Sermo vulgaris Latinus

[frame|Sermo vulgaris et [Lingua Latina antiqua inter se differebant.]]
thumb|Evolutio generum in Vulgari Latino

**Sermo vulgaris Latinus**, vel **plebeius sermo**, est sermo cottidianus et quaelibet ex humilioribus linguae Latinae dialectis et sociolectis ex quibus linguae Romanicae evolutae sunt. Distinctio ab auctoribus saeculi I a.C.n. recognita est. Huic sermoni, quia noncanonicus erat, non fuit orthographia regularis. Omnia Reipublicae Imperiique Romani opera litteris scripta sermone classico utebantur, perpaucis operibus exceptis, insigniter partibus *Satyricon* Petronii Arbitri.

## Quid fuit sermo vulgaris? 
**Latina vulgaris** est lingua sermonis plebis vel ordine inferiore societatis vetere Romae vel Latio. In epistulis ad amicos suos, Cicero quidem in sermone cottidiano loqui solebat. Rudium ordo vel ineruditus vulgus classica tamquam minime intellegeret et loqueretur simpliciore varietate latinae minus tenens regulas et accipiens novas elementa. Haec haud classica qua exculta ad linguas Romanicas (Francogallica, Hispanica, Italica, Lusitanica, Dracoromanica) quia quamvis auctoritas sit classica, genuina locuta lingua fuit vulgaris. Opus maximi momenti fuit Biblia Vulgata reddita ex Sancto Hieronymo. Optio suo fuit de industria; Adipisci voluit plebes publicumque.  Notandum est *vulgaris* verbum *popularis* significat:  non est sermo obscaenus.

Exemplum de Hispania, saeculo decimo, textus vulgo *Cartularios de Valpuesta* nominatus, quod in vico *Vallis Composita* (vulgo *Valpuesta)*, regione *Castella* inveniuntur:
:in loco que vocitant Elzeto cum fueros de totas nostras absque aliquis vis causa, id est, de illa costegera de Valle Conposita usque ad illa vinea de Val Sorazanes et deinde ad illo plano de Elzeto et ad Sancta Maria de Vallelio usque ad illa senra de Pobalias, absque mea portione, ubi potuerimus invenire, et de illas custodias, de illas vineas de alios omnes que sunt de alios locos, et omnes que sunt nominatos de Elzeto, senites et iubines, viriis atque feminis, posuimus inter nos fuero que nos fratres poniamus custodiero de Sancta Maria de Valle Conpossita.

### Primus textus in primitiva lingua Romanica 
Anno 813, presbyteres iussi sunt praedicare *rustica lingua Romanica* (sermone vulgari), aut lingua Theodisca antiqua, quod populus communis iam non intelligebat linguam antiquam Ciceronis. Post unam generationem, sacramenta Stratisburgensia (sive "Argentariae") inter Carolum II et Ludovicum II iurata sunt atque notata sunt lingua cum latina iam inter se differente:

:Pro Deo amur et pro christian poblo et nostro commun salvament, d'ist di in avant, in quant Deus savir et podir me dunat, si salvarai eo cist meon fradre Karlo et in ajudha et in cadhuna cosa, si cum om per dreit son fradra salvar dift, in o quid il me altresi fazet, et ab Ludher nul plaid numquam prindrai, qui, meon vol, cist meon fradre Karle in damno sit.

Haec lingua non iam erat sermo vulgaris, sed lingua prisca Francogallica quae scilicet e sermone vulgari venerat. Sermone vulgari hic textus ita dictus esset:

:Pro Deu(m) amore(m) et pro christianu(m) populu(m) et nostro commune(m) salvamentu(m), de istu(m) die(m) in ab ante, in quantu(m) Deus sapere et potere mihi dat, sic salvare(h)a(b)eo ecc'istu(m) meum fratre(m) Carolu(m), et in aiuta et in cata-una causa, sic quomo(do) (h)omo per directu(m) suum fratre(m) saluare debet, in (h)oc quo illoe mi(hi) alteru(m) sic faciat, et apu(d) Lothar(m) nullu(m) placitu(m) nunquam prendere(h)a(b)eo quod meum volu(m) ecc'istu(m) meu(m) fratre(m) Carolu(m) in damno sit.

Hic textus iam comprehenditur a locutoribus linguae latinae antiquae. Latine antiqua, ita dicitur:

:Per Dei amorem et per christiani populi et nostram communem salutem, ab hoc die, quando Deus scire et posse mihi dat, servabo hunc meum fratrem Carolum, et ope mea et in quacumque re, ut quilibet fratrem suum servare iure debet, dummodo mihi idem faciat, et cum Lothario nullam umquam pactionem faciam, quae mea voluntate huic meo fratri Carolo damno sit.

Hoc texto vidimus differentias inter sermonem vulgarem et linguam antiquam:

* Sermone vulgari, casus novus, *obliquus* appellatus, utebatur in loco aliorum casuum. Obliquus fuit accusativus sine terminatione *m*. Litterae inter parenthesibus scriptae iam non dicebantur: Non dicebatur "per dei amorem", nisi "per deu amore".
* Verba quae non terminabantur in *-re*, sicut *esse* et composita sua, *velle* ac composita sua, atque omnia deponentia terminationem in *-re* prehenderunt: Non dicebatur "velle" nisi "volere", non dicebatur "esse" nisi "essere", neque dicebatur "posse" nisi "potere".
* Tempus futurum disparuit. Haec ita sint quia "b" dicebatur sicut "v" ut tempus futurum sicut tempus perfectum audiebatur (*amavit*/*amabit*).

## Phonologia 
### De vocalibus
Erant multae permutationes vocalium. Prima mutatio erat syncope, quod significat iacturam vocalis intra verbum. Confer haec exempla ex *Appendice Probi*: Verbum *speclum* ab *speculum* et *anglus* ab *angulus* et ita porro.

Diphthongi ‘ae’ fit ‘e’, et ‘oe’ ‘e’, et ‘au’ ‘o.’

Vocales longae et breves non distinguuntur.

### De consonantibus
Mutationes consonantis iam apparuerunt in inscriptionibus caelatis. Littera H erat difficilis quia sonus [h] non erat conspicuus in elocutione Latina , ut in exemplis: omo ab homo et ora ab hora et cetera. Ultima –m autem idem fatum habuit. iactura litterae ultimae m, declinationem maxime adfecit. Quam rem, re vera, omne Romanicum nomen et adiectivum ab Lingua Latina demonstraverunt.

In inscriptionibus, possumus videre vocabula, quae ex litteris sp- sive st- incipiunt, littera e praeposita adaugeri. Haec mutatio praecipue in Linguis Hispanica et Francogallica praebetur.

Mutatio litteraum l et r: Si duae r vel duae l in eodem verbo occurrunt, altera aliquando mutata est in alios sonos per modum, cui nomen est dissimilatio:
* Lingua Latina arborem > Lingua Italica *albero*, cum dissimilatione prioris littera r;
* Lingua Latina peregrinum > Vulgaris Latina pelegrinum > Italica *pellegrino*, Lingua Francogallica *peligrin*.

## De Latina locuta 
Quomodo locutam Latinam, vulgarem classicamque, sonabat, recte nescimus, quia paene omnes litterae Romanae in lingua Latina classica erant. Sed imaginem eius accipere potes comoediis Romanis. Hic est aliquid a Plauto:

CLEOSTRATA : Myrrhina, salve.

MYRRHINA : Salve mecastor: sed quid tu's tristis, amabo?

CLEOSTRATA : Ita solent omnes quae sunt male nuptae: Domi et foris aegre quod sit satis semper est. Nam ego ibam ad te.

MYRRHINA : Et pol ego istuc ad te. Sed quid est, quod tuo nunc animo aegre'st? Nam quod tibi'st aegre, idem mihi'st dividiae.

Has sententias difficiliter nobis intelligere sint, atque difficiliter linguis aliis transferre, quia metaphores adhibentur. Etiam nota verba quae simul ponita sunt: "tu's" = tu es, "aegre'st" = aegre est, "tibi'st" = tibi est, et "mihi'st" = mihi est. Verbum "pol" est maledictum mite, significat "apud Pollucem".

## Fontes sermonis vulgaris Latini 
* *Appendix Probi*

## Notae 
*Latinitas medii aevi
## Bibliographia
### Libri generales
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Guilelmus Suess, *De ... Trimalchionis Cenae sermone vulgari*. Dorpat, 1926 (*Acta et commentationes Universitatis Tartuensis (Dorpatensis) B* vol. 9 no. 4)
* 
* 
* 
* 

### Transitiones ad linguas Romanas
#### Ad Francicam
* 
* 
* 

#### Ad Italianam
* 

#### Ad Hispanicam
* 
* 
* 

#### Ad Lusitaniam
* 

#### Ad Occitanam
* 

!