open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
.bw

**.bw** est summum dominium interretiale codice nationis Botsuanae, quod ab anno 2013 rite curat Auctoritas Regularis de Communicatione Botsuanae, cum antea curaverit Universitas Botsuanensis.

## Opera 
Dominium .bw 19 Martii 1993 constitutum est. Nec extemplo in usum venit, sed primum anno 2011 sub summo dominio conscribi licuit. Octobri 2013 rectores nuntiarunt se id renovaturos, eoque propositum publicum *Proudly Botswana* ("Magnifice Botsuana") adhibituros.

Iam situs plerique tertio gradu sub nominibus secundi gradus ut **co.bw** et **org.bw** conscribuntur, cum sint quoque aliquot situs secundo gradu conscripti, ut situs *Botswana Telecommunications Corporation*. Nunc autem secundo gradu conscribi non licet, et quibuscumque ibi conscripta sint, trium annorum venia data est, ut in alium gradum migrent.

Dominium in .bw quod maxime visitur est google.co.bw societatis Google in Botsuana.

Auctoritas Regularis de Communicatione Botsuanae officio WHOIS dominiis .bw operatur, cui antea operabatur Botswana Telecommunications Corporation.

## Structura 
## Notae 
## Nexus externi
* De whois IANA .bw
* Officium whois .bw
* Index probatorum ad situs conscribendos

Categoria:Botsuana
Christianus Friedel

**Christianus Friedel** est actor scaenicus, director cinematographicus et musicus Germanus, Magdeburgi in DDR natus die 9 Martii anno 1979. Iam complura in Germania opera fecit, sed inter gentes hactenus innotuit duobus operibus cinematographicis, scilicet Babylon Berlin, serie televisifica Germanica anno 2017 incepta (in qua personam photographi vigilum Berolinensium egit), et *The Zone of Interest*, pellicula ab Ionatha Glazer anno 2023 facta (ubi personam Rudolphi Höss, ducis Auschwitz egit).

## De cursu vitae 
Christianus Friedel annis 2000 ineuntibus scaenicae arti studuit Monaci in schola Otto Falckenberg. Deinde Monaci et Hannoverae in gregibus theatralibus versatus est. Inde ab anno 2009 membrum theatri Staatsschauspiel Dresden partes titulares egit, sicut in Schilleri *Don Carlos* et Shakesperii *Hamlet*. Verno tempore 2017 in Düsseldorfer Schauspielhaus personam egit Nathanaelis in Hofmanni fabula *Der Sandmann*.

Ab anno 2009 Friedel in pelliculis cinematographicis et televisificis prodiit, sicut in *Das weiße Band* a Michaele Haneke digesta, in qua ludi magistrum egit. Anno 2012 prodiit in *Ende der Schonzeit*, pellicula a Francisca Schlotterer disposita. Anno 2015 prodiit in Oliveri Hirschbiegel *Elser – Er hätte die Welt verändert*, in qua personam Georgii Elser egit. Ab anno 2017 personam Reinholdi Gräf, photographi vigilum, in serie *Babylon Berlin* agit. Anno 2023 personam Rudolphi Höss egit in *The Zone of Interest*, pellicula a Ionatha Glazer disposita. 

thumb|Friedel cum Woods of Birnam in Theatro Dresdensi prodit.
Annis 2010 ineuntibus Friedel gregem musicum collegit, quem Shakesperii tragoediae *Macbeth* memor Woods of Birnam nominavit. Quo in grege, qui de musica pop ad artificiosius et subtilius genus progredi videtur, Friedel non solum cantoris sed etiam clavilistae munere fungitur. Woods of Birnam anno 2014 primum album musicum (nomine gregis instructum) edidit. Deinde edita sunt *Searching for William* (2017), *Grace* (2018), *How to Hear a Painting* (2020), *Macbeth* (2022), *Dorian* (2023). Praeterea anno 2020 textum sonigerum (*Du bist alles*) ad *Babylon Berlin* contribuit. 

## Bibliographia 
* Horst, Carole (2024) ‘Zone of Interest’ Star Christian Friedel Reflects on the ‘Intense Experience’ of Playing a Nazi. *Variety*, 10 Ianuarii.  
* Krekeler, Elmar (2015) Christian Friedel und das „volkseigene Gesicht“. *Welt*, 10 Aprilis.

Categoria:Homines vivi
Categoria:Nati 1979
Edgarus Adrian

thumb|Edgarus Duglassius Adrian
**Edgarus Duglassius Adrian** (natus Londinii die 30 Novembris 1889; mortuus Cantabrigiae die 4 Augusti 1977) fuit biologus et physiologiae electricae peritus, qui anno 1932 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae cum Carolo Scott Sherrington accepit, ratione studii functionis neuronis. Morbus comitialis et odoratus eum tenebant.

Alumnus Collegio Trinitatis Cantabrigiensis, deinde anno 1923 socius Regalis Societatis Londini electus, ab anno 1937 ad annum 1951 professor Universitatis Cantabrigiensis et ab anno 1950 ad annum 1955 praeses Regalis Societatis Londiniensis fuit.

## Opera selecta
*The Basis of Sensation (1927)
*The Mechanism of Nervous Action (1932)
*Factors Determining Human Behaviour (1937, una cum aliis)
*The Physical Background of Perception (1947)
## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Cantabrigiensis
Categoria:Biologi Britanniae
Categoria:Medici Britanniae
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Categoria:Professores Universitatis Cantabrigiensis
Dregovici

**Dregovici** vel **Drugubitae** (Graece Δρουγουβίται) fuerunt gens Slavica mediaevalis, quae Rutheniae Albae partem maiorem a saeculo nono ad duodecimum incoluit. Drevlani a meridie, Radimici ab oriente, Krivici ab oriente et septentrione, Lituani et Iatviagi a septentrione et occidente vicini Dregoviciorum fuerunt.

Eorum caput fuit Turovia. Knezos proprios habuerunt; postea ducatus Turoviensis in terris Dregoviciorum situs erat.

## Notae
## Nexus externi
* De Dregoviciis in *Encyclopaedia Russica magna* 
* De Dregoviciis in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Gentes Europae
Categoria:Polessia
Categoria:Ruthenia
Categoria:Slavi
Krivici

**Krivici** fuerunt gens Slavica mediaevalis, quae terras in fluxu superiore Dunae, Borysthenis et Volgae, ubi postea ducatus Smolenscensis, Polotiensis, Pscoviensis formati sunt, a saeculo nono ad duodecimum incoluerat. Smolenscum, Isborscum, Polotia a Kriviciis conditae esse videntur. De nomine Kriviciorum nomen Russorum omnium Lettonicum hodiernum originem ducit (*krievs*). Anno 1128 in chronicis ultimo memorantur.

## Notae
## Nexus externi
* De Kriviciis in *Encyclopaedia Russica magna* 
* De Kriviciis in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Gentes Europae
Categoria:Ruthenia
Categoria:Slavi
Viatici

**Viatici** fuerunt gens Slavica mediaevalis, quae terras vastas in fluxu superiore Tanaitis et in fluxu superiore et medio Occae, ubi postea ducatus Smolenscensis, Resaniensis et Czernihoviensis formati sunt, a saeculo octavo ad tredecimum incoluerat. 

Chazaris quaedam pars Viaticiorum saeculo X vectigalia solvebat. A Sventoslao Kioviensi Viatici victi erant, sed multoties a ducibus Kioviensibus abscedebant et tantum duodecimo pacati sunt.

## Notae
## Nexus externi
* De Viaticiis in *Encyclopaedia Russica magna* 
* De Viaticiis in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Gentes Europae
Categoria:Ruthenia
Categoria:Slavi
Navigatio sancti Brendani

[thumb|Sanctus Brendanus cum sociis et mons ingnifer (pittacium cursuale [Faeroae|insularum Faeroarum)]]
***Navigatio sancti Brendani*** est fabula Latina auctoris incogniti, a saeculo decimo in manuscriptis nota. Generi litterarum Hibernico *immram* simillima est. 

Sanctus Brendanus Navigator abbas Clonfertiae saeculi sexti fuit, qui navigationi operam dabat et multa monasteria in insulis inter Hiberniam et Scotiam condidit. *Navigatio* narrat de itinere fabuloso, quod ille in Oceanum occidentalem cum 60 sociis fecit, dum paradisum et *Terram repromissionis* quaerebat, et multa mirabilia in maribus incognitis vidit.

Medio aevo in multis linguis fabula conversa erat.

## Editiones recentiores
* Carl Selmer (ed.): Navigatio Sancti Brendani Abbatis. From Early Latin manuscripts edited with introduction and notes by Carl Selmer (= University of Notre Dame Publications in Mediaeval Studies. Band 16). University of Notre Dame Press, Notre Dame (Indiana) 1959 (Latine et Anglice).
* John J. O’Meara: The Voyage of Saint Brendan: Journey to the Promised Land. Dolmen Press, Dublini 1978 (Latine, editio critica).
* Giovanni Orlandi, Rossana E. Guglielmetti (ed.): Navigatio sancti Brendani. Alla scoperta dei segreti meravigliosi del mondo. Edizione critica a cura di Giovanni Orlandi e Rossana E. Guglielmetti. Introduzione di Rossana E. Guglielmetti. Traduzione italiana e commento di Giovanni Orlandi (= Per verba. Band 30). Società internazionale per lo studio del medioevo latino (SISMEL), Edizioni del Galluzzo, Florentiae 2014, ISBN 978-88-8450-556-9 (Latine et Italice, editio critica cum notis).
* Giovanni Orlandi, Rossana E. Guglielmetti. Testo critico di Giovanni Orlandi e Rossana E. Guglielmetti (ed.): Navigatio sancti Brendani. Editio maior a cura di Rossana E. Guglielmetti (= Millennio medievale. Band 114). Società internazionale per lo studio del medioevo latino (SISMEL), Edizioni del Galluzzo, Florentiae 2017, ISBN 978-88-8450-801-0 (Latine et Italice, editio critica)

## Nexus externi
* *Britannica* de *Navigatione*
* *Navigatio* in *Vicifonte*

Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Scripta saeculo 10
Categoria:Libri de peregrinationibus
Categoria:Itinera ficta
Ruodlieb

thumb|Manuscripti folium 34r
***Ruodlieb*** est carmen epicum Latinum auctoris incogniti, circa annum 1030 in abbatia Tegurii (*Tegernsee*) compositum. Hexametris leoninis conscriptum est; fabula fabulis de equitibus mediaevalibus consimilis est.

Autographi carminis partes saeculo XIX ineunte inventae sunt; poema imperfectum est et nunc solum fragmenta eius exstant.

## Editiones
* Benedikt Konrad Vollmann: Faksimile-Ausgabe des Codex Latinus Monacensis 19486 der Bayerischen Staatsbibliothek München und der Fragmente von St. Florian. Band II, Aquis Mattiacis 1985.
* Walter Haug, Benedikt Konrad Vollmann: Frühe deutsche Literatur und lateinische Literatur in Deutschland 800–1150. Bibliothek des Mittelalters, Band 1. Deutscher Klassiker-Verlag, Francofurti ad Moenum 1991, ISBN 3-618-66010-3, pp. 388–551 (Ruodlieb: textus et versio Theodisca), pp. 1306–1406 (notae).
* Fritz Peter Knapp: Ruodlieb. Mittellateinisch und deutsche Übertragung, Kommentar und Nachwort. Reclam, Stuttgartiae 1977, ISBN 3-15-009846-7.

## Nexus externi
* *Ruodlieb* in *Bibliotheca Augustana*
*De *Ruodlieb* in *Britannica* (1911) 
* De *Ruodlieb* in *Encyclopaedia Russica magna* 

Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Scripta saeculo 11
Categoria:Carmina epica
Categoria:Germaniae scripta
Maximus Theiler

thumb|Maximus Theiler
**Maximus Theiler** (natus die Praetoriae 30 Ianuarii 1899 et mortuus Novi Porti die 11 Augusti 1972) medicus et virologiae peritus Africanus Australis qui anno 1951 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit, ratione inventionis vaccini contra febrem flavum. 

Eius pater Arnoldus Theiler bacteriologiae peritus fuit et alumus Universitatis Rhodiensi deinde Universitatis Civitatis Capitiis fuit. Anno 1930 ad Fondationem Rockfeller Novi Eboracum iit, ubi de vaccino studuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Medici Africae Australis
Categoria:Medici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Categoria:Nati 1889
Categoria:Mortui 1972
Theodorus Priscianus

**Theodorus Priscianus** (Graece Θεόδωρος ὁ Πρισκιανός), qui saeculo quarto exeunte floruit, fuit medicus Romanus antiquus. Vindiciani Afri e schola methodicorum medicinae discipulus, Constantinopoli sub Theodosio I imperatore vivebat, et Arcadii filii eius archiater fuit. 

*Rerum medicarum libri quattuor* Theodori Prisciani opus est; haec quattuor sunt:
**Phaenomenon a capite ad calcem liber* vel *De curationibus omnium morborum corporis humani*
* *Logicus* 
* *Gynaecia, seu de mulierum accidentibus et curis eorumdem*
* *De physicis*

## Nexus externi
Categoria:Auctores Latini antiqui
Categoria:Medici Romani antiqui
Pimentade

[thumb|''Pimentade d'atipas*, scilicet de pisce *[Hoplosternum littorale|Hoplosterno littorali*, in Guiana Francica parata]]
***Pimentade*** seu *Sauce-chien* (vocabula Francogallica) est ius vel conditura e capsicis aliisque aromatibus facta. Quae conditura in gastronomia Guianae tam liberae quam Francicae et in insulis Caribicis ad pisces seu carnes accommodandas parari solet; sunt qui cum colocasiis inferunt. Anno 1888 *pimentade* ferculum nationale Guianae Gallicae esse dicebatur.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|*Pimentad-bèf* vel *pimentade de boeuf* (scilicet [bubula) sicut in oppido Sinnamary parari solet]]
* 1645 : Guillaume Coppier, *Histoire et voyage des Indes occidentales, et de plusieurs autres regions maritimes et esloignées*. Lugduni: Jean Huguetan  ("des pimentades")
* 1657 : Jean-Baptiste Du Tertre, *Histoire generale des Antilles habitées par les François'' vol. 2 (Lutetiae: Thomas Jolly)  ("la pimentade, qui se compose de jus de citron et d'huile d'olive avec cinq ou six grains de piment écaché")
* 1658 : Charles de Rochefort, ''Histoire naturelle et morale des iles Antilles de l'Amerique'' (Roterodami: Arnould Leers) p. 102 ("une sauce composée de pyman, et de suc d'orange, que nos François appellent pymentade")
* 1688 : Alexandre Olivier Oexmelin, *Histoire des avanturiers qui se sont signalez dans les Indes*. Lutetiae: Jacques Le Febvre, 1688  ("et après avec une cuillère de bois il ramasse la graisse, qu'il met dans une calebasse; et ensuite il presse le jus de quelques limons ... y joignant un peu de piment, qui donne le goût et le nom à cette sauce, qu'ils appellent pimentade")
* 1707-1725 : 
* 1724 : Jean-Baptiste Labat, ''Nouveau voyage aux isles de l'Amérique* vol. 1 (Hagae Comitum, 1724) p. 167 ("Je le fis laver avec une pimentade, c’est-à-dire avec de la saumure dans laquelle on a écrasé du piment et des petits citrons")
* 1730 : Jean-Baptiste Labat, *Voyage du chevalier Des Marchais en Guinée, isles voisines, et à Cayenne, fait en 1725, 1726 et 1727'' vol. 4 (Lutetiae: Saugrain l'aîné, 1730) 
* 1771 : "Pimentade" in *Dictionnaire universel François et Latin, vulgairement appelé Dictionnaire de Trévoux* nova ed. vol. 6 (Lutetiae, 1771) p. 784 ("Pimentade ... piment des îles ... on l’écrase dans du suc de manioc qu’on fait bouillir, ou dans de la saumure, avec de petits citrons verts. La pimentade ne sert pas seulement pour aiguiser les sauces, on s’en sert encore à laver les Nègres que l’on a écorché à coups de fouet: cela fait une douleur horrible, mais c’est un remède assuré contre la gangrène")
* 1797/1801 : *Mémoires de Mgr J. Brumauld de Beauregard* vol. 2 (Pictavii: Saurin Frères, 1842) p. 442 ("pimentade")
* 1888 :  ("pimentade")
* 1933 :  ("sauce-chien")

## Nexus externi 
* "Les recettes du Père Labat # 3 La pimentade (sauce-chien)" (2021)
* "Pimentade de machoiran au roucou"

Categoria:Fercula e capsicis
Categoria:Ars coquinaria Caribica
Categoria:Ars coquinaria Guianensis
Categoria:Alimenta e capsicis
Carmina Cantabrigiensia

thumb|Manuscripti folium 435v
***Carmina Cantabrigiensia*** sunt carminum Latinorum goliardicorum collectio, saeculo XI medio facta, originis Theodiscae (ut res memoratae et dialectus locorum aliquorum monstrant), sed in Bibliotheca Universitatis Cantabrigiensis inventa. Carmina 49 in manuscripto Cantabrigiensi sunt; fragmentum manuscripti cum carminibus 27 anno 1982 Francofurti inventum est et in Bibliothecam Cantabrigiensem traditum.

## Bibliographia
* Strecker, Karl (ed.). Die Cambridger Lieder. MGH Scriptores rerum Germanicarum 40. Berolini, 1926. (in *DFG*).
* Breul, Karl (ed.). The Cambridge Songs: A Goliard's Songbook of the Eleventh Century. Cantabrigiae, 1915. (*Internet archive*)

## Nexus externi
* *Carmina Cantabrigiensia* in *Bibliotheca Augustana*
*Regesta Imperii

Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Scripta saeculo 11
Categoria:Carminum collectanea
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Lingua macaronica
Ducatus Turoviensis

**Ducatus Turoviensis**, postea **Turoviensis et Pinscensis** (Albaruthenice *Тураўскае княства*), fuit ducatus Ruthenicus mediaevalis. Turovia eius caput fuit, Pinscum, Moserum, et Sluca urbes maiores. 

Saeculo decimo exeunte Dregovici iam caput Turoviae habuerant; *Historia praeteritorum annorum* anno 980 quendam Turem knezum Turoviae eponymum memorat. Ad Rutheniam Kioviensem Vladimirus Magnus Turoviam adiunxit. Primus Turoviensis dux Ruricida Sventopolcus filius eius fuit; Iaroslaus Sapiens Iziaslao filio Turoviam dedit. Iziaslao anno 1078 occiso Iaropolcus filius eius Turoviam accepit, quo mortuo anno 1088 Sventopolcus frater eius knezus factus est. Venceslaus Vladimiri Monomachi filius saeculo XII ineunte ducatum Turioviensem possiderat; a saeculo XII medio Georgius Iaroslai filius, Sventopolci nepos et proles eius Turoviam et Pinscum habebant. 

Saeculo XIII, Lituania et Galicia de Turovia certabant; anno 1250, Daniel Galiciensis Turoviam cepit, sed saeculo XIV a Gedimino capta pars Lituaniae facta est.

*Chronica Nestoris
## Nexus externi
* De ducatu Turoviensi (*Encyclopaedia Russica Magna*) 
* De ducatu Turoviensi in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

## Nota
Turoviensis
Categoria:Historia Rutheniae Albae
Hildephonsus Toletanus

Sanctus **Hildephonsus Toletanus**, anno 607 natus et 23 Ianuarii 667 mortuus, fuit theologus, abbas benedictinus, archiepiscopus Toletanus ab anno 657 usque ad mortem.

Mariam virginem vidisse dicitur in ecclesia cathedrali Toletana in throno archiepiscopi sedentem; vestem ei Maria dedit e caelis sumptam.

Opera theologica reliquit:
**Liber de illibata virginitate s. Mariae contra infideles*
* *De viris illustribus
* *De cognitione baptismi et de itinere deserti, quo pergitur post baptismum''
et alia.

## Notae
## Nexus externi
*vita in sanctorum lexico oecumenico

Categoria:Archiepiscopi Toleti‎
Categoria:Sancti
Categoria:Benedictini
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Scriptores Hispaniae
Keir Starmer

thumb|upright=0.8|Keir Starmer mense Martio 2024, eo tempore dux factionis contrariae, apud cameram legatorum quaestionem ponit.

 (natus Sudovercae die 2 Septembris 1962) est politicus et iuris consultus Britannicus, qui praeses Factionis Laboris ex anno 2020, Ieremiam Corbyn subsequens, et die 5 Iulii 2024, post comitia die 4 Iulii 2024 habita, primus minister Caroli III  creatus est.

Alumnus universitatum Ledesiensis et Oxoniensis iura humana adiuvat. Starmer atheus est, sed synagogam cum uxore et liberis frequentat.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Ledesiensis
Categoria:Alumni Universitatis Oxoniensis
Categoria:Atheistae
Categoria:Politici Angliae
Categoria:Res politicae Britannicae
Defensor vinculi

**Defensor vinculi** iuxta ius canonicum processualis est is, qui in causis nullitatis vel solutionis matrimonii aut nullitatis sacrae ordinationis officio tenetur proponendi et exponendi omnia quae rationabiliter adduci possint *pro vinculo* matrimonii aut ordinationis.

Distinguendus est a promotore iustitiae, qui officio tenetur providendi bono publico in causis iurum et poenalibus.

Nonnulli defensores vinculi in urbe Roma:
* apud Supremum Tribunal Signaturae Apostolicae: Nicolaus Schöch (ab anno 2019)
* apud Tribunal Rotae Romanae: Maria Fratangelo (prima mulier in officio defendricis vinculi, ab anno 2018)
* apud Tribunal ecclesiasticum Vicariatus Civitatis Vaticanae: Alexander Recchia (ab anno 2023)

## Fontes 
Categoria:Ius canonicum
Optatus Milevitanus

Sanctus **Optatus Milevitanus** (circa 320 natus; circa 390 mortuus) fuit episcopus Milevitis in Numidia et scriptor Christianus. Rhetor fuisse dicitur, ante quam baptizatus est. *Contra Donatistarum* libri septem sunt eius opus; editio princeps ab Ioanne Cochlaeo Moguntiaci anno 1549 facta est.

Memoria sancti Optati die 4 Iunii colitur.

## Nexus externi
* Optati opera in *CSEL*  (*Internet Archive*)
* De Optato in *Encyclopaedia Catholica* 

Categoria:Sancti
Categoria:Auctores Latini antiqui
Categoria:Episcopi
Categoria:Scriptores Africae antiquae
Halbertus

**Halbertus** vel **Halgobertus** (-i, m.) est praenomen masculinum Germanicum, primum scriptum **Hailagberhtaz*, hodie usitatissimum in Civitatibus Foederatis (Anglice *Halbert*).

Quamvis valida societas cum nomine Alberti, utrumque nomen etymologiam habet. Helgus quoque interdum mendose cum Halberto coniungitur.

## Qui hoc praenomen habuerunt 
* Halbertus Powers Gilette
* Halbertus Eleazar

## Notae
Categoria:Praenomina masculina
Neptunalia

[thumb|350px|[Fasti Antiates maiores|Fasti Antiates Maiores: Neptunalia mense quintili notantur (NEPT)]]
**Neptunalia** sunt feriae Romanae antiquae quotannis die 23 Iulii (a.d. X Kal. Aug.) vel Quintilis sub Caniculae ortum celebratae in honorem veteris Italici dei Neptuni qui antiquitus deus omnium aquarum erat. Ritus quidem illarum feriarum paene omnino ignoti sunt nisi quod homines tunc sibi umbram parabant sed Georgius Dumézil docuit lacus Albani redundantis fabulam in historiam Romanam belli adversus Veientes insertam mythum aetiologicum illius cultus fuisse videri. Unde colligit deum tum rigandi operibus et canalibus curandis praefuisse.

## De Georgii Dumézil coniectura 
Ut qui mythos populorum indoeuropaeorum colligebat atque inter se comparabat Georgius Dumézil fabulam lacus Albani cum fabula Hibernica de puteo dei Nechtan coniunxit quem eundem deum esse atque Neptunum contendebat (nam etymologiam *Nept-o-no > Nechtan ponebat). Ille deus ob peccatum iratus modum aquae in puteo suo auxit ita ut potens rivus efflueret qui peccatricem necavit. Tamen prodigium in bonum vertit et ille rivus postea incolis benignus fuit. Simili modo Veienti bello dei ob ritus feriarum Latinarum  a magistratibus Romanis vitiose effectos vim aquae in lacu Albano mire auxerunt atque Delphis interrogati ita responderunt: *Romane, aquam Albanam caue lacu contineri, caue in mare manare suo flumine sinas; emissam per agros rigabis dissipatamque riuis exstingues...*. Ex hoc mytho et quia Palladius, scriptor romanus de re rustica quinti saeculi p.c., libro nono  agricolarum operibus mensis Augusti dicato diu rigationem et varios canalium typos describit, Dumézil Neptunum tempore anni maxime sicco etiam ad illas operas invocatum esse voluit.

## Notae 
thumb|Despectus in lacum Albanum

## Plura legere si cupis 
*Anne Bajard, "Les Neptunalia et les Consualia dans l’églogue 23 d’Ausone", *Revue des Études Anciennes*, 2009: 411-428
*Lise et Pierre Brind' Amour, "La fontaine de Bandusie, la Canicule, et les Neptunalia", *Phoenix*, 1973: 276-282
* Georges Dumézil, *Mythe et épopée. 3, Histoires romaines*, Gallimard, 1973, pp.21-89. Recensio critica
**  "Eaux de surface et dérivations: Neptunalia" in	''Fêtes romaines d'été et d'automne ; suivi de Dix questions romaines'', Gallimard, 1975: 25-31. Recensio critica Altera recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum

Categoria:Feriae Romanae
Categoria:Ritus Iulii
Categoria:Neptunus (deus)
Fridericus Adalbertus Lange

thumb|Fridericus Adalbertus Lange, philosophus in oeconomicis.
**Fridericus Adalbertus**, Theodisce *Friedrich Albert,* **Lange** (natus Wald in vico Salingiaci die 28 Septembris 1828; mortuus Marburgi die 23 Novembris 1875) fuit philosophus et oeconomicus Germanicus. Ioannes Petrus Lange pater fuit sacerdos reformatus.

## Vita
Lange Turici et Bonnae studia fecit antequam annis inter 1852 et 1855 in gymnasio instrueret. Inde Bonnae privatim docere coepit, denuo scholastica servitia Thuiscoburgi complevit et ibidem in camera mercaturae operam dedit. 

Anno 1866, Vitudurum iit, ut pro foliis *Landbote* laborare liceret. Postea habilitatio in alma matri Turicensi venit, ubi anno 1870 professor ordinarius factus est de philosophia inductiva. Triennio post Marburgenses eum in universitatem suam arcessiverunt. De ista philosophia bene merebatur quod legi potest in operibus *Geschichte des Materialismus und Kritik seiner Bedeutung in der Gegenwart* (Iserlohn 1866) et *Neue Beiträge zur Geschichte des Materialismus* (Vituduri 1867). Ibi dicit scientiam nostram ex experientia prodire itaque causas rerum notas fieri. Neque idealismum istorum neglegit qui specierum ipsarum investigationem negent.

Insuper ad novam Kantii interpretationem invitavit. In scriptis *Die Grundlegung der mathematischen Psychologie* (Thuiscoburgi 1865) sententiam Ioannis Friderici Herbart recusavit. Oeconomiae nationalis expertus confecit libros *Die Arbeiterfrage in ihrer Bedeutung für Gegenwart und Zukunft* (Thuiscoburgi 1865; cum notionibus de politica sociali maxime progressivis) et *J. St. Mills Ansichten über die soziale Frage* (Thuiscoburgi 1866).

Mentionis dignus habetur quoque libellus inscriptus *Die Leibesübungen* (Gotae 1863). Post mortem edidit Hermannus Cohen *Logische Studien* (Iserlohn 1877).

## Nexus externi
*nexus apud DDB
*Eisler, Rudolf: "Lange, Friedrich Albert" - apud: *Philosophen-Lexikon* (Berolini 1912), 381–383.
*opera et vita apud Zeno.org
Dolores

***Dolores*** est nomen proprium et praenomen femininum Hispanicum, quod in honorem Virginis Mariae adhibetur, quae veneratur ut  (Hispanice *Santa María de los Dolores*, "Sancta Maria Dolorum", seu *Nuestra Señora de los Dolores*, "Nostra Domina Dolorum"). Hypocoristica Hispanica praenominis **Lola** atque **Lolita** sunt.

## Mulieres 
* Maria Dolores Agüero
* Dolores Costello
* Dolores del Río
* Lola Flores
* Dolores Hart
* 
* Lola Pagnani
* Dolores Piperno
* Lola Ponce

## Notae 
* 463 Lola, asteroides
* 1277 Dolores, asteroides
* *Lolita*, mythistoria

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Hispanica
Sandra Hüller

**Sandra Hüller** est actrix scaenica Germanica anno 1978 nata, quae in Germania et Helvetia partes theatrales agit. Etiam in pelliculis Europaeis prodit. Anno 2003 ab ephemeride *Theater heute* "actrix iuvenis anni" (*Nachwuchsschauspielerin des Jahres*) nominata est. Inde ab eo anno multa pretia aliaque ornamenta artis sumpsit. Hüller praesertim pellicula *The Zone of Interest* ab Ionatha Glazer anno 2023 disposita innotuit. Eodem anno prodiit in ''Anatomie d'une chute*, pellicula Francica ab Iustina Triet facta, qua cum alia tum candidatum praemii Oscar meruit. 

## De cursu vitae 
Sandra Hüller Sulae in Thuringia, quae tum pars DDR erat, nata est die 30 Aprilis anno 1978 et in oppido Friedrichroda adolevit. Parentes Sandrae educatores sunt, nam pater in sede apprenticiorum (id est: opificii discipulorum) docebat, et mater post scholam tutelam praestabat. Exarsa arte histrionia post gymnasium septem et decem annorum Berolinum profecta in academiam histrionalem Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch admissa est.  

Adprobata in artis examinatione anno 2000 Hüller primum Ienae in theatro prodiit, deinde annum 2001 actrix hospitalis in Schauspiel Leipzig egit, et usque ad annum 2006 Basileae in Theater Basel versata est.

Hüller tirocinium cinematographicum anno 2006 praestitit in *Requiem*, pellicula ab Iohanne Christiano Schmid disposita, in qua partes egit feminae, cuius impetus epileptici praesentiam diaboli indicare ac exorcismum violentum poscere intelleguntur. Quo opere in Berlinariis ursum argenteum meruit.

Post primam pelliculam Hüller etiam in scaena operam dare pergit, quamquam in multis quoque pelliculis prodit. Anno 2007 primum invitata est ad Berliner Theatertreffen, quibus feriis deinde aliquotiens interfuit. Ab anno 2012 ad 2015 Hüller membrum theatri Münchner Kammerspiele fuit. Item in multis aliis theatris prodiit. In ephemeride *Theater heute* praemio actricis scaenicae anni adfecta est 2010, 2013, 2019, 2020.

Celebritatem obtinuit Hüller pellicula *Toni Erdmann* a Marina Ade anno 2016 disposita, in qua partes consiliatricis ambitiosae agit, quae cum patre sua ad ioca puerilia prono male convenit. Anno 2023 duabus inter gentes innotuit pelliculis, quae sunt (1) *Anatomie d'une chute*, pellicula criminalis Francica ab Iustina Triet facta, in qua personam agit feminae, quae caedis mariti sui accusatur; et (2) *The Zone of Interest* ab Ionatha Glazer disposita, in qua partes agit Hedwigae Höss, uxoris Rudolphi Höss, ducis castrorum Auschwitz. 

## Notae 
## Bibliographia 
* Roxborough, Scott (2023) Sandra Hüller, Actress of the Year? *The Hollywood Reporter'', 1 Septembris. 

## Nexus externi 
* De Sandra Hüller 
* De Sandra Hüller

Categoria:Actores Germaniae
Soterius (praenomen)

**Soterius** (Graece Σωτήριος), vel **Soter** (Graece Σωτήρ) aut **Sother**, est nomen atque praenomen masculinum Graecum; e vocabulo *sotḗr* (σωτήρ), quod "salvatorem" significat, originem ducit (ut praenomen Latinum Salvator). Apud antiquos Graecos aetatis Hellenisticae etiam cognomen erat.

## Qui hoc nomen habuerint 
* Soterius, papa

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Soterius Crocidas
* Soterius Nines
* Soterius Soteropulus

## Qui hoc cognomen habuerint 
* Antiochus I Soter, rex Seleucidarum
* Demetrius I Soter, rex Seleucidarum
* Ptolemaeus I Soter, rex Aegypti

## Notae 
Categoria:Cognomina
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Percy

***Persius***, vulgo *Percy*, est cognomen et praenomen masculinum Anglicum, quod e nominibus oppidorum Normannicorum (exempli gratia, Percy-en-Auge) originem ducit. Hodie etiam hypocoristicum praenominis Anglici *Percival* (Latine Percivallus) est.

## Qui hoc cognomen habuerint 
* Eustathius Percy
* Georgius Percy
* Thomas Percy

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Percy W. Bridgman
* Persius Bysshe Shelley
* Percy Furnivall
* Percy Sledge

## Notae 
Categoria:Cognomina
Categoria:Nomina hypocoristica
Categoria:Praenomina masculina
Percivallus

***Percivallus*** est nomen et praenomen masculinum, quod primum apparuit in narratione *Perceval ou le Conte du Graal* a Christiano de Troyes scriptore Francico facta, ut videtur e vocabulis Francogallicis *percer* ('percurrere') atque *val* ('vallis'). Saeculo tredecimo,  scriptor Germanicus nomen *Perceval* in *Parzival* in carmine epico homonymo mutavit.

Hodie apud Anglicos atque Americanos in usu est (vulgo *Percival*), atque etiam hypocoristicum Percy usurpatur.

## Qui hoc nomen habuerint 
* 
* Edmundus Percivallus Hillary
* Neil Percival Young

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Percival Baxter
* Percivallus Dearmer
* Percivallus Lowell
* Percivallus Pott

## Notae 
* 2095 Parsifal, asteroides
* "", opera a Ricardo Wagner composita

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina masculina
Edna

***Edna*** est praenomen muliebre presertim Anglicum: e vocabulo Hebraico *edna* (עֶדְנָה), quod 'gaudium' significat, originem ducit. Nomen primum invenitur in libro Tobiae, liber inter Apocrypha Veteris Testamenti.

## Mulieres 
* Edna Anna Proulx
* Edna Mae Durbin Winnipeg, magis nota ut Deanna Durbin
* Edna Ferber
* Edna May
* Edna Sanctus Vincentius Millay
* Edna Parker
* Edna Purviance

## Notae 
* 445 Edna, asteroides
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Hebraica
Iustus (praenomen)

**Iustus** fuit cognomen atque nomen masculinum Romanum antiquum. Temporibus recentioribus praenomen masculinum est. Nomen atque praenomen **Iustinus** ex hoc nomine derivatur.

## Qui hoc cognomen habuerint 
* Lucius Fabius Iustus

## Qui hoc nomen habuerint 
* Iustus, martyr Hispanicus
* Iustus Cantuariensis
* Iosephus Iustus Corro

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Iustus de Blank
* Iustus de Dohnányi
* Iustus Figuerola de Estrada
* Iustus Gandavinus
* Iustus Gesenius
* Iustus Ionas
* Iustus de Liebig
* Iustus Lipsius
* Iustus Christianus Loder
* Iustus Pio
* Iustus Villar
* Iustus Vondelius

## Notae 
Categoria:Cognomina Romana antiqua
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Philippus Picinellus

thumb|Philippus Picinellus.
**Philippus Picinellus**, sive Italiane *Filippo Picinelli* (Mediolani natus anno 1604; ibidem mortuus anno 1678), fuit Italicus aetatis barocae eruditus et presbyter. Opus eius latissime notum *Mondo simbolico* inscribitur, quod Italiane anno 1653 prodiit, et deinde Latine redditum est.

## Opera selecta 
* *Mondo simbolico* (1653)
* *Symbola virginea, ad honorem Mariae Matris Dei* (1694)
* *Lumina reflexa seu Omnium veterum classicorum ac ethnicorum authorum exactissimus consensus* (1702)

## Nexus externus 
* Pagina interretialis VIAF

Categoria:Eruditi Italiae
Categoria:Presbyteri catholici
Categoria:Theologi
Marcellinus (nomen)

**Marcellinus** fuit cognomen atque nomen Romanum antiquum atque postea praenomen masculinum factum est: patronymicum nominis Marcelli est.

## Qui hoc cognomen habuerint 
* Dinus Marcellinus
* Iosephus Marcellinus

### Romani antiqui 
* Flavius Antonius Marcellinus
* Gnaeus Cornelius Lentulus Marcellinus

## Qui hoc nomen habuerint 
* Marcellinus, papa
* Marcellinus (consul 275)
* Ammianus Marcellinus

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Marcellinus Cerdan, magis notus nomine Marcelli
* Marcellinus Comes

## Notae 
* Fanum Sancti Marcellini (Francia)
* Saint-Marcelin-de-Cray
* Sanctus Marcellinus (Italia)

Categoria:Cognomina Romana antiqua
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina masculina
Sibylla (praenomen)

***Sibylla*** (Graece Σίβυλλα), sive ***Sybilla***, est nomen atque praenomen femininum Graecum, "prophetissam" significans. Ut videtur forma Dorica nominis Attici *Theobule* est: igitur significat 'consilium dei', quia *théos* (θέος) scilicet 'deus' atque *bulḗ* (βουλή) scilicet 'consilium'. In mythologia Graeca atque Romana, Sibyllae sunt prophetissae oraculorum sacrorum.

## Quae hoc nomen habuerint 
* Sibylla (Guillelmi Marescalli filia)
* Sibylla (regina Hierosolymitana)
* Maria Sibylla Meriana

## Quae hoc praenomen habuerint 
* Sibylla Aleramo, cuius verum nomen Martha Felicina Faccio erat
* Sybilla Benning
* 
* 

## In operibus artificiosis 
Sibylla Vane (Anglice *Sybil Vane*) est persona in mythistoria "" a scriptore Hibernico Anschario Wilde anno 1890 scripta.

## Notae 
* 4679 Sybil, asteroides
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Theodisca
Furrinalia

[thumb|350px|[Fasti Antiates maiores|Fasti Antiates Maiores: Furrinalia mense quintili notantur (FVR)]]
**Furrinalia** sunt feriae Romanae antiquae quae quotannis in honorem deae Furrinae die 25 Quintilis/Iulii (a.d. VIII Kal. Avg.) sub ortum Caniculae celebrabantur. Furrina remoto tempore dea alicuius momenti fuisse videtur quoniam flamen minor ei deditus erat sed tempore Varronis Romani qualis dea fuisset aut quibus rebus praefuisset iam omnino obliti erant. Duo loca tamen ubi colebatur nobis nota sunt: lucus ei fuit in Ianiculo ad quem Gaius Gracchus trucidatus est et alter Arpini, in Ciceronis patria. 

## De Georgii Dumézil coniectura 
Ritus huius cultus nobis non traditi sunt sed Georgius Dumézil quia Furrinalia tempore quo aqua maxime deerat et tertio die post Neptunalia celebrabantur (ferias in calendario proximas saepe ad res coniunctas spectare iamdiu constat), simul quia imperatorum aetate "nymphae Furrinae" in inscriptionibus apparent ac denique quia rerum rusticarum scriptor Palladius inter agricolarum operas mensis Augusti puteos effodiendos et aquas subterraneas investigandas accuratissime describit, ideo Georgius Dumézil Furrinam deam puteis effodiendis et aquis subterraneis praeesse voluit.

## Notae 
## Plura legere si cupis 
* Georges Dumézil, "Les puits: Furrinalia" in	''Fêtes romaines d'été et d'automne ; suivi de Dix questions romaines*, Gallimard, 1975: 32-37. Recensio critica Altera recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum

## Nexus externi 
*Georgius Wissowa, *Furrina'' in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft

Categoria:Feriae Romanae
Categoria:Ritus Iulii
Panticapes

**Pantǐcăpēs**, vulgo '''Inhulec', Ingulus Minor'* (Ucrainice Інгулець), est flumen in Ucraina, Danapris fluvii accola dexter. Fere 549 chiliometra per regiones Kirovogradensem, Dnepropetrovskensem, Nicolaopolitanam et Chersonensem fluit. Prope ad *Topilo* vicum oritur et per steppam longe patens in Danaprim haud longe ab ostio eius se effundit. Urbes ad Panticapem sitae sunt Alexandria et Cornu Curvum (Кривий Ріг, *Kryvyj Rih'').

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Flumina Ucrainae
Categoria:Regio Dnepropetrovskensis
Categoria:Regio Kirovogradensis
Categoria:Regio Nicolaopolitana
Categoria:Regio Chersonensis
Categoria:Systema Borysthenis fluvii
Berengarius

***Berengarius*** fuit nomen masculinum Germanicum atque temporibus recentioribus praenomen masculinum est. E vocabulis *bern*, 'ursus', atque *ger*, 'hasta', ducitur. ***Berengaria*** est forma muliebris.

## Homines 
* Berengarius (episcopus Carcassonis)
* Raimundus Berengarius (archiepiscopus Narbonensis)
* Iacobus Berengarius Carpensis
* Berengarius Foroiuliensis (imperator)
* Damasus Berenguer Fusté

* 
* Berengarius de Palatiolo II (episcopus)

## Notae 
* Berengarii Castrum, oppidum Italicum

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Viola (praenomen)

***Viola*** est praenomen femininum, Latina origine, quod e nomine *Violae* generis plantarum derivatur. Deminutiva praenominis ***Violeta*** atque ***Violetta*** sunt.

## Mulieres 
* Violeta Alexandru
* Viola Amherd
* Violeta Chamorro
* 
* Viola Desmond
* Violetta Ferrari
* 

## In operibus artificiosis
Viola est persona in *Twelfth Night*, comoedia a Gulielmo Shakesperio scripta, quae anno 1623 primum edita est. Violetta Valéry est protagonista in *La traviata,* opera musica ab Iosepho Verdi compositore Italico anno 1853 docta.

## Notae 
* 557 Violetta, asteroides

Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Bohemica
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Hispanica
Categoria:Praenomina Italica
Categoria:Praenomina Slovaca
Categoria:Praenomina Theodisca
Samuel Gotthold Lange

, 1758.]]
**Samuel Gotthold Lange** (natus Salinis Saxonicis die 22 Martii 1711; mortuus Beesenlaublingen in Saxonia et Anhaltio die 25 Iunii 1781) fuit theologus, interpres et parochus Germanicus pietismo favens. Pater eius fuit Ioachimus Lange theologus.

## Vita
Postquam Erfordiam et Berolinum incoluit, in universitate Halensi theologiae studuit. Inde parochus creatus est Laubingen in paroecia necnon inspector omnium ecclesiarum scholarumque in isto circulo ad Salam sito.

In initio Ioannem Christophorum Gottschedium philologum et Theodisci reformatorem colens, una cum sodali Iacobo Pyra anno 1733 societatem »Gesellschaft zur Beförderung der deutschen Sprache« condidit ad litteras Theodiscas colendas. Uterque postea in Gottschedium et eius alumnos animadvertit rimas spernens et metrorum classicorum rationes magni aestimans. Maiorum exempla vel in carminibus Theodiscis scribendis applicanda esse crederunt.

Poemata eorum edidit, Lange nescio, Ioannes Iacobus Bodmer sub titolo ''Thyrsis' und Damons freundschaftliche Lieder* (Turici 1745). Lange in anthologia praetitulata *Horazische Oden* (Salinis Saxonicis 1747) victorias a Friderico Magno partas gloria affecit. Permultis autem nota facta est interpretatio odarum Horatianarum metro non soluta (Salinis Saxonicis 1752). Quae conversio regi Borussico ipsi dedicata non ita bene evenit, ut Gotthold Ephraim Lessing olim a Lange offensus opus citatum acri subtilique ingenio et iudicio percenseret. Lange autem adhuc publicavit commercium epistulare *Sammlung gelehrter und freundschaftlicher Briefe* (Salinis Saxonicis 1769–70), fons omnibus litterarum historicis opportune utendus.

Uxor prima Anna Dorothea, quam hospites in casa Lange *Doridem'' vocabant; poemata quoque confecit.

## Nexus externi
*nexus apud DDB
*vita et opera apud Zeno.org
Linda

***Linda*** est praenomen femininum, Germanica origine. E vocabulo *lind* ('tenerus') derivatur, ac saepe hypocoristicum aliorum praenominum Theodiscorum (exempli gratia Theodolinda) est. *Linda* etiam est vocabulum Hispanicum atque Lusitanicum cuius significatio "pulchra" est.

## Quae hoc praenomen habuerint 
* Linda B. Buck
* Linda Blair
* 
* Linda Christian
* 
* Linda Hamilton
* Linda Anna Hopkins
* Linda Lingle
* Linda Nilarve
* Linda Shaye
* Linda Sánchez

## In operibus artificiosis 
Linda est magna persona in opera musica *Linda di Chamounix* a Caietano Donizetti compositore Italico anno 1842 docta.

## Notae 
* 2686 Linda Susan, asteroides
* 7169 Linda, asteroides
Categoria:Nomina hypocoristica
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Danica
Categoria:Praenomina Finnica
Categoria:Praenomina Italica
Categoria:Praenomina Norvegica
Categoria:Praenomina Suecica
Categoria:Praenomina Theodisca
Aelia (nomen)

**Aelia** fuit nomen femininum Romanum antiquum, atque hodie rarum praenomen est. **Aelius** forma masculina est. **Aeliana** est derivatum huius nominis. 

## Mulieres 
* Aelia Ariadna
* Aelia Eudocia
* Aelia Eudoxia
* Aelia Galla Placidia
* Aelia Pulcheria
* Aelia Sophia
* Aelia Verina

## Notae 
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina feminina
Anscharius Panizza

thumb|Anscharius Panizza, scriptor
**Leopoldus Arminius Anscharius Panizza** (natus *Oskar Panizza* Bad Kissingen in oppido Bavarico die 12 Novembris 1853; mortuus Baruthi die 28 Septembris 1921) fuit medicus psychiatriae et scriptor Germanicus.

## Vita
Oskar Panizza filius fuit Caroli (1808–1855) et Mathildis Panizzae (1821–1915). Mater eius deversorium “Russischer Hof” in Kissingen regebat. Pater fidem catholicam profitebatur, mater autem fidem protestanticam. Panizza ipse Catholicus baptizatus, a matre tamen prope more Protestantium eruditus est.

In scriptis suis, Panizza Ecclesiam Catholicam ac notiones morales vehementius aggressus est. Notissimus factus est propter *Das Liebeskonzil,* fabulam tragicam et provocativam (1894), cuius causa crimine blasphemiae damnatus annum unum in carcere exegit. E carcere dimissus, in exilium abiit, primo Tiguri, deinde Lutetiae.

Post librum *Parisjana* anno 1899 divulgatum, Panizza criminis laesae maiestatis in Germania accusatus est, et omnia eius bona in Germania occupata sunt.

Cum eius valetudo mentis laberetur, in Germaniam redire coactus est, ubi ultimos sedecim annos in sanatorio Baruthi degit.

## Opera
* *Düstre Lieder*, 1886
* *Londoner Lieder*, 1887
* *Legendäres und Fabelhaftes*, 1889
* *Dämmerungsstücke*, 1890
* *Genie und Wahnsinn*, 1891
* *Aus dem Tagebuch eines Hundes*, 1892
* *Die unbefleckte Empfängnis der Päpste*, 1893
* *Das Liebeskonzil. Eine Himmels-Tragödie in 5 Aufzügen*, 1894
* *Die gelbe Kroete*, 1896
* *Die Haberfeldtreiben im bairischen Gebirge. Eine sittengeschichtliche Studie*, 1897
* *Psichopatia criminalis*, 1898
* *Parisjana. Deutsche Verse aus Paris*, 1899 

## Nexus externi
*Vicifons
*vita cum scriptis apud Zeno.org
*Rolf Löchel: "Wer kein Deutscher sein will, soll ihn lesen! Oskar Panizza zum 150. Geburtstag" - apud: literaturkritik.de, 1 Novembris 2003

Categoria:Psychiatri
Categoria:Scriptores Germaniae
Gulielmina

***Gulielmina*** est praenomen femininum Germanicum, forma muliebris **Gulielmi**. E vocabulis *wil* seu *willo* ('voluntas') atque *helm* ('cassis') originem ducit. Variantes praenominis ***Gulielma*** atque ***Wilhelmina*** sunt.

## Quae hoc nomen habuerint 
* Gulielmina (regina Nederlandiae)
* Louisa Augusta Wilhelmina Amelia
* Mathilda Laetitia Gulielmina Bonaparte
* Carolina Gulielma Sandell-Berg

## Quae hoc praenomen habuerint 
* Gulielmina Fernandez
* Gulielma Piper
* 

## Notae 
* 392 Wilhelmina, asteroides

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina feminina
Stuart

***Stuart***, sive Latine ***Stuartus*** (forma virilis) aut ***Stuarta*** (forma muliebris), est cognomen, nomen ac praenomen masculinum Anglicum atque Scoticum. E vocabulis Anglicis antiquis *stig* ('domus') ac *weard* ('custos') originem ducit.

## Qui vel quae hoc cognomen habuerint 
* Edvinus Stuart
* Freundel Stuart
* Gloria Stuart
* Graham Stuart
* Henricus Benedictus Stuartus
* Henricus Carter Stuart
* Iacobus Ewell Brown Stuart
* Ioannes Stuart
* Maria Stuarta

## Qui vel quae hoc nomen habuerint 
* Iacobus Stuart Gilmore
* David Stuart Havard
* Ioannes Stuart Mill
* Ronaldus Stuart Thomas

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Stuart Bell
* Stuartus Drummond
* Stuart Hall
* Stuart Holden
* Stuart Townsend

## Notae 
*3874 Stuart, asteroides

Categoria:Cognomina Anglica
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina Anglica
Stella (nomen)

***Stella*** est nomen atque praenomen femininum Latinum atque cognomen Italicum. Poëta Anglicus Philippus Sidney primum hoc nomen adhibuit in libro sonetorum *Astrophel and Stella*.

## Quae hoc nomen habuerint 
* Stella (principissa Sueciae)
* Maria Stella Gelmini

## Quae hoc praenomen habuerint 
* 
* Stella Gitta
* Stella Morra
* 
* Stella Stevens

## Qui vel quae hoc cognomen habuerint 
* Beniaminus Stella
* Martina Stella

## Notae 
* Stella, municipium Italiae

Categoria:Cognomina Italica
Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Batava
Categoria:Praenomina Italica
Categoria:Praenomina Theodisca
Hedwiga Höss

**Hedwiga Höss** (1908-1989), nata *Hedwig Hensel*, fuit uxor Rudolphi Höss, ducis castrorum carceralium Osvecimiae, qui ob scelus contra humanitatem commissum iuxta crematorium eorundem castrorum anno 1947 suspensus est.

## De vita 
Hedwiga Hensel Oberneukirch in Saxonia die 3 Martii 1908 nata est. Die 17 Augusti anno 1929 Rudolpho Höss nupsit, futuro duci castrorum carceralium Osvecimiae. Hedwiga et Rudolphus socii Artamanorum erant, radicalis iuventutis motus, qui rusticus ethnonationalistarum motus anno 1934 cum Iuventute Hitlerana coniunctus est. Quinque liberos habebant. 

thumb|Villa familiae Höss (1940-1943)
Ab anno 1940 Hedwiga Höss cum familia tres annos in praediolo habitabat, quod ex villa duorum tabulatorum ac horto magno constabat. Quae area confinis castris Auschwitz muro trium metrorum a castris carceralibus separabatur. 

Hedwiga Höss, dum in Auschwitz habitat, duabus utebatur sartricibus Polonicis, quae vestes ex captivis ereptas sarcirent vel repararent. Praeterea captivos adhibebat operarios, qui in operibus domesticis adiuvarent hortumque colerent. Etiam vestificinam in castris posuit, ubi captivae ex captivarum amictibus vestes uxoribus SS conficerent.

Post bellum Rudolphus Höss per "callem rattorum" (*Rattenlinie Nord*) mense Maio 1945 Flensburgum effugit, et Hedwigam cum liberis in propinquam saccharoficinam induxit, ubi Hedwiga postea a militibus Britannicis perquisita est.

Die 19 Novembris anno 1964, in iudicio Francofurtensi, Hedwiga Höss testis interrogata se matrem familias Ludoviciburgi vivere adfirmavit. Etam scimus eam ibi pensione viduitatis orbitatisque usam esse. Liberi eius huc illuc dispersi sua quisque ratione in maestitia vitae se expedivit. Nec honores nec peccata patris cuiquam tribuantur! 

Hedwiga Höss die 15 Septembris 1989 mortua est, cum  Arlingtoniae in Virginia Brigittam filiam (1933-2023) visitaret. Sine nomine in sepulcreto comitatus humata est.

## Notae 
## Bibliographia 
* Herwig, Malte & Trierweiler, Denis (2015) La fille du monstre - Auschwitz. *Paris Match*, 18 Maii.
* Mollenkopf, Uwe (2024) La fille du monstre - Auschwitz. Frau des Auschwitz-Kommandanten wohnte in Ludwigsburg. *Bietigheimer Zeitung* 20 Martii.
Bernardus Silvestris

, vel **Bernardus Turonensis** (circa annum 1085 natus; circa  1160 mortuus), fuit theologus, philosophus, scriptor, et poeta Latinus, qui in Francia aevo medio floruit. Fortasse Turoni natus, scholae Carnotensis propinquus fuit, usque ad saeculum undevicesimum cum  a viris doctis confusus. Platoni placitis favebat.

Inter libros sine dubio a Bernardo conscriptos numerantur *Cosmographia,* opus prosimetricum, Theodorico Carnotensi dedicatum, quod plenam mundi hominisque descriptionem neoplatonismo similem dat, et *Mathematicus,* distichis elegiacis de fortuna et praedestinatione compositus. Tractatus nomine *Experimentarius* videtur versio cuiusdam textus Arabici cum praefatione Bernardi. Fortasse commentaria in *Aeneidem* et in Martianum Capellam atque ad *Timaeum* Platonis composuit, sed haec opera deperdita sunt.

## Notae
## Editiones
* *Cosmographiae* editio anni 1876, Barnach et Wrobel.
* *Cosmographia*, ed. Peter Dronke. Lugduni Batavorum: Brill, 1978.
* *Mathematicus* (ed. et versio Anglica a Deirdre M. Stone facta)
* *Commentum quod dicitur Bernardi Silvestris super sex libros Eneidos Virgilii*, 1977

## Nexus externi
*De Bernardo Silvestri in *Encyclopaedia Catholica.*
* Manuscripta operum Bernardi in *MLO.*
* *Cosmographiae* versio Anglica.

Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Incolae Franciae
Categoria:Philosophi Franciae
Categoria:Poetae Latini Franciae
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Theologi Franciae