open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Seelburgum

**Seelburgum** vel **Selonum castrum** (Lettonice diu *Sēlpils*, nunc *Vecsēlpils*, i.e. *Seelburgum Priscum*) est urbs Lettoniae, Seloniae caput antiquum, nunc vicus relictus.

thumb|Ecclesiae Lutheranae Seelburgensis reliquiae
## Historia
Arx Selonum gentis Balticae hic erat; anno 1207 ab Albrechto de Buxthoeven Rigae episcopo capta est, qui Selones baptizavit. Castellum Ordinis Livonici nomine *Selburg* hic aedificatum est.Ab anno 1621 in ducatu Curlandiae et Semigalliae Seelburgum urbs habetur. Castello a Suecia anno 1705 tempore Belli Septentrionalis exploso, ne a Russis caperetur, urbs evanescere coepit.

## Notae
## Nexus externi
* De Selonia in *Latvju enciklopēdija 1962-1982*. Lincoln, 1983-1990 

Categoria:Loci habitati Lettoniae
Categoria:Selonia
Beresina Occidentalis

**Beresina Occidentalis** (Albaruthenice *Захо́дняя Бярэ́зіна*), saepe **Beresina**, est flumen Rutheniae Albae. Longitudinis 226 chm est. Prope *Bortniki* urbem in regione Minscensi oritur et in Grodnensi in Nemenum prope *Dzialiatsičy* vicum effunditur. Inter colles humiliores fluxu superiore et medio fluit et per planitiem palidinosam fluxu inferiore. Silvae (ut plurimum pinibus compositae) in ripis Beresinae servantur. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Flumina Rutheniae Albae
Categoria:Regio Minscensis
Categoria:Regio Grodnensis
Categoria:Systema Nemeni fluminis
Semigallia

**Semigallia** (Lettonice *Zemgale*) est historica Lettoniae regio. In ripa laeva Duinae Occidentalis sita et cum Curonia, Selonia, Samogitia et Lituania (Aukštaitia) contermina est. Missa flumen per Semigalliam fluit.

## Historia
A saeculo XIII Semigallorum nomen, in *Annalibus Ryensibus* memoratum, notum est. Saeculo XIII ab Ordine Livonico occupata est. Gotthardus Kettler, Ordinis magister ultimus, Ducatus Curlandiae et Semigalliae condidit, ubi domus Kettler usque ad annum 1771 regnabat. Ad Magnum Ducatum Lithuaniae Curlandia tunc pertinebat. Ab anno 1596 usqua ad 1617 ducatus Semigalliae sui iuris exsistebat. Dux e domo Kettler ultimus, Fredericus Gulielmus, Annam filiam Ioannis V nupsit et mortuus est; Anna, imperatrix Russiae facta, Curlandiae et Semigalliae ducem Ernestum de Biron fecit, sed *de facto* duces e domo Bironis iam sub imperio Russico erant. Anno 1795, Polonia divisa, *de iure* ad Imperium Russicum Semigallia adiuncta est et gubernium Curlandense ibi conditum erat. Ab anno 1918 Semigallia Lettoniae pars est.

## Urbes
Mitavia est Semigalliae urbs maxima.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Balticum
!
Saletsa (flumen)

**Saletsa** (Lettonice *Salaca*, Livonice *Salatsa*) est flumen in Lettonia. E lacu Burtnieks oritur et per Livoniam fluit. Circiter 96 chm longum est.  In sinum Rigensem Maris Baltici effunditur. Rupes riparum saxo arenaceo Devonico rubro compositae sunt.

## Notae 
## Nexus externi 
* De Saletsa in *łownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich* 

Categoria:Flumina Lettoniae
Categoria:Livonia
Categoria:Systema fluviorum Baltici maris
Rubes promunturium

thumb|Rubes promunturium
**Rubes promunturium** (Lettonice *Kolkasrags*; olim **Domesnes**) est promunturium Lettoniae, extremitas septentrionali paeninsulae Kurzemensis et Curlandiae totius, quae sinum Rigensem a reliquo mari Baltico separat. Ab Osilia insula Estonica freto Irbenensi separatum est. 

Silva opertum est praeter ipsum litus harenosum. Livonum vici ad Rubem siti erant. 

## Notae
## Nexus externi
*De promunturio in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron minore* 

Categoria:Mare Balticum
Categoria:Promunturia Lettoniae
Categoria:Curlandia
Saletsa

**Saletsa** (Lettonice *Salacgrīva*, Theodisce antea *Salis*, Russice *Салисы*) est urbs Lettoniae in Livonia regione historica situm. Ad litus sinus Rigensis in ostio fluminis eiusdem nominis sita est. Incolas 3269 anno 2017 habuit.

## Historia
Ab anno 1226 nota est, cum castellum Albrechti de Buxthoeven episcopi Rigae hic aedifucatum est (saeculo XVIII destructum est). Circa eum colonia piscatorum Livonum crescebat. Ab anno 1561 in ducatu Ultradunensi, ab anno 1629 in Liflandia provincia Sueciae, ab anno 1710 in gubernio Liflandensi Imperii Russici, ab anno 1917 Lettonica. 

thumb|left|Saletsa circa annum 1780 (e libro )
## Notae
## Nexus externi
* Situs proprius

Categoria:Urbes Lettoniae
Categoria:Livonia
Categoria:Portus maris Baltici
Gruellum Bretonicum

[thumb|*[Avena nuda* qua olim gruellum Bretonicum conficiebatur]]
**Gruellum Bretonicum**, Francogallice saeculo XVIII *gruau de Bretagne* sed recentius ''bouillie d'avoine*, Bretonice *yod kerc'h*, est puls ex avena in Britannia Minore facta. Annis 1760 in popinis Parisiensibus inter cibos delicatos venditatum est, sed saeculis XIX et XX non nisi a pauperibus Bretonibus consumebatur. Hodie in pantopoliis praefecturae Finis Terrae praeparatum venundatur.

thumb|Gruellum Bretonicum paene paratum
Gruellum olim in Cornubia et Britannia Minore ex *Avena nuda* (Cornubice *pilez*, Bretonice *pilad*) paratum est, cuius cultura, hodie in Europa fere oblita, olim ad pultem faciendam tantum exercebatur. Haec cultura tam per Angliam meridianam et occidentalem quam per Britanniam Minorem e toponymis testata est. Species a botanicis saeculorum XVI et XVII observabatur, quorum primus Guilielmus Turnerus anno 1551 descriptionem brevem divulgavit, alter Ioannes Raius anno 1670 nomen Latinum dederit.

thumb|Gruellum Bretonicum iam partim sumptum
Gruellum Bretonicum annis 1760 in primis popinis restaurativis Parisiensibus inlatum atque inter alios cibos delicatos et confortantes (butyrum optimum, ova recentia, cremores oryzae, confecturae Barrenses) nuntiatum est. Mox ab historicis provincialibus tam Cornubiae quam Britanniae Minoris cultura *Avenae nudae* ad gruellum vel pultem faciendam, relata est, videlicet Iacobus Cambry anno 1798 et Ricardus Polwhele anno 1803. Cambry "speciem avenae seu tritici abortivi" in Britannia Minore descripsit "equis minime datam, tanquam pultem ab hominibus sumptam, rarius circa Montem Relaxum et Coriosopitum cultam"; Polwhele anno 1803 Cornubienses *Avenam nudam* (ab Ioanne Raio nominatam) cultivare scripsit, in agris macrissimis serentes qui iam bis terve patatis plantati erant; hanc speciem ad omnes necessitates cibarias respondere, quas pauperes usu farinae avenaceae supplere solerent. Mox botanicus de Candolle culturam *Avenae nudae* usumque ad gruellum conficiendum "in certis regionibus" brevissime confirmavit.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1767 :  ("gruau de Bretagne")
* 1798 : 
* 1803 : 
* 1815 : 

; Recentiora
* "Landerneau. Ils créent leur farine d’avoine bio dans leur moulin" in *Ouest France'' (24 Martii 2022)

## Nexus externi 
* "Gruellum" in lexicis Latinis
* "Notre specialité: l'avoine" apud *Moulin de Keranot*
* "La bouillie d’avoine" apud ''Cuisine à l'Ouest*
* "La bouillie d’avoine" apud *Keldelice*
* "Y comme Yod Kerc’h…" apud *Ciel! mes aïeux''

Categoria:Pultes
Categoria:Fercula e cerealibus
Categoria:Avena
Categoria:Gastronomia Britanniae Minoris
Busiris (Isocrates)

[thumb|Hercules Busiridem ad aram immolans. Vas [Attica|Atticum circa 470 a.C.n.]]
**Busiris** (Graece Βούσιρις) est libellus bellatorius in epistolae formam redactus et a rhetore Isocrate inter 390 et 385 a.C.n. contra alium rhetorem Polycraten scriptus. Qui gloriari dicebatur quod Busiridis, saevi Aegyptiorum regis, laudem et Socratis accusationem scripsisset. Etenim tum sophistae paradoxicas laudationes adfectabant, sive pessimarum personarum sive rerum contemnendarum. Isocrates tam prave compositam esse Busiridis laudem existimabat ut orationem rescripserit ut collegae ostenderet quomodo aliquem laudare conveniret. Magis enim accusasse quam defendisse Busiridem videbatur (Isocrates autem Aegyptiorum instituta et artes illi regi tribuebat ita ut in summa Aegyptios ipsos laudaret). Porro poetarum erga eum maledicta (hospites Iovi immolare narrabatur) facile refelli posse demonstrat quoniam multa saecula post Busiridem vixisse Herculem per genealogias constat qui apud mythographos eum interfecisse dicitur. Ipse enim a talibus nugis abhorrebat quae rhetorum artem detrectabant.

## Notae 
## Editiones et commentarii 
*Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu, *Isocrate. Discours I*. Les Belles Lettres, 1929. Cum apparatu critico et versione Gallica.
*Isocrate, ''Cinq Discours : Éloge d'Hélène, Busiris, Contre les Sophistes, Sur l'Attelage, Contre Callimachos. Édition, introduction et commentaire de Robert Flacelière* (« Érasme »), PUF, 1961 Recensio critica Altera recensio critica

## Plura legere si cupis 
*Thomas G. M. Blank, "Isocrates on paradoxical discourse: An analysis of Helen and Busiris", *Rhetorica: A Journal of the History of Rhetoric*, 2013ː 1-33
*David Alejandro Hernández de la Fuente, "Egipto como Utopía: sobre el Busiris de Isócrates y su posible relación con el pensamiento político de Platón", *CFCG*, 2013ː 189-205
*Annie Hourcade,	"Isocrate, la médecine et la philosophie", *Ktèma*, 2016ː 17-28
*Niall Livingstone, *A commentary on Isocrates' Busiris*, Brill, 2001 Recensio critica
*Terry L. Papillon, "Rhetoric, art, and myth : Isocrates and Busiris", in "The Orator in action and theory in Greece and Rome", Brill, 2001 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
**"Isocrates and the Use of Myth", *Hermathena*,  1996ː 9-21 
*H. D. Verdam ,"Quo ordine Isocratis Busiris adversus sophistas Helena orationes inter se succedant et quid Plato ad eas responderit", *Mnemosyne'', 1916ː 373-395

## Nexus externi 
*Textus Graecus apud Perseum et apud Vicifontem Idem apud Remacle cum Francogallica interpretatione Item apud Hodoi Elektronikai Item cum interpretatione Hispanica

Categoria:Orationes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Iacobopolis (discretiva)

* Iacobopolis vel Urbs Sancti Iacobi, vulgo *Santiago*, caput Chiliae (cf. Regio Metropolitana Iacobopolis)
* Iacobopolis, vulgo *Jamestown*, caput insulae Sanctae Helenae
* Iacobopolis, vulgo *Jamestown*, urbs relicta Virginiae civitatis (cf. Iacobopolis Historica)
* Iacobopolis, vulgo *Jēkabpils*, urbs Lettoniae

## Nexus interni
* Urbs Sancti Iacobi, vulgo *Santiago*, in Brasilia
* Sanctus Iacobus, vulgo *Santiago*, insula archipelagi Promontorii Viridis
* Santiago del Teide, urbs Hispaniae
* Fanum Sancti Iacobi (discretiva)
Vis aestualis

thumb|Illustratio roboris aestualis.

**Vis aestualis** est effectus gravitatis qui formam corporis extendit secundum lineam imaginariam ad centrum massae alterius corporis conexam, propter distributionem gradientem (i.e. diversa ops in diversis locis) campi gravitationalis alterius. Causa est variarum rerum, ex quibus connumeranda sunt aestūs, , destructio corporum caelestium, formatio annulorum intra  planetarum, atque, nimiis condicionibus, spacellificatio.

Vis aestualis emergit quia campus gravitationalis haud constans est: massa in loco vicino attrahitur fortius quam in loco remoto, et haec differentia causa est deformationis cuiusque corporis quod circa aliud corpus movetur.

## Nexus interni
* Gravitas (physica)
* Relativitas generalis

## Notae 
## Nexus externi 
* 
* 

Categoria:Acceleratio
Categoria:Mechanica caelestis
Categoria:Notiones in physica
Gastronomia Brabantina

[thumb|Titulus operis *[Ouverture de cuisine* (1604)]]
**Gastronomia Brabantina** est ars coquinaria regionis Brabantiae, olim ducibus Burgundiensibus subiectae, recentius maiore parte in Belgica, minori parte in Nederlandia iacentis. Traditio gastronomica huius regionis e coquinis ducatus Burgundiae deducitur. In libro praeceptorum Lancelot de Casteau (titulo *Ouverture de cuisine*) primum describitur, qui medio saeculo XVI coquus trium principum episcoporum Leodicensium, scilicet Roberti de Berghes, Gerardi de Groesbeek et Ernesti de Bavaria merebat, cenam adventiciam Roberti de Berghes die 12 Decembris 1557 ordinavit. 

## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1604 : Lancelot de Casteau, *Ouverture de cuisine*. Leodici: Léonard Streel; Textus interretialis

; Eruditio
* *Boire et manger en pays bourguignons (XIVe - XVIe siècles)* (*Publications du Centre Européen d’Etudes Bourguignonnes*) Turnholti: Brepols, 2007. ISBN: 978-2-503-52667-6 recensio huius operis
* Liliane Plouvier, "La gastronomie dans les Pays-Bas méridionaux sous les ducs de Bourgogne: le témoignage des livres de cuisine" in ''Publications du Centre Européen d'Etudes Bourguignonnes* vol. 47 (2007)
* Liliane Plouvier, "Spécialités bourguignonnes dans les Pays-Bas méridionaux (XVe siècle)" in Paul Janssens, Siger Zeischka, edd., *La Noblesse à table: des ducs de Bourgogne aux rois des Belges* (2008) pp. 285-306 

## Nexus externi 
* "Cuisine de Brabant wallon" apud *Gourmetpedia''
* "Brabant-Septentrional gastronomie"

Categoria:Ars coquinaria Belgica
Categoria:Ars coquinaria Nederlandica
!
Gastronomia Flandrensis

[thumb|*[Hochepot*, potagium Flandrense]]
**Gastronomia Flandrensis** est ars coquinaria et convivalis regionis Flandriae, olim ducibus Burgundiensibus subiectae, recentius maiore parte in Belgica, minori parte in Francia iacentis.

[thumb|Casei in [Flandria Francica confecta: a sinistra parte *Mimolette*, Marogilensis e cervesia *Jenlain* tinctus, ]]
Brugis in Flandria annis 1374 et 1375 Philippus Audax bonitatem vinorum comitatus et ducatus Burgundiae regibus Francorum Carolo VI et Anglorum Eduardo III magnifice demonstravit:
:Hos omnes principes inter se disputantes sua in urbe Brugensi recepit eosque per totam, quam ibi consumpsere, hiemem ad convivia opipare apparata accersivit, in iisque epulis maximam vini Belnensis, Arbosiensis et Castro-charolini suppeditavit copiam. Sic nimirum Burgundiae dux esse se suavium vinorum (tam comitatus quam ducatus) facile principem voluit convivis suis perspectum.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1566 : 

; Eruditio
* *Boire et manger en pays bourguignons (XIVe - XVIe siècles)* (*Publications du Centre Européen d’Etudes Bourguignonnes*) Turnholti: Brepols, 2007. ISBN: 978-2-503-52667-6 recensio huius operis
* Roger Demanet, *La bonne cuisine flamande*. Solar, 1990. ISBN 978-2-263-01641-7
* Jacques Messiant, *Les bonnes recettes de la cuisine flamande*. Libris, 2005. ISBN 2-84799-073-9
* Liliane Plouvier, "La gastronomie dans les Pays-Bas méridionaux sous les ducs de Bourgogne: le témoignage des livres de cuisine" in ''Publications du Centre Européen d'Etudes Bourguignonnes* vol. 47 (2007)
* Liliane Plouvier, "Spécialités bourguignonnes dans les Pays-Bas méridionaux (XVe siècle)" in Paul Janssens, Siger Zeischka, edd., *La Noblesse à table: des ducs de Bourgogne aux rois des Belges'' (2008) pp. 285-306 

!
Busiris (mythologia)

[thumb|Hercules Busiridem ad aram immolans. Vas [Attica|Atticum circa 470 a.C.n.]]
In mythologia Graeca **Busiris** fuit Aegyptiorum rex, Posidonis filius, qui advenas Iovi immolabat ut imbribus terram fecundiorem faceret. Postquam vero ipsum Herculem ad aram duxit ab eo necatus est. Quae fabula e veterum Aegyptiorum moribus nasci potuit qui a maritimo commercio aversi erant atque advenarum incursiones e mari reformidabant. Simul Antaei et Amyci fabulis similior ad Posidonis filios homines vexantes pertinet et pericula nautarum in ignotas regiones adpellentium memorat.
## In artibus et litteris 
Iam a sexto saeculo a.C.n. Busiris ab Hercule interfectus in antiquis vasis saepe pictus  invenitur. Quin etiam Euripides ipse drama satyricum ex ea fabula composuit, Epicharmus vero comoediam, quae ambae hodie deperditae sunt. Quarto saeculo ineunte, tempore quo sophistae paradoxicas laudationes adfectabant, sive pessimarum personarum sive rerum contemnendarum, rhetor quidam, Polycrates nomine, Busiridis laudationem artis ostentandae gratia conscripsit. Huius orationem non iam legere possumus sed eius reprehensionem ab Isocrate Atheniensi compositam habemus qua tales nugas ad rhetoricae vulgarem invidiam multum conferre demonstrabat.

## Quae aliter narrata sint 
Herodotus negabat fieri potuisse ne Aegyptii, qui multorum animalium nece religiose abstinebant, homines deis immolarint. Itidem Isocrates, qui Busiridem oratione demonstrativa laudandum  susceperat, poetarum accusationes e genealogiarum chronologia refellebat, quoniam Herculem diu post Busiridem vixisse constabat. Econtra rhetor quem Isocrates vituperabat non solum homicidam Busiridem sed etiam anthropophagum fecerat. Diodorus Siculus novum crimen addebatː narrabat enim Busiridem Atlantis filias, Atlantidas vel Hesperidas dictas, per piratas rapuisse quas postea Hercules liberavit.

## Notae 
## Fontes 
* Apollodori bibliotheca II.5.11.
* Cicero, *De republica* III.15
* Diodorus Siculus, *Bibliotheca Historica* IV.18 et 27
* Herodotus II.45
* Hyginus, *Fabulae* 31.2, 56, 157
* Isocrates, *Busiris*
* Ovidius, *Ars amatoria* I.647-651
* Vergilius, *Georgica* III.5.

## Plura legere si cupis 
*Jean-Yves Carrez-Maratray, "Bousiris, le pharaon inexistant, et le stéréotype grec du roi juste" in *Le stéréotype*, PU de Rennes, 2004ː 201-212
*Eugène Lefébure,	"Le sacrifice humain d’après les rites de Busiris et d’Abydos", ''Sphinx : revue critique embrassant le domaine entier de l'égyptologie*, 1900ː 129-164
*M. C. Miller, "The myth of Bousiris : ethnicity and art" in *Not the classical ideal : Athens and the construction of the other in greek art'', Brill, 2000ː 413-42 

## Nexus externi 
*Busiris apud Theoi.com

Categoria:Mythologia Graeca
Categoria:Hercules
Categoria:Aegyptus antiqua
Gastronomia Californiensis

[thumb|[Gastronomia Californiensis: *Baked Whole Dungeness Crab* ("*Metacarcinus magister* integer assus") cum phaseolo pulmentoque patatarum in popina ad portum piscatorium Franciscopolitanum inlatus]]
[thumb|[Cibus promptus Civitatum Foederatarum: *Tacos de carnitas* (videlicet lucuncula de maizio ex offulis porcinis adipe porcina assis, frustulis ceparum coriandroque viridi immixtis, Angelopoli in popina inlata]]
**Gastronomia Californiensis** est ars coquinaria et convivalis civitatis Californiae. Civitate anno 1850 in Civitatibus Foederatis incorporata, regio Californiensis olim a populis Americanis indigenis habitata iamdudum ab Hispanis Mexicanis colonizata est, qui ibi vineas et aurantia coluerunt. Medio saeculo XIX Anglophoni Americani, mox Sinae aliique populi multi immigrare coeperunt. Hi omnes cultus habitudinesque culinarias suas apportabant. 

## Bibliographia 
* Gregory McNamee, *Tortillas, Tiswin and T-bones: a food history of the southwest* (Albuquerque: University of New Mexico Press, 2017) pp. 70-71, 151, 187
* Thomas McNamee, *Alice Waters and Chez Panisse: The Romantic, Impractical, Often Eccentric, Ultimately Brilliant Making of a Food Revolution*. 2007. ISBN 978-1-59420-115-8
* Jeffrey M. Pilcher, *Planet Taco: a global history of Mexican food* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2012) pp. 69-71
* Jeffrey M. Pilcher, "Was the Taco Invented in Southern California?" in *Gastronomica* vol. 8 no. 1 (2008) pp. 26–38
* Robert F. G. Spier, "Food Habits of Nineteenth-Century California Chinese" in *California Historical Society Quarterly* vol. 37 (1958) pp. 79–84
* Alice Waters, *Coming to My Senses: The Making of a Counterculture Cook*. 2017. ISBN 978-0-307-71828-0
* Sylvia Wu, ''Madame Wu's Garden : a pictorial history of a celebrated landmark*. Sanctae Monicae: Wu Enterprises, 2001

; Praecepta culinaria
* 1898 : Encarnación Pinedo, *El cocinero español*. Franciscopoli (Dan Strehl, Victor Valle, edd., *Encarnación’s kitchen : Mexican recipes from nineteenth-century California* [Berkeleiae: University of California Press, 2003])
* 1974 : Sylvia Wu, *Madame Wu's Art of Chinese Cooking* Exemplar mutuabile editionis 1976
* 1982 : Alice Waters, *Chez Panisse Menu Cookbook''. ISBN 0-394-51787-3

!
Categoria:Ars coquinaria regionum Civitatum Foederatarum
Gastronomia Neo-Eboracensis

[thumb|Aedificium [Delmonico's ad compita vicorum *Beaver* et *Williams* Manhatae in insula, anno 1893 lucis ope picta]]
**Gastronomia Neo-Eboracensis** est ars coquinaria et convivalis urbis Novi Eboraci. Migratorii populi plures Novi Eboraci convenerunt ibique cultus suos habitudinesque reconstituerunt. Etiamsi ars coquinaria urbis pristinae a colonis Batavis, deinde Britannis, adlata est, metropolis hodierna gastronomias multas coniungit, inter quas  (praecipue Sinarum Cubanorum),  et .

## Bibliographia 
* Paul Freedman, *Ten Restaurants That Changed America*. Novi Eboraci: Liveright, 2016
* 
* , *Appetite city: a culinary history of New York*. Novi Eboraci: North Point Press, 2009
* W. F. Mulhall, "The golden age of booze" in Henry Collins Brown, ed., ''Valentine's manual of old New York n.s. no. 7, 1923* (Novi Eboraci, 1922) pp. 126-137
* Alison Ryley, "The Prime of Miss Frank E. Buttolph: Notes Toward a Menu History of New York City" in *Biblion: The Bulletin of the New York Public Library* (autumno 1998) pp. 56-87
* Edward Rothstein, "Filling Up on a Midday Bite of New York History" in *New York Times* (22 Iunii 2012)

## Nexus externi 
* Lisa Chiu, "Origins of Cuban Chinese Cuisine" (22 Februarii 2017) apud *Thoughtco''

!
Novum Eboracum
Categoria:Ars coquinaria regionum Civitatum Foederatarum
Gastronomia Texana

[thumb|upright=1.5|Frusta praesertim bubula botulique aliaeque carnes craticulis torrentur et iusculo linuntur, media popina *The Salt Lick* ("linctus salis"), [Driftwood in urbe Texiae]] 
**Gastronomia Texana** est ars coquinaria et convivalis Texiae, olim imperio Hispanico, deinde Mexico, breve temporis spatium libera civitas, hodie Civitatum Foederatarum una. Cibi potusque huius regionis in fontibus a saeculo XIX ineunte descripti sunt.

## Bibliographia 
[thumb|*Chicken fried steak* (frustum bubulum stilo pullino frictum), iusculo e [cramum|cramo capsicisque chipotle litum, cum patatis contusis abelmoschisque frictis et pane Austinopoli in Texia inlatum]]
; Fontes antiquiores
* c. 1842 : 

; Recentiora
* Gustavo Arellano, *Taco USA: How Mexican Food Conquered America*. Novi Eboraci: Scribner, 2012
* John G. Bourke, "The Folk-Foods of the Rio Grande Valley and of Northern Mexico" in *Journal of American Folklore* vol. 8 (1895) pp. 41-71
* Keith J. Guenther, "The Development of the Mexican-American Cuisine" in Alan Davidson, ed., *National and Regional Styles of Cookery: Proceedings: Oxford Symposium 1981* (Londinii: Prospect Books, 1981) 
* Link, Roach, and Sewell. Eats: A Folk History of Texas Foods. TCU Press (1992). ISBN 0-87565-035-X
* Gregory McNamee, *Tortillas, Tiswin and T-bones: a food history of the southwest* (Albuquerque: University of New Mexico Press, 2017) pp. 70-71, 151, 187
* Jeffrey M. Pilcher, *Planet Taco: a global history of Mexican food* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2012) pp. 66-67
* Jeffrey M. Pilcher, "Tex-Mex, Cal-Mex, New Mex, or Whose Mex? Notes on the Historical Geography of Southwestern Cuisine" in *Journal of the Southwest* vol. 43 (2001) pp. 659–679
* 
* 
* Marvin Charles Bendele, *Food, Space, and Mobility: The Railroad, Chili Stands, and Chophouses in San Antonio and El Paso, 1870-1905* (dissertatio Universitatis Texanae, 2015)

* Gastronomia Antoniopolitana

!
Categoria:Ars coquinaria regionum Civitatum Foederatarum
Gastronomia Neomexicana

[thumb|upright=1.25|Popina *La Plazuela* in urbe [Sancta Fides (Novum Mexicum)|Sanctae Fidei]]
**Gastronomia Neomexicana** est ars coquinaria et convivalis civitatis Novi Mexici. Cibi potusque huius civitatis in fontibus variis a medio saeculo XIX descripti sunt.  ibi anno 1846 iter fecit potagiumque e capsicis viridibus et cepis paratum, ope tortillis e  sumptum:
:Dein cena: sex tortillae de , caseus, duae ollae fictiles quibus mixtura carnis, capsicorum viridum, ceparum bullita est. Nec cultella, nec furchettas, nec coclearia habuimus sed ut melius potuimus duplicem tortillae frustum quaque bucca prehendimus. Buccellae vero paucae sumptae sunt: ferculum tam forte palatoque meo insuetum haud comedere potui. 

[thumb|"Hatch green chile" (varietas [Capsica Neomexicana|Neomexicana) in oppido Hatch venundata]]
Capsica Neomexicana sunt varietates novae quas evolverunt Fabianus García collegaeque et successores apud .

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1847 : 

; Recentiora
* Gregory McNamee, *Tortillas, Tiswin and T-bones: a food history of the southwest*. Albuquerque: University of New Mexico Press, 2017
* Jeffrey M. Pilcher,*Planet Taco: a global history of Mexican food* (Novi Eboraci: Oxford University Press, 2012) pp. 68-69
* Jeffrey M. Pilcher, "Tex-Mex, Cal-Mex, New Mex, or Whose Mex? Notes on the Historical Geography of Southwestern Cuisine" in *Journal of the Southwest* vol. 43 (2001) pp. 659–679

Categoria:Gastronomia Neomexicana
Categoria:Ars coquinaria regionum Civitatum Foederatarum
Contra Sophistas

***Contra sophistas*** vel ***Adversus sophistas*** (Graece Κατὰ τῶν σοφιστῶν) est libellus bellatorius circa 390 a.C.n. a rhetore Atheniensi Isocrate publicatus tum cum rhetoricam docere instituit. Velut scholae suae programma patefacit dum rivales vituperat qui maiora pollicentur quam praestare possunt. Nam sine natura idonea et multa exercitatione negat fieri posse ut discipuli magni oratores fiant etiamsi per doctrinam et magistrum aliquantum proficere solent. Nec virtutem nec beatam vitam doceri posse existimat et dialecticam velut ludum in vita civili inutilem detrectat. Eandem doctrinam postea in oratione *de permutatione* longius explicavit. *Contra sophistas* ex abrupto explicit tum cum novam disputationem nuntiare videtur. Quocirca multi critici moderni finem excidisse aestimant.

## Notae 
## Editiones et commentarii 
*Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu et Emile Brémond, *Isocrate. Discours I*. Les Belles Lettres, 1929. Cum apparatu critico et versione Gallica.
*Isocrate, ''Cinq Discours : Éloge d'Hélène, Busiris, Contre les Sophistes, Sur l'Attelage, Contre Callimachos. Édition, introduction et commentaire de Robert Flacelière* (« Érasme »), PUF, 1961 Recensio critica Altera recensio critica

## Plura legere si cupis 
*Philipp Böhme,	*Isokrates "Gegen die Sophisten" : ein Kommentar'', Berolini, 2009
*R. Johnson, "Isocrates' Methods of Teaching", *The American Journal of Philology,*, 1959ː 25-36
* Francisci Susemihl, *de Platonis Phaedro et Isocratis contra sophistas oratione dissertatio, cum appendice Aristotelica*, Gryphiswaldiae, 1887
*H. D. Verdam ,"Quo ordine Isocratis Busiris adversus sophistas Helena orationes inter se succedant et quid Plato ad eas responderit", *Mnemosyne*, 1916ː 373-395

## Nexus externi 
*Textus Graecus apud Perseum et apud Vicifontem Francogallica versione addita apud Remacle

Categoria:Paedagogia
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Vinum Kaysersbergense

thumb|upright=1.25|Castellum Caesaris montis et vinea *Schlossberg*
**Vinum Kaysersbergense** iam anno 1698 "generosissimum ... vinum Alsaticum" agnitum est. Hodie sub nomine *Schlossberg* (scilicet "mons castelli") inter quinquaginta et unum magna creata (*grands crûs*) regionis vinicolae Alsaticae.  bellorum in Hungaria veteranus, ab anno 1572 castello Caesaris montis iussu imperatoris Maximiliani praepositus est. 

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1698 :  
* 1748 : 

; Recentiora
* 

## Nexus externi 
* "Les Caves de la vallée" apud *Vallée de Kaysersberg*

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Gastronomia Alsatiensis
Categoria:Caesaris Mons
Falling Creek Camp

**Falling Creek Camp** sunt castra pueris aestivis tradita, quae in bonis Christiana fundata sunt. Sita est in supra 900 acrarum montium privatarum in Tuxedo, Carolina Septentrionalis . Falling Creek ab Jim Miller, qui erat director Camp Greystone pro puellis, anno 1969 condita est.  Sessiones ab una ad quattuor septimanas vagantur pro pueris 1 surgendi per 12 gradus, et Patri/Filio Weekends et familiae castra weekends offeruntur. Praeter castra classica operationes, campers eligere possunt cotidie participare in variis itineribus extra-castratorum casus, vagantes in arte campestri ab introductorio ad progressum, et ab uno die ad quinque dierum itinera. 

## Missio et Code 
Propositum Falling Creek enuntiatio est: « Exisimus ut pascamus iter personale incrementi per amorem et adventum ».  Missio Falling Creek est ad occasum, propositum, ac ducem destinatum, ut pueris nostris maximam occasionem praebeat incrementi ac ioci personali, dum intellectum suae necessitudinis cum natura, homine suo et Deo evolvunt. 

Falling Creek Codex  est statuta valorum traditionalium permanentium quae omnibus in castris compagem praebent. Quattuor valores sunt Spiritus Bellator, Cordis Servi, Compass Moralis et Habitus Positivus.

## Historia 
Falling Creek Camp fundata sunt ut pueri solum castra in Comitatu meridionali Henderson ut castra fraterna ad castra prope Greystone - tantum puellarum castra. Prima sessio aestate 1969 cum 110 pueris habita est. 

In castris duos dominii et directorium mutationes vidit ex quo castra aperta sunt. Yates et Marisa Pharr moderatores hodierni sunt, excipientes Falling Creek anno 2005. 

## Registration 
Falling Creek Camp inter $ 1650 et $ 2000 per week, secundum sessionis longitudinem electa.  Merces est omnimoda mercedis, et nihil opus est campers e marsupio reddere. Copia castrorum etiam operatur, ubi campers suis "auxilia" (rationes a parentibus suis dimissae filiis ablatis) uti possunt, ad necessaria emere possunt.

## *Tempus* magazine articulum 
Castra aliquam noticiam acceperunt cum dies XXVI mensis Iulii anno MMVII, exitus *Temporis* castra in operculo per longum tempus camper Hayden Futch destinavit. Articulus, nomine "The Myth About Boys" et scriptus a *Time* editor David Von Drehle,  investigatus est in-locus apud Falling Creek Camp mense Iulio 2007. 

## References 
Categoria:Castra aestiva
Processio feria VI in Passione Domini (Locoritum)

[thumb|Processio Locoriti anno [2012.]]

Locoriti in Franconia Inferiore **processio die Passionis Domini** fit, quae totius Germaniae vetustissima habetur. Cui intersunt milia Christifidelium piorum et visitatorum curiosorum.

Feria sexta autem septimanae sanctae simulacra tredecim magnitudine naturali eminentia ante meridiem ab area ante Fanum Sancti Michaelis sita in dispendio viarum Große Kirchgasse, Lohrtorstraße, Seeweg, Fischergasse, Grabenstraße, Anlagenstraße, Alfred-Stumpf-Straße, Hauptstraße retransportantur ad initium. Ex anno 1960, cum res feruntur, silent voces humanae: solum tympana pulsantur et instrumentis canitur.

Constat eius originem—quoad imagines et ornamenta—magis magnificam fuisse, quando omnia modum in Barocum instituta erant post bellum triginta annorum. Quod cum ita sit, historici gaudent mentione prima in ratione quadam quae parochiae Sancti Michaelis anno 1656 inducta erat.

## Ordo circuitus
thumb|Imagines processionis.
Agalmata a fabris variis portanda sunt: etiam infantium participum parentes ut opifices sint exigitur.

Ecce ordo procedentium:

# ministrantes cum cruce et vexillis nigris 
# musici capellae localis 
# insignia et baculi artificum 
# cuparii, braxatores, hospites cum scaena Ultimae Cenae 
# carpentarii, vitrarii, tornatores cum scaena Christi sanguinem sudantis in monte Golgotha
# vehicularii et fabri (claustrarii) cum scaena Christi a militibus Romanis capti 
# restiones, cultrarii, figuli cum scaena Christi qui ludibrio habetur  
# sutores, sellarum artifices, architecti cubilium, membra familiae Kolping cum scaena flagellationis 
# macellarii et alimentarii cum scaena Ecce homo 
# hortulani, agricolae, fructuum venditores, saltuarii—qui Christo in cruce baiulanda succurrant
# vestifices et vestium negotiatores cum scaena Salvatoris vestimentis spoliati 
# caementarii, dealbatores, tectores cum scaena crucis quinque vulnerum depictorum
# motus Puerorum Exploratorum Sancti Georgii et motus operariorum catholicorum cum scaena passionum nostris temporibus ferendarum
# virgines cum scaena Deiparae desperantis 
# pistores et tabernarii—stantes ante sepulcrum Domini 
# quadrigae igneae cum scaena Ionae quem cete exspuit (signum resurrectionis) 
# discipuli quidam
# symphoniaci tribus Wombach
# clerici et homines publici 
# plebs

## Bibliographia 
* Karl Anderlohr, Förderkreis Lohrer Karfreitagsprozession e.V.: *Die Lohrer Karfreitagsprozession*. G-Medien GmbH, editio altera, Locoriti 2012, ISBN 978-3-944413-07-5.

*Processio dominicae in Palmis Hagiopolitana

## Nexus externi
* Situs proprius processurorum.
* relatio in ephemeride communistica *Neues Deutschland,* 23 Martii 2008.

## Notae
Categoria:Bavaria
Categoria:Ecclesia Catholica
Categoria:Triduum sacrum paschale
Uniforme Rerum Locatrum

(ante annum 1994 *Universale Rerum Locatrum* appellatum), vel , vel simpliciter  etiamsi saepe vulgo utraque vocabula pariter adhibentur. Pleraque  ad paginas interretiales (HTTP) pertinent, sed adhibentur quoque ad fasciculos transferendos (), ad litteras electronicas transmittendas () et pro aliis usibus.

Navigatra interretialia in vitta super paginam URL ostendere solent. URL ordinarium hanc habet formam: ``—ubi `` est *protocollum*, `` est *nomen hospitis*, et `` est *locus fasciculi*.

## Notae 
* Computatrum
* Digitale operis indicatrum
* Navigatrum
* Interrete
* 

## Nexus externi 
*  
*  

Categoria:Interrete
Cibus viarius

[thumb|upright=1.25|Cibus viarius in vico Sinensi urbis [Rangunum|Ranguni nocte offertur]]
**Cibus viarius** in thermopoliis popinisque et tabernis praebetur, saepe etiam in nundinis et a venditoribus viariis, ut homines dum stant vel ambulant se satiare possent neque ad mensam consedere cogerent.

## Bibliographia 
[thumb|upright=2|Cibus viarius in vico lato (*Broad Street*) [Novum Eboracum (urbs)|Novi Eboraci in urbe anno circiter 1906 venundatur]]
[thumb|upright=1.25|Cibus viarius in [Nepalia venundatur]]
* "Street-food: la France n’est plus à la rue" in *Les Cahiers de la gastronomie* n° 11 (2012?)
* Vittorio Castellani, "Les cuisines de rue" in *La pensée de midi* n° 13 (2004) pp. 81–85
* Bruce Kraig, Colleen Taylor Sen, *Street Food around the World: An Encyclopedia of Food and Culture*. ABC-Clio, 2013 
* Artemis P. Simopoulos, Ramesh Venkataramana Bhat, edd., *Street Foods*. Karger, 2000 
* Harlan Walker, ed., *Public Eating: proceedings of the Oxford Symposium on Food and Cookery 1991*. Totenais: Prospect Books, 1992 
* Harlan Walker, ed., *Food on the Move: Proceedings of the Oxford Symposium on Food and Cookery, 1996*. Totenais: Prospect Books, 1997 

* Cibus promptus
* Cibus viarius Mexicanus

## Nexus externi 
* *Street Foodie*
* *The informal food sector*
* F.G. Winarno, A. Allain, "Street foods in developing countries: lessons from Asia"
* *Street Food in Latin America* apud Netflix
* *Street Food* apud Netflix

-
Sidney Altman

thumb|Sidneius Altman.
**Sidney Altman** (natus Montis Regii die 7 Maii 1939; mortuus die 5 Aprilis 2022) fuit biologus molecularis et cytologiae peritus Canadiano-Americanus, qui anno 1989 Praemium Nobelianum chemiae cum Thoma R. Cech accepit, ratione studii catalysis RNA.

Eius alma mater est Massachusettense Institutum Technologiae, et Universitatem Columbiae frequentavit.

## Notae 
## Nexus interni
Categoria:Alumni Instituti Technologiae Massachusettensis
Categoria:Chemici Canadae
Categoria:Chemici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Thomas R. Cech

thumb|Thomas R. Cech.
**Thomas R. Cech** (natus Sicagi 8 Decembris 1947) est biologiae molecularis et biochemiae peritus Americanus, qui anno 1989 Praemium Nobelianum chemiae cum Sidney Altman accepit, ratione studii catalysis RNA.

Eius alma mater est Institutum Technologiae Californiense. Professor Universitatis Coloratensis apud Boulder docet.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Instituti Technologiae Californiensis
Categoria:Chemici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Guillelmus Tirel

**Guillelmus Tirel** cognomine ***Taillevent*** (i.e. "qui ventum secat") fuit magister coquus iuxta reges Franciae Carolum V et Carolum VI. Natus inter annos 1310 et 1315, mortuus est anno 1395. Libri praeceptorum coquinariorum *Viandier* nuncupati ille a posterioribus auctor nuncupatus est, sed falso: liber enim ante Taillevent natum certe iam exstabat.

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 
* Liliane Plouvier, "Taillevent, la première star de la gastronomie" in *Histoire* no. 61 (Novembri 1983) pp. 93-94 situs venalis
* 

## Nexus externi 
* "Le Viandier Taillevant" apud ARLIMA

 

Categoria:Nati saeculo 14
Categoria:Mortui 1395
Categoria:Coqui
Categoria:Aulici
Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Carolus VI (rex Francorum)
Categoria:Carolus VII (rex Francorum)
Georgius (magnus dux Volodimiriae)

Sanctus **Georgius Vsevolodi filius** (Russice *Юрий Всеволодович*), die 26 Novembris anno 1188 Susdaliae natus et 4 Martii 1238 mortuus, fuit magnus dux Volodimiriae ab anno 1212 usque ad annum 1216 et ab 1218 usque ad mortem. Dux Gorodetsensis fuit annis 1216—1217 et dux Susdaliensis annis 1217—1218 

Vsevolodi Nidi Magni et Mariae Svarni filiae filius tertius, a patre contra legem hereditatis filio seniore Constantino neglecto magnus dux Volodimiriae nuncupatus est. A fratribus pulsus erat sed Constantino mox mortuo iterum magnus dux factus est. Periit cum familia tota Mongolis duce Bato invasis. Iorgoviciam urbem condidit. 

Memoria eius ab Ecclesia Orthodoxa Russica 4 Februarii colitur.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Ruricidae
Categoria:Magni duces Volodimiriae
Aristides (nomen)

**Aristides** (Graece Ἀριστείδης) est nomen atque praenomen masculinum Graecum. Rarior etiam cognomen est.

## Qui hoc nomen habuerint 
* Aristides
* Marcianus Aristides, sanctus

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Aristides Boucicaut
* Aristides Briand
* Aristides Cavaillé-Coll
* Aristides Cavallari
* Aristides de Sousa Mendes
* Aristides Gomes
* Aristides Leonori
* Aristides Moraitines
* Aristides Mpaltas
* Aristides Pereira

## Qui hoc cognomen habuerint 
* Publius Aelius Aristides

* 2319 Aristides, asteroides

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina masculina
Categoria:Cognomina
Categoria:Praenomina Lusitana
Hubertus

**Hubertus**, vel **Hucbertus** seu **Ubertus**, est praenomen masculinum, Germanica origine, quod e vocabulis *hugu* ("mens" vel "animus") et *beraht* ("clarus" vel "splendens") ducitur. Hodie apud Francogallicos, Theodiscos Anglicosque utitur (vulgo *Hubert*).

## Homines 
* Hubertus Colson
* Ubertus Decembrius
* 
* Hubertus Goltzius
* Hubertus Heil
* Hubertus Herbreteau
* Hucbertus Leodiensis
* Hubertus Loutsch
* Hubertus Maga
* Hubertus Minnis
* Hubertus Ney
* Hubertus Pierlot
* 
* Hubertus Schlebusch
* Hubertus Walterus
* Hubertus Wolf

## Notae 
Categoria:Praenomina masculina
Trapeziticus

[thumb|[The Oxyrhynchus Papyri|P. Oxy. 1183, papyrus primi saeculi exeuntis Isocratis *Trapeziticum* (44–48) continens.]]
***Trapeziticus*** (Graece Τραπεζιτικός, e τράπεζα = argentaria, hoc est oratio de argentaria) est oratio iudicialis a logographo Isocrate circa 392 a.C.n. pro regis Bospori adfine quodam contra argentarium Pasionem scripta. Narratione insignis est haec oratio quam Dionysius Halicarnasseus elegit ut Isocratis ingenium in hoc genere manifestum faceret.

## Argumentum 
Pasion est argentarius alioqui notus quoniam Timotheo stratego liberaliter pecuniam commodabat Demosthenis pater pecuniam apud eum collocabat. E servo primo libertus, deinde civis Atheniensis factus magnas divitias collegit. Diu post illud iudicium florebat e quo incolumis igitur evasisse videtur. Cliens Isocratis vero filium praecipui ministri regis Satyri se dicebat quocum Athenienses commercii causa amici erantː eius soror regis filio nupserat. Praeterea epistulam regis se commendantem producebat. Tempore quo iuvenis pater a Satyro in carcerem coniectus erat et ipse omnes pecunias reddere et in Pontum redire iussus erat, Pasion occasionem fraudis nactus estː ipse enim iuvenis pecuniam quam apud argentarium habebat coram testibus infitiari coepit ne Satyro cognosceretur. Postquam vero pater cum rege in gratiam rediit et bona restituta sunt filius aurum reciperare voluit sed Pasion depositum negabat. In re intricatissima et obscurissima egregie narratione usus est Isocratesː nam Pasion fraudes et subterfugia omnis generis adhibuisse dicitur, testem de medio sustulisse, ipsum accusatorem retro accusasse quod sibi pecunias subripuisset, scripta pacta adulterasse, iusiurandum peierasse...

## Notae 
## Editiones et commentarii 
*Collection des Universités de Franceː Georges Mathieu et Emile Brémond, *Isocrate. Discours I*. Les Belles Lettres, 1929. Cum apparatu critico et versione Gallica.

## Plura legere si cupis 
*Raymond Bogaert, *Banques et banquiers dans les cités grecques*, Lugduni Batavorum, 1968 
*Drerup (Engelbert) . *De Isocratis orationibus iudicialibus quaestiones selectae*, Teubner, 1896 Recensio critica
*M. Edwards, "Isocrates" in *Narrators, Narratees, and Narratives in Ancient Greek Literature: Studies in Ancient Greek Narrative*, Brill, 2004ː 337-342
*P.L. Galle, *De Isocratis oratione Trapezitica: dissertatio inauguralis*, Dresdae, 1883
*Johannes Hasebroek, "Zum griechischen Bankwesen der klassischen Zeit", *Hermes*, 1920ː 113-173 
*George Miller Calhoun, "Documentary Frauds in Litigation at Athens", *Classical Philology*, 1914ː 134-144
*Robin Seager, "The Authorship of the Trapeziticus", *The Classical Review*, 1967ː 134-136
*J. C. Trevett, "P.Oxy. 2537 and Isocrates' Trapeziticus", *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik*, 1990ː 22-26

## Nexus externi 
*Textus Graecus apud Perseum et [apud Vicifontem](https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_(%CE%99%CF%83%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82)) Idem apud Remacle cum Francogallica interpretatione 

Categoria:Orationes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Anita

**Anita** est praenomen femininum Hispanicum atque Lusitanum, quod e nomine hebraico "Anna" originem ducit atque 'parva Anna' significat.

## Quae hoc praenomen habuerint 
* Anita Briem
* Anita Brookner
* Anita Ekberg
* Anita Fetz
* Anita Garibaldi
* Anita Guerreau-Jalabert
* Anita Račvelišvili
* Anita Thanei

## Notae 
* *Anita B.*, pellicula
* , urbs in Iova
* , urbs in provincia Cathariniana

Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Hispanica
Categoria:Praenomina Italica
Categoria:Praenomina Lusitana
Virginia (praenomen)

**Virginia** vel **Verginia** est praenomen femininum Latinum, Etrusca origine.

## Quae hoc nomen habuerint 
* Verginia, virgo Romana
* Michaela Virginia Toader

## Quae hoc praenomen habuerint 
* Virginia Déjazet
* Virginia Maria de Leyva
* , filia Galilaei Galilaei
* Virginia Gordon
* Virginia Raggi
* Virginia Satir
* Virginia Woolf

* Virginia, civitas Americana
* 50 Virginia, asteroides

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Dacoromanica
Categoria:Praenomina Hispanica
Categoria:Praenomina Italica
Categoria:Praenomina Lusitana
Sapia Salvani

**Sapia** **Salvani** (nata Senae Iuliae anno 1210 circa; mortua Collis anno 1278 circa) fuit nobilis mulier Senensis, quae apparet in *Purgatorio*, secundo Divinae Comoediae libro, a Dante Alagherio scripto.

## Biographia 
[thumb|Sapia cum Provenzano Silvano in tabula a [Bernardus Celentano|Bernardo Celentano picta.]]
Sapia Salviani erat uxor Guinibaldi Saracini, domini castelli Castiglionalto iuxta Montem Regionis, atque matertera Provenzani Silvani. Nepos suus dux factionis Ghibellinorum Senae Iuliae erat, atque illa alios cives invidiabat. Pugnato proelio apud Collem inter Guelphos Florentinos atque copias Senenses, Sapia cladem urbis suae gavisa est. Tamen, Sapia quoque mulier benefica erat, quia anno 1274, quinque annos post mortem mariti, illa xenodochium peregrinorum iuxta Viam Francigenam instituit et Sanctae Mariae dicavit. Probabiliter, secundum memorias, illa Colle necata est a sicario Senense.

## In Divina Comoedia 
Sapia in canto XIII secundi Divinae Comoediae libri Danti Vergilioque occurrit; igitur mulier suam vitam poëtae Florentino narrat. In cornicem invidiorum (quae secunda Purgatorii est), sic animae eorum poenas luunt: in vita intuiti cum invidia fuissent, eorum palpebrae nunc filo metallico consuuntur. Beatus Petrus Pectignanus pro anima sua in Purgatorio orat.

## Notae 
## Bibliographia 
* Carroll, John, ''Prisoners of Hope: An Exposition of Dante's Purgatorio*, Hodder and Stoughton, 1906, p. 196.
* Santagata, Marco, *Le donne di Dante*, Il Mulino, 2021.
* Singleton, Charles, *Purgatorio: Italian Text, Translation, and Commentary'', Princeton University Press, 1991.

Categoria:Collis (Italia)
Categoria:Incolae Italiae
Categoria:Personae Divinae Comoediae (Purgatorium)
Categoria:Sena Iulia
Cavalcans dei Cavalcanti

**Cavalcans** **dei Cavalcanti**, vulgo *Cavalcante dei Cavalcanti* vel ''de' Cavalcanti* (natus Florentiae anno 1220 circa atque mortuus ibidem anno 1280 circa), fuit philosophus epicureus Italicus qui in Medio aevo tardo vixit. Pater poëtae Guidonis Cavalcantis At perfectum narrativum "despexit" in verbis Alagherii Cavalcantem quatit: "Heu, quid ais, vester despexit? An ille superstes / non est? Illi oculos non icit amabile lucem?" Poëta Florentinus eum non respondit (Guido Cavalcans mortuus est anno 1300, mense Augusti, sed Dantes Infernum visitat mense Martii vel Aprilis) et Cavalcans, omni spe deiecta, in sepulcro recidit.

## Notae 
## Bibliographia 
* Bosco, Umberto et Reggio, Giovanni, *La Divina Commedia - Inferno*, Le Monnier, 1988.
* Sermonti, Vittorio, *Inferno'', Rizzoli, 2001.

## Nexus externus 
Categoria:Viri
Categoria:Incolae Tusciae
Categoria:Philosophi Italiae
Categoria:Nati 1220
Categoria:Mortui 1280
Categoria:Personae Divinae Comoediae (Inferna)
Sissimus

**Sissimus** (Russice Сисим) est flumen in Siberia, in territorio Crasnoiarensi Russiae, accola dexter Ieniseae. E confluentia Sissimi Taigensis et Sissimi Steppensis fluminum in Albimontio Manensi (Saiani Orientalis parte) oritur, circa 270 chm fluit et in Ieniseam (in receptaculum aquae Crasnoiarense) effunditur. Cataractis abundat.

Aurum in valle Sissimi superioris effodiebatur.

## Notae
## Nexus externi
* De Sissimo in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 
* Sissimus in *Registro nationali aquarum* 

Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Systema Ieniseae fluminis
Categoria:Territorium Crasnoiarense
Busiris (discretiva)

**Busiris** potest esse:
# Urbs antiqua in Aegypto
# Rex mythicus Aegyptiorum
# Fabula satyrica Euripidis
# Libellus Isocratis
# Fabula scaenica Anglici poetae Eduardi Young
Bibliotheca Nationalis Polonica

[thumb|Bibliothecae [aedificium]]
**Bibliotheca Nationalis Polonica** (Polonice *Biblioteka Narodowa*) est bibliotheca nationalis Poloniae, Varsoviae sita.

Itaque bibliotheca ex vetustissimis institutis culturalibus in Polonia, ut annis inter 1747 et 1795 Bibliotheca Załuskiana fuerat, anno 1928 renata est.

Collectio eius continet plus quam decem milliones librorum.

Est scilicet etiam bibliotheca digitalis Polonica, ubi libros, periodica, graphica, mappas, materias musicas, foliola et codices e collectionibus Bibliothecae Nationalis in promptu habeas.

## Pinacotheca

Pole21DSC 0199.JPG|Ostium.
Fasciculus:Biblioteka_Narodowa_po_remoncie,_Warszawa_(19).jpg|Lectio locus.
Fasciculus:Codex Suprasliensis (5859247) (cropped).jpg|Codex Suprasliensis.
Fasciculus:Sacramentarium_Tinecense_(6823307)_(cropped).jpg|Sacramentarium Tyniec.

*Bibliotheca Iagellonica

## Notae
## Nexus externi
* Situs interretialis bibliothecae proprius (Polonice, Anglice)

Categoria:Varsovia
Pol
Categoria:Bibliothecae publicae
Categoria:Constituta 1928
Categoria:Educatio
Kyzyl Inferior

**Kyzyl Inferior** vel **Maior** (Russice Большой Кизил, Baschkirice Оло Ҡыҙыл) est flumen in Baschkiria re publica et in regione Tscheliabinscensi Russiae. Inter iuga Uralensia Uraltau et Kryktytau prope fontem Kyzylis Superioris oritur, sed in alteram partem fluit. Circiter 172 chiliometra longitudinis est et vico Kyzylensi (''Kizil'skoie*) in Rhymnum influit. Per silvam pinuum, laricum et betularum et per silvisteppam fluit.

## Notae 
## Nexus externi 
* Kyzyl Inferior in encyclopaedia *Aqua Russiae'' 

Categoria:Flumina Russiae Europaeae
Categoria:Regio Celiabinscensis
Categoria:Baschkiria
Categoria:Systema Rhymni fluminis
Parthau

thumb|Parthau montes super planitiem Ahalensem
**Parthau**, vulgo **Kopetdagh** (Persice nunc  کپه‌داغ‎, Turcomannice *Köpetdag*) sunt montes Asiae Mediae, qui per confinium Turcomanniae et Iraniae  haud longe a mari Hyrcano super desertum Karakumense protenduntur. Pars montium Turcomano-Chorassanicorum. Iugi longitudo 650 chm, altitudo maxima 3117 chm. Aşgabat sub Parthau sita est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes Iraniae
Categoria:Montes Turcomanniae