0

, saepe  vel  () appellatus, est numerus, inter unum positivum et unum negativum iacens, qui nihil in rebus mathematicis significat. Numerus 0 est identitas additiva in copia numerorum naturalium et supercopiis eius (integrorum, rationalium, realium, complexorum). Nota numeri 0 locum tenens in notatione positionali adhibetur; exempli gratia, *310* significat tres centurias, unam decadem, et nullas unitates.

## De nomine 
Scriptores Latini, notam et notionem 0 ab Arabibus accipientes, etiam vocabulum Arabicum صفر *ṣifr* mutuati sunt. Ex saeculo XIII *cifra* et formae similes (*chifra*, *zifra*, *ziffra*, *zifera*) Latine numerum 0 significavit; deinde etiam quamlibet notam numeri Arabicam significare coepit (cf. Francogallice *chiffre*). In libris recentibus Latinis nomen *zerus* eiusdem originis, sed per linguam Italianam forma mutatum, ad numerum 0 significandum usurpatum est.

## De historia 
Hic numerus ignotus erat Romanis. In calendario Gregoriano et calendario Iuliano, 0 non repraesentat annum: 1 p.C.n. sequitur 1 a.C.n..

Babylonii cifra primi usi sunt, ante 300 a.C.n.. Eius cifra fuit 12px|cifra 0 Babylonice sive cuneus duplex, et tantummodo adhibita est locum tentum. Palaeograece etiam cifra fuit, fortasse mutuata a Babyloniis, cum forma 27px|cifra 0 Palaeograece, in seriis aetatibus simili ō litterae.

Circa anno 150, Ptolemaeus, a Hipparcho et mathematicis Babyloniis adductus, notā numeri pro nulla re (ō) in opere suo de astronomia mathematica  (quod etiam  appellatur) usus est. Talis “zerus Hellenisticus” fortasse fuit in mundo occidentali antiquo primus certus usus notae numeri nihil repraesentantis. In suo  (VI. 8), Ptolemaeus talem notam saepe adhibuit ad magnitudinem eclipsium solis et lunae indicandam. Nam dum Luna super Solem transibat, notae numeri inter 0 et 12 usque variabantur, ubi duodecima nota numeri diametrum angularem Solis repraesentabat. Dehinc, “zerus Ptolemaei”, magnitudine crescendo et lineam superscriptam amittendo, hodiernam notam numeri “0” gradatim genuit.

Christianis mediaevalibus qui Latine scribere poterant non cifra fuit, sed *nulla* usi sunt in epactis ad diem Paschalem computandum. Primae tres epactae erant “nulla”, “xi”, et “xxii”, e.g. apud Dionysium Exiguum, in 525. Circa 725, Beda aut socius eius *N* littera (pro “**n**ulla”) usus est inter alios numeros Romanos in tabula epactarum.

Indi cifra in arithmetica usi sunt. Brachmacottus in 628 de proprietatibus cifrae scripsit. Eo tempore cifra ut numerus iam adhibita est in Cambodia; posteaquam in Sinis et apud Musulmannos hic numerus inventus est, iniens Europam in saeculo 12.

Nomen *zephirum* adhibitum est a Leonardo Pisano in *Libro Abaci* (1202), qui inter primos libros Latine scriptos numeros Arabicos tractantes est. 

Gens Maya Americae mediae zero in computationibus calendariis usi sunt.

## Notae 
*Copia vacua
*Nihil
*Paritas cifrae
*Zerum absolutum
*4321 Zero

## Bibliographia
*Barrow, John D. 2001. *The Book of Nothing.* Vintage. ISBN 0-09-928845-1.
*Diehl, Richard A. 2004. ''The Olmecs: America's First Civilization.* Londinii: Thames & Hudson.
*Ifrah, Georges. 2000. *The Universal History of Numbers: From Prehistory to the Invention of the Computer.* Wiley. ISBN 0-471-39340-1.
*Kaplan, Robert. 2000. *The Nothing That Is: A Natural History of Zero.* Oxoniae: Oxford University Press.
*Seife, Charles. 2000. *Zero: The Biography of a Dangerous Idea.* Penguin USA (Paper). ISBN 0-14-029647-6.
*Bourbaki, Nicolas. 1998. *Elements of the History of Mathematics*. Berolini, Heidelberi, et Novi Eboraci: Springer-Verlag. ISBN 3-540-64767-8.
*Asimov, isaac. 1978. "Nothing Counts." In *Asimov on Numbers.'' Pocket Books.

Categoria:Integri
Categoria:Nihil
Categoria:Zerum