open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Toriyama Akira

**Toriyama Akira** (Iaponice 鳥山 明 *Toriyama Akira*; 5 Aprilis 1955 - 1 Martii 2024) *mangaka* vel pictor scriptorque mangarum notissimus fuit, habitans in Iaponia. Clarissima eius manga est *Dragon Ball,* quae notissima omnium mangarum esse dicitur.

## Nexus externi
* Vita in *MobyGames* 
* Vita in *Encyclopaedia Sinica* 

Categoria:Mangaka
Categoria:Scriptores Iaponiae
Index urbium maximarum Civitatum Foederatarum

Index urbium maximarum civitatum Civitatum Foederatarum Americae est. 

Categoria:Urbes Civitatum Foederatarum
Civitates Foederatae
Picardia (regio recentior)

**Picardia** fuit usque ad annum 2015 regio administrativa sive provincia Franciae. Habebat praefecturas tres: Axonam, Esiam et Samaram. Caput erat Ambianum. Anno 2016 regio cum regione confiniente Septentrione et Freto ad novam regionem administrativam Alta Franciae coniuncta est.

## Nexus externi
thumb|Rete regionale ferriviarum Picardiae anno 2012 depictum

Categoria:Provinciae Franciae –2015
!
Categoria:Ambianum
Carolina Meridiana

**Carolina Australis** seu **Meridionalis** seu **Meridiana** est civitas Civitatum Foederatarum Americae. Caput et maxima urbs est Columbia. Civitas nomen Caroli Secundi, regis Angliae, accipit. Cursualis abbreviatio: SC

## Historia brevis Carolinae Meridionalis 
Cum sint duae civitates in Civitatis Foederatae Americae hodie appellatae Carolina, antequam anno 1729 erat sola una. Cum Carolus Primus, rex Angliae, anno 1629 Roberto Heath terram concessisset. . . . Illo tempore, nomen provinciae mutatum est et Carolina factum est. Tantis advenis Hispanis et Gallis viventibus infra provinciam, advenae provinciae Carolinae timuerunt ne provincia sua facienda esset Catholica. Tantus erat metus suus ut libertas religiosa constituretur ut advenae Protestantis et Iudaei ad provinciam venirent. Carolina divisa est anno 1719 et Carolina Meridiana facta est colonia Anglica. Accidit ut Carolina Meridiana esset prima civitas quae liberam Britannia se declaravit et prima civitas quae Articulos Confoederationis sanxit. Scripta Constitutione anno 1787, Carolina Meridiana fuit civitas octava quae eam sanxit. Rogatur quam ob rem Carolina Meridiana constituerit secedere patria anno 1860. Secessit ut sibi servitutem sustineret.

## Notae 
## Nexus externi 
* Civitatis pagina interretialis 

!
Categoria:Carolus II (rex Angliae)
Categoria:Constituta 1712
Categoria:Constituta 1776
Agaricales

**Agaricales,** vulgo **fungi lamellati** (ob earum lamellas proprias) vel raro **euagaricae,** sunt ordo fungorum, cui sunt nonnulli ex familiarissimis boletis. Ordini sunt triginta-tres familiae exstantes, 413 genera, et plus quam 13&thinsp;000 species descriptae, atque quinque genera exstincta solum ex fossilibus nota. 

## Notae
* *Tricholoma matsutake*

## Nexus externi 
Categoria:Agaricales
Categoria:Taxa Underwood
Categoria:Taxa 1899
Categoria:Ordines fungorum
Akysidae

sunt familia parvorum piscium siluriformium, qui aquas dulces Asiae inter meridiem et ortum solis habitant.

Categoria:Siluriformes
Alismatales

**Ălismătālēs** (nomen a Bartholomaeo du Mortier anno 1829 statutum) sunt ordo plantarum, varie descriptus, qui alisma comprehendit.

## Familiae 
* **Ordo Alismatales** 
** Familia Alismataceae
** Familia Aponogetonaceae
** Familia Araceae
** Familia Butomaceae
** Familia Cymodoceaceae
** Familia Hydrocharitaceae
** Familia Juncaginaceae
** Familia Limnocharitaceae
** Familia Posidoniaceae
** Familia Potamogetonaceae
** Familia Ruppiaceae
** Familia Scheuchzeriaceae
** Familia Tofieldiaceae
** Familia Zosteraceae 

* Gramen maritimum

## Nexus externi 
Categoria:Ordines plantarum 
!
Categoria:Taxa Dumortier
Categoria:Taxa 1828
Alliaceae

**Alliaceae** sunt familia plantarum florentium quae allium, caepa, porrum, et porrum sectile insigniter comprehendit.

## Nexus externi 
Categoria:Familiae plantarum 
!
Categoria:Taxa Borkhausen
Vinum Cretense

**Vinum Cretense** vel **Creticum** in insula Creta iam aetate Minoa factum est, postea Hellenica, Romana, Constantinopolitana, Veneta, moderna. Tempore Galeni **vinum Creticum** dulce Romae vehitur et interdum nomine Graecolatino "protropum" laudatum. Saeculis XIV, XV, XVI notum est Constantinopoli, Francogallia, Anglia, Germania "vinum Candiae" necnon "vinum Cretense". Hodie inter vina Graeciae recognita sunt appellationes vel vineta quattuor:
* Peza
* Archanae
* Daphnae
* Sitia

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1596 : 
* 1600 : Olivier de Serres, ''Le Theatre d'agriculture et mesnage de champs* (Lutetiae) p. 145 (*malvoisie de Candie*)

; Eruditio
* Yannis Hamilakis, "Food technologies/technologies of the body: The social context of wine and oil production and consumption in Bronze Age Crete" in *World Archaeology* vol. 31 (1999) pp. 38-54
* Alexandra Livarda et al., "Mediterranean polyculture revisited: Olive, grape and subsistence strategies at Palaikastro, East Crete, between the Late Neolithic and Late Bronze Age" in *Journal of Anthropological Archaeology'' vol. 61 (2021) pp. 101-271

; Aliae encyclopaediae
* 

Categoria:Vina Graeca
Categoria:Vina antiqua
Categoria:Vina mediaevalia
Categoria:Alimenta Cretica
Vinum Falernum

**Vinum Falernum** sive simplicius **Falernum** est vinum tempore Imperii Romani sub monte Falerno factum in Agro Falerno regionis Campaniae. Vino Caecubo deficienti, Falernum maxime laudatum est inter vina Italiana saeculis I exeunte, II, III.

Falernum erat vinum valde generosum, hieme factum, flavum (sed, si longius servatum, russeum et nigrescens). Nomen *Falernum* legitur apud permultos aetatis Augusti imperatorumque sequentium scriptores, et inscriptum est a Diocletiano inter septem vinos carissimos edicto suo de pretiis anno 300.

## De terris 
Vinum Falernum sic a Plinio describitur:
:Secunda nobilitas Falerno agro erat et ex eo maxime Faustiniano; cura culturaque id collegerat. exolescit haec quoque copiae potius quam bonitati studentium. Falernus ager a ponte Campano laeva petentibus Urbanam coloniam Sullanam nuper Capuae contributam incipit, Faustinianus circiter IIII milia passuum a vico Caedicio, qui vicus a Sinuessa VI M passuum abest. Nec ulli nunc vino maior auctoritas. Solo vinorum flamma accenditur. Tria eius genera: austerum, dulce, tenue. Quidam ita distingunt, summis collibus Caucinum gigni, mediis Faustinianum, imis Falernum. Non omittendum autem nulli eorum quae celebrentur iucundum saporem uvae esse.

Ita tres agri distinguuntur:
* **Ager Caucinus** in collibus altis productum est.
* **Ager Faustinianus**, medicis perutile, ex acclivitatibus mediis provenit.
* **Ager Falernus** sensu stricto in planitie iecit.

Vina Massicum, Calenum et Statanum, tempore Rei Publicae clara, fortasse interdum sub appellatione Falerni comprehensa sunt. Si hoc verum sit, supplementum probabile redditur inscriptioni in amphora Falerna anno 102 a.C.n. consulibus Q. Lutatio Catulo et C. Mario scriptae: "Fal[ernum] Mas[sicum] / Q Lutatio / C Mario / cos // C".

## Notae 

## Bibliographia 
* P. Arthur, "Territories, wine and wealth. Suessa Aurunca, Sinuessa, Minturnae and the Ager Falernus" in G. Barker, J. Lloyd, edd., *Roman landscapes: archaeological survey in the Mediterranean region* (London, 1991) pp. 153-159
* 
* André Tchernia, ''Le vin de l'Italie romaine. Essai d'histoire économique d'après les amphores*. Romae, 1986 (*Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome* vol. 261) Textus apud persée
* Ugo Zannini, *I Fora in Italia e gli esempi campani di Forum Popilii e Forum Claudi''. Caserta, 2009
* Ugo Zannini, "I vini d'età romana in Campania settentrionale" in *Civiltà Aurunca* no. 75-76 (Minturno 2010) pp.7-19

* Cena Baccho a Falerno oblata

Categoria:Vina Italiae Romanae
Categoria:Campania (Regio Italiae)
Ioannes Falcone

**Ioannes Falcone** (Italiane: *Giovanni Falcone*) (Panormi die 18 Maii 1939 natus; Capacii necatus est a mafia die 23 Maii 1992 *Capaci* Italice vocatum in Panormi provincia) fuit iuris consultus ac praeclarus magistratus, qui contra mafiam pugnavit.

## Nexus externus 
* Giovanni Falcone - Anomalia palermitana. La storia siamo noi''
* Fonte: La Repubblica, 22.12.2009, "Il custode dei segreti di Falcone: «Dai suoi archivi spariti molti dati»"

Categoria:Iuris consulti
Categoria:Incolae Italiae
Paulus Borsellino

**Paulus Bursellinus** (Italiane: *Paolo Borsellino* Panormi die 19 Ianuarii 1940 natus est - ibidem a mafia necatus est die 19 Iulii 1992) fuit iuris consultus ac magistratus erat, qui contra mafiam pugnavit.

*Caedes apud via D'Amelio

## Bibliographia
*Leo Zingales, *Paolo Borsellino - una vita contro la mafia*, Limina, 2005

Categoria:Iuris consulti
Categoria:Nati 1940
Categoria:Mortui 1992
Bursellinus, Paulus
Lambertus Dini

**Lambertus Dini** (Florentiae die 1 Martii 1931 natus) publica bona administrandi atque civilium rerum et oeconomiae peritus vir factus est. Argentariae Italicae (''Banca d'Italia'') Dux generalis ab anno 1979 usque ad annum 1994, cum breviter aerarii minister fuit, postea Praeses consilii ministrorum Italiae factus est.

## Administratio cui Lambertus Dini praefuit 
* I administratio a die 17 Ianuarii 1995 usque ad diem 18 Maii 1996.

Categoria:Praesides Consilii Ministrorum Italiae
Ioannes Francus Fini

[thumb|left|Ioannes Francus Fini anno [2008]]
**Ioannes Francus Fini** (Italiane: *Gianfranco Fini*, Bononiae die 3 Ianuarii 1952 natus) est rerum politicarum peritus Italicus. 

## Vita 
Fini psychologiae studuit et postea scriptor diarii fuit. 

Multos annos fuit vir in re publica exercitatus antiquae factionis dextrae *Movimento Sociale Italiano*, ubi illustris huius factionis ducis Georgii Almirante heres factus est.

Anno 1993 Fini *Movimento Sociale Italiano* nomen in Foedus Nationale, (Italiane *Alleanza Nazionale*) mutavit .

Haec factio novis petitionibus mense Aprili 2008 coniuncta cum factione Forza Italia Silvii Berlusconi in nova factione Populi Libertatis interfuit et iisdem petitionibus victoriam reportavit. 

Iam mense Augusto 2010 tamen Ioannes Francus Fini, qui die 30 Aprilis 2008 Conventus Populi Legatorum (Italiane: *Camera dei deputati*) praeses electus erat, et alii pristini Foederis Nationalis legati a Silvio Berlusconi e factione Populi Libertatis expulsi sunt. Hi novam factionem, *Futurum et Libertatem* nomine, condiderunt.

Fini etiam minister a rebus exteris Italiae fuit.

Categoria:Politici Italiae
Categoria:Praesides Camerae Deputatorum Reipublicae Italicae
Categoria:Nati 1952
Categoria:Homines vivi
Commune Sancti Fidelis (Italia)

thumb|Despectus in Sanctum Fidelem 
**Commune Sancti Fidelis** (Italiane *San Fedele Intelvi*) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1&thinsp;450 incolarum, in regione Langobardia et in provincia Novocomensi situm. Incolae *Fidelenses* appellantur.

## Geographia 
Coommune Sancti Fidelis est parvum oppidum in Italia, et quidem in valle Intellavina ad limitem Italiae et Helvetiae.

## Fractiones 
* *Erbonne*,
* *Orimento*.

* Langobardia (*regio*),
* Provincia Novocomensis,
* Vallis Intelvi seu Vallis Intelvina (*terra*),
* Novum Comum (*urbs*),
* Vallis Intelvina Media (*municipium*).

## Notae 
## Nexus externi 
* Pagina officialis

## Pinacotheca 

Fasciculus:Map of ex-comune of San Fedele Intelvi (province of Como, region Lombardy, Italy).svg|Fines municipii in provincia Novocomensi.

Categoria:Fractiones in Provincia Novocomensi
Categoria:Vici in municipio Vallis Intelvinae Mediae
Categoria:Municipia abrogata Italiae
Index urbium Franciae

Hic est index communium Franciae (communia in praefecturis ultramarinis comprehendens) plurium quam viginti milia incolarum iuxta censum anno 2010 habitum.

* Francia
* Tabula administrativa Franciae
* Index civitatum Galliarum

## Notae 
## Fontes 
* *Lexique français-latin*, E. Sommer, Lutetia, Hachette, 1879

Francia
!
Abecedarium Glagoliticum

**Abecedarium Glagoliticum** est antiquissimum abecedarium Slavicum. 

Ex opinione praevalenti, alphabetum illud a Cyrillo et Methodio anno 855 aut annis 862–863 creatum est pro traductione Bibliorum Sacrorum et aliorum textuum Christianorum in linguam Slavicam. Nomen huius abecedarii a Slavico antiquo **golgolъ* (i.e., *verbum*) originem ducit. Alphabetum Glagoliticum non fuit late divulgatum, fere ubique ab abecedario Cyrillico gradatim extrusum est. Longo tempore in Croatia et Dalmatia exsistebat.

Significatio, quantitas, et consequentio litterarum abecedarii Glagolitici prope coincidunt illas alphabeti Cyrillici, sed forma illarum alia est.

G
GO!GO!7188

**GO!GO!7188** est grex musicus Iaponicus. Congregatus est anno 1998 a Yumine Nacashima et Acicone Hamada. Sententia nominis gregis a grege ipse solum constat.

* Yuu, ユウ (Yumi Nacashima 中島優美, nata December 1, 1979)
* Acco, アッコ (Acico Hamada 浜田亜紀子, nata Februario 13, 1980)
* Turci, ターキー (Natus Iulio 10, 1973)

Categoria:Greges musici Iaponiae
Categoria:Constituta 1998
Vicifons

right|thumb|Symbolum Vicifontis
**Vicifons** est textuum quacumque lingua scriptorum thesaurus, qui aut in "dominio publico" aut sub Creative Commons diploma proferuntur. Vicifons conditus est die 26 Augusti 2005.

## Nexus externi
* Vicifons

*Vici

Categoria:Vicimedia
Buthrotum

**Buthrotum**, litteris Graecis Βουθρωτόν (Albanice *Butrint*) fuit urbs antiqua Chaoniae in Epiro, prope oram maritimam posita eo loco ubi mare Hadriaticum ad Ionium mare coniungitur, insula Corcyra proxime adstante. Saeculo XVIII fuit emporium Venetorum, deinde breve spatium ab anno 1797 territorium praefecturae Corcyrae sub imperio Francico. Ruinae hodie in Albania meridionali visitantur.

## Fontes antiquiores 
thumb|Ruina baptisterii Christiani saeculo IV aedificati
* Hecataeus fr. 75
* Thucydides 3.85.2
*  7.7.5 [p. 324 Casaubon]
*  324.5, 488.7, 489.1
*  
* Hierocles, *Synecdemus* 652.4
* Guillelmus Apuliensis, *Gesta Roberti Wiscardi* 4.203, 4.321-343 
* Anna Comnena, *Alexias* 3.12.3
* Dreses, *De geographia universali* (ed. Jaubert, 1840, p. 121)

## Ecclesia Catholica Romana 
Buthrotum fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, saeculo V condita. Hodie est Sedes Titularis; nomen est Dioecesis Buthrotia

## Notae 
## Bibliographia 
* Inge Lyse Hansen, Richard Hodges, edd., *Roman Butrint: An Assessment*. Oxoniae: Oxbow Books, 2007
* Richard Hodges, William Bowden, Kosta Lako, *Byzantine Butrint: Excavations and Surveys 1994–99*. Oxoniae: Oxbow Books, 2004 Commentationes selectae
* Eugen Oberhummer, "Buthroton" in  pars 1 vol. 3 fasc. 1 (1897) COLL. 1084-1085
* "Buthrotum" in 
* Luigi M. Ugolini, ''Butrinto. Il mito d'Enea; gli scavi* Romae: Istituto Grafico Tiberino, 1937
* Luigi M. Ugolini, *L'acropoli di Butrinto''. Romae: Scalia,  1942
* Luigi M. Ugolini, "L'Agrippa di Butrinto" in ''Opere d'arte'' fasc. 4 (R. Istituto d'Archeologia e Storia d'Arte. 1932)

## Nexus externi 
* "Albania: Butrint from the Air" apud *Current World Archaeology*
* "Butrint National Park": libellus publicus anno fere 2008 divulgatus

## Pinacotheca

Fasciculus:Welterbe.svg|Situs humanitatis patrimonium ab UNESCO tributum

!
Daphnis

**Daphnis** (Graece ''*) pastor et tibicen erat, filius Hermae et Siculae Nymphae, et mythicus inventor Poesis Bucolicae. Naias eum amabat, sed Daphnis non ei fidelis erat. Se vindicavit illa ab eo et eum caecavit (aut petram fecit). Pan Daphnidem quoque amabat et eum docuit syringe ludere.

Longus in fabula *Daphnis et Chloe* fortunas puellae puerique narrat, qui coniunctim crescunt et mutuum sentiunt amorem. 

Claudius Aelianus fabulas narrat in quibus Daphnis eromenos Hermae erat (*Varia historia'', 10.18).

Categoria:Mythologia Graeca
Categoria:Pan
Carlotta (imperatrix Mexici)

thumb|Carlotta, Mexici Imperatrix

**Maria Carlotta Amalia Augustina Victoria Clementina Leopoldina**, principissa Saxoniae-Coburgi-Gothae, Mexicanorum Imperatrix, fuit uxor Maximiliani Imperatoris. Nata est in Castello Laekense prope Bruxellas anno 1840. Obiit Belgiae anno 1927.

Filia unica Leopoldi I regis Belgarum et principissae Ludovicae de Aureliano (filiae regis Ludovici Philippi), in matrimonium ducta est a Maximiliano Habsburgi anno 1857, et facta est ducissa Langobardiae Venetiaeque. 

Anno 1863, Maximilianus Mexici coronam admissit, quam ei factio conservatorum Mexicanorum obtulerunt. Regnum eorum, quod Secundum Imperium Mexicanum (1864–1867) dicitur, brevissimum fuit propter pugnas inter Liberales et Conservatores Mexicanos. Cum Imperium periclitaretur in praesidis rei publicae Benedicti Juarez cum liberalibus ingressu , Carlotta Europam peragravit, auxilium quaesitura et cum nemo potentissimorum regum deprecationes eius audiret, mentem et rationem omnino amisit. Maximilianus mortuus est paucis post mensibus. Vidua et demens, senuit conclusa in diversibus castellis (primum Miramaris, prope Tergestem et Belgia deinde). Obiit anno 1927, adhuc se putans Imperatricem. 

thumb|Carlotta, Mexici Imperatrix

Categoria:Imperatores Mexici
Categoria:Incolae Belgicae
Categoria:Mulieres
Categoria:Nati 1840
Categoria:Mortui 1927
Opus francigenum

[thumb|Occidentalis [Ecclesia Cathedralis Remensis facies, Durocortori Franciae.]]
thumb|Interior lateris occidentalis Ecclesiae Cathedralis Remensis pars

**Opus francigenum** (**gothicum** a recentioribus appellatum) est architectura medii aevi quae a saeculo duodecimo usque ad saeculum sextum decimum apud multas gentes Europaeas praevalebat. Nomen *Gothicum* accepit quod aevo insequente Renascentis antiquitatis ars mediaevalis despicebatur et barbara scilicet Gothica putabatur. Praeter architecturam etiam aliae artes Gothicae sicut musica, ars pingendi, et sculptura exstabant. Ipsa ars Gothica artem Romanicam insecuta est. Templa Gothicae celebria sunt, sed etiam publica et profana aedificia Gothica exstant. 

## Ecclesiae Cathedrales

Fasciculus:Kölner Dom - Westfassade 2022 ohne Gerüst-0968.jpg|Ecclesia Cathedralis Coloniae Agrippinae
Fasciculus:Cathédrale Notre-Dame de Paris - 12.jpg|Ecclesia Cathedralis Nostrae Dominae Parisiensis Lutetiae 
Fasciculus:Amiens-cathédrale.jpg|Ecclesia Cathedralis Samarobrivae, Franciae, exemplum praeclarum architectura gothica
Fasciculus:Burgos Cathedral.jpg|Ecclesia Cathedralis Burgensis Hispaniae

## Aedificia profana 

Fasciculus:Burgkarlstein02.jpg|Arx Carlsteinensis in Bohemia
Fasciculus:MuensterHistorischesRathaus80.JPG|Curia Monasterii
Fasciculus:Castel del Monte - Andria.jpg|Castellum  Friderici II in Apulia
Fasciculus:Runch.jpg|Domus rustica in Dolomianis montibus

## Notae
## Bibliographia
; Opera antiquiora
* James Dallaway, *A Series of Discourses upon Architecture in England from the Norman era to the close of the reign of Queen Elizabeth*. Londinii: Williams, 1833 
* Thomas Rickman, William Radclyffe, *An attempt to discriminate the styles of English architecture, from the Conquest to the Reformation*. 2a ed. Londinii: Longman, 1819 Textus apud *Internet Archive*

; Eruditio recentior
*
*
*
*
*
*Glaser, Stephanie, "The Gothic Cathedral and Medievalism," in: *Falling into Medievalism*, ed. Anne Lair and Richard Utz. Special Issue of *UNIversitas: The University of Northern Iowa Journal of Research, Scholarship, and Creative Activity*, 2.1 (2006)
*
*
*
*
*
*
*
* 
*
*
*
*Tonazzi, Pascal (2007) *Florilège de Notre-Dame de Paris (anthologie)*, Editions Arléa, Paris, ISBN 2869597959

; De fontibus
* Evert Frans Grinten, *Elements of Art Historiography in Medieval Texts*. Hagae Comitum: Nijhoff, 1969 

* Ars Gothica
* Gothi

## Nexus externi
Categoria:Architectura
Categoria:Ars Gothica
Hymnus Europae

**Hymnus Europaeus** est hymnus Unionis Europaeae et Consilii Europae.

Musica hymni est pars ex ultimo motu symphoniae nonae Ludovici van Beethoven, quae vocatur "Ode ad gaudium". Huic symphoniae verba a Friderico Schiller pacta sunt ("*Freude, schöner Götterfunken*"), quae ad Europam non spectant. Itaque Raimundus Fleischmann, Batavus suasit ut Hymnus Europaeus Latine conscriberetur.

## Hymnus Europaeus quem composuit Tuomo Pekkanen 
Tuomo Pekkanen scripsit se stropham Schillerianam observavisse, in versibus octosyllabis ultimum vocabulum semper accentum habere in paenultima syllaba, in heptasyllabis autem in antepaenultima, alternationem rimarum esse *ababcdcd efefghgh ijij*, sicut apud Schillerum.

«Hoc carmen ad Unionis Europaeae auctoritates missum est a Iosepho Leinen, praeside Unionis Europaeorum Foederalistarum et deputato Europaeo». Patricius Cox, praeses Coetus Legatorum Europaeorum, scripsit «sibi carmen Tuomonis Pekkanen placere, haec tamen addenda esse verba: "omnes homines fratres fore"». 

## Hymnus Europaeus quem composuerunt Petrus Roland et Petrus Dies
Anno 2003, Petrus Roland Petro Diem et universitate Vindobonensi iuvantibus carmen latinum pro hymno scripsit:

### Littera praesidis Consilii Europaei
Tam placuit illud carmen ut Roland acciperet epistulam gratulatoriam Praesidis Consilii Europaei Hermanni Van Rompuy:Pro litteris tuis, quas Idibus Ianuariis accepi, tibi gratias ago. Magno cum studio hymnum Europae lingua Latina scriptum, legi. Mihi non est ingenium canendi, sed inceptum tuum mihi maxime placet. Spero consilia tua hymni Europae commendandi lingua Latina prospere eventura esse. Vale!—Hermannus Van Rompuy, 2010.

## Notae 
*Vexillum Europae

## Nexus externus
*Hymnus Europae

Categoria:Hymni nationales
Categoria:Latinitas viva
Categoria:Ludovicus van Beethoven
Categoria:Consilium Europae
Categoria:Signa Unionis Europaeae
Hypatia

[thumb|*[Hypatia (Mitchell)|Hypatia.* Pictura a Carolo Gulielmo Mitchell anno 1885 facta et in Pinacotheca Laingiana Novo Castello in urbe servata.]]
**Hypatia** (Graece ) inter annos 350 et 370 nata est, fortasse circa 355; obiit Alexandriae anno 415 cum aliquot monachi “parabolani” verius dicti testarum fragmentis eam cecidissent. Scientiae perita, magistra, et philosopha fuit neoplatonica, quae incremento mathematicae et astronomiae magnopere contribuit. Opera eius tamen perdita sunt.

## Vita
Pater eius fuit Theo Alexandrinus, celeber mathematicus astronomusque, qui ut videtur in bibliotheca Alexandrina docebat et filiam scientiis ibi educavit. Didicit ipsa Hypatia historiam religionum, rhetoricam, philosophiam, et artem docendi, et Athenas Romamque peregrinata est. Scholastici concurrebant ad domum Hypatiae a remotissimis locis. Unus ex eius discipulis erat Synesius Cyrenaeus, episcopus Ptolemaidis, qui de Hypatia et operibus eius scripsit. Etiam Hesychius Hebraeus, discipulus alius, de ea scripsit, et rettulit magistratus ad eam concurrisse eamque de variis administrationis rebus consuluisse 
thumb|Testae antiquae (testis occisa est Hypatia)
Anno 412, episcopus Cyrillus Alexandrinus factus est patriarcha. Qui ut erat vir catholicissimus paganismum haeresimque abhorrens, Hypatiam fascinationis insimulavit. Anno 415,  a turba monachorum interfecta est qui eam confixerunt et acutis laceraverunt conchis et corpus cremaverunt.

Asteroides 238 Hypatia ad honorem Hypatiae Alexandrinae nominatus est.

## Fontes 
Perrari sunt fontes de Hypatiae vita, inter quos numerantur:
* septem ad Hypatiam epistulae Neoplatonici Synesii Cyrenensis qui etiam in aliis epistulis et in tractatu *De dono* nonnullas Hypatiae mentiones fecit.
* Historia ecclesiastica Socratis scholastici, contemporanei.
* Historia philosophica Neoplatonici Damascii
* Chronicon Ioannis Niciosi (vel De Nikiu) episcopi aegyptiaci (7 saec.)
* Sectio encyclopaediae byzantinae cui titulus Suda.
* Palladae epigramma de Hypatia notum est:

## Opera 
Encyclopaedia byzantina Suda haec Hypatiae tribuit:
* Commentarium in Diophantum
* Canon astronomicus (aut commentarium in canonem astronomicum)
* Commentarium in Apollonii tractatum de *Conicis*

## Pelliculae 
* 2009 - Agora

## Bibliographia 
* Michael A. B. Deakin, *Hypatia of Alexandria: mathematician and martyr*. Prometheus Books, 2007
* Maria Dzielska, *Hypatia of Alexandria*. Cambridge: Harvard University Press, 1995. ISBN 0-674-43775-6
* Henriette Harich-Schwarzbauer, « Hypatie d’Alexandrie », Clio. Femmes, Genre, Histoire [Interretiale], 35 | 2012, textus interretialis a die primo Maii 2014, lectus die 24 decembris 2016. ; DOI : 10.4000/clio.10575

## Notae 
## Nexus externi 
* "Hypatia" apud *encyclopaediam romanam*

Categoria:Mathematici Graeci antiqui
Categoria:Astronomi Graeci antiqui
Categoria:Physici Romani antiqui
Categoria:Philosophi Graeci
Categoria:Scriptores Aegypti Graecoromani
Categoria:Necati
Categoria:Mulieres
Categoria:Nati saeculo 4
Categoria:Mortui 415

Categoria:Neoplatonistae
Lingua Slavonica antiqua

**Lingua Slavica** seu **Slavonica** **antiqua** est antiquissima lingua litteraria Slavorum, quae saeculis IX–XI in usu erat. Saltem saeculo nono lingua hac Slavi communiter utebantur, propter quod omnes mutuo intelligere sese poterant. Ut prima lingua litteraria Slavorum, multas linguas Slavicas affecit. 
thumb|Initium Evangelii secundum Marcum in Codice Zographensi charactere glagolitico scripto
Lingua haec litteraria facta est, cum Cyrillus et Methodius plurimos libros ad religionem Christianam pertinentes Slavice reddiderint, primo nempe Biblia, posteaque libros liturgicos ritus Byzantini et Romani atque tractata aliquot spiritualia. Basis huius linguae fuit linguae Slavicae versio, quae circa urbem Thessalonicam in Macedonia in usu erat. Pro hac lingua creatum est primo, ab ipso Cyrillo, abecedarium Glagoliticum, deinde, a Clemente Achridensi, Cyrillicum;
* Missale Kioviense (seu Folia Kioviensia, cum septem tantum chartae usque ad tempus nostrum supersint), exeunte saeculo X scriptum, sacramentarii Romani (libro qui ad missam celebrandam adhibebatur, antequam saeculo circiter XII Missale Romanum apparuit) versionem Slavicam continens;
* Codex Suprasliensis, saeculo XI scriptus, partem Menaei iuxta ritum Byzantinum continens.

Continuatio linguae Slavicae Antiquae sicut linguae litterariae est lingua Slavica Ecclesiastica.

## Notae 
## Nexus externus
* Francisci Miklosich, *Lexicon Palaeoslovenico-Graeco-Latinum*
* Zoe Hauptova, *Lexicon linguae Palaeoslovenicae*, Pragae 1966.

!
Lingua Slavica Ecclesiastica

**Lingua Slavica** (vel **Slavonica**) **Ecclesiastica** erat lingua litteraria et sacra Slavica saeculis XI – XVIII. Originem suam ducit ex lingua Slavica Antiqua affecta a linguis vivis populorum, quae lingua illa utebantur. (Exsistebant variantes locales linguae huius: Slavica orientalis, Bulgaro-Macedonica, Croata Glagolitica, Bohemica, Romanica.) Lingua Slavica Ecclesiastica a his, qui ritum Romanum sequebantur, abecedario Glagolitico scribebatur, ab his autem qui Byzantinum, Cyrillico.

Lingua Slavica Ecclesiastica a lingua Slavonica Antiqua distinguitur, inter alia, semivocalibus Ъ, Ь scriptis, ut in antiqua, sed non amplius pronuntiatis.

Nunc lingua Slavica Ecclesiastica praesertim ab ecclesiis orthodoxis Slavicis adhibetur, raro tantum a catholicis ritus orientalis.

## Bibliographia 
* Deschler, J.-P. 2018. *Manuel du slavon liturgique. I: Grammaire.* (Parisiis: Institut d’Études slaves). ISBN 978-2-7204-0364-4
* Deschler, J.-P. 2019. *Manuel du slavon liturgique. II: Dictionnaire slavon-français.* (Parisiis: Institut d’Études slaves). ISBN 978-2-7204-0561-7

## Nexus externi 
Berčić, I. 1862. Bukvar staroslovenskoga jezika glagolskimi pismeni za čitanje crkvenih knjig (Budissae: Schmaler & Pech) apud Google Books

Breviarium Romanum, Slavonico idiomate. Pars hiemalis  [ⰝⰀⰔⰑⰔⰎⰑⰂⰬ ⰓⰋⰏⰔⰍⰋⰌ ⰔⰎⰀⰂⰅⰐⰔⰍⰋⰏⰬ ⰡⰈⰋⰍⰑⰏⰬ] (Romae 1791) apud Google Books

 (Missale Romanum, Slavonico idiomate... Pii XI auctoritate vulgatum; Romae 1927) (archive.org)

Vajs, J. 1909. *.* (archive.org)

Categoria:Lingua Slavonica
Saganum

[thumb|Castellum [Albertus Wallensteinius|Alberti Wallensteinii]]
**Saganum** vel **civitas Saganensis** (Polonice: *Żagań* ; Germanice: *Sagan*) est vicus in vaivodatu Lubucensi. Vicus anno 1286 factus est urbs.

## Nexus externi 
Categoria:Loci habitati Lubucensis (Polonia)
Litterae gothicae

**Litterae Gothicae** in aevo antiquitatis renascentis nomen litterarum mediaevalium erat ut discernerentur a litteris antiquis quae in favorem aestheticam revenerant. Germani pergebant usque ad saeculum vicesimum litteris ut dicuntur fractis et litteris gothicis uti (iuxta litteras antiquas). Non omne genus litterarum mediaevalium gothicum nuncupabatur sed genus speciale erat cum aliis sicut litterae rotundae Italiae et litterae fractae. Postea etiam litterae Schwabachenses creabantur. Saeculo undevicesimo et vicesimo nova genera litterarum mediaevalium praesertim gotharum ut dicuntur invenebantur et usurpabantur. Hodie eius generis litterae nonnumquam usurpantur in titulis diurnariorum deversoriorumque societatumque ut ita antiquitas et prisca peritia demonstretur. 

## Pinacotheca 

Image:Gebrochene Schriften.png|Diversa genera litterarum fractarum: litterae texturae etiam Gothicae appellantur.
Image:AspergerStr.jpg|Litterae Gothicae ut dicuntur "crassae" in viae titulo Ludoviciburgi

*litterae fractae
*littera s longa

Categoria:Typographia
Categoria:Abecedarium Latinum
Bernardinus de Sahagun

**Bernardinus de Sahagun**, Hispanice *Bernardino de Sahagún* (natus in  Hispaniae circa annum 1499; mortuus Mexicopoli anno 1590), religiosus Franciscanus, fuit auctor operum bilinguium Navatlace et Hispanice scriptorum. Apud Collegium Sanctae Crucis Tlatelolci in urbe prope Mexicopolim docuit; adiutoribus discipulis suis Navatlace scribentibus composuit manuscriptum bilingue in duodecim voluminibus divisum, titulo *Historia general de las cosas de Nueva España* ("Historia generalis rerum Novohispanicarum"), quae hodie Florentiae servatur et agnomine Latino codicis Florentini nuncupatur.

## Bibliographia 
* Arthur J. O. Anderson, Charles E. Dibble, interprr., *Bernardino de Sahagún: The Florentine Codex; General History of the Things of New Spain*. 12 partes. University of Utah Press, 1950-1975
* Ascensión Hernández de León-Portilla, "Un prólogo en náhuatl suscrito por Bernardino de Sahagún y Alonso de Molina" in *Estudios de Historia Novohispana* vol. 29 (1999) pp. 199–208
* Andrew Laird, *Aztec Latin: Renaissance Learning and Nahuatl Traditions in Early Colonial Mexico*. Oxonii: Oxford University Press, 2023; situs venalis
* Pilar Máynez, "Las doctrinas de Molina y Sahagún: similitudes y diferencias" in *Estudios de Cultura Náhuatl* vol. 33 (2002) pp. 267–276
* José Rubén Romero Galván, Pilar Máynez, edd., *El Universo de Sahagún. Pasado y presente*. Mexicopoli: Universidad Nacional Autónoma de México, 2011

## Nexus externi 
[thumb|Ludus *[patolli* in codice Florentino, a Bernardino de Sahagún composito, depictus]]

Categoria:Historici Mexici
Categoria:Incolae Hispaniae
Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Franciscani
Categoria:Nati 1499
Categoria:Mortui 1590
Categoria:Alumni Universitatis Salmanticensis
Categoria:Auctores Navatlaci
Categoria:Traditionis perscriptores
Categoria:Professores Collegii Sanctae Crucis Tlatilulci
Categoria:Interpretes Hispano-Navatlaci
Tantalum

|}
**Tantalum** *(*) elementum chemicum metallicum est cuius numerus atomicus **73** et symbolus **Ta**.

## Notae 

## Nexus externi 
* Hoc elementum apud *Patreon: periodic videos*

Categoria:Elementa chemica
Tantalus

[thumb|Tantalus castigatus, in libro Francico [saeculum 17|saeculi XVII pictus]]
thumb|Tantalus Iovis iussu catenatus post nefandum convivium. Hugo Taraval anno 1767 pinxit.
**Tantalus** (Graece ) in mythologia Graeca est clarus vir est, qui traditur filius Iovis (Graece ) regis deorum et Pluti nymphae atque rex Sipyli fuisse nec non genitor liberorum trium, nominibus Pelops, Nioba vel Niobe, et Brotea.

## Fabulae 
In fabulis accusatur furti nectaris et ambrosiae deorum; Pelopem filium quoque dilacerasse atque deis immortalibus in convivio carnem eius adposuisse dicitur. Quam ob rem Iuppiter eum claro aeternoque supplicio punivit: is catenis vinctus in palude Stygia mergitur; sunt super eum multi rami cum malis, sed quandocumque ad ramos vel aquam procurrit, rami surgebant et aqua se recipiebat. Alii ingens saxum instabiliter suspensum capiti impendere narrabant.

## De Tantali convivio. 
Zeus/Iuppiter Tantalum filium hospitio et amicitia sua dignatus erat. Ille vero, superbia amens factus, cum deos ad cenam invitasset, eis filium Pelopem in membra caesum, postquam  aeneo caccabo incoxerat, in convivio adposuit. Cupiebat scire num fraudem dei detecturi essent. Omnes autem animadvertere et carne horrentes abstinuerunt, praeter Demetera/Cererem, quae, maerore raptae filiae occupante animum, laevum umerum Pelopis comedit. Dii puerum miserati membra rursus conglutinaverunt et Pelopi vitam reddiderunt : in vicem non iam exstantis partis, eburneum umerum collocaverunt. Ac iusserunt Tantalum aeternas et crudeles poenas in Tartaro dare.

## Fontes 
*Apllodori Bibliotheca III, 5, 6 
*Diodorus Siculus,  *Bibliotheca historica* IV, 74 
* Euripides, *Orestes* 4-11 et 982-7.
* Hyginus mythographus, *Fabulae* 82.
**Odyssea* XI.582sqq.
*Ovidius,  *Metamorphoses*  VI, 145-312
*Plato, *Cratylus* 395d-e.
* Seneca, *Thyestes* 1-175.

*Tantalum
*2102 Tantalus

## Nexus externi 
*Vicimedia communia plura habent quae ad Tantalum pertinent
*Tantali poena apud *Odysseum*. (Francogallice)
* De Tantalo in ''Harper's Dictionary of Classical Antiquities* (1898).
*La lignée de Tantale (Francogallice).
Categoria:Mythologia Graeca
*Wilhelm Vollmer: "Tantalus" - apud: *Wörterbuch der Mythologie*, Stutgardiae 1874, p. 423 
*Beniamin Hederich: "Tantalus" - apud: *Gründliches mythologisches Lexikon''. Lipsiae 1770, col. 2281-2285
*Mario Erasmo, "Enticing Tantalus in Seneca's Thyestes", ''Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici'', 2006ː 185-198
*M. J. O'Brien, "Tantalus in Euripides' Orestes", *Rheinisches Museum für Philologie, Neue Folge*, 1988ː 30-45
*Ruth Scodel, "Tantalus and Anaxagoras", *Harvard Studies in Classical Philology*, 1984ː 13-24

## Notae
Bartholomaeus Casaus

thumb|Bartholomaeus Casaus

**Bartholomaeus Casaus** seu **de Casas** (Hispanice *Bartolomé de las Casas*, natus Hispali anno 1484, mortuus Matriti anno 1566), fuit frater Dominicanus, historicus, theologus, episcopus Chiaparum, magnusque indigenarum defensor.

## Opera 
* 1552 : *Aqui se contiene una isputa o controversia entre ... fray Bartolome de las Casas o Casaus ... y el doctor Gines de Sepulueda ...* Textus
* 1552 : *Aqui se contienen treynta propositiones muy juridicas* Textus
* 1552 : *Aqui se contienen unos avisos y reglas para los confessores que oyeron confessiones delos Españoles que son o han sido en cargo a los Indios* Textus
* 1552 : *Brevissima relación de la destruyción de las Indias* Textus Versio Latina 1614
* 1552 : *Este es vn tratado que ... fray Bartholome de las Casas o Casaus compuso por comision del Consejo real delas Indias ... sobre la materia de los Yndios que se han hecho en ellas esclauos* Textus
* 1552 : *Principia queda[m] ex quibus procedendum est in disputatione ad manifestandam et defendendam iusticia Yndorum* Textus
* 1875 : *Historia de las Indias* (scripta ante 1561) Vol. 1 2 3 4 5
* 1892 : *De las antiguas gentes del Perú* Textus
* 1909 : *Apologética historia sumaria* (scripta 1536?) Textus Capitula selecta

## Notae 
## Bibliographia 
* Gustavo Gutierrez, *En busca de los pobres de Jesucristo: el pensamiento de Bartolomé de las Casas*. Salmanticae: Sigueme, 1992. ISBN 84-301-11198-0
* John Boyd Thacher, *Christopher Columbus: his life, his work, his remains* (3 voll. Novi Eboraci, 1903–1904)  vol. 1 pp. 113-159

## Nexus externi 
* *Historia general de las Indias* (Manuscriptum: vol. 1 et vol. 2 sunt exemplaria anno 1834 facta ex originalia Regalis Academiae Historicae; vol. 3 est ut videtur originale anno fere 1561 exscriptum)
* Opera varia (Manuscriptum)

Categoria:Nati 1484
Categoria:Mortui 1566
Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Dominicani
Categoria:Episcopi Ecclesiae Catholicae
Categoria:Ethnographi
Categoria:Historici Hispaniae
Categoria:Historici Mexici
Categoria:Saeculum Aureum Hispanicum
Categoria:Scriptores Hispaniae
Categoria:Theologi Hispaniae
Marsilius Ficinus

thumb|Marsilius Ficinus

**Marsilius Ficinus** (natus Fighinis die 19 Octobris 1433; mortuus Florentiae die 1 Octobris 1499) fuit philosophus Italus et dux Academiae Neoplatonicae Florentinae, quae quidem sub auspiciis Cosmi de Medicea gente et Laurentii Magnifici successoris floruit, instituti ubi Ficinus Philosophiam Neoplatonicam plurimis tradidit.

Neoplatonicum cognovit philosophum Gemistum Plethonem, orationes cuius de Platone et de mysticis Alexandrinis ita Florentinam fascinaverunt societatem ut eum secundum appellaverint Platonem. Anno 1459, Ioannes Argyropoulus Linguam Graecam litterasque in Florentia docebat, cum Ficinus inter discipulos esset. Cum Cosimus Medices Platonis Academiam refundare statuit, Ficinum elegit rectorem, qui e Graeco in Latinum vertit opera Platonis (anno 1484 publicata), Porphyrii, Iamblichi, Plotini et Corpus Hermeticum. Scripsit praeterea *Commentarium in Platonis Symposio,* *De Vita Libros Tres,* et *Theologiam Platonicam de immortalitate animae.* Gemistus Pletho Ficino suggessit inter Platonismum Christianismumque coniunctionem invenire.

Ioannes Picus de Mirandola discipulus Ficini erat. 
## Editiones 
*Michael J. B. Allen, *Marsilio Ficino: Commentaries on Plato. Volume I, Phaedrus and Ion*, Harvard University Press, 2008 Recensio critica
*Maude Vanhaelen, ''Marsilio Ficino: Commentary on Plato's Parmenides*, Harvard University Press, 2012. Duo volumina Recensio critica

## Bibliographia 
thumb|upright|*De triplici vita*, 1560
thumb|upright|*Delle divine lettere del gran Marsilio Ficino*, 1563
* Paulus Oscarius Kristeller, *Marsilio Ficino and his work after five hundred years*, Olschki, Florentiae 1987
* Teodoro Katinis, *Bibliografia Ficiniana. Studi ed Edizioni delle opere di Marsilio Ficino dal 1986*, in «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin» II, 2000, p.&nbsp;101-136
* Teodoro Katinis & Stéphane Toussaint, *Bibliographie ficinienne - mise à jour*, in «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin» III, 2001, p.&nbsp;9-21; ibid. IV, 2002, p.&nbsp;7-18; ibid. V, 2003,  p.&nbsp;9-16
* Thomas Gilbhard & Stéphane Toussaint, *Bibliographie ficinienne - Mise à jour pour les années 2004-2006*, in «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin» VIII, 2006, p.&nbsp;7-21
* Thomas Gilbhard & Stéphane Toussaint, *Bibliographie ficinienne 2007-2009*, in «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin» XI, 2009, p.&nbsp;9-26
* Thomas Gilbhard & Stéphane Toussaint, *Bibliographie ficinienne 2010*, in «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin» XII, 2010, p.&nbsp;7-12
* Thomas Gilbhard & Stéphane Toussaint, *Bibliographie ficinienne 2000-2010'', in «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin» XXIV, 2022, 127&nbsp;p.

## Nexus externi 
* 
* Vita Marsilii Ficino a Ioanne Corsi scripta (anno 1506)
* Societas ficiniana quae vulgo Société Marsile Ficin nominatur
* 

Categoria:Nati 1433
Categoria:Mortui 1499
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Humanistae
Categoria:Interpretes Graeco-Latini
Categoria:Philosophi
Categoria:Philosophia perennis
Categoria:Scriptores Italiae
Toribius Motolinia

**Toribius Motolinia**, aliter **Turibius de Benavente Motolinia** appellatus, (Hispanice: *Toribio de Benavente* vel *Motolinía*), fuit religiosus Franciscanus historicusque Hispanus. Natus est Benavente in Hispania saeculo quinto decimo exeunte; obiit Mexicopoli die 10 Augusti 1568.

Ubi in ordinem Franciscanum receptus est nescimus, sed ab anno 1518 in provincia Franciscana S. Gabrielis Extremadurae degisse dicitur. Anno 1523 cum aliis undecim, iussu fratris Francisci de Angelis, duce Martino de Valentia in Mexicum missus est. Ibi ab indigenis praeter alios humilis visus agnomine *motolinia* (scilicet "qui paupertatem monstrat"). Opera principalia ab eo scripta, videlicet *Historia de los Indios de la Nueva España* et *Memoriales*, non ante saeculum XIX divulgata, utilissima sunt eis qui de historia conquisitionis Mexici culturaque Mexicanorum quaerunt. 

## Scripta 
* 1858 : *Historia de los Indios de la Nueva España*; Textus
* 1903 : *Memoriales*; Textus
Inter eius scripta, epistula ad Carolum V imperatorem 2 Ianuarii 1555 data est, quam contra Bartholomaeum Casaum episcopum scripserat.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* ante 1597 : Gerónimo de Mendieta, *Historia eclesiástica indiana* (Joaquín García Icazbalceta, ed. Mexicopoli: Antigua Libreria, 1870) 

; Recentiora
* Doris K. Arjona, "'The Twelve' Meet a Language Requirement" in *Hispania* vol. 35 (1952) pp. 259-266 JSTOR
* Lino G. Canedo, "Toribio Motolinía and His Historical Writings" in *The Americas* vol. 29 (1973) pp. 277-307 JSTOR

## Nexus externi 
* 

Categoria:Nati saeculo 15
Categoria:Mortui 1568
Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Franciscani
Categoria:Historici Mexici
Categoria:Scriptores Mexici
Categoria:Incolae Hispaniae
Categoria:Scriptores Mexici antiquae
Categoria:Missionarii
Conan

**Conan** haec dissimilia significat:

# **Conan** (-is, *m.*) barbarus agens in claris libris Roberti Ervini Howard est.
# **Conan** (-is, *m.*) in plurimis iaponicis nibeculatis libellis (Mangis) heros est:
## **Conan** in Investigatore Conane (Anglice Detective Conan) est parvus et praecallidus investigator.
## **Conan** in manga Conane Futuro Puero (Anglice Future Boy Conan) est puer qui, magna ruina mundi facta, pugnat ut supersit.
# **Conan** (-is, *m.*) cognomen est clari scriptoris Arthuri Conan Doyle
Superstitio

**Superstitio** (vocabulum imperii Romani et Christianorum) religiones in bonis et falsis dividit. In scientiam religionum verbum superstitio irritus est. Religio Christiana ut religiones Abrahamiticae elementas electas ex religionibus ante adventibus suis nominant: religio Celtica, religio Germanica, religio Slavica, religiones Africae, Americae et ante saeculum nonum vel decimum etiam religiones Asiae. Etiam philosophici illuminationis occidentalis superstitiones ut preiudicia pugnabant. In traditione Reformationis, illa in additione ritua Catholica erant.

*Animalia paradoxa
*Delusio
*Fallacia
*Inclinatio
*Mythus urbanus
*Praeiudicium

## Bibliographia
*Foster, Kevin R., et Hanna Kokko. 2009. The evolution of superstitious and superstition-like behaviour. *Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences* 276(1654):31–37. doi:10.1098/rspb.2008.0981. PMC 2615824. PMID 18782752.
*Staddon, J. E., et V. L. Simmelhag. 1971. The 'supersitition' experiment: A reexamination of its implications for the principles of adaptive behaviour. *Psychological Review* 78(1):3–43. doi:10.1037/h0030305.
*Vyse, Stuart A. 2000. *Believing in Magic: The Psychology of Superstition.* Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 9780195136340.

Categoria:Ethnologia

Categoria:Religiones
Investigator Conan

**Investigator Conan** (-oris, *m.*; is, *m.*) est manga (nubeculatus libellus iaponicus) Gosii Aoiama. Hodie sunt plus quinquaginta libellis Conanis quadriagenta rebus televisificis et quinque pelliculae cinematographicae.

## Historia 
**Cave!** Incipit pars argumentorium quodam finis fabulae prodere potest.
 
**Sinizis Cudo** (vel 工藤 新一 **Kudo Shinichi** Iaponice) adulescens investigator sedecim annorum est. Is auditur Iaponici lycei et saepe adiuvat Iapunicum corpu biocolyticum quia multum amat libros de investigatione (praesertim illos Arthuri Conan Doyle) et clarus investigator fieri vult. 

Sed olim, dum se delectat in hortis publicis oblectatoriis cum sponsa sua (Rane Moris), videt duos viros qui crimen committunt. Iuvene investigatore deprehenso, ut eum necent, dui viri ei admovent pharmacum venenatum cuius nomen Apotoxin-4869 (APTX 4869) est. Hoc pharmacum autem eum non necat sed reddit pueritiae aetatem (decem annos). Sinizis optat nomen *Conan Edogava* uti dum parvus manebit.

Ita, auxilio sui amici Hirosis Agasa, investigat cum patre Ranis, Kogor Moris, ut cognoscat veritatem de viris quos vidit in hortis publicis oblectatoriis.

## Personae 
* Sinizis Cudo / Conan Edogava
* Rane Moris : Rane Moris, Kogoris Moris investigatoris filia, Sinizis Cudonis optima amica est. Rane sensibilis sed etiam audax puella est, atque occulte Sinizem amat. Cum Conan eam domum arrivavit, Ran, cum eius veram faciem ignoraret, accepit illum ut fraterculum.
* Kogor Moris : Privatus investigator, Kogor Moris Ranis pater est. Ille est piger et inhabilis, tamen audax, iustus et obstinatus in suo officio. Conanis auxilio, Kogor sibi paravit famam atque reverentiam. Is degressus est ab Ere Kisake, sua uxore.
* Hirosis Agasa :Sinizis magnus amicus, morosus inventor est. Primo ille tantum cognoscit Conanis veram faciem et construit eo utiles res. Secundo tempo Agasa sua domi Aim Aibaram hospitium praebet.
* **Gin** et **Vodka** : Gin et Vodka sunt falsa nomina hominum qui mutavit Sinizem in Conanem. Illi habentur secretae societatis criminalis.

## Nexus Externi 
* Domus mangae Conanis
* Domus rei televisificae
* Domus pelliculae cinematograpicae

Categoria:Mangae
Musica gothica popularis

Musica gothica popularis est genus musicae popularis cuius musici spiritum sinistrem subobscurum arcanum secretum evocare volunt. Saepe ad genus marcius pertinent, sed nonnumquam simpliciter carmina et vitam medii aevi evocare volunt. Nonnulli greges musicae etiam nomina Latina (sive Graeca) habent, vel latine cantant. Vestimenta musicorum saepemodo atra sunt.

## Greges selecti cum nexibus ad alias vicipaedias 
Grex Britannicus: Gloria Mundi
Grex Britannicus: Bauhaus
Grex Britannicus: Siouxsie & the Banshees
Grex Germanicus: Love Like Blood
Grex Germanicus: Swans of Avon
Grex Helveticus: Lacrimosa - Angst, Einsamkeit

## Nexus externi 
* Silentium noctis (Theodisce)
* Pagina domestica gregis Tiroli meridionalis nomine Silentium Noctis

Gothica popularis
Lingua Croatica

**Lingua Croatica** (Croatice: *hrvatski jezik*) ad linguas Slavicas meridianas intra ramum Slavicum linguarum Indoeuropaearum pertinet.

## Diffusio et varietates 
Lingua Serbocroatica normativa (sicut etiam Lingua Serbica, Bosnica et Croatica) fundamento Štokavicae dialecti (*Štokavsko narječje*) innititur, sed etiam elementa dialectorum Kajkavicae et Čakavicae comprehendit. Lingua Croatica abecedario Latino scribitur.

Quod lingua Croatica normativa linguis Bosnicae, Montenigrinicae et Serbicae simillima est (ut locutores harum linguarum sermocinando se invicem facile intelligant), multi linguistae (imprimis extra olim Iugoslaviam) has unius varietates linguae esse volunt, quae Serbocroatica appellatur. In civitatibus ex olim Iugoslavia ortis hae linguae distinctae haberi solent.

A lingua Croatica normativa clare diversa est Lingua Croatica Burgenlandia (Croatice: *gradišćansko-hrvatski jezik*, *gradišćanski jezik*), quae varietas in Burgenlandia (Austria in usu est et cuius forma normativa dialecto Kajkavica innititur, et Lingua Slavica Molensis, quae multis saeculis ante in Italiam migratus dialecto Štokavica innititur, sed multis verbis Italicis imbuta est.

Croatice fere 7 000 000 hominum, ut putatur, loquuntur. In censu anni 2001 in Croatia 4 265 081 homines (96,12 % incolarum) se Croatica lingua materna uti dixerunt. Praeterea sunt homines, quibus haec est lingua materna, in Bosnia et Herzegovina inter immigrantes Croaticos in Slovenia et in multis totius orbis terris.

Lingua Croatica est lingua publica Croatiae, una e tribus linguis publicis in Bosnia et Herzegovina et una e sex linguis ex-officialibus in Voivodina in Serbia.

Dialecti linguae Croaticae in tres rami dispertiuntur, qui secundum cuisque formam pronominis interrogativi *quid* *(ča, kaj, što)* nominati sunt:
* Čakavica (Histria, Litorale Croaticum, regiones Dalmatiae mediae et septentrionalis, Iapudia septentrionalis et plurimae insulae Croaticae necnon Burgenlandia in Austria)

## Abecedarium et pronuntiatio 
### Abecedarium et orthographia 
Lingua Abecedario Latino cum quibusdam notis peculiaribus scribitur. Abecedario Croatico sunt 30 litterae:

Litterae *q, w, x* et *y* tantum in nominibus originis alinae propriis et interdum in vocibus alienis non integratis apparent. Digrapha *dž*, *lj* et *nj* in abecedario unumquodque tamquam littera singula habentur.

Orthographia linguae Croaticae est phonematica, id est, unumquodque phonema uno ipso graphemate abecedarii exprimitur. Sunt autem excepta multa verba e linguis alienis recepta.

## Notae 
## Nexus externi 

Categoria:Linguae Slavicae
Categoria:Linguae Bosnica, Croatica et Serbica
Categoria:Linguae Croatiae
Categoria:Linguae Serbiae
Categoria:Linguae Bosniae
Categoria:Linguae Montis Nigri
Categoria:Linguae Hungariae