino, "Gennaro De Crescenzo: "Perché neoborbonici"" apud *Eleaml*
* Michele Marzana, dissertatio magistralis sine titulo divulgata
* Carlo Rainone, "Viva 'o Rre"

Categoria:Burbonii
Categoria:Constituta 1993
Categoria:Factiones politicae Italicae
Carolus Braun

**Carolus** vulgo *Karl* **Braun** (natus die 20 Martii 1822 Hademari (Theodisce *Hadamar*) in Provincia Giessa, mortuus die 14 Iulii 1893 Friburgi Brisgoviae) politicis atque scriptor Germanicus fuit.
## Vita
Studiis Marburgi de philologia classica historiaque confectis Gottingae se iuribus dedicavit. Aquis Mattiacis iuris consultus creatus se tamquam scriptorem politicum producebat. Ei in animo erat luctari contra territoriorum Germanicorum multitudinem, pro unione nationali patranda necnon pro liberalismo in oeconomicis cedendo. Annis inter 1848 et 1866 in camera altera parlamenti Nassoviae senator erat et annis inter 1858 et 1863 vel eius praeses. Post invasionem Borussicam anno 1867 consiliarius iustitiae et advocatus in Tribunali superiore Berolinensi creatus est. Electus est in Parlamentum septentrionale et in Curiam Borussicam et anno 1871 in ipsam Diaetam Imperii Germanici. Ibi dux liberalium nationalium erat.

Anno 1880 autem transiit ad factionem secessionibus pronam, anno 1884 ad factionem Germanicam virorum liberaliter cogitantium. In diaeta sedebat usque annum 1887. 

Braun anno 1858 cum aliis sic dictum Congressum oeconomicum nationalem fundavit cui ab anno 1859 praefuit. Anno 1873 moderator declaratus est periodici Berolinensis "Spenersche Zeitung", quae anno post periit. Anno 1879 Lipsiam commigravit tamquam advocatus in Tribulani regio unde anno 1887 rediit Berolinum; anno 1891 autem Friburgum eum vidit.
## Opera
Inter scripta eius multa mentionis dignae sint: »Für Gewerbefreiheit und Freizügigkeit durch ganz Deutschland« (Francofurti 1858); »Parlamentsbriefe« (Berolini 1869); »Bilder aus der deutschen Kleinstaaterei« (editio tertia, Hannoverae 1881; opus eius magnum); »Während des Krieges. Erzählungen, Skizzen« (Hannoverae 1871); »Aus der Mappe eines deutschen Reichsbürgers. Kulturbilder und Studien« (Hannoverae  1874); »Eine türkische Reise« (Hannoverae  1876–77); »Zeitgenossen, Erzählungen, Charakteristiken und Kritiken« (Brunsvici 1877); »Randglossen zu den politischen Wandlungen der letzten Jahre« (Bidgostiae 1879, anonymo auctore); »Von Friedrich dem Großen bis zum Fürsten Bismarck. Fünf Bücher Parallelen zur Geschichte der preußisch-deutschen Wirtschaftspolitik« (Bidgostiae 1882). Ex anno 1888 edenda curavit folia »Vierteljahrsschrift für Volkswirtschaft«.
## Nexus externi
*Geisthardt, Fritz, "Braun, Karl" in: Neue Deutsche Biographie 2 (1955), p. 555 (Vita hic in interreti)
*De Braun in catalogo senatorum
*De Braun altero in catalogo diaetae
*Scaturigo Vicifontis
Taeniola magnetica

[thumb|upright=0.8|Fusus taeniolae magneticae [unciarum 7 et latitudinis ¼ unciae, inter emptores annis ab anno 1950 ad annum 1980 fere usitatus.]]
thumb|upright=0.6|Taeniola magnetica. Museum scientiae et technoligiae Mediolanensis, D1221.
[thumb|upright=0.6|*[Compact cassette.*]]
**Taeniola magnetica** vel **taeniola magnetophonica** est medium, ex taeniola plastica tenue inductione magnetizabili factum, ad vim magneticam concipiendam et pro memoria non volatili computatrali aptum. In Germania anno 1928 excogitata est, in vim fili ferrei magnetici condita. Machinae quae sonos et videos in taeniola magnetica perscribunt et legunt proprie sunt magnetophonia et magnetovisoria. Machinula quae data computatralia in taeniola magnetica condit vis taeniolarum appellatur.

## Notae 
*Discus opticus
*Informatio

## Nexus externi 
* Historia technica taeniolae magneticae 
* Museum mediorum obsoletorum 

Categoria:Inventiones Germaniae
Categoria:Memoria computatralis
Categoria:1928
Andreas Mjagkov

**Andreas Basilii filius Mjagkov** (Russice Андрей Васильевич Мягков, tr. ''Andrej Vasil'evič Mjagkov''; Leninopoli natus die 8 Iulii 1938, Moscuae mortuus die 18 Februarii 2021) fuit actor theatricus et cinematographicis Sovieticus et Russicus. Notus est ob partes suas, quas in pelliculis comoedicis ab Eldar Rjazanov moderatis egit. Praemio Publico URSS (anno 1977) atque titulo Artificis Popularis RSFSR (anno 1986) et nonnullis aliis signis laudis ornatus est. Etiam ad litteras (ut auctor fabularum criminalium) et artem pingendi se applicavit.

## Nexus externi
Categoria:Alumni universitatum et scholarum Moscuensium
Categoria:Alumni universitatum et scholarum Petropolitanarum
Categoria:Actores Russiae
Categoria:Incolae Moscuae
Categoria:Incolae Unionis Sovieticae
Ioannes Korczak

thumb|upright=0.5|Ioannes Korczak
[thumb|upright=0.8|[Orphanotrophium constituta a Ioanne Korczak]]
[thumb|upright=0.8|[Monumentum Janusz Korczak apud Yad Vashem]]
**Ioannes** vulgo *Janusz* **Korczak** (natus die 22 Iulii 1878; mortuus in castris carceralibus die 5 Augusti 1942) fuit infantium medicus, paedagogus, humanitarista et scriptor litterarum pueriliorum Polonicus Iudaeus, qui apud orphanotrophium laboravit et ad iura impuberum protegenda et augenda conatus est. Eius alma mater fuit Universitas Varsoviensis.

*Yad Vashem
*2163 Korczak

## Nexus externi 
*de Ioanne Korczak

Categoria:Alumni Universitatis Varsoviensis
Categoria:Auctores Polonici
Categoria:Incolae Poloniae
Categoria:Iudaei
Categoria:Scriptores Poloniae
Sambal

[thumb|[Ars coquinaria Indonesia: *sambal terasi* e capsicis rubris viridibusque, terasi, saccharo, sale, suco limonii vel lumiae contritum, cum allio lumiaeque frusto in mortariolo oblatum]] 
[thumb|upright=1.5|[Gastronomia Iavanica: *sambal buah* (embamma in patella minima) e capsicis, terasi, fructibus *Mangiferae kemangae* et ananis confectum (quod embamma in patella minima videtur), ad lakso burgoque et laksan condienda in popina urbis Palembang inlatum]]
**Sambal** (vocabulum Indonesium origine Iavanicum) est genus embammatum et conditurarum in arte coquinaria Indonesia, Malaesiana, Srilankensi adhibitum. Hodie e capsicis aliisque impensis conficitur, sed olim fortasse (capsicis non iam introductis) a *Pipere retrofracto* in insula Iava endemico.

## Bibliographia 
; Praecepta
* 1911 : Robert H. Christie, *Banquets of the Nations: eighty-six dinners characteristic and typical each of its own country* (Edinburgi: Gray) p. 431 ("Sambal oelik")

* 

Categoria:Embammata
Categoria:Ars coquinaria Indonesia
Categoria:Ars coquinaria Malaica
Categoria:Ars coquinaria Srilankensis
Categoria:Conditurae
Categoria:Alimenta e capsicis
Semiramis de Appiano de Aragona

thumb|upright=0.5|Insigne familiae Appianorum.
**Semiramis de Appiano de Aragona** (Italiane ''Semiramide D'Appiano D'Aragona*) (nata Florentiae anno 1464 et ibidem mortua die 9 Martii 1523) fuit matrona italica et uxor Laurenti Petri Francisci filii de Medicis.

## Biographia 
Semiramis fuit filia Iacobi III Appiani, ducis Plumbini, et Battistinae Fregoso: mater sua soror ex noverca Simonettae Vespuciae fuit. Familia Appianorum cum familia Neapolitana de Aragona affinitate coniuncta est. Anno 1482, Laurentius Medicaeus, ille Magnificus, post matrimonium inter Simonettam et Marcum Vespuccium (qui cosinus remotus praeclari exploratori Americi Vesputii erat) etiam matrimonium inter Semiramidem ac Laurentium Petri Francisci Medicem apparavit. Ex matrimonio inter Semiramidem Laurentiumque quinque filii nati sunt: Petrus Francescus, Abaelardus, Laudomia, Guenevera et Vincentius. Primum Laurentius Medicaeus Iulianum Medicem maritum pro Semiramide fecit, sed Iulianus mortuus est die 26 Aprilis 1478 quia homines familiae Pazzi eum necaverunt. Tabula *Ver* Alexandri Botticelli fortasse donum nuptiarum pro Semiramide erat.

## Notae 
## Bibliographia 
* Atzeni, Alessio, *Arte del risveglio: Come scoprire i codici segreti nascosti nell’arte e diventare maestri di se stessi*, Anima Srl, 2020.
* Repetti, Emanuele, *Dizionario corografico della Toscana*, Civelli, 1855.
* Stefanelli Sciarpetti, Rita, *Giuliano de’ Medici: Una vita breve e due grandi amori*, Edizioni del Faro, 2019.
* Talbot, George, *Essays in Italian Literature and History in Honour of Doug Thompson*, Four Courts Press, 2002.
* Tognarini, Ivan, *Identità e l'oblio. Simonetta, Semiramide e Sandro Botticelli'', Electa, 2002.

Categoria:Nati 1464
Categoria:Mortui 1523
Categoria:Medices
Categoria:Mulieres
Alexander Kojève

**Alexander Kojève** (natus die 28 Aprilis 1902; mortuus die 4 Iunii 1968) fuit philosophus Francicus origine Russia, qui interpretationem hermeneuticae et historicae Georgii Gulielmi Friderici Hegelii fecit. Modus academicus philosophia continentalis, religionis, existentialista, et placita Marxiana fuit.

Magister suus Carolus Jaspers fuit, et eius alma mater Universitas Berolinensis deinde Universitas Heidelbergensis fuit. Legatus Communitatis oeconomicae Europaeae fuit.

## Nexus externi 
*De Alexandro Kojève

Categoria:Philosophi Franciae
Categoria:Nati 1902
Categoria:Mortui 1968
Metastasis cerebralis

[thumb|Metastasis cerebralis de [cancer pulmonis|cancri pulmonis origine. Imago per IRM facta; Iuxta metastasem regio obscura et irregularis et magna, metastasem cingens, oedema *perifocale* (accumulationem umoris) indicat.]]
**Metastasis cerebralis** est cancer, qui in cerebrum *filias* ab corporis parte alia posuit, ita *cancer secundarius* dicitur. Nimirum, ut metastasi cerebrali cellulae *cancri primarii* insunt. Metastases cancris cerebri propriis (primariis) numero frequentius sunt.

Symptomata non uniformia sunt et loco vel locis pendent. Suspecti tamen sint aegroti oncologici cum symptomatis novis neurologicis vel moribus animi mutatis.

Saepe cancri primarii sunt pulmonum, mammarum, neoplasmatum urogenitalium, osteosarcomatum, melanomatum.

Diagnosis iconismo medico, imprimis IRM ope instituere potest. Et neurochirurgiae et radiationis instar, tractatio difficilis restat, at immunotherapia cum inhibitorum *ALK*, *EGFR*, *BRAF* velut *ICI* (anticorporum) medicamenta nova eventus melius facere videntur.

## Notae 
* Metastasis
* Necrosis
* Oedema

## Nexus externi 
* Societas Americana cancrum cerebri de metastasum cerebralium 

Categoria:Oncologia