open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Federicus Badoarus

**Federicus Badoarus** (Italice: *Federico Badoèr*; natus Venetiis 2 Ianuarii 1519 – eadem in urbe 13 Novembris 1593) fuit litteratus, legatus et politicus Italicus. Anno 1558 condidit Academiam Venetam (vel etiam Italice *Accademia della Fama*, h. e. "Academia Famae").

Categoria:Politici Italiae
Categoria:Eruditi Italiae
Mosa (Matrona superior)

thumb|Ecclesia S. Georgii vici Mosae

**Mosa**, vulgo *Meuvy* est vicus communis Bevrennae in praefectura Matronae Superioris Franciae. Ad viam Romanam iacet quae ab Augusta Treverorum Andematunnum Lingonum tendit. Hoc loco, ab Andematunno novem leucis distante, iuxta transitum fluminis Mosae, mansio constructa est vicusque crescebat qui nomen a flumine habuit.

## Notae 
## Bibliographia 
* Théodore Pistollet de Saint Ferjeux, *Carte des voies romaines du Département de la Haute-Marne*. Lingonibus: Vathelet, 1860 Imago apud *Gallica*
* Alphonse Roserot, *Dictionnaire topographique du département de la Haute-Marne* (Lutetiae, 1903) p. viii

## Nexus externi 
[thumb|upright=1.25|[Iter a Moguntiaco Lugdunum|Via Romana ab Augusta Treverorum Andematunnum, peregrino ecclesiam S. Georgii Mosae spectante]] 

Categoria:Loci habitati praefecturae Matronae superioris
Categoria:Loci habitati Imperii Romani
Lingones

thumb|upright=1.5|Nummus argenteus Lingonum saec. I a.C.n.
**Lingones** fuerunt populus Galliae antiquae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes. A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Lingones sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Lingonum in provincia Gallia Belgica constituerunt, urbe capitali Andematunno. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Lingonensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus quibus civitas Gallica, Andematunno Lingonum sede episcopali. 

## Bibliographia 
* G. Drioux, "Les Lingons dans l'histoire romaine d'après les textes littéraires" in *Revue des Études Anciennes* vol. 42 (1940) pp. 622-627

## Nexus externi 
* Alexandra Cordier, *Sanctuaires et établissements ruraux aux abords de la voie Lyon-Trèves sur le territoire des Lingons* (dissertatio universitatis Burgundiensis, 2015) vol. 1 vol. 2
* "Lingons" apud *Arbre celtique*
* "Lingons - Peuple celte du nord de l'Italie" apud *Arbre celtique*

!
Categoria:Andematunnum
Sepulcretum Jirzankal

**Sepulcretum Jirzankal** seu '''Ji'erzankale** est locus archaeologicus iuxta vicum **Quman'* sub municipio Taxkorgan in provincia autonoma Xinjiang Sericae. Ibi in sepulturis octo, anno circiter 500 a.C.n. depositis, thuribula lignea decem anno 2013 effossa sunt, quae testamenta religionis Zoroastrianae esse archaeologi censebant. E vestigiis chemicis folia *Cannabis sativae* in his thuribulis incensa recentius monstratum est.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Vicus Quman a viatore hodierno lucis ope pictus
* Ian Sample, "Earliest known signs of cannabis smoking unearthed in China" in *The Guardian* (12 Iunii 2019)
* Hui Shen et al., "Wood Usage and Fire Veneration in the Pamir, Xinjiang, 2500 yr BP" in *PLOS One'' (26 Augusti 2015)
* Hui Shen et al., "Wood types and environment of the Tashkurgan region, Xinjiang, at 2500 cal yr BP, based on a record from the Ji'erzankale Necropolis" in *Review of Palaeobotany and Palynology* vol. 238 (2017) pp. 7-14 Epitome
* Meng Ren et al., "The origins of cannabis smoking: Chemical residue evidence from the first millennium BCE in the Pamirs" in *Science Advances* vol. 5 no. 6 (12 Iunii 2019)

* Turris lapidea 

## Nexus externi 
* "Zoroastrian Cemetery found in Xinjiang, Tashkurgan Tajik Autonomous County, Jirzankal, 2013" (26 Octobris 2013)

Categoria:Loci archaeologici Sericae
Categoria:Xinjiang
Categoria:Coemeteria
Categoria:Archaeologia medicamentorum
Categoria:Cannabis
Gim Jaeryong

**Gim Jaeryong** vel *Kim Jae-ryong*, litteris Coreanis 김재룡 est politicus Coreae Septentrionalis. Rector officinarum operam dedit. Secretarius fuit ab anno circiter 2007 consilii provincialis factionis operariorum in provincia Pyeong-an septentrionali, atque a mense Martio 2015 secretarius principalis in provincia Chagang. Legatus ad parlamentum a die 10 Martii 2019, primus minister a die 11 Aprilis eiusdem anni meret, antecessore Bak Bongju. Membrum statim fit consilii politici factionis operariorum et commissionis militaris supremae.

## Bibliographia 
* "N. Korea's new premier inspects cement, tractor plants" in *Korea Herald* (29 Aprilis 2019)

## Nexus externi 
* "Kim Jae Ryong" (28 Februarii 2018) apud *North Korea Leadership Watch*
* "North Korea, Kim Jong Un ... Prime Minister Park Bong Ju → Kim Jae Ryong exchange" (12 Aprilis 2019) apud *Teller Report*

Categoria:Homines vivi
Categoria:Nati saeculo 20
Categoria:Politici Coreae
Categoria:Gubernatores civitatum
Cancer cutis

[thumb|[Carcinoma basocellulare, genus cancri cutis]]
**Cancer cutis** est unus ex variis cancris qui in cute oritur, quorum tria genera principalia sunt carcinoma basocellulare, carcinoma spinocellulare, ac melanoma. Plus quam 90% horum cancrorum efficiuntur cum cutis nimio solis aliarumque fontium radiationis ultraviolaceae subiciatur. Cancer cutis est genus cancri saepissime repertum, nam 40% omnium casuum cancri sunt cancer cutis.

## Notae 
## Nexus externi 
* Skin Cancer Foundation (Fondatio de cancro cutis) 
* De cancro cutis apud National Cancer Institute 
* De cancro cutis apud Mayo Clinic 
* De cancro cutis apud Fondation ARC 
* De cancro cutis apud Deutsche Krebsgesellschaft 

Cutis
Categoria:Morbi cutis
Iulianus Nkoghe Bekale

**Iulianus**, vulgo *Julien* **Nkoghe Bekale** (Liberopoli natus die 23 Augusti 1958) est politicus Gabonis. Sodalis est factionis democraticae Gabonensis et legatus parlamento Gabonensi. Minister ab energia anno 2009, minister a commeatu anno 2011, minister laboris anno 2018 meruit. Die 12 Ianuarii 2019 a praeside Ali Bongo primus minister Gabonis factus est, antecessore Emmanuele Issoze Ngondet.

## Notae 
## Bibliographia 
* Hervé Mpiga, "Portrait de Julien Nkoghe Bekale, le nouveau ministre des PME et de l’Artisanat, un secteur crucial pour la création d’emplois au Gabon" in *La Libreville* (15 Maii 2018)
* Albertine Ondo, "Portrait de Julien Nkoghe Bekalé, le nouveau ministre premier ministre du Gabon" in *La Libreville* (12 Ianuarii 2019)

Categoria:Nati 1958
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Gabonis
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Ministri laboris
Categoria:Ministri commeatus
Categoria:Ministri energiae
Archiatrus

**Archiatrus** (vel **archiater**, a graeco **ἀρχιατρός**; ab "ἀρχι-", primus et *ἰατρός*, medicus) definitur a Iosepho Laurentio "princeps medicorum et medicus principis". 
Archiatri vocabantur optimi medici .
De verbo "archiater" verbum Theodiscum "Arzt" (medicus) derivatur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Carolus Iustus Goldhorn, *De archiatris romanis inde ab eorum origine usque ad finem imperii romani*, Lipsiae, 1841
* William Smith, A dictionary of Greek and Roman antiquities, 1882 https://archive.org/details/cu31924028214702/page/n137

Categoria:Medicina
Arrhythmia cordis

[thumb|Fibrillatio ventricularis [electrocardiogrammae ope visibilis. Rhythmus cardialis normalis interruptus videtur.]]
**Arrhythmia cordis** vel **dysrthythmia cordis** est grex malorum rhytmi actionum cordis. Arrythmia ineunte cor pernimium celeriter vel lente vel irregulare se contrahit. Saepe causa intra systema conductionis electricum cordis invenitur. Non raro symptomata absunt, vel tantum vertigo pericpitur. Quaedam formae quidem symptomata gravissima ostendunt.

* Bradycardia - rhythmus regularis, nimium lente 
* Bradyarrhythmia - rhythmus irregularis, nimium lente 
* Tachycardia - rhythmus regularis, nimium celeriter
* Taychyarrhythmia - rhythmus irregularis, nimium celeriter 

Diagnosis per electrocardiogrammam fit; tractatio formae arrythmiae pendet.

Medicamenta in arrhythmias tractandis antiarrhythmica dicuntur.

* Cardiologia
* Fibrillatio atrialis

## Nexus externi 
* Nationalis institutum cordis, pulmonum, sanguinis: *Quod est arrythmia?* 

Categoria:Cardiologia
!
Sylvester Ilunga

**Sylvester**, vulgo *Sylvestre* **Ilunga Ilukamba** (in provincia Katanga natus anno 1947) est oeconomus et politicus rei publicae democraticae Congensis. 

E populo Luba ortus, professor rerum oeconomicarum apud universitatem Kinshasanam ab anno 1979 fuit.

Minister deputatus oeconomiae ab anno 1981, formationis ab 1983, consiliorum ab 1984 iterumque ab 1987, consiliarius iuxta praesidem ab anno 1986, breve temporis spatium minister a formatione anno 1990, minister a vectigalibus anno insequenti meruit, praeside Mobutu Sese Seko. Deinde societatem fodinarum in Africa Australi decem annos gessit. In patriam reditus consiliarius oeconomicus praesidi Iosepho Kabila factus est. Consensu novi praesidis Felicis Tshisekedi et aciei communis Congensis 20 Maii 2019 primus minister nominatus est.

## Nexus externi 
* "Ilunga Ilunkamba: DRC prez nominates experienced hand as Prime Minister" (20 Maii 2019) apud *Africa News.en*
* Pierre Boisselet, "DRC: Sylvestre Ilunga Ilunkamba, the new Prime Minister" (29 Maii 2019) apud *Africa Report*

Categoria:Politici rei publicae democraticae Congensis
Categoria:Professores Universitatis Kinshasanae
Categoria:Ministri vectigalium
Categoria:Gubernatores civitatum
Cenomani

[thumb|Nummus argenteus Cenomanorum. [Nummotheca (Francia)|Nummotheca Parisiensis]]
**Cenomani** fuerunt populus Galliae et Italiae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes.

Cenomani Galliae Cisalpinae urbem capitalem Brixiam habuerunt.

A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Cenomani Galliae Transalpinae sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Cenomanorum in provincia Gallia Lugdunensi constituerunt, urbe capitali Suinduno. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Cenomanensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Suinduno sede episcopali. 

## Notae 
## Bibliographia 
## Nexus externi 
* "Aulerques Cénomans" apud *Arbre Celtique*
* "Cénomans - Peuple celte du nord de l'Italie" apud *Arbre Celtique*

Categoria:Civitates Imperii Romani
!
Petrus Ioannes Perpinianus

**Petrus Ioannes Perpinianus** (vulgo *Pere Joan Perpinyà*; natus in urbe Illice anno 1530 – mortuus Lutetiae, 28 Octobris 1566) fuit iesuita et rhetor Hispanicus.

## Vita 
Natus est in urbe Ilice, non longe a Lucento, in regno Valentino (Hispania) anno 1530.  In Societatem Iesu Conimbrigae (in Portugallia) die 30 Septembris 1551 admissus est; vota simplicia emisit die 16 Decembris 1553 Eborae. 

Docuit apud Collegium Romanum rhetoricam ab annum 1561 usque ad annum 1565. Romae quoque operam dedit in  *Ratione Studiorum* elaboranda. 

Anno 1565 vocatus est in Franciam, ubi docuit eloquentiam primum apud Collegium Lugdunense, deinde Lutetiae . 

Per totam vitam, convenit multos humanistas, inter quos praecipue Quintum Marium Corradum et Paulum Manutium. 

Mortuus est Lutetiae die 28 Octobris 1566 .

## Opera 
* Petri Ioannis Perpiniani Valentini e. Societate Iesu Orationes duodeuiginti, apud Petrum Mariam Marchettum, Brixiae, 1589 https://books.google.it/books?id=RT40PfhruxwC&printsec=frontcover&hl

## Bibliographia 
*Bernardus Gaudeau, De Petri Ioannis Perpiniani vita et operibus accedunt nonnulla opera Perpiniani nondum edita, thesis facultati litterarum tolosanae proposita, Parisiis, apud Retaux-Bray editorem, 1891 https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k6211405q/f11.image.texteImage

## Nexus externi 
* Petrus Ioannes Perpinianus apud Archivium historicum Universitatis Pontificalis Gregorianae
* Articulum  Darii Martínez Montesinos de Perpiniano
* Martínez Montesinos, D., “Pedro Juan Perpiñán, el Cicerón ilicitano”, *El Salt*, Revista del Instituto de Cultura Juan Gil Albert de la Diputación de Alicante, 23 (2010), ps. 32-35. 
* Martínez Montesinos, D., "Pere Joan Perpinyà SJ i L'Archivio Storico della Pontificia Università Gregoriana de ROMA", *La Rella*, 24 (2011), ps. 133-148.
* Martínez Montesinos, D., Pedro Juan Perpiñán. Vida y obra: oratoria y poesía latina. (Elche 1530 - París 1566), tesis doctoral, Universidad de Murcia.

Categoria:Mortui 1566
Categoria:Nati 1530
Erotianus

[thumb|Editio glossariorum Erotiani aliorumque anno [1780 divulgata.]]
**Erotianus** (Graece ), vel **Herodianus** () fuit scriptor Graecus, fortasse etiam medicus. Scripsit libellum nuncupatum ''Τῶν παρ' Ἱπποκράτει λέξεων συναγωγή* ("Vocum, quae apud Hippocratem sunt, collectio"). Verisimile eum alia de Hippocrate scripsisse. Vixit Romae Nerone imperante, et librum suum cuidam Andromacho archiatro dedicavit.

## Bibliographia 
* Ernst Nachmanson, *Erotianstudien''. Holmiae: Akademisk Bokhandel, 1917 Textus

Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Lexicographi
Categoria:Medici Graeci antiqui
Categoria:Medici Romani antiqui
Atrebates

[thumb|upright=1.25|[Statera aëneus aureatus rege Commio Atrebate in Britannia incusa, in agris Sussexiae orientalis reperta. Obv. Figura e protome Apollinis derivata. Rev. Equus et rota, [CO]MMIOS]]
**Atrebates** fuerunt populus Galliae et Britanniae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes.

A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Atrebates Galliae sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Atrebatum in provincia Gallia Belgica constituerunt, urbe capitali Nemetaco. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Atrebatensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Nemetaco sede episcopali.

Medio saeculo I p.C.n. Atrebates Britanniae sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Atrebatum in provincia Britannia constituerunt, urbe capitali Calleva Atrebatum.

## Bibliographia 
; Numismatica
* Simon Bean, *The Coinage of the Atrebates and Regni*. Oxoniae, 2000 recensio huius operis dissertatio praeliminaris 1994
* Daphne Briggs, Colin Haselgrove, Cathy King, "Iron Age and Roman coins from Hayling Island temple" in *British Numismatic Journal* vol. 62 (1992) pp. 1-62 

* Verica

## Nexus externi 
* "Atrébates" apud *Arbre Celtique*

Categoria:Civitates Imperii Romani
!
Arverni

[thumb|Nummus aureus [Vercingetorix|Vercingetorigis. Nummotheca Parisiensis]]
**Arverni** fuerunt populus Galliae antiquae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes, urbe capitali Gergovia. A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Arverni sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Arvernorum in provincia Aquitania constituerunt, urbe capitali Augustonemeto. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Arvernensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Augustonemeto sede episcopali. 

## Notae 
## Bibliographia 
* Bertrand Dousteyssier, *La cité des Arvernes: Ier-IIe siècles après J-C*. Lemme Edit, 2011. ISBN:2-91757-527-7
* Christine Mennessier-Jouannet, Yann Deberge, edd., ''L'archéologie de l'âge du fer en Auvergne. Actes du XXVIIe colloque international de l'Association Française pour l'Etude de l'Age du Fer (Clermont-Ferrand, 29 mai-1er juin 2003)*. 2007 Index huius operis
* Frédéric Trément, Jean-Pierre Chambon, Vincent Guichard, David Lallemand, "Le territoire des Arvernes: limites de cité, tropismes et centralité" in Christine Mennessier-Jouannet, Yann Deberge, edd., *L'archéologie de l'âge du fer en Auvergne. Actes du XXVIIe colloque international de l'Association Française pour l'Etude de l'Age du Fer* (2007)

## Nexus externi 
* "Les Arvernes" apud *Arbre Celtique''

Categoria:Civitates Imperii Romani
!
Vitium

**Vitium**, sensu lato, est quod in quaque re malum est, aliis verbis error, culpa, pravitas, deformitas. Speciatim potest esse:

* Vitium (ethice), sive vitiositas: pravitas animi, cui virtus opponitur.
Vitium (ethice)

[thumb|[Allegoria vitiorum, seu peccatorum capitalium, a Vincentio Bellovacensi anno 1463 picta]]
**Vitium** seu **vitiositas**, sensu ethico, est pravitas animi, cui virtus opponitur. In religione cum notione peccati coniungitur. Vitia legibus castigari possunt.

## In religione 
*Catechismus Catholicae Ecclesiae* vitium sic describit:

Peccatum exercitationem constituit ad peccatum; per eorumdem actuum repetitionem vitium generat. Inde perversae procedunt inclinationes quae conscientiam obscurant et concretam de bono et malo corrumpunt aestimationem. Sic peccatum ad se multiplicandum tendit et ad se roborandum, sed sensum moralem radicitus destruere nequit.

Vitia possunt statui secundum virtutes quibus adversantur, vel etiam ad peccata capitalia reduci quae experientia christiana, sanctum Ioannem Cassianum et sanctum Gregorium Magnum secuta, distinxit. Capitalia appellantur quia alia peccata, alia vitia generant. Sunt superbia, avaritia, invidia, ira, luxuria, gula, pigritia seu acedia.

## In lege 
Copiae vigilorum in nonnullis civitatibus habent manipulos speciales, quibus mandatur ut vitia supprimant, ut aleam, narcotica, prostitutionem.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Ethica
Baiocasses

[thumb|Nummus Baiocassium. [Collectus Luynes Nummothecae Parisiensis]]
**Baiocasses** fuerunt populus Galliae antiquae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes. A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Baiocasses sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Baiocassium in provincia Gallia Lugdunensi constituerunt, urbe capitali Augustoduro. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Baiocensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Augustoduro sede episcopali. 

## Notae 
## Bibliographia 
* "Bodiocasses" in 
* Simone Scheers, *Monnaies gauloises de Seine-Maritime*. Rotomagi: Musée départemental des antiquités, 1978

## Nexus externi 
* "Baïocasses / Bodiocasses" apud *Arbre Celtique*

Categoria:Civitates Imperii Romani
!
Hisarlik

[thumb|upright=1.4|Forma [archaeologia|archaeologica urbis Hisarlik.]]
thumb|upright=1.2|Sectio situs archaeologici.
**Hisarlik** (Turcice *Hisarlık* 'locus castellorum'), saepe **Hissarlik** scriptum, est archaeologicus cuiusdam urbis antiquae locus in Anatolia occidentali (in Turcia hodierna), prope Çanakkale urbem hodiernam situs. Hic situs archaeologicus, nunc apertus et non ab hominibus incultus, 6.5 fere chiliometra a Mari Aegaeo atque eodem spatio a Hellesponto iacet. Qui locus proprie tell appellatur, collis artificiosus, per saecula et millennia habitatio ex primo situ super saxum fundamentale exstructus. Habetur quidem a multis eruditis situs esse Troiae dirutae, quae etiam Ilium antiquitate appellabatur.

*Aetas Aenea
*Asia Minor
*Byzantium
*Hetthaei
*Lingua Hetthaea
*Troia VII
*Wilusa

## Notae
## Bibliographia
*Cline, Eric H., and Jill Rubalcaba. 2011. *Digging for Troy: from Homer to Hisarlik.* Illustrationes Sarah S. Brannen. Watertown Massachusettae: Charlesbridge. ISBN 9781580893268, ISBN 9781580893275.

## Nexus externi
*De archaeologia Troiae.
Coordinata: 

Categoria:Hellespontus
Categoria:Loci archaeologici Turciae
Categoria:Troas
Categoria:Ilium
Categoria:Urbes antiquae Turciae
Iasd

**Iasd**, (litteris Perso-Arabicis یزد *Yazd*), vel **Iesda**,  est urbs Iraniae, provinciae Iasdensis caput. Locus principalis est religionis Zoroastri. In templo ignis Iasdensi conservatur *Ataš Behrām*, "ignis victoriae", qui ab anno 470 aerae vulgaris arsisse dicitur.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Aedificia Amir Chakhmaq Iasdi in urbe
; Fontes antiquiores
* Marcus Paulus Venetus, *De regionibus Orientalibus* cap. 20 editionis 1484 
* Iohannes De Laet, *Regni Persici status* 

; Eruditio
* Janet Kestenberg Amighi, "Zoroastrians of 19th Century Yazd and Kerman" in *Encyclopaedia Iranica Online* (2014)
* Thamar E. Gindin, "Yazd. iv. The Jewish Dialect of Yazd" in *Encyclopaedia Iranica Online* (2009)

## Nexus externi 
Categoria:Urbes Iraniae
Categoria:Zoroastrismus
Calendarium Sinarum

**Calendarium Sinarum** (Sinice 农历 sive 農曆 transcriptum *nónglì*) est calendarium lunisolare, i.e. calendarium duodecim mensium lunarium cui, ut anno solari accomodetur, circiter quoque tertio anno mensis lunaris decimus tertius intercalatur. 

Hodie calendarium Gregorianum in Re publica populari Sinarum in usu generali est. Calendarium Sinarum etiam in usu est ad fines feriarum determinandarum, sicut  feriae anni novi, veris ac autumni. Denique in astrologia in usu est.

Annus lunisolaris Sinarum (et quisque suorum mensium) semper incipit die (i.e. nychthemero) novae lunae. Annus incipit fere inter diem 20 Ianuarii et diem 20 Februarii calendarii Gregoriani.

## Menses calendarii Sinarum 
* primus mensis 陬月 (zōuyuè)
* secundus mensis 杏月 (xìngyuè)
* tertius mensis 桃月 (táoyuè)
* quartus mensis 梅月 (méiyuè)
* quintus mensis 榴月 (liúyuè)
* sextus mensis 荷月 (héyuè) 
* septimus mensis  兰月/蘭月 (lányuè)
* octavus mensis 桂月 (guìyuè)
* nonus mensis 菊月 (júyuè)
* decimus mensis 露月 (lùyuè)
* undecimus mensis 冬月 (dōngyuè)
* duodecimus mensis 冰月 (bīngyuè)
Praeterea dificilibus rationibus circiter quoque tertio anno mensis intercalarius (閏月/闰月 - rùnyuè) determinatur quis nomen habet mensis antecedentis cum 閏/闰 (rùn) in initio. Quisque mensium vulgarium ante mensem intercalarium esse potest.

## Nexus externi 
* Tabulae conversionis de calendario Gregoriano ad calendarium Sinarum (*Anglice*)
* Petrus Meyer, *The Structure of the Chinese Calendar* (*Anglice*)

Categoria:Calendarium
Haroldus Gualterus Bailey

**Haroldus Gualterus Bailey**, praenominibus vulgaribus *Harold Walter*, saepius *H. W. Bailey* (Divisis natus die 16 Decembris 1899; mortuus Cantabrigiae die 11 Ianuarii 1996), philologus, praesertim de linguis Iranicis antiquis quaesivit.

In vastitate Australiae, scholis carentibus, ab annum aetatis decimum educatus est. Nihilominus mox universitates frequentavit Australiae Occidentalis et Oxoniensem. Hic linguis Sanscritae Vedicae, Pracritae, Avestanae, Armeniae, Georgianae, Hibernicae antiquae studuit. Anno 1929 lector linguarum Iranicarum factus est, primus ille, apud scholam studiorum orientalium Londiniensi. Anno 1932 Teheranum et Iasd (ubi primum Persica vernaculari uti potuerit), anno insequenti Cairum visitavit (ubi Arabicam didiscit). Anno 1936 socius collegii Reginalis et professor linguae Sanscritae apud Cantabrigienses fit. Inde usque in annum 1989 praecipue linguam Khotanensem antiquam investigabat litterasque usque adhuc obscuras interpretabat, sed secundo bello mundano saeviente apud Institutum Rerum Internationalium operam dedit.

Bibliothecam suam, libros de Asia media, de rebus philologicis, de Zoroastrismo comprehendens, universitati Cantabrigiensi legavit.

## Opera 
; Libri
* 1938 : *The Content of Indian and Iranian Studies: an inaugural lecture delivered on 2 May 1938*. Cantabrigiae: Cambridge University Press
* 1938 : *Codices Khotanenses: Monumenta linguarum Asiae Maioris II*. Hauniae
* 1943 : *Zoroastrian Problems in the Ninth-Century Books (Ratanbai Katrak Lectures)*. Oxonii: Clarendon Press Textus apud *Internet Archive*
* 1945-1985 : *Khotanese Texts*, vol. 1; *Indo-Scythian Studies; being Khotanese Texts*, voll. 2-7 (vol. 6 titulo *Prolexis to the Book of Zambasta*). Cantabrigiae: Cambridge University Press. Voll. 1-3, 2a ed., 1969
* 1951 : *Khotanese Buddhist Texts*. Cantabrigiae: Cambridge University Press. Nova editio, 1981
* 1960-1968 : *Saka Documents* (*Corpus Inscriptionum Iranicarum* pars 2 vol. 5). Voll. 1-5. Londinii
* 1979 : *Dictionary of Khotan Saka*. Cantabrigiae: Cambridge University Press
* 1981 (M. Nawabi, ed.) : *Opera Minora: Articles on Iranian Studies*. 2 voll. Shiraz: Forozangah Publishers
* 1982 : *The Culture of the Sakas in Ancient Iranian Khotan (Columbia lectures on Iranian Studies, 1)*. Delmar Novi Eboraci

## Bibliographia 
* John Sheldon, "Bailey, Harold Walter" in *Encyclopaedia Iranica Online* (2002/2011)

Categoria:Nati 1899
Categoria:Mortui 1996
Categoria:Orientalistae
Categoria:Linguae Iranicae
Categoria:Alumni Universitatis Australiae Occidentalis
Categoria:Alumni Universitatis Oxoniensis
Categoria:Professores Scholae Studiorum Orientalium et Africanorum
Categoria:Professores Universitatis Cantabrigiensis
Categoria:Zoroastrismus
Nicetas Eugenianus

**Nicetas Eugenianus** est scriptor Byzantinus qui floruit duodecimo saeculo.

Erat discipulus, aut amicus Theodori Prodromicui defuncto composuit monodiam.

Notus est praecipue ut auctor mythistoriae 3 641 versibus duodecasyllabis, distributae in novem libros, cui titulus *Drosillae et Chariclis rerum libri*; quae mythohistoria scripta est - ut auctor ipse confitetur - ad imitationem *De Rhodanthes et Dosiclis amoribus librorum IX* quos Theodorus Prodromus composuit. Ambae quidem fabulae redolent *Aethiopica* d'Heliodori Emesiani, sed *Drosillae et Chariclis rerum librii* praecipue sunt referti citationibus et memoriis antiquarum litterarum. Est fabula de duobus amantibus adulescentibus, cuius urbem aggrediuntur Parthes ipsa die nuptiarum; capiuntur et transferuntur ab inimicis et multa alia pericula illis adveniunt.

Haec mythohistoria edita est olim primum a Boissonade (Lutetiae, anno 1819), et in libro nuncupato *Erotici græci* a Didot (ibidem, anno 1856).

## Editiones 
* Louis Petit (éd.), « Monodie de Nicétas Eugénianos sur Théodore Prodrome », *Vizantiiskii vremennik* 9, 1902, p. 446-463.
* Fabrizio Conca (éd.), *Nicetas Eugenianus.* *De Drosillæ et Chariclis amoribus* (London Studies in Classical Philology, 24), Amsterdam, J. C. Gieben, 1990.

## Bibliographia 
* Marie-Nicolas Bouillet et Alexis Chassang (dir.), « Nicétas Eugenianus » dans*Dictionnaire universel d’histoire et de géographie*, 1878 (vide vicifontem (Francice))
* Corinne Jouanno, « Nicétas Eugénianos, un héritier du roman grec », *Revue des études grecques*, vol. 102, n° 487-89, 1989, p. 346-360.

Categoria:Scriptores Imperii Byzantini
Pigmentum (chemia)

[thumb|Pigmentum caeruleum "[ultramarinum" naturale, ex lapide lazuli factum]]
thumb|Pigmentum ultramarinum syntheticum
**Pigmentum**, sensu chemico, est materia plerumque pulverea et insolubilis quae cum liquido miscetur et ad res colorandas adhibetur. Pigmenta in pigmentis pictorum, atramentis, plasticis, textis, faciei medicaminis, cibisque reperiuntur. Sensu stricto pigmentum differt a tinctura, quae solubilis est.

## Notae 
## Nexus externi 
* De pigmentis in *Encyclopaedia Britannica* 

Categoria:Materies
!
Pigmentum

**Pigmentum**
* Pigmentum (pictura), liquidum coloratum quo pictores utuntur
* Pigmentum (chemia), materia pulverea quae cum liquido miscetur et ad res colorandas adhibetur
* Pigmentum (biologia), materia colorata ab organismo creata
Psychologia clinica

[thumb|Multae tractationes miseriae psychologicae [saeculum 18|saeculo duodevicensimo in notionibus pseudoscientificis conditae sunt, sicut phrenologia.]]
[thumb|[Universitas Pennsylvaniensis est prima institutio eruditionis quae educationem in psychologia clinica praebuit.]]

**Psychologia clinica** est compositio scientiae, theoriae, scientiaeque clinicae ad miseriam vel infirmitatem in psychologia conditam intellegendam, prohibendam, et levandam atque ad subiectivam hominum salutem auctumque iuvandum constituta. 

Quae disciplina coepisse plerumque habetur anno 1896, cum Lightner Witmer, psychologus Americanus, primum valetudinarium psychologicum clinicum in Universitate Pennsylvaniensi aperuit. Primo saeculi vicensimi dimidio, psychologia clinica ad aestimationem psychologicam tantum attendere solebat, tractatione medica maximam partem neglecta. Post autem annos 1940, belli mundani secundi causa, numeri medicorum clinicorum bene educatorum magnopere crescere coeperunt.

In Civitatibus Foederatis sunt quattuor scholae utiles: psychodynamica, humanistica, cognitiva, ac familiaris vel systematica.

Psychodynamicus psychotherapiae conspectus ex psychoanalysi Freudiana ortus est.

*Albertus Ellis
*Antipsychiatria
*British Psychological Society
*Dolor psychologicus
*Medicina laboratoriorum
*Multiculturalismus
*Neuropsychologia clinica
* Probatio clinica
*Psychologia adhibita
*Psychologia cognitiva
*Psychologia existentialis
*Psychologia positiva
*Psychoneuroimmunologia
*Psychotherapia
*Spiritualismus
*Therapia feministica

## Notae
## Bibliographia
*Brain, Christine. 2002. *Advanced psychology: applications, issues and perspectives.* Cheltenhamiae: Nelson Thornes. ISBN 0-17-490058-9.
*Hall, John, et Susan Llewelyn. 2006. *What Is Clinical Psychology?* Ed. quarta. Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-856689-2.
*Henry, David. 1959. "Clinical psychology abroad." *American Psychologist* 14 (9): 601–604. doi:10.1037/h0038711.
*Plante, Thomas. 2005. *Contemporary Clinical Psychology.* Novi Eboraci: Wiley. ISBN 0-471-47276-X.
*Slife, B., S. Barlow, et R. Williams. 2001. *Critical issues in psychotherapy: translating new ideas into practice.* Londinii: SAGE. ISBN 0-7619-2080-3.

## Nexus externi
*American Academy of Clinical Psychology.
*American Association for Marriage and Family Therapy.
*American Board of Professional Psychology.
**Annual Review of Clinical Psychology.*
*APA Society of Clinical Psychology (Division 12).
*Association of State and Provincial Psychology Boards (ASPPB).
*NAMI: National Alliance on Mental Illness.
*National Institute of Mental Health.
Chremonides

**Chremonides** (Graece Χρεμωνίδης) (III saeculum a.C.n.) fuit politicus atque praefectus classis Atheniensis.

## Biographia 
De prima parte vitae Chremonidis paucum scimus, sed certe ille natus est in Aethalidis, demo Atticae. Chremonides Eteocle natus est et frater suus Glaucon fuit. Chremonides discipulus philosophi Zenonis Citiei fuit. Cum fratro Glaucone rei publicae Athenarum particeps fuit et factioni democraticae praefuit et, arconte Pithidemo, decretum ostendit quo sanxit foedus cum Ptolemaeo II, rege Aegypti, et Areo I, rege Lacedaemonis, contra Macedones. Antigonus II Gonatas, rex Macedoniae, statim obsidione cinxit Athenas et factio democratica Atheniensis cecidit: igitur Chremonides et Glaucon in Aegyptum confugerunt . Chremonides nauarchus factus est atque classem Ptolemaeam duxit sed victus est in proelio Ephesio ab Agathostrato Rhodensi, nauarcho classis Rhodiae.

## Fontes antiqui 
* Decretum Chremonidis: apud *Inscriptiones Graecae* ; apud *Attic Inscriptions Online* ; apud Bagnall et Derow, *Greek Historical Documents* 
* Polyaenus, Strategemata, V,18
* Diogenes Laërtius, Vitae philosophorum, IX,16

## Bibliographia 
* Christian Habicht, «Athens and the Ptolemies». In: Classical Antiquity, Vol. 11, pp. 68–90, 1992
* Johannes Kirchner, «Chremonides». In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE), Vol. III, 2, Stuttgart, pp. 2446–2447, 1899

* Bellum Chremonidis

Categoria:Viri
Categoria:Nati saeculo 4 aut 3 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 3 a.C.n.
Categoria:Politici Graeci antiqui
Ornithini transcarbamoylasis

**Ornithini transcarbamoylasis** (Numerus EC: 2.1.3.3 - *ornithini carbamoyltransferasis*) sive **citrullini phosphatasis**  sive  **OTCasis** est enzymum cycli ureae.

## Natura OTCasis 
### Genetica 
Nomen geni ornithini transcarbamoylasis est *OTC* locus cuius geneticus in chromosomate X humano invenitur (Xp11.4). Numerus aminoacidorum 354 est. 

### Natura physiologia 
thumb|Reactio OTCasis. 
Enzymum est pars cycli ureae ipsa, quae in mitochondrio fit; reliquae autem reactiones in cytoplasmate cellulae inveniuntur. Reactio generalis est 
 Carbamoyl-phosphatum + L-ornithinum ⇌ phosphatum + L-citrullinum

## Notae 
Categoria:Transferases
Adenosinum diphosphoricum

**Adenosinum diphosphoricum** (abbreviatura: **ADP**) est nucleotidum compositum organicum et magnum momentum metabolismi velut generationis energiae corporis. ATP photosynthesi et phosphorylatione oxidativa oritur. Molecula ex grege adenini, saccharo ribosi et duobus gregibus phosphati constituta est. Separatione ex ATP gregis phosphati γ energiam liberat, ut ADP restet.. Separatio alii gregis phosphati demum adenosinum phosphoricum (AMP) generat.

## Natura chemica 
### Structura 
Formula summarum sua est . Nomen IUPAC est [(2R,3S,4R,5R)-5-(6-amino-purino-9-yl)-3,4-di-hydroxy-oxolano-2-yl]-methylo-phosphono hydrogenio phosphatum.

Adenini anulo duplici in positione nona, quo unus atomus nitrogenii est, saccharum ribosi cum atomo carbonii affixum est. Opposita duo greges phophati iacent.

Fasciculus:Adenin.svg|Adeninum

## Notae 
* Cyclus ureae
* Glycolysis

## Nexus externi 
* Fons nominis ''adenosini triphosphorici externa

Categoria:Biochemia
Categoria:Purina
Categoria:Phosphata
Categoria:Mitochondria
Nicotinamidum adeninum dinucleotidum

**Nicotinamidum adeninum dinucleotidum** (abbreviatura: **NAD**) est cofactor omnibus cellulis vivis inventus. Pars nominis *dinucleotidi* indicat, ut compositum hoc organicum ex duobus nucleotidis compositum sit - per greges phosphati suos ligatum. Utrumque autem nucleotidum diversum est: altero nicotinamidum est, altero adeninum nucleobasis. Causa electrona transferendi nicotinamido adenino dinucleotido duae formae sunt: oxydata (abbreviatura: **NAD+**, materia oxydans) et reducta (**NADH**, materia reducens, electrona dans).

Synthesis *de novo* ab tryptophano vel acido aspartico aminoacidis oritur.

In metabolismo electrona transferentia munus principalis NAD. Ad spirationem cellularem intra matrices mitochondriorum transgressus electronorum ab cyclo acidi citrici ad phosphorylationem oxydativam momentum habent maximum. Damnum vel interruptio eorum etiam mortum organismi perficere potest.

Aliquid NAD convertitur in nicotinamidum adeninum dinucleotidum phosphatum, NADP, quod in itinera anabolica utile est.

## Natura chemica 
### Structura 
Formula summarum sua est , et massa molaris 663.43g/mol. NAD ex duobus nucleotidis trans greges sua ligatum. Alterum nucleotidum est nicotinamidum plus saccharum ribosi. Alterum nucleotidum est Adenini anulo duplici in positione nona, quo unus atomus nitrogenii est, saccharum ribosi quoque cum atomo carbonii affixum est.

### Status oxydativus et reductus 
Coniunctio inter nicotinamidum et ribosum haud stabilis sed valde utilis est: Causa electrona transferendi nicotinamido adenino dinucleotido duae formae sunt: oxydata, NAD++H++2e-, materia oxydans et forma reducta, NADH, materia reducens, electrona dans. NADH forma quasi onerata electron iuxta atomum nitrogenii anuli pyridini (quod nicotinamido inest).
* NAD+ est forma oxydata, et nitrogenio anuli pyridini electron deest (igitur N+ positive oneratum). Sub *reductione*, electron (+ H++e- stabilitate anuli dicti causa) accipens, NADH oritur, substratum (i.e. compositum alterum) reactionis chemicae oxydatur (effectus NAD+ oxydans).
* NADH est forma reducta. Sub *oxydatione* NAD+ oritur, atque unum ion hydrogenii (H+) et duo electrona (2e-) liberantur, "dantur", simul compositum substratum reducitur (hinc natura NADH reducens).

Fasciculus:NAD oxidation reduction.svg

## Pinacotheca 

Fasciculus:Pyridin.svg|Pyridinum
Fasciculus:Nicotinamide structure.svg|Nicotinamidum
Fasciculus:Adenine.svg|Adeninum
Fasciculus:Beta-D-Ribofuranose.svg|Ribosum

## Notae 
* Phosphorylatio oxidativa

Categoria:Biochemia
Categoria:Phosphata
Aušra Augustinavičiūtė

[thumb|Aušra Augustinavičiūtė anno [1964.]]
**Aušra Augustinavičiūtė** (nata prope Counam 4 Aprilis 1927; mortua 19 Augusti 2005) fuit investigator Lithuaniana, oeconomus, sociologus, psychologus, decanusque facultatis scientiae familiaris in instituto paedagogico Vilnensi, quae nonnullas theorias scientificas et inventa fecit et disciplinam socionicae condidit. Academia Scientiarum Naturalium Russica diploma et praemium Petri Kapitsa ei anno 1995 concessit.

Alumna anno 1956 facta est Universitatis Vilnensis, oeconomiae perita. Operam Ministerio Aerarii Lithuaniae dedit et tum docens oeconomicae politicae et sociologiae in variis institutionibus educationis Vilnii annis 1970 et 1980 erat.

## Notae
## Nexus externi 
* Vita apud *Socioniko.net*

Categoria:Alumni Universitatis Vilnensis
Categoria:Incolae Lituaniae
Categoria:Psychologi
Categoria:Sociologi
Socionica

[thumb|upright=0.8|[Carolus Jung, anno ignoto.]]
[thumb|upright=0.6|[Antonius Kępiński (1918–1972).]]
[thumb|upright=0.6|[Aušra Augustinavičiūtė (1927–2005), anno 1964.]] 
**Socionica** in psychologia et sociologia est theoria informationis producendae et typorum personalitatis, per exemplar psychae (exemplar A appellatum) et exemplar congruentiae interpersonalis distincta. Quae theoria opus Caroli Jung de *Typis Psychologicis* et theoriam metabolismi informationis Antonii Kępiński coniungit. Socionica, variatio theoriae typorum personalitatum Jungianae, octo potentiis, contra exemplar Jungianum, quod solum quattuor potentiis, utitur. Quae potentiae informationem variis facultatis gradibus in uno homine producere et cum potentia congruente in aliis hominibus agere habentur, affectus animique motus gignens qui praedici possunt—quod reapse theoria coniunctionum inter typos est.

Socionica annis 1970 et 1980 excolebatur, plerumque ab Aušra Augustinavičiūtė, investigatore Lithuaniana, oeconomo, sociologo, psychologo, decanoque facultatis scientiae familiaris in instituto paedagogico Vilnensi. Nomen *socionica* a vocabulo *societate* derivatur quia Augustinavičiūtė credebat cuique typo personalitatis est propositum sociale, quod a socionica describi explicarique potest.

## Notae
## Bibliographia
*Filatova, Ekaterina. 2006. *Understanding the People around You: An Introduction to Socionics.* Hollister Californiae: MSI Press. ISBN 9780967990767 De auctore
*— Филатова, Екатерина Сергеевна. 2010. *Соционика для вас.* 3a ed. Moscuae. ISBN 978-5-91827-008-0 Textus Russice
*Fischer, Klaus, Michael Florian, et Thomas Malsch, edd. 2005. *Socionics: scalability of complex social systems.* Berolini: Springer.
*Quinelle, Kacee. 2015. *Uderstanding the seeker: socionics in everyday life.* Hollister Californiae: MSI Press. ISBN 9781942891109.
*Quinelle, Kacee. 2016. *Understanding the critic: socionics in everyday life.* Hollister Cal[forniae: MSI Press. ISBN 9781942891123.
*Quinelle, Kacee. 2017. *Understanding the romantic: socionics in everyday life.* Hollister Californiae: MSI Press. ISBN 9781942891369.
*Sharp, Daryl. 1987. ''Personality types: Jung's model of typology.* Toronti: Inner City Books. ISBN 0919123309.
*Totton, Nick, et Michael Jacobs. 2001. *Character and personality types.'' Buckinghamiae: Open University Press. ISBN 0335206409, ISBN 0335206395.

*Psychologia analytica
*Psychologia cognitiva
*Psychologia socialis
*Temperamentum

!
Categoria:Carolus Jung
Antonius Kępiński

thumb|Antonius Kępiński.
**Antonius Ignatius Thaddeus Kępiński** (natus *Antoni Ignacy Tadeusz Kępiński* Dolinae prope Stanisławów Cracoviae 16 Novembris 1918; mortuus Cracoviae 8 Iunii 1972) fuit psychiater et philosophus Polonicus, qui theoriis metabolismi informationis et psychiatriae axiologicae innotuit.

Anno 1936, in ordine medico Universitatis Jagellonicae Cracoviensis matriculavit. Bello mundano secundo militavit; captus autem a Germanis, ex castris carceralibus fugiens libertatem per Franciam ad Hispaniam et tum in Britanniarum Regno petivit. Annis 1944 et 1945 medicinae Edimburgi studuit, et diploma anno 1946 accepit. Anno 1972 moriturus, professor in Universitate Jagelloniica factus est.

## Opera
**Refleksje oświęcimskie* (*Repercutiones Osvecimiae*, 1968)
**Psychopatologia nerwic* (*Psychopathologia Neurosium*, 1972)
**Rytm życia* (*Rhythmus Vitae*, 1972)
**Schizofrenia* (*Schizophrenia*, 1972)
**Z psychopatologii życia seksualnego* (*Ex Psychopatologia Sexualitatis*, 1973)
**Melancholia* (*Melancholia*, 1974)
**Psychopatie* (*Psychopathiae*, 1977)
**Lęk* (*Anxietas*, 1977)
**Podstawowe zagadnienia współczesnej psychiatrii* (*Fundamentales Psychiatriae Hodiernae Quaestiones*, 1978)
**Poznanie chorego* (*Aegrum Intellegens*, 1978)

## Notae
## Bibliographia
*Kokoszka, Andrzej. 2007. *States of Consciousness: Models for Psychology and Psychotherapy.* Novi Eboraci: Springer Science & Business Media. ISBN 978-0-387-32758-7.

*Aušra Augustinavičiūtė
*Ethologia
*Ioannes Pavlov
*Phaenomenologia
*Socionica

## Nexus externi
*''Life Circle, Time and the Self in Antoni Kępiński's Conception of Information Metabolism.''

Categoria:Alumni Universitatis Cracoviensis
Categoria:Incarcerati
Categoria:Incolae Poloniae
Categoria:Medici Poloniae
Categoria:Milites Poloniae
Categoria:Psychiatri
Categoria:Socionica
Domus Cranach Gothensis

Perpulcra **Domus Cranach** (germane: *Cranachhaus mit historischem Pumpwerk*) invenitur in angulo australi fori centralis ad viam Cranach vergentis Gotae (Hauptmarkt nr 17) in Germania. Ei est antlia historica quoque. Nomen suum adepta est domus anno 1872 cum celebraretur dies natalis Lucae Cranach maioris anni 1472. 
## Descriptio 
Super cellas cum camera Gothica aedificium Barocum tegmenti obliqui reperitur, quod anno 1632 post incendium maxime saeviens erectum est. Pars unica frontem vivificans portae rotundo arcu sunt, quas arcus lapide arenaceo cum capite leonis superiore circumdat.

In culmine autem fenestrae duae obliquae sunt. Insignia duo in fundamentis cellariis de pristinis aedibus testimonium perhibent, i.e. saccus cum serpente alato. Saccus autem Herbipolitanum iuris consultum Georgium Tash/Dasch indicat qui anno 1544 in matrimonium duxit Ursulam, Lucae Cranach natam. Circa annum 1500 burgimagister Iodocus Brengebier domum eam habuit cuius filia Barbara pictorem Lucam Cranach nupserat. 

Aedificium Barocum post annum 1852 schola puellarum fuit, postea autem usque ad annum 1964 institutum infantibus lentius discentibus dicatum inerat. Tunc servitiorum variorum officia ibidem instituta sunt; hodiernis temporibus societas culturalis Uraniae sedem habet, cum conclavia nonnulla privatis ad tempus locentur. 
## Antliaria machinatio 
In cellis autem subterraneis anno 1895 ingeniarius sagax Hugo Mairich antliam modernissimam posuit qua aquae artificales ante domum moverentur. Canalis fluminis Leina, quae diu Gotae aquam e Saltibus Thuringiensibus attulerat, magis magisque rei periegeticae serviebat. Mairich Castelli Cattorum in viridario ad Gulielmi montes sito inspirationem ludorum aquaticorum carpiebat. Mechanismum casa confectrix Gothensis *Briegleb, Hansen & Co.* attulit; antea in situ fuit molendinum saeculi XIV cui nomen *Bergmuhle*. Restaurationes machinarum annis 1980 et 1990 iussae sunt.

## Nexus externi 
* Mirko Krüger: *Auf den Spuren von Lucas Cranach in Gotha*, commentatio in foliis TA, 31.3.2011
Ars infirmariorum

[thumb|[Nosocomus|Nosocoma Britannica infantem curans.]]
**Ars infirmariorum** est professio systematis sanitarii, quae ad hominis, familiae, cogitoris et communitatis curam spectat. Homines eius nosocomus vel nosocoma sive infirmarius vocantur.

Scientia huius rei cognoscendi curandique est scientia infirmariorum.

### Specialitates 
* Ars infirmariorum de salute mentali et psychiatria
* Ars infirmariorum de salute materna et obstetricia et gynaecologia
* Ars infirmariorum de salute familiari
* Ars infirmariorum de salute physica et rehabilitatione (subspecialitates: cardiovascolaris, neurologica, respiratoria et musculosceletica)
* Ars infirmariorum de salute infantili et paediatria
* Ars infirmariorum de salute publica
* Ars infirmariorum de salute occupationali
* Ars infirmariorum forense
* Ars infirmariorum de dermatologia
* Ars infirmariorum de neurologia
* Ars infirmariorum de anaesthesiologia
* Ars infirmariorum de oncologia
* Ars infirmariorum de geriatria
* Ars infirmariorum palliativa
* Ars infirmariorum intensiva et critica
et caetera

* Nosocomus
* Obstetricia
* Dies internationalis infirmariorum

## Notae 
## Nexus externi 
* ''Intl'. council of nurses'': Definitiones infirmeriae

!
Categoria:Nosocomia
Pyridinum

**Pyridinum** est compositum organicum cyclicum cum formula summarum , benzino simile, sed cum atomo nitrogenii pro grege methini (=CH-).

## Natura chemica 
Formula chemica sua est , et massa molaris 79.102 g/mol. 

* Clopidogrelum
* Torasemidum

Categoria:Pyridina
Sacriportus

**Sacriportus** fuit antiquum oppidum in Latio. Erat situm in hodiernio territorio  municipii Colleferro nuncupati.

Sacriportus erat apud superiorem  Toleri cursum, in Via Labicana inter Praeneste et Signiam. Anno 82 a.C.n. ineunte, hic Sulla exercitum minoris Marii annihilavit.

## Fontes 
* Appianus Alexandrinus: *Bella Civilia*(Versio Anglica apud LacusCurtius)

## Bibliographia 
* *Encyclopaedia Der neue Pauly*, Bd. 10, Sp. 1203.

## Notae 
Categoria:Urbs metropolitana Romae Capitis
Circuitus Franciae 2019

[thumb|upright=1.5|Iter Circuitus Franciae, a [6 Iulii|6 ad 28 Iulii 2019.]]
**Circuitus Franciae 2019** fuit centesima sexta editio Circuitus Franciae, unius ex tribus birotationis Grandibus Circuitibus. Certamen, 3365.8 chiliometra longum, in viginti una stationibus constitit, die 6 Iulii Bruxellis incipiens dieque 28 Iulii in Campis Elysiis  Lutetiae finiens. Primae stationes, grandis certaminis abitus (*Grand Départ* vulgo appellatum), Bruxellis factae sunt ad quinquagesimum festum diem anniversarium primae victoriae in Circuitu Franciae Eduardi Merckx colendum. Ex viginti duabus manibus 176 rectores certamini interfuerunt. Victor fuit Egan Bernal, tertius a maxime iuveni ac primus Columbianus adeo Latinoamericanus qui circuitum vicit.

Secundus grandis abitus Bruxellis factus est, atque fuit quintus grandis abitus Belgicus. Quem abitum Amaury Sport Organisation in colloquio Ianuario 2018 habito praebuit. Prima statio Caroloregium visit Bruxellasque rediit, ad regiones Flandriam Walloniamque in una statione coniungendas.

Centesimus festus dies anniversarius tuniculae flavae die 19 Iulii celebrabatur. Per universum certamen, unica tuniculae designatio quoque die a certaminis duce gerebatur.

## Manus
Duodeviginti manus UCI WorldTeams ad circuitum pro forma vocatae sunt. Praeterea, Amaury Sport Organisation, auctor circuitus, quattuor manus classis secundae (UCI Continental) ad cursum vocavit; quarum manuum, tres manus Francicae et una manus Belgica cursui antea interfuerunt.

Manus cursum birotarum inientes (cum eorum signis) erant:

**Manus UCI WorldTeams**
*AG2R La Mondiale (ALM)
*Astana (AST)
*Bahrain–Merida (TBM)
*Bora–Hansgrohe (BOH)
*CCC Development Team CDT)
*CCC Team (BMC)
*Deceuninck–Quick-Step (QST)
*Groupama–FDJ (FDJ)
*Lotto–Soudal (LTS)
*Mitchelton–Scott (ORS)
*Movistar Team (MOV)
*Team Dimension Data (DDD)
*Team Ineos (INS)
*Team Jumbo–Visma (TLJ)
*Team Sunweb (SUN)
*Team Katusha–Alpecin (KAT)
*Trek–Segafredo (TFS)
*UAE Team Emirates (UAD)

**Manus UCI Professional Continental**
*Arkéa–Samsic (TFO)
*Cofidis (COF)
*Total Direct Énergie (TDE)
*Wanty–Groupe Gobert (WGG)

## Competitores praepositi
Inter competitores notabiles, Christophorus Froome, qui circuitum quater vicerat et cursor praepositus hoc anno erat, a certamine ob vulnera in Criterio du Dauphiné 2019 accepta recessit. Thomas Dumoulin, qui locum secundum anno priori ceperat, ob genu vulneratum aberat. Primož Roglič, qui locum quartum anno priori ceperat, nuntiavit se certamini anno 2019 non interesse.

## Stationes itineris
## Duces classificationum
## Notae
Categoria:Circuitus Franciae anno digesti
Categoria:2019
Palatium Regium Bruxellense

[thumb|upright=1.2|Principalis Palatii Regii Bruxellensis [facies, anno 1904 exstructa.]]

thumb|Palatium caerimoniarum publicarum causa adhibetur.
**Palatium Regium Bruxellense** (Nederlandice *Koninklijk Paleis van Brussel*; Francice *Palais Royal de Bruxelles*) est iusta domus regis reginaeque Belgorum, in mediis Bruxellis, capite regni, sita.

## Bibliographia
*Molitor, André. 1993. "The Royal Palace in Brussels." *Musea Nostra.* Gandavi: Crédit Communal & Ludion.
*Ranieri, Liane. 1973. *Léopold II urbaniste.* Bruxellis: Hayez.
*Smets, Irène. 2000. *The Royal Palace in Brussels.* Conv. Ted Akins. Gandavi: Ludion. ISBN 9055442968.
*Smolar Arlette, et al. 1991. *Le Palais de Bruxelles.* Huit siècles d'art et d'histoire. Bruxellis: Crédit Communal.
*Van Oppem, Thierry. 1991. "Aux origines du Palais Royal de Bruxelles, un hôtel ministériel de la fin du XVIIe siècle." ''Maison d'Hier et d'Aujourd'hui.''

*Monarchia Belgica

## Nexus externi
* Palace of Brussels, official website

## Pinacotheca

Fasciculus:Bundesarchiv Bild 146-1975-021-20, Belgien, Brüssel, Parade vor dem Schloss.jpg|Milites Germani pro palatio decurrunt, Maio 1940.
Fasciculus:Royal Palace in Brussels.JPG|Despectus in palatium ab angulo septentrione et orientali.
Fasciculus:Zepper-Brüssel-Belgien-KöniglicherPalast.jpg|Despectus in palatium ab Horto Bruxellensi, hieme.
Fasciculus:Secretary Kerry Sits With King Philippe at the Royal Palace in Brussels to Pay Condolences on Behalf of the American People Following the March 22 Terrorist Attacks (26025840515).jpg|Rex in secreto in eius officina.
Fasciculus:BELGIUM EU ASEM SUMMIT DAY 2 - Flickr - Abhisit Vejjajiva (2).jpg|Aula speculorum per hospitium fastigii EU ASEM anno 2010.
Fasciculus:Royal Palace of Brussels (8132630420).jpg|Aula solii.
Fasciculus:Brussels Royal Palace R14.jpg|Grandis aula alba.

Categoria:Aedificia
Categoria:Bruxellae
Categoria:Domus principales