open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Strandsognium

**Strandsognium** (Norvegice *Strand*) est Norvegiae commune 13 268 incolarum (anno 2022) in provincia Rogalandia. Area communis 218,17 chm2 est. 

## Notae
## Nexus externi 
* Strandsognii pagina interretialis

Categoria:Communia Norvegiae
Versus aureus

**Versus aureus** est genus proprium hexametri dactylici Latini, quod videtur recentiori aetate ad versus Latinos censendos itemque componendos excogitatum esse. 

## Cuius generis sit versus aureus 
Versus aureus cum specie varie primum a grammaticis definitus esset, maiorem auctoritatem definitioni grammatici libri a Burles anno 1652 confecto adiudicatam esse videtur.

: "Si quis versus constat ex duobus adiectivis, duobus substantivis et verbo tantum, primo quidem adiectivo consentiente substantivo primo, secundo vero cum secundo, et verbum in medio positum, dicitur versus aureus: ut
:: *Lurida terribiles miscent aconita novercae* . ( P. Ovidius Naso, *Metamorph* .
:: *Pendula flaventem pingebat bractea crinem.* " 

Hi versus autem more **abVAB** compositi sunt, in qua duo adjectiva in initio lineae et duo nomina in fine ordine inter se ponuntur.

## Notae
Categoria:Publius Vergilius Maro
Categoria:Metra
Varnerius Bormann

**Varnerius** vulgo *Werner* **Bormann** (natus die 27 Octobris 1931 Berolini, mortuus die 16 Maii 2013 Hammoniae) oeconomicus, docens et Esperantici fautor Germanicus fuit. 
## Actiones linguisticae
Bormann varium in modum pro Esperanticis operam dabat et in motione esperantistarum multa evolvebat atque propagabat. Annis inter 1995 et 1998 Academiae Esperanticae praefuit. Apud Sanctum Marinum in universitate *Akademio Internacia de la Sciencoj* (AIS) professor ordinarius factus est. Anno 1970 Universalis Societas Esperantica (UEA) eum inter primos cooptavit, cuius in commissionibus iam antea multa decennia activus fuerat. Insuper opus fundatum FAME et, annis inter 1967 et 1977, Consociationem Esperanticam Germanicam (GEA) bene moderatus est.

De linguiticis plura opuscula edidit, inter quae multis notae sunt praelectiones quaedam praetitulatae *Bona Ŝanco* (1971). In Universitate Hammoniensi quoque de rebus ad linguas spectantibus docuit. Res eius ad oeconomiam pertinentes feliciter multos neologismos Esperanticos genuerunt.

Filius Arthuri Bormann et maritus Elisabethae duos infantes habuit nomine Iudith et Thomae.

## Honores
*1990: membrum honoris caussa apud UEA et GEA
*2004: membrum honoris caussa apud Sodalitatem esperantistarum Hammoniensem 

## Opera selecta
* Bona Ŝanco (1971)
* *La evoluo de Esperanto kaj la Akademio*, praelectio Constantiae anno 1984 habita, Hammoniae 1985 
* "Internacia ekonomia diskriminacio", apud: *Diskriminacio*, Renati Corsetti, Roterodami 1984, ISBN 929017031X
* *Konjunkturpolitiko. Inter senlaboreco kaj inflacio*, Hammoniae 1989
* *Entrepreno. Entreprenistaj strategioj/Priskribo de la entrepreno*, Hammoniae 1991
* *Trafiko. La merkato de la trafikservoj*, Hammoniae 1992
* *Mondkomerco kaj lingvo*, Hammoniae 1993 (quod prima vice anno 1990 Havanae in Congressu universali LXXV praesentatum erat) 
* *Por plurlingveco de Eŭropo - Disputo pri argumentoj*, editio bilinguis, una cum Helmar Frank, Berolini/Paderbrunnae 1994 
* *Funktion und Kultur der internationalen Sprache Esperanto*, graphice auxit et edidit Thomas Pusch, Bonnae 1994 (=Esperanto-Dokumente, 1)  
## Nexus externi 
*"Funktion und Kultur der internationalen Sprache Esperanto" (praelectio) 
*"Entreprenistaj strategioj. Priskribo de la entrepreno" (praesentatio) 
*"Ŝanĝiĝoj en la dispartigo de potencoj" (praelectio) 
*quid sit AIS (ubi Bormann professoris muneris functus est)

## Notae
Litterae Interlingue

197px|right|thumb|Magna pars litteraturae in lingua Interlingue in revista officiali *Cosmoglotta* edita est.
Magna pars litteraturae in lingua Interlingue (Occidentali) in revista officiali *Cosmoglotta* edita est. Interlingue lingua artificialis est quae ab Edgar de Wahl anno 1922 creata est. Notatur ut lingua naturalistica et regularis, quae mediam viam inter Esperanto et Ido, quae magis artificiales habentur, et Interlingua, quae nonnullas irregularitates continet, tenere intendit.

Tempora litteraturae in Interlingue haec sunt:
* **Primum tempus** (1921–1927): Ab origine linguae ad translationem sedis Vindobonam.
* **Tempus Viennense** (1927–1949): A sede Vindobonensi ad mutationem nominis linguae.
* **Tempus interruptionis** (1950–1999): A mutatione nominis linguae ad primam creationem coetus Yahoo!.
* **Reviviscentia in interrete** (1999 ad hodiernum diem): A prima creatione coetus Yahoo! ad tempus praesens.

## Primum tempus (1921–1927) 
Prima editio Occidentalis cognita est liber *Transcendent algebra, ideografie matematical, experiment de un lingue filosofic*, a Jacob Linzbach anno 1921 editus. Attamen hic liber ut opus litterarium proprie dictum haberi non potest.

Primum textum litterarium, qui in *Cosmoglotta* invenitur, est *Hymne*, a Kaarlo Hammar scriptus et a K. J. Saarinen e lingua Fennica in *Kosmoglott* anno 1925 translatus.

Sequens opus litterarium in *Supplemento* *Kosmoglott* 1 (anno 1926) apparuit. Haec revista ad scribendas litteras et libros scientificos destinata erat. In primo numero duo poemata ex Goethe, ab A. Toman conversa, exstant: versus 48 (quamvis in *Cosmoglotta* 54 appareat) ex opere *Vier Jahreszeiten* et fragmentum e poema *Wandrers Nachtlied*.

A. Toman etiam carmina ex Jaroslav Vrchlický transtulit. Anno 1926 editum est *Nationalism in Occidente*, quod est versio primi capitis operis *Nationalisme*, a Rabindranath Tagore anno 1918 editi, ab A. Toman e lingua Anglica conversa.

## Notae 
Categoria:Interlingue
Interlingue
Arthurus Bormann

**Arthurus** vulgo *Artur* **Bormann** (natus anno 1903, mortuus die 1 Octobris 1986) Esperantici fautor et sociologus Germanicus fuit.
## Actiones in Esperanticis
Mox ei persuasum erat partes ab esperantistis agendas in scientia multo maiores esse debere. Quod a politica linguistica dependere constet. Tamen etiam pure de rebus linguisticis sine socialibus implicationibus tractavit. Unde interlinguistica ab eo fructus uberrimos carpere potuit, velut sociologia videlicet ipsa. Bormann operam multam navabat, ut politici et docti de quaestionibus lingusticis in conexu cum societate non solum attenti auscultarent sed etiam agere coepturi essent. 

Itaque periodicum praetitulatum *Interlingvistika informa servo* ex anno 1957 trans partem saeculi quartam moderatus est. Insuper non salariarius praefuit sodalitati Linguae internationalis cuidam, *Societo por Internacia Lingvo*. Ibi de novis scitu dignis motum Esperanticum indisciunctim atque comminus certionem facere solitus est. Arthurum Bormann impigentem indefesse et pro meliore comprehensione inter populos et pro pace in orbe terrarum pugnavisse constat. 

Nimirum filius Varnerius Bormann quoque esperantista entheus factus est. Isti viro autem mire oeconomica cum notionibus Esperanticis coniungere contigit.

## Opera
**Grundzüge der Interlinguistik* (impressio nova specialis: "Sprachforum";  1958)
**Grundzüge der Interlinguistik* (Apud: Plansprachen. Beiträge zur Interlinguistik)
**Memorandum über eine grundlegende Vereinfachung im internationalen Verkehr durch die Verwendung von zweisprachigen Dokumenten* (1950)
**Nieder mit den Sprachenschranken! Der Weg zur Universalsprache* (impressio nova specialis "La ponto", 1950)
**Das Weltsprachenproblem* (1948)

## Nexus externi 
*de Bormann in collectionibus linguarum arteficiarum Bibliothecae Nationalis Austriacae
Vinum Fronsacense

thumb|Vinetum Fronsacense sub caelo pluvioso
**Vinum Fronsacense** et (generosius) **vinum circa Canon natum** Francogallice *vin de Fronsac* et *Canon-Fronsac*, vina rubra sub categoria vini Burdigalensis comprehensa, in agris circa Fronsacum producuntur. Appellatio *Fronsac* ab anno 1937, *Canon-Fronsac* ab 1939 definiuntur et proteguntur.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|Castellum [Fronsacum|Fronsacense]]
* 
* H. Enjalbert, *Les grands vins de Saint-Émilion, Pomerol, Fronsac*. Lutetiae, 1983
* N. Mouthon-Sepeau, "Le Moyen Âge à l’origine des petites appellations viticoles du Bordelais? Le cas de Fronsac et de Saint-Émilion" in *Mémoire de Guyenne* vol. 2 (1991) pp. 47-56

Categoria:Vinum Burdigalense
Categoria:Vina Gallica
Categoria:Fronsacum
Vinum Sancti Emilionis

[thumb|Vina S. Emilionis apud aulam vineariorum liberorum monstrata [Lutetiae anno 2018]]
**Vinum Sancti Emilionis**, Francogallice *vin de Saint-Émilion*, sub categoria vinorum Burdigalensium comprehensum, in agris villae Sancti Emilionis communiumque circumiacentium producitur. Collegium (*syndicat*) vineariorum S. Emilionis anno 1884 constituta est. Appellatio *Saint-Émilion* ab anno 1937 lege protecta est.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|Vinetum Claustri Fourtet iuxta [villa Sancti Emilionis|villam Sancti Emilionis]]
; Fontes antiquiores
* 1808 : 

; Recentiora
* *Vignes, vins et vignerons, de Saint-Émilion et d’ailleurs: LIIe Congrès d’études régionales de la Fédération Historique du Sud-Ouest tenu à Saint-Émilion les 11 et 12 septembre 1999*. Burdigalae: MSHA, 2000
* J. Candau, Ph. Roudié, C. Ruffe, *Saint-Émilion, terroir viticole et espace de vie sociale*. Burdigalae: MSHA, 1991
* Angelique Chrisafis, "Vineyards await Saint-Émilion wine rankings after 10-year row over 2012 results" in *The Guardian* (7 Septembris 2022)
* H. Enjalbert, *Les grands vins de Saint-Émilion, Pomerol, Fronsac*. Lutetiae, 1983
* Eva Fonteneau, "Classement des vins: à Saint-Emilion, condamnation d’un propriétaire viticole «juge et partie»" in *Libération* (22 Septembris/25 Octobrus 2021) Situs venalis
* Marie-Eve Lacasse, "Un saint-émilion sans alcool, du second degré?" in *Libération* (1 Maii 2023) Situs venalis
* Sandrine Lavaud, "Genèse d’un territoire viticole : le vignoble médiéval de Saint-Émilion" in Frédéric Boutoulle, Dany Barraud, Jean-Luc Piat, edd., *Fabrique d’une ville médiévale: Saint-Émilion au Moyen Âge* (*Aquitania*, suppl. 26) pp. 347-362
* N. Mouthon-Sepeau, "Le Moyen Âge à l’origine des petites appellations viticoles du Bordelais ? Le cas de Fronsac et de Saint-Émilion" in *Mémoire de Guyenne* vol. 2 (1991) pp. 47-56

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Vinum Burdigalense
Categoria:Villa Sancti Emilionis
De bigis (Isocrates)

[thumb|[Bigae in vase Graeco antiquo.]]
***De bigis*** (Graece Περὶ τοῦ ζεύγους) est oratio iudicialis a logographo Isocrate circa 395 a.C.n. pro Alcibiadis filio scripta. Ille Alcibiades iunior quinque talenta flagitabatur ob equos quibuscum pater Olympiis 416 a.C.n. certaverat, quos pars adversa non Alcibiadis fuisse sed suos adfirmabat.  Posterior orationis pars sola servata est vel fortasse potius sola umquam publicata estː orator patris apologiam facit quia crimina parterna sibi saepe obiciebantur atque postremo ultimis verbis iudicum misericordiam movet. Ita exemplum laudationis futuris oratoribus relinquebatur.

## Editiones et commentarii 
thumb|Bigarum certamen.
*Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu et Emile Brémond, *Isocrate. Discours I*. Les Belles Lettres, 1929. Cum apparatu critico et versione Gallica.
*Isocrate, ''Cinq Discours : Éloge d'Hélène, Busiris, Contre les Sophistes, Sur l'Attelage, Contre Callimachos. Édition, introduction et commentaire de Robert Flacelière'' (« Érasme »), PUF, 1961 Recensio critica Altera recensio critica

## Plura legere si cupis 
*Evangelos Alexiou, "Isokrates 'De Bigis' und die Entwicklung des Prosa-Enkomions", *Hermes*, 2011ː 316-336
*David Gribble, "Alcibiades at the Olympicsː performance, politics and civic ideology", *The Classical Quarterly*, 2012ː 45-71
*Zinon Papakonstantinou, "Alcibiades in Olympia: Olympic Ideology, Sport and Social Conflict in Classical Athens", *Journal of Sport History*, 2003ː 173-182

## Notae 
## Nexus externi 
*Textus Graecus apud Perseum et [apud Vicifontem](https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%B6%CE%B5%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%82_(%CE%99%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82)) Idem apud Remacle cum Francogallica interpretatione 

Categoria:Orationes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Thormodus Torfaeus

**Thormodus Torfaeus** (Islandice *Þormóður Torfason, Thormosus Torfi filius*), 27 Maii 1636 natua et 31 Ianuarii 1719 mortuus, fuit historicus et interpres Islandicus et Norvegicus.

## Vita
In schola Scalholti et in Universitate Hafniensi educatus, a rege Daniae in Islandiam ad manuscripta quaerenda anno 1662 missus est; manuscripta Eddae rhythmicae et Historiae Niali primus Hafniam attulit, quae a  acceperat. Ab anno 1664 camerarius Stafangriae erat; regia antiquarius ab anno 1677 et regis historiographus ab anno 1682, in Universitate assessor ab anno 1704. Duas uxores habuit, utrasque Önnu Ioannis filia nomine. Anno 1671 in insulam Samsoam tempestate advectus, quendam virum ebrium insolentem gladio transfigit. Anno 1680 mulierem quandam ut maleficam damnatam defendit. Manuscriptorum Torfaei Arne Magni filius (*Magnusson*) heres fuit.

## Opera
* *Commentatio historica de rebus gestis Faeroensium* (1695)
* *Orcades sive rerum Orcadensium historiae libri tres* (1697 et 1715)
* *Series dynastarum et regum Daniae* (1702 et 1705)
* *Historia Vinlandiae antiquae sive partis Americae septentrionalis* (1705)
* *Historia Hrolfi krakii* (1705 et 1715)
* *Groenlandia antiqua* (1706)
* *Trifolium historicum* (1707)
* *Historia rerum Norvegicarum I-IV* (1711)
* *Torfaeana* (1777)

## Nexus externi
Categoria:Historici Islandiae
Categoria:Eruditi Norvegiae.
Categoria:Alumni Universitatis Hafniensis
Categoria:Auctores Latini recentiores
Mieridduryn bonniae

***Mieridduryn bonniae*** est species Euarthropodum fossilibus Darriwilii (medii aevi Ordovicii) recognita quae in sedimento Aggeris Castelli reperta sunt in Cambria. Species anno 2022 a Stephano Pates et collegis rite descripta est. Pluribus characteribus ad speciem Cambriam, nomine *Opabinia regalis*, in schisto Burgessensi repertam, appropinquatur.

## Notae 
## Bibliographia 
* 

Categoria:Species animalium
Categoria:Ordovicio exstincta
Categoria:Ordovicio nata
Categoria:Sedimentum Aggeris Castelli
Categoria:Taxa Pates
Categoria:Taxa 2022
Categoria:Dinocaridida
Sedimentum Aggeris Castelli

thumb|"Agger Castelli" ('**)
**Sedimentum Aggeris Castelli'*, vulgo *Castle Bank Lagerstätte*, est sedimentum apothecarium fossilium medio aevo Ordovicio depositorum, quae in rupibus Aggeris Castelli (Anglice *Castle Bank*, Cambrice *Craig y Castell* recognoscuntur. Eo in aggere castellum mediaevale, nomine , olim eminebat. Sedimentum ab Iosepho Botting et Lucia Mair primum repertum est.

## Notae 
## Bibliographia 
* Joseph P. Botting et al., "A Middle Ordovician Burgess Shale-type fauna from Castle Bank, Wales (UK)" in *Nature Ecology and Evolution* (1 Maii 2023)
* Linda Geddes, "Couple unearths one of world’s greatest fossil finds in mid-Wales" in *The Guardian'' (1 Maii 2023)

!
Categoria:Cambria
Otto Flatauer

**Otto FLATAUER** (natus die 30 Novembris 1879, mortuus die 4 Ianuarii 1928) paedagogus et Esperantici fautor Germanicus fuit.

Berolini rector scholasticus et possessor duorum collegiorum oeconomicorum fuit. Linguam internationalem in cursus introduxit. Insuper symbolas plures ephemeridibus imprimendas dedit, praesertim actis diurnis *Berliner Tageblatt*. Operam navabat, ut theatrum mundanum Esperanticum creaturus esset. Poesis quoque ab eo pacta est idiomate Zamenhofiano.
## Nexus externi 
* Vicifons
* de schola Esperantica Berolini instituenda, annis inter 1924 et 1931
* biographia in Encyclopaedia Esperantica

Categoria:Auctores Esperantici
Categoria:Nati 1880
Categoria:Mortui 1928
Categoria:Paedagogi Germaniae
Categoria:Incolae Berolini
Felix Hiller

thumb|Operetta prima Esperantica Felicis Hiller
**Felix Hiller** Polonicus scriptor, musicographus et esperantista fuit. Neque partus neque decessus annus nobis notus est.

Opera sua idiomate Zamenhofiano pangere solitus est. Ipse textus musica ornabat. Inter opera excellit autem operetta prima ipso sermone internationali confecta cui titulus *Ho, tiuj fremduloj!*. Quae anno 1923 in lucem prolata est in aedibus Szapira et annis 1930 saepius ex scaenis producta est. Thomas Chmielik operam dedit, ut anno 2018 in urbe Bialostocensi rursus sub prelo esset.

## Opera 
### Operettae 
* *Ho, tiuj fremduloj!*, unius actus
* *La Vilaĝprincino*
### Poemata 
* *La Lastaj Tagoj de D-ro L. L. Zamenhof*, poesis funebris in mortem Ludovici Zamenhof
* *Kun ŝi mi hieraŭ promenis*
* *Telefonu 2-45*, cantilena
### Alia 
* ''Melodio por la poemo 'Mia penso' de LLZ'' (moduli in poema quoddam Ludovici Zamenhof)

## Nexus externi 
* Vicifons

## Notae 
Categoria:Iudaei
Categoria:Incolae Poloniae
Categoria:Auctores Esperantici
Categoria:Compositores saeculi 20
Categoria:Poetae Poloniae
Thomas Chmielik

[thumb|Thomas Chmielik anno 2016, [Bialostocensis|Bialostocensi in urbe Polonica coram publico alta voce legit.]]
thumb|Stephani Żeromski ultimum opus *Przedwiośnie* (1924), quod Chmielik interpretatus est. 
**Thomas** vulgo *Tomasz* **Chmielik** (natus die 6 Iunii 1957) est magister, interpres, et Esperantista Polonicus.

## De vita
Świdnik apud Lublinum gymnasium frequentavit, cui nomen vernaculum *Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Broniewskiego* est. Postea Lublini in  vitam studenticam degebat. Anno 1977, ibidem cum aliis commilitonibus circulum quendam fundavit cui nomen *Studenta Orientalisma Esperanto-Rondo* et scopus connectendarum notionum occidentalium cum mundo Asiatico.

Multa ex linguis Theodisca, Russica, Anglica, Iudaeo-Germanicam, Hispanica in Esperanticum convertit. Inde praeses vicarius Academiae Mundanae in litteris Esperanticis factus est.   

Zamenhofianum autem idioma anno 1972 edidicit. Anno 1989, in oppido domum editoriam parvam Libro-Mondo condidit, ubi hi auctores opusculis suis Esperantice conversis gaudere possunt: Guntherus Grass, Ricardus Kapuściński, Ioannes Korczak, Amatus Matvejević, Isaac Bashevis Singer. Stephanus Żeromski. Insuper periodicum praetitulatum *Spegulo* moderatur. 

In cooperationibus cum Centro documentationis et studiorum de lingua internationali in Helvetia commentationes omnes de Edmundo Privat colligebat et editurus tractavit. Etiam florilegium praetitulatum *Podlaĥia Antologio* edidit de litteris in Podlachia confectis et lectis. Una cum interpretibus Polonicis tomos quinque anthologiae maximae Polonicae praeparaturus est, quae *Pola Antologio* nuncupatur.

Posnaniae studiosos e toto orbe terrarum oriundos litteras Esperanticas docet, qui studiis interlinguisticis vacant.

Annos inter 2007 et 2010 Universalis Societas Esperantica eum in commissionem superiorem vocant (*komitatano B*) et ex anno 2009 Consociationem Esperanticum docentium internationalem in Polonia repraesentat atque ducit.

## Bibliographia
* *Ordeno de Verda Plumo. Leksikono pri esperantlingvaj verkistoj*, edidit Iosephus Pleadin, Grafokom, Đurđevac 2006, p. 272, ISBN 953-96975-5-7.

## Nexus externi
*Opera Thomae Chmielik quae in catalogo Roterodamensi citantur.

## Notae
Chmielik, Thomas
Chmielik, Thomas
Chmielik, Thomas
Chmielik, Thomas
Categoria:Scriptores Poloniae
Aëroportus Melilae

thumb|Conspectus aeroportus Melilensis.

**Aëroportus Melilae** (Hispanice *Aeropuerto de Melilla*) est aëroportus internatonalis apud Melilam, Hispanicam exclavaturam in Africa, situs.

## Historia 
Aeroportus Melilae anno 1969 inauguratus est.

## Curriculum aëronavibus 
Mensurae aërodromus: 1,433 m (4,701 pedes/ft) x 45 m (148 pedes/ft),

DVOR: MEL (114.250 MHz) H24

## Notae 
## Nexus externi 
* Pagina interretialis aeroportus proprius.
* Destinos desde el aeropuerto de Melilla
* Plan Director del Aeropuerto de Melilla | Septiembre 2017
Melila
Categoria:Melilae
Categoria:Aeroportus
Categoria:Constituta 1969
Crypta Mandrin

**Crypta Mandrin** (Francogallice *grotte Mandrin*) communis Malataverne praefecturae Drumae in regione Arvernia Rhodano Alpibus latens ab anno 1991 ab archaeologis explorata est. Ibi homines ab anno fere 120 000 usque ad 42 000 a.p. habitabant tam neanderthalenses quam sapientes.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|upright=1.5|Crypta Mandrin e caelo visa
* Ludovic Slimak, "Mosaïques culturelles des derniers Néandertaliens et des premiers Hommes modernes. Les données de la vallée du Rhône" in *Le Troisième Homme* (Lutetiae, 2017) pp. 145-155
* Ludovic Slimak, "Le Néronien et la structure historique du basculement du Paléolithique moyen au Paléolithique supérieur en France méditerranéenne" in *Comptes Rendus Palevol* vol. 6 (2007) pp. 301-309
* Ludovic Slimak, "The three waves: Rethinking the structure of the first Upper Paleolithic in Western Eurasia" in *PLOS One* (3 Maii 2023)
* Ludovic Slimak et al., "Modern human incursion into Neanderthal territories 54,000 years ago at Mandrin, France" in *Science Advances* vol. 8 no. 6 (2022)
* Pascale Yvorra, Ludovic Slimak, "Grotte Mandrin à Malataverne (Drôme). Premiers éléments pour une analyse spatiale des vestiges en contexte moustérien" in *Bulletin de la Société préhistorique française* vol. 98 (2001) pp. 189-205

* Roc de Marsal

## Nexus externi 
* Ségolène Vandevelde, "Une nouvelle méthode pour dater la succession des occupations humaines en grotte : application à la question de la contemporanéité entre Néandertal et Homo sapiens sapiens" (2017) apud *CNRS*

Categoria:Loci archaeologici Franciae
Categoria:Loci habitati palaeolithici
Categoria:Cavernae
Categoria:Homo neanderthalensis
Categoria:Mousterium
Petrus Rosati

**Petrus** (Italice *Pietro*) **Rosati**, die 8 Aprilis anno 1834 Civitati ad Truentum natus et die 31 Augusti 1915 ibidem mortuus, fuir Barnabita Italicus, naturalista et poeta Latinus et Italicus.

## Vita
Apud patres Barnabitas etiam in natali educatus, Risinam anno 1849 migravit, ubi novitius factus est. Romae anno 1848 vita sacerdotis attulit. Linguam Latinam et Graecam docebat Neapoli, Parmae, Florentiae, Bononiae etc. Carmina Latina et Italica componebat; multoties in Certamine Hoeufftiano laudatus est. Naturalista erat; de avibus multa scripsit et de fungis venenosis. Museum zoologicum collegii Bononiensis condidit, quod nomen eius accepit.

## Opera
* Petri Rosati carmina, Augustae Taurinorum 1887.
* Petri Rosati *In mulieres litteratas* (Amstelodami 1897)

## Bibliographia
*  Theodoricus Sacré, *Conspectus poetarum Latinorum 1900-1960: supplementum*, in: Humanistica Lovaniensia, Vol. 39 (1990), pp. 328-339

## Nexus externi 
* [Vita](https://www.habitualtourist.com/pietro_rosati(ponzano)) in pagina Civitatis ad Truentum
* Familia Rosati in *dèlfico.it*

Categoria:Poetae Italiae
Categoria:Poetae Latini Italiae
Categoria:Certamen Hoeufftianum
Categoria:Naturalistae
Categoria:Mycologi
Thamar (filia Davidis)

[thumb|Thamar et Amnon ab [Iohannes Steen|Ioanne Steen picti annis sexagesinis saeculi XVII]]
**Thamar** (Hebraice ‏תָּמָר, Graece Θαμάρ) est persona Biblica, in libro II Samuelis memorata.

Filia Davidis, nata ex Maacha, Absalom soror fuit. Pulchra  fuit; Amnon, Davidis filius ex Achinoama, eam amavit, et, ab Ionadab monitus, se aegrum esse simulat et, cum Thamar cibum coxerat et in conclave attulerat, eam violavit et protinus odio incensus famulosque eam foras eicere iussit. Absalom frater sororem siccis vestibus vidit et omnia cognovit. David rex de facinore Amnonis certior factus irascebatur sed nihil fecit; Absalom post duos annos Amnonem interfecit.

## Notae 
## Fontes
*  Liber II Samuelis, caput 13
*  Iosephi Flavii *Antiquitates Iudaicae* VII 8, 1 

Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Liber II Samuelis
Euagoras (Isocrates)

***Euagoras***  (Graece Εὐαγόρας) est oratio demonstrativa (ἐπιδεικτικός) et deliberativa (συμβουλευτικός) a rhetore Isocrate circa 370 a.C.n. aut 365 a.C.n. scripta, qua regis Salaminis  Euagorae I, Cononis Timotheique hospitis funebrem laudationem habuit. Praecepta secutus quae ipse in *Busiride* praeceperat res adversas vel male gestas omnino omisit (exempli gratia nihil de famosa regis morte dixit), successus vero virtutesque oratorie ampliavitː non enim biographiam historicam sed panegyricum scribebat. Simul idealem regem pingere cupiebat.

## Notae 
## Editiones et commentarii 
*Evangelos Alexiou: *Der Euagoras des Isokrates. Ein Kommentar* (= *Untersuchungen zur antiken Literatur und Geschichte.* Band 101). De Gruyter, 2010. Recensio critica
*Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu et Emile Brémond, *Isocrate. Discours II*. Les Belles Lettres, 1938. Cum apparatu critico et versione Gallica.
*Loeb Classical Library online.

## Plura legere si cupis 
*Silvio Cataldi,	"Isocrate et quelques considérations sur la royauté grecque et chypriote", *Ktèma*, 2015ː 141-147
*Guilelmus Engel, *De Evagora eiusque bello contra Artaxerxem II. gesto. part. I*, Stargard, 1846
*David M. Lewis, Ronald S. Stroud, "Athens Honors King Euagoras of Salamis", *Hesperia: The Journal of the American School of Classical Studies at Athens*, 1979ː 180-193
*Pierre Pontier,	"Isocrate et Xénophon, de l’éloge de Gryllos à l’éloge du roi : échos, concordances et discordances", *Ktèma*, 2016ː 43-58
*William H. Race, "Pindaric Encomium and Isokrates' Evagoras", *Transactions of the American Philological Association*, 1987ː 131-155
*Maddalena Vallozza, "Sui topoi della lode nell'Evagora di Isocrate (1,11, 72 e 51-52)", *Rhetorica: A Journal of the History of Rhetoric*, 1998ː 121-130

## Nexus externi 
*Textus Graecus apud Perseum et [apud Vicifontem](https://el.wikisource.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82_(%CE%99%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82)) Francogallica versione addita apud Remacle

Categoria:Orationes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Iudas (discretiva)

**Iudas**, vel **Iuda** (Hebraice ‏יהודה, *Yəhūda*, sciliicet *Iehovae laus*; Graece Ἰούδας), est nomen atque praenomen Hebraicum.

## Personae Biblicae
* Iudas, Iacobi filius, tribus Iudae genitor
* Iudas Maccabaeus, sacerdos Hebraeorum
* Iudas Thaddaeus, apostolus
* Iudas Iscariotes, Christi proditor

## Ceteri
*Iudas Menuhin, violinista
* Iudas Law, histrio
* Iudas Loew ben Bezalel, rabbinus

## Nexus interni
* *Hey Jude*, carmen gregis musicalis The Beatles
* Iuda
* Judas Priest, grex musicalis Anglicus
* *Jude the Obscure*, mythistoria

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Iudas

[thumb|Iudas a [Franciscus de Zurbarán|Francisco de Zurbarán pictus annis quadragesimis saeculi XVII ineuntibus]]
**Iudas** (Hebraice ‏יהודה, sciliicet *Iehovae laus*, Graece Ἰούδας) est persona Biblica, Iacobi et Liae filius quartus, tribus Iudae genitor.

"Modo confitebor Domino", dixit Lia cum Iudam genuisset. Cum fratres omnes praeter Ruben Iosephum occidere volunt, Iudas eum vendere monuit. Filii Iudae fuerunt   a Sue Chanaanea tres: Her, Onan et Zela; et a Thamar Phares et Zara.

Thamar Heris Iudae filii uxor marito mortuo Onani filio secundo nupta est; cum et Onan mortuus esset, Iuda eam filio tertio dare promisit, sed haec non fecit; tum Thamar eum decepit et ab eo ipso geminos concepit.

## Fontes
*  Liber Genesis, 29:35, 37, 38

## Nexus externi
Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Liber Genesis
Categoria:Iudaei
Thamar (persona Biblica)

[thumb|Iudas et Thamar a [Iacobus Tentoretus|Iacobo Tentoreto picti annis quinquagesimis saeculi XVI exeuntibus]]
**Thamar** (Hebraice ‏תָּמָר, Graece Θαμάρ) est persona Biblica, in libro Geneseos memorata.

Iudas Iacobi filius Heri filii suo maximo Thamar uxorem dedit; sed Her mature mortuus est. Filius Iudae aler Onan secundum ius leviratus Thamar accepit, ne genus fratris periret; sed fratris generi semen dare noluisset et ipse a Deo morte punitus est. Iudas nurui promisit Thamar Selae, filio tertio, cum is adolevisset, se daturum esse; ad id tempus ut vidua in domo patris sui vivere iussit. Sue Iudae uxor mortua est; Sela creverat, sed Thamar non accepit. Mutata veste et operto vultu Thamar Iudae obviam venit, et ille meretricem eam putabat; pretium concubitus haedum de grege aestimavit, et Thamar pro arrabone sigillum Iudae et funiculum et baculum poposcit. Iudas cum amicum misisset, ut haedum redderet, amicus meretricem invenire nequibat, nam Thamar in domum patris revertit. Concepit de eo geminos, et, cum gravitas eius manifesta esset, Iudas eam pro fornicatione comburere volebat, sed arrabonem Thamar ei ostendit. "Iustior me est, quia non tradidi eam Sela filio meo”, dixit Iudas. 

Filii Thamar Phares et Zara fuerunt, et David rex e progenie Thamar ortus est, et Iosephus sanctus Christi educator.

## Fontes
* Liber Genesis, caput 38
* Liber Ruth, caput 4

Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Liber Genesis
Dina

thumb|Dinae raptus a  circa annum 1535 pictus
**Dina** (Hebraice  דִּינָה, Graece Δίνα) est persona Biblica, in libro Geneseos memorata.

Iacobi filia unica fuit, a Lia nata. Lia eam ultimam post sex filios peperit. Cum Iacobus in Sichem venerat, Dina egressa est domo, ut videret puellas regionis illius; ibi Sichem filius Emmor principis Dinam adamavit et violavit; posteas patrem rogavit, ut Dinae coniugium peteret, quod Emmor ab Iacobo poscebat et familiae eius in Sichem habitare aliaque conubis iungere proponebat, ut unus populus fierent. Iacobus et filii eius responderunt se non posse sororem viro incircumciso dare; poscebant, ut Sichem omnesque urbis incolae circumciderentur. Incolae Sichem assenserunt, et die tertio, quando gravissimus dolor est, filii Iacobi Simeon et Levi urbem ingressi sunt et omnes masculos occiderunt. pueros et feminas et armenta abduxerunt. Iacobus iratus est et usque ad mortem Simeon et Levi non ignoscebat, nam odio domum eius omnibus Chananaeis fecerunt. Sed Simeon et Levi respondebant se sororis iniuriam ultos esse.

## Fons
*  Liber Genesis, 30:21; caput 34

## Nexus externi 
Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Liber Genesis
Euagoras I

thumb|Decima pars stateri aurei Evagora regnante percussa. Ex una parte Herculis caput leontina pelle copertum, ex altera capra iacens.
**Euagoras I** fuit rex Salaminis in insula Cypro ab anno circiter 411 a.C.n. usque ad annum 374 a.C.n. cum filius Nicocles ei successit. Eius domus a Teucro heroe Homerico originem duxisse sese iactabat. Nihilominus non a maioribus regnum accepit sed usurpatorem e Phoenice expellere debuit priusquam avito throno potiretur.

Prima parte regni Achaemenidarum vassallus esse non recusavit et 394 a.C.n. Persarum classem et Atheniensem Cononem adversus Lacedaemonios adiuvit. Iam enim anno 405 a.C.n., cum Atheniensium classis ad Aegos Potamum deleta esset, Conon strategus apud eum confugerat. Ab anno vero 391 a.C.n. cum totam insulam in suam potestatem redigere vellet nec Persarum rex Artaxerxes consentiret, ab illis deficere coepit atque, socius et amicus Atheniensium adeo ut civitate Atheniensi honoris causa donatus sit, usque ad Ciliciam et Phoenicen imperium suum prolatavit. Athenienses vero pace Antalcidae facta (387 a.C.n.) eum mox deseruerunt. Diu modo solus modo ab Aegyptiorum rege Acori adiutus Persis restitit atque rhetor Isocrates eius exemplo ad imbecillitatem Persici imperii demonstrandam utebatur. Postremo ad Citium victus et in urbe sua obsessus (380 a.C.n.) avitum regnum tantummodo retinuit atque tributum annuum Persis solvit. Sed anno 374 a.C.n. ab eunucho occisus est. 

Isocrates, qui eius amicus fuerat, rogante filio eius vitam post mortem laudavit. Non tam verum Euagoran quam idealem regem pingebat, quod genus litterarum postea 'regum speculum' appellatum est.

## Fontes 
*Aristoteles, *Ars Rhetorica* II.23.11 (1398b).
*Diodorus Siculus, *Bibliotheca historica* XIV.98 ; XV.2-4 et 8-9
* Isocrates, *Euagoras* necnon *Panegyricus* 141
*Lysias, XIX *Pro Aristophanis bonis*
*Pausanias, *Descriptio Graeciae* I.3.2
*Theopompus, fragmentum 103
*Xenophon, *Hellenica* II.1.29 ; IV.8.24 ; V.1.10

## Plura legere si cupis 
*Eugene A. Costa, Jr., "Evagoras I and the Persians, ca. 411 to 391 B.C.", *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte*, 1974ː 40-56 
*Panos Christodoulou, "Les mythes fondateurs des royaumes chypriotes : le nostos de Teukros", *Cahiers du Centre d’Études Chypriotes*, 2014ː 191-215
*Guilelmus Engel, *De Evagora eiusque bello contra Artaxerxem II. gesto. part. I*, Stargard, 1846 
*Henri Grégoire, "Les allusions politiques dans l'Hélène d'Euripide ; l'épisode de Teucros et les débuts du Teucride Évagoras", ''Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres*, 1940ː 206-227
*Eustathios Raptou,	*Athènes et Chypre à l’époque perse (VIe-IVe s. av. J.-C.). Histoire et données archéologiques'', MOM Éditions, 1999

## Notae 
Categoria:Cyprus
Categoria:Reges
Categoria:Nati saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 4 a.C.n.
Categoria:Necati
Lingua Iberica

**Lingua Iberica** fuit lingua qua gentes Ibericae ab Arauri flumine ad meridiem Paeninsulae Ibericae loquebantur; in usu fuit ante Hispaniae expugnatione a Romanis. Quidam inquisitores putant Ibericam linguam segregatam esse, sed alii putant linguam Vasconicam ei cognatam esse (Vascoiberismus legendus).

*Africa Septentrionalis
*Antiquitas
*Aulicus
*Indigetes
*Karthago
*Lingua Latina
*Lingua Semiticae
*Pyrenaei
*Urnae agri populi

## Notae
## Nexus externi
*"Iberian language," *Encyclopaedia Britannica.*

Categoria:Historia Hispaniae
Categoria:Linguae segregatae
Ioannes Gigas (discretiva)

(Gigas est monstrum fabulosum)
* Ioannes Gigas (natus *Hüne*), poeta
* Ioannes Gigas (natus *Riese*), cartographus
Iezabel

thumb|Iezabel mortua a canibus dilaceratur (pictura , circa annum 1650)
**Iezabel** (Hebraice ‏אִיזֶבֶל, Graece Ἰεζάβελ) est persona Biblica, de qua Libri Regum narrant. 

Filia regis Sidonii Ethbaal fuit, quam Achab rex Israelis uxorem duxit. Superba et insolens et cultui deorum paganorum fidelissima erat; Achab ei oboediens templa Baal et Aserae construxit et multos fideles Dei Israelis oppressit, sed 450 prophetas Baal et 400 Aserae de mensa Iezabel nutriebantur. Elias propheta contra idololatriam exiens miraculo prophetas Baal vicit; nam ignis in aram eius ipse de caelo cecidit. Sed timens minas Iezabelis in desertum abit.

Cum Achab mortuus est et Ioram filius eius et Iezabel regnavit, Iezabel potentiam haud minorem habebat. Naboth Israelita vineas suas reginae dedere noluit et falso ab ea accusatus lapidibus interfectus est; post hoc duce Iehu insurrexerunt Israelitae; Elisaeus Iehu benedixit, exercitum regium Iehu devicit et Ioram occidit. Iezabel autem sine metu in urbe Iehu exspectabat, in fenestra regiae suae ornatu meliore stabat et victori opprobria dicebat. Iehu eam ex ea fenestra eicere iussit; canes corpus Iezabel lacesserunt, ut Elias ei praedicaverat.

## Fons
*  Liber I Regum, capita 16, 18-19, 21; Liber II Regum, caput 9 

## Nexus externi
Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Liber I Regum
Categoria:Liber II Regum
Vidua Sareptana

thumb|Elias, vidua Sareptana et filius eius ab  picti

, cuius nomen incognitum manet, est persona Biblica, de qua Liber I Regum narrat.

Elias propheta a vidua pauperrima in Sarepta urbe hospitio acceptus duo miracula fecit: primum, ut cibus in domo viduae nunquam deficiat, secundum, ut filius viduae mortuus revivat. Sanctus Hieronymus dicit viduae Sareptanae filius Ionas propheta fuit.

Ioannes Gigas de vidua Sareptana carmen Latinum composuit et Andreas Alenus epistolam eius ad Eliam.

## Notae
## Fons
*  Liber I Regum, caput 17

Categoria:Personae Biblicae
Categoria:Liber I Regum
Tabitha

[thumb|Petrus Tabitham resuscitat ([Ioannes Franciscus Barbieri|Ioannis Francisci Barbieri pictura, 1618)]]
Sancta **Tabitha** (Graece Ταβιθά) vel **Dorcas** (Graece Δορκάς) fuit Christiana ex Ioppe, in *Actibus Apostolorum* memorata. 5 Februarii in Ecclesia Catholica et 25 Octobris in Ecclesia Orthodoxa memoria sanctae Tabithae colitur.

## Vita
Mulier iusta et humilis, vestes suebat et pauperis donabat. Cum aegrotavisset et mortua esset, fideles Petrum apostolum e Lydda invitaverunt, qui oratione facta *Tabitha, surge* ait, et Deus mortuam rescuscitat. Multi post hoc in Domino crediderunt.

## Notae
## Nexus externi
* Actus Apostolorum, 9:36-43
* Epistola Tabithae Petro e *Heroidibus* Andreae Aleni
* Epistola Tabithae Petro e *Heroidibus* Claudii Espencaei

Categoria:Mulieres
Categoria:Sancti
Categoria:Personae Novi Testamenti
Categoria:Nati saeculo 1 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 1
Categoria:Actus Apostolorum (liber Biblicus)
Nicocles (rex Salaminis)

**Nicocles** fuit rex Salaminis in insula Cypro post patrem Euagoram necatum ab anno 374 a.C.n.. Circa 360 a.C.n. obisse creditur in satraparum coniuratione. Tum filius Euagoras II ei successit. Discipulus rhetoris Isocratis fuisse traditur qui regi tres orationes dedicavit. In *Euagora* laudationem funebrem patris composuit atque simul boni regis exemplum glorificavit. In *oratione ad Nicoclem* regio discipulo praecepta tradit quibus civitatem et populum optime regat. Tertiam orationem *Nicocles sive Cyprii* inscriptam in Nicoclis ore posuit qui laudata monarchica republica memoratisque suis erga Salaminios meritis postremo officia ab eis sibi debita enumerat.

Isocrati si credimus Nicocles Graecarum litterarum et artium amator fuit et paci studuit.

## Fontes 
*Anaximenes, *Fragmenta historicorum Graecorum* 72 fragmentum 18
* Isocrates, *Ad Nicoclem* necnon *Euagoras* et *Nicocles aut Cyprii*
*Theopompus, *Fragmenta historicorum Graecorum* 115 fragmentum 114

## Plura legere si cupis 
*Silvio Cataldi,	"Isocrate et quelques considérations sur la royauté grecque et chypriote", *Ktèma*, 2015ː 141-147
*Eustathios Raptou,	*Athènes et Chypre à l’époque perse (VIe-IVe s. av. J.-C.). Histoire et données archéologiques*, MOM Éditions, 1999
*Maurice Sartre, "Nicoclès de Salamine de Chypre paie les dettes de ses concitoyens ou Les étrangers dans la cité" in *Histoires grecques*, Le Seuil, 2006ː 159-165

Categoria:Cyprus
Categoria:Reges
Categoria:Nati saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 4 a.C.n.
Tabitha (praenomen)

**Tabitha** est praenomen femininum, de sancta Tabitha. 

Dorcas ab origine idem nomen est; in *Actibus Apostolorum* (9:36) dicitur: "Discipula nomine Tabitha, quae interpretata dicitur Dorcas"; nam Aramaice טביתא, *Ṭabītā* rupicabram significat et Graece δορκάς *gazellam*.

## Qui hoc praenomen habuerunt 
* Tabitha Gilman Tenney
Familia Zhou

**Familia Zhou** (IPA  sed Lingua Sinica antiqua **tiw*) erat familia regia Sinarum quae dynastiam Shang secuta est. Familia Zhou cum 789 annos durasset, erat longissimum regimen dynasticum in historia Sinica. Imperium Sinarum militare domus regiae, quod Ji cognominabatur, initio ab anno 1046 usque ad 771 a.C.n. perduravit, quae ut familia Zhou occidentalis nota est, necnon ob influxum politicum quem in orientali Zhou periodo creavit.

Tempore dicionis dynasticae, potestas centralis epochis vernis et autumnalibus, ut dicuntur, decrevit. In periodo postremo, curia Zhou paucum moderaminis habuit super civitates eam constituentes, qui inter se dimicabant, donec civitas Qin potestati suae subiecerit, familiamque Qin anno 221 condidit. Familia Zhou 35 ante familiam Qin conditam corruit, quamvis eo tempore potestate solum nominali regnaverint.

Hic Sinicae historiae periodus effecit, quod plerique zenith aëramenta faciendi. Periodus posterior familiae Zhou percrebruit propter initia trium philosophiarum maiorum: doctrinae Confucianae, taoismi et legalismi. Familia Zhou designat epocham, cum scriptura se evolvisset ex scripto aëneo in scriptum sigillorium, denique in formam modernam cum usu scripti clericalis archaici.

## Notae
## Bibliographia
* Fong, Wen, ed. (1980), The great Bronze Age of China: an exhibition from the People's Republic of China, New York: The Metropolitan Museum of Art, ISBN 978-0-87099-226-1.
* Lee, Yuan-Yuan; Shen, Sinyan (1999), Chinese Musical Instruments, Chinese Music Monograph Series, Chinese Music Society of North America Press, ISBN 978-1-880464-03-8.
* Li, Feng (2006), Landscape and Power in Early China: The Crisis and Fall of the Western Zhou 1045–771 BC, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-85272-2.
* Shen, Sinyan (1987), "Acoustics of Ancient Chinese Bells", Scientific American, 256 (4): 94, Bibcode:1987SciAm.256d.104S, doi:10.1038/scientificamerican0487-104.
* Sun, Yan (2006), "Cultural and Political Control in North China: Style and Use of the Bronzes of Yan at Liulihe during the Early Western Zhou", in Mair, Victor H. (ed.), Contact and Exchange in the Ancient World, Honolulu: University of Hawai'i Press, pp. 215–237, ISBN 978-0-8248-2884-4.
* Wagner, Donald B. (1999), "The Earliest Use of Iron in China", in Young, S. M. M.; Pollard, A. M.; Budd, P.; et al. (eds.), Metals in Antiquity, Oxford: Archaeopress, pp. 1–9, ISBN 978-1-84171-008-2.

Categoria:Familiae imperiales Sinarum
Categoria:256 a.C.n.
Categoria:Domus Zhou
Pippinus II

**Pippinus II Heristalensis** vel **Crassus**, circa annum 635 natus et die 16 Decembris anno 714 mortuus, e domo Pippinidarum, fuit maior domus Austrasiae ab anno 680 usque ad mortem, Neustriae omnisque regni Francorum ab anno 688 usque ad 695. Filius Ansegisili et Beggae filiae Pippini Landinensis, a Pleutride uxore legitima Drogonis et Grimoaldi Iunioris pater fuit, ab Alpaida Caroli Martelli.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Pippinidae
Categoria:Regnum Francorum
Categoria:Maiores domus
Alpaida

**Alpaida** vel **Alpais** fuit Pippini Heristaliensis concubina vel uxor secunda, Caroli Martelli et fortasse Childebrandi I mater. 

Vita  dicit Dodonem Alpaidae fratrem ad praedia Lamberti, qui Pippini ad Alpaidam amorem pro peccato habuerat, devastanda familiares misisse, sed missos a nepotibus Lamberti occisos esse; tum Dodo Lambertum occidit.

## Notae
## Bibliographia
* Pierre Riché, ''Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe*, Lutetiae 1983 (ISBN 2-01-278851-3) 
* Christian Settipani, *Les Ancêtres de Charlemagne*, Lutetiae 1989 (ISBN 2-906483-28-1) 
* *Les Ancêtres de Charlemagne'', Oxoniae 2014 (ISBN 978-1-900934-15-2) 

Categoria:Mariti ducum civitatum
Categoria:Regnum Francorum
Ad Nicoclem (Isocrates)

***Ad Nicoclem***  (Graece Πρὸς Νικοκλέα) est oratio demonstrativa (ἐπιδεικτικός)  a rhetore Isocrate circa 370 a.C.n. scripta et regi Salaminis in Cypro Nicocli dedicata qui nuper patri Euagorae successerat. Qua oratione regium discipulum quibus artibus bene regnaret atque civitatem suam prosperam faceret docebat Isocrates. Qua de causa inter orationes hortatorias (παραινέσεις) numeratur quia praecepta moralia continet. Nam iam ab initio Isocrates miratur quod reges qui praeceptoribus egent magis quam ceteri homines saepe minus educantur quam eorum officium decuit. Potuit fieri ut Nicocles Isocratem Athenis audierit antequam rex fieret vel saltem per Timotheum magistro Atheniensi familiariter usus sitː certe ipse Isocrates magna dona ab eo accepisse fatebatur. Iis qui sibi obicerent quod civitate in democratia praeditus regum consiliarius fieri voluisset in oratione *de Permutatione* respondet atque etiam locum ex oratione *Ad Nicoclem* publice recitari iubet.

## Notae 
## Editiones et commentarii 
*Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu et Emile Brémond, *Isocrate. Discours II*. Les Belles Lettres, 1938. Cum apparatu critico et versione Gallica. Recensio critica
*Loeb Classical Library online.
**Isocrates. Panegyricus. To Nicocles* (Greek Orators, vol. III), translated with introduction and commentary by Stephen Usher, Aris § Philipps, 1990 Recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum

## Plura legere si cupis 
*C. A. F. Brueckner,	*De locis in Isocratis ad Nicoclem oratione propter ea, quae in oratione de antidosi ex illa referuntur, falso suspectis*, Suidnicii, 1852 
*Silvio Cataldi,	"Isocrate et quelques considérations sur la royauté grecque et chypriote", *Ktèma*, 2015ː 141-147
*Eustathios Raptou,	*Athènes et Chypre à l’époque perse (VIe-IVe s. av. J.-C.). Histoire et données archéologiques*, MOM Éditions, 1999

## Nexus externi 
*Textus Graecus apud Perseum et [apud Vicifontem](https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%AD%CE%B1_(%CE%99%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82)) Francogallica versione addita apud Remacle

Categoria:Orationes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Nathan Söderblom

thumb|Nathan Söderblom
**Nathan Söderblom** (natus 15 Ianuarii Ianuarii 1866 et mortuus 12 Iulii 1931) est clerus Suecicus qui oecumenismum ac pacem mundi promovendum conatus est, et anno 1930 Praemium Nobelianum pacis accepit. 

Alumnus Universitatis Upsaliensis fuit, deinde apud Universitatem Parisiensem gradum doctoralem acquisivit.

## Notae 
## Nexus externi
Categoria:Incolae Sueciae
Categoria:Praemium Nobelianum Pacis
Categoria:Oecumenismus
Categoria:Alumni Universitatis Upsaliensis
Categoria:Nati 1866
Categoria:Mortui 1931
Ioannes Raleigh Mott

thumb|Ioannes Raleigh Mott.
**Ioannes Raleigh Mott** (natus die 25 Maii 1865; mortuus die 31 Ianuarii 1955) fuit clerus  Americanus et praeses YMCA, deinde creator Consilii Oecomenici Ecclesiarum, qui anno 1946 Praemium Nobelianum pacis accepit, ratione conatus ad pacem mundi par Christianismum.

Universitatem Cornellianam frequentavit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Cornellianae
Categoria:Incolae Civitatum Foederatarum
Categoria:Oecumenismus
Categoria:Praemium Nobelianum Pacis
Rodolphus Goclenius

**Rodolphus Goclenius** (natus anno 1547; mortuus anno 1628) fuit eruditus et philosophus Germanicus, qui docuit apud Marpurgensium Academiam.

## Opera selecta 
* *Psychologia: hoc est, De hominis perfectione, animo et in primus ortu hujus, commentationes ac disputationes quorundam theologorum & philosophorum nostra aetatis*, Marpurgi 1590
* *Institutionum Logicarum de Inventione, Liber unus. Cum appendice, de Locis Juris interpretum eodem revocandis*, Marpurgi 1598
* *Conciliator Philosophicus*, Cassellis 1609
* *Lexicon philosophicum, quo tanquam clave philosophiae fores aperiuntur*, Francofurti 1613

## Nexus externi 
Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Eruditi Germaniae
Categoria:Philosophi Germaniae
Begga

Sancta **Begga Andennensis**, circa annum 615 nata et die 17 Decembris anno 693 mortua, e domo Pippinidarum, fuit filia Pippini Landinensis et sanctae Ittae, uxor  Ansegisili filii Arnulfi Metensis, mater Pippini Heristaliensis, Martini Laudunensis et Clothildis regis Theuderici III uxoris.

[thumb|left|Ansegisilus et Begga a [Petrus Paulus Rubens|Petro Paulo Rubens picti]]
Coniuge mortuo vota monastica attulit. Monasterium  aedificaverat, ubi abbatissa usque ad mortem fuit; Ut samcta laudata est, sicut et Gertrudis Nivellensis soror eius. Memoria sanctae Beggae 17 Decembris colitur. Hymni sanctae Beggae saeсulo XI a Gisleberto Leodiensi compositi sunt; prima vita saeculo XII conscripta. 

## Notae
## Nexus externi 
* De Begga in *Encyclopaedia Orthodoxa*  

Categoria:Abbates
Categoria:Pippinidae
Categoria:Sancti
Pippinus I

**Pippinus I Landinensis** vel **Senior**, circa annum 580 natus et anno 640 mortuus, gentis Pippinidarum conditor, fuit maior domus Austrasiae ab anno 623 usque ad mortem. Filius Carlomani cuiusdam, a sancta Itta Bavonem Gandavensem Grimoaldumque Seniorem filios et Beggam Andennensem Gertrudem Nivellensem filias genuit.

Brunichildi reginae inimicus, Pippinus et nobiles Austrasiae alii Chlotarium II e Neustria invitaverunt; Chlotarius Pippinum maiorem domus Austrasiae fecit et postea Dagoberti I filii sui educatorem. Cum Dagobertus regnaret, Pippinus ad aulam eius in Neustria vivebat; Sigiberto III regnante in Austrasiam revertit. 

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Pippinidae
Categoria:Maiores domus