open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fabii Trecenti Sex

Vexabantur incursionibus Veientium Romani. Tum Fabia gens senatum adit. Consul Fabius pro gente loquitur: "Vos alia bella curate: Fabios hostes Veientibus date: istud bellum privato sumptu gerere nobis in animo est." Ei gratiae ingentes actae sunt. Consul e curia egressus, comitante Fabiorum agmine, domum rediit. Manat tota urbe rumor: Fabios ad caelum laudibus ferunt; Fabii postera die arma capiunt. Nunquam exercitus neque minor numero, neque clariore fama et admiratione hominum per urbem incessit. Ibant sex et trecenti milites, omnes patricii, omnes unius gentis. Ad Cremeram flumen perveniunt. Is opportunus visus est focus communiendo praesidio. Hostes non semel fusi pacem supplices petunt.

Veientes pacis impetratae brevi poenituit. Itaque, redintegrato bello, inierunt consilium insidiis ferocem hostem captandi. Multo successu Fabiis audacia crescebat: cum igitur palati passim agros popularentur, pecora a Veientibus obviam acta sunt; ad quae progressi Fabii, in insidias circa ipsum iter locatas delapsi sunt, et omnes ad unum perierunt. Dies quo id factum est inter nefastos relatus fuit: porta qua profecti fuerant, Scelerata est appellata. Unus omnino superfuit ex ea gente, qui, propter aetatem impuberem, domi relictus fuerat. Is genus propagavit ad Quintum Fabium Maximum qui Annibalem mora fregit.

* Index personarum Romae antiquae

Categoria:Roma antiqua
Aulus Postumius Albus Regillensis

[thumb|right|[Denarius ab Aulo Postumio Albino anno 96 a.C.n. percussus : Diana cum arcu et pharetra / Tres equites pugna Regillensi impetum facientes.]]
**Aulus Postumius Albus Regillensis** (natus saeculo 6 a.C.n., mortuus saeculo 5 a.C.n.) senator Romanus erat.

## Familia
Filii eius erant Spurius Postumius A.f. Albus Regillensis consul anni 466 a.C.n. et Aulus Postumius A.f. Albus Regillensis, qui anno 464 consulatum gessit.

## Vita
Anno 496 a.C.n. Postumius consul electus est. Tarquinius rex Roma eiectus ad Mamilium Tusculanum generum suum confugerat: cum ille Romanos graviter urgeret, nova Romae dignitas creata est, quae "Dictatura" appellata est, maior quam consulatus. Tunc creatus est magister equitum, qui dictatori etiam obsequeretur. Aulus Postumius anno 496 a.C.n. dictator factus est, cum hostibus apud Regillum lacum conflixit, ubi cum victoria nutaret, magister equitum equis frenos detrahi iussit, ut irrevocabili impetu ferrentur: itaque et aciem Latinorum fuderunt, et castra ceperunt. Tarquinius Cumas se contulisse dicitur, in eaque urbe senio et aegritudine esse confectus.

## Notae

Categoria:Dictatores Romani
Categoria:Senatores
Albus Regillensis, Aulus
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 5 a.C.n.
Menenius Agrippa

**Menenius Agrippa** (natus saeculo 6 a.C.n., mortuus 493 a.C.n.) fuit senator Romanus.

## Cursus honorum
Menenius anno 503 a.C.n. consul electus est et una cum collega Publio Postumio Q.f. Tuberto Sabinos vel Auruncos vicit et triumphum egit. Sed praeclarus est quia fabula eius de dissensione stomachi cum ceteris membris concordiam inter patricios et plebeios, qui anno 494 a.C.n. prima secessione in Montem Sacrum facta iura ampliora postulabant, iterum restituisse dicitur. Livius nobis fabulam ita tradidit:
:*Tempore quo in homine non ut nunc omnia in unum consentiant, sed singulis membris suum cuique consilium, suus sermo fuerit, indignatas reliquas partes sua cura, suo labore ac ministerio ventri omnia quaeri, ventrem in medio quietum nihil aliud quam datis voluptatibus frui; conspirasse inde ne manus ad os cibum ferrent, nec os acciperet datum, nec dentes quae acciperent conficerent. Hac ira, dum ventrem fame domare uellent, ipsa una membra totumque corpus ad extremam tabem uenisse. Inde apparuisse uentris quoque haud segne ministerium esse, nec magis ali quam alere eum, reddentem in omnes corporis partes hunc quo uiuimus vigemusque, divisum pariter in uenas maturum confecto cibo sanguinem.*

Hac fabula, Menenius flexit hominum mentes: plebs in urbem regressa est. Creavit tamen tribunos, qui libertatem suam adversus nobilitatis superbiam defenderent. Paulo post mortuus est Menenius, vir omni vita pariter patribus ac plebi carus; post restitutam civium concordiam carior plebi factus. Menenius tamen anno 493 a.C.n. in tanta paupertate decessit ut eum populus collatis sextantibus viritim vel, secundum auctores recentiores, quadrantibus sepeliret, locum sepulcro senatus publice daret. Potest consolari pauperes Menenius, sed multo magis docere locupletes, quam non sit necessaria solidam laudem cupienti nimis anxia divitiarum comparatio.

## Fontes
*Dionysius Halicarnassensis, libro quinto *Antiquitatum Romanarum* cap. 44 et 46-47  necnon libro sexto cap. 49-57, 83-88 et 96.
*Plutarchus, *Coriolanus* cap. VI.
*Titus Livius, libro secundo *Ab Urbe condita* capitibus 16 et 32-33.
* Valerius Maximus, libro quarto *Factorum dictorumque memorabilium*,  IV,2.
*De Viris Illustribus cap. XVIII.

## Si vis plura legere
*Lucius Bertelli, ''L'apologo di Menenio Agrippa  : incunabolo della homonoia a Roma'', in 'Index. Quaderni camerti di studi romanistici" 1972(3), 224-234.
* M. Hillgruber, *Die Erzählung des M. Agrippa. Eine griechische Fabel in der römischen Geschichtsschreibung*, in: Antike & Abendland 42, 1996, 42-56
*  Dietmar Peil, *Der Streit der Glieder mit dem Magen : Studien zur Überlieferungs- und Deutungsgeschichte der Fabel des Menenius Agrippa von der Antike bis ins 20. Jahrhundert* . Francofurti, 1985. ISBN 3-8204-8710-7

## Notae 

## Nexus externi
* De Menenio, www.lateinforum.de
* Spiegel, gutenberg.spiegel.de
* Meyers Konversationslexikon, susi.e-technik.uni-ulm.de

Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui 493 a.C.n.
Categoria:Gens Menenia
Categoria:Legati
Categoria:Senatores
Gaius Licinius Stolo

**Gaius Licinius Stolo** (quando natus sit, quando mortuus, nescimus) fuit politicus Romanus saeculi quarti a.C.n.

## Cursus honorum
Licinius inter annos 376 et 367 a.C.n. octies tribunus plebis fuit. Cum Lucio Sextio Sex.f. Sextino Laterano collega Leges Licinias Sextias rogavit, qua plebeii consules creari potuerunt. Ipse anno 361 a.C.n. consul electus est, collega eius Gaius Sulpicius M.f. Peticus erat.. Anno 357 a M. Popilio Laenate *sua lege decem milibus aeris est damnatus, quod mille iugerum agri cum filio possideret emancupandoque filium fraudem legi fecisset*.

*De viris illustribus urbis Romae* (vide infra, fontes) de hac re nobis narrat:
Fabius Ambustus ex duabus filiabus maiorem Aulo Sulpicio patricio, minorem Licinio Stoloni plebeio, coniugem dedit. Aulus Sulpicius tribunus militum consulari potestate erat. Cum in domo sorores Fabiae inter se tempus sermonibus tererent, forte incidit ut Sulpicius de foro domum se reciperet, et eius lictor forem, ut mos est, virga percuteret; minor Fabia moris eius insueta id expavit: risus sorori fuit miranti sororem id ignorare. Confusam eam cum pater vidisset, sciscitanti confessa est eam esse causam doloris, quod viro plebeio iuncta esset. Consolatur filiam Ambustus, polliceturque eosdem honores domi propediem visuram quos apud sororem videat. Inde consilia inire coepit cum genero, qui, ubi tribunatum plebis aggressus est, legem tulit ut alter consul ex plebe crearetur. Lex resistentibus patribus lata tamen est, et primus Licinius Stolo consul e plebe factus.

## Fontes 
## Nexus externi
*Biographia brevis in pagina imperiumromanum.org (lingua Theodisca)

## Notae
Categoria:Tribuni plebis
Stolo, Gaius
Categoria:Nati saeculo 5 aut 4 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 4 a.C.n.
Tertium bellum Punicum

[400 px|thumb|Ruinae [Carthago|Carthaginis]]

**Tertium bellum Punicum** gestum est ab anno 149 a.C.n. ad 146 a.C.n. inter Romanos et Carthaginenses. Qui, cum secundo bello Punico a Romanis oppressi essent, quinquaginta annis post opibus recuperatis emergebant. Qua re solliciti Romani Carthaginienses flagitabant, ut a mari abstinerent, urbem Carthaginem desererent, in interioribus Africae se constituerent.

## De administratione belli 
Quae iussa ubi Carthagini audita sunt, ortus statim est clamor bellum esse gerendum, caput retinendum. Omnis materia ad instruendem classem adfertur, ad arma comparanda undique stipendia colliguntur.

Romani vero maxime Marco Porcio Catone hortante, qui omnibus fere orationibus illud "ceterum censeo Carthaginem esse delendam" subiunxisse dicitur, Scipionem exercitui praeficiunt, qui Carthaginem quamvis summa vi defensam expugnat.

## Urbs eversa 
Quadraginta milia hominum se victori tradunt. Dux ipse Asdrubal ramos oleae ferens supplex ad genua Scipionis procumbit. Deleta Carthagine Scipio minor idem cognomen *Africani* ac avus reportat.

Carthaginis eversae solum sale conspersum esse, quasi urbs in perpetuum damnetur, non nisi ante saeculum undevigesimum narratur.

## Notae 
## Fontes
*Appianus, *liber Libycus*.
* Polybius
* Appianus
* Diodorus
* Livius

* Primum bellum Punicum
* Secundum bellum Punicum

Categoria:Bella Punica
Categoria:Bella Rei Publicae Romanae
Marcus Livius Drusus

**Marcus Livius Drusus** patre consulari genitus, relictum sibi patrimonium profusis largitionibus dissipavit, adeo ut ipse profiteretur nemini se ad largiendum quidquam reliquisse praeter caelum et coenum. Unde cum pecunia egeret, multa contra dignitatem fecit. Tribunus plebis primo senatus causam suscepit; sed audax et vehemens, ut propositum assequeretur, leges perniciosas tulit: quibus cum Philippus consul obsisteret, ei Drusus in comitio ita collum obtorsit, ut plurimus sanguis efflueret e naribus; vique addita contumelia, non cruorem, sed muriam de turdis esse dixit. Philippus enim deliciarum amans turdorumque imprimis edax habebatur. Alium etiam virum consularem eisdem legibus pariter adversantem ait Drusus se de saxo Tarpeio praecipitaturum.

Nec observantior erga senatum fuit Drusus. Nam cum senatus ad eum misisset ut in curiam veniret: "Quare, inquit Drusus, non ipse senatus ad me venit in Hostiliam propinquam Rostris?"&nbsp; Paruitque tribuno senatus: quibus rebus factum est ut Drusus nec senatui, nec plebi placeret. Unde cum e foro magna hominum frequentia stipaus rediret, in atrio domus suae cultello percussus est; cultellus lateri eius affixus relictus est, auctor vero necis in turba latuit: Drusus intra paucas horas decessit. Quem ne morti quidem proximum ea deseruit superbia, quae eum in exitium impulerat; cum extremum iam redderet spiritum, circumstantium multitudinem intuens: "Ecquando, inquit, amici, similem mei civem habebit respublica?"&nbsp;

Hunc vitae finem habuit iuvenis clarissimus quidem, sed quem sua semper inquietum ac turbulentum fecerat ambitio: ipse queri solitus est sibi uni, ne puero quidem, ferias unquam contigisse; nam adhuc praetextatus per ambitionem coepit reos iudicibus commendare: laudantur tamen Drusi quaedam facta dictaque. Cum Philippo consuli insidiae pararentur, eiusque vita in maximo esset periculo, Drusus, re cognita, Philippum licet inimicum monuit ut sibi caveret. Extat etiam Drusi vox egregia: cum enim domum aedificaret, promitteretque architectus, si quinque talenta sibi darentur, ita se eam aedificaturum ut nemo in eam despicere posset: "Immo, inquit Drusus, decem dabo, si eam ita componas ut quidquid agam non a vicinis tantum, sed ab omnibus etiam civivus possit perspici."

*Quintus Poppaedius Silo

## Notae 

## Fontes 
*Appianus, libro primo *Bellorum civilium* cap. 155-165.
*Cicero, *De domo sua* 41 et 50
***Pro Cluentio* 153-154
** *Pro Rabirio* 16-17.
* Titus Livius, *Periochae* 70-71.
* Valerius Maximus, libro nono *Factorum dictorumque memorabilium* : 5.2
* Velleius Paterculus, libro secundo *Historiae Romanae* capitulis XIII-XIV.
*

## Bibliographia
*Aemilius Gabba(1956), 'Osservazioni sulla legge giudiziaria di M. Livion Druso (91 a.C.)', in *Esercito e società nella tarda Repubblica romana*  Florentiae, 1973 : 369-382.
** (1964) : 'M. Livio Druso e le riforme di Silla', *ibidem* : 383-406.

## Nexus externi 
* 

Categoria:Romani antiqui
Categoria:Tribuni plebis
Categoria:Nati saeculo 2 a.C.n.
Categoria:Mortui 91 a.C.n.
Publius Rutilius Rufus

**Publius Rutilius Rufus** (natus circa annum 158 a.C.n., mortuus 78 a.C.n. Smyrnae) vir publicus Romanus fuit.

## Cursus honorum 
Rutilius annis 134 - 132 a.C.n. tribunus militum apud Scipionem Aemilianum fuit. Circa annum 118 praeturam adeptus est atque 115 primo - tum frustra - consulatum petebat. Tum Marcus Aemilius Scaurus electus est. Anno 113 a.C.n. legatus in Cretam insulam missus est. Annis 109 - 107 legatus Quinti Caecilii Metelli Numidici  Bello Iugurthino interfuit. Anno 105 a.C.n. una cum Gnaeo Mallio Maximo consul electus est et post cladem die 6 Octobris apud Arausionem a Cimbris et Teutonibus acceptam milites Romanos arte gladiatorum instruebat. Anno 94 legatus proconsulis Asiae Quinti Mucii Scaevolae fuit. Anno 92 a.C.n. a publicanis provinciae accusatus est et a iudicio equitum iniquo, urgente Mario,  repetundarum ad exsilium damnatus est. Primo Mytilenen, deinde Smyrnam in exilium iit, urbem in eadem provincia, quam diripuisse accusatus erat. Deinde Romam reverti pertinacissime recusabat. 

Smyrnae Cicero eum anno 78 paulo ante mortem convenit. Sermonem cum eo habitum Cicero fontem fuisse declaravit librorum "de re publica"; Rutilium enim sibi rettulisse de colloquio memorabili a Scipione cum amicis habito, cui ipse tunc adulescentulus 50 fere annis antea (i. e. anno 129 a.C.n.) interfuisset, cuius tres dies Cicero suis sex libris repetere finxit.

## Philosophus et iuris peritus 
Discipulus Panaetii fuit atque doctrinam Stoicismi tenebat ac inter personas Ciceronis librorum "De re publica"  inductus est. Res gestas Romanas composuit, hodie deperditas, in quibus multa de vita sua rettulisse dicitur. Praeterea, ut qui iuris peritus habebatur,  *responsa* dare solebat.

## Bibliographia 
* 
*Rutilius 34 in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft

## Notae 

Rufus, Publius
Categoria:Senatores
Categoria:Praetores
Categoria:Populares (Roma antiqua)
Categoria:Historici Romani antiqui
Marcus Aemilius Scaurus

**Marcus Aemilius Scaurus** haec dissimilia significat:

# Marcus Aemilius Scaurus (senior)
# Marcus Aemilius Scaurus (iunior)
Lucius Mummius Achaicus

**Lucius Mummius** (natus saeculo 3 aut 2 a.C.n., mortuus post annum 141 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

## Gens 
Frater eius Spurius Mummius ei legatus in bellum Achaicum secutus est.

## Cursus honorum 
Mummius anno 153 praetor Hispaniae Ulteriotis feliciter contra Lusitanos pugnavit et anno postero de eis triumphavit. Anno 146 a.C.n. consul una cum Gnaeo Cornelio Lentulo electus Corinthiis adversus Romanos rebellantibus, eorumque legatis iniuriam facientibus, conscripto exercitu, Corinthum profectus est. Corinthii, veluti nihil negotii bello Romano suscepissent omnia neglexerant. Praedam, non proelium cogitantes, vehicula duxerant ad spolia Romanorum reportanda. Conjuges liberosque ad spectaculum certaminis in montibus posuerunt. Quam vecordiam celerrima poena consecuta est; nam proelio ante oculos suorum commisso caesi, lugubre his spectaculum et gravem luctus memoriam reliquerunt. Conjuges et liberi eorum de spectatoribus captivi facti praeda victorum fuere. Urbs ipsa Corinthus direpta primum, deinde tuba praecinente diruta est: populus omnis sub corona venditus; dux eorum victus domum refugit eamque incendit; conjugem interfecit, et in ignem praecipitavit; ipse veneno interiit.

Erat Corinthi magna vis signorum tabularumque pretiosarum, quibus Mummius urbem et totam replevit Italiam nihil vero in domum suam intulit: sed harum rerum adeo rudis et ignarus erat Mummius, ut, cum eas tabulas Romam portandas locaret, edixerit conducentibus, si eas perdidissent, novas esse reddituros. Una eximii pictoris tabella ludentibus alea militibus alvei vicem praestitit. Quae tabella deinde, cum praeda venderetur, ab Attalo rege sex millibus nummorum empta est. Mummius pretium admiratus, ex alieno judicio pulchritudinem tabellae suspicatus est, atque venditionem rescidit et tabellam iussit Romam deferri. Achaia provincia Romana tum constituta est et Mummius prumus proconsul factus est.

Hic iterum triumphavit atque apud *Ludos Triumphales* primo theatrum Graecum populo praebuit. Achaici cognomen non prius quam mortuus accepit. Anno 142/141 a.C.n. una cum Publio Cornelio Scipione Aemiliano Africano censor erat. Consilia acria antecessoris tum leniavit. Paulo post mortuus est; senatus filiae orbae dos dedit. Cicero eum mediocrem et obsoletum oratorem dixit.

## Bibliographia 
* 
* 

## Notae 

Achaicus, Lucius
Categoria:Praetores Hispaniae Ulterioris
Categoria:Censores
Categoria:Proconsules Achaeae
Bellum Actiacum

[thumb|Bellum Actiacum a [Laurentius A. Castro|Laurentio Castro pictum anno 1672.]]
**Bellum Actiacum** fuit ultimum Rei Publicae Romanae proelium, quo classis Augusti Caesaris anno 31 a.C.n. ante Actium classem Marci Antonii et Cleopatrae superavit. Jutus a classi amatoris Cleopatrae, Antonius ipse suas naves ducebat, navesque Augustianae a Marco Vipsanio Agrippa ducebantur. Post hanc victoriam, Augustus potestatem suam solidavit et se ipsum principem creavit, quam ob rem primus imperator Romani Imperii ab historicis habetur.

## Proelium 
thumb|Copia describenda
Quadrigenti naves Augusti in Sinu Actii universam classem Antonii et Cleopatrae saepserunt. Desperans cladem, Antonius consilium cepit, ut naves Augusti arietaret. Quintus Dellius, legatusAntonii, sociavit cum Augusto et dedit Augusto illum concilium. Itaque Augustus et Agrippa naves suas ab Antonio transduxerunt. Naves eius tam segnes et milites tam aegri fuerunt, ut fatigati sint citissime. Tum naves Augusti deleverunt naves constitas. Cleopatra, cadendum navum  Antonii tuita, cum classi suo recessit.

## Exitus 
Proelio confecto, Marcus Antonius et Cleopatra mortem sibi adsciverunt, Augustus se ipsum principem declaravit, et Imperium Romanum reapse inchoavit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Bellum Civile (44-30 a.C.n.)
Categoria:Proelia
Categoria:Marcus Vipsanius Agrippa
Categoria:Augustus
Categoria:Marcus Antonius
Categoria:Cleopatra VII
Categoria:31 a.C.n.
Gaius Popillius Laenas

**Gaius Popil**(l)**ius Laenas** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus post annum 158 a.C.n.) vir publicus Romanus erat bis consul, annis 172 et 158 a.C.n., qui notissimus est ob scribendum circulum in harena circum Antiochum regem Syriae, ut ei persuaderet ut excederet ex Aegypto. Etenim Titus Livius Popilium "asperitate animi" insignem fuisse iudicabat

## Gens 
Frater eius Marcus Popillius P.f. Laenas anno 173 a.C.n. consulatum gessit. Filius eius Publius Popillius Laenas anno 132 a.C.n. consulatum adeptus est.

## Cursus honorum 
Anno 175 Laenas praetor fuit et anno 172 una cum Publio Aelio P.f. Ligo primo consul erat. Tum primum ambo consules e plebe fuerunt. Popillius Laenas consul impediebat, ne senatus captivos Ligures, quos frater Marcus anno superiore contra ius gentium ceperat, restitueret.

### De circulo in harena  
Abbas Lhomond ad puerorum usum in scholis fabulam de Antiocho et Popilio ita narrabat: Anno 168, *Paulo Aemilio consule, Romam venerunt legati a Ptolemaeo rege Aegypti, qui, pulso fratre maiore, Alexandriam tenebat. Nam Antiochus rex Syriae, per speciem reducendi in regnum maioris Ptolemaei, Aegyptum invadere conabatur. Iam navali proelio vicerat minorem Ptolemaeum, et Alexandriam obsidebat; nec procul abesse videbatur quin regno opulentissimo potiretur. Legati sordidati, barba et capillo promisso, cum ramis oleae ingressi curiam procubuerunt. Oratio fuit etiam miserabilior quam habitus. Orabant senatum ut opem regno Aegypti ferret. Moti patres legatorum precibus, extemplo legationem miserunt, cuius princeps **Gaius Popilius Laenas**, ad bellum inter fratres componendum. Iussus est Popilius adire prius Antiochum, deinde Ptolemaeum, eisque denuntiare ut bello absisterent: qui secus fecisset, eum pro hoste a senatu habitum iri.

*Prope Alexandriam Antiocho occurrerunt legati, quos advenientes Antiochus amice salutavit, et Popilio dextram porrexit; at Popilius suam regi noluit porrigere, sed tabellas, in quibus erat senatus consultum, ei tradidit, atque statim legere iussit. Quibus perlectis, Antiochus dixit se, adhibitis amicis, consideraturum quid faciendum sibi esset. Indignatus Popilius, quod rex aliquam moram interponeret, virga, quam manu gerebat, regem circumscripsit; ac: "Prius, ait, quam hoc circulo excedas, da responsum, quod senatui referam." Obstupefactus Antiochus, cum parumper haesitasset: "Faciam, inquit, quod censet senatus." Tum demum Popilius dextram regi tanquam socio et amico porrexit. Eadem die, cum Antiochus excessisset Aegypto, legati concordiam inter fratres auctoritate sua firmaverunt. Clara ea legatio fuit, quod Egyptus Antiocho adempta, redditumque regnum patrium stirpi Ptolemaei fuerat.
''

## Consul iterum 
Anno 158 Popillius una cum Marco Aemilio Lepido iterum consul erat.

## Fontes 
## Bibliographia 
* 
* 

## Notae 

Laenas, Gaius
Categoria:Senatores
Categoria:Praetores
Publius Cornelius Scipio Nasica

**Publius Cornelius Scipio Nasica** significare potest:
* Publius Cornelius Cn.f. Scipio Nasica, consul anno 191
* Publius Cornelius Scipio Nasica Corculum, consul annis 162 et 155
Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus

**Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus** vel **Asiagenes** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus post annum 184 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

## Gens 
Frater eius clarus Publius Cornelius Scipio Africanus fuit.

## Cursus honorum 
Legatus annis 207 - 202 a.C.n. expeditionibus fratris in Hispania, Africa Siciliaque interfuit. Anno 193 praetor Siciliam administravit. Anno 191 sub imperio consulis Manii Acilii C.f. Glabrionis contra Antiochum III, Persidis Syriaeque regem meruit. Rege ad Thermopylas victo, consul Lucium Scipionem Romam dimisit, victoriam nuntiaturum.

Qui anno 190 una cum Laelio consul electus  bellum cum Antiocho finiendum suscepit : nam, quamquam belli imperitus erat, quia frater Publius, ille illustris imperator qui Hannibalem Zamae vicerat, legatum ei adfuturum pollicitus erat, hoc magnum bellum ut sibi traderetur persuaserat. Ita post longum iter per Macedoniam et Thraciam, a rege Philippo V omnia necessaria Romanis ministrante commodius factum, ad Hellespontum pervenit et exercitum in Asiam traduxit. Antiochus legatos de pace frustra misit : nam condiciones sibi oblatas (ultra Taurum recedendum ei erat) recusare maluit. Romani  duo ferme milia ab hoste castra posuerunt. Antiochus coepit aciem instruere, nec Scipio detrectavit certamen. Cum autem duae acies in conspectu essent, coorta nebula caliginem dedit, quae nihil admodum Romanis, eadem plurimum regiis nocuit; nam humor gladios aut pila Romanorum non hebetabat; arcus vero quibus Antiochi milites utebantur, fundasque et iaculorum amenta emollierat. Itaque fusus est regis exercitus fugatusque. Ipse Antiochus cum paucis fugiens in Lydiam concessit. Tum Asiae urbes victori se dediderunt. Nec multum huic victoriae contulisse Lucium Scipionem consentiunt auctores antiqui, in primis Appianus, cui si credideris, praecipui duces Romanorum exercitus fuere legatus consularis Gnaeus Domitius Ahenobarbus et rex Eumenes (Publius Scipio Africanus tum aegrotabat nec proelio interfuit). Nihilominus Lucius Scipio Romam reversus, ingenti gloria anno 188 de Antiocho triumphavit, et Asiatici cognomen assumpsit. Posteriore anno (187 a.C.n.)  simul cum fratre accusatus est acceptae ab Antiocho pecuniae, et quamvis contenderet omnem praedam in aerarium fuisse illatam, damnatus tamen est et in carcerem duci coeptus. Anno 184 a censoribus Marco Porcio Catone et Lucio Valerio Flacco notatus et ei equus publicus demptus est.

## Bibliographia 
* 

## Notae 

Scipio Asiaticus, Lucius
Categoria:Senatores
Categoria:Praetores Siciliae
Claudius Nero et Marcus Livius Salinator

Asdrubal frater Hannibalis ex Hispania, profectus cum ingentibus copiis in Italiam trajicere parabat. Actum erat de imperio Romano, si jungere so Annibali potuisset. Itaque Roma profecti sunt duo consules **Claudius Nero** et **Livius Salinator**; hic in Galliam Cisalpinam, ut Asdrubali ad Alpibus descendenti occurreret, ille vero in Apuliam, ut Annibali se opponeret. Fuerant Livio cum Nerone veteres inimicitiae tamen ubi ei collega datus est, injuriae quamgravissimam acceperat oblitus est; et amicitiam cum eo junxit, ne propter privatam discordiam respublica male administraretur. Ea gratiae reconciliatione laetus senatus digredientes in provincias consules prosecutus est. Eiporro id in mente habebant, ut uterque in sua provincia hostem contineret, neque conjungi aut conferre in unum vires pateretur.

Inter haec Asdrubal Italiam ingressus, quatuor equites cum litteris ad Annibalem misit: qui capti ad Neronem sunt perducti. Consul, cognito Asdrubalis consilio, audendum aliquid improvisum ratus, cum delectis copiis profectus est nocte, et inscio Annibale, paene totam Italiam emensus sex dierum spatio ad castra Livii pervenit, amboque collatis signis Asdrubalem apud Senam vicerunt. Caesa sunt eo proelio quinquaginta sex hostium millia. lpse Asdrubal, netantae cladi superesset, concitato equo se in cohortem Romanam immisit, ibique pugnans cecidit. Nero ea nocte, quae pugnam secuta est, pari celeritate qua venerat, in castra sua rediit, antequam Annibal eum discessissesentiret. Caput Asdrubalis, quod servatum cum cura attulerat, projici ante hostium stationes jussit. Annibal, viso fratris occisi capite, dixisse fertur: "Agnosco fortunam Carthaginis."

## Fontes 
Categoria:Roma antiqua
Porus

**Porus**, litteris Graecis Πῶρος, unus ex regibus Indorum fuit (cuius nomen Indicum inter doctos non constat; saepe Purushottama familiae Paurava dicitur fuisse), viribus corporis et animi magnitudine pariter insignis, qui bellum iampridem adversus Alexandrum Magnum parabat. Commisso itaque proelio, exercitum suum Macedonas invadere iubet; sibi regem eorum privatum hostem deposcit. Nec Alexander pugnae moram fecit, sed prima congressione vulnerato equo, cum praeceps ad terram dedicisset, concursu satellitum servatur. Porus, multis vulneribus obrutus, capitur. Hic, cum cladem tolerare non posset, neque cibum sumere voluit, neque sua vulnera curari passus est, aegreque ab eo familiares obtinuerunt ut vellet vivere. Quem Alexander, ob honorem virtutis, incolumem in regnum remisit. Paulo post annum 321 a.C.n. insidiis ab Eudemo Macedone captus, necatus est.

## Fontes antiqui 
* Arrianus, *Anabasis Alexandri* 5.8-9, 5.19-21, 5.24, 6.2; *Indica* 5.3; *Historia post Alexandrum* 1b.5; 1.36
* Curtius, *Historiae* 9.2.5, 3.22, 10.1.20
* Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* 17.93, 18.3, 19.14
* Plutarchus, *Vita Alexandri* 60

## Bibliographia 
* "Porus. 1" in 

* Index regum Indiae

## Nexus externi 
Categoria:Reges
Categoria:Mortui saeculo 4 a.C.n.
Categoria:Nati saeculo 4 a.C.n.
Categoria:Incolae Indiae
Scutum (constellatio)

**Scutum** minima constellatio ad caeli lineam aequinoctialem sita est.

Anno 1690 in libro *Firmamentum Sobiescianum* ab Iohanne Hevelio descripta regique Polonico Ioanni III Sobiescio (1629 - 1696) dedicata est. Constellatio regis Scutum significans ab initio **Scutum Sobiescianum** vocabatur. Inde unica constellatio est quae nomen de homine recenti traxit.

## Stellae 
* δ Scuti stella gigas pulsans generis F2 IIIp est: Luminositas stellae inter 4,60m et 4,70m intra aliquot horas variat. (Sunt pulsationes variae variarum periodum.) δ Sct duas stellas comitantes habet, quae a stella principali 870 vel 3000 ua remotae sunt. Systema δ Sct a Sole 187 sla remotum est.

## Notae 

## Nexus externi 
* "Scutum" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Categoria:Constellationes
Lucius Papirius Cursor

**Lucius Papirius Cursor** (quando natus sit, quando mortuus, nescimus) senator ac vir publicus Romanus saeculi 4 a.C.n. erat.

## Familia 
Filius eius Lucius Papirius L.f. Cursor erat, qui annis 293 et 272 a.C.n. consul creatus est.

## Cursus honorum
Fuit consul quinquies: annis 326 a.C.n., 320, 319, 315 atque 313. 

Cum dictatorem anno 325 a.C.n. se adversis ominibus contra Samnites profectum esse sensisset, ad auspicia repetenda Romam regressus est, ac prius Quinto Fabio magistro equitum edixit ut sese loco teneret neu absente se manum cum hoste consereret. Fabius post dictatoris profectionem, opportunitate ductus acie cum Samnitibus conflixit. Neque melius res geri potuisset, si adfuisset dictator. Non miles duci, non dux militi defuit. Viginti millia hostium eo die caesa traduntur. Haud multo post dictator advenit plenus minarum iraeque. Statim advocata concione spoliari magistrum equitum, virgasque ac secures expediri jussit. Tam Fabius militum fidem implorare coepit. Clamor in tota concione est ortus: alibi preces, alibi minae audiebantur. Itaque res in posterum diem est dilata.

Magister equitum noctu clam ex castris Romam profugit, quem dictator ipse secutus est. Vocato senatu iterata contentio est; prehendi Fabium Papirius jussit. Tum Fabii pater ad populum provocavit. Populus Romanus ad preces et obtestationem versus, oravit dictatorem ut veniam adolescentiae Fabii daret. Ipse adolescens ejusque pater procumbere ad genus dictatoris coeperunt, iramque deprecari. Tot precibus cessit Papirius.

Is fuit vir non animi solum vigore, sed etiam corporis viribus excellens. Praecipua pedum pernicitas inerat, quae cognomen etiam dedit. Idem comis et iocorum studiosus. Quadam die inambulans ante tabernaculum, praetorem Praenestinum, qui per timorem segnius suos in proelium duxerat, vocari jussit, et postquam cum graviter increpuit: "Lictor, expedi, inquit, secures," et cum praetorem vidisset metu mortis attonitum: "Agedum, lictor, inquit, exscinde radicem hanc incommodam ambulantibus." Deinde praetorem mulcta dicta dimisit.

## Fontes 
Categoria:Senatores
Categoria:Dictatores Romani
Cursor, Lucius
Publius Valerius Laevinus

**Publius Valerius Laevinus** (natus saeculo 4 a.C.n., mortuus post annum 280 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.

## Cursus honorum 
Valerius anno 280 a.C.n. cum Tiberio Coruncanio consul electus est. Victus est a Pyrrho Epirotes in proelio Heracleae, sed urbes Neapolim, Capuam atque Rhegium tenere potuit.

## Nexus externi 
* Biographia brevis apud imperiumromanum.com (lingua Theodisca scripta)

## Fontes 
* Dionysius Halicarnassensis, Antiquitates Romanae XIX 11 - 12
* Titus Livius, Periochae XIII
* Plutarchus, Phyrrhus XVI 3 - XVII 4

## Bibliographia 
* Der Neue Pauly T. 12/1, c. 1098

Laevinus, Publius
Categoria:Senatores
Cineas

**Cineas** (Graece Κινέας) in historia Romana fuit legatus Thessaliae et amicus Regis Pyrrhi Epirotis. De quo Lhomond ait:

Pyrrhus, rex Epirotarum, cum putaret sibi gloriosum fore pacem et foedus cum Romanis post victoriam facere, Romam misit legatum **Cineam**, qui pacem aequis conditionibus proponeret. Erat is regi familiaris magnaque apud eum gratia valebat. Dicere solebat Pyrrhus se plures urbes Cineae eloquentia, quam armorum vi, expugnasse. Cineas tamen regiam cupiditatem non adulabatur: nam cum in sermone Pyrrhus ei sua consilia aperiret, dixissetque se velle Italiam ditioni suae subjicere, respondit Cineas: "Superatis Romanis, quid agere destinas, O rex?" Italiae vicina est Sicilia, inquit Pyrrhus, nec difficile erit eam armis occupare. Tunc Cineas: "Occupata Sicilia, quid postea acturus es?" Rex qui nondum Cineae mentem perspiciebat: In Africam, inquit, trajicere mihi animus est. Pergit Cineas: "Quid deinde, O rex?" Tum denique, Mi Cinea, ait Pyrrhus, nos quieti dabimus dulcique otio fruemur. "Quin tu, respondit Cineas, isto otio jam nunc frueris?"

Romam itaque venit Cineas, et domos principum cum ingentibus donis circumibat. Nusquam vero receptus est. Non a viris solum, sed et a mulieribus spreta ejus munera. Introductus deinde in curiam, cum regis virtutem propensumque in Romanos animum verbis extolleret, et de conditionum aequitate dissereret, sententia senatus ad pacem et foedus faciendum inclinabat; tum Appius Claudius senex et caecus in curiam lectica deferri se jussit, ibique gravissima oratione pacem dissuasit: itaque responsum Pyrrho a senatu est eum, donec Italia excessisset, pacem cum Romanis habere non posse. Senatus quoque vetuit captivos omnes, quos Pyrrhus reddiderat, ad veterem statum redire priusquam bina hostium spolia retulissent. Quare legatus ad regem reversus est: quo cum Pyrrhus quaereret qualem Romam comperisset, respondit urbem sibi templum senatum vero consessum regum esse visum.

## Fontes 
Cassius Dio, Historia Romana 9.40.5

Plutarchus, Pyrrhus 18-19

Epistulae Ciceronis.
Categoria:Legati Graeci antiqui
Categoria:Nati saeculo 4 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 3 a.C.n.
Manius Curius Dentatus

**Manius Curius Dentatus** (ca. 330 a.C.n. - 270 a.C.n.) fuit vir plebeius Romae antiquae, clarus quia terminavit bella contra Samnites.

Secundum Plinum, cognomen "dentatus" ei detur quod natus sit cum dentibus.

## Bella contra samnites 
Consul fuit semel in anno 290 a.C.n., anno in quo pugnavit vicitque militias contra Samnites Sabinosque.
**Manius Curius Dentatus** contra Samnites profectus, eos ingentibus proeliis vicit. Romam regressus in concione ait "Tantum agri cepi, ut solitudo futura fuerit, nisi tantum hominum cepissem: tantum porro hominum cepi, ut fame perituri fuerint, nisi tantam agri cepissem." Ex tam opulenta victoris, adeo ditari noluit, ut quam a malevolis interversae pecuniae argueretur, gutto ligneo, quo uti ad sacrificia consueverat, in medium prolato iuraverit se nihil amplius de praeda hostili in domum suam intulisse. Legatis Samnitum aurum offerentibus, cum ipse rapas in foco torreret, "Malo, inquit, haec in fictilibus meis esse, et aurum habentibus imperare." Agri captivi septena iugera populo viritim divisit: cumque ei senatus iugera quinquaginta assignaret, plus accipere noluit, quam singulis fuerat datum, dixitque malum esse civem, cui non idem quod aliis satis esse posset

## Bella in Pyrrhum 
Electus consul suffectus in anno 284 a.C.n. Gallos Senones vicit.In anno 275 a.C.n. fuit consul bis et vicit exercitum Pirrhi in proelio Beneventi (illo tempore, Maleventum). Anno posteriore, inter tertium consulatum, Lucanos exterminavit.
Postea Curius consul creatus adversus Pyrrhum missus est: cumque ea de causa delectum haberet, et iuniores taedio belli nomina non darent, coniectis in sortem omnibus tribubus, primum nomen urna extractum citari iussit. Cum adolescens non responderet, bona eius hastae subiecit. Tunc ille ad tribunos plebis cucurrit, de iniuria sibi facta graviter querens, eorumque opem implorans. At Curius et bona eius et ipsum quoque vendidit, dixitque non esse reipublicae opus eo cive qui parere nesciret: neque tribuni plebis adolescenti auxilio fuerunt; posteaque res in consuetudinem abiit, ut delectu rite acto qui militiam detractaret, in servitutem venderetur. Hoc terrore ceteri adacti nomina promptius dederunt.

His copiis Curius Pyrrhi exercitum cecidit, deque eo rege triumphavit. Insignem triumphum fecerunt quatuor elephanti cum turribus suis tum primum Romae visi. Victus rex in Epirum reversus est.

## domi 
Fuit censor in 272 a.C.n. et initiavit constructionem secundi aquaeductus Romae,Anii veteris, utens exuviis victoriae contra Pirrhum.

In 271 a.C.n. anno, iubet canalem construi (Cavum Curianum) ut defluant aquae stagnantes fluminis Velini, quae erant palus aegra areae orientalis planities Terni, ad saltum Marmoris: unde, aqua influebat in flumen Nigrum, affluens rivus Tiberis.

## Fontes 
Categoria:Senatores
Categoria:Censores
Porta Magni Sancti Bernardi

**Porta Magni Sancti Bernardi**, etiam una cum minore monte **Mons Sancti Bernardi** olim **Mons Iovis** vel **Mons Poeninus** aut **Penninus**) per Alpes Poeninas inter Helvetiam (Vallesiam) et Italiam (Vallem Augustae Praetoriae) est porta celeberrima et antiqua in via Francigena. Ibi, 2473 m. altitudinis, est hospitium saeculi XI a sancto Bernardo Menthonis (seu Augustae Praetoriae) conditum et per annum incolatum.

Titus Livius de hac porta loquitur. Fama est (valde dubia) Hannibalem hac transiisse anno 133 a.C.n.; certum est autem Napoleonem per hanc viam anno 1800. Inter alios viatores illustres qui per Magni Sancti Bernardi iter fecerunt sunt: 

* sanctus Ambrosius, episcopus Mediolanensis (383)
* sanctus Martinus Turonensis (386)
* Stephanus II, papa (753)
* Carolus Magnus (800)
* sanctus Leo III, papa (804)
* Sigericus, episcopus (990)
* sanctus Petrus Damianus (1064)
* Franciscus Rabelaesus scriptor Francicus (1541)
* sanctus Franciscus de Sales, episcopus et doctor ecclesiae (1596)
* Angelus Roncalli, futurus beatus Ioannes XXIII, papa (1947)
* Ioannes Paulus II, papa (1995)
* Benedictus XVI, papa (2006)

Canonici Magni Sancti Bernardi regulam sancti Augustini sequuntur. Horum hospitium est locus adorationis eucharisticae et caritatis pro proximis, sicut monstrat sententia: "Hic Christus adoratur et pascitur." Habet ecclesiam pulchram necnon, et bibliothecam, thesaurum, et illustres canes ad viatores salvandos.

* Iter per Alpes Poeninas
* Burgus Sancti Petri
* Octodurus
* Augusta Praetoria
* Napoleo Alpes transcendit, tabulae Iacobi Ludovici David
* Napoleo Alpes transcendit, tabula Pauli Delaroche

## Notae 

## Nexus externi 
* Congregatio Magni Sancti Bernardi

Categoria:Transitus Alpium
Categoria:Valesia
Categoria:Viae Helvetiae
Categoria:Viae Italiae
Categoria:Via Francigena
Categoria:Loci in itinerario Sigerici
Categoria:Geographia Vallis Augustanae
Xerxes I (rex Persarum)

Darius I bellum novum adversus Graecos parabat. Cum decessit, **Xerxes** (lingua Persica antiqua *Xšayaršā*; Graece ), **primus** huius nominis, filius et successor Darii, patris incoepta persecutus est. Bellum et mari et terra per quinquennium instruxit, et tantas collegit copias, quantas neque antea, neque postea quisquam habuit. Eius enim classis mille et ducentarum navium longarum fuit, quam sequebantur duo millia onerariarum. Terrestres autem exercitus septingentorum millium peditum, equitum quadringentorum millium fuerunt. Diversissimae gentes, et innumeri populi sub signis Persarum militabant : Indi, Arabes, Chaldaei, Lydi, Aethiopes. Haec multitudo varia linguis, vestibus et armis, colluvio barbarorum erat, non justus exercitus. Ceterum tanto agmini dux deerat.

Neque enim dux haberi poterat Xerxes, rex nullius virtutis aut prudentiae. In consilis stolide ferox, in periculis timidus erat ; et primus in fuga, postremus in proelio semper visus est. Vana superbia inflatus, non solum hominibus, sed etiam ipsi rerum naturae, velut dominus, imperare voluit. Montem Athon effosum ingenti labore mari aperuit, et pervium fecit suis navibus. Trajecturus copias ex Asia in Europam, injecerat super Hellespontum pontem ratibus impositum. Pons vero tempestate quassatus fuit, et fluctibus dissolutus. Rex amens ira, trecentos flagellorum ictus mari infligi jussit, et compedes dari.

In libro Biblico Estheris Xerxes nominatur Hebraice "Ahashverosh", quod Latine in translatione Vulgata sonat **Assuerus**.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Xerxes I.jpg|"Xerces, Persarum rex" a Gulielmo Rovillio anno 1553 fictus
Fasciculus:Xerxes lash sea.JPG|Xerxes Hellespontum fustigandum iubet, anno 1909 fictus
Fasciculus:Xerxes Cuneiform Van.JPG|Inscriptio Xerxis prope arcem ad lacum Thopitin scalpta
Fasciculus:Tomb of Xerxes.JPG|Sepulchrum ad necropolim Persepolitanam (*Naqš-e Rostam*) saeculo fere V a.C.n. excavatum et Xerxi communiter adscriptum 

## Fontes 
*Herodotus: *Historiae*  libri VII-IX passim

* Achaemenidae
* Imperium Persarum

## Nexus externi 
*Xerxes I in Ancient History Encyclopaedia

## Fontes
Categoria:Nati 519 a.C.n.
Categoria:Mortui 465 a.C.n.
Categoria:Liber Esther
Categoria:Necati
Categoria:Pugna ad Thermopylas
Categoria:Reges Persarum
Sextans (constellatio)

**Sextans** est constellatio non valde lucida, quae iuxta Leonem ad meridiem spectari potest. Illa constellatio ab Iohanne Hevelio saeculo XVII primum descripta ac nominata est.

## Stellae 
## Nebulae 
* NGC 3115
* NGC 3156
* NGC 3169

## Notae 

## Nexus externi 
* "Sextans" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Categoria:Constellationes
Apus (constellatio)

thumb|left|Apus.

**Apus** constellatio in caelo australi sita est, quae avem tropicalem significet, quamquam nomen ipsum avem significat quae ubique terrarum invenitur et plurimum vitae tempus aere volans degit. (Vide: Apus.)
 Apus constellatio non tanta lucida est solumque quattuor stellas paulo lucidiores continet. Illa constellatio primum a nautis Batavis ex India revertentibus descripta est. Non novimus autem utrum nomen sideris ex eis an ex Indicis ortum sit. Iohannes Bayer constellationem anno 1603 nomine *Avis Indica* in libro suo de constellationibus descripsit.

## Stellae 
θ Apodis stella magnitudinem varie mutans e classe spectrali M est cuius magnitudo inter 5,5m et 6,6m variat.

## Notae 

## Nexus externi 
* "Apus" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Categoria:Constellationes
Miltiades (vir militaris)

thumb|Miltiades
**Miltiades** (Graece Μιλτιάδης), qui Athenas servaverat, strategus, tributus est honor talis : scilicet in tabula, in qua Marathonis victoria depicta fuit, effulgebat ante alias imago eius, pugnantes adhortantis et proelium committentis. In tanto duce summa erat, non modo Athenis, sed etiam apud omnes civitates auctoritas, et nobile nomen, et laus rei militaris maxima. Ille tamen proditionis accusatus fuit, et pecunia mulctatus ab ingratis civibus. Hanc pecuniam quod solvere non poterat, in vincula publica coniectus est, et in carcere, aeger vulneribus, diem obiit supremum. Athenienses autem postea culpae suae poenituit, et Miltiadi sepulchrum erectum est iuxta commilitonum tumulos in campo Marathonis.

Cornelius Nepos plura de Miltiade scripsit.

## Fontes 
* Diodorus Siculus libro decimo *Bibliothecae historicae* 9.6.
* Herodotus, Erato 34-41, 103-114, 132-136, 140.
* Pausanias libro primo *Graeciae descriptionis* cap. 32(4)
*Plato, *Gorgias* 516d-e

Categoria:Milites Graeci antiqui
Categoria:Ductores exercitus
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 5 a.C.n.
Toga

thumb|Vir togatus
**Toga** est vestimentum a viris Romanis (et olim etiam ab Etruscis et feminis Romanis) gestum, ex magno hemicyclio texti lanei non tincti factum. Nomen *togae* eandem radicem ac verbum *tegendi* habet. In Vergilii *Aeneide* (1.282) Iuppiter Veneri Romam conditum iri pollicitus Romanos "gentem togatam" vocat. Toga Romana ex Etruscorum et Graecorum vestimentis configurata est. 

## Genera togarum 
* Toga virilis vel libera vel pura, a Romanis liberis gesta
* Toga praetexta, clavo purpureo ornata, a quibusdam magistratibus nec non a pueris puellisque gesta
* Toga candida, ab honores petentibus gesta
* Toga picta, i.e. acu picta, a ducibus gesta qui triumphum celebrabant
* Toga pulla, a viris lugentibus gesta

* Toga virilis sumpta, pictura muralis Pompeiiana
* Stola

Categoria:Roma antiqua
Categoria:Vestimenta
Crater (constellatio)

**Crater** constellatio iuxta Hydram sita est quacum etiam mythologice coniuncta est. Crater imprimis e quattuor stellis quartae magnitudinis constat. Miro modo non α Crateris, sed δ Crt lucidissima est. 
Crater inter illas 48 constellationes antiquas numeratur, quae iam a Claudio Ptolemaeo commemoratae sunt. 

## De mythologia 
In mythologia Graeca Crater cum Corvo et Hydra coniuncta est:
Apollo patri Dii sacrificaturus corvum emisit, ut ille aquam e fonte quodam afferret. Corvus cratere capto profectus est. In via autem ficos immaturos de fico arbore pendentes videbat, quos quin gustet facere non potuit.
Itaque non nullos dies exspectavit, quoad fici maturi facti sunt, postea demum mandatum perfecit. Vt cum sero venisset ignosceretur, hydram quandam cepit aiens illam iter ad fontem ferrens prohibuisse.
Apollo autem mendacium intellegens corvum multavit ita, ut tempore ficorum maturorum bibere non iam posset. Praeterea corvum in caelo posuit una cum cratere atque hydra ut omnes monerentur.
Apud alios scriptum videmus regem Demophonem altero quoque anno filiam urbis nobilem sacrificavisse, ut pestes arceret. Hostia quamvis sorte eligeretur, tamen Demophon filiae suae semper pepercit. Cum unus ex optimatis Matusius vocatus ea de re querens postularet, ut etiam de regis filia sors iaceretur, Demophon illius filiam immolari iussit. Matusius eam crudeliter ultus est filia regis caesa Demophonti vinum praebens, quod sanguine filiae regis mixtum erat. Matusius hoc facinore morte multatus est, sanguinis crater autem in caelo positus ut homines moneret. 

## Stellae 
Alces sive α Crateris 174/175 sla a nobis distat. Stella lutea gigas est e classe spectrali K0 III.

## Notae 

## Nexus externi 
* "Crater" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Categoria:Constellationes
Clemens I

**Sanctus Clemens I** sive Clemens Romanus, martyr Ecclesiae Catholicae, fuit quartus episcopus Romanus ab anno 89 usque ad 97.

Studiosi dubitant si Clemens differens est ab eo quem notat Sanctus Paulus in Epistula ad Philippenses (4:3). Agitur de liberto Flavii Clementis, qui fuit consul eodem tempore consobrini principis Domitiani.

## Pontificatus 
Obiit circa annos quattor post depositionem a pontificatu pro Evaristo. Festum eius celebratur ab Ecclesia Catholica Romana die 23 Novembris.

Romae stat basilica antiquissima in monumento suo erecta.

Tradunt auctores saeculi IX Clementem martyrium in Crimea anno 102 passum esse; in exsilium in Chersonesum ab imperatore Nerva et a pontificatu dimittere coactum esse; condemnatum ad metalla, conversiones captivorum ibi operatum esse et renuisse sacrificiis deos colere; capitis damnatum, deiectum cum ancora in collo in Mare Nigrum esse. Corpus eius recuperatum tradunt latum esse Romam a sanctis Cyrillo Methodioque anno 869, ut poneretur in basilica ipsius Clementis nomen ferenti, erecta saeculo V super fundamentis domus paternae, in qua inveniuntur, in "affresco", antiquissimae inscriptiones parietales in lingua inter Latinam et quasdam vulgares linguas exaratae.

Sanctus Irenaeus refert Clementem vidisse apostolos et audivisse suis ipsis auribus eorum praedicationem. 

Ipso regnante, schismata et haereses apparuerunt in ecclesia: Gnostici Ebionitaeque.

## Scripta 
* Inter eius ministerium, Corinthi, conflagraverunt seditiones contra sacerdotes-episcopos. Clemens, episcopus ecclesiae Romae, epistulam Corinthum misit ut ordo officiaque pastorum servarentur, lectores memoria apostolorum Petri Paulique movendo. 
* Traditio alteram epistulam ab eo scriptam esse vult, sed hae litterae iam ei non ascribuntur.

*Epistula prima Clementis
*Epistula secunda Clementis
*Pseudepigrapha Clementis

## Nexus Externi 
* Epistula 
* Fontes Latinae de papis usque ad annum 530 (Papa Felix IV)
* Liber pontificalis
* Lectio papae Benedicti XVI de Clemente inter audientiam generalem die 7 Martii 2007 (Italiane)
* Opera Omnia

Categoria:Papae
Categoria:Papae qui abdicaverunt
Categoria:Sancti
Categoria:Martyres
Categoria:Patres Apostolici
Categoria:Nati saeculo 1
Categoria:Mortui saeculo 1 aut 2
Categoria:Clemens