open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aemilius Picard

.]]

**Aemilius Picard** (Lutetiae 24 Iulii 1856 natus, ibidem 11 Decembris 1941 mortuus) fuit mathematicus Francicus. Ab anno 1874, ad annum 1877 scholasticus Scholam Normalem Superiorem Parisiensemfrequentavit. Anno 1885 professor calculi infinitesimalis Universitae Parisiensis creatus est. In  Academiam Scientiarum Francicam die 11 Novembris 1889 cooptatus est, cuius ab anno 1917 ad annum 1941 munere secretarii perpetui fungebatur. Anno 1924 in  Academiam Francicam cooptatus est.   

In analysi mathematica, duo theoremata sub valores functiones variabiles complexas demostravit. In aequationibus differentialibus, methodum approximationum successivarum introduxit. Et mathemathicam adhibitam, sicut de telegraphia et elasticia studuit. Praeterea seriem hypergeometricam, functionibus binorum variabilium complexorum functionibusque Abelianis studuit, et catervam picardianam invenit.

Academia Scientiarum Francica numisma Aemilii Picard in eius memoria anno 1942 distribuit.

## Opera 
* ''Application de la théorie des complexes linéaires à l'étude des surfaces et des courbes gauches* (Thesis doctoralis Universitae Parisiensis1877)
* *Traité d'Analyse*  (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1891-1896) Volumen I Volumen II Volumen III
*  (cum Georgio Simart) *Théorie des fonctions algébriques de deux variables indépendantes* (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1897-1906) Volumen I Volumen II 
* *L'histoire des sciences et les prétentions de la science allemande*  (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1916)
* *La vie et l'oeuvre de Pierre Duhem* (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1922)
* *La théorie de la relativité et ses applications à l'astronomie* (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1922)
* *Leçons sur quelques types simples d'équations aux dérivées partielles avec des applications à la physique mathématique* (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1927)
* *Leçons sur quelques problèmes aux limites de la théorie des équations différentielles*  (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1930)
* *La vie et l'œuvre de Joseph Boussinesq* (Lutetiae, Gauthier-Villars typis, 1934)

## Bibliographia 
* Ludovicus de Broglie, *La vie et l'oeuvre d'Émile Picard '' (1942) 
* Oeuvre d'Émile Picard 
* Biographie d'Émile Picard
* Christophorus  Charle,  Eva Telkès Picard (Émile)  Publications de l'Institut national de recherche pédagogique (anno 1989) vol. 25 pp. 226-229 

## Nexus externi 
* MacTutor Émile Picard

Categoria:Alumni Scholae Normalis Superioris (Lutetia)
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Mathematici Franciae
Categoria:Scriptores Franciae
Archidioecesis Campobassensis-Boianensis

**Archidioecesis Campobassensis-Boianensis** (Italiane: *Arcidiocesi di Campobasso-Boiano*) est sedes episcopalis metropolitana Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Aprutii-Molisii sita, cuius caput est Campus Bassus (*Campus Vassorum*), cum Boiano (*Boviano*).

Archidioecesis 69 paroeciae sunt.

## Archiepiscopus metropolita 
Ab anno 2007 Archidioecesis ab Archiepiscopo Metropolita S.E. Ioanne Carolo Maria Bregantini regitur.

## Historia
Dioecesis Boianensis VI Saeculo erecta est, Dioecesis Boianensis-Campobassensis die 29 Iunii 1927; die 11 Februarii 1973 diocesis ad archidioecesem elevata est et 27 Februarii 1982 mutavit nomen in *Campobassensi-Boianensi*.

### Dioecesis abrogata 
* Dioecesis Saepina

## Ecclesia cathedralis metropolitana
* Campi Bassi: Ecclesia cathedralis metropolitana S.S. Trinitatis

### Ecclesia cumcathedralis
* Boiani: Basilica cumcathedralis S. Bartholomaei

## Sancti Patroni
* S. Bartholomaeus Apostolus

## Dioeceses suffraganeae
* Dioecesis Aeserniensis-Venafrensis
* Dioecesis Thermularum-Larinensis
* Dioecesis Triventina

## Notae 

## Nexus externi 
* Pagina dioecesis

## Pinacotheca 

Fasciculus:Coat of arms of Giancarlo Maria Bregantini.svg|Insigne Archiepiscopi Metropolitae Ioannis Carole Mariae.

!
Iacobus Alphaei

**Iacobus Alphaei** (Graece *Ἰάκωβος Ἁλφαίου*) fuit unus ex duodecim apostolis Iesu, fortasse idem qui Iacobus Minor et Iacobus Iustus ("frater Domini").

## In Novo Testamento 
Matt. 10.2–4:
Duodecim autem apostolorum nomina sunt haec: primus Simon, qui dicitur Petrus, et Andreas frater eius, et Iacobus Zebedaei et Ioannes frater eius, Philippus et Bartholomaeus, Thomas et Matthaeus publicanus, Iacobus Alphaei et Thaddaeus, Simon Chananaeus et Iudas Iscariotes, qui et tradidit eum.

Marc. 3.14–19:
Et fecit Duodecim, ut essent cum illo, et ut mitteret eos praedicare habentes potestatem eiciendi daemonia: et imposuit Simoni nomen Petrum; et Iacobum Zebedaei et Ioannem fratrem Iacobi, et imposuit eis nomina Boanerges, quod est Filii tonitrui; et Andream et Philippum et Bartholomaeum et Matthaeum et Thomam et Iacobum Alphaei et Thaddaeum et Simonem Chananaeum et Iudam Iscarioth, qui et tradidit illum.

Luc. 6.13–16:
Et cum dies factus esset, vocavit discipulos suos et elegit Duodecim ex ipsis, quos et apostolos nominavit: Simonem, quem et cognominavit Petrum, et Andream fratrem eius et Iacobum et Ioannem et Philippum et Bartholomaeum et Matthaeum et Thomam et Iacobum Alphaei et Simonem, qui vocatur Zelotes, et Iudam Iacobi et Iudam Iscarioth, qui fuit proditor.

Act. 1.13:
Et cum introissent, in cenaculum ascenderunt, ubi manebant et Petrus et Ioannes et Iacobus et Andreas, Philippus et Thomas, Bartholomaeus et Matthaeus, Iacobus Alphaei et Simon Zelotes et Iudas Iacobi.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Nati saeculo 1 a.C.n. aut 1
Categoria:Mortui saeculo 1 aut 2
Categoria:Apostoli
Otanes

thumb|Trilinguis inscriptio (Persice, Elamitice, Accadice) Behistuni in Irania saxo incisa. Darius Otanen inter socios suos nominat
**Otanes** (Persiceː Utâna) fuit unus e septem nobilibus Persis qui anno 522 a.C.n. magum Gaumata everterunt qui sub nomine supposito fratris Cambysis Bardya regnum usurpaverat. Ita effecit ut Darius regnaret.
## De gente 
Otanes, Pharnaspis filius,  erat Cassandanae frater, Cyri Magni uxoris et Cambysis matris. Eius filia Phaedymia Cambysi nupserat atque inde Darii uxor fuit cui Amestrin peperit, Xerxis futuram uxorem. Ita apparet Otanen arte coniunctum fuisse cum regnante familia et unum e nobilissimis Persis.

## De rebus gestis 
Secundum Herodotum Otanes primus suppositum Smerdin (Bardya in fontibus Persicis) suspectum habuit et per filiam veritatem cognovit. Illa enim cum rege marito suo concubabat ː ita instigante patre potuit aures dormientis mariti sub tiara contrectare (nam magus Gaumata infami poena adfectus aures amiserat) et quod animadverterat Otani patefacere. Abhinc Otanes primus coniurationis auctor exstitit atque sex nobilissimos Persas sibi consociavit ː Gobryan, Intaphrenen, Megabazum, Hydaren, ipsum Darium et sextum quem Herodotus Aspathinen appellat quamquam ab ipso Dario Ardumaniš dicitur. Smerdi occiso sermo inter coniuratos habitus est, qui ficticius esse videtur et Graeciam redolet, de optima reipublicae forma ;  tum Otanes democratiam praetulisse dicitur cum Darius monarchiam et Megabazus oligarchiam mallent. Postremo de regno certaturum negavit atque libertatis privilegium pactus (in futurum regi oboediens erit in quantum voluerit) Dario de via decessit. Sic Herodotus.

Deinde satrapes Lydiae fuisse videtur ut qui iussu Darii Samios subegit atque eis tyrannum Persis obnoxium Sylosonem (frater erat Polycratis tyranni) imposuit cui insulam vastatam tradidit. Etenim quamquam Darius Samum integram Sylosoni dare voluerat Otanes ob periurium Samiorum qui deditione iam facta Persas adorti erant saevire coactus est. Anno 513 a.C.n. novus satrapes Lydiae erat ː Artaphernes. Verisimile est Otanen tum mortuum fuisse eo magis quod Herodotus morbum quendam memorat.

## Notae 
## Fontes 
* Inscriptio Behistunia IV.68 Textus Anglice versus apud Livium.org
* Herodotus, *Thalia* 70-87 et 141-149

## Plura legere si cupis 
* Klaus Bringmann, "Die Verfassungsdebatte bei Herodot 3.80-82 und Dareios Aufstieg zur Königsherrschaft", *Hermes* 1976(104)ː 266-279
* Josef Wiesehöfer, ''Der Aufstand Gaumātas und die Anfänge Dareios' I.''  Bonn, Habelt Verlag, 1978, ISBN 3-7749-1477-X  Recensio critica

## Nexus externi 
*Otanes apud Livium.org
*Otanes in Encyclopaedia Iranica
Categoria:Persae antiqui
Categoria:Satrapae Imperii Persarum
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 6 a.C.n.
Nivardus Gandavensis

**Nivardus Gandavensis** fuit poeta Latinus saeculi XII. *Ysengrimum* poema composuisse videtur, nam *magister Nivardus* in manuscripto poematis nominatus est. Gandavi monachus fuisse habetur; Coloniam et Franciam *Ysengrimi* auctor noverat.  

## Bibliographia
* Ernst Voigt: *Die Sprache im Ysengrimus des Nivard von Gent*. 1884, In: Alf Önnerfors: Mittellateinische Philologie. Beiträge zur Erforschung mittelalterlicher Latinität. Darmstadiae 1975, pp. 192–211
*Jill Mann: *The satiric fiction of the Ysengrimus*, in: Kenneth Varty (ed.), Reynard the Fox, Berghahn Books 2000,

## Nexus externi
* De Nivardo in *Allgemeine Deutsche Biographie* 

Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Poetae Latini Belgiae
Categoria:Scriptores Belgicae
Diana Kruger

[thumb|Diana Kruger apud [Internationale Filmfestspiele Berlin anno 2019.]]

**Diana**, vulgo *Diane* **Kruger** (nata **Heidkrüger** in oppido Algermissen in Saxoniae Inferioris die 15 Iulii 1976) est actrix germana, quae partes in pelliculis popularibus et artificiosis egit, ex quibus notissimae sunt Troy (pro personis suis Helena; 2004) et Inglorious Basterds (2009).

## Pelliculae selectae 
* 2003: *Michel Vaillant*
* 2004: *Troy*
* 2004: *Wicker Park*
* 2004: *National Treasure*
* 2005: *Joyeux Noël*
* 2006: *Copying Beethoven*
* 2007: *Goodbye Bafana*
* 2007: *Days of Darkness*
* 2007: *The Hunting Party*
* 2007: *National Treasure: Book of Secrets*
* 2009: *Inglorious Basterds*
* 2009: *Mr Nobody*
* 2011: *Unknown*
* 2012: *Farewell, My Queen*
* 2013: *The Host*
* 2017: *Aus dem Nichts*
* 2018: *Welcome to Marwen*

## Nexus externi 
* 

Categoria:Actores Germaniae
Categoria:Nati 1976
Categoria:Homines vivi
Categoria:Mulieres
VW-Bus

**VW-Bus** sive Typ 2, vulgo **Bulli,** erat autocinetum onerarium societatis autocineticae Volkswagen, de quo ab anno 1950 usque ad annum 1967 circiter duodevicies centena milia exemplaria fabricabantur. 

## Historia 
Anno 1947 mercator Batavus Bernardus Marinus Pon, qui in Nederlandia et Civitatibus Foederatis Americae autocinetum Volkswagen scarabaeum venditabat, rectoribus societatis autocineticae Volkswagen necessitatem autocineti onerarii exposuit et formam ac speciem Bullis adumbravit. Anno 1950 fabricatio orta est. Primo opifices et conductores Bullim emebant et ad negotia sua utebantur. Deinde iuvenes libertatis cupidi iucunditatem Bullis cognoscebant et in Bullibus variis coloribus depictis peregrinabant. 

## Structura 
Basis Bullis erat Volkswagen scarabaeus, cuius motrum in puppi situm est. Ideo primi Bulles ostio postico carentes portam a latere habebant, cum alii autocineti onerarii sine difficultate a tergo onerarentur. Nihilominus Bulli rivales suos, robustae structurae ac modici pretii gratia, exsuperabat . 

## Bibliographia 
* Iohannes Gunnell: *The Complete Book of Classic Volkswagens.* Quarto Publishing Group, Minneapolis, 2017.

Categoria:Autocurrus sarcinarii
VW-Bus
Praefectura Scodrensis

**Praefectura Scodrensis** (alia nomina: *Praefectura Scutarensis*)  (Albanice: *Qarku i Shkodrës*) est una praefecturarum duodecim Albaniae. Urbs capitalis est Scodra. 

## Historia
### Urbes antiquae
* Dagnum seu Daynum

## Geographia
Quinque municipia ad praefecturam pertinent, videlicet Scodra, *Fushë Arrëz*, *Malësi e Madhe*, *Pukë*, *Vau i Dejës*. Inter culmina Alpium Albanicarum per hanc praefecturam defluunt flumina Buna vel Boiana et Drilo. Lacus Labeatum prope Scodram patet. Praefecturae pars occidentalissima mare Hadriaticum tangit.

### Municipia praefecturae
Haec municipia ad praefecturam pertinent:

* **Scutarum** vel  **Scodra** (*Shkodër*)
* *Fushë Arrëz*,
* Malesia et Madae (*Malësi* et *Madhe*),
* Puca (olim Epicaria) (*Pukë*)
* Dagnum seu Daynum (*Vau i Dejës*).

## Notae 
## Bibliographia 
* Saimir Shpuza, "Scodra and the Labeates. Cities, rural fortifications and territorial defense in the Hellenistic period" in *Novensia* no. 28 (2017) pp. 41-65

## Nexus externi 
!
Contentio enervans (biologia)

[thumb|Responsa et gubernationes principales organismi contentionis enervantis causa per systemata et [systema nervosum autonomicum|nervosum autonomicum et endocrineum]]
**Contentio enervans** in biologia et in physiologia est summa responsorum organismi et biochemicorum et physiologicorum secundum certamina interna velut externa. Momenta maxima actiones systematum et nervosi autonomici et endocrinei habent.

Contentio enervans chronica provocationibus repetentibus organismo detrimentum afferre queat.

*Mentis contentio enervans* responsa mentis secundum onera mentis describit.

## Notae 
* Glandula suprarenalis

## Nexus externi 
* *health.harvard.edu*: responsum secundum contentionem enervantem intellegere 

Categoria:Systema endocrineum
Categoria:Systema nervosum autonomicum
Contentio enervans (discretiva)

**Contentio enervans** potest esse:
* Stimuli, qui responsa systematum endocrinei et nervosi autonomici poscant.
* Stimuli, qui responsa mentis secundum onera mentis afferant.

## Notae
Contentio enervans (psychologia)

[thumb|Vir contentionem mentis enervantem [capitis dolorem sentiens]]
Contentio enervans est in psychologia sensus doloris mentis cum capitis tensione, etiam depressione. 

Nexus inter contentionem enervantem mentis et corporis velut varios morbos, per exemplum psoriasem descripti sunt.

Stimulus, qui responsa systematum endocrinei et nervosi autonomici poscat, pariter contentio enervans vocitatur.

## Notae 
* Depressio (psychiatria)
* Insomnia

## Nexus externi 
* *health.gov/myhealthfinder*: Contentionem enervantem gubernare 

Categoria:Psychologia
Discipulus quem diligebat Iesus

[thumb|Petrus et Ioannes ad sepulcrum currunt, in pictura [Iacobus Tissot|Iacobi Tissot anni circiter 1890]]
**Discipulus quem diligebat Iesus** vel **quem amabat Iesus** (Graece *ὁ μαθητὴς ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς* vel *ὃν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς*) est unus ex apostolis Iesu in Evangelio secundum Ioannem. Haec appellatio in aliis evangeliis non reperitur. Saepe idem qui Ioannes evangelista et Ioannes apostolus esse putatur, quod autem hodie plurimi eruditi abnuunt.

## In Evangelio secundum Ioannem 
* Ioan. 13.23–25: Discipulus quem diligebat Iesus, in Ultima Cena prope Iesum recumbens, interrogat eum quis sit de quo dixit "Unus ex vobis tradet me".
* Ioan. 19.26–27: Iesus cruci fixus matri dicit "Mulier, ecce filius tuus" et huic discipulo dicit "Ecce mater tua".
* Ioan. 20.1–10: Cum Maria Magdalene sepulcrum Iesu vacuum invenit, ad Simonem Petrum et hunc discipulum currit, qui ambo currunt ad sepulcrum. Discipulus quem amabat Iesus venit primus, sed Petrus primus introit in monumentum.
* Ioan. 21: Hic discipulus est unus ex septem piscatoribus qui miraculose centum quinquaginta tres pisces capiunt.
* Ioan. 21: Simon Petrus Iesum de fato huius discipuli rogat, et Iesus respondet: "Si eum volo manere donec veniam, quid ad te? Tu me sequere."
* Ioan. 21: Dicitur hic discipulus testimonium huius evangelii dedisse: "Hic est discipulus, qui testimonium perhibet de his et scripsit haec; et scimus quia verum est testimonium eius".

## Notae 
Categoria:Nati saeculo 1 a.C.n. aut 1
Categoria:Mortui saeculo 1 aut 2
Categoria:Apostoli
Archaeogenetica

[thumb|upright=1.4|Archaeogenetica [Asiae Europaeque  tabula geographica.]]
[thumb|upright=0.8|[Ludovicus Hirszfeld (1884–1954), microbiologus et serologus Polonicus, qui greges sanguinis ABO investigavit (1954).]]
[thumb|upright=0.8| [Arthurus Mourant, chemicus, haematologicus, et geneticista Anglicus, qui anthropologiae biologicae multum favit (1954).]]
[thumb|upright=0.8|[Gulielmus C. Boyd (1983–1983), immunologus Americanus et Lyle G. Boyd uxor genera sanguinis investigaverunt (circa 1953).]]

**Archaeogenetica** est studium DNA antiqui variis geneticae molecularis rationibus fontibusque DNA effectum. Quod genus explicationis geneticae ad specimina plantarum, hominum, aliorumque animalium adhiberi potest. DNA antiquum ex variis specimenibus fossilizatis extrahi potest, inter quae ossa, testae ovorum, textusque in specimenibus humanis aliisque animalibus arte conservati. DNA antiquum ex seminibus textuque plantarum, textu et aliquando faecibus animalium extrahi potest. Archaeogenetica biologica antiquarum migrationum gregum multitudinum, eventuum domitus, atque evolutionis plantarum animaliumque indicia nobis dat. Comparatio DNA antiqui et DNA hodiernorum multitudinum geneticorum sinit ut investigatores pleniores explicationes faciant cum DNA antiquum imperfectum sit.

Nomen *archaeogenetica* ex Graeco *arkhaios* 'antiquus' + Anglico *genetics* 'studium haereditatis' derivatur. Quod vocabulum a Colino Renfrew archaeologi excogitatum est.

* Genetica
* Genealogia
* Homininae
* Evolutio humana
* Palaeontologia molecularis
* Palaeogenetica

## Notae
## Bibliographia
* Amorim, Antonio. 1999. "Archaeogenetics." *Journal of Iberian Archaeology* 1: 15–25.
* Bouwman, Abigail, et Frank Rühli. 2016. "Archaeogenetics in evolutionary medicine." *Journal of Molecular Medicine* 94 (9): 971–77. doi:10.1007/s00109-016-1438-8. PMID 27289479. S2CID 10223726.
* 
* 
*Forster, Peter, et Colin Renfrew. 2006. *Phylogenetic Methods and the Prehistory of Languages.* Cantabrigiae: McDonald Institute Press, University of Cambridge. ISBN 978-1-902937-33-5.
* 
* 
* 
* Gyulai, Gábor, ed. 2011. *Plant archaeogenetics.* Novi Eboraci: Nova Science Publishers. ISBN 9781611226447.
*Pääbo, Svante, Hendrik Poinar, David Serre, Viviane Jaenicke-Després, Juliane Hebler, Nadin Rohland, Melanie Kuch, Johannes Krause, Linda Vigilant, et Michael Hofreiter. 2004. "Genetic analyses from ancient DNA." *Annual Review of Genetics* 38 (December): 645–679. doi:10.1146/annurev.genet.37.110801.143214.
* 
* 
* 
*Soares, Pedro, Alessandro Achilli, Ornella Semino, William Davies, Vincent Macaulay, Hans-Jürgen Bandelt, Antonio Torroni, et Martin B. Richards. 2010. "The Archaeogenetics of Europe." *Current Biology* 20 (4): R174–83. doi:10.1016/j.cub.2009.11.054. ISSN 0960-9822. PMID 20178764. S2CID 7679921. [Editio interretialis.](http://www.cell.com/current-biology/fulltext/S0960-9822(09)02069-7)

## Nexus externi
* Molecular Genetics Laboratory, McDonald Institute for Archaeological Research.

Categoria:Archaeologia
Categoria:Genealogia
Categoria:Genetica
Aaron (nomen)

**Aaron** (-ronis, *m.*) est praenomen masculinum Hebraicum (Hebraice אַהֲרֹן, *Ahărōn*; Graece Ἀαρών; Arabice هارون, *Hārūn*), cuius significatio dubia est.

## Qui hoc nomen habuerint 
* Aaron, propheta
* Aaron Ioannis filius

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Aaron Allston
* Aaron Burr
* Aaron Ciechanover
* Aaron Copland
* Aaron Eckhart
* Aaron Klug
* Aaron Lennon
* Aaron Lustiger
* Aaron Rascidus
* Aaron Rodgers
* Aaron Swartz

## Notae 
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina masculina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Finnica
Categoria:Praenomina Francogallica
Categoria:Praenomina Theodisca
Abdelazizus

**Abdelazizus** est nomen et praenomen masculinum originis Arabicae, quod e vocabulis *ʿabd* (عبد, 'servus'), *al-* (ال, articulus) et *ʿazīz* (عزيز, 'potens') originem ducit.

## In linguis frequentibus formae 
* *Arabice*:عبد العزيز (*ʽAbd al-ʽAzīz*)
* *Turcice*: Abdülaziz

## Homines 
* Abdelazizus (sultanus Alavidarum)
* Abdelazizus Būtaflīqa
* Abdelazizus Ǧarād
* 
* , poëta
* , poëta
* Abdelazizus Saʿūd filius

## Notae 
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina masculina
Nuclei trigemini

thumb|250px|Quidam nuclei craniales. Nuclei trigemini litteris "V" indicati sunt. Quamquam nucleus motorius (rubre) in imagine sinistre nucleo principali inferius (Vs) pictus, vero ei superius locatus est.
**Nuclei trigemini** sunt nuclei nervi cranialis quattuor, qui nervo trigemino attribuuntur. Inveniuntur distributi in cerebri mesencephalo, ponte, medulla oblongata, medulla spinali superiore. Tres eorum sunt nuclei sensorii, unus motorius, ordine hac, ab rostro (superius) ad caudam (inferius) spectatum:
* Nucleus mesencephalicus nervi trigemini (sensorius)
* Nucleus motorius nervi trigemini (pars motoria)
* Nucleus pontinus nervi trigemini *sive* nucleus principalis nervi trigemini (pars sensoria)
* Nucleus spinalis nervi trigemini (pars sensoria) cum
** parte orali (ab ponte ad nervi hypoglossi nucleum),
** parte interpolari (ab nervi hypoglossi nucleo ad obicem),
** parte caudali (ab obice ad nervum C2).

## Notae 
* Nervus motorius
* Nervus sensorius

## Nexus externi 
* Nuclei trunci encephali 

Categoria:Cranialium nervorum nuclei
Categoria:Nervus trigeminus
Caverna Manuum

**Caverna manuum** (Hispanice: *Cueva de las manos*) est spelunca Argentinae 163 chiliometri ad australem versus oppidi Perito Moreno sita. Famosa est ob picturas manuum suas, de quibus appellatur.

## Ars Cavernae
Imagines manuum pinguntur laminis interrasilis. Multae manuum manus sinistrae sunt, qui suggerit pictores tubum pigmentarium manu dextra tenere. Sunt item imagines hominum, lamarum guanicoum , avium, felium, et animalium aliarum. 

## Notae
Categoria:Cavernae
Categoria:Patrimonium totius mundi
Categoria:Loci archaeologici
Categoria:Ars praehistorica
Categoria:Argentina
Archidioecesis Scodrensis-Pulatensis

**Archidioecesis Scodrensis-Pulatensis** (Albanice: *Kryedioqeza e Shkodrës–Pult*) est sedes episcopalis metropolitana Albaniae Ecclesiae Catholicae Romanae, cuius caput est Scodra (*Scutarum*), cum Pulata.

Archidioecesis 43 paroeciae sunt.

## Archiepiscopus metropolita 
Ab anno 2005 Archidioecesis ab Archiepiscopo Metropolita S.E. Angelo Massafra  O.F.M. regitur.

## Historia
Dioecesis Scodrensis IV Saeculo erecta est, Dioecesis Pulatensis IX Saeculo; Archidioecesis Scodrensis-Pulatensis die 25 Ianuarii 2005.

## Ecclesia cathedralis metropolitana
* Ecclesia cathedralis metropolitana S. Stephani Protomartyris (Albanice: *Katedralja e Shën Shtjefnit Dëshmor*)

## Dioeceses suffraganeae
* Dioecesis Alexiensis, 
* Dioecesis Sappensis.

## Notae 

## Nexus externi 
* Pagina Archidioecesis

## Pinacotheca 

Fasciculus:Coat_of_arms_of_Angelo_Massafra.svg|Insigne Archiepiscopi Metropolitae Angeli.

!
Perspicillum nasiceps

thumb|Antonius Čechov cum perspicillo nasicipi.

**Perspicillum nasiceps**, sive **pince-nez**, est genus perspicilli, cuius bina vitra lamellis ponticuli comprimuntur in dorsum nasi, nec virgulis vel temunculis sustinentur. Qua de causa Francogallice *pince-nez* (fere 'compressor nasi') appellatur. Quod perspicilli genus "nasum capere" videtur, unde *nasiceps*. 

Perspicilla nasicipia apud Europaeis in usu esse coeperunt ex saeculo XV, sed in morem verterunt medio saeculo XIX. Item viri et mulieres nasicipibus utebantur. Sed incommodum erat iis longinque uti, maxime si lamellae ponticuli parum aptae erant. Moris erat vacans perspicillum nasiceps lineà ex collo suspendere. Deinde ex annis 1930 obsolevit usus perspicillorum nasicipium, nam "senum vitra" esse putabantur, iuncta diciplinae optimatium et existimationibus praeteriti temporis. Hodie a paucissimis quaeruntur. Sine dubio ex huius generis perspicillis utentibus notissimus esse videtur Scrugulus Anas, nec minus notus Hercules Poirot. 

## Notae 
Categoria:Instrumenta visifica  
Categoria:Visus
Intaphrenes

thumb|Intaphrenes arcifer in saxo Behistunio sculptus.
thumb|left|Trilinguis inscriptio (Persice, Elamitice, Accadice) Behistuni in Irania saxo incisa. Darius Intaphrenen inter socios suos nominat et eum in secunda figura a laeva parte exprimi iussit, quae arcum regium tenet.
**Intaphrenes** (Persiceː Vindafranâ), filius Vayaspara, fuit unus e septem nobilibus Persis qui anno 522 a.C.n. magum Gaumata everterunt qui sub nomine supposito fratris Cambysis Bardya regnum usurpaverat. Si Herodoto credimus oculum alterum in pugna adversus magos amisit. Ita effecit ut Darius regnaret.

Primo regni anno multae seditiones ortae sunt (undeviginti proelia uno anno  commississe sese  iactabat Darius). Intaphrenes exercitum duxit adversus secundam seditionem Babyloniacam et eorum ducem Arakha, qui nomen regium Nebuchadnezzar IV sibi adrogaverat, Nabonidi filium esse mentitus. Die 27 novembris 521 a.C.n. hostes vicitː eius magna facta in inscriptione Behistunia ab ipso Dario narrantur. In figuris sculptis protinus pone regem stat et arcum tenet.

Nihilominus paucos post annos Herodotus auctor est Intaphrenem cum omnibus propinquis maribus morte damnatum esse, quod contumeliose cum Dario egisset. Nam in ministros et eunuchos qui aditu ad regem eum prohibebant crudeliter saevierat. Potuit fieri  ut ob superbiam secundum locum aegre ferret. Quod autem statim (αὐτίκα) post coniurationem occisus sit, ut volebat Herodotus, nullo modo verum esse potest quoniam in inscriptione Behistunia Intaphrenes honorifice memoratur. Secundum fabulam Herodoteam Darius eius uxorem miseratus ei dedit ut unum e propinquis sibi servaret. Illa nec maritum nec liberos elegit sed fratrem quia mortuis parentibus alium fratrem sibi parare nequibat, alteri marito nubere et alios liberos parere facile poterat. Paene eadem Sophocles in ore Antigonae ponebat (*Antigone* 905-912) quod fortasse ad amicitiam Sophoclis et Herodoti referri potest, ut volunt nonnulli eruditi moderni, nisi casu acciderit.

## Fontes 
* Inscriptio Behistunia III.50 et IV.68 Textus Anglice versus apud Livium.org
* Herodotus, *Thalia* 70-87 et 118-119

## Plura legere si cupis 
*Jürgen Lorenz,	*Nebukadnezar III-IV : Die politischen Wirren nach dem Tod des Kambyses im Spiegel der Keilschrifttexte*, Dresdae, ISLET Verlag, 2008 Summarium in *Abstracta Iranica*
*Heinz Luschey, "Studien zu dem Darius-Relief von Bisutum", *Archaeologische Mitteilungen aus Iran*, 1968ː 63–94.
* Clara Shaw Hardy, "Nomos and Replaceability in the Story of Intaphrenes and His Wife", in: *Transactions of the American Philological Association* 1996(126)ː 101–109.
* H. M. Zellner, "Antigone and the Wife of Intaphrenes,"  *The Classical World* 1997(90)ː 315–318.

## Nexus externi 
*Intaphrenes apud Livium.org
*Intaphrenis casus
Categoria:Persae antiqui
Categoria:Morte damnati
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 6 a.C.n.
Martinus de Boemia

**Martinus de Boemia** (germane: *Martin Behaim/Böheim*; natus die 6 Octobris 1459 Norimbergae, mortuus die 29 Iulii 1506 Olisipone) pannarius et cosmographus Germanicus fuit. Illustris est quippe qui primum globum confecerit.

## Vita
 Norimbergae in Museo Germanico Nationali]]
Genere egregio natus anno 1481 in Lusitaniam iit ubi in Gregem mathematicorum *(Junta dos mathematicos)* receptus est ut quam fecundissime in gubernatoria arte emendanda operam daret. Iste vir baculum Sancti Iacobi et Regiomontani *Ephemerides* inter nautas Lusitanicos nota fecit. Anno 1484 autem nauarchum Iacobum Cão in oram Africae occidentalem comitatus est, cum ostia Congi inveniretur. Anno 1486 ad Azores (ad insulam Faial) venit et anno 1491 Norimbergam ad tempus revertit. Ibi reliquit globum mundi maximum qui et nostris diebus admirationi nostrae prostat. Denique Insulae Macaronesicae eum ex anno 1493 sartum et tecum conservabant. 

Merita eius artem navigatoriam et geographiam spectantia sat magna erant. Consuetudinem contraxerat cum Christophoro Columbo et Magellano quamvis nullum revera ad dispositiones mutandas movere posset. Itaque minime confirmari potest opinio pristina de Martino Bohemo Novi mundi inventore vero. Dominus Rößner ei anno 1890 Norimbergae monumentum confecit.

## Notae
## Bibliographia 
* *Martin Behaim (1459–1507). Nürnberg im Zeitalter der Entdeckungen* (=Norica, 3/2007).
* Johannes K. W. Willers, Peter J. Bräunlein] Renate Hilsenbeck, Grzegorz Leszcynski (edd.): *Focus Behaim-Globus.* , catalogus expositionis, Norimbergae 1992, ISBN 3-926982-29-2  
* Peter J. Bräunlein: *Martin Behaim. Legende und Wirklichkeit eines berühmten Nürnbergers.* Bayerische Verlags-Anstalt, Bambergae 1992.
* Steven Ozment: *Three Behaim Boys: Growing Up in Early Modern Germany. A Chronicle of Their Lives.* Yale University Press, New Haven, CT 1990.
* Armin M. Brandt: *Martin Behaim (1459–1507), Seefahrer, Entdecker, Kosmograph.* 1989.
* Ernst Georg Ravenstein, *Martin Behaim. His Life and his Globe*. Londinii 1908. In interreti
* 
* 
* Alexander von Humboldt: *Kritische Untersuchungen […].* Berolini 1836.
* Friedrich Wilhelm Ghillany: *Geschichte des Seefahrers Martin Behaim.* 1853.
* Christoph Gottlieb von Murr: *Diplomatische Geschichte des berühmten Ritters Behaim.* 1778.
Hydarnes

thumb|Trilinguis inscriptio (Persice, Elamitice, Accadice) Behistuni in Irania saxo incisa. Darius Hydarnen inter socios suos nominat
**Hydarnes** (Persiceː Vidarna), filius Bagabigna, fuit unus e septem nobilibus Persis qui anno 522 a.C.n. die 29 septembris magum Gaumata everterunt qui sub nomine supposito fratris Cambysis Bardya regnum usurpaverat. Ita effecit ut Darius regnaret.
## De rebus gestis 
Primo regni anno multae seditiones ortae sunt (undeviginti proelia uno anno  commississe sese  iactabat Darius). Hydarnes a Dario exercitui praepositus est quem adversus regem Medorum Phraortem misit, qui e stirpe Cyaxaris sese iactabat esse Dariique imperium aspernabatur. Hydarnes victoriam die 12 Ianuarii 521 a.C.n. ad vicum Maruš rettulit, ut in inscriptione Behistunia narratur.

Ex tabellis Persipolitanis anno 499 a.C.n. satrapen Mediae et Armeniae adhuc fuisse apparet. Nec plura de eo accepimus.

## De posteris eius 
Duo filii nobis noti suntː Hydarnes Minor qui anno 490 a.C.n. Xerxe regnante *Immortalibus* praeerat , hoc est cohorti praetorianae Persicae et Sisamnes qui satrapes Ariae fuit. Satrapes Tissaphernes qui Decem milia in insidias adlexit erat filius nepotis Hydarnis.

## Notae 
## Fontes 
* Inscriptio Behistunia II.24-25 et IV.68 Textus Anglice versus apud Livium.org
* Herodotus, *Thalia* 70-87

## Plura legere si cupis 
* Josef Wiesehöfer, ''Der Aufstand Gaumātas und die Anfänge Dareios' I.''  Bonn, Habelt Verlag, 1978, ISBN 3-7749-1477-X  Recensio critica

## Nexus externi 
*Hydarnes apud Livium.org
*Hydarnes in Encyclopaedia Iranica
Categoria:Persae antiqui
Categoria:Satrapae Imperii Persarum
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 5 a.C.n.
Quintinus

**Quintinus** est praenomen masculinum originis Latinae, a nomine Quinto nuncupatum.

## Qui hoc nomen habuerint 
*Sanctus Quintinus
*Quintinus (discimpositor)
*Antonius Quintinus Fouquier de Tinville
* Mauritius Quintinus de La Tour

## Qui hoc praenomen habuerint 
* 
* Quintinus Mesius
* , pictor
* Quintinus Sella
* Quintinus Tarantino

## Notae 
* Sanctus Quintinus in Viromandia, commune Francicum

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Anticlaudianus

thumb|*Anticlaudiani* manuscriptum (prologus metricus et libri I initium)
***Anticlaudianus*** vel plenius ***Anticlaudianus de Antirufino, sive De officiis viri boni et perfecti*** est poema epicum hexametricum allegoricum Alani ab Insulis in libris novem, annis 1182 et 1183 compositum. Nomen poematis *In Rufinum* carmen Claudiani memorat; ut Claudianus describit, quomodo Allecto furia ex omnibus vitiis Rufinum hominum pessimum creavit, sic Alanus de creatione ex omnibus virtutibus *Antirufini* hominum optimi narrat.

## Fabula
*Liber I*. Conciliatur Natura opus suum optimum creare et sorores quattuordecim convocat: Concordiam, Copiam, Favorem, Iuventutem, Risum, Pudorem, Modestiam, Rationem, Honestatem, Decorem, Prudentiam, Pietatem, Fidem, Nobilitatem. Domus Naturae in loco amoeno stat, ubi ver est aeternum, in monte celso; duodecim picturae rerum perfectarum parietes ornant: Aristoteles, Plato, Seneca, Ptolemaeus, Vergilius, Hercules, Ulixes, Titus, Turnus, Hippolytus et Venus; sed et aliae picturae vitiorum rerumque pravarum praesunt: Ennius, Mevius, Nero, Midas, Aiax furens, Paris effeminatus, Davus servus deformis. Aperit Natura sororibus consilium suum: hominem perfectissimum creare vult. Prudentia sola dubitat, an anima talis hominis sine auxilio virium quarundam superiorum creari possit. Ratio ei respondet.

*Liber II*. Ratio monet *Fronesim* invitandam esse ad sorores quattuordecim moderandas et ad animam creandam. Concordia ei consentit, et omnes Fronesi moderante et Concordia coniungente novum hominem componunt. Postea, ut monita *Noys* sciat, septem artes liberales virgines formosae currum, in quo ad superos vehant, construere incipiunt, quarum Grammatice prima temonem facit.

*Liber III*. Secunda Dialectica axes facit, tertia Rhetorica temonem et axes inaurat, quadrivii artes rotas praebent: Arithmetica, Musica. Geometria —

*Liber IV.* — et Astronomia. Quinque sensus equi sunt. Hic currus Fronesim, Rationem et Prudentiam in caelum ad sidera advehit.

*Liber V.* Ad Theologiae domum adveniunt, quae e fonte Spiritus Sancti bibit. Fronesis ei Naturae rogatum describit ad regiam supernam iter monstrare quaerit. Ratio et currus cum equis (i.e. sensibus) hic manere debent; iis iter ad caelum prohibetur. Digressionem Alanus fecit.

*Liber VI.* In empyraeum Fronesis advenit, ubi sanctos, Mariam virginem necnon ideas aeternas videt (e.g. Ulixis calliditatem vel Ciceronis facundiam). Trinitatem Sanctam in figura symbolica fontis et lucis observat. 

## Notae
## Nexus externi 
**Anticlaudianus* in editione R. Bossuat, Lutetiae 1955
**Anticlaudianus* in *Bibliotheca Augustana*
**Anticlaudianus* in *The Latin Library*
**Anticlaudianus* in editione Ioachimi Trognaesii, Antverpiae 1611
**Anticlaudianus* in editione Henrici Petri, Basileae 1536
*Manuscriptum *Anticlaudiani*

Categoria:Alanus ab Insulis
Categoria:Carmina epica
Categoria:Franciae scripta
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Scripta 1183
Natalia

**Natalia** est praenomen femininum originis Latinae, quod apud Christianos e nomine diei festivi Natalis Christi originem ducit. **Natalis** est forma masculina.

## Mulieres 
* Natalia Denisenko
* Natalia Dessay
* Natalia Dill
* Natalia Dormer
* Natalia Gavrilița
* Natalia Gherman
* Natalia Ginzburg
* 
* Natalia Henstridge
* Natalia Intotero
* Natalia Loiseau
* Natalia Naryškina
* Natalia Pirc Musar
* Natalia Portman
* Natalia Revuelta
* Natalia Richardson
* Natalia Rickli

## Notae 
* 448 Natalie, asteroides

Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Dacoromanica
Categoria:Praenomina Hispanica
Categoria:Praenomina Italica
Categoria:Praenomina Polonica
Monaghum

[thumb|300 px|[Ecclesiae  forum]]

**Monaghum**  (Hibernice *Muineachán*; Anglice *Monaghan*) est urbicula Hiberniae, 6637 incolarum sine ruri (anno 2011), in provincia Ultonia sita et comitatūs Monaghani caput.

## Ecclesia Catholica Romana 
Monaghum est sedes episcopalis Dioecesis Clogheriensis in ecclesia Catholica Romana, hac in urbe saeculo V constitutae.

## Notae 
## Nexus externi 
* Communis pagina interretialis

Categoria:Loci habitati Hiberniae
Categoria:Ultonia
Categoria:Comitatus Monaghanus
Categoria:Sedes episcopales Hiberniae
Categoria:Capita comitatuum Hiberniae
Nucleus spinalis nervi trigemini

Par **nucleus spinalis nervi trigemini** est nervi trigemini nucleus sensorius, quod est, ut uterque nucleus hic fibras nervales sensorias eiusdem lateris a corpore peripherico recipit. Est continuatio medullae spinalis cornuum dorsalium (substantiarum gelatinosarum). Nimirum forma eius longitudinalis in trunco encephali videtur.

Dividitur nucleus spinalis in partes tres *subnucleos*:
* pars oralis (*Subnucleus oralis*)
* pars interpolaris (*Subnucleus interpolaris*))
* pars caudalis (*Subnucleus caudalis*)

Munus principale est doloris transmissio (nociceptio). Informatio haec in parte nucleo pararachiali transmittitur. Nuper subnucleum oralem quoque momentum certum neuralgiae nervi trigemini habere suspicatum est.

## Anatomia 
### Subnucleus caudalis 
In subnucleo caudali certa ordo somatotopica invenitur: Trans *tractum spinalem nervi trigemini* fibrae nervales doloris temperaturaeque ab latere terminant, ita ut 
* superius fibrae nervi mandibularis, 
* in medio nervi maxillaris, denique
* inferius nervi ophthalmici
in subnucleo caudali terminant. Terminant hic quoque fibrae nervorum cranialium VII, IX, X.

## Notae 
* Capitis dolor
* Dolor

Categoria:Nervus trigeminus
Henricus Rawlinson

**Henricus Creswicke Rawlinson** (natus die 11 Aprilis 1810 Chadlington in Oxoniensi comitatu, mortuus die 5 Martii 1895 Londinii) miles, politicus, archaeologus atque philologus Britannicus fuit.
## Vita 
In Ealing educatus anno 1826 stipendia merere coepit in legione Anglica-Indica Orientali et anno 1833 iam centurio maior in Persia fuit. Anno autem 1840 agens politicus Candahariam vocatus et anno 1843 eodem munere in Arabia institutus est. Consulis Britannici munere Bagdati ex anno 1844 functus est ubi anno 1851 consul generalis atque colonellus locumtenens promotus est. Officium istud fecit, ut indigationibus historicis quoque vacaret. Primo meritum maximum genuit in describendis atque salvandis inscriptionibus antiquis Persicis; independens a studiis Georgii Frederici Grotefend scriptura cuneiformem sat correcte interpretatus est.

Tamen laborem sibi gratiorem invenit in excavationibus Ninive et Babyloniae faciendis. Ibi multas inscriptiones detegit et viris orientalium linguarum peritis auxiliantibus res legere atque praesentare potuit. Anno 1856 in patriam reversus incolae Reigate Surriae eum senatorem Londinium miserunt et insuper consiliarius Societatum Indiae orientalis nominatus est. Cum India anno 1858 administrationem novam nacta est, in nomine coronae munus istud quo ardentius implebat. Annis inter 1859 et 1860 legatus Britannicus in curia Teheranensis creatus est. Annis inter 1865 et 1868 pro Frome denuo in parlamento sedebat antequam iterum pro Consilio Indico operam daret.

Cursum honorum militarium titulo centurionis maioris generalis terminavit. Hinc rectio Britannica eum baronem proclamavit et Londinii in praesidio et Regalis Societatis Geographicae et Societatis Asiaticae inveniebatur. Opus eius magnum, dominis Norris et Smith adiuvantibus, quattuor in tomis editum est cui titulus »The cuneiform inscriptions of Western Asia« (1861–70; in ultimo volumine anthologia inscriptionum Assyricarum inest). Ecce scripta eius alia: »The Persian cuneiform inscriptions at Behistun« (1846), »History of Assyria, as collected from the inscriptions discovered in the ruins of Niniveh« (1852), »England and Russia in the East« (1875).

Frater eius Georgius Rawlinson (1812-1902) historicus professor et clericus fuit.

* Inscriptio Behistunia

## Nexus externi 
* De Rawlinson apud thepeerage.com
* In paginis parlamenti
* Necrologium in "Zeitschrift für Assyriologie und verwandte Gebiete", 10/1895, a R. Rost scriptum

Categoria:Politici Angliae
Categoria:Milites Angliae
Categoria:Archaeologi Britanniae
Categoria:Legati
Universitas Divionensis

**Universitas Divionensis** est universitas publica anno 1722 Divione a rege Ludovico XV et papa Innocentius XIII fundata. Una facultas iurisprudentiae  ei erat. Anno 1792, a Conventu deleta est. Anno 1808, facultates scientiae et litterarum a Napoleone I creatae sunt. Anno 1896, sub Tertia Res Publica, ex his facultatibus Universitas Divionensis iterum fundata est. Hodie potius 'Universitas Burgundiae' publice appellatur.

## Fontes 
* Jean François Marie Lequeux *MANUALE COMPENDIUM JURIS CANONICI. TOMUS IV*. p. 500 (1844)
* Ministère de l'instruction publique ''Statistique de l'enseignement supérieur'' pp. 215-260 (Lutetia, Typis Imperatoris, 1865-1868)

## Nexus 
Situs interretialis

!
Categoria:Constituta 1722
Achar

[thumb|[Ars coquinaria Indica: आम का अचार  vel *mango pickle* sicut in Paniaba domi confici solet]]
**Achar**, devanagari अचार  est categoria embammatum ex aceto seu sale sive oleo confectorum in arte coquinaria Indica saepissime adhibitorum.

Idem autem nomen, origine Persicum, de condimentis Iraniae etiam adhibetur: per exemplum mercator Anglus anno 1628 in portu Bandar Abbas missum aquam rosae, pistacia, nuces, quaerere mandatus est necnon "achar generum variorum, sed praecipue allii silvestris si ibi venundetur".

*Perumpāṇāṟṟuppaṭai*, Tamulice saeculo III ineunte scriptum, de urbe Kāñci.

Anacardia "viridia sale condita (quae confectura *achar* nuncupant) in cibariis adhibentur et nundinis venditantur sicut apud nos olivae conditae"..

[thumb|[Ars coquinaria Indica: आँवला का अचार  vel *gooseberry pickle* (e myrobalanis emblicis confecta)]]
:Mangae ... carpuntur etiamnum virides ac sale condiuntur ollis inclusae, valentque ad cibum cum oriza quam in aqua elixant ut grana etiamnum integra durent ac tum cum salitis mangis manducant, communi mancipiorum et plebis cibo, quibus et piscis salitus mangarum aliquando vice cum oriza servit (nam ea loco panis est). Mangae sale conditae scissione ut olivae Hispaniae albae apparent, eodem fere gustu, sed aliquantulum acidiore, absque amaritudine acerbo, maximá sunt usque ad miraculum copiá. Aliae quoque sale asperguntur, et zingibere allioque implentur. Huiusmodi *mangas recheadas* vocant [aut *in achar*], magnoque in usu sunt, non tamen ita communi ut caeterae. Lautiores quippe sunt minorisque pretii. In ollis cum aceto ac oleo salitae servantur.

"... fructibus, quos poma amoris vocamus; Italis bella dona et Lusitanis poma d'oro a[p]pellantur. Certe species mandragorae est ... condiuntur quoque muria ac aceto addito et aromatibus. Quod genus conditurae communi nomine achar Indi vocant"

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.5|*Ambur [biryani* pullinum cum duobus achar (ad sinistram) unoque pachadi, in folio musae inlatum, Ambur in urbe Coromandelae]]
; Fontes antiquiores
* 1658 : 
* 1811 : ''Manuel de la cuisine, ou, L'art d'irriter la gueule* (Lutetiae) p. 3 ("Achia ou Achiar")

; Eruditio
* K. T. Achaya, *Indian Food: a historical companion* (Dellii: Oxford University Press, 1994) p. 120 et alibi
* Jan Davison, *Pickles: A Global History* (Londinii: Reaktioon Books, 2018) pp. 102-107
* Achár" in 
* "Achar" in 

; Praecepta
* 1755 : 

## Nexus externi 
* P. Kshitija, "A Brief History Of The Humble Indian Pickle" apud *Culture Trip''

Categoria:Ars coquinaria Indica
Categoria:Condimenta
Kitsery

[thumb|[Gastronomia Bengalica: কড়াই খিচুরি  in popina ad cenam calens.]]
**Kitsery** (Hindice खिचड़ी ; Anglice *kedgeree*) est cibus Anglo-Indicus ex pisis et pauxillo oryzae confectus.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|[Ars coquinaria Britannica: *Kedgeree* vel kitsery ex oryza, piso, pisce fumato, foliis apii inspdersos]]
; Fontes antiquiores
* c. 1340 : Ibn Baṭṭūṭa, *Peregrinatio* (fide K. Albala, *Beans: a history* cap. 7)
* 1631 : 
* 1757 : 

; Eruditio recentior
* 
* Sylvia M. Henderson, "Kedgeree" in *Gastronomica* vol. 1 (2001) pp. 91-92 JSTOR
* Cecilia Leong-Salobir, *Food Culture in Colonial Asia: a taste of empire* (Londinii: Routledge, 2011) p. 18
* "Kedgeree" in 
* 
* "Kedgeree, kitchery" in 

; Praecepta
* c. 1500 : 
* c. 1590 : Abū al-Faḍl al-Mubārak, *Āīn-i-Akbarī* (H. Blochmann, H. S. Jarrett, interprr., *The Aín i Akbari by Abul Fazl Allámi* [Calcuttae: Asiatic Society, 1873-1894] vol. 1 p. 59)
* post 1790 : Stephana Malcolm, liber praeceptorum apud Bibliothecam Nationalem Scoticam servatus Textus
* 1831 : Sandford Arnot, interpr., "Indian Cookery, as practised and described by the natives of the East" in *Miscellaneous Translations from Oriental Languages* vol. 1 (Londinii) fasc. 5 pp. 16-18 ("Khichary")
* 1852 : 
* 1861 : 
* 1883 : 
* 1893 : Flora Annie Steel, Grace Gardiner, *The complete Indian housekeeper and cook* (3a ed. Edinburgi: Edinburgh Press, 1893) p. 396 ("Kidgeree")
* 1894 : ''Spons' Household Manual: a treasury of domestic receipts and guide for home management* (Londinii: Spon) p. 500 ("Kedgeree")
* 1895 : Henrietta A. Hervey, *Anglo-Indian cookery at home: a short treatise for returned exiles* (Londinii: Cox) p. 18 ("Kitchery rice")
* 1903 : 
* 1906 : 
* 1911 : Robert H. Christie, *Banquets of the Nations: eighty-six dinners characteristic and typical each of its own country* (Edinburgi: Gray) pp. 257-258 ("Bombay [Mussulman]: Kichri")
* 2021 : Meera Sodha, "Meera Sodha’s vegan recipe for tomato and turmeric kitchari" in *The Guardian'' (17 Iulii 2021)

## Nexus externi 
* "Kedgeree — a breakfast dish" apud Bibliothecam Nationalem Scoticam.

Categoria:Ars coquinaria Indica
Categoria:Ars coquinaria Britannica
Categoria:Fercula e piscibus
Categoria:Fercula e leguminibus
Categoria:Fercula ex oryza
Categoria:Gastronomia Anglo-Indica
Agrimensor

[thumb|Agrimensor cum [groma (ex Caroli Stephani et Iohannis Liebhalti *Sieben Bücher von dem Feldbau*, Argentorati 1579)]]
**Agrimensor** vel **gromaticus** fuit in Roma antiqua artifex agris metiendis, qui in aedificatione castri vel oppidi necessarius erat. *Gromaticus* de groma instrumento saepe nominabatur. In geometria, in auguriis et in iure peritus esse debebat, nam  in iudiciis de possessione terrae et de terminis agrorum sententia agrimensoris magni aestimabatur. Tempore Imperii agrimensores in corporationem coniuncti erant.

thumb|left|Folium e manuscripto *Corporis agrimensorum Romanorum* (Cod. Guelff. 36.23 Augusteus 2) cum imagine domi et schemate agri pertinentis
Opera de agrimensura in *Corpus agrimensorum Romanorum* collecta sunt; haec sunt opera Sexti Iulii Frontini. Hygini Gromatici, Balbi, Siculi Flacci, Marci Iunii Nipsi, Agennii Urbici etc.

## Bibliographia
* Campbell, J. B. 2000. The Writings of the Roman Land Surveyors: Introduction, Text, Translation and Commentary. Londinii: Society for the Promotion of Roman Studies.
* F. Blume, Karl Lachmann et A. Rudorff, Die Schriften der Römischen Feldmesser, Berolini, 1848-1852, 2 vol.

Categoria:Munera
Categoria:Technologia Romana antiqua
Categoria:Cultura Romae antiquae
Categoria:Ritus Romani
Historia terrae

[thumb|upright=1.5|[Historia terrae cum spatiis temporis aevorum geologicorum adumbratis.]]
[thumb|[Trilobita primum per Cambrium orta sunt.]]
[thumb|[Dinosauria fuerunt vertebrata terrestria per multum aevi Mesozoici.]]
[thumb|[Historia humana per data fossilium refecta.]]

**Historia terrae** explicationem terrae planetae ab eius conformatione ad praesens modo historico tractat. Paene omnes scientiae naturalis provinciae intellectui principalium eventuum praeteriti terrae temporis favent, cuius proprietates sunt continua mutatio geologica atque evolutio biologica.

## Notae
## Bibliographia
*Cattermole, Peter, et Patrick Moore. 1985. *The story of the earth.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-26292-7.
* 
* 
* 
* 
* .
*Hartman, H. 1998. "Photosynthesis and the Origin of Life." *Origins of Life and Evolution of Biospheres* 28 (4–6): 512–21. Bibcode 1998OLEB...28..515H. doi:10.1023/A:1006548904157. PMID 11536891. S2cid 2464.
*Kearey, Philip, Keith A. Klepeis, et Frederick J. Vine. 2009. *Global tectonics.* Ed. tertia. Oxoniae: Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-4051-0777-8.
* 
* 
*McElhinny, Michael W., et Phillip L. McFadden. 2000. *Paleomagnetism continents and oceans.* Ed. secunda. Didacopoli: Academic Press. ISBN 978-0-12-483355-5.
* 
* Melosh, H. J.; Vickery, A. M. & Tonks, W. B. 1993. *Impacts and the early environment and evolution of the terrestrial planets.* In *Protostars and Planets III,* ed. H. J. Levy et J. I Lunine, , 1339–70. Tucsoniae Arizonae: University of Arizona Press.
* 
* 
*Walker, James C. G. 1986. *Earth history: the several ages of the earth.* Bostoniae: Jones and Bartlett Publishers. ISBN 0867200227, ISBN 0867200235.
* 

* Abiogenesis
* Aetas planetae Telluris
* Aevum geologicum
* Aevum glaciale
* Agricultura
* Algae
* Angiospermae
* Archaea
* Bacteria
* Cellula
* Chronologia
* Civilizatio
* Clima
* Continens
* Dinosauria
* Eucaryota
* Fossile
* Fungi
* Geologia
* Geochronologia
* *Homo erectus*
* Ignis
* Luna
* Mesozoicum
* Mitochondrium
* Nucleus
* Oceanus
* Organismus
* *Paranthropus*
* Phanerozoicum
* Photosynthesis
* Plantae
* Pleistocaenum
* Poaceae
* Saxum
* Sol
* Spiritualitas
* Supercontinens
* Systema periodicum
* Systema solare
* Taxinomia
* Tectonica laminarum
* *Tiktaalik*
* Virus
* Vita

## Nexus externi
* Davies, Paul. 2005. "Quantum leap of life". *The Guardian*. 20 Decembris. De origine vitae.
* "Evolution timeline."
* "25 biggest turning points in Earth History. BBC.
* "Evolution of the Earth.".
* "Ageing the Earth.", BBC Radio 4. Cum Richard Corfield, Hazel Rymer, et Henry Gee. *In Our Time,* 20 Novembris 2003.

Categoria:Geochronologia
*
!
Categoria:Terra