open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Magdalena Grieve

**Magdalena Grieve** (nata *Sophia Emma Magdalene Law*; nomine communiori *Maud Grieve*), herbalista Anglica, auctrix fuit operis *A Modern Herbal* anno 1931 divulgati.

In regione urbana Islington Londinii die 4 Maii 1858 nata, Gulielmo Sommerville Grieve nupsit, cum quo in Indiam profecta est. Unde anno 1905 rediti in oppido Chalfont St Peter Buckinghamiensis comitatus habitabant. Magdalena Grieve plantas medicinales colebat, societates herbalistarum condidit, semina venditabat, horticulturam docuit, libellos plurimos de cultu et usu singularum herbarum componebat. Quae scripta Hilda Leyel congessit et in librum encyclopaedicum *A Modern Herbal* anno 1931 convertit, Magdalena Grieve (ut videtur) adnuente. Haec denuo in oppido Barkway Hertfordiensis comitatus habitans die 20 Decembris 1941 mortua est.

## Bibliographia 
* Anne Pimlott Baker, "Grieve [née Law], Sophia Emma Magdalene [Maud] (1858–1941)" in 
* Julian Barker, recensio operis Claire de Carle in *Herbal Thymes* (Spring 2018) pp. 31-32
* Claire de Carle, *Maud Grieve: Now First Let Me Tell You About That Wonderful Plant*. 2017? ISBN 978-1-911133-21-6

Categoria:Eruditi Angliae
Categoria:Herbalistae
Categoria:Mulieres
Parma kermadecensis

***Parma kermadecensis*** est piscis generis *Parmae* subfamiliae Pomacentrinarum familiae Pomacentridarum, qui aquas a tribus ad viginti metra altas circa scopulos curalii ante Insulas Kermadecenses Novae Zelandiae habitat. Eius maxima longitudo nota est 22 centimetra.
 
## Notae
## Nexus externi
*Francis, Malcolm P., Craig J. Worthington, Peter Saul, et Kendall D. Clements. 1999. "New and rare tropical and subtropical fishes from northern New Zealand." *New Zealand Journal of Marine and Freshwater Research.* Abstractum. Royal Society of New Zealand.

 
Categoria:Pomacentrinae
Categoria:Pisces Novae Zelandiae
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Allen
Categoria:Taxa 1987
Madame

, alias , vulgo *Francesca* (nata Vicetiae die 16 Ianuarii 2002), est cantrix Italica. "Sciccherie" carmine ex anno 2018 innotuit, et Festivali Villae Matutiae anno 2021 '"Voce" carmen cantans interfuit.

## Vita privata 
Ea se bisexualem in conloquio interrogatorio concessa, secundum diarium *Repubblica.*

## Agnitiones 
* Festival di Sanremo anno 2021
** Praemium Lunezia pro virtute musica litteralique cum suo carmine *"Voce"*
** Praemium Sergio Bardotti pro optimo scripto cum suo carmine *"Voce*.

## Opera sua 
### Alba 
* 2021 - *Madame*

### Carmina 
#### Ut prima artifex 
* 2018 – *Anna*
* 2018 – *Sciccherie*
* 2019 – *17*
* 2019 – ''La promessa dell'anno*
* 2020 – *Baby*
* 2020 – *Sentimi*
* 2020 – *Spaccato* (cum Don Joe et Dani Faiv)
* 2020 – *Nuove strade* (cum Ernia, Gaia, Samurai Jay et Rkomi)
* 2020 – *Clito*
* 2021 – *Il mio amico* (cum Fabri Fibra)
* 2021 – *Voce*

#### Ut hospita artifex 
* 2019 – *Mira* (Ensi cum Madame)
* 2020 – *Fck U* (Psicologi cum Madame)
* 2020 – *Defuera* (DRD cum Ghali, Madame et Marracash)
* 2020 – *Euforia* (Chris Nolan cum Tedua, Madame, Aiello et Birthh)

### Auxilia 
* 2019 – *.Rosso* (cum Night Skinny et Rkomi)
* 2019 – *Madame - L'anima* (cum Marracash)
* 2020 – *Fuoriluogo* (cum Ernia)
* 2020 – *Weekend* (cum Slait, Lazza et Massimo Pericolo)
* 2020 – *Alibi* (cum Mecna)
* 2020 – *Non è vero niente* (Negramaro cum Madame)
* 2021 – *Acqua'' (cum Mace et Rkomi)

## Notae 
Categoria:Rapiani
Categoria:LGBT
Categoria:Cantores Italiae
Categoria:Provincia Vicetina
Insulae Kermadecenses

thumb|upright=0.5|Insulae Kermadecenses.
**Insulae Kermadecenses** (Anglice *Kermadec Islands*; Maorice *Rangitāhua*) sunt subtropicus insularum arcus in australi Oceano Pacifico situs, 800–1000 fere chiliometra ad septentriones et orientem versus Insulae Septentrionalis Novae Zelandiae, et spatium simile ad australem et occidentem versus Tongae. Quia secundum marginem Circuli Ignis Pacifici iacent, magnis terraemotibus aliquando afficiuntur.
[thumb|upright=0.6|left|Despectus in Insulam Raoul ex [satelles|satellite.]]
thumb|upright=0.7|Conspectus ex Insula Raoul.
[thumb|upright=0.8|Bathymetria Insularum Kermadecensium et [regionis circumdantis.]]
[thumb|upright=0.7|*[Parma kermadecensis,* pars biotorum maritimorum Insularum Kermadecensium.]]

Quibus insulis, in dicione Novae Zelandiae ex anno 1887, area 33.6 chiliometrorum quadratorum est, cultoribus vacua praeter Stationem Insulae Raoul, continenter administratam maximeque septentrionalem Novae Zelandiae stationem.

Ex Ioanne Michaele Huon de Kermadec navarcho Francico, qui insulas annis 1790 per expeditionem d'Entrecasteaux visitavit, appellantur. *Rangitāhua,* nomen Maorianum etiam Insulam Raoul significat.

## Notae
## Bibliographia
*Gentry, Steven. 2013. ''Raoul & the Kermadecs: New Zealand's northernmost islands.* Wellingtoniae: Steele Roberts Aotearoa. ISBN 9781927242025.
*Trnski, Thomas, et Heidi Ann Schlumpf. 2015. *Kermadec Biodiscovery Expedition 2011.'' Aucopoli: Auckland War Memorial Museum. ISBN 9780473335977.

## Nexus externi
* .
* "The Kermadecs: an ocean wilderness."
* Kermadec Islands Marine Reserve apud Seafriends.
* "Kermadec Ocean Sanctuary." PDF, Ministry for the Environment / Manatū Mō Te Taiao.
 
Categoria:Archipelagi Oceani Pacifici
Categoria:Nova Zelandia
Categoria:Oecoregiones Oceaniae
Nicholaus Culpeper

**Nicholaus**, vulgo *Nicholas* **Culpeper** (in oppido Ockley Surreiae die 18 Octobris 1616 natus; Londinii mortuus die 10 Ianuarii 1654) fuit herbalista et astrologus Anglicus. Auctor fuit operis *The English Physitian*, quod sub titulo recentiori ''Culpeper's Complete Herbal* per saecula quattuor crebriter impressum est.

## Scripta 
[thumb|Titulus operis *[The English Physitian* Nicholai Culpeper (editio prima, 1652)]]
[thumb|upright=1.75|Frontispicium titulusque operis *[The English Physitian* Nicholai Culpeper (editio secunda aut tertia, eodem anno divulgata quo prima, effigie addita, orthographia *Physician*)]]
* 1652 : *The English Physitian* (Londinii) Textus

## Notae 
## Bibliographia 
* Sidney Lee, "Culpeper, Nicholas (1616–1654)" in 
* Mary Rhinelander McCarl, "Publishing the works of Nicholas Culpeper, astrological herbalist and translator of Latin medical works in seventeenth-century London" in *Canadian Bulletin of Medical History* vol. 13 (1996) pp. 225–376
* 
* Benjamin Woolley, *The herbalist: Nicholas Culpeper and the fight for medical freedom''. Londinii: Harper Collins, 2004. ISBN 0-00-712657-3

## Nexus externi 
Categoria:Astrologi
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Medici Britanniae
Categoria:Herbalistae
Iohannes Gerardus

**Iohannes Gerardus**, vulgo *John Gerard* (Nantovici in urbe natus anno fere 1545; Londinii anno 1612 mortuus) fuit horticultor et herbalista Anglicus. Auctor fuit operis *The Herball, or generall historie of plantes*, anno 1597 divulgati, quod partim ex herbario Batavo Remberti Dodonaei convertit, partim ex observationibus inquisitionibusque novis composuit.

## Scripta 
* 1597 : *The Herball, or generall historie of plantes*. Londinii: John Norton Textus alibi 
* 1599 : *Catalogus arborum, fruticum, ac plantarum tam indigenarum, quam exoticarum, in horto Johannis Gerardi civis et chirurgi Londinensis nascentium* 

## Notae 
## Bibliographia 
* Benjamin Daydon Jackson, "Gerard, John (1545-1612)" in 
* Charles E. Raven, *English Naturalists from Neckam to Ray: a study of the making of the modern world* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1947) pp. 204-216

## Nexus externi 
Categoria:Horticultores
Categoria:Herbalistae
Categoria:Eruditi Angliae
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Arcus insularum

[thumb|upright=1|[Insulae Ryukyuenses arcum insularum constituunt.]]
thumb|upright=1|Binae laminae confligentes arcum insularum inter se generant.
thumb|upright=1|Transversa arcus insularum sectio schematica e fossa ad pelvem post arcum.
**Arcus insularum** est longa montium igniferorum actuosorum catena ubi terraemotus saepe fiunt, secundum convergentes laminarum tectonicarum fines, sicut Circulum Ignis in Oceano Pacifico. Plurimi arcus insularum ex crusta oceanica exoriuntur cum lithosphaera sub amiculum secundum zonam subductionis descendit. Arcibus insularum plerumque augentur continentes.

*Arcus volcanicus
*Asthenosphaerium
*Insula alta
 
## Notae
## Bibliographia
*England, Richard W. 2009. "Philip Kearey, Keith A. Klepeis and Frederick J. Vine: Global tectonics." *Marine Geophysical Researches* 30 (4): 293–4
*Frank, F. C. 1968.l "Curvature of Island Arcs." *Nature* 220 (5165): 363
*Hacker, Bradley R., Simon M. Peacock, Geoffrey A. Abers, et Stephen D. Holloway. 2003. "Subduction factory 2. Are intermediate-depth earthquakes in subducting slabs linked to metamorphic dehydration reactions?" *Journal of Geophysical Research: Solid Earth* 108 (B1): 2030
*Isacks, Bryan, Jack Oliver, et Lynn R. Sykes. 1968. "Seismology and the new global tectonics." *Journal of Geophysical Research* 73, no. 18 (15 Septembris): 5855–99
*Oxburgh, E. R., et D. L. Turcotte. 1970. "Thermal Structure of Island Arcs." *Geological Society of America Bulletin* 81 (6): 1665
*Taylor, S. R. 1967. "The origin and growth of continents." *Tectonophysics* 4 (1): 17–34
*Toksöz, M. Nafi. 1975. "The Subduction of the Lithosphere." *Scientific American* 233 (5): 88–98
*Wilson, J., et Tuzo. 1965 "A New Class of Faults and their Bearing on Continental Drift." *Nature* 207 (4995): 343–47
 
## Nexus externi
Categoria:Archipelagi
Categoria:Tectonica laminarum
Adolphus Glaßbrenner

**Georgius Adolphus** vulgo *Georg Adolf* **Glaßbrenner** (natus Berolini die 27 Martii 1810; mortuus ibidem die 25 Septembris 1876) fuit Germanicus satirarum ac salsorum scriptor. Motui Germaniae Iuvenis favit.

## Vita 
Quamquam munere negotiatoris fungebatur, litteris praesertim vacabat. Insuper anno 1831 commentarios moderabatur quibus titulus *Don Quijote*; ii mox liberalitatis nimiae reprimendae causa interdicti sunt. Tunc sibi pseudonymum *Adolf Brennglas* sumens, seriem nugarum *Berlin wie es ist und trinkt* (Berolini/Lipsiae 1832–50, cum multis editionibus) de vita quotidiana Berolinensium cum sale mixtarum pepigit. Genus satiricum ex censurae oculis facilius elabi potuisse videtur. Similia en: *Leben und Treiben der seinen Welt* (Lipsiae 1834) et *Berliner Volksleben* (Lipsiae 1848–51).

Cum anno 1835 menses septem Vindobonae mansisset, opus *Bilder und Träume aus Wien* (Lipsiae 1836) edidit; cuius interdictionem viri publici ilico festinaverunt. Anno 1840 Adelam Peroni actricem in matrimonium duxit, quam anno 1841 Novam Strelitziam (Theodisce *Neustrelitz*) in urbem Megapolitanam comitatus est. Ibi exaravit *Verbotene Lieder* (Turici 1843; editio altera ecce *Lieder eines norddeutschen Poeten*; editio tertia maxime aucta ecce *Gedichte von Adolf G.*, Berolini 1851) necnon epos comicum malignumque »Neuer Reineke Fuchs« (Lipsiae 1846).

Cum annus 1848 rebus novis flagravit, Adolphus dux factionis democraticae in Megalopoli et Strelicia se gessit. Inde anno 1850 territorium ei relinquendum fuit, qui Hamburgum confugit. Anno 1858 autem reditus Berolinensis fieri fas erat, ubi folia *Berliner Montagszeitung* curabat, regebat, disponebat.

## Scripta alia et gravitudo 
thumb|Scriptor de anima Berolinensi philosophans (tabula commemorativa Berolini, in domo Gendarmenmarkt 4.
Inter posteriora excellebant e.g. haec: *Komischer Volkskalender* (1845–67), *Xenien der Gegenwart* (una cum Daniele Sanders, Hammoniae 1850), comoedia brevis politica-aristophanica *Kaspar der Mensch* (Hammoniae 1850), *Komische Tausendundeine Nacht* (Brunsvici 1852), epos comicum *Die verkehrte Welt* (Berolini 1857). Aetate provectior etiam res adulescentibus dicatas concinnavit, e quibus maioris momenti opera *Lachende Kinder*, *Sprechende Tiere* et *Insel Marzipan.*

Vis poetica pura elucet apud *Kaspar der Mensch* et *Neuer Reineke Fuchs* (fortasse omnium Glaßbrennerianorum optimum opus). Aemulatores patrem nugarum nasutarum Berolinensium, qui nuncupabatur, imitari non cessaverunt. Mimos sat vulgares Berolinenses autem multo post frequenter orituros Glaßbrenner ipse sine dubio minimi aestimavisset.

## Notae
## Nexus externi 
* Pretiosa apud DDB
* Vicifontis scaturigines
* Opera apud Zeno
* Opera apud Projekt-Gutenberg

Categoria:Editores
Categoria:Incolae Berolini
Categoria:Oeconomi
Categoria:Politici Germaniae
Categoria:Satyrici
Categoria:Scriptores Germaniae
Pyrrhula

***Pyrrhula*** est genus avium subfamiliae Carduelinarum familiae Fringillidarum. In silvis piniferis et prope eas inveniuntur; in Eurasia ab Azoribus usque ad Philippinos habitant.

## Species
Generi sunt novem species:
**Pyrrhula nipalensis*
**Pyrrhula aurantiaca*
**Pyrrhula erythrocephala*
**Pyrrhula erythaca*
**Pyrrhula leucogenis*
**Pyrrhula murina*
**Pyrrhula pyrrhula*
**Pyrrhula cineracea*
**Pyrrhula griseiventris*

## Nexus externi
Categoria:Genera animalium
!
Categoria:Taxa Brisson
Categoria:Taxa 1851
Pyrrhula pyrrhula

[thumb|upright=0.7|[Ovum|Ova *Pyrrhulae pyrrhulae pileatae.*]]
***Pyrrhula pyrrhula*** est species avium generis *Pyrrhulae* subfamiliae Carduelinarum familiae Fringillidarum.

## Descriptio
Avis parva, passeris vix maior est. Capitis partem superiorem nigram habet; atque circum oculos et rostrum niger est. Pennae  et  etiam nigrae sunt. Mas tergum et umeros canos habet, genas, pectus, et latera rubra; femina umeros habet canos, tergum et pectus rosea canescentia. Partus pileolo nigro carent.

## Distributio geographica et habitationes
thumb|upright=0.8|left|*Pyrrhula pyrrhula* femina.
[thumb|[Distributio geographica: color viridis clarus (tantum nidos fecit); viridis ater (per totum annum habitat); caeruleus (migrationis hiemalis causa visitat).]]
In Eurasia ab Oceano Atlantico ad Pacificum gignuntur; fines regionis *Pyrrhulae pyrrhulae* meridianae sunt Hispania septentrionalis. Appennini, Graeciae, et Asiae Minoris partes septentrionales. Ad septentriones terra usquae ad  silvitundram patet. 

Pyrrhulae in silvis habitant et aestate minime conspicui sunt; hieme nive operiente aves coloribus clarioribus oculis incursant. Hortos urbanos etiam visitant, preacipue tempore migrationis. Pars pyrrularum minor hieme locum mutat, nempe ea. quae taigam septentrionalem incolit; usque ad Asiam Mediam et Sericam tunc volitat.
[thumb|*Pyrrhula pyrrhula* [semen|seminibus helianthi vescitur.]]

## Subspecies
Subspecies  typica est *Pyrrhula pyrrhula pyrrhula* (Linnaeus, 1758; eadem *P. rubicieilla*, Pallas, 1811; *P. linnei* Malm, 1877; *P. coccinea atavica* Menzbier, 1883; *P. p. jenisseiensis* Hans Johansen, 1944), quae in Europam a Norvegia et Polonia septentrionali per  Rutheniam Albam ad regiones Branscensem, Calugensem, Resaniensem et ad montium Uralium finem meridianum inveniri potest, in Siberia usque ad montes Altaicos et iugum Pomorum et montes Verchoianenses. 

Ceterae subspecies sunt *Pyrrhula pyrrhula rossikowi* Deryugin et Bianchi, 1900 (Caucasica), *Pyrrhula pyrrhula cassinii (P. coccinea cassini)* Baird, 1869 , quae et *P. kamtschatica Taczanowski*, 1822 (Camtschatica), *P. pyrrhula iberiae* Voous, 1951—1952, *P. pyrrhula caspica* Witherby, 1908 (Irania septentrionalis), *P. pyrrhula europea* Vieillot, 1816', *P. pyrrhula germanica* Brehm, 1831, *P. pyrrhula pileata* MacGillivray, 1837.

## Vox
Modulationis causa haud raro domibus tenetur.

## Nexus externi
* *Pyrrhulae pyrrhulae* in ripa Baicalis cantus 

Categoria:Aves Asiae
Categoria:Aves Europae
Categoria:Pyrrhula
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1758
Statio Media Osloensis

[thumb|Statio Media Osloensis cum structuris adiacentibus anno [2005.]]
**Statio Media Osloensis** (Norvegice *Oslo sentralstasjon* sive *Oslo S*) est principalis statio Osloae in capite Norvegico sita et maxima statio ferriviaria in omne systemate ferriviario Norvegico. Die 1 Iunii 1980 aperta est, eodem die cum Cuniculo Osloensi ferrivia subterranea. Hodie est frequentatissima statio Norvegica.

## Nexus externi 
* Situs interretialis stationis proprius.
* De statione apud VisitOSLO.

Categoria:Osloa
Categoria:Stationes ferriviariae
Catharina Maher

thumb|Catharina Maher (2016)
**Catharina Maher** (Anglice:**Katharine Roberts Maher** (nata die 18 Aprilis 1983) est perita artis diurnariorum Americana et dux editorum societatis Vicimediae ab anno 2016.

Alma mater eius Universitas Neo-Eboracensis est, ubi studium Islamicum finivit.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs Catharinae Maher (Metawiki)

Categoria:Incolae Civitatum Foederatarum
Categoria:Mulieres
Categoria:Homines vivi
Categoria:Vicimedia
Categoria:Nati 1983
Gundisalvus Fernández de Oviedo y Valdés

**Gundisalvus**, vulgo *Gonzalo* **Fernández de Oviedo y Valdés** (Matriti mense Augusto 1478 natus; mortuus anno 1557), fuit colonus scriptorque Hispanus. Libri *Dela natural hystoria delas Indias* (1526) et *La historia general delas Indias* (1535), mox in alias linguas versi, divisiones constituunt operis principalis Gundisalvi de Oviedo, cuius pars magna non ante annum 1851 divulgata erit. 

[[Fasciculus:Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés, La historia general de las Indias, 1535, title page (Biodiversity Heritage Library copy).jpg|thumb|Pagina tituli ornata primae editionis operis magni, cuius prima pars inscribitur *La historia general delas* [sic] *Indias* (1535).]]
Ab anno aetatis quattuordecimo apud aulam regum catholicorum Ferdinandi et Isabellae educatus est. Fodinis aureis insulae Hispaniolae anno 1514 praepositus est. His annis mythistoriam componebat, quae anno 1519 titulo *Libro del muy esforzado e invencible caballero Don Claribalte*, duci Calabriae Ferdinando dicata, Valentiae edita erit. Anno 1523 in Hispaniam reditus historiographus Indiarum Occidentalium creatus est. 

## Opera 
[thumb|upright=1.5|[Ananas comosus|Ananas a Gundisalvo de Oviedo medio saeculo XVI pictus et descriptus. Manuscriptum apud bibliothecam Huntingtonianam servatum.]]
* 1519 : *Libro del muy esforzado e invencible caballero Don Claribalte*
* 1526 : *Dela natural hystoria delas Indias*. Toleti; Textus; textus apud *Internet Archive*; textus apud Bibliothecam Huntingtonianam
* 1535 : *La historia general delas Indias* Textus
* 1851-1855 : José Amador de los Ríos, ed., *Historia general y natural de las Indias, islas y tierra-firme del mar Océano*. 4 voll. Matriti: Real Academia de la Historia, 1851-1855 Pars 1 Pars 2 vol. 1 pars 2 vol. 2 Pars 3
* 1880 : *Las quinquagenas de la nobleza de España*

## Bibliographia 
* Jesús Carrillo, "The 'Historia General y Natural de las Indias' by Gonzalo Fernández de Oviedo" in *Huntington Library Quarterly* vol. 65 (2002) pp. 321–344 JSTOR
* Kathleen Ann Myers; Nina M. Scott, ed., ''Fernández de Oviedo's chronicle of America: a new history for a New World*. Austinopoli: University of Texas Press, 2007. ISBN 978-0-292-79502-0

## Nexus externi 
* Manuscriptum *Natural y General Hystoria de las Indias'' (1539/1548) apud Bibliothecam Huntingtonianam
** vol. 1: series imaginum
** vol. 2: series imaginum

Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Historici Hispaniae
Categoria:Scriptores mythistoriarum Hispaniae
Heli

**Heli** (Hibernice *Éile*; Anglice *Ely*) fuit parvum regnum mediaevale in meridiana comitatus Offalaiensis regione et partibus Tipperariae septentrionalis in Hibernia situm. Heliogarty baronia historica fuit regni nucleus. Saeculo iam duodecimo decrescebat.

## Notae 
## Bibliographia 
* Ronald Hoffman and Sally D. Mason. *Princes of Ireland, Planters of Maryland: A Carroll Saga, 1500–1782*. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2000.
* John Gleeson. ''History of the Ely O'Carroll Territory of Ancient Ormond''. Dublini, 1915.

Categoria:Hibernia mediaevalis
Categoria:Antiquae civitates Europae
Categoria:Historia Hiberniae
Gustavus Kühne

**Ferdinandus Gustavus,** vulgo *Ferdinand Gustav* **Kühne** (natus Magdeburgi die 27 Decembris 1806; mortuus Dresdae die 22 Aprilis 1888), fuit scriptor et poeta Germanicus et sodalis motus Germaniae iuvenis.

## Vita
Berolini philosophiae studiis vacavit Hegelio et Schleiermacher inflammantibus. Ad tempus symbolas dedit foliis *Preußische Staatszeitung* et annis inter 1835 et 1842 Lipsiae fuit moderator commentariorum qui *Zeitung für die elegante Welt* inscribebantur. Inter motionis Germaniae Iuvenis, sodales aequam mentem servabat. Praeter poesim *Gedichte* (Lipsiae 1831) novellas plures in lucem protulit, e.g. *Novellen* (Berolini 1831), *Die beiden Magdalenen* (Lipsiae 1833), *Eine Quarantäne im Irrenhaus, aus den Papieren eines Mondsteiners* (Lipsiae 1835), *Klosternovellen* (Lipsiae 1838), *Die Rebellen von Irland* (Lipsiae 1840). Postea sequebatur mythistoria elegantissima *Die Freimaurer* (Francofurti 1854). 

Poetica citata autem superant scripta eius critica, e.g. *Weibliche und männliche Charaktere* (Lipsiae 1838), *Sospiri, Blätter aus Venedig* (Brunsvici 1841), *Porträts und Silhouetten* (Hannoverae 1843), *Mein Karneval in Berlin* (Brunsvici 1843) et praesertim *Deutsche Männer und Frauen* (Lipsiae 1851). Successum minus felicem habuerunt dramata *Isaura von Kastilien*, *Kaiser Friedrich III.* et *Die Verschwörung von Dublin,* cum magis plauderetur aemulationi Schillerianae *Demetrius.* 

Lipsiae inde ab anno 1846 periodicum ab Augusto Lewald acceptum disponebat cui titulus *Europa, Chronik der gebildeten Welt.* Anno 1856 enim Dresdam commigravit. 

Tunc edita sunt haecce: *Mein Tagebuch in bewegter Zeit* (Lipsiae 1863); *Christus auf der Wanderschaft* (Lipsiae 1870; satura contrapapalis), *Römische Sonette* (Lipsiae 1869), *Wittenberg und Rom, Klosternovellen aus Luthers Zeit* (Berolini 1876) et *Romanzen, Legenden und Fabeln: Neue Gedichte* (Dresdae 1880). 

Opera omnia *Gesammelte Schriften* Lipsiae annis inter 1862 et 1867 in tomis duodecim edita sunt. Post mortem prelo mandabantur *Empfundenes und Gedachtes: Lose Blätter aus Gustav Kühnes Schriften* (edidit Edgarus Pierson, Dresdae 1890). Kuhne genus scribendi perlucidum servabat, cui tamen saepe tractatio perfecta afuit.

## Nexus externi
*Scaturigines Vicifontis
*Opera apud Projekt-Gutenberg 

Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Diurnarii Germaniae
Categoria:Poetae Germaniae
Categoria:Scriptores Germaniae
Categoria:Scriptores mythistoriarum Germaniae
Italia Vitaliani

**Italia Marianna Vitaliani** (nata Augustae Taurinorum die 20 Augusti 1866 et mortua Mediolani die 16 Decembris 1938) fuit actrix theatralis et cinematographica italica.

## Biographia 
Italia Marianna Vitaliani e familia histrionum orta est et, iam tredecim annos nata, ad curriculum theatralem faciendum aggressa est in societatem *Bellotti Bon* e *Marini*. Patruus suus Caesar Vitaliani, actor scriptorque, moderator societatis erat. Pater Italiae Vitalianus Vitaliani, actor aemulator Claudii Leigheb, erat; mater sua Elisa Duse filia Georgii Duse et Alcestidis Maggi et cosina Alienorae Duse erat. Italia soror actricis Evangelinae Vitaliani erat. Postea Italia Vitaliani actorem et scriptorem Carolum Duse nupsit.

Anno 1883 Italia Vitaliani in *Compagnia Nazionale* (Societas theatralis nationalis) et anno post in Societate Caesaris Rossi laboravit: in Societate Caesaris Rossi etiam Alienora Duse laborabat. Anno 1892 Italia Vitaliani gregis domina (Italiane *capocomico*) facta est et illa “vir probissimus” dicta est. Italia Vitaliani etiam gregis domina et magistra actricis Paulae Pezzaglia fuit. Inter annos 1906 et 1926 Italia curriculum cinematographicum habuit et personas variarum pellicularum interpretavit.

Italia Marianna Vitaliani mortua est Mediolani anno 1938.

## Cinematographia 
* 1909 - *Fedra*
* 1914 - *Fiore reciso*
* 1921 - *Il ponte dei sospiri*
* 1926 - *Gli ultimi giorni di Pompei*

## Notae 
## Bibliographia 
* Salsilli, Antonio, *Italia Vitaliani: cenni biografici*, Stab. Tip. F.lli Capaccini, 1897.

## Nexus externi 
* 

Categoria:Actores Italiae
Ropivacainum

**Ropivacainum** est anaestheticum locale canales ionticos natrii obsidens.

## Natura Ropivacaini 
### Natura chemica 
Structura chemica est (S)-N-(2,6-di-methylo-phenylo)-1-propylo-piperidino-2-carboxy-amidum. Massa molaris est 274.408 g/mol. 

### Pharmacodynamica 
Ropivacainum potissime canales ionticos natrii obsidet. 

### Pharmacocinetica 
Semivita biologica t_{\frac{1}{2}}. 1.6 — 6 h est. Excretio est per renes (86%).

## Usus Ropivacaini 
### Usus medicus 
Applicatio est localis.

## Notae 
* Dolor

Categoria:Anaesthetica localia
Categoria:Piperidina
Laverne Cox

**Laverne Cox** (anno 1972 nata) est histrio Americana, quae eius fama in re suadendi societati publicae ad homines LGBTQ descriptos aeque tractandos utitur.

Partem Sophiae Burset in serie televisorii Auratium Instar Atri Nunc Habetur (aliter Orange Is the New Black) suscipit; inde nomen ei latius accipi coepit. Designata mas ab ortu, Laverne se esse potius feminam aperte patefacit. Sola et prima talis est praemio Primetime Emmy nominata; fusius prima post 1990 nominata praemio Emmy (Angela Morley eam in hac re antecedit). Anno 2015 praemium Daytime Emmy Award pro spectaculo Laverne Cox Presents: The T Word meruit, qua de causa prima talis femina est quae id praemium meruit.

Variis diurnis Cox honorata est inter quae includuntur Cosmopolitan (quod eius imagine paginam primam actorum diurnorum ornavit), Time, et Madame Tussauds, quibus in actis diurnis quoque in musaeo nulli alii homines alio genere ab ortu designati antea sic exhibiti sunt. Cui Cox respondit se sperare hoc resipere futura ita ne tales ob genus suum oppressi sic onerentur.

Laverne Cox fusius partes Cameron Wirth (persona in spectaculo 'Dubium' vocato) et partes varias apud Law and Order: SVU, Bored to Death, et Musical Chairs suscepit. Opera alia eius praesertim ad iustitiam hominibus LGBTQ descriptis spectant, quibus causis multa praemia bene merita data ei sunt.

## Bibliographia 
*  Aleksandra Gjorgievska and Lily Rothman, "Laverne Cox Is the First Transgender Person Nominated for an Emmy — She Explains Why That Matters" in *Time* (10 Iulii 2014)

Categoria:Actores Civitatum Foederatarum
Categoria:LGBT
Codex ATC N01B

**Codex ATC N01B** est pars 
systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique
Ordinis Mundi Sanitarii substantiarum quae effectus in systemate nervoso 
cum substantiis anaestheticis localibus habent. 
Hic gradus quattuor perscribuntur: 

*Per exemplum*: N01B**B** Amida
 
← ad gradum alteriorem

## Notae 
N
Ludmila Ljadova

**Ludmila Alexii filia Ljadova** (Russice Людмила Алексеевна Лядова, tr. *Ljudmila Alekseevna Ljadova*; Sverdlovii nata die 29 Martii 1925, Moscuae mortua die 10 Martii 2021) fuit musicae compositrix, clavicina, et cantrix Sovietica ac Russica, titulo Artificis Popularis RSFSR (anno 1984) aliisque laudis signis ornata. Plus quam octingenta carmina composuit.

## Nexus externi
* Situs interretialis Ludmilae Ljadovae 

Categoria:Cantores Russiae
Categoria:Clavilistae
Categoria:Compositores Russiae
Categoria:Incolae Moscuae
Categoria:Incolae Unionis Sovieticae
Categoria:Mulieres
Naturalis et moralis Indiae Occidentalis historia

thumb|*Historia natural y moral de las Indias*: titulus primae editionis (Hispali, 1590)
***Naturalis et moralis Indiae Occidentalis historia***, titulo pristino *Historia natural y moral de las Indias*, est opus principalis Iosephi de Acosta. Hispali anno 1590 divulgatum, mox in varias linguas conversum est.

Iosephus de Acosta, missionarius Iesuita, de conversione Amerindorum Peruvianorum ab anno 1572 usque in 1583, Mexicanorum usque in 1587 laboravit, eodemque tempore res geographicas, physicas, ethnographicas, biologicas observabat. Quas observationes praesertim  in hoc opere in libros septem diviso rettulit. Libri I et II, de geographia "Novi Orbis", Latine dum in Peruvia morabat composuerat annoque 1589 Salmanticae divulgaverat sub titulo *De natura novi orbis libri duo*. In Hispania reditus, illis libris Hispanice versis, quinque libros in editione 1590 addidit, historia naturali Novi Orbis libris III et IV, religione Indorum libro V, scientia et consuetudines Indorum libro VI, historia Indorum libro VII.  

Libro quarto fontem perutilem praebuit de speciebus per permutationem Columbianam transmissis, quia plantas enumeravit tam ab Europa in Americam advectas quam in America ab Europaeis repertas. Ex his curiose describuntur socolata (specie *Theobroma cacao*), chilli (speciebus *Capsicum*), ananas (*Ananas comosus*), banana (*Musa*), guayava (*Psidium guajava*), aliae nonnullae; ex illis inter alias nux Indica (*Cocos nucifera*).

## Editiones et versiones 
* 1590 : *Historia natural y moral de las Indias*. Hispali: en casa de Juan de Leon Textus apud *Internet Archive*
** Editio 1608
** Editio 1894
* 1596 : Gio. Paolo Galucci, interpr., *Historia naturale e morale delle Indie*. Venetiis: presso Bernardo Basa  Textus apud *Internet Archive*; alius
* 1602 : J. Humberger, interpr., "Naturalis et moralis Indiae Occidentalis historia" (sed libris I et II "De novi orbis natura et ratione" rubricatis), in Theodorus de Bry, ed., *Americae nona et postrema pars* (Francofurti: apud Matth. Beckerum) Textus apud *Internet Archive* 
* 1604 : Edward Grimston, interpr., *The naturall and moral historie of the East and West Indies*. Londinii  Textus apud *Internet Archive*
* 1880 : Edward Grimston, interpr.; Clements Markham, ed., *The natural and moral history of the Indies*. Londinii: Hakluyt Society, 1880 vol. 1 vol. 2
* 2002 : Jane E. Mangan, ed.; Frances López-Morillas, interpr., *José de Acosta: Natural and Moral History of the Indies*. Durham Carolinae Septentrionalis: Duke University Press, 2002. ISBN 978-0822328452

## Notae 
## Bibliographia 
* M. J. Caraccioli, "The Learned Man of Good Judgment: Nature, Narrative and Wonder in José de Acosta's Natural Philosophy" in *History of Political Thought* vol. 38 (2017) pp. 44-63
* Bryan Green, "Colonial Theodicy and the Jesuit Ascetic Ideal in José de Acosta's Works on Spanish America" (2016)

Categoria:Scripta 1590
Categoria:Hispaniae scripta
Categoria:Litterae Hispanicae
Categoria:Litterae Latine versae
Categoria:Libri geographici
Categoria:Libri historici
Aromatum et medicamentorum in orientali India nascentium historia

[thumb|Effigies auctoris [Christophorus Acosta|Christophori Acosta, qui, sicut hic, "Africanus" se describere solebat]]
***Aromatum et medicamentorum in orientali India nascentium historia***, titulo vulgari *Tractado delas drogas y medicinas de las Indias orientales*, est opus principale Christophori Acosta medici botanicique, quod anno 1578 Burgis in Hispania divulgari iussit. Nonnulla capitula huius operis e libro a Garcia ab Orta Lusitane scripto *Colóquios dos simples e drogas da India* hausit, sicut ipse confessus est. Multa ex ambobus libris Latine vertit Carolus Clusius. Versio prima sub titulo Latino *Aromatum et medicamentorum in orientali India nascentium historia* Antverpiae anno 1582 prodit. Textus recensus in ultimo opere Clusii *Exoticorum libri decem*, anno 1605 divulgato, includitur.

## Editiones et versiones 
* 1578 : *Tractado delas drogas y medicinas de las Indias orientales* Textus apud *Internet Archive*; alibi; alibi
* 1582 : Carolus Clusius, interpr., *Christophori a Costa ... Aromatum et medicamentorum in Orientali India nascentium liber*. Antverpiae: ex officina Christophori Plantini, 1582 Textus apud *Internet Archive* ; 2a ed., 1593 Textus; 3a ed., 1605, in Carolus Clusius, *Exoticorum libri decem* (Antverpiae) pp. 253-294
* 1602 : Anthoine Colin, interpr.; Carolus Clusius, ed., *Traicté de Christophle de La Coste*. Lugduni: Jean Pillehotte Textus apud *Internet Archive* ; 2a ed., 1619 Textus apud *Internet Archive*

## Bibliographia 
* 
* Manuel Alvar Ezquerra, "Léxico del Tractado de las drogas y medicinas de las Indias Orientales de Cristóbal Acosta" in *Verba* vol. 33 (2006) pp. 7-30 alibi
* J. Olmedilla Puig, *Estudio histórico de la vida y escritos del sabio médico, botánico y escritor del siglo xvi Cristóbal Acosta*. Matriti: Hijos de M. G. Hernández, 1899
* U. G. Paoli, "Cristóbal Acosta e le sue opere" in *Archeion* vol. 19 (1937), pp. 317-346
* R. Rodríguez Nozal, A. González Bueno, *El Tratado de las drogas de Acosta (Burgos, 1578). Utilidad comercial y materia médica de las Indias orientales en la Europa renacentista*. Matriti, 2000

Categoria:Scripta 1582
Categoria:Scripta 1578
Categoria:Litterae Latine versae
Categoria:Litterae Hispanicae
Categoria:Hispaniae scripta
Categoria:Libri de medicamentis
Categoria:Libri botanici
Statio Media Holmiensis

thumb|Despectus in stationem mediam anno 2018.
**Statio Media Holmiensis** (Suecice *Stockholms centralstation* sive *Stockholms central*, vel simplice *Centralen*) est statio principalis Holmiae in capite Suecico, anno 1871 aperta, et maxima terrae numero itinerum et traminum. Circa 60 000 000 homines per stationem ferriviariam quotannis vehuntur. Adiacenter est Statio T-Centralen infera, statio maxima et frequentatissima in urbis ferrivia subterranea. Subter ea statio ferriviaria Stationem Stockholm City iacet, traminibus commeatus usam.

## Nexus externi 
* Statio ferriviaria apud Din station
* Statio ferriviaria apud WSP

Categoria:Holmia
Categoria:Stationes ferriviariae
Velocitas angularis

[thumb|Velocitas angularis est quantitas [vectorialis]]
**Velocitas angularis** est quantitas physica, quae celeritatem rotationis corporum ac systematum indicat.

Sint t tempus et \varphi angulus rotationis; tunc velocitas angularis \omega deditur per formulam:

:\omega = \frac {\mathrm \varphi}{\mathrm t}

Pro revolutione toto in tempore T ita:

:\omega = \frac {2 \pi}{\mathrm T}

*Gyroscopium
*Vis centrifugalis
*Vis Coriolis

## Nexus externi 
* "Angular Velocity" apud *Sixty Symbols*

Categoria:Cinematica
Categoria:Mechanica classica
Uda (flumen)

**Uda** (Russice *Уда*, Buriatice *Үдэ*) est flumen Buriatiae. In planitie elevata Witimensi incipit, circa 457 chm per montes et taigam fluit et Udinii in Selengam influit. In Udae inferioris valle vici crebri siti sunt.

## Notae 
## Nexus externi 
* Uda in *registro aquarum nationali* 

Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Buriatia
Categoria:Transbaicalia
Categoria:Systema Ieniseae fluminis
Camtschatca (discretiva)

* Camtschatca, paeninsula Russiae
* Camtschatca, flumen in paeninsula eiusdem nominis
* Camtschatca, colonia urbana Mordoviae
Les Singularités de la France antarctique

[thumb|Andreas Thevetus a [Thomas de Leu|Thoma de Leu pictus]]
***Les Singularitez de la France antarctique, autrement nommée Amérique*** est opus Francogallice ab Andrea Theveto exploratore anno 1558 editum, quod Franciam Antarcticam describit, coloniam Francicam in regione hodiernae Urbis Fluminensis sitam.

## Notae 
## Editiones et versiones 
[thumb|[Andreas Thevetus|André Thevet, *Les Singularitez de la France antarctique* (Lutetiae, 1558): titulus]]
* 1558 : *Les Singularitez de la France antarctique, autrement nommée Amérique, et de plusieurs terres et isles découvertes de nostre tems*. Lutetiae: chez les héritiers de Maurice de la Porte Textus apud *Internet Archive* alius alius apud *Gallica*
* 1558 : Antverpiae: Plantin Textus apud universitatem Virginianam
* 1561 : Giuseppe Horologgi, interpr., ''Historia dell'India America detta altramente Francia antartica''. Venetiis: appresso Gabriel Giolito de' Ferrari 
* 1568 : *The New Found Worlde, or Antarctike, wherein is contained wonderful and strange things, as well of humaine creatures, as beastes, fishes, foules, and serpents, trees, plants, mines of golde and siluer: garnished with many learned aucthorities*. Londinii: Henry Bynneman, for Thomas Hacket editio interretialis
* 1878 : Paul Gaffarel, ed., *André Thevet: Les Singularitez de la France antarctique*. Lutetiae: Maisonneuve  Textus apud *Internet Archive*
* 1986 : Roger Schlesinger, Arthur P. Stabler, interprr., ''André Thevet's North America: A Sixteenth-Century View''. Kingston: McGill-Queen's University Press 
* 1987 : Giulia Bogliolo Bruna, ed., *Singolarità della Francia Antarctica di André Thevet*. Regii Aemilii: Diabasis
* 1997 : Frank Lestringant, ed., *Le Brésil d’André Thevet. Les singularités de la France Antarctique (1557)*. Lutetiae: Editions Chandeigne, 1997

## Bibliographia 
[thumb|Vindemia [cassuvium|cassuviorum. André Thevet, *Les Singularitez de la France antarctique* (1558)]]
* Roger Schlesinger, "André Thevet on the Amerindians of New France" in *Proceedings of the Meeting of the French Colonial Historical Society* vol. 10 (1985) pp. 1-21 JSTOR
* Janet Whatley, "Savage Hierarchies: French Catholic Observers of the New World" in *Sixteenth Century Journal* vol. 17 (1986) pp. 319-330

Categoria:Anthropophagia
Categoria:Franciae scripta
Categoria:Libri geographici
Categoria:Litterae Francogallicae
Categoria:Scripta 1558
Categoria:Tupinambae
Categoria:Imperium Francicum
Vagina loquens

***Vagina loquens*** est imago vulgaris identidem ab auctoribus pictoribusque adhibita ad impudentiam feminilem indicandam. Huius generis descriptiones in Francogallia saeculo 13 ortae esse putantur ordiente scriptore fabellae *Le Chevalier qui faisoit parler les cons et les culs* ('Miles, qui cunnos culosque illicuit ad loquendum'). Exinde Dionysius Diderotus eiusmodi fabulam allegoricam *Les bijoux indiscrets* (Gemmae immodestae) intitulatam anno 1748 edendam curavit. Fabula enim Ludovici XV regis libidinem illudentem regem Mangogulem Nubiae sultanum descripsit, qui ope anuli cuiusdam magici cunnas allexit, ut stupra celata proderent. Fabulae quoque Americanae Ozarcianae *The Magic Walking Stick* ('Baculum incantatum') vaginis loquentibus, quae tamquam delatores stupra indicent, illustrantur.

Recentioribus temporibus Stephania Sarley in fasciculo seriei "Crotch Monster" hac imagine usa vulvas ambulantes loquentesque depixit. Etiam pelliculae pornographicae *Le Sexe qui parle* ("Cunnus loquens) (1975) et successor eius (1978) necnon pellicula pudica mimetica *Chatterbox* vulvas loquentes exhibent.

## Bibliographia 
* Priscilla Frank, "You Can Start A Small Revolution Just By Drawing A Vagina" in *Huffington Post* (16 Martii 2016)

Categoria:Litterae Francogallicae
Nivigella

thumb|Conspectus in Nivigellam. Retro Ecclesia Sancti Gertrudis.

**Nivigella** (Vallonice *Nivele*, Francogallice *Nivelles*, Batave *Nijvel*) est oppidum in Brabantia Wallonica, provincia Belgica, situm, quod ad circumdarium Nivigellae pertinet. Area Nivigellae 60.6 chiliometra quadrata patet. Numerus Nivigellensium die 1 Ianuarii 2018 28&thinsp;000 erat.  

Collegiata ecclesia sanctae Gertrudis, aedificium undique conspicuum Nivigellensibus, inter situs patrimoniales Walloniae numeratur. 

## Notae 
Categoria:Urbes Valloniae
Mons Kronokiensis

**Mons Kronokiensis** vel **Kronocius** (Russice *Kronockaja sopka, Кроноцкая сопка*) est mons ignifer in Camtschatka, in reservato Kronokiensi, inter Oceanum Pacificum et lacum Kronokiensem, prope *Vallem scaturiginum geyzerianarum*, quae aquis calidis salientibus abundat, situs. 

Pars circuli ignis Pacifici est. Altitudo montis 3482 metra est. Crateres multos habet. Eruptiones nunc rarae sunt, sed fumus et vapores perpetuo emittuntur.
thumb|upright=0.8|Unana flumen et mons Kronokiensis

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes igniferi Camtschatcae
Thevetia ahouai

***Thevetia ahouai*** est species arborum familiae Apocynacearum in Brasilia et per Americam Australem Mediamque sponte gignentium, cuius fructus venenati olim apud Tupinambas in varios usos adhibebantur. Species primum a cosmographo Francico Andrea Theveto in opere *Les Singularitez de la France antarctique, autrement nommée Amérique* descripta est.

[thumb|Arbor "ahouaï" (*Thevetia ahouai*) ab [Andreas Thevetus|Andrea Theveto primo descripta (*Les Singularitez de la France antarctique, autrement nommée Amérique* [Lutetiae, 1558] f. 66v)]]
Nomen Tupí *ahouaï* a Theveto relatum est. Botanistae saeculorum XVII et XVIII nonnulli eodem nomine, alii *thevetia* nuncupabant. Binomen *Cerbera ahouaj* a Linnaeo impositum est. Linnaeus mox anno 1758 nomen generis *Thevetia* creavit, sed Alphonsus Pyramus de Candolle, ille primus, speciem *ahouai* sub genere *Thevetia* ordinavit.

## Notae 
## Bibliographia 
[[Fasciculus:Curtis's botanical magazine (No. 737) (8448631154).jpg|thumb|*Thevetia ahouai* (''Curtis's botanical magazine* [1804] no. 737)]]
; Fontes antiquiores
* 1558 : 
* 1578 : Jean Léry, *Histoire d'un voyage fait en la terre du Bresil* (Rupellae: Antoine Chuppin) p. 202 ("aou-ai")
* 1586 : Ioannes Lerius, *Historia navigationis in Brasiliam* (Genavae: Eustathius Vignon) pp. 153-154 2a ed.
* 1753 : 
* 1844 : 

; Eruditio
* Angela I. Calderón et al., "Screening of Latin American Plants for Cytotoxic Activity" in *Pharmaceutical Biology'' vol. 44 (2006) pp. 1-11

## Nexus externi 
Categoria:Taxa 1844
Categoria:Taxa A. de Candolle
Categoria:Plantae venenosae
Categoria:Species plantarum
Categoria:Apocynaceae
Mons Innominatus

[thumb|Mons Innominatus supra campum [lavae]]
**Mons Innominatus** (Russice *Bezymjannyj, Безымянный*) est mons ignifer in Camtschatka, prope montem Fontinalem et *Ključi* vicum situs. Pars circuli ignis Pacifici est. Altitudo montis 2882 metra est. 

Saepe erumpitur; eruptio magna anni 1958 maxime nota est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes igniferi Camtschatcae
Mons Erebus

thumb|Mons Erebus anno 1972, cum primum fumum emisit
**Mons Erebus** est mons ignifer erumpens Antarcticae altissimus. Mons Sidley altior est, sed non erumpitur. 

Pars Circuli ignis Pacifici est. In insula Rossiana prope mare Rossianum situs est. Ab expeditione Iacobi Ross anno 1841 inventus est et nomine navis Rossii nominatus (navis autem nomen dei Graeci accepit). Anno 1908 expedtio Ernesti Shackleton cacumen montis Erebi primum ascendit. Anno 1972  vulcanus, ante dormiens, expergefactus est.

## Nexus externi
Categoria:Montes igniferi
Categoria:Montes Antarcticae
Ferdinandus Longoni

**Ferdinandus** vulgo *Ferdinando* **Longoni** (natus 1916 Mediolani, mortuus die 24 Octobris 1975 Lemiati) sacerdos Catholicus Italicus et praeses Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum fuit.

## Vita
Ferdinandus e familia infantium multorum oriundus anno 1939 presbyter ordinatus est. Annos sedecim Acerri prope Lavenum-Montem Bellum animas curabat; postea autem Lemiatum iit. Quoad Caritatem et primum auxilium condidit *Consociationem Crucis Argenteae* quae dicebatur; in eius conclavibus voluntarii sanguinem donare potuerunt. 

Anno 1954 idioma Zamenhofianum edidicit congressibus multis tam nationalibus quam internationalibus participaturus. Anno 1971 praeses esperantistarum Catholicorum creatus et post quattuor annos quasi unanimiter reelectus est. Comi (1972), Hammoniae (1974) et Romae (1975) conventus Esperanticos Catholicos disponebat. In ultimo autem Romae celebrato sanitate vacillante preces pulchras novas in libro ligatas praesentavit. In Italia quoque esperantistas Catholicos diu duxit.

## Honores
Centrum Esperanticum Catholicum Mediolanense nomen istius boni ciri boni portat, quod annis inter 1976 et 2000 periodicum "Bulteno" edidit. Die 15 Iunii 2008 ossium translatio facta est in sepulcretum magis vastum apud Sanctum Georgium situm. Denique Ioannes Daminelli orationem festivam in presbyteri laudem habuit.

## Opera
* 1975: *Katolika preĝaro*, edidit IKUE cum praefatione Ferdinandi Longoni ipsius. Romae 1975, 104 paginarum (=series IKUE, 2) 
## Nexus externi 
*Vita in pagina domestica IKUE, cum photographia
*Longoni in elencho Bibliothecae Nationalis Austriacae de linguis constructis
Palatium Belvedere (Vindobona)

thumb|Palatium Belvedere Superior.
[thumb| Despectus in [hortus|hortum, Palatium Inferiorem, atque urbem.]]
'*Palatium *Belvedere'''* est monumentum Vindobonae in Austria situm, a Luca de Hildebrandt inter annos 1714 et 1723 Principi Eugenio Sabaudiensi aedificatum. Hodie Pinacothecam Austriacam Belvedere (Theodisce *Österreichische Galerie Belvedere'') tenet.

Palatio sunt duo aedificia principalia: Belvedere Superior et Belvedere Inferior.

In palatio die 15 Maii 1955, Pactum status Austriaci, quod rempublicam Austriacam post secundum bellum mundanum restituerit, subscriptum est.

* Antonius Bruckner (compositor, in palatio mortuus)

## Nexus externi 
* Situs interretialis Musei Palatii Belvedere proprius 
* De palatio in Google Cultural Institute.

Categoria:Aedificia
Categoria:Vindobona
Mons Avaczensis

[thumb|Mons Avaczensis supra [Petropaulopolis|Portum Petri et Pauli]]
**Mons Avaczensis** (Russice *Avačinskaja sopka, Авачинская сопка*) est mons ignifer in parte meridionali iugi Orientalis Camtschatkae, prope Portum Petri et Pauli et montem Coraecicum situs. A Stephano Krascheninnikow in *Descriptione Camtschatkae terrae* primum descriptus est. Pars circuli ignis Pacifici est. Altitudo montis 2741 metra est. 19 eruptiones saeculorum XVIII, XIX et XX notae sunt. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes igniferi Camtschatcae
Petrus Heilker

**Petrus Heilker** (natus die 27 Martii 1883 Schiedam in Hollandia Australi, mortuus die 18 Maii 1964) paedagogus, vir publicus et esperantista Batavus fuit. 
## Vita
Heilker scholae regens ex anno 1931 membrum Praesidii linguistici fuit; sed iam anno 1917 examina idiomatis Zamenhofiani obtulerat atque disposuerat. Ab isto viro liber definitivus optimus confectus est, ut in scholis Batavorum Esperantica florerent. In emissionibus KRE, stationis radiophonicae catholicae Noviomago christiana vulgantis, cursus Esperanticos habuit, qui inter optimos sui generis numerabantur. Insuper omni altera hebdomada nuntios Esperanticos diffundi iussit.

Congressus varios catholicos moderabatur et Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum praeses annis inter 1935 et 1950 erat. Ad tempus in conficiendis foliis "Nederlanda Katoliko" operam navabat, quotiescumque de linguisticis agebatur. Neque quaestiones sociales politicasque neglexit, ut in concilium Hollandiae Septentrionalis conscriberetur. 

Didactica varia maxime utilia confecit (e.g. *20 Mondelinge Esperanto-Examens voor diploma B*, *Twintig Mondelinge Examens voor Diploma B Esperanto*). M. de Waard ab eo inspirationem accepit, quando anthologiam litterarum Esperanticarum suam exaravit. Heilker etiam Batavorum catholicorum sodalitatem (NKEL) nonnullos annos duxit.

## Nexus externi 
* Vita in paginis IKUE, cum photographia
* Commentarii de Heilker in *Encyclopaedia Esperantica* (p. 343-344)
Onega (urbs)

**Onega** (Russice *Онега*) est urbs regionis Archangelopolitanae Foederationis Russicae, in ripa dextra fluvii eiusdem nominis sita. Portum et aeroportum et stationem ferriviariam habet. Urbi sunt 18&thinsp;493 incolae (anno 2020).

## Historia
A saeculo XII colonia in ostio Onegae fluminis nota est. Saeculo XV et XVI *Onegae Ostium* (''Ust'-Onega'') saepe memoratur; Cargapoli tunc colonia subdita erat. Anno 1980 in numerum urbium inclusa est et caput circuli Onegani facta est. 

[thumb|left|[Ecclesia cathedralis sanctae Trinitatis Onegana anno 2010]]

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Condita saeculo 16
Categoria:Urbes regionis Archangelopolitanae
Categoria:Portus maris Albi