open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Familia Bronteana

[thumb|upright=0.8|[Anna Brontë|Anne, Aemilia, et Carola Brontë, a Branwell fratre pictae, circa 1834.]]
**Familia Bronteana** fuit familia litterarum saeculi undevicensimi, cognomine *Brontë,* Thornton in vico Isuriae Occidentalis nata et deinde cum Haworth in eodem comitatu consociata. Sorores Carola (1816–1855), Aemilia (1818–1848), et Anna (1820–1849) clarae poetae et scriptrices mythistoriarum agnoscuntur. Quae mulieres, sicut multae scriptrices illo tempore, poemata et mythistorias primum pseudonymis masculinis ediderunt, praenominibus *Currer,* *Ellis,* et *Acton Bell.* Earum fabulae animos lectorum ob animi permotionem ingeniique proprietates ad se statim converterunt. *Jane Eyre* Carolae prima mythistoria prospere edita fuit, cum *Wuthering Heights* Aemiliae, *The Tenant of Wildfell Hall* Annae, et alia opera magna litterarum opera postea accepta essent.
thumb|upright=0.5|left|Branwell Brontë a se pictus, 1840.

Tres sorores et Branwell frater (1817–1848) una vivebant intimissime, iuvenesque eorum mentes ingeniosas narrationibus oralibus ludisque in mundo commenticio contortoque positis colebant, et fabulis magis magisque multiplicibus in hoc mundo positis scribendas. Mortes primum matris et tum duarum sororum maiorum natu, ac solitudo earum vitae quotidianae, eos funditus mutaverunt, eorum scripturas necessarie moventes.

[thumb|upright|[Patricius Brontë paterfamilias pictus, circa 1860.]]
Locus natalis Bronteanus Thornton in vico hodie est situs peregrinationis, et eorum domus, rectorium apud Haworth in Isuria, nunc Brontë Parsonage Museum, centiens milia hospitum quotannis accipit.

## Bibliographia
*Alexander, Christine, et Jane Sellars. 1995. *The Art of the Brontës.* Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 9780521438414. Google Books.
*Barker, Juliet R. V. 1995. *The Brontës.* Londinii: Phoenix House. ISBN 1-85799-069-2.
*Barker, Juliet. 2016. *The Brontës: a life in letters.* Londinii: Little, Brown. ISBN 9781408708316.
*Drabble, Margaret, ed. 1985. *The Oxford Companion to English Literature.* Ed. 5a. ISBN 978-0-19-866130-6.
*du Maurier, Daphne. (1960) 1987. *The Infernal World of Branwell Brontë.* Londinii: Penguin Books. ISBN 0-14-003401-3.
*Gaskell, Elizabeth. 1857. *The Life of Charlotte Brontë.*
*Peters, Margot. 1977. *Unquiet Soul: Biography of Charlotte Brontë.* Futura Publications. ISBN 9780860075608.
*Smith Kenyon, Karen. 2002. *The Brontë Family: Passionate Literary Geniuses.* Lerner Publications. ISBN 0-8225-0071-X.

*Georgius Gordon, Dominus Byron

## Nexus externi
*Brontë Parsonage Museum in Haworth.
*The Brontës.
*De sororibus Bronteanis.


Categoria:Litterae Anglicae
Categoria:Poesis
Categoria:Fictio
Collegium de Glasneth

**Collegium de Glasneth** (Anglice *Glasney College*), rite "ecclesia collegiata de Glasneth", in oppido Penryn Cornubiae  olim floruit, ab episcopo Exoniensi Gualtero Bronscomb die 25 Martii 1265 conditum, anno 1548 dissolutum.

## Notae 
## Bibliographia 
* Arthur Francis Leach, *English Schools at the Reformation, 1546-8* (Westmonasterii: Constable, 1896) pars 1 pp. 119-121
* Thurston C. Peter, *The History of Glasney Collegiate Church*. Camborne, 1903 Textus apud *Internet Archive*
* J. A. C. Vincent, "Abstract of Glasney Cartulary" in *Journal of the Royal Institution of Cornwall* (1889) pp. 213-263
* James Whetter, *The History of Glasney College*. Padstow: Tabb House, 1988

## Nexus externi 
* "Glasney College remains" apud *Historic England*
* "Glasney College"

Categoria:Seminaria
Categoria:Penryn
Categoria:Constituta 1265
Categoria:Loci archaeologici Cornubiae
Calceus gymnicus

[thumb|Calcei [teniludus|teniludi]]
**Calceus gymnicus** vel **athleticus** vel **campester** est calceus  ad artes athleticas et exercitationem corporis aptus. Hodie plerumque solea cummea et parte superiore scortea vel textili fabricatur. Varii calcei ad varios ludos excogitati sunt.

## Notae 
* Pes

## Nexus externi 
Categoria:Vestimenta
Pelusium

thumb|Delta Nili et Pelusium
**Pelusium** (Graece *Πηλούσιον*) fuit urbs Aegyptia antiqua non procul a mari Mediterraneo (circiter 4 km)  posita  in Delta Nili prope rami orientalis   ostium quod ob id ipsum Pelusiacum dicebant ; ita ex regione harenosa et avia velut ianua orientalis Aegypti a Palaestina erat quia ob angustias inter Arabicum sinum et mare nostrum  factas hostes  inde facilius ab introitu prohiberi poterant. Qua de causa in historiis multa proelia memorantur ab eis qui Aegyptum vi intrare conabantur ibi commissa.

Antiquitate posteriore, Pelusium fuit urbs prima quae inguinale plaga patitur.
## De nomine 
Nomen Graecum Pelusium ob circumiacentes paludes e vocabulo πηλός (lutum) ductum est. Nomen Aegyptiacum huius oppidi *Peremun* fuerat , hoc est "quod effecit Amon" atque fortasse phonetice ad nomen Graecum contulit. Fuit tamen postea alia etymologia a nonnullis auctoribus proposita, ad patrem Achillis Peleum nomen referens.

## Notae 
## Fontes 
* Charito, *Chaereas et Callirhoe* VII.3.3 (vide etiam VI.8.2 et VII.5.12).
* Herodotus, *Euterpe* 15, 17, 141
*  libro decimo septimo capite primo 21

## Plura legere si cupis 
*Jean-Yves Carrez-Maratray, "« Pelusium robur Aegypti » de l'état des sources à l'état des lieux", ''Bulletin de l'Association Guillaume Budé'', 1995ː 140-151

## Nexus externi 
Categoria:Urbes Aegypti antiquae
Categoria:Urbes Imperii Romani
Mozu Kofungun

[thumb|[Mausoleum "*Daisen Kofun*", pro Imperatore Nintoku, unus grecis Mozu Kofungun]]
thumb|Mausoleum *"Kamiishizu Misanzai*",  pro Imperatore Ricyū, tertius maxium "kofun"
**Mozu Kofungun** (Iaponice 百舌鳥古墳群) est grex summa sepulcretorum et mausoleorum Imperatorium Iaponicorum antiquo aetate modo *kofun* (Iaponice 古墳) circa saeculo 5 in Sacaio, praefectura Osakensis. Maxima inter 44 *kofun* est "Daisen kofun" quod 2,8 km longuitudine concumferentiae et mausoleum pro Imperatore Ninkotku, XVI Imperator Iapoiae.

Die 6 Iulii 2019, Mozu Kofungun ad tabula Patrimonium totius mundi ab UNESCO regestus est, cum Furuichi Kofungun, grex *kofun* similes in urbe Fujiidera et Habikino, Osakensis.

## Notae 
## Nexus Externi 
De grece Mozu Kofungun (Situs publicus Sacaio, Iaponice)

Categoria:Osaka
Categoria:Loci hereditatis mundialis in Iaponia
Categoria:Iaponia
Publius Petronius (praefectus Aegypti)

Publius Petronius fuit eques Romanus cui praefecturam Aegypti tradidit Augustus anno 24 a.C.n. usque ad annum incertum, fortasse circa 20 a.C.n. Aelio Gallo succedebat qui infelicem militiam in Arabiam Felicem absolverat. In hac praefectura Petronius et irrigationi camporum per novos canales operam dedit ne annis quibus Nilus minus solito crescebat famem tolerarent incolae, et bellum cum Aethiopum regina Candace gessit quae mox pacem per legatos ab Augusto petivit. Seditionem Alexandriae quoque oppressise dicitur.

## De nomine et gente 
Nomen sine cognomine traditum est. Praenomen apud historicum Dionem Cassium Gaius legitur quidem, sed Plinius Maior eum Publium nominat. Cum et in papyro anno 22 a.C.n. inscripta Publius Petronius legatur, plerique eruditi hodie hoc praenomen malunt. Vulgo creditur pater triumviri monetalis Publii Petronii Turpiliani fuisse qui anno 19 a.C.n. denarios Romae cudebat et avus Gai Petronii consulis suffecti anni 25 quod quidem fieri potuit, sed non certum est.

## De cursu honorum 
An idem fuerit qui tribunus militum Petronius, siquidem unus e paucis exstitit qui  cladi Crassianae ad Carrhas acceptae (53 a.C.n.) superfuisset et res gestas narrare potuit incertum est. Si ita est idoneus vir erat et per aetatem et ob peritiam armorum cui expeditio adversus Aethiopes mandaretur, tempore quo praecessor Gallus rem in Arabia male gesserat. Iam Gallo praefecto sed in Arabia diu manente provinciae Aegypto praefuisse videtur Petronius, fortasse ut legatus et in absentia.

Bellum Aethiopicum simul cum bello Arabico in *Rebus gestis Divi Augusti* ita celebrabatur ː *meo iussu et auspicio ducti sunt duo exercitus eodem fere tempore in Aethiopiam et in Arabiam, quae appellatur Eudaemon, maximaeque hostium gentis utriusque copiae caesae sunt in acie et complura oppida capta. In Aethiopiam usque ad oppidum Nabata perventum est, cui proxima est Meroe. In Arabiam usque in fines Sabaeorum processit exercitus ad oppidum Mariba.* Haec verba non omnino congruunt cum Strabonis narratione, qui reginam Aethiopum Syenen et Elephantinam ex improviso cepisse et incolas in servitutem redegisse scribebat atque ita praefectum Petronium  cum militum decem milibus auxilio Alexandria venire coegisse, eo magis quo illi legati Augustum in insula Samo convenerunt unde Cantabria nuper pacata et Tiberio in Armeniam iam praemisso expeditionem adversus Parthos iam meditabatur ː itaque ne Parthicum consilium bello minime opportuno turbaretur aequissimas condiciones pacis Aethiopibus concessit.

## Notae 
## Plura legere si cupis 
* Arthur Stein, *Die Präfekten von Ägypten in der römischen Kaiserzeit*, Bernae, aedibus A. Francke, 1950. (Dissertationes Bernenses historiam orbis antiqui nascentisque medii aevi elucubrantes. Ser. 1, fasc. 1) ː 17-18 Recensio critica Alia recensio critica
Categoria:Praefecti Aegypti
Categoria:Nati saeculo 1 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 1 a.C.n. aut 1
Categoria:Exploratores Romani antiqui
Furuichi Kofungun

[thumb|Visio "Kondagobyoyama Kofun", [mausoleum pro Imperatore Ōjin]]
[thumb|[Simulatio computatralis "Natatuyama Kofun", mausoleum pro Impreatorix Natatsu, uxor Ōjin]]
**Furuichi Kofungun** (Iaponice 古市古墳群) est grex summa sepulcretorum et mausoleorum imperatorum Iaponiae antiquo aetate modo *kofun* (Iaponice:古墳) circa saeculo 4 ad saeculum 5 in urbe Fujiidera et Habikino, Osakensis. Inter eos, maxima mausoleum *kufun* est "Kondagobyoyama Kogun" pro Imperatore Ōjin esse putatur. Secundum maximum *kofun* post "Daisen *Kofun*" in Sacaio est.

Die 6 Iulii 2019, Furuichi Kofungun ad tabula Patrimonium totius mundi ab UNESCO regestus est, cum Mozu Kofungun.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs publicus (Iaponice)

Categoria:Osaka
Categoria:Loci hereditatis mundialis in Iaponia
Categoria:Iaponia
Synecdemus

***Synecdemus*** Hieroclis grammatici (de quo auctore nihil scitur) est enumeratio eparchiarum 64 et urbium 912 imperii Romani Orientalis. Imperatore Iustiniano ante annum 535 confectum esse constat.

## Bibliographia 
; Editiones
* 1735 : Petrus Wesselingius, ed., *Vetera Romanorum itineraria, sive, Antonini Augusti Itinerarium cum integris Jos. Simleri, Hieron. Suritae, et And. Schotti notis, Itinerarium Hierosolymitanum, et Hieroclis grammatici Synecdemus*. Amstelaedami: Wetstenius et Smith Textus apud *Internet Archive*
* 1840 : Immanuel Bekkerus, ed., *Constantinus Porphyrogenitus De thematibus et De administrando imperio; accedit Hieroclis Synecdemus*. Bonnae: Weber (*Corpus scriptorum historiae Byzantinae*, 9)  Textus apud *Internet Archive*
* 1866 : Gustavus Parthey, ed., *Hieroclis Synecdemus, et Notitiae Graecae episcopatuum; accedunt Nili Doxapatrii Notitia patriarchatuum*. Berolini: Nicolaus 
* 1893 : A. Burckhardt, ed., *Hieroclis Synecdemus*. Lipsiae: Teubner
* 1939 : E. Honigmann, ''Le Synekdèmos d'Hiéroklès et l'opuscule géographique de Georges de Chypre''. Bruxellis

## Nexus externi 
* Enumeratio sicut apud Honigmann (1939) legitur
** Tabula eparchiarum urbiumque Europae et Asiae
** Tabula eparchiarum urbiumque Orientis et Africae

Categoria:Scripta saeculo 6
Categoria:Constantinopoleos scripta
Categoria:Litterae Graecae mediaevales
Categoria:Imperium Byzantinum
Categoria:Libri geographici
Tres philosophi (tabula)

[thumb|*Tres philosophi*. [Museum Historiae Artis (Vindobona)|Museum Historiae Artis Vindobonensis]]
***Tres philosophi*** est tabula circa annum 1508 a Georgio de Castello Franco artifice Veneto picta. Quae tabula medio saeculo XVII Bruxellis in collectu archiducis Leopoldi Gulielmi monstrabatur, teste pictore Davide Teniers qui pinacothecam Archiducis depinxit. Vindobonae in Museo Historiae Artis hodie servatur.

## Bibliographia 
[thumb|upright=2|[Pinacotheca archiducis Leopoldi Gulielmi (Teniers)|Pinacotheca archiducis Leopoldi Gulielmi Bruxellis anno fere 1650 a curatore Davide Teniers picta (Museum Historiae Artis Vindobonensis). Tabula *trium philosophorum* summa acie ad sinistram videtur]]
* Mino Gabriele, *"I tre filosofi", i magi e il notturlabio*, in: «Fontes. Rivista di filologia, iconografia e storia della tradizione classica», 9./10, 2006-2007, p. 121-131.
* Felton Gibbons, ''Giorgione's Humanism in the 'Tempesta' and the 'Three Philosophers'*, in: «Antichità viva», 17, 1978, fasc. 4/5, p. 12-36.
* Ernst H. Gombrich, *A Note on Giorgione's 'Three philosophers'*, in: «The Burlington Magazine», 128, 1986, p. 488.
* Willi Hirdt, *Bildwelt und Weltbild. Die drei Philosophen Giorgiones'', Tubingae 2002, ISBN 3-7720-2785-7

Categoria:Confecta saeculo 16
Categoria:Georgius de Castello Franco
Categoria:Tabulae pictae
Categoria:Museum Historiae Artis (Vindobona)
Heliopolis (Aegyptus)

thumb|Delta Nili et Heliopolis
**Heliopolis** (Graece Ἡλίου πόλις, interpretatio Latina *Solis urbs* apud Plinium legitur) fuit urbs Aegyptia antiqua summo trigono  posita  quod efficit  Delta Nili, paulum ad orientem versa ; cultui dei Solis et bovis *Mnevis*  dedita erat cuius sacerdotes rerum caelestium peritissimi habebantur et  astronomiam Graecos docuisse putabantur ; narrabant enim philosophos Platonem et Eudoxum aliquamdiu ibi moratos occultam doctrinam ut acciperent. Tempore vero  quo Strabo templum visit nihil tale exstabat atque civitas circa templum iam deserta erat. Domum tamen ubi Plato habitaverat adhuc viatoribus ostendebant. Multi obelisci ibi fuerant quorum duo integerrimi, Flaminius et Solaris dicti, Romam iussu Augusti advecti sunt ubi etiamnunc a visitatoribus conspiciuntur. Alii a Cambyse, Persarum rege, olim destituti sive humi iacebant sive ambusti erant. Nomen ipsum urbis  Graece "Solis civitatem" significabat, quod nomen urbi a Macedonibus inditum est postquam Aegypto potiti sunt, ob maximum dei Râ templum ibi situm.
## Notae
## Fontes 
*Diodorus Siculus, libro primo *Bibliothecae Historicae* 59.3-4
*Herodotus, *Euterpe* 3 et 73 et 111
* XXXVI.14-15
*  libro decimo septimo capite primo 27-30

Categoria:Urbes Aegypti antiquae
Categoria:Heliopolis
Categoria:Urbes Imperii Romani
Categoria:Loci archaeologici Aegypti
Stilus

thumb|Stilus aeneus mediaevalis
**Stilus**, rarius **graphium** (Graece ), erat instrumentum scriptorium ferreum vel aeneum, quo in ceratis tabulis veteres scribebant, quod ab una parte acuminatum erat ad litteras formandas, ab altera obtusum et planum ad delendum, si opus esset, quod scriptum fuerat, et ceram rursus complanandam.

## Notae 
## Bibliographia 
* Hurschmann, Rolf. "Stylus". In *Brill’s New Pauly*, ed. Hubert Cancik, Helmuth Schneider, Christine F. Salazar. 2006.

## Pinacotheca 

Fresco showing a woman so-called Sappho holding writing implements, from Pompeii, Naples National Archaeological Museum (14842101892).jpg|Femina cum stylo tabulaque, pictura Pompeiis facta
Saepe stilum vertas 1.jpg|Stilus et tabulae
Stylus.jpg|Stili mediaevales ex variis materiis facti

* Quadrum tactile
* Stilus plumbatus

## Nexus externi 
Categoria:Instrumenta scribendi
Litterae Britanniae

[thumb|[Galfridus Chaucer, pater litterarum Angliae.]]
[thumb|upright=0.8|Prima pagina solius [manuscriptum|manuscripti carminis Beowulf.]]
[thumb|upright=0.6|[Carolus Dickens.]]
**Litterae Britanniae** sunt litterae Regni Uniti Magnae Britanniae et Hiberniae Septentrionalis, Monapiae, Insularumque Normannicarum. Hic tractantur litterae Anglice scriptae, lingua Anglo-Saxonica non exclusa. Appositae etiam sunt litterae Anglo-Latina et Anglo-Normannica, praecipue ubi scripta in his linguis ad evolutionem linguae Anglicae et litterarum Anglicarum pertinent. Maiores personae qui Scotice scribebant investigandi sunt, sed praecipua investigatio in commentariis de litteris Scotiae invenienda sunt.
 
## Praemia litterarum
Inter scriptores Britannicos qui Praemium Nobelianum Litterarum acceperunt sunt Rudyard Kipling (1907), Ioannes Galsworthy (1932), T. S. Eliot (1948), Bertrand Russell (1950), Winston Churchill (1953), Gulielmus Golding (1983), V. S. Naipaul (2001), Haroldus Pinter (2005), Dorothea Lessing (2007), et Kazuo Ishiguro (2017).
 

*Bibliorum versio regis Iacobi
*Bibliotheca Britannica
**Encyclopaedia Britannica*
*Lingua Scotica (Teutonica)
*Litterae Hiberniae Septentrionalis
*Poesis Anglica
*Poesis Cambrica
*Poesis Scotica
*Gulielmus Shakesperius
**The Tales of Canterbury*
*Theatrum Britanniarum Regni
*Theatrum Cambriae
*Theatrum Scotiae
**Utopia*

 
## Bibliographia
*Bloom, Harold, ed. 1985–1987. *Twentieth-century British literature.* 6 voll. Novi Eboraci: Chelsea House Publishers. ISBN 0877548099.
*Carter, Ronald, et John McRae. 2017. *The Routledge history of literature in English: Britain and Ireland.* Ed. 3a. Londinii et Novi Eboraci: Routledge. ISBN 9780415839747.
*Damrosch, David, ed. 1999. *The Longman anthology of British literature.* 2 voll. Novi Eboraci: Longman. ISBN 0321011732 (vol. 1), ISBN 0321011740 (vol. 2).
*Erzgräber, Willi. 1999. *Der englische Roman von Joseph Conrad bis Graham Greene: Studien zur Wirklichkeitsauffassung und Wirklichkeitsdarstellung in der englischen Erzählkunst der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts.* Tubingae et Basiliae: UTB Francke. ISBN 3-8252-1989-5.
*Gehring, Wolfgang. 2004. *Englische Fachdidaktik: Eine Einführung.* Ed. 2a. Berolini: Erich Schmidt Verlag. ISBN 3-503-06196-7.
*Gelfert, Hans-Dieter. 2005. *Kleine Geschichte der englischen Literatur.* Monaci: Verlag C. H. Beck. ISBN 3-406-39281-4.
*Partridge, A. C. 1969. *Tudor to Augustan English: a Study in Syntax and Style, from Caxton to Johnson.* The Language Library. Londinii: A. Deutsch.
*Richetti, John J., 2017. *A history of eighteenth-century British literature.* Editio Universitatis Pennsylvaniensis. Hoboken Novae Caesareae: John Wiley & Sons, Inc., et Blackwell. ISBN 9781119082132 (pdf), ISBN 9781119082125 (electronica).
*Sanders, Andrew. 2004. *The Short Oxford History of English Literature.* Oxoniae: Clarendon Press. ISBN 0-19-926338-8.
*Seeber, Hans Ulrich, ed. 2012. *Englische Literaturgeschichte.* Ed. 5a. Stutgardiae: Verlag J. B. Metzler. ISBN 978-3-476-02421-3.

Categoria:Litterae Anglicae

Britannia
Dopamina

**Dopamina** est compositum organicum et neurotransmissor in cerebro, quo munera systematum et remunerationis et extrapyramidalis (motuum) habet. 

In nonnullis cerebri structuris dopamina abunde invenitur, ut in substantia nigra. Inopia dopaminae morbo Parkinson signum morbi proprium attribuebatur.

Receptoria neurotransmissoris quae ad dopaminam spectant, *dopaminergica* nominantur.

## Natura chemica 
Nomen IUPAC est 4-(2-amino-aethyl)-benzino-1,2-diolum. Simul est catecholaminum, quare dopaminae greges et catecholi et aminae insunt.

Fasciculus:Brenzcatechin.svg|Catecholum
Fasciculus:Fenyloetyloamina.svg|Phenyl-aethyl-aminum

## Biochemia 
Dopamina per enzymum dopamini beta-hydroxylasis in neurotransmissorem noradrenalinam transvertitur.

## Physiologia 
In organismo, dopamina est et hormon et neurotransmissor. Synthesis imprimis ex aminoacido phenylalaninae fit, quod per aminoacida ipsa tyrosinae et laevodopa (L-DOPA, 3,4-dihydroxyphenylalanina) in dopaminam convertitur. Degradatio dopaminae per enzyma MAO-B et COMT fit.

### Dopamina neurotransmissor 
In systematis nervosi centralis dopamina est neurotransmissor, quae receptoria dopaminergica, ut D2 obsidet. Liberatur dopamina de neuronibus substantiae nigrae et areae tegmentalis ventralis.

## Notae 
* Lobus frontalis
* Noradrenalinum
* Systema excitans reticulare ascendens
* Via dopaminergica

## Nexus externi 
* Fons nominis Latini. 

Categoria:Amphetaminum
Categoria:Catecholamina

Categoria:Hormonta
Categoria:Incitamenta
Categoria:Libido
Categoria:Neurotransmissores
Categoria:Phenethylamina
!
Stella Teegarden

thumb|upright=1.5|Motio propria stellae Teegarden ope photographematum quoque secundo anno factorum monstrata 
**Stella Teegarden** est pumilio rubra typi M in constellatione Arietis visa, a nobis fere 12 s.l.a. distans. Satellitibus ad minimum duobus circuitur. Nomen habet e primo repertore Bonnard Teegarden, qui cum collegis anno 2003 ex imaginibus photographicis ab anno 1951 collectis hanc stellam recognovit.

## Bibliographia 
[thumb|[Bonnard Teegarden|Bonnard J. Teegarden, primus repertor huius stellae]]
* B. J. Teegarden et al., "Discovery of a New Nearby Star" in *Astrophysical Journal Letters* vol. 589 (20 Maii 2003) pp. L51–L53
* Amri Wandel, Lev Tal-Or, "On the Habitability of Teegarden's Star planets" in *Astrophysical Journal* vol. 800 (30 Iulii 2019)

* Index stellarum proximarum

## Nexus externi 
Categoria:Aries (constellatio)
Categoria:Systemata planetaria
Categoria:Res astronomicae anno 2003 repertae
Sitcha

thumb|Portus Sitchae
**Sitcha** (Anglice *Sitka*, Tlingitice '**), antea **Portus Novo-Archangelscensis''' (Russice ), est urbs et burgus in Alasca meridiana, in insulis  et  sita. Censu anno 2010 habito, 8881 incolas habet.

Superficies terrestris est  km, superficies tota , propter quam Sitcha est maxima urbs-comitatus Civitatum Foederatarum.

Urbs a Russis anno 1799 condita est et erat ab anno 1808 ad annum 1867 caput Americae Russicae.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Urbes Alascae
Hymnus Olympicus

thumb|Prima editio.
**Hymnus Olympicus** (Neograece Ολυμπιακός Ύμνος) est carmen a Costantino Palama pactum et verbis modos a Spyridone Samara aptatum. Anno 1896, in primis novis certaminis, primum cantum est.

## Textus 
### Interpretatio latina 
## Nexus externi 
*Situs MusicBrainz 

Categoria:Scripta 1896
Categoria:Hymni
Categoria:Graeciae scripta
Categoria:Olympia Certamina
Numerus communalis

**Numerus communalis** in administratione nonnullarum civitatum est numerus quo quodque commune distinguitur. Differt a numero cursuali, qui quoque locum geographicum indicat. Inter civitates qui talibus numeris utuntur sunt Austria, Dania, Francia, Germania, Helvetia, Philippinae, Suecia.

## Germania 
In Germania *Amtlicher Gemeindeschlüssel* (ad verbum "clavis communis officialis") constat ex octo numeris, qui terram foederalem, circulum, provinciam, communeque indicat.

## Notae 
## Nexus externi 
* Liste "Amtlicher Gemeindeschlüssel" (AGS) für Deutschland - Riser ID (PDF, 2015) 

Categoria:Administratio civitatum
Sudarium

thumb|Sudarium lineum
**Sudarium** est pannus quo sudor faciei detergetur et nares purgantur. Ex lino, xylino, serico, vel alia materia fabricatur.

Idem significat vocabulum *orarium*, quod saeculo III ortum est. Sudaria in capite adhibetur et accessoria in multis culturis in saltationibus in opiniones vulgares.

## Notae 
* Sudariolum
* Mappa
* Mantele

## Nexus externi 
Categoria:Textilia
Poetae Confoederationis

[thumb|upright=0.8|[Carolus G. D. Roberts Eques, pater poesis Canadiensis iam vivus appellatus.]]
[thumb|upright=0.5|[Bliss Carman.]]
[thumb|upright=0.5|[Archibaldus Lampman.]]
[thumb|upright=0.5|[Duncan Campbell Scott.]]
**Poetae Confederationis** fuerunt grex poetarum Canadensium decennio Confoederationis Canadae constitutae (annis 1860) natorum, qui certam auctoritatem in litteris Canadae annos ex 1880 et 1890 primum habebant. Nomen a Malcolm Ross, professore criticoque Canadiensi excogitatum est, qui id in praefatione *Poets of the Confederation,* anthologia anni 1960, ad quattuor poetas—Carolum G. D. Roberts (1860–1943), Bliss Carman (1861–1929), Archibaldum Lampman (1861–1899), et Duncan Campbell Scott (1862–1947)—adhibebat, sic scribens: "Satis aequum est, ut puto, Roberts, Carman, Lampman, et Scott nostros 'poetas Confoederationis' appellare."

Hoc vocabulum recentius ad Gulielmum Wilfred Campbell (?1860–1918) et Fridericum Georgium Scott (1861–1944), nonnumquam ad Franciscus Iosephum Sherman (1871–1926), Paulinam Johnson (1861–1913), et Georgium Fridericum Cameron (1854–1885), atque interdum ad Isabellam Valancy Crawford (1850–1887) a criticis adhibetur.

## Historia 
Poetae Confoederationis fuerunt primi scriptores Canadienses qui post Confoederationem Canadae anno 1867 late innotuerunt.

Carolus G. D. Roberts, pater poesis Canadiensis agnotus iam vivus, gregem ducebat, cui erant duo rami, quorum alius, Ottavae fundatus, in poetis Archibaldo Lampman, Duncan Campbell Scott, et Gulielmo Wilfred Campbell, alius in Roberts et Bliss Carman consobrino poetis maritimis, constitit. Quattuor poetae maiores in grege erant Roberts, Carman, Lampman, et Scott, ipso Lampman "optimo poeta saepissime habito" in eorum numero, secundum *Twentieth-Century Literary Movements Dictionary.*

Grex, qui ab annis 1890 ad annos 1920 vigebat, formas resque priscas plerumque colebat, sed etiam descriptionem realisticam artesque multa novantis explorabat, coniunctiones enim singulorum hominum cum mundo naturali et civilizatione hodierna non neglegens.

## Notae 
## Bibliographia 
* Bentley, D. R. R. 2004. *The Confederation Group of Canadian Poets, 1880-1897.* Toronti: University of Toronto Press, Scholarly Publishing Division.
* Henderson, Helene, et Jay P. Pederson, eds. 2000. "Confederation Poets: Canada, 1880s-1920s." In *Twentieth-Century Literary Movements Dictionary,* 84–85. Detroiti: Omnigraphics Inc.
* Ross, Malcolm. 1960. *Poets of the Confederation.* Toronti: McClelland and Stewart.

## Nexus externi 
* "The Confederation Poets." Canadian Poetry Press.
* "Poets of the Confederation: Current Approaches." *Canadian Poetry: Studies / Documents / Reviews* 14 (Spring/Summer 1984).
* "The Confederation Poets." The Poets’ Pathway Committee.

Fasciculus:Wilfred Campbell.jpg|Gulielmus Wilfred Campbell.
Fasciculus:Canon Fred Scott (from his book).jpg|Fridericus Georgius Scott.
Fasciculus:Isabella Valancy Crawford.jpg|Isabella Valancy Crawford, circa 1919.

Categoria:Poesis Canadae
Categoria:Historia Canadae
Categoria:Romanticismus
Categoria:Greges hominum
Nucleus basalis telencephali

**Nucleus basalis telencephali** vel saepius **nucleus basalis MEYNERT** (nbM) vel **nucleus basalis magnocellularis** est grex neuronorum imprimis in substantia innominata partis basalis telencephali locatus. Est pars systematis cholinergici, quod ad amygdalam, hippocampum et corticem cerebri spectat.

Nucleus in gubernatione somni et vigilantia animi coniungitur. Malum nuclei basalis cum vitio functionum animi vel cerebri nexum est.

## Contextus anatomicus et physiologicus 
### Nucleus basalis intra partem basalem telencephali 
Telencephali pars basalis, extra thalamum, commutatorem ventralem a trunco cerebri ad corticem constituit. Quamquam neurotransmissorem principalem acetylcholinum esse videtur, alii, ut GABA quoque momentum habent. 

Nucleo basali plurimi nexus inter ceteros nucleos magnocellulares partis basalis, nuclei septalis medialis enim et nuclei striae diagonalis, sunt. Sub microscopio magna ex parte cellulae neuronales nuclei magnocellulares et multipolares, quaedam cum granulis acidophilicis intracytoplasmicis, quae in parte intra mitochondriis locatae videtur: anteromedialiter cellularum 36% typi magnocellularis, posterolateraliter 54%. Cetera neurona parviora sunt, de forma fusiformi.

### Systema excitans reticulare ascendens et nucleus basalis 
Nucleus in gubernatione somni et vigilantia animi coniungitur. 

## Natura nuclei basalis 
Nucleus ex grege neuronorum cholinergicorum constitutus est, et simul est pars systematis cholinergici, quod fibrae nervales cum synapsibus cholinergicis (i.e. cum neurotransmissore acetylcholinie ACh) in cerebrum mittit. Nuclei neuronorum cum fibris cholinergicis nuclei basalis etiam abbreviantur *Ch4* Hodie Ch4 rursum in hominibus subdividitur inter: 
* Ch4a (pars anterior)
* Ch4al (pars anterolateralis)
* Ch4ai (pars anterointermedia)
* Ch4i (pars intermedia)
* Ch4iv (pars intermedioventralis)
* Ch4p (pars posterior)

## Significatio clinica 
### Nucleus basalis et morbus Alzheimerianus 
In morbo Alzheimeriano numerus neuronorum reductus aestimatus est, itaque paralleliter ruina cognitiva.

### Nucleus basalis et morbus Parkinson 
In morbi Parkinson cursu aegroti symptomata quoque contrahant, quae, in parte, detrimento nucleorum basalium explicari possunt. Exempla talorum signorum morbi Parkinson progredientis sunt: 
* Dysfunctio executiva (pars anterior nbM)
* Mutationes personalitatis (pars anterior nbM)
* Allucinationes opticae (pars intermedia nbM)
* Dysfunctiones visuospatiales (pars intermedia nbM)
* Inopia memoriae (pars posterior nbM)

## Notae 
* Somnus / Insomnia
* Morbus Alzheimerianus
* Morbus Parkinson

Basalis telencephali nucleus
Categoria:Systema cholinergicum (acetylcholinum)
Unio (discretiva)

**Unio** potest esse:
* Unio, margarita grandior, quae numquam alteri simili reperitur
* Unio, species caepae, sic a rusticis antiquis appellata
* Unio, idem atque unitas, vox posterioris Latinitatis

## Notae
De simplicibus medicinis opus magnum (Ebenbitar)

[thumb|*De limonibus tractatus Embitar Arabis*: titulus editionis 1602. Opusculum e magno opere Ebenbitar ''[De simplicibus medicinis opus magnum (Ebenbitar)|Kitāb al-ǧāmiʿ li-mufradāt al-adwiya wa-'l-aġḏiya* extrahitur]]
***De simplicibus medicinis***,  titulo Arabico *Kitāb al-ǧāmiʿ li-mufradāt al-adwiya wa-'l-aġḏiya* est opus magnum auctoris Arabici Hispanici Ebenbitar, qui anno 1248 mortuus est. Libellum *De limonibus* separatim Latine versum, anno 1583 divulgatum, ex hoc opere extrahitur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Editiones et versiones
* 1583 (Andreas Alpagus, interpres) : *Ebenbitar Arabs De limonibus, iamdiu per Andream Bellunensem in Latinum translatus, nunc primum in lucem editus*. Venetiis: Oratius de Cobbis Citatio huius editionis
** Editio Parisiensis 1602 aliud exemplar Editio Cremonensis 1758 cum commentariis Pauli Valcarenghi
* 1840-1842 (Joseph von Sontheimer, interpres) : *Große Zusammenstellung über die Kräfte der bekannten einfachen Heil- und Nahrungsmittel von Abu Mohammed Abdallah ben Ahmed aus Malaga, bekannt unter dem Namen Ebn Baitar. Aus dem Arabischen übersetzt von Joseph von Sontheimer.* Stutgardiae: Hallberger. Vol. 1 vol. 2
* 1877-1883 (Lucien Leclerc, interpres) : *Traité des simples par Ibn el-Baithar.* 3 tomi. Lutetiae Tom. 1 2 3 apud *Internet Archive*

## Nexus externi 
* Exemplar manu scriptum *Kitāb al-ǧāmiʿ mufradāt al-adwiya wa-'l-aġḏiya*
* Exemplar manu scriptum *Kitāb al-ǧāmiʿ mufradāt al-adwiya wa-'l-aġḏiya''

Categoria:Litterae Arabicae
Categoria:Libri medici
Categoria:Scripta saeculo 13
Categoria:Hispaniae scripta
Nucleus tuberomammillaris

**Nucleus tuberomammillaris** est nucleus cerebri systematis histaminergici in hypothalamo posteriore locatus. 

Nucleus momentum excitationis animi ac, per nervos afferentes GABAergicos ex area praeoptica orientes, somnum inducendi habere videtur.

## Natura nuclei tuberomammillaris 
In corpore humano nucleum tuberomammillarem fontem histamini (H) unicam putatur. Axones cellularum neuronalium concurrentes densiter in corticem cerebri, hippocampum, corpus striatum, nucleum accumbentem, corpus amygdaloideum et alias hypothalami partes transferuntur. Effectus fibrae nervales in corticem currentes est corticem activans - communiter cum fibris in nucleum basalem cholinergicum currentibus, tum eo modo effectus indirecti, neurotransmissore acetylcholino (ACh), exercentes.

## Notae 
* Histaminum
* Systema excitans reticulare ascendens

Categoria:Cerebrum
Categoria:Systema histaminergicum (histaminum)
Monogamia

thumb|400px|     

**Monogamia** (Graece μονογαμία) est status coniunctionis duorum individuorum (humanorum vel animalium) vel in matrimonio vel in ratione venerea qui plures socios non admittit.

Sociologi et praesertim zoologi distinguunt hos conceptus:
* *monogamia socialis*: Duo coniuges familiam curant, sed rationes venereas cum aliis individuis habere possunt. 
* *monogamia genetica (sive venerea)*: Quisque rationes venereas semel cum coniuge unico habet (sine consideratione familiae); cum distinctione addita:
** *monogamia serialis*: Individuum simul rationes venereas semel cum coniuge unico habet, sed per vitam suam plus quam unum coniugem habere potest.
** *monogamia vera*: Individuum per totam vitam suam rationes venereas semel cum coniuge unico habet.
* *monogamia stricta*: monogamia et socialis et genetica.

## Notae 
## Nexus interni 
* Matrimonium
* Polygamia
* Polyandria
* Polygynia
* Bigamia

Categoria:Sociologia
Categoria:Zoologia
Iacobus de Partibus

**Iacobus de Partibus**, vulgo *Jacques Despars* (anno circiter 1380 in pago Tornacensi natus; mortuus die 3 Ianuarii 1458) fuit clericus et medicus.

thumb|upright=1.75|Forma corporis humani cum textu expositorio. Iacobus de Partibus, *Summula* (editio Papiensis, 1506. Bibliotheca municipalis Bituricensis)
Alumnus fuit universitatum Montispessulanensis et Parisiensis. Primus medicus meruit iuxta regem Carolum VII. Magnum opus eius fuit expositio in *Canonem* Avicennae; etiam versionem interlinearem confecit *Practicorum* Alexandri Tralliani; item summula remediorum *Antidotarii* pseudo-Mesue. 

## Editiones operum 
thumb|*Domini Mesue vita ... Canones universales ... Grabadin ... Liber medicinarum particularium ... Summula Iacobi de Partibus*. Lugduni? 1523. Titulus
* 1498 : *... Canonis Avicenne principis cum explanatione Jacobi de Partibus*. lib. 1 lib. 3 i lib. 3 ii lib. 4 apud Monacenses; lib. 3 ii lib. 4 apud *Gallica* 
* 1500 : *Summula Jacobi de partibus per alphabetum super plurimis remediis ex ipsius Mesue libris excerptis*. Lugduni Textus, alius aegre legibilis apud *Gallica* Textus c. 1505 apud Monacenses
** Eadem "Summula", cum operibus aliorum, in *In hoc volumine parvo in quantitate, maximo in virtute continentur infrascripti codices: Liber hysagoge Joannitii ... Collecta Jacobi de partibus in medicina pro anothomia*  Papiae, 1506 Textus apud Turonenses. Editiones posteriores titulo *Articella nuperrime impressa*. editio 1515 editio 1534 apud *Gallica*
* 1504 : *Practica Alexandri yatros Greci cum expositione glose interlinearis magistri Jacobi de partibus*. Lugduni Textus apud Monacenses; editio posterior apud Monacenses
* 1523 : *Domini Mesue vita ... Canones universales divi Mesue ... Grabadin eiusdem Mesue ... Antidotarium domini Nicolai ... Summula Iacobi de Partibus per alphabetum*. Lugduni? Textus apud *internet Archive*
* 1540 : *Textus Mesue ... Summula Iacobi de Partibus per alphabetum*. Lugduni Textus apud Qatarenses

## Bibliographia 
* Danielle Jacquart, *La médecine médiévale dans le cadre parisien: XIV–XV siècle*. Lutetiae: Fayard, 1998
* Danielle Jacquart, "Theory, Everyday Practice, and Three Fifteenth-Century Physicians" in *Osiris* m.s. vol. 6 (1990) pp. 140–160
* Danielle Jacquart, "Le regard d’un médecin sur son temps: Jacques Despart (1380?–1458)" in *Bibliothèque de l’Ecole des Chartes* vol. 138 (1980) pp. 35–86

Categoria:Nati saeculo 14
Categoria:Mortui 1458
Categoria:Incolae Belgicae
Categoria:Medici Franciae
Categoria:Carolus VII (rex Francorum)
Categoria:Alumni Universitatis Montispessulani
Categoria:Alumni universitatum et scholarum Parisiensium
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Bigamia

[thumb|[Elkanah et suae uxores.]]
thumb|upright=0.8|, bigamus praeclarus.
**Bigamia** est status vel actus hominis iam in matrimonium iuncti qui alterum matrimonium contrahit (vel contrahere conatur, ubi alterum matrimonium causa bigamiae irritum habetur).

Cum vocabulum *polygamia* plerumque statum legitimum in civitatibus ubi licet designet, bigamia ex consuetudine in usu est in civitatibus quae monogamiam praescribunt et igitur designat statum irregularem, plerumque scelus.

Matrimonium secundum - bigamicum - in multis civitatibus quae monogamiam praescribunt nullum est (et iudex pronuntiabit id ex tunc inefficax esse), sed in nonnullis modo ab auctoritate ex nunc solvi potest.

## Bigamia in iure Romano 
Anno 285 imperatores Diocletianus et Maximianus decreverunt:
* Neminem, qui sub dicione sit Romani nominis, binas uxores habere posse vulgo patet, cum et in edicto praetoris huiusmodi viri infamia notati sint. Quam rem competens iudex inultam esse non patietur.

## Notae 
## Nexus interni 
* Matrimonium
* Polygamia

Categoria:Coniugium
Adfinitas

**Adfinitas** sive **affinitas** est ligamen inter hominem et cognatos coniugis eius vel sensu inverso inter hominem et coniuges cognatorum eius.

## Vocabula 
Ecce nonnulla vocabula homines affines designantia:

* prosocer, -i (avus coniugis)
* socer, -i (pater coniugis)
* gener, -i (maritus filiae)
* progener, -i (maritus nepotis)

* prosocrus, -us (avia coniugis)
* socrus, -us (mater coniugis)
* nurus, -us (uxor filii)
* pronurus, -us (uxor nepotis)

* levir/laevir, -i (frater mariti, vel nonnumquam uxoris)
* glos, gloris (soror mariti, vel nonnumquam uxoris
* sororius, -i (maritus sororis)

* vitricus, -i (maritus matris)
* noverca, -ae (uxor patris)
* privignus, -i (filius coniugis)
* privigna, -ae (filia coniugis)

## Notae 
* Adfinitas in coniuge superstite non deletur
* Familia consanguinea
* Familia privigna

Categoria:Familia
Aphasia

[thumb|Regiones [cerebrum|cerebri frontotemporales latere sinistro cum aphasia nexae.]]
**Aphasia** dicitur, si facultas linguam antea quaesitam loquendi comprehendive, detrimento nervorum causa - ut apoplexia cerebri sive tumore sive inflammatione sive degeneratione - vel in parte evanuit vel absolute perdita est. Semper aphasia vulnere cerebri causa, praecipue post apoplexiam, effecta est. Alia vulnera cerebralia aphasiam efficiendi sunt tumores intracerebrales, contagiones parenchymatis cerebri, traumata craniocephalica. Non raro uno genere damna legendi (dyslexia/alexia), scribendi (dysgraphia/agraphia), computandi (dyscalculia/acalculia), motuum (dyspraxia/apraxia) observantur.

Quattuor aphasiae genera principalia descripta sunt:
* Aphasia Brocalis
* Aphasia Wernickensis
* Aphasia amnestica
* Aphasia globalis

Sequitur, ut aphasia et morbus proprius et signum morbi esse possit.

## Etymologia 
Verbum de Graeca ἀφασία, malum linguae, derivatur.

## Pathophysiologia 
Semper aphasia effectus damnum cerebri est, imprimis frontotemporalis, latere sinistro. Damnum hoc non solum in cortice (damnum corticale) sed etiam profundius ut in thalamo (damnum subcorticale) observatur.
### Damnum corticale 
Affectae sunt regiones corticales sinistrae, quae pars corticis acustici informationem linguisticam aurium recipiunt emittuntque ad plicas vocales, linguam, musculos oris.

## Classificationes 
Aphasia non argumento singulari sequitur, vero varia mala concipit - nimirum in medicina evolvabantur classificationes variae.

## Notae 
* Aphasia progressiva primaria
* Aphasia progressiva logopenica
* Aphasiologia
* Alexander Luria
* Alexia
* Mutitas
* Neuropsychologia

## Nexus externi 
* *National Aphasia Association*: situs interretialis principalis 

Categoria:Neurologia
Categoria:Indicia morbi
!
Matthaeus Platearius

**Matthaeus Platearius** fuit scriptor de re medica Latinus mediaevalis. In schola medica Salernitana inter annos fere 1150 et 1180 floruisse censetur. An fuerit membrum familiae Plateariorum disputatur, in qua aliqui patrem Ioannem vel Matthaeum seniorem, matrem Trotulam gynaecologam celeberrimam, fratrem Ioannem iuniorem recognoverunt. 

## Opera 
* *Liber de simplici medicina dicta Circa instans*
* *Practica brevis*
* *Liber iste seu Glossae Platearii* i.e. commentarium in ''*
* *Regulae urinae*

## Editiones operum 
[thumb|Matthaeus Platearius a  anno fere 1471 pictus. [Bibliotheca Nationalis Russica Petroburgensis MS. fr. F.v.VI,1]]

* 1497 : *Practica Jo. Serapionis dicta Breviarium; Liber Serapionis de simplici medicina; Liber de simplici medicina dicta Circa instans; Practica Platearii*. Venetiis: mandato Octaviani Scoti per Bonetum Locatellum Textus Textus Textus
* 2016 : Victoria Recio Muñoz, ed., *La «Practica» de Plateario. Edición crítica, traducción y estudio*. Sismel: Edizioni del Galluzzo De hoc libro recensio huius libri

## Bibliographia 
* M. Ausécache, "Un Liber iste, des Liber iste? Un Platearius, des Platearius? Etat des lieux d’un projet d’édition" in D. Jacquart, A. Paravicini Bagliani, edd., *La Scuola medica salernitana. Autori e testi. Salerno 2004'' (Florentiae, 2007) pp. 1-30
* Jean Barbaud, "Platearius et l'Antidotaire Nicolas" in ''Revue d'Histoire de la Pharmacie'' no. 312 (1996) pp. 301-305
* 

## Nexus externi 
Categoria:Nati saeculo 11 aut 12
Categoria:Mortui saeculo 12 aut 13
Categoria:Medici Italiae
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Scriptores de medicamentis
Categoria:Schola Medica Salernitana
Morbus Creutzfeldt-Jakob

[thumb|Imago microscopio biopsiae ope facta cum [proteinum|proteinorum priontum aggregatione.]]
'*Morbus *Creutzfeldt-Jakob'''* (ICD-10: A81.0 cum F01.2) est cerebri morbus neurodegenerativus, quo proteina pathologica (prionta) imprimis in systemate nervoso centrali aggregant. Inter incubationem et signa morbi complures anni cedunt, ac cursus morbi ab signis apparendi rapide accelerat ad mortem, qui tum intra singularem annum accidit.

Symptomata saepe inventa sunt syndromata pyramidalia (motuum voluntariorum), mores mutati conspicui (etiam anxietas, paranoea, depressio), mala cognitionis (usque ad dementiam), perturbationes visus, syndromata cerebelli. Non rarus in cursu aegroti valde pavidi sunt.

Diagnosis anamnesis, investigationis, EEG (complexibus triphasicis), liquoris cerebrospinalis (proteini 14-3-3) examinationae, IRM ope facta est.

Adhuc nulla tractatio morbi descripta est.

## Differentia medica 
* Encephalitis
* Morbus Huntington
* Morbus Alzheimerianus

## Pinacotheca 

Fasciculus:Practneurol-2016-001571f02.jpg|IRM signa morbi CJ indicans.

* Bos
* Neuron

## Nexus externi 
* *CDC' de morbo Creutzfeldt-Jakob 

Categoria:Morbi neurodegenerativi
Categoria:Dementia
Proteinum 14-3-3

**Proteina 14-3-3** sunt grex proteinorum munera gubernationis intra cellulas eukaryoticas explentium. Proteina 14-3-3 alia proteina signa intracellularia dantia, quorum numerus est plus quam ducenta, ligare possunt.

In morbo Creutzfeldt-Jakob proteina 14-3-3 in liquore cerebrospinali augeri solent.

## Natura proteinorum 14-3-3 
### Genetica 
Adhuc in hominibus septem gena descripta sunt:
* YWHAB — proteinum 14-3-3 beta
* YWHAE — proteinum 14-3-3 epsilon
* YWHAG — proteinum 14-3-3 gamma
* YWHAH — proteinum 14-3-3 eta
* YWHAQ — proteinum 14-3-3 tau
* YWHAS (sive SFN) — proteinum 14-3-3 sigma
* YWHAZ — proteinum 14-3-3 zeta

## Notae 
* Neurodegeneratio
* Significans iter MAPK/ERK
* Signum transductus

Categoria:Proteinae
Litterae Hebraicae

[thumb|[Volumen Torah ex Ionnina Graeciae circa 1850. In Museo Iudaico Novi Eboraci servatum.]]
[thumb|[Moyses tabulas legitimas (libri Exodus) exhibet. Res singulae picturae Rembrandi.]]
**Litterae Hebraicae** in scriptis antiquis, mediaevalibus, hodiernisque Hebraice compositis consistunt. Quae sunt una e primariis litterarum Iudaicarum generibus, quamquam exstant res a gentilibus Hebraice scriptae. Litterae Hebraicae in multis orbis terrarum terris variis per aetates mediaevalibus hodiernisque productae sunt, cum litterae Hebraicae hodiernae plerumque essent litterae Israeliticae. Samuel Iosephus Agnon Praemium Nobelianum Litterarum anno 1966 accepit, mythistoriarum fabularumque brevium causa, cuius scripta unicam Hebraicae biblicae, Talmudicae, hodiernaeque compositionem exhibent.

*Abraham
*Hayim Nahman Bialik
*Salomo Isaacides Iarchi
*David Landau
*Litterae rabbinicae
**Maarbon*
*Maimonides
*Moses Mendelssohn
*Midrash
*Mishna
*Amos Oz
*Sionismus
*Tanakh
*Torah

## Notae
## Bibliographia
*Alter, Robert, ed. 1975. *Modern Hebrew literature.* Novi Eboraci: Behrman House.
*Gottheil, Richard, et N. Slouschz. "LITERATURE, MODERN HEBREW." *Jewish Encyclopedia.*
*Shea, William H. 2000. "Chronology of the Old Testament." In *Eerdmans Dictionary of the Bible,* ed.David Noel Freedman et Allen C. Myers. Eerdmans. Google Books.
*Silberschlag, Eisig. 1973. *Hebrew literature from 1492–1970.* Novi Eboraci: Ktav Publishing House.
*Yudkin Leon I., ed. 1993. *Hebrew literature in the wake of the Holocaust.* Rutherford: Fairleigh Dickinson University Press; Londinii: Associated University Presses. ISBN 0838634990.


Categoria:Lingua Hebraica
Societas inter civitates Tusciae

**Societas inter civitates Tusciae** (seu *Societas Tuscie*, tarde *Societas Sancti Genesii*, *Prima societas guelphorum*) fuit foedus, ut limites inter civitates Tusciae definirentur, istae maiorem libertatem haberent et potestas imperialis in Tuscia diminueretur. Societas orta est post mortem Henrici VI imperatoris cum aemulatione societatis lombardorum. Die 11 Novembris 1197 in ecclesia Sancti Christophori in vico Uualari, duobus cardinalibus praesentibus, obsignaverunt:
* legatus episcopi Volaterrarum
* consules civitatis Lucae
* consules civitatis Florentiae
* consules civitatis Senae
* legati castelli Fani Sancti Miniati Teutonis

Pistorium ac Pisae consortionem aspernabantur.

Die 4 Decembris in Castro Timiniani Hildebrandus episcopus Volaterrarum delectus est capitaneum societatis et Acerbus civis Florentiae mandatus est eiusdem rector. Conscitus est, nullum imperiali decretum *sine assensu et speciali mandato Romane ecclesie* accipere. Innocentius III papa primo noluit societatem agnoscere, quia Tusciam totam iudicavit solum sibi subiectam esse, quoniam Ecclesia putabatur heres Mathildis comitissae esse. Per menses sequentes subscriptores arma tulerunt contra omne municipium vel dominum qui socii non erant, et multa castella ceperunt. Omnibus, qui bellum evitare volebant, necesse erat se societati adiungere, primis subscriptoribus subiectos esse eosque agnoscere feudatarios maximos Tusciae. Tum Innocentius III papa societatem agnovit seque declaravit eius patronum.

Adiunxerunt se:

* Rainerius episcopus Faesularum (1197)
* Petrus episcopus Florentiae (1197)
* civitas Perusiae (1197)
* municipium Arretii (1197)
* municipium Prati (1197)
* oppidum Fighinarum (10 Aprilis 1198, Florentiae subiectum)
* castellum Certaldi (11 Maius 1198, Florentiae subiectum)
* Albertus Albertorum comes (1198, Florentiae subiectus)
* Manens comes Sarteani (Florentiae subiectus)
* comes Corvarentium (1200, Lucae subiecti)
* comes Montis Magni (1200, Lucae subiecti)
* municipium Podii Boniti (utrique Florentiae Senaeque subiectum)
* municipium Collis Vallis Elsae (1201, Senae subiectum)

## Bibliographia 
* Robert Davidsohn, *Storia di Firenze*, Firenze, Sansoni
* Federico Cantini ac Francesco Salvestrini, *Vico Wallari - San Genesio. Ricerca storica e indagini archeologiche su una comunità del medio valdarno inferiore fra alto e pieno medioevo*, Firenze, Firenze University Press, 2010

Categoria:Historia Italiae
Categoria:Tuscia
Categoria:Constituta 1197
Psalmus 54

[thumb|Initium psamli 54 (53) in liber [graduale|graduali saeculi XV]]
**Psalmus 54** (enumeratione Graeca **psalmus 53** dictus) libri Psalmorum verbis "**Deus, in nomine**" incipit; etiam habet superscriptionem: "Magistro chori. Fidibus. Maskil. David, postquam Ziphaei ad Saul venerunt dicentes: 'Ecce David apud nos abditus latet'" (sic in Nova Vulgata). In hoc psalmo psalmista Deum propugnationem precatur.

## Verba psalmi 
Haec sunt verba psalmi 54 (53) ex versione vulgata Clementina:

1 In finem, in carminibus. Intellectus David, 2 cum venissent Ziphaei, et dixissent ad Saul: Nonne David absconditus est apud nos?
3 Deus, in nomine tuo salvum me fac,
et in virtute tua iudica me.
4 Deus, exaudi orationem meam;
auribus percipe verba oris mei.
5 Quoniam alieni insurrexerunt adversum me,
et fortes quaesierunt animam meam,
et non proposuerunt Deum ante conspectum suum.
6 Ecce enim Deus adiuvat me,
et Dominus susceptor est animae meae.
7 Averte mala inimicis meis;
et in veritate tua disperde illos.
8 Voluntarie sacrificabo tibi,
et confitebor nomini tuo, Domine, quoniam bonum est.
9 Quoniam ex omni tribulatione eripuisti me,
et super inimicos meos despexit oculus meus.

## Lectio christiana 
"Sicut Novi Testamenti inspirati scriptores, primae communitates christianae librum relegunt Psalmorum in eis Christi canentes mysterium".

### Titulus Psalmi 
"In Psalterio Liturgiæ Horarum, unicuique psalmo præmittitur titulus de eius sensu et momento pro humana credentis vita. Hi tituli in libro Liturgiæ Horarum tantum ad utilitatem psallentium proponuntur". Titulus Psalmi 54 in Liturgia horarum est *Imploratio auxilii*.

### Descriptio Psalmi 
Ioannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit:
Hoc Psalmo recitat David quas apud Deum preces conceperit, dum se a Zyphaeis proditum intelligens, in praesentissimum vitae discrimen venisset: atque hoc modo invictum fidei suae robur ostendit, quod morte ante oculos posita, Deum tamen invocare non destiterit.

## Notae 
## Nexus externi 
* Psalmus 53 in versione Vulgata Stuttgartensi (iuxta Hebraicum)
* Psalmus 53 in Vulgata Clementina (versione Gallicana)
* Psalmus 54 in Nova Vulgata
* Psalmus 54 cum commentario Rashi 

Categoria:Liber Psalmorum