open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Petropolis (Dacota Meridiana)

[thumb|[Capitolium Dacotae Meridianae prope Flumen Missuriense in media urbe]]
**Petropolis** (Anglice *Pierre,* Lakotice *čhúŋkaške* 'castellum') est caput civicum Dacotae Meridianae, civitatis Civitatum Foederatarum, ac sedes Hughes Comitatus. Numerus civium anno 2010 fuit 13&thinsp;646, unde Petropolis est secundum a minimo capite civico in Civitatibus Foederatis, post Montem Pessulanum Montis Viridis, et octo a maxima urbe in Dacota Meridiana.

[thumb|[Moles Oahe, nonnulla milia ad septentriones versus. Photographema ex Statione Spatiali Internationali.]]
[thumb|Pons [ferrivialis in Flumine Missuriensi ad Petropolim. Prospectus ad occidentem spectans.]]
thumb|Petropolis ad Flumen Missuriense.

Urbs condita est anno 1880 in orientali Fluminis Missuriensis ripa ante Castellum Petrinum, arcem e Petro Chouteau, Jr., mercatore pellis ex Urbe Sancti Ludovici Missuriae, appellata.

Sententia urbana est *Super Flumen, Semper Movens* (Anglice *On The River, On The Move*).

## Incolae clari
*Floyd Bannister, iaculator in Major League Baseball
*Iosephus Bottum, scriptor
*Thomas Brokaw, diurnarius televisificus et auctor
*Iustinus Gabriel, luctator professionalis
*Robertus Gleckler, histrio
*Dusty Johnson, legatus foederalis e Dacota Meridiana 
*Rex Robbins, histrio
*Michael Rounds, gubernator Dacotae Meridianae et senator iunior e Dacota Meridiana

## Notae
## Bibliographia
* "Pierre" in 

## Nexus externi
*Bibliotheca Municipalis Rawlinsensis.
*Camera Commercii Petrina
*"Pierre Chosen to replace Boardwalk on Monopoly."
*Situs administrationis urbanae Petrinae proprius.
*Transitus Publicus Urbium Fluviatilium.

Categoria:Capita civitatum Civitatum Foederatarum
Categoria:Constituta 1880
Categoria:Urbes Dacotae Meridianae
Iosephus Dion Ngute

**Iosephus Dion Ngute** (die 12 Martii 1954 natus) est politicus Cammaruniae. Alumnus est collegii Reginae Mariae Londiniensis et universitatis Warwicensis in Anglia, ubi gradum doctoratus iuris ascendit. Professor apud universitatem Yaundensem 2, deinde dux vicarius Instituti nationalis administrationis et magistraturae Cammarunensis, mox rector factus est Scholae nationalis administrationis Yaunde in urbe. A mense Decembri 1997 viginti annos minister vicarius a Consortione populorum meruit, sed a mense Martio 2018 minister iuxta praesidatum. Die 4 Ianuarii 2019 primus minister Cammaruniae creatus est, praeside Paulo Biya.

## Bibliographia 
* Aboubacar Yacouba Barma, "Cameroun : Joseph Dion Ngute, nouveau Premier ministre de Paul Biya" in *La Tribune Afrique* 
* Omer Mbadi, "Cameroun : Paul Biya nomme Premier ministre le juriste anglophone Joseph Dion Ngute" in *Jeune Afrique* (4 Ianuarii 2019)

Categoria:Nati 1954
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Cameroniae
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Alumni Universitatis Warwicensis
Categoria:Professores Universitatis Yaundensis
Categoria:Professores Scholae Nationalis Administrationis et Magistraturae (Yaunde)
Categoria:Alumni Collegii Reginae Mariae Londiniensis
Secundum Bellum Sino-Iaponense

[thumb|Milites male instructi Rei Publicae Sinarum impetum Japonicorum ad finem erga [Birmaniam defendebant]]
**Secundum Bellum Sino-Iaponense** quod ab 7 Iulii 1937 ad 2 Septembris 1945 duravit, post casu ponte Marco Polo. Iaponici magnas partes Sinarum expugnaverunt et Kuomintang et Communistas ad foedus coegerunt. Itaque dehinc una contra hostes pugnaverunt, sed utrumque in alterum fidem non habuerunt. 

Iaponia Civitatum Foederatarum naves et navale (Portus Margaritarum), in castro marino in Oahu Havaiorum adgressa est. Insequentibus diebus America Iaponiae, Germaniae, et Italiae bellum indixit. Iaponia in Asia concitator erat incurrente Serem, Coream, Philippinas, Birmaniam, Cambodiam, Laotiam, Thailandiam Meridianam, etc. Incucurrit Indonesiam anno 1942. Id est Secundum Bellum Sino-Iaponense factum est pars Secundi belli mundanum.

Bombae atomis delapsae in Hirosimam et Nagasacium et qua prima est in historia globalis uti armis nuclearis. Anno 1945 Iaponia a Civitatibus Foederatis coactus deditionem hostibus suis obtulit.

## Bibliographia
*Bayly, C. A., et T. N. Harper. 2007. *Forgotten Wars: Freedom and Revolution in Southeast Asia.* Cantabrigiae Massachusettae: Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 978-0-674-02153-2.

*Chickering, Roger. 2006. *A World at Total War: Global Conflict and the Politics of Destruction, 1937–1945.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0275987108. Google books.
*Fiscus, James W. 2007. *Critical Perspectives on World War II.* Rosen Publishing Group. ISBN 1404200657. Google Books.
*Murray, Williamson, et Allan R. Millett. 2001. *A war to be won: fighting the Second World War.* Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.

## Nexus externi 
* Archivum Libellorum Propagandorum secundi belli mundani, apud www.psywar.org
* Radio News a 1938 ad 1945, apud www.otr.net
* "West Point Maps of the Asian-Pacific War," apud www.dean.usma.edu

Categoria:Historia Iaponiae
Categoria:Historia Coreae
Categoria:Historia Sericae
Categoria:Formosa
Categoria:Bella
Bismarcopolis

[thumb|upright=0.5|left|[Vexillum civicum.]]
**Bismarcopolis** (Anglice *Bismarck,* IPA [ˈbɪzmɑːrk]) est caput Dacotae Septentrionalis, civitatis Civitatum Foederatarum, et sedes Burleigh Comitatus. Quae est secunda a frequentissima urbs in Dacota Septentrionali, post Fargonem. Numerus civium anno 2017 aestimatus est 72&thinsp;865, sed numerus incolarum metropolitanorum erat 132&thinsp;142. Anno 2017, *Forbes* magazina Bismarcopolim urbem septimam a rapidissime crescente urbe in Civitatibus Foederatis aestimavit.

[thumb|[Capitolium civicum Dacotae Septentrionalis|Capitolium civicum.]]
Bismarcopolis ab Europaeo-Americanis anno 1872 condita est in orientali Fluminis Missuriensis ripa. Caput Dacotae Septentrionalis est ex 1889, cum civitas, e Territorio Dacotensi constituta, in Unionem admissa esset.

Capitolium civicum, altissimum aedificium in Dacota Septentrionali, in media urbe patet. Res publica civica plus quam 4000 hominum in urbe conducit. 

Urbs primum *Eduintonia* (Anglice *Edwinton*) ex Eduino Ferry Johnson, ingeniario maximo societatis Northern Pacific Railway, appellata est, cum ferrivia ad orientales Fluminis Missuriensis ripas perveniret. Nomen autem minus quam annum post in Ottonem de Bismarck commutatum est, ut urbs advenas Germanicos attraheret. 

## Incolae clari
[thumb|Despectus in urbem. [Photographema mense Maii 2007 ab astronautis in Statione Spatiali Internationali factum.]]
[thumb|Vicus Mandan Proclinans, in [Castellum Abrahami Lincoln|Castello Abrahami Lincoln horto civico iuxta Bismarcopolim partim refectus.]]
*Samuel Aanestad, medicinae dentium peritus et legatus civicus Californiae
*Leslie Bibb, histrio
*Ioannes Burke, iudex maximae iudicii civici, decimus gubernator Dacotae Septentrionalis, vicensimus quartus Aerarii Praefectus Civitatum Foederatarum
*Neil Churchill, praefectus Bismarcopolis
*Kent Conrad, Senator Civitatum Foederatarum
*Ioannes Hoeven, tricensimus primus gubernator Dacotae Septentrionalis
*Thomas S. Kleppe, quondam praefectus Bismarcopolis
*Michael Peluso, ala dextra turmarum Chicago Blackhawks et Philadelphia Flyers
*Eduardus Schafer, vicensimus gubernator Dacotae Septentrionalis, vicensimus nonus Secretarius Agriculturae Civitatum Foederatarum

## Notae
## Nexus externi
[thumb|[Statio ferriviaria societatis Northern Pacific Railway, anno 1901 modo Mission Revival erecta, hodie desueta.]]

*Situs urbis Bismarcopolis proprius
*
*Bismarck, capital of North Dakota (1916). 
*Bismarck, capital of North Dakota (1923). 

Categoria:Capita civitatum Civitatum Foederatarum
Categoria:Condita 1872
Categoria:Urbes Dacotae Septentrionalis
Kristi Noem

**Kristi Noem** (Watertown in oppido nomine *Kristi Lynn Arnold* die 30 Novembris 1971 nata) est politica Americana quae ex anno 2019 est tricensima tertia gubernator Dacotae Meridianae

Filia agricolarum, in comitatu Hamlin educata, ipsa post patris malo casu mortem fundum gerebat, eruditione sua dilata. Sodalis factionis Republicanae, legata fuit camerae repraesentantium Dacotae Meridianae a die 9 Ianuarii 2007, deinde camerae repraesentatium foederali a die 3 Ianuarii 2011 usque in eodem die anni 2019. Eisdem annis, studiis persecutis, baccalaureata est apud universitatem civicam Dacotae Meridianae. Die 5 Ianuarii 2019 officium gubernatricis Dacotae Meridianae rite suscepit, Dionysii Daugaard successor.

## Bibliographia 
* "U.S. House: State Rep. Kristi Noem to face Herseth Sandlin in historic clash" in *Argus Leader* (9 Iunii 2010)
* Dylan Scott, "Kristi Noem elected first woman governor of South Dakota" (7 Novembris 2018) apud *Vox*

## Nexus externi 
thumb|upright=1.5|Kristi Noem cum tribunis agricolarum officinariorumque Dacotae Meridianae anno 2017 colloquens

* "About Kristi" apud regimen Dacotae Meridianae

Categoria:Politici Civitatum Foederatarum
Categoria:Gubernatores Dacotae Meridionalis
Categoria:Alumni Universitatis Civicae Dacotae Meridianae
Categoria:Agricolae
Dionysius Daugaard

**Dionysius Daugaard**, praenominibus vulgaribus *Dennis Martin* (Garretson in oppido natus die 11 Iunii 1953) est politicus Dacotae Meridianae. A parentibus surdis educatus, primus est gubernatorum Civitatum Foederatarum cui sermo primarius fuerit lingua gesticulatoria.

Filius agricolarum, in oppido Dell Rapids educatus, alumnus est universitatis Dacotae Meridianae et scholae iuris universitatis Boreoccidentalis. Causidicus Chicagi, deinde argentarius in urbe  civitatis nativae operam dedit. Sodalis factionis republicanae, senator fuit eiusdem civitatis a die 7 Ianuarii 1997, deinde gubernator locum tenens a die 7 Ianuarii 2003, gubernatore Michaële Rounds. Cui succedens gubernator ipse meruit a die 8 Ianuarii 2011 usque ad 5 Ianuarii 2019.

## Nexus externi 
* "The Latest: Gov. Dennis Daugaard’s Capitol portrait unveiled ..." (4 Decembris 2018) apud *AP News*
* "About Dennis": vita olim apud regimen Dacotae Meridianae divulgata

Categoria:Homines vivi
Categoria:Nati 1953
Categoria:Gubernatores Dacotae Meridionalis
Categoria:Politici Civitatum Foederatarum
Categoria:Alumni Universitatis Dacotae Meridianae
Categoria:Alumni Universitatis Boreoccidentalis
Vallis Clivi

thumb|Vallis Clivi
**Vallis Clivi** seu **Vallis Clevi** (Italiane: *Val di Chy*) est municipium Italiae, circiter 1.290 incolarum, in Regione Pedemontio et in Urbe metropolitana Taurinensi situm.

Fractio caput municipii est Peccum.

## Insigne 

Fasciculus:Corona di comune.svg|*Municipium Italiae*

## Geographia 
Municipium in Canapisio et in Valle Clusellia iacet.

## Historia 
Die 1 Ianuarii 2019 municipium Alicis Superioris coniunxit se cum municipiis Luniaci et Pecci ut constituiret municipium novum **Vallis Clivi**.

## Ecclesia Catholica Romana 
* Dioecesis Eporediensis

## Fractiones, vici et loci in municipio 
### Municipia abrogata 
* Alix Superior,
* Luniacum,
* Peccum.
 
### Fractiones 
* Alix Superior,
* Luniacum,
* Peccum (*sedes municipalis*),
*Buracco, Chiartano, Cornesco, Gauna, Raghetto, Verna*.

## Municipia finitima 
*Castellamonte, Castelnuovo Nigra, Fiorano Canavese, Issiglio, Lessolo, Loranzè, Parella, Quagliuzzo, Rueglio, Valchiusa, Vistrorio*.

* Pedemontium (*regio*),
* Urbs metropolitana Taurinensis,
* Canapisium (*terra*),
* Augusta Taurinorum (*urbs*),
* Municipia iuncta Italiae,
* Municipium Italiae.

## Nexus externi 
* Pagina officialis

## Pinacotheca 

Imago:Lugnacco parrocchiale.JPG|Pecci: Ecclesia paroecialis .

## Notae
Sanctiagus Posteguillo

**Sanctiagus Posteguillo**, vulgo plene *Santiago Posteguillo Gómez* (Valentiae natus anno 1967) est scríptor Hispanus. dé rébus rómae antíquae scríbéns clárus factus est. doctor úniuersitátis iácóbí prímí castaliae. uictor praemií planéta annó 2018 pró libró *ego iúlia*.

## uíta 
in britanniá et in in cíuitátibus únítís studuit. hodié in úniuersitáte iácóbí prímí castaliae linguam anglicam et litterátúram anglicam et boreoamericanam docet.

## praemia 
* praemium *onda cero castellón* 2018

* praemium planéta 2018 pró *egó iúlia*

## opus 
### trilogia dé scípióne áfricánó 
**áfricanus fílius cónsulis*
dé scípiónis áfricání uítá úsque ab ortó ad expugnátiónem cartháginem nouam.

**legiónés nefastae*
ubi scípió cónsulem fit et posteá hannibalem zamae uincit.

**próditió rómae*
triumphus scípiónis. bellum in ásiá.

### trilogia dé tráiánó 
**necátórés imperátóris*

**circus maximus*

**legió perdita*

### seriés dé historiá litterátúrai 
**nox in quá francistínus capsótem légit*

**cruor librórum*

**infernórum circulus septimus*

### *egó iúlia* 
dé uítá iúliae domnae uxóris imperatóris septimií seuérí. pró hóc libró auctor praemium planéta 2018 accépit. 

## Notae 
## Nexus externi 
* situs próprius

Categoria:Scriptores Hispaniae
Catharina Ashleia Maher

, vulgo *Kaitlyn Ashley*, (nata apud Novi Michiganiae die 10 Ianuarii 2004) est cantrix et histrio Americana. In America's Got Talent certavit. Actrix puerilis pro Disney erat.

## Opera 
* 2009: *You Were Meant to Be*
* 2023: *When Did We All Grow Up?*

## Nexus externi 
* Pagina officialis
* 

Categoria:Actores Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Michiganiae
Ioanna Garzoni

, vulgo *Giovanna Garzoni* (Asculi nata anno fere 1600; Romae inter dies 10 et 15 Februarii 1670 mortua) fuit pictrix et miniatrix Itala. Annus nativitatis fere certe scimus quod tabulam “Sacrata familia” nuncupatam subscribens tam annum 1616 confectionis quam annum aetatis suae sedecimum recitavit.

E familia artificum orta est, patre Veneto, matre Asculana sed avis Venetis. Sub tutela parentali Romae et Venetiis educata, Ioanna Garzoni his in urbibus sed etiam Neapoli et Lutetiae laboravit atque praesertim Florentiae ubi patronos habebat e familia Medice. In academiam Sancti Lucae Romanam recepta est.

## Opera 
[thumb|upright=1.25|“[Senex Arteminensis|Senex ” a Ioanna Garzoni annis 1648/1651 pictus (Palatium Pittianum Florentinum)]]
* “*Piante varie*” (liber herbarum pictus, apud Dumbarton Oaks servatus) Exemplar digitalis

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|“Natura mortua cum patera malorum Medicorum” a Ioanna Garzoni annis 1640 picta ([Museum Getty)]]
; Opera antiquiora
* S. Bottari, ''Raccolta di lettere sulla pittura, scultura e architettura scritte da' più celebri professori che in dette arti fiorirono dal sec. XV al XVII* vol. 1 (Romae, 1754) pp. 238-242
* 

; Eruditio recentior
* Gerardo Casale, *Giovanna Garzoni “Insigne miniatrice” 1600-1670*. Mediolani, 1991
* Gerardo Casale, “Sul rapporto ‘Arte-Scienza’ nel sec. XVII: Giovanna Garzoni pittrice ascolana (1600-1670)” in *Il Seicento nelle Marche. Profilo di una civiltà* (Anconae, 1994) pp. 234-256
* 
* Carole Collier Frick, Stefania Biancani, Elizabeth S. G. Nicholson, *Italian Women Artists: from Renaissance to Baroque*. Mediolani: Skira, 2007
* Lucia Tongiorgi Tomasi, Gretchen A. Hirschauer, *The Flowering of Florence: Botanical Art for the Medici*. Vasingtoniae: National Gallery of Art, 2002 Textus interretialis

; Aliae encyclopaediae
* 
* M. Mulley, “Garzoni, Giovanna” in *Dictionary of women artists'' vol. 1 (Chicagi, 1997) pp. 570-572

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1600
Categoria:Mortui 1670
Categoria:Pictores Italiae
Categoria:Academici Sancti Lucae
Porcius Festus

[thumb|[Nummus aeneus nomen Neronis praebens et tempore Porcii Festi in Iudaea quinto anno regni cusus.]]
**Porcius Festus** (mortuus 62) fuit vir Romanus equestri dignitate, procurator provinciae Iudaeae inter annos 60 et 62. Felici successit atque post eius mortem Lucceius Albinus a Nerone missus provinciam rexit.

## Apud Flavium Iosephum 
De ipso Porcio nihil aliud nobis tradidit rerum gestarum scriptor Flavius Iosephus nisi quod cum 'latronibus' saepe pugnavit (Iosephus latrones Iudaeos imperium Romanorum recusantes appellare solebat) atque magnum numerum eorum sive cepit sive interfecit. Nam priores procuratores res religiosas maxime turbatas ei reliquerant quae saepe ad pugnas inter Iudaeos et ceteros incolas ducebant. Nulla scelera tamen Festo obiciebat unde colligere licet bonum praesidem fuisse eum aestimasse.

## Apud Actus apostolorum 
[thumb|[Tabula a Nicolao Bodarecsky anno 1875 picta ː Paulus Tarsensis causam agit coram tribus iudicibus in cathedra sedentibus ː Porcio Festo, procuratore Iudaeae, rege Agrippa II, et eius sorore Berenica. Quae scaena ex *Actibus Apostolorum* ducta est.]]

Secundum Actus Apostolorum apostolus Paulus Tarsensis ad Festi tribunal Caesareae productus est, accusantibus sacerdotibus Hierosolymitanis qui eum interficere cupiebant, At Festus Paulum  ad Augustum provocantem Romam vinctum Neroni mittere maluit. Tum haec verba ei tribuuntur ː  “ *Insanis, Paule; multae te litterae ad insaniam convertunt!*”.  Paulo post in provincia obiit.

## Fontes
**Actus Apostolorum* 25-26.
*Flavius Iosephus, libro secundo de Bello Iudaico 271
**libro vicesimo *Antiquitatum Iudaicarum* 200
## Si vis plura legere...
* Hadas-Lebel, Mireille, *Rome, la Judée et les Juifs*, Parisiis, A. & J. Picard, 2009 ː 99
* Ute Schall, *Die Juden im Römischen Reich*. Regensburg 2002
*E. M. Smallwood, *The Jews under Roman Rule : from Pompey to Diocletian*, Lugduni Batavorum, Brill, 1976

## Notae 
## Nexus externi 
De nummis procuratorum Iudaeae apud *Jewish virtual library*

Categoria:Personae Novi Testamenti
Categoria:Procuratores Iudaeae
Categoria:Nati saeculo 1 a.C.n. aut 1
Categoria:Mortui 62
Petrus Palladius

**Petrus Palladius** (natus 1503 Ribe in Dania Meridiana, mortuus Hafniae die  3 Ianuarii 1560) fuit theologus protestanticus qui reformator Daniae nuncupatur.

## Vita 
Postquam ad scholam Latinam Othaniae munere rectoris functus est, theologiae caussa Wittenbergam petivit ut a Luther et Melanchthone instrueretur. Anno 1533 magisterii et anno 1537 doctoratus honore laureatus est. In Daniam reversus iussu Christiani III, imperatoris Daniae Norvegiaeque, episcopus primus Selandiae ordinatus et primas Ecclesiae Danicae creatus est Ioanne Bugenhagen moderante. Ad universitatem Hafniensem, quam Bugenhagen modernizaverat, theologiam docebat et rectoratum bis obtinuit. Velut episcopus saepenumero visitationes in fanis et scholis evangelicis fecit. Opera Lutherana convertens necnon textus biblicos Danice pangens omnibus christifidelibus protestanticis Danis porro maiori momento fuit.

## Opera selecta 
* *Danske skrifter*. Edidit Lis Jacobsen quinque in voluminibus. Hafniae: Thiele, 1912–1926 
* *Hidtil utrykte latinske skrifter*. Edidit Martinus Schwarz Lausten. Hafniae: Gad, 1968
* *En visitatsbog*. Iterum edidit Martinus Schwarz Lausten. Hafniae: Anis, 2003

## Bibliographia 
* G. Jörgensen: *Peder Palladius, Bischop van Seeland*. Hafniae 1922
* Martin Schwarz Lausten: *Biskop Peder Palladius og kirken 1537–1560*, Hafniae 1987
* Jørgen Ertner: ''Peder Palladius' lutherske teologi*, Hafniae 1988
* Martin Schwarz Lausten: *Peder Palladius' teologi.* Oppositionsindlæg ved J. Ertners ovennævnte doktordisputats, apud: *Kirkehistoriske Samlinger*, Hafniae 1989, p. 29–78
* Martin Schwarz Lausten: *Peder Palladius : Sjællands første lutherske biskop*. Frederiksberg : Alfa, 2006 ISBN 87-91191-23-8.
* Martin Schwarz Lausten: *Die heilige Stadt Wittenberg. Die Beziehungen des dänischen Königshauses zu Wittenberg in der Reformationszeit''. Lipsiae 2010, praesertim p. 111–120, 191–194

## Nexus externi 
* Impressa in interreti=

## Notae 
Categoria:Auctores Danici
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Reformatores
Categoria:Incolae Daniae
Categoria:Scriptores Daniae
Categoria:Theologi
Lucceius Albinus

**Lucceius Albinus** (mortuus anno 69) fuit vir Romanus equestri dignitate, procurator provinciae Iudaeae inter 62 et 64. Porcio Festo in provincia mortuo anno 62 successit atque proficiscens anno 64 Gessio Floro provinciam reliquit. Paucos post annos bellis civilibus inter Othonem et Vitellium succubuit.
## In Iudaea procurator 
Tempore quo Albinus ab Alexandria  in Iudaeam iter faciebat necdum advenerat Ananus a  rege Herode Agrippa II paulo antea summus sacerdos factus, spreta Romanorum auctoritate, supplicium de Iacobo fratre Iesus Christi sumpsit. Albinus iratus minaces litteras ei misit et Agrippa novum sacerdotem in eius locum designavit. Alioqui si rerum gestarum scriptori Flavio Iosepho crediderimus pessimus et improbus praeses fuit. Nam latrones in carcere custoditos pecunia accepta liberabat (*latrones* omnes Iudaeos Romanis oboedire recusantes appellare solebat Iosephus) et tributis omni modo populum Iudaeorum onerabat. Ab illo tempore homines seditiosi magis magisque Hierosolymis viguerunt. Ita sine dubio semina belli futuri sparsit. Nisi quod successor Gessius adeo peior exstitit ut mox Iudaei Albinum desiderare coeperint.

## In Mauritania procurator 
Postea Mauretaniae Caesariensi eum praefecit Nero cui Galba imperator factus Mauretaniam Tingitanam quoque addidit. Quo mortuo Albinus in bellis civilibus Othonis partibus favebat. Legioni non praeerat quia nihil aliud erat nisi procurator equestri dignitate, sed in provincia 19 cohortes peditum et quinque alas equitum ducebat, valido et exercitato Maurorum manu insuper fretus. Ac iam de copiis in Hispaniam traducendis cogitabat cum a Cluvio Rufo et Vitellianis oppressus et iugulatus est.
## Fontes
*Flavius Iosephus, libro secundo de Bello Iudaico 272-276
**libro vicesimo *Antiquitatum Iudaicarum* 200-215
* Tacitus, libro secundo Historiarum cap.58-59.

## Si vis plura legere...
* Hadas-Lebel, Mireille, *Rome, la Judée et les Juifs*, Parisiis, A. & J. Picard, 2009 ː 99-101
* Ute Schall, *Die Juden im Römischen Reich*. Regensburg 2002
* E. M. Smallwood, *The Jews under Roman Rule : from Pompey to Diocletian*, Lugduni Batavorum, Brill, 1976
## Notae 
Categoria:Procuratores Iudaeae
Pluteus 63.19

[thumb|Prima pagina libri manuscripti, praefationem [Titus Livius|T. Livii ad historiam suam continens (Bibliotheca Laurentiana Florentina  ms. Plut.36.19)]]
Codex **Pluteus 63.19** manu scriptus, textum primae decadis (i.e. librorum I-X) operis T. Livii *Ab urbe condita* continet. Hodie in Bibliotheca Laurentiana Florentiae servatur. Ab editoribus Livianis codex **Mediceus** sive **M** nuncupatur.

Exscriptus est saeculo aut IX (sic Bischoff [1998]) aut X (sic Conway et Waters [1914] aliique). Billanovich [1959] ad Veronam tempore episcopi Ratherii adsignat. Alii manum Leonis Diaconi inter quinque scribas recognoscunt. Subscriptiones comprehenduntur sub libris 1, 4, 5, 6, 7, 8, 9 e quibus satis constat exemplar saeculo IV exeunte aut V ineunte confectum esse laboribus Symmachorum et Nicomacheorum.

## Bibliographia 
thumb|upright=1.25|Pars folii 7r eiusdem libri cum adnotatione saec. X quae ad manum Ratherii Veronensis adscribitur
* G. Billanovich, "Dal Livio di Raterio (Laur. 63. 19) a Livio del Petrarca (B. M., Harl. 2493)" in *Italia Medievale e Umanistica* vol. 2 (1959) pp. 103-178
* Bernhard Bischoff, *Katalog der festländischen Handschriften des neunten Jahrhunderts: Aachen-Lambach* (Wiesbaden: Harrassowitz, 1998) p. 261
* Robertus Seymour Conway, Carolus Flamstead Walters, edd., *Titi Livii Ab Urbe condita*. Vol. 1 (Oxonii: e typographeo Clarendoniano, 1914)
* B. Munk Olsen, *L’étude des auteurs classiques latins aux Xie et XIIe siècles* (Lutetiae, 1985) vol. 2 p. 5
* S. P. Oakley, *A Commentary on Livy, books 6-10* vol. 1 (Oxonii: Oxford University Press, 1997) pp. 156, 165-184, 266-268, 316-320

## Nexus externi 
* Exemplar digitale apud bibliothecam Laurentianam monstratum
* Catalogus apud *ICRCPAL*

Categoria:Codices
Categoria:Manuscripta
Categoria:Bibliotheca Laurentiana
Categoria:Titus Livius
Categoria:Scripta saeculo 10
Receptorium histamini H3

**Receptorium histamini H3** (abbreviatura:; **H3R**) est receptorium histamini praesynapticum et familiae receptoriorum proteino G copulatorum. Receptoria imprimis in systemate nervosi centrali inveniuntur atque in systemate peripherico velut in intestinis. 

An anno 1990 duos subtypos receptorii investigatum esse putatum est.

Antagonista receptorii histamini H3 tempore futuro therapiis contra epilepsias vel morbos neurodegenerativos levare possint. 

## Historia 
Anno 1983 receptorium H3 primum inventum est, quod periodico scientifico *Nature* dignum articuli proprii visum est. Anno 1988 in corticibus cerebralium rattorum liberationem serotonini per histaminum receptoriorum H3 ope inhiberi demonstratum est. Effectus in infarctu cordis receptorii H3 anno 1997 divulgatus atque fructus therapiae ischaemiae cardialis propositus est. Iam prius in ischaemia cardiali protracta decessio ATP cum liberatione maxima NE ex cellulis demersis NET sympathici ope observabatur. Tunc experimenta receptorium H3 effectus hos detrimentosos in parte revertere posse demonstraverunt.

## Genetica 
Genum nomine HRH3 in hominibus in chromosomate 20 (20q13.33) locatum est.

## Distributio 
H3R imprimis in systemate nervosi centrali inveniuntur atque in systemate peripherico velut in intestinis. In cerebro receptorium in neuronibus praesynapticis corticis, potissimum nucleorum basalium, velut hippocampi, nuclei accumbentis, substantiae nigrae, locatum est.

## Notae 
* Allergia
* Systema immunitatis

Categoria:Systema histaminergicum (histaminum)
Categoria:Receptoria histamini
Caucasus Maior

[thumb|Caucasus [nix|nivibus splendens e satellite pictus. Caucasus maior media imagine, Caucasus minor ad imum videtur.]]
**Caucasus Maior** est systema montium inter Pontum Euxinum et Mare Caspium, cum Caucaso Minori montes Caucasios formans, principalis Caucasi regionis montanae catena.

A regione Anapae urbis prope paeninsulam Tamanicam in septentrio-occidente ad paeninsulam Abscheronicam in litore Maris Caspii prope Bacuam urbem in meridie-occidente plus quam 1150 chm extensus est per Russia, confinium eius cum Abascia, Georgia, Ossetia Meridionali et Atropatene et per Atropatenam. Divisus est in partes tres: Caucasum Occidentalem (a Ponto Euxino prope Anapam ad radices montis sui altissimi nomine Elbrus), Caucasum Medium (a monte Elbrus ad Casbekium montem), et Caucasum Orientalem (a Casbekio ad Mare Caspium).

Caucaso Maiore medio iugum altissimum tollitur, quod iugum Principale (vel saepe *iugum divortii aquarum*, nonnunquam et *Caucasus Magnus*) appellatur. Montes Caucasi altissimi iugi Principalis partes sunt. Tria iuga non tam alta a iugo Principali septentrionem versus sita sunt: haec sunt iugum Scopulosum, iugum Silvosum (Russice *Лесистый хр.*) et iugum Pascuosum (Russice *Пастбищный хр.*). Inter iugum Principale et iugum Scopulosum partes iugi Lateralis sitae sunt; iugum Laterale non est iugum continuum, sed potius bracchiorum systema, sed cacumina Caucasi altissima (Elbrus, Dychtau, Koštantau, Casbekius) hic sita sunt.

Terekius fluvius iugum per Caucasias portas transit, et Hypanis sub Elbro monte oritur.

## Nexus externi
* Pagina de Caucaso Maiori *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Montes Caucasi
Categoria:Montes Atropatenae
Categoria:Montes Russiae
Categoria:Montes Georgiae
Categoria:Abascia
Categoria:Ossetia Meridionalis
Harleianus 2493

[thumb|Folium 20r libri manuscripti, initium libri quinti [Ab Urbe condita|historiae T. Livii continens (Bibliotheca Britannica ms. Harl. 2493)]]
Codex **Harleianus 2493** manu scriptus, textum maximae partis operis T. Livii *Ab urbe condita* continet. Hodie in Bibliotheca Britannica Londinii servatur. Ab editoribus Livianis **codex Aginnensis** vel **Agenensis** sive **A** nuncupatur. 

Librum possederunt Franciscus Petrarca, Laurentius Valla, collegium Iesuitarum Agennense in Francia, deinde Robertus Harley et Eduardus Harley bibliophili, quorum collectus, "Harleianus" nuncupatus, in Museo Britannico anno 1753 incorporatus est.

Liber saeculo XII exeunte seu XIII ineunte inceptus, saeculo XIV confectus est (sic Billanovich [1959]). Manus Petrarcae ipsius inter scribas alios recognoscitur, qui folia 65v-92, 213, partem 219v, 220 exscripsit adnotationesque aliquas fecit.  Laurentius Valla adnotationes in foliis 143, 145 adiecit. 

## Bibliographia 
[thumb|Folium 213v eiusdem libri, scriba [Franciscus Petrarca|Francisco Petrarca]]
* Giuseppe Billanovich, "Petrarch and the textual tradition of Livy" in *Journal of the Warburg and Courtauld Institutes* vol. 14 (1951) pp. 137-208
* Giuseppe Billanovich, "Dal Livio di Raterio (Laur. 63. 19) a Livio del Petrarca (B. M., Harl. 2493)" in *Italia Medievale e Umanistica* vol. 2 (1959) pp. 103-178
* Robertus Seymour Conway, Carolus Flamstead Walters, edd., *Titi Livii Ab Urbe condita*. Vol. 1 (Oxonii: e typographeo Clarendoniano, 1914)
* Eduard Fraenkel, "Petrarch and the Textual Tradition of Livy by G. Billanovich" in *Journal of Roman Studies* vol. 42 (1952), pp. 130-140
* S. P. Oakley, *A Commentary on Livy, books 6-10* vol. 1 (Oxonii: Oxford University Press, 1997)
* L. D. Reynolds, "Livy" in L. D. Reynolds, ed., *Texts and Transmission: A Survey of the Latin Classics* (Oxonii: Clarendon Press, 1983), pp. 205-214
* William Charles Flamstead Walters, 2The Codex Aginensis and Laurentius Valla" in *Classical Quarterly* vol. 11 (1917) pp. 154-158
* Cyril Ernest Wright, "Manuscripts of Italian Provenance in the Harleian Collection in the British Museum: Their Sources, Associations and Channels of Acquisition" in C. H. Clough, *Cultural Aspects of the Italian Renaissance. Essays in Honour of Paul Oskar Kristeller* (Mancunii: Manchester University Press, 1976) pp. 462-84 (praesertim pp. 468, 478)

## Nexus externi 
* Catalogus Bibliothecae Britannicae

Categoria:Manuscripta
Categoria:Bibliotheca Britannica
Categoria:Titus Livius
Categoria:Scripta saeculo 13
Categoria:Franciscus Petrarca
Xylopolis

[thumb|[Capitolium civicum Idahense]]
**Xylopolis**  (Anglice: *Boise* [ˈbɔɪsi]) est caput et urbs frequentissima Idahi, civitatis Civitatum Foederatarum, et Adae Comitatus sedes, ad Xylopolim Flumen in Idaho meridiano et occidentali sita. Numerus incolarum in censu anni 2010 fuit 205 671, nonagensimus nonus in Civitatibus Foederatis; numerus anno 2016 aestimatus est 223 154.
[thumb|Media urbs, autumno [2013]]
[thumb|Homines [Xylopolis Flumen|Xylopoli flumini innatant]]
[thumb|Via praecipua anno [1911]]
[thumb|[Monumentum Iurum Humanorum Annae Frank]]

Traditur dux Francophonus, viride flumine viso obstupefactus, clamavisse "Les bois! les bois!" ("Silvas! silvas!"), et nomen aptum habitum est. Nomen autem potius ex quibusdam Canadensibus Francogallicis deduci potest, hominibus montanis qui hac in regione annis 1820 laborabant. Silvosa Fluminis Xylopolis valles, in alto deserto posita, locus conspicuus fiebatur, quasi oasis populis plena, quam *la rivière boisée* appellabant, 'fluvium silvosum' significans.

Sententia urbana est *Bene Res Gesta Periculi Energiae* (*Energy Peril Success*).

## Pinacotheca

Fasciculus:Zions Bank Building Before Dawn.JPG|Aedificium Aerarii Zions, anno 2014 ineunte perfectum, est altissimum aedificium Xylopoli situm
Fasciculus:Downtown Boise 2013.jpg|Despectus in Xylopolim ex collis proximis, anno 2013
Fasciculus:North View from BODO.jpg|Conspectus ad septentriones e compito viarum 8th et Broad, August 2013
Fasciculus:Downtown Boise Midnight Skyline 2013.jpg|Media urbs media nocte visa
Fasciculus:BoiseTrainDepot2.JPG|Statio Ferriviaria Unionis Xylopolitana
Fasciculus:Boisenight.jpg|Media urbs anno 2006
Fasciculus:Boise_aerial_2007.jpg|Despectus in urbem anno 2007
Fasciculus:Boise City Horizon.jpg|Area Metropolitana Xylopolitana, ex collis supra urbem visa
Fasciculus:BoiseCityTree.jpg|Arbor natalicia urbana pro Capitolio anno 2010
Fasciculus:RidenbaughCanalSEBoise.jpg|Canalis Ridenbaugh, anno 1878 effossus

## Notae
## Bibliographia
*MacGibbon, Elma. 1904. *Leaves of knowledge.* Shaw & Borden Co. Textus interretialis
*Weston, Roger. *The Recruiter.* Mythistoria Xylopoli et in Valle Solis Idahi posita

## Nexus externi
*Interretialis situs urbanus
*Boise Convention and Visitors Bureau
*Camera Commercii Areae Xylopolis
*University of Idaho yearbook, 1933

Categoria:Condita 1863
!
Categoria:Capita civitatum Civitatum Foederatarum
Coenobium Dalhemense

**Coenobium virginum Dalhemense**, quod  saeculo XV in **monasterium** virorum Augustinorum conversum est, in loco *Dalheim* appellato conditum est prope , haud longe a Warburgo distante.

thumb|upright=2.5|Despectus in monasterium Dalhemense
Coenobium mediaevale, medio saeculo XII conditum, saeculo XV ineunte incendio deletum, una cum coemeterio suo ab anno 1990 effoditur. Monasterium Augustinorum, anno 1429 inceptum, 1452 rite constituta, 1803 destituta. Anno 2007 museum rerum monasticarum in his aedificiis constitutum est.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Locus musei hodierni
* Manfred Balzer, "Dalheim". In: Karl Hengst (ed.), *Westfälisches Klosterbuch Teil 1* (*Veröff. der Histor. Kommission*" XLIV, 2). Monasterii, 1992 pp. 226-233
* Manfred Balzer, *Kloster Dalheim. Kurzführer*. 2a ed. Monasterii, 1990.
* Ferdinand Beste, "Beiträge zur Geschichte der Grundherrschaft des Klosters Dalheim, insbesondere zur Entstehungs- und Verfassungsgeschichte der grundherrschaftlichen Dörfer Meerhof und Oesdorf". In: *WZ* 67 II (1909) pp. 70-114.
* Norbert Eickermann, "Die Inschriften der restaurierten Dalheimer Klosterkirche". In: *Westfalen* 53 (1975) pp. 142-150.
* Wilhelm Kohl, "Die Dalheimer Fälschungen". In: *Historiographia Medievalis. Festschrift für Franz-Joseph Schmale*. Darmstadt 1988 pp. 246-255.
* W. Niemeyer, "Gründung und Erinnerung in der Geschichte des Klosters Dalheim" in *Mitteilungen der Deutschen Gesellschaft für Archäologie des Mittelalters und der Neuzeit* vol. 27 (2014) pp. 215–226
* R. Pieper, *Kloster Dalheim: Eine kurze Geschichte*. Landschaftsverband Westfalen-Lippe, 2000.
* A. Radini et al., "Medieval women’s early involvement in manuscript production suggested by lapis lazuli identification in dental calculus" in *Science Advances* vol. 5 no. 1 (9 Ianuarii 2019)
* Wilhelm Segin, "Kloster Dalheim im Sintfelde bei Paderborn". In: *WZ* 91 II (1935) pp. 130-205.
* Wilhelm Segin, "Das Nonnenkloster und das spätere Augustinerchorherrenstift Dalheim". In: *WZ* 121 (1971) pp. 472-474.
* Anton Voß, "Die Säkularisation des Klosters Dalheim". In: *Heimatborn* 9 (1929) Nr. 1 pp. 1-2.
* Wilhelm Wöhlke, *Die Kulturlandschaft des Hardehausener und Dalheimer Waldes im Mittelalter* (*Siedlung und Landschaft in Westfalen* 2). Monasterii, 1957

## Nexus externi 
* De hoc monasterio apud archivum Rhenaniae Westphaliae

Categoria:Monasteria Germaniae
Categoria:Rhenania Septentrionalis-Vestfalia
Categoria:Constituta saeculo 12
Categoria:Constituta 1429
Categoria:Musea Germanica
Paeninsula Abscheronica

thumb|Paeninsula Abscheronica et Helodes insulae e spatio cosmico visa
**Paeninsula Abscheronica** (Atropatenice *Abşeron yarımadası*) est paeninsula in parte orientali Atropatenae ad litus occidentali Caspii maris, in fine meridie-orientali Caucasi Maioris, aream 2110 chm² habens.  in mari Caspio prope paeninsulam iacent.

## Nota
## Nexus externi
Categoria:Caucasus
Categoria:Res geographicae Atropatenae
Categoria:Mare Caspium
Caucasus Minor

[thumb|Montes Caucasi Minoris in [Armenia.]]
**Caucasus Minor** vel **Anticaucasus** est systema iugorum in Transcaucasia, circa 600 chm extensum, cum Caucaso Maiori montes Caucasios formans.

[thumb|upright=0.8|[Canno (angustiae)|Canno Karkaris fluminis in planitie montana Carabachiana]]
## Descriptio
Caucasis Minor ut arcus a Georgia austrooccidentali ad Atropatenem australem Armeniam et planitiem montanam Armeniacam circumcingit. Iugum Lichense Caucasum Maiorem et Caucasum Minorem coniungit. Iugum Mescheticum Caucasi Minoris in Georgia situm est; Iugum Sevanicum Armeniam et Atropatenen separat. In parte Caucasi Minoris austroorientali iugum Zangezuricum inter Armeniam et Naxuanam iacet et planities montana Carabachiana cum montibus Talyschensibus coniungitur.

thumb|upright=0.8|Iugum Zangezuricum prope ad Goris urbem Armeniae.
Aragatz (olim "Alaghez") mons Armeniae 4090 m altitudinis, est cacumen Caucasi Minoris alltissimum,

## Notae
## Nexus externi
* Pagina de Caucaso Minori *Encyclopaediae Russicae Magnae* 
* Анохин Г.И. Малый Кавказ ('Caucasus Minor'). Moscuae, 1981. 

Categoria:Montes Caucasi
Categoria:Montes Atropatenae
Horae Catharinae Cliviensis

[thumb|upright=2|Primae paginae "horarum Virginis" in libro horarum Catharinae Cliviensis ([Bibliotheca Pierpont Morgan MS. 917/945 ff 1v-2r)]]
**Horae Catharinae Cliviensis** sunt liber precum Christianarum inter annos fere 1430 et 1440 iussu ducissae Catharinae Cliviae manu scriptus et summa arte pictus. Hodie apud Bibliothecam Pierpont Morgan Novi Eboraci servantur.

## Bibliographia 
* Calkins, Robert G. "Distribution of labor: the illuminators of the Hours of Catherine of Cleves and their Workshop." In *Transactions of the American Philosophical Society*; new ser., v. 69, pt. 5. Philadelphia, American Philosophical Society, 1979. 

* Liber horarum

## Nexus externi 
* Pagina apud Bibliothecam Pierpont Morgan
** Series imaginum

Categoria:Libri picti
Categoria:Scripta saeculo 15
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Libri horarum
Categoria:Bibliotheca Pierpont Morgan
Cor Germaniae viride

***Germaniae cor viride*** (Theodisce: *Das grüne Herz Deutschlands*) epitheton Thuringiam ornans additum est terrae annis 1920. Verba ista usitata tritaque praeconiaria inveniebantur ad res periegeticas augendas. Nostris autem diebus periti in rebus migratoriis effata alia praeferunt imagine cordis viridis post annum 1990 resurrecta.  
## Causae effati
Attamen Thuringia iure epitheton tale portat: namque terra media in Germania sita est et eius tertia pars arboribus impletur. Insuper quarta pars Thuringiae zonae speciales naturales nominantur, quarum nomina officialia Theodisca haec: 
*Naturpark Südharz
*Naturpark Kyffhäuser
*Naturpark Eichsfeld-Hainich-Werratal
*Nationalpark Hainich
*Naturpark Thüringer Wald
*Biosphärenreservat Vessertal-Thüringer Wald
*Biosphärenreservat Rhön 
*Naturpark Thüringer Schiefergebirge / Obere Saale
Liber quidam Augusti Trinius titulum cordis viridis quoque portat.

## Nexus externi 
*Epitheti historia  
*Explicatio nominis
Reservatum Bargusinense

[thumb|[Pittacium cursuale|Pittacia cursualia URSS, ad anniversarium quinquagesimum Reservati Bargusinensis edita]]
**Reservatum Bargusinense** (Russice Баргузинский заповедник, tr. *Barguzinskij zapovednik*), sive nunc plenior **Reservatum publicum** protectionis martum zibellinarum localium gratia conditum, factum est primum reservatum naturae in Russia (et solum eiusmodi in terra illa, ante res novas anni 1917 creatum). Anno 1986 factum est unum e reservatis biosphaerae UNESCO, et ab anno 1996 territorium reservati ad obiectum hereditatis mundialis naturalis UNESCO "Lacus Baical" pertinet.

## Notae
## Nexus externi
* Situs interretialis officialis Reservati Bargusinensis 
* Pagina de Reservato Bargusinensi *Encyclopaediae Russicae Magnae*  

Categoria:Buriatia
Categoria:Condita 1917
Categoria:Loci hereditatis mundialis in Russia
Bargusinense
Categoria:Baical
Hortus sanitatis

thumb|Frontispicium editionis 1485 (exemplar manu tinctum)
Liber Latine ***Hortus sanitatis***, Theodisce *Gart der Gesundheit* appellatus, Moguntiae anno 1485 primum divulgatus est, textu Theodisce scriptum. **Iohannes de Cuba** auctorem esse praetenditur, de quo nihil scitur. Annis insequentibus sub binis titulis textus multoties impressus est. Versio Latina anno fere 1491, versio Francogallica (titulo *Jardin de santé*) inter annos 1499 et 1502 prodit. 

## Editiones et versiones 
; Theodisce
* 1485 : Moguntiae Textus
* 1485 : Augustae Vindelicorum Textus
* 1487 : Textus
* 1536 : Textus

; Latine
* 1491 : *Ortus sanitatis*. Moguntiae Textus
* 1536 : Textus
* 2013 (Brigitte Gauvin, Catherine Jacquemard, Marie-Agnès Lucas-Avenel, edd.) : *Hortus sanitatis, Livre IV, Les poissons*. Cadomi: Presses universitaires de Caen 

; Francogallice
* 1499-1502 : Textus
* 1539 : Textus

## Bibliographia 
* Brigitte Gauvin, Catherine Jacquemard, Marie-Agnès Lucas-Avenel, "L’auctoritas de Thomas de Cantimpré en matière ichtyologique (Vincent de Beauvais, Albert le Grand, l’Hortus sanitatis)" in *Kentron* no. 29 (2013) pp. 69-108
* Brigitte Gauvin, Catherine Jacquemard, Marie-Agnès Lucas-Avenel, "De l’incunable à l’édition numérique : le Tractatus de piscibus de l’Hortus sanitatis" in *Apta Compositio, formes du texte latin au Moyen Age et à la Renaissance* (Genavae: Droz, 2019) pp. 35-48
* Joseph Frank Payne, "On the Herbarius and Hortus sanitatis" in *Transactions of the Bibliographical Society* (1901)

## Nexus externi 
* *Gart der Gesundheit* apud Vicipaediam Theodiscam

Categoria:Libri botanici
Categoria:Libri de medicamentis
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Scripta 1485
Categoria:Litterae Latine versae
Categoria:Litterae Theodiscae
Herbarius (Moguntiae, 1484)

[thumb|upright=2|"[Acorus calamus|Acorus: *Sellilien*" (exemplar manu tinctum apud bibliothecam publicam Bavaricam servatum)]] 
***Herbarius*** est titulus libri Latine anno 1484 a  divulgati, impressore Moguntino. Enumeratio alphabetica herbarum medicinalium ab "absintheo" incipiens, usque ad "udneam" pergens, 150 plantas comprehendit. Praefatio (incipit "Rogatu plurimorum"), in prioribus editionibus anonyma, in editione 1499 Arnoldo de Villa Nova adscribitur.

## Editiones 
[thumb|"[Artemisia absinthium|Absintheum: *Wermut*" (exemplar incolor apud hortum botanicum Missuriensem servatum)]]
* 1484 : *Herbarius Maguntie impressus/ Anno 14lxxxiiii/* Exemplar manu tinctum Exemplar incolor
* 1484? : Spirae? Textus
* 1485 : *Herbarius Patavie impressus Anno domi &cetera lxxxv* Textus Aliud exemplar
* 1486 : *Herbarius Patavie impressus Anno domini et cetera lxxxvi* Textus
* 1486? : Passaviae? Textus
* 1487 : Passaviae Textus
* 1491 : *Liber vocatur herbolarium de virtutibus herbarum*. Impressum Vincenciae per magistrum Leonardum de Basilea & Guilielmum de Papia socios Textus, initio deperdito
* 1499 : *Incipit tractatus de virtutibus herbarum*. Impressum Venetiis per Simonem Papiensem dictum Bivilaquam Textus Exemplar apud bibliothecam nationalem centralem Florentinam servatum

## Bibliographia 
* Joseph Frank Payne, "On the Herbarius and Hortus sanitatis" in *Transactions of the Bibliographical Society* (1901)

Categoria:Libri botanici
Categoria:Libri de medicamentis
Categoria:Litterae Latinae Renascentes
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Scripta 1484
Su Tseng-chang

**Su Tseng-chang** (Pingtung in urbe natus die 28 Iulii 1947) est politicus rei publicae Sinarum.

Alumnus est universitatis nationalis Taiwanensis. Magistratus meruit comitatus nativi Pingtung ab anno 1989 usque ad 1993, comitatus suburbiorum Taipeiae ab 1997 usque in 2004. Praeses factionis democraticae progressivae bis meruit, a die 15 Februarii 2005 ad 3 Decembris 2005, iterum a die 30 Maii 2012 ad 28 Maii 2014. Bis etiam primus minister rei publicae factus est, primum die 25 Ianuarii 2006, a quo die usque ad 21 Maii 2007 functus est, secundo ab 11 Ianuarii 2019.

## Bibliographia 
* "Su Tseng-chang's political fortunes change rapidly" in *Taipei Times* (13 Maii 2007)
* Yimou Lee, Jess Macy Yu, "Taiwan appoints new premier after resignations over poll defeats" (11 Ianuarii 2019) apud *Reuters*

## Nexus externi 
Categoria:Homines vivi
Categoria:Nati 1947
Categoria:Politici Sinarum
Categoria:Incolae Taivaniae
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Gubernatores provinciarum
Categoria:Alumni Universitatis Nationalis Taiwanensis
Bylina

[thumb|[Trophimus Riabinin, clarus rhapsodus bylinarum (1801–1885)]]
**Bylina** est carmen epicum Russicum vulgare, ubi de heroibus (Russice *bohatiri*) agitur. Versu tonico cum tribus vel quattuor accentibus bylinae componuntur.

## De nomine et origine 
Nomen *bylina*, de Russico *byl*' (id est *factum, vere factum*) derivatum, non est ingenuum, sed ab erudito  falso adhibitum in libro eius anni 1831. Ipsi vero rhapsodi bylinarum hoc nomen nesciunt, sed *starinas* (de *staryi*, scilicet Latine *vetus, antiquus*), i.e. carmina de tempore antiquo, eas appellant. Bylinae veterrimae etiam tempore Russiae Kioviensis componi incipiunt, quod multa testantur nec non id, quod *bohatyri* bylinarum Kioviae apud Vladimirum Magnum congrediuntur (qui in bylinis *Vladimir Krasno Solnyshko*, i.e. *Vladimirus Sol Praeclarus*, nuncupatur) interdumque contra Cumanos bellum gerunt. Sed tempore, cum viri docti bylinas colligere coepissent, solum in Pomoria, scilicet in regionibus septentrionalibus Russiae (Archangelopolitana, Vologdensis, Carelia), eae conservabantur.

## De collectione et editionibus 
Prima editio bylinarum in collectione , quae circa anno 1742 conscripta erat, solum anno 1804 facta est. Meliores collectiones a Petro Kireevskij et ab  factae sunt.

## *Bohatiri* 
Inter heroes bylinarum sunt:
* Elias Muromensis (*Ilja Muromets*)
* Dobrynia Nicetae filius (*Dobrynia Nikititsch*)
* Alexius Papae filius (*Aliosha Popovitsch*)
* Basilius Comissatoris filius (*Vasilij Buslajevitsch*)
* Danubius Ioannis filius (*Dunaj Ivanovitsch*)
* Sviatogor (*Svjatogor*, i.e. *de Monte Sacro*)
* Mikula (Nicolaus) Agricolae filius (*Mikula Seljaninovitsch*)
* Volga Sventoslai filius (''Vol'ga Svjatoslavitsch*)
* Daniel Egnatii filius (*Danilo Ignatjevitsch*)
* Nicetas Coriarius (*Nikita Kozhemjaka*)
* Michael Potyk (*Mikhailo Potyk*)
* Dux Stephani filius (*Djuk Stepanovitsch*)
* Luscinia Budimiri filius (*Solovej Budimirovitsch*)
* Ioannes Hospitis filius (*Ivan Gostinyj syn*)
* Samson Kolyvani filius (*Samson Kolyvanovitsch*)
* Michael Chazarus (?) (*Mikhail Kazarin*)
* Staurus Godini filius (*Stavr Godinovitsch*)
* Basilius Casimiri filius (*Vasilij Kazimirovitsch*)
* Sadko Hospes Dives (*Sadko bogatyi gost'*)
* Basilissa Mikulae filia (*Vasilisa Mikulischna*)
* Anastasia Mikulae filia (*Nastasja Mikulischna*)

## Notae 
## Bibliographia 
* *Пропп В.Я.* Русский героический эпос. Moscuae 1958.
* *Веселовский А.Я.* Южнорусские былины. Ч. I—II, 1884.
* Bailey, James; Ivanova, Tatyana (1998). An Anthology of Russian Folk Epics. Armonk, NY.
* Alexander, Alex E. (1973). Bylina and Fairy Tale; the Origins of Russian Heroic Poetry. Haga
* Wilhelm Wollner, *Untersuchungen über die Volksepik der Grossrussen*, Lipsiae 1879.

## Nexus externi 
* Corpus bylinarum in *Bibliotheca electronica fundamentalis*
* Corpus bylinarum in situ *Domus Pushkinianae'' (cum phonogrammatinbus cantionis ingenuae)

!
Categoria:Litterae Russicae
Categoria:Traditio
Categoria:Genera litterarum
Manas

thumb|Sajakbaj Karalaev (1894—1971), *manastchi* illustris, in charta argentaria Kyrgyzensi 
**Manas** (Kyrg. *Μанас*) est poema epicum Kyrgysense populare. Secundum *Librum Guinness summorum mundi* (*Guinness World Records Book*) poema orbis terrarum longissimum est. Prima pars carminis de heroe Manas narrat, secunda de filio eius Semetej nomine, tertia de Sejtek filio Semetej.

## Recitatio
Rhapsodi *Manas* cantantes *manastchi* nominantur. A *manastschi* Sagymbaj Orozbakov (1867—1930) circa annum 1925 versio carminis in 180 000 versuum conscripta est, solum de ipso Manas. A Sajakbaj Karalaev (1894—1971) omnes tres partes conscriptae sunt versuum circa 500 000. *Manas* versibus syllabicis septem vel octo syllabarum continentibus compositum est; in versione Orozbakov versus breviores, 4 vel 5 vel 6 syllabis, invenire potes, in versione Karalaev versus longiores usque ad 12 syllabas. Sunt et multi alii *manastchi*.

## Fabula 
Manas, cum pater eius liberos se habiturum esse iam desperavisset, natus est; Kyrgyzi eo tempore a Seribus graviter oppressi sunt. Manas primum Calmuccos, post Uiguros vicit et filiam ducis eorum Karabjoryk nupsit. Terram Ala Too, e qua Kyrgyzi antiquitus expulsi erant, eos reddit. Cum Seribus bellum incipitur, in quo Almambet amicus Manas magnam gloriam accipit. Manas Kanykej nupsit et Almambet Aruuke filiam domini bestiarum ferarum. Multas post περιπετείας Manas Seres vicit, sed dolo eorum perit.

## Bibliographia
* Мамай Жүсүп. Манас. Т. 1-18. Урумчи, 1984—1995. (editio) 
* Manas der Hochnerzige. Kirgisische Heldenepos. Berolini 1974. (fragmentorum versio Theodisca)
* A. T. Hatto, The Memorial Feast for Kökötöy-Khan, Oxoniae 1977. (fragmentorum versio Anglica)
* Manas. Translated by Walter May. Pispheci 2004. ISBN 9967-424-17-6 (fragmentorum versio Anglica)
* N. van der Heide, Spirited Performance. The Manas Epic and Society in Kyrgyzstan, Amstelodamiae 2008.

## Nexus externi 
* Sajakbaj Karalaev cantat *Manas*, in *YouTube*
* Versio fragmentorum *Manas* Anglica ab Elmira Köçümkulkïzï facta

Categoria:Carmina epica
Categoria:Litterae Kyrgyzicae
Margarita Bourgeoys

**Margarita**, vulgo *Marguerite* **Bourgeoys** (nata die 17 Aprilis 1620 Trecis; mortua 12 Ianuarii 1700 Monte Regio in Canada) fuit fundatrix Congregationis Nostrae Dominae.

## Nexus externi 
* "Beata Margarita Bourgeoys sancta esse decernitur et definitur" (1982) apud curiam Romanam

Categoria:Sancti
Categoria:Incolae Franciae
Categoria:Incolae Canadae