open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Omasum (gastronomia)

[thumb|*Gulai babat* in [Indonesia parata]]
**Omasum** animalium domesticatorum, macaronice **trippae** nuncupatum, est impensum ferculorum variis modis in pluribus civitatibus accommodatum. Potagium minutum omasorum (interdum una cum pedibus animalium decoctum) ad horam ientaculi sicut cibus nutritivus consumitur ab illis qui totam noctem vigilaverant aut mane laborare inceperant. Huius generis sunt *patsas* Graecorum, omasa modo Cadomensi (*tripes à la mode de Caen*) Normannorum et modo Portucalensi (*dobrada* vel *tripas à moda do Porto*) Lusitanorum.

Talia fercula iam a scriptoribus antiquis mediaevalibusque commemorantur: saeculo XIII exeunte in Francia *tripes de porc et de mouton* ("omasa porcina et vervecina") inter alios cibos in *La Bataille de Caresme et de Charnage* enumerantur. Auctor recensionis Vaticanae *Viandier* "de aliis potagiis minoribus" ait "mulieres sunt magistrae, at omnes quomodo facere sciunt; etiam de omasis, quae in coquinarium meum non immisi, bene scitur quomodo comedi debent". Busecca apud Italos septentrionales fieri solet.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1534 : Franciscus Rabelaesus, *La Vie très horrificque du grand Gargantua* (Lugduni) cap. 4

; Lexicographia
* "Tripe" apud *ATILF*

; Praecepta culinaria
* saec. XIV : 
* 1300/1309 : 
* c. 1393 : 
* c. 1539 : *Livre de cuysine tres utille et prouffitable* (Lutetiae) f. 31v, 39r, 45v ("entree de table de trippes; paste en pot de trippes; potaige; trippes")
* 1995 : Maria Kaneva Johnson, *The Melting Pot: Balkan food and cookery* (Totenais: Prospect Books, 1995) pp. 78-79, cf. 63 ("tripe soup")

!
Rhinoptera bonasus

***Rhinoptera bonasus*** est raia superordinis Batoidineorum. In plerisque partibus Oceani Atlantis occidentalis et Mari Caribaei reperitur, ad Boream adusque Novam Angliam in Civitatibus Foederatibus, ad Austram adusque Brasiliam (incolae Atlantis orientalis speciem disiunctam contituunt, *Rhinopteram marginatam*). 

Raiae masculae saepe latitudinem duo et dimidium pedum habent; raiae feminae, saepe tres pedum. Raiae nonnullae tamen latitudinem septem pedum habere dicuntur. Amplitudo loco geographico variatur. Saepe feminae maiores quam masculae alescunt ut illae proles maiores pariant. Etiam hae raiae in ordine Myliobatiformum numerantur, cum Myliobatinis, Myliobatis] Mobulinis. 

Anno 2019 haec species “vulnerabilis” declarata est in Unionis Internationalis ad Naturam Conservandam Indice Rubro.

## Etymologia
Nomen generis *Rhinoptera* appellatum est e verbis Graecis antiquis “ῥίς, ῥινός” (nasus) et “πτερόν” (ala). Nomen speciei derivatum est ex verbo Graeco antiquo “βόνασος” (bison). 

## Descriptio 
Visitores litorei saepe assumunt *Rhinopteram bonasum* pistris esse ob pinnas eius ex aqua existantes, quae similiores pinnae dorsalis pistris. 

*Rhinoptera bonasus* dorsum suffuscum et ventrem albidum vel luteolum habere solet. Cum colores eius unici non sunt, figura est facile cognoscibilis. Caput latiorus habet cum oculis diffusioribus et duobus lobis in pinna subrostrali. Praeterea laminas dentales habet quae chamas et ostreas comminuat. Periculo imminente, *Rhinoptera bonasus* unco in cauda utitur ut se defendat. Uncus est venenosus et dentatus; quoque noxam facere potest sicut aculeus apiarius facit.

## Nexus externi 
Categoria:Batoidea
Categoria:Index ruber
Categoria:Pisces Civitatum Foederatarum
Categoria:Pisces Oceani Atlantici
Categoria:Pisces vivipari
Categoria:Taxa 1815
Agobardus Lugdunensis

Sanctus **Agobardus** (anno 769 natus; Mediolani Santonum die 6 Iunii 840 mortuus) fuit episcopus Lugdunensis et theologus. Contra doctrinam de adoptione Christi et contra Iudaeos scripsit; de liturgia aliquot opera composuit. Superstitiones varias redarguebat, e.g. de maleficis et de iudicio Dei.

## Nexus externi
* Agobardi opera in *Patrologia Latina*
* Agobardi opera in *Vicifonte*

Categoria:Archiepiscopi Lugdunenses
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Poetae Latini regni Carolingorum
Categoria:Renovatio Carolingiana
Categoria:Sancti
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Theologi Franciae
Urna

[thumb|upright=1|[Antiquitas|Antiqua urna Romana ex alabastro facta.]]
[thumb|upright=0.8|Antiqua urna [crematio|crematoria Graeca, ca. 850 a.C.n.]]
**Urna** est genus vasorum, receptaculum saepe contectum, collo plerumque angustiori super corpus rotundum ac basi pedaria. Urnae antiquitate receptaculis pecuniae, cineribus mortuorum, sortitioni, suffragiisque proderant.

Urnae funereae (etiam urnae cinereae et urnae appellatae) a multis civilizationibus adhibentur. Post hominis mortem, cadaver concrematur, et cineres atque ossa collecta in urna sepulcrali conduntur.

* Vas
* Amphora
* Olla
* Columbarium
* Cultura camporum urnarum in Europa antiqua
* Sitella
* Pyx
* *Hydriotaphia,* liber Thomae Browne equitis
* Problema urnarum in statistica
* Samovar
* Sepultura

## Notae
## Bibliographia
* Hu, Yaowu. 2005. "Elemental Analysis of Ancient Human Bones from the Jiahu Site." *Acta Anthropologica Sinica* 24 (2): 158–65. ISSN 1000-3193.
* Luan, Fengshi. 2006. "On the Origin and Development of Prehistoric Coffin and Funeral Custom." *Cultural Relices* 6: 49–55. ISSN 0511-4772.
* Prothero, Stephen R. 2002. *Purified by Fire: A History of Cremation in America.* Berkeleiae: University of California Press. ISBN 978-0520929746.
* Richards, J. D. 1987. *The significance of form and decoration of Anglo-Saxon cremation urns.* Oxoniae: B.A.R. ISBN 0860544397.
* Ubelaker, Douglas H. 1981. *The Ayalan cemetery: a late integration period burial site on the south coast of Ecuador.* Vasingtoniae: Smithsonian Institution Press.
* Wang, Xiao. 1997. "On the Early Funeral Coffin in Central China." *Cultural Relices of Central China* 3: 93–100. ISSN 1003-1731.

## Nexus externi
*Getty. "Urns." *Art & Architecture Thesaurus.*
Categoria:Vasa (supellex)
Categoria:Sepulturae
Categoria:Figlina
Categoria:Mores mortis
Categoria:Ornatio
Categoria:Archaeologia Romana
Categoria:Technologia Romana antiqua
Sitella

[thumb|[Vitreum|Vitrea ligneaque sitella.]]
**Cista** sive **sitella** sive **urna** est capsa in quam schedulae suffragiorum inter comitia mittuntur.

## Historia 
Dierum Imperii Romani initio, quisque elector publico adscriptori qui ea notabant suffragium suum voce dabat; posterius autem schedulis scrutinii utebantur RomanI, quas cives in amphoras deiciebant, urnas vocatas.

## Notae 
Categoria:Comitia
Pharamond

thumb|Facies popinae *Pharamond*
[thumb|upright=1.25|[Ars coquinaria Francica: Omasa modo Cadomensi (*Tripes à la mode de Caen*) Lutetiae apud *Pharamond* inlata]]
***Pharamond*** est popina (e nomine directoris anterioris appellata) quae Lutetiae prope Halas ad viam Magnae Porcariae (*rue de la Grande Truanderie*) floret. Anno 1832 a Petro Heutte, Alexandri Pharamond avo, condita est. Gastronomia Normannica ibi celebratur; omasa modo Cadomensi inter alia fercula proponuntur. Facies exterior aedificii annis 1930 refecta est ad imitationem veterum habitationum Normannicarum.

## Fontes coaevi 
* 1884 : "Chronique" in *La Semaine des familles* vol. 26 no. 28 (11 Octobris 1884) 
* 1920 : Julian Street, *Where Paris Dines* (Garden City NY: Doubleday) pp. 181-182

## Nexus externi 
* "Restaurant Pharamond" apud *Mérimée*

Categoria:Popinae Parisienses
Categoria:Gastronomia Normannica
Cambrica Corgi

**Cambrica Corgi** ( /k ɔːr i /  aut **Corgi**, pluraliter Corgi, interdum etiam etymologice **Corgwn**; /k r uː n / ) est parvus canum grex, qui in Wallia originem habet. Nomen "corgi" derivatur a cambricis verbis "cor" et "ci" (quod in *gi* mutatur), quae significat "pumilio" et "canis.".

Duo genera separata agnoscuntur: Cambrica *Corgi Pembrochia* et *Corgi Cardigan Cambrica*. Sunt differentiae corporis inter haec duo genera. Secundum signa generum, *Cardigan* altiore statura maior est, tum pondere tum altitudine. Formae caudarum diversae sunt, et olim caudae navatae fiebant.

Historice, influxus canum Pembrochiae Flandrorum textoribus inde a saeculo X attributus est, dum Cardigan canibus cum colonis Normannis advectis, imprimis communi antecessori Vallhund Suecici, tribuitur.

Pembrochia duorum gratior est, adhuc tamen in indice canum vulnerabilium *The Kennel Club* generis Regni Britanniae apparet. Cambrica *Pembrochia Corgi* favorem adeptus est, quod Regina triginta Pembrokes aut cruces *Corgi-Dachshund*, quae *dorgos* nota sunt, habuit.

## Notae 
Categoria:Varietates canum
Categoria:Cambria
Ennominae

**Ennominae** sunt maxima familiae Geometridarum papilionum subfamilia, 9700 specierum descriptarum in 1100 generibus habens. Plerique sunt minores, quamquam sunt qui satis magni fiant, ut *Biston betularia.* Haec subfamilia per totam orbem est diffusa. Quibusdam speciebus, quia folia plantarum voraciter comedere solent, homines infesti fiunt. Ennominas descripsit primus Philogenius Augustus Iosephus Duponchel anno 1845.

De nonnullarum tribuum statu contenditur. Boarmiini, exempli gratia, quandoque dilatantur ut Bistoninos, Bupalinos, Eranninos, Gnophinos, Melanolophinos, Phaseliinos, et Theriinos comprehendant. Nacophorini et Campaeini fortasse Lithininis miscendi, aut hi omnes tribui Ennominorum. Tribus Cassyminorum quandoque separatur, qui hic habentur in Abraxinis. Alsophilinae, quae subfamilia parva haberi solent, fortasse sunt gens novata ex Boarmiinis.

## Adulti
Apomorphia, qua monophylia Ennominarum confirmatur, est ala posterior vena M2 carens, cum quidam auctores eas monophyleticas negent, censeantque venam plus semel amissam. Antennae maris bipectinatae, feminae simplices esse solent. Colore alarum species diversae sunt, sed maxima pars solet fusca aut fulva esse. Forma alae anterioris recta aut leviter curva, posterioris plene curva plerumque est. Multis Ennominis maribus est pecten setarum in tertio segmento abdominali, fortasse ut odorem in tibiis posterioribus factum diffundat.

## Larvae
Erucae ennominae virgas aut folia imitantur et in ambulando scandendoque assidue serico utuntur.

## Oecologia
Ennominae in omnibus terrestribus regionibus habitant nisi polaribus terris et montibus summis. Erucae folia arborum edere solent.

## Genera selecta
Tribus Baptini
* *Lomographa*
Tribus Boarmiini
*†*Eogeometer* (Fischer, Michalski & Hausmann, 2019) inter quae:

## Fossilia
Anno 2019, prima eruca geometrida in succino Baltico a naturalistis Germanis inventa est. Descripta nomine *Eogeometer vadens*, magnitudinem 5 mm habebat, et opinio est aetatem esse 44 milies milia annorum, ex epocha Eocaena. Habetur indicium vetustissimum Ennominarum et proprie Boarminorum. Adulti fossiles descripti in Ennominis sunt *Miogeometrida chunjenshihi*, inventus in Re Publica Dominiciana, qui vixit ante 15-20 milies milia annorum in epocha Miocaena anteriore aut media, et fortasse *Problongos baudiliensis*, ex Miocaeno posteriore Francogalliae, cum incertum sit an hic sit verus geometrida.

## Notae
## Bibliographia
* 
* 
* .

## Nexus externi

Categoria:Subfamiliae animalium
Categoria:Taxa Duponchel
Categoria:Taxa 1845
Diribitorium tesserarum

[thumb|Diribitorium in Espace Grimaldi in [Principatus Monoeci|Principatu Monoeci.]]
**Diribitorium tesserarum** est mensa ubi tesserae viariae emptoribus venduntur quae ius, admissionem vel rem emptam testantur. Utra parte stat venditor tesserarum, utra emptor.

Antiquo tempore, Diribitoria simplicius 'mensae' saepe vocabantur.

## Notae 
Categoria:Documenta
Categoria:Mercatura
Categoria:Vectura
Eigil Fuldensis

**Eigil** (saepe **Aegil**, circa anno 750 natus; Fuldae 822 mortuus) fuit abbas Fuldensis quartus (ab anno 818 usque ad mortem) et hagiographus Latinus. Sancti Sturmii abbatiae Fuldensis conditoris nepos, vitam eius composuit. Rabanus Maurus et Candidus Fuldensis discipuli Eigilis fuerunt.

## Notae
## Nexus externi
* De Eigile in *Allgemeine Deutsche Biographie* 
* Eigil Fuldensis in *Vicifonte*

Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Coenobium Fuldense
Categoria:Hagiographi
Categoria:Renovatio Carolingiana
Categoria:Scriptores Germaniae
Categoria:Benedictini
Veronica

**Veronica** est praenomen femininum, quod e nomine Graeco "Berenice" (Graece Bερενίκη) ducitur. Significatio nominis Graece "victoriam ferens" est.

## Mulieres 
* 
* Veronica Maria Bellmann
* Veronica Fontana
* , sancta
* Veronica Guerin
* Veronica Lake
* Veronica Lario
* Veronica Maggio
* Veronica Poór
* Veronica Scopelliti, magis nota ut Noemi
* 

## Notae 
* 612 Veronika, asteroides
* Veronica (planta)

Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina feminina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Batava
Categoria:Praenomina Dacoromanica
Categoria:Praenomina Italica
Iesus (nomen)

**Iesus**  (Graece Ἰησοῦς; Aramaice יֵשׁוּעַ, *Yēšūa*; Arabice عيسى‎, *ʿĪsā*) est praenomen masculinum hebraicum. Alia forma nominis "Iosue" est atque significatio "YHWH est salus" est. Apud nationes ubi lingua Lusitana utitur, hodie etiam cognomen est.

## Qui hoc nomen habuerint 
* Iesus

## Qui hoc praenomen habuerint 
* Iesus Barabbas, magis notus ut 
* 
* 
* Iesus Moinhos
* Iesus Navas
* Iesus Torrealba

## Qui hoc cognomen habuerint 
* Georgius Bom Jesus
* Iosephus Ludovicus Jesus

## Nexus externi 
* De nomine apud situm *Behind the name* 

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Categoria:Cognomina
Scombrorum genus

[thumb|[Gastronomia Paria: Guna (scombrus aëre siccatus), acetaria frustoque limonii accommodata, cum chortis vinoque albo Pario inlata in popina oppidi Paroeciae]]
**Scombrorum genus** est grex piscium cuius caro admodum oleosa cibum hominibus valde nutritivum praebet.

Reiecta scombri in cultura Romana antiqua fuerunt maior gari pars.

## Species utiliores 
* Scomber colias
* Scomber scombrus
* Trachurus trachurus

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1803 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 1 (2a ed. Lutetiae, 1803) pp. 99-100

; Praecepta culinaria
* c. 1300 : *Enseignements* 201 (Grégoire Lozinski, ed., *La Bataille de Caresme et de Charnage* [Lutetiae: Honoré Champion, 1933] pp. 181-187) alibi
* 1377/1400 : *Forme of cury* no. 109 (Constance B. Hieatt, Sharon Butler, edd., *Curye on Inglysch* [Londinii: Oxford University Press, 1985] pp. 93-145) ("makerel in sawse")

* Guna (cibus)

Categoria:Scombridae
Categoria:Cibus marinus
Imperium Carolingorum

**Imperium Carolingorum**, vel **Imperium Francorum, Imperium Caroli Magni, Imperium Occidentis**, fuit regnum Europaeum saeculi noni, a Carolo Magno institutum et proli eius subditum; Austria, Francia, Germania, Italia, Belgia et Nederlandia hodiernae in terris imperii Carolingiani nunc sitae sunt. Aquisgranum caput Imperii fuit.

Caroli Magni coronatio, cum die 25 Decembris anno 800 a Leone III in Basilica sancti Petri imperator Romanus vocatus esset, imperii initium habetur. Multoties ab heredibus Caroli divisa, a Carolo Crasso regna Carolingorum anno 884 ultimum coniuncta, anno 887 separata sunt, ne unquam coniungantur. Berengarius I anno 924 mortuus ultimus imperator Occidentis putabatur; ab Ottone Magno anno 962 imperium renovatum est, quod saepius Sacrum Imperium Romanum vocatur.

thumb|Caroli Magni thronus in capella Palatina Aquisgrani
## Historia
Carolus anno 814 mortuus Ludovico Pio filio suo regnum totum reliquit (nam Pippinus Italiae rex ante patrem mortuus est). Ludovicus anno 817 Lotharium filium heredem sui futurum esse declarvit, filiis ceteris ducarus dedit: Pippino Aquitaniam, Vasconiam et marchiam Hispanicam, Ludovico Bavariam et Carantaniam. Cum Ludovicus Pius Carolo Calvo filio suo iuniori partem regni dare voluisset, terris a fratribus ademptis, tumultus inceperat, qui nec post mortem Ludovici anno 840 cessit. In conventu Virodunensi anno 843 imperium divisum est; Lotharius imperator et rex Lotharii regni atque Italiae factus est, Ludovicus Germanicus rex orientalis regni Francorum et Carolus Calvus rex occidentalis regni Francorum. 

thumb|Lotharii primi denarius (inscriptus: *†Hlotharius imp Au*)
Lothario anno 855 mortuo regnum eius in tres partes inter filios eius divisum est: Italiam et imperatoris titulum Ludovicus II accepit, Lotharingiam et Bataviae terras et Burgundiam Superiorem Lotharius II rex factus est, Provincia et Burgundia Inferior regnum Carolus  factae sunt; Carolo anno 871 mortuo Ludovicus imperator Provinciam capere temptavit, sed frustra.

Ludovicus imperator filiis carens anno 875 mortuus est, et Ioannes VIII pontifex Italiam et imperatoris honorem Carolo Calvo dedit. Post Carolum Calvum Carlomannus et Carolus Crassus Ludovici Germanici filii imperatores erant.

## Notae
## Nexus externi 
## Bibliographia
* Henrici Bogdan *Histoire des trois Reich*, Lutetiae, 2015 
* Genovefae Bührer-Thierry et Caroli Mériaux *La France avant la France: 481-888*, Lutetiae 2011 

Categoria:Carolingi
Categoria:Historia Austriae
Categoria:Historia Belgicae
Categoria:Historia Franciae
Categoria:Historia Germaniae
Categoria:Historia Italiae
Categoria:Historia Nederlandiae
Categoria:Medium aevum
Categoria:Antiquae civitates Europae
Categoria:Sacrum Romanum Imperium
Sephtalia

[thumb|Sephtaliae (ad sinistram partem) et [sublacium|sublacia mediá craticulá posita]]
**Sephtalia** (Graece σεφταλιά [], Turcice *şeftali*) est fartura carnium vervecinarum sive et porcinarum in omento involuta, in craticula assa. Saepe in arte culinaria Cypria et nonnumquam Graeca infertur.

## Bibliographia 
[thumb|[Ars coquinaria Cypria: Sephtaliae consectae cum acetaria in pita involutae]]
* Morwenna Ferrier, "Insane about the membrane: caul fat is pretty, delicious and popular" in *The Guardian* (12 Septembris 2018)
* "Sheftalia" in Nichola Fletcher, Caroline Bretherton, *Sausage* (Londinii: Dorling Kindersley, 2012. ISBN 9781409375456) p. 117
* Martin Hellicar, "Gut feelings running high in the Great Sheftalia Scandal of 98" in *Cyprus Mail* (29 Iulii 1998)

## Nexus externi 
[thumb|[Ars coquinaria Graeca: Sephtalia magna agnina cum patatis frictis (prima acie) in popina insulae Pari inlata]]
* "Σεφταλιά (η σιεφταλιά στη Κύπρο)" apud *Greek Cook*
* "Cypriot sausages (sheftalia)" apud *SBS*
* "Chef´s Choice – Cypriot Recipes – Sheftalia / seftali kebab" apud *Cyprus Scene*

Categoria:Fercula vervecina
Categoria:Fercula porcina
Categoria:Ars coquinaria Cypria
Categoria:Ars coquinaria Graeca
Categoria:Botuli
Guna (cibus)

[thumb|[Gastronomia Cycladum: *Guna* (scombrus aëre siccatus), acetaria frustoque limonii accommodata, cum chortis vinoque albo Pario inlata in popina oppidi Paroeciae]]
***Guna***, litteris Graecis γούνα, est ferculum gastronomiae Pariae et insularum Cycladum quod e scombro aëre siccato constat. Pisces nuper capti lavantur, aperiuntur, sale et origano sparguntur, capite exsecto enterisque reiectis aëre pendentur.

## Nexus externi 
* "The humble “gouna” of Paros" apud *Friends of Paros*

Categoria:Gastronomia Cycladum
Categoria:Fercula e piscibus
Categoria:Paros
Tyrocautera

[thumb|Salata tyrocautera, laciniis capsici prasini ornata, [Athenae|Athenis inlata]]
**Tyrocautera** vel litteris Graecis τυροκαυτερή (scilicet "[salata] ardens de caseo") est promulsis sapore pungenti saepe in Graecia inlata. E caseo pheta confici solet (sed aliud caseum, vel et plures, iogurtumque adhiberi licet) cum , interdum capsicis recentibus, oleo, aceto seu suco limonii.

## Nexus externi 
[thumb|[Gastronomia Piraeensis: Patsas cum  et aceto ex octopode (uzo et tyrocautera antea inlatis) apud popinam *Το Στέκι του Αρτέμη* Piraei propositus]]
* "Tyrokafteri" apud *Gypsy Plate*
* "Tyrokafteri" apud *Kopiaste*
* "Tyrokafteri: hot pepper and cheese dip" apud *Serious Eats*
* "Greek Tirokafteri (Spicy Cheese Dip)" apud *Authentic Greek Recipes*

Categoria:Promulsides
Categoria:Fercula e caseo
Categoria:Fercula e capsicis
Categoria:Ars coquinaria Graeca
Anna Bagriana

**Anna Bagriana** (Ucrainice: Анна Багряна, nata Fastiv, regionis Kioviensis die 24 Martii 1981) est poetria, scriptrix et interpres Ucrainica.

Alma mater eius Universitas Kioviensis Institutio Linguae uvi linguam et litteas Ucrainae studuit. Sex poemata, duo ludos scaenos et tres mythistorias publicavit et libros anthologiarum ex lingua Macedonica interpretavit.

## Operae 
### Poemata 
*Суцвіття слів (anno 2000)
*Проміж бузкових снів (anno 2002)
*Між доами і нами (anno 2005)
*Мандрівка линбою (anno 2008)
*Інші линії (anno 2009)
*Замовлення із любові (anno 2011)
### Prosae 
*Етимологія  крові (anno 2008)
*Дивна така люблю (anno 2010)
*Душкуляка (anno 2012)

## Notae 
Categoria:Mulieres
Categoria:Homines vivi
Categoria:Scriptores Ucrainae
Categoria:Alumni Universitatis Kioviensis
Categoria:Nati 1981
Opus fundatum ecclesiarum munitarum

**Opus fundatum ecclesiarum munitarum** (Dacoromanice: *Fundația Biserici Fortificate*, Theodisce: *Stiftung Kirchenburgen der Evangelischen Kirche A.B. in Rumänien*) institutum monumentorum servandorum Dacoromanicum est. Cuius sedes Cibinii in via Generalis Magheru 4 esse constat. Convenerunt conditores ne hereditas Saxonum Transilvaniae in ecclesiis munitis perderetur. Quarum multitudinem ex annis 1990 UNESCO totius mundi esse censet. 

## Historia 
Castella ecclesiastica antiquitus in gremio parochiarum evangelicarum sunt cuius fideles proh dolor gregatim patriam reliquerunt communismo finito. Unde fanis pluribus usus captus est quae in oblivionem ruinamque cadere coeperunt.

Anno 2007 autem consistorium Transilvaniae homines convocavit ut res restaurandas designarent atque salvarent. Societas Germanica GTZ de cooperationibus technicis ineundis feliciter succurrit. 

]]
Septennio post homines censebant de necessario incremento, ut opus fundatum nasceretur. Itaque inceptis anterioribus fulta autumno anni 2015 fundatio nova in lucem prolata est.

## Corpus
Undecim hominum honoris causa convenientium sunt inspectio negotiationum, rationum, actionum et propositio rerum agendarum. Quas autem disponunt atque efficiunt mercennarii ipsi in grapheo operam dantes. Anno 2022 Nicolaus Iohannis, Dacoromaniae praeses una cum Francisco Gualterio Steinmeier, praeside foederali Germaniae, operi fundato praeerant. Quam rem laudabilem iam antecessores Traianus Băsescu atque Ioachimus Gauck impleverat. 

Amicorum coetus e vere anni 2015 insuper auxilium dat.

## (Re)actiones et cooperationes
 anno 2021]]
Munus praecipuum sine dubio ecclesiarum munitarum salvandarum cura est. Neque aliae mobiles res culturales negleguntur. Strategemata bona habere videntur quemadmodum omnia quam optime adipiscerentur. Et pervulgatio commendativa inter doctos viatoresque facienda et pecunia eroganda est. Ex anno 2016 eduntur libri speciales variis in idiomatibus, exempli gratia *Kirchen und Kirchenburgen in Siebenbürgen* (Theodisce, Dacoromanice, Anglice), *The Transylvanian Landscape of Fortified Churches. A European Cultural Heritage* (Anglice, Theodisce, Dacoromanice, Francogallice), *Ghid pentru îngrijitorii bisericilor fortificate*, *Kirchenburgen Rätselspaß*, *Im Dialog mit Bischof Georg Daniel Teutsch*.

Saepe cooperationes nectuntur cum organizationibus tam regionalibus quam internationalibus. Inter quas citentur:
*plenipotentiarius rectionis Germanicae de cultura et instrumentis communicationis socialis (Bonnae),
*legatus Americanus Hilariopolitanus
*Associatio culturalis Germanica pro Europa Orientali (Potestampii)
*gubernium Romaniae (e.g. in sectionibus de relationibus interethnicis, in legationibus ad peregrinas terras) 
*factio politica Germanica in Romania (FDGR)
*Bavaricum ministerium pro familiis, labore et socialibus rebus (Monaci) 
*conventicula patriotarum qui Transilvaniam olim amigraverant *(Heimatortsgemeinschaften)* 
*universitates et similes organizationes academicae in orbe terrarum dispersae

## Nexus externi 
* situs proprius
* ecclesia evangelica in Romania

## Notae
Dies mundialis metrologiae

[thumb|Unitas [SI basis]]
**Dies mundialis metrologiae** est dies quae die 20 Maii quotannis celebratur ad Systema internationale unitatum et mensuram metricam celebrandum. Decreta est ab Officina Ponerorum et Mesurarum inter Gentes et ab Organizatione Metrologiae Legitimae inter Gentes. Origo diei est tempus quo Pactio mensurae metricae decreta est.

Sententia anno 2000 fuit "Mensura pro commercio mundiali", anno 2021 "Mensura pro salute", anno 2022 "Metrologia in aevo digitali", anno 2023 "Mensurae pro systemate alimentorum", anno 2024 "Mensura hodie pro cras durabili" et anno 2025 "150 annos post Pactioneem mensurae metricae" est.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs interretialis diei proprius.

Categoria:Lutetia
Categoria:Mensura
Categoria:Ritus Maii
Categoria:Unitates physicae
Iuscellum omasorum

[thumb|[Ars coquinaria Turcica: *İşkembe çorbası*, aceto et embammate de allio nuecnon frusto limonii  appositis, paropside capsicorum cucumerumque conditorum addito]]
**Iuscellum omasorum**  (Turcice *işkembe çorbası*, Bulgarice шкембе чорба, Serbice чорба од шкембиҷа, Dacoromanice *ciorbă de burtă*) est potagium ex omasis aut vervecinis aut bubulis vel vitulinis. In Turcia, Bulgaria, Romania, Serbia infertur. A ferculis civitatum circumiacentium quae sunt patsas Graecorum, *paçe plënci* vel *paçe plëndësi* Albanorum, *pacalleves* Hungarorum Transsylvaniae, haud multo differt; comparationem cum busecca Italorum facere licet.

## Notae 
## Bibliographia 
* Maria Kaneva Johnson, *The Melting Pot: Balkan food and cookery* (Totenais: Prospect Books, 1995) pp. 78-79

## Nexus externi 
* "Ciorba de burta ardeleneasca" apud *Preparatedevis*

Categoria:Fercula ex omasis
Categoria:Potagia
Categoria:Fercula vervecina
Categoria:Fercula bubula
Categoria:Ars coquinaria Turcica
Categoria:Ars coquinaria Bulgarica
Categoria:Ars coquinaria Dacoromanica
Categoria:Ars coquinaria Serbica
Gallus vinolentus

thumb|upright=1.25|Terminus coctionis ferculi Francici *coq au vin*
**Gallus vinolentus**, Neograece κόκορας κρασάτος, Francogallice *coq au vin*, est ferculum modo haud dissimili in Graecia et Francia inlatum. In Graecia galli (sive pulli) membra dissecantur et breviter oleo friguntur; frusta allii caepaeque adduntur; omnia deinde vino rubro merguntur atque lente cum aromatibus coquuntur. In pastam vermiculatam imponuntur et inferuntur.

[thumb|[Gastronomia Paria: Ferculum Graecum κόκορας κρασάτος, in pastam vermiculatam impositum, apud popinam Μβουταράκι Paroeciae infertur]]
In Francia plurimi eodem modo dissecant, sed sunt qui gallum integrum coquuntur. Edmundus Richardin primum inventorem huius ferculi "Caesarem imperatorem" fuisse incaute adseveravit: praeceptum autem, quod anno 1906 edidit, ad cauponam Arvernam *la belle Meunière* adscripsit, videlicet  apud deversorium *Hôtel des Marronniers* urbis Rubiaci.

## Notae 
## Bibliographia 
* 1907 :  ("Coq au vin ... par la Belle Meunière")
* 1961 : Julia Child, *Mastering the Art of French Cooking* (Novi Eboraci)

## Nexus externi 
* "Κόκορας κρασάτος κοκκινιστός" apud *Argiro Barbarigou*
* "Coq au Vin" (13 Novembris 2012) apud *Epicurious*
* 

Categoria:Fercula pullina
Categoria:Ars coquinaria Graeca
Categoria:Ars coquinaria Francica
Categoria:Gastronomia Arverna
Nucleus arcuatus

**Nucleus arcuatus** sive **nucleus infundibularis** est nucleus hypothalami.

Situs est post eminentiam medianam et prope ventriculum tertium. Ei greges diversarum cellularum nervalium insunt. Munera eius plerumque sunt neuroendocrinea. Interactione cum nucleo suprachiasmatico nexus exstant inter tempus et metabolismum.

Inveniuntur receptoria leptini intra nucleum. Ita nucleus momentum homoeostasis corporis esse putatur.

## Notae 
* Obesitas

Categoria:Hypothalamus
Alexander Smarius

**Alexander Smarius** in Universitate Amstelodamense Graecam Latinamque linguas ac classicam culturam. docet Aliquot carmina poemataque Latine composuit, atque opera Anglica, Batavica, Francogallicaque protulit. Studiosus est litterarum Neolatinarum et antiquarum Christianorum litterarum.

## Opera 
* "Acts of the Scillitan Martyrs" (Anglice), 1996.
* "La Maîtresse, la Misère e le Mythe: l'étiologie de la Dura Domina dans deux Baisers de Jean Second" (Francogallice), in ''Les Cahiers de l'Humanisme'', 2000.
* "John 1:1 and Justin Martyr: a linguistic reappraisal of the second god" (Anglice)
* "Crispi Rerum Gestarum sive amorum Monobiblion" (Latine)

## Nexus externi 
* Alexandri Smarii Crispi Rerum Gestarum sive amorum Monobiblion
*Vita brevissima.

## Notae 
Categoria:Auctores Latini hodierni
Categoria:Poetae Latini Nederlandiae
Habilitas physica

[thumb|[Ricardus Froning Minor, nomine "Maxime Habilis Homo in Orbe Terrarum" quater ornatus, alios athletas per undas ducit.]]
**Habilitas physica**, vel **habilitas corporis**, est status sanitatis salutisque et praesertim facultas rerum athleticarum, laboris, et officiorum quotidianorum agendorum. Nutritione apta, temperato strenuoque corporis exercitatione, et satis requietis, cum proprio recuperationis consilio plerumque capitur.
 

* Aerobica
* Ambulatio
* Auxologia
* Calisthenica
* Diaeta
* Exercitatio corporis
* Ioanna Fonda
* Gymnasium
* Hypertrophia
* Ioga
* Metabolismus
* Musculus
* Olivia Newton-John
* Physiologia
* Qigong
* Saltatio
* Salus mentis
* Arnoldus Schwarzenegger
* Ricardus Simmons
* Sublatio libramentorum
* Marcus Wahlberg

 
## Notae 
## Bibliographia 
* Anthony, Peter. 1997. *The fitness bible.* Novi Eboraci: P. Anthony Fitness. ISBN 096616430X.
* Brandon, L. 2009. *Anatomy of Strength and Fitness Training for Speed.* McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-163363-5.
* Delavier, Frédéric. 2001. *Strength Training Anatomy.* Human Kinetics. ISBN 0-7360-4185-0.
* Dennison, Laura, Daniella Francis, Zara Tappy, Katherine Morton, wr Stephanie Easton. 2018. "Young People’s Experiences of Viewing the Fitspiration Social Media Trend: Qualitative Study." *Journal of Medical Internet Research* 20 (6): e219. .
* Ernst, Robert. 1991. *Weakness is a crime: The Life of Bernarr Macfadden.* Syracusis Novi Eboraci: Syracuse University Press. ISBN 0-8156-0252-9.
* Fahey, Thomas D., Paul M. Insel, Walton T. Roth, et Claire E. Insel. 2021. *Fit & well: core concepts and labs in physical fitness and wellness,* ed quarta decima. Novi Eboraci: McGraw-Hill Education. ISBN 9781260261301, ISBN 9781264013081.
* Krüger, Arnd. 1999. "Geschichte der Bewegungstherapie." In *Präventivmedizin,* 1–22. Heidelbergae: Springer Loseblatt Sammlung.
* Krüger, Arnd, et Bernd Wedemeyer, eds. 1995. "Kraftkörper–Körperkraft: Zum Verständnis von Körperkultur und Fitness gestern und heute." *Begleitheft zur Ausstellung in der Eingangshalle der neuen Universitätsbibliothek* 3 (7). Gottingae: SUB. ISBN 3-930457-06-7.
* Rippetoe, Mark, cum Lon Kilgore. 2001. *Starting Strength.* The Aasgaard Company Publishers. ISBN 0-9768054-0-5.
* Whorton, James C. 1982. *Crusaders for fitness: the history of American health reformers.* Princeton University Press.
* Yu, Wen-Mei. 1998. *Chi Kung: Taoist secrets of fitness and longevity.* Burbank in California: Unique Publications. ISBN 0865681651.
 
## Nexus externi 
Categoria:Exercitatio corporis
Categoria:Studia
Cadusii

**Cadusii** fuerunt homines antiqui Iraniani in Irania septentrionali inter septentrionales habitantes.

## Geographia 
Cadusii habitabant in Cadusia - montanum in Media Atropaths in oras Caspii maris meridionalis, inter latitudines 39° et 37° septentrionales. Ad meridiem fluminis Mardi (hodie Sefid Rud), et respondet hodiernis provinciis Iranianis Gilan et Ardabil.

Describuntur a Strabo bellicosi montes, qui plerumque pedites pugnabant, et pilis brevibus peritos. Credibile est nomen Gelae gens cadusiis adiuncta esse quod in recentioribus Gilan repetitur.

Cadusii non memorantur in fontibus quibusdam Caucasiis, vel in fontibus ab Minda Orientis; nisi ex graecis et latinis fontibus cognoscuntur.

## Notae 
!
Categoria:Atropatene
Knezus

[thumb|"Persecutio", [Scientia heraldica|insigne knezorum Gediminidarum]]
**Knezus** (Russice *князь*, Polonice *kniaź*, Lituanice *kunigaikštis* etc.) est titulus dignitatis mediaevalis nobilitatis Slavicae et Lituanicae et Georgianae necnon nonnullorum gentium vicinarum, qui ut dux vel princeps verti solet. 

Vox originem eandem, ut *König* Theodiscus et *konung* Nordicus, habet. Civitatis dux, praecipue dux militaris, knezus fuit. Temporibus recentioribus titulo *Fürst* Germanico et *prince* Francogallico knezus dignitate aequus habebatur. Cum Rutheniae antiquae historia narratur, "knezus" semper *dux* et civitas knezo subdita *ducatus* vertitur ("magnus knezus" — *magnus dux*). Ad knezos Imperii Russici, praecipue domus Romanoviae, qui Francogallice *princes* nominabantur, *princeps* vox magis idonea est.

## Notae 
## Nexus externi 
* Knezus  in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Tituli dignitatis
Categoria:Historia Russiae
Categoria:Historia Poloniae
Categoria:Historia Lituaniae
Lupus Karadžić

**Lupus Stephani filius Karadžić** (Serbice *Вук Стефановић Караџић / Vuk Stefanović Karadžić*, die 26 Octobris anno 1787 natus et 26 Ianuarii 1864 Vindobonae mortuus) fuit grammaticus, philologus, lexicographus Serbicus, abecedarii et linguae Serbicae hodiernae conditor.

## Opera
Carminum Serbicorum popularium novem volumina collegit et edidit. Artem grammaticam Serbicam primam composuit necnon lexicon Serbicum. Evangelium Serbice vertit. Abecedarium Serbicum hodiernum ex abecedario linguae Slavicae Ecclesiasticae composuit, sex litteris novis additis (Јј Љљ Њњ Ћћ Ђђ Џџ), 19 sublatis et 24 servatis.

## Notae
## Nexus externi
* *Lexicon Serbico-Germanico-Latinum*, a Lupo Karadžić compositum (Vindobonae 1818)

Categoria:Professores Universitatis Belgradensis
Categoria:Eruditi Serbiae
Categoria:Abecedarium Cyrillicum
Categoria:Lexicographi
Categoria:Lingua Serbica
Regio cervicalis anterior

[thumb|Regio cervicalis anterior cum [trigona cervicalia|triangulis submentali, submandibulari, musculari, et carotico.]]
**Regio cervicalis anterior** sive **trigonum cervicale anterius** sive **trigonum colli anterius** est colli regio. Structura eius *triangulo inverso* describitur, quo supra margo inferior mandibulae et linea inter angulum mandibulae et processum mastoideum basis trianguli format; at trianguli apex in incisura iugulari sterni invenitur. Regionis margo anterior est linea mediana ab incisura ad mentum, margo posterior autem ab incisura secundum marginem anteriorem musculi sternocleidomastidei usque ad processum mastoideum.

Vulnera in regionem anteriorem periculosa possunt, et examen medicum ad cursum structurarum profundarum respicere debet.

## Anatomia 
Non raro libri vetusti "trigonum" ad latus unum triangulare, "regio" autem ad amba latera, forma rhomboidea, refert. Insuper interdum distinctio inter triangulum cum margine eius posteriore musculi sternocleidomastoidei et regionem, cui ab aliis musculus trapezius, qui sternocleidomastoideo posterius iacet, additur, cognoscenda est. Hic, tamen, regio cervicalis anterior ad triangulum inversum cum basi sua, per marginem inferiorem mandibulae et lineam ad processum mastoideum constituta, et cum musculo sternocleidomastoideo marginem trianguli posteriorem formantem, refert. Inveniuntur intra regionem musculi: suprahyoidei (supra os hyoideum) et infrahyoidei (infra os hyoideum). Inter eos musculus digastricus (suprahyoideus) et musculus omohyoideus (infrahyoideus) duo bis trianguli formant:
* Trigonum submentale (suprahyoideum et mediale),
* Trigonum submandibulare (suprahyoideum et laterale),
* Trigonum musculare (infrahyoideum et mediale),
* Trigonum caroticum (infrahyoideum et laterale).
### Embryologia 
Regio cervicalis anterior de arcibus pharyngei et primo (pars anterior) et secundo (pars posterior) emanavit.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Musculussternocleidomastodieus.png|Musculus sternocleidomastoideus
Fasciculus:Gray386.png|Musculi colli, aspectu anteriori
Fasciculus:Suprahyoid muscles.png|Musculi suprahyoidei in *regione suprahyoideae*
Fasciculus:Infrahyoid muscles.png|Musculi infrahyoidei in *regione infrahyoideae*
Fasciculus:Gray512.svg|Cetera trigona cervicalia: Triangula anteriora imagine sinistre, posteriora dextre, regio cervicalis anterior non indicantur.

## Notae 
* Glandula thyreoidea

## Nexus externi 
* *wesnorman.com* (Universitatis Georgetonensis): de collo anteriori (descriptione diligentiore 
* *wesnorman.com*: de regionibus et sternomastoidea et posteriore colli 

Categoria:Caput et collum humana
Categoria:Trigona cervicalia
Dionysius Iosephus Vuillemot

[thumb|Deversorium *Hôtel de la Cloche* [Compendium|Compendii (media imagine) anno 1908 pictum, Vuillemot iam mortuo]]
**Dionysius Iosephus**, vulgo *Denis-Joseph* **Vuillemot** (Crispei natus die 18 Aprilis 1811; mortuus anno 1876) fuit coquus. Filius ganearii, munus patris (sed contra huius voluntatem) suscepit. Tiro apud Véry Lutetiae anno 1826 laborabat; postea discipulus fuit Antonini Carême.

Ab 1837 Crispei in taberna *La Bannière de France* iuxta patrem operam dedit, sed ab 1842 deversorium *Hôtel de la Cloche* Compendii usque in annum fere 1857 direxit. Ibi amicus fuit scriptoris Alexandri Dumas, qui eum iam Crispei cognoverat. Vuillemot postea popinam *Restaurant de France* Lutetiae rexit. Ibi anno 1863 cenam satis celebrem paravit, Alexandro Dumas nuper a Russia redito dicatus. Deinde *La Tête Noire* Marnae prope oppidum S. Clodoaldi possedit. Dumas opus magnum suum titulo *Grand Dictionnaire de cuisine* (Lutetiae: Lemerre, 1873) amico Vuillemot dedicaverit.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|Popina *[La Tête Noire (Marna)|La Tête Noire* Marnae prope oppidum S. Clodoaldi anno circiter 1890 picta, Vuillemot iam mortuo]]
* François Callais, "Alexandre Dumas et Vuillemot à l'Hôtel de la Cloche" in ''Bulletin: Société de l'Histoire de Compiègne* no. 28 (1980) pp. 183-195
* "Vuillemot (Denis-Joseph)" in 
* Gabrielle Le Brasseur; Mary Hooper, interpr., *Hints on cookery and management of the table* (Londinii: Spencer Blackett, 1891) pp. 27-28
* "Saint-Evremond and the Invention of French Connoisseurship" in Thomas Parker, *Tasting French Terroir: The History of an Idea*. Berkeleiae: University of California Press, 2015 

## Nexus externi 
* "Un Caucasien très gascon, le couteau d’Alexandre Dumas" apud *Forge de Laguiole''; cf. hic
* François Callais, "Alexandre Dumas à Compiègne"

Categoria:Nati 1811
Categoria:Mortui 1876
Categoria:Coqui
Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Alexander Dumas
Petrus Pena

**Petrus**, vulgo *Pierre* **Pena** (natus anno fere 1535; mense Iunio 1611 mortuus), e Provincia Francica oriundus, fuit botanista et medicus.

Alumnus universitas Montispessulani et discipulus Gulielmi Rondeletii, ibi cognovit Matthiam Lobelium. Cum hoc postea collaboravit in opere cuius titulus est *Stirpium adversaria nova*, anno 1571 divulgato, reginae Elizabethae dicato. Postea medicus Lutetiae in urbe meruit.

Filios genuit Ioannem, qui artem mathematicam professus erit apud Collegium Regium Lutetiae, et Franciscum, qui in eadem urbe medicus secretus regi Henrico III factus erit.

## Scripta 
* 1571 (cum Matthia Lobelio) : *Stirpium adversaria nova* Textus; anno 1576 titulo *Nova stirpium adversaria* rursus edita

## Notae 
## Bibliographia 
* Ludovic de Legré, *La Botanique en Provence au XVIe siècle: Pierre Pena et Matthias de Lobel*. Massiliae, 1899 Textus apud *Internet Archive*
* 

Categoria:Botanistae Franciae
Categoria:Nati 1535
Categoria:Mortui 1611
Categoria:Alumni Universitatis Montispessulani
Categoria:Medici Franciae
Carolus Augustus Monteiro

**Carolus Augustus**, vulgo *Carlos Augusto* **Monteiro**, die 8 Martii 1948 natus, ab anno 1990 professor meret apud ordinem nutritionis Scholae salutis publicae universitatis Paulopolitanae. Classificatio alimentorum "NOVA" (ita nuncupata) et definitio cibi nimis machinati ab eo introductae sunt.

## Scripta selecta 
* 2009 : "The issue is not food, nor nutrients, so much as processing" in *Public Health Nutrition* vol. 12 (2009) pp. 729-31
* 2010 (cum aliis) : "A new classification of foods based on the extent and purpose of their processing" in *Cadernos de Saúde Pública* (Novembri 2010)
* 2013 (cum aliis) : "Ultra-processed products are becoming dominant in the global food system" in *Obesity Reviews* vol. 14 (2013) Supplementum 2 pp. 21-28 
* 2016 : "What Brazil can teach the world about tackling child malnutrition" (7 septembre 2016) apud *The Conversation*
* 2017 (cum aliis) : "The UN Decade of Nutrition, the NOVA food classification and the trouble with ultra-processing" in *Public Health Nutrition* vol. 21 (Martio 2017)
* 2018 (cum aliis) : "Household availability of ultra-processed foods and obesity in nineteen European countries" in *Public Health Nutrition* vol. 21 (2018) pp. 18-26
* 2018 (cum aliis, prima auctrice Fernanda Rauber) : "Ultra-Processed Food Consumption and Chronic Non-Communicable Diseases-Related Dietary Nutrient Profile in the UK (2008–2014)" in *Nutrients* vol. 10 (2018) p. 587 ff.
* 2019 (cum aliis, prima auctrice Maria Laura Louzada) : *Food and health: the scientific evidence informing the dietary guidelines for the Brazilian population* (ISBN 9788588848351) Paginae praeliminares
* 2019 (cum aliis, prima auctrice Josefa Maria Fellegger Garzillo) : *Pegadas dos alimentos e das preparações culinárias consumidos no Brasil*. Universidade de São Paulo
* 2020 (cum Patrícia Jaime) : "Brazilian Food Guide attacked: now, overwhelming support for the Guide in Brazil and worldwide" in *World Nutrition* vol. 11 no. 4 (2020) pp. 94-99
* 2024 (cum Eurídice Martínez-Steele, Geoffrey Cannon) : "Reasons to avoid ultra-processed foods" in *British Medical Journal* (2024) no. 384

## Bibliographia 
* Fabrício Marques, "Carlos Augusto Monteiro: From privation to excess of food" in *Pesquisa* no. 111 (Maio 2005)
* Bee Wilson, "How ultra-processed food took over your shopping basket" in *The Guardian* (13 Februarii 2020)

## Nexus externi 
* "Carlos Monteiro" apud *Euro WHO*
* "Carlos Monteiro" apud *The Conversation*
* "Carlos Augusto Monteiro" apud *FAPESP*

Categoria:Eruditi Brasiliae
Categoria:Professores Universitatis Paulopolitanae
Categoria:Scientiae cibariae eruditi
Anna Poulard

**Anna Poulard**, Francogallice plenius *Anne Boutiaut Poulard* sed communiter *la mère Poulard* nuncupata (Niverni nata die 16 Aprilis 1851; ad Montem Sancti Michaelis die 7 Maii 1931 mortua) fuit coqua et caupona. Optimam ovorum spongiorum conficiendorum rationem concepisse censetur.

## De vita
Filia horticultoris, ancilla facta est architecti , quem, ad Montem Sancti Michaelis missum, illa secuta est. Ibi pistori Victori Poulard nupsit. Cum eo popinam ''La Tête d'Or* ("caput aureum") gessit atque sphungatum suum creavit ut viatores subito per vadum quaque hora advenientes satisfecisset dum ferculum principale pararetur. Mariti anno 1888, e popina expulsi, deversorium vicinum *Le Lion d'Or* ("leo aureus") emerunt, ubi plurimi peregrinatores (inter quos nobiles) convenire coeperunt ad sphungata hospitalitatemque iam celebrem "matris Poulard" experiendas. Ganearii plures Montis Sancti Michaelis "ova spongia matris Poulard" mox proponebant atque usque hodie offerunt.

## Bibliographia 
thumb|upright=0.8|Mariti Poulard anno circiter 1905 lucis ope picti.
[thumb|upright=0.8|[Curnonsky anno 1905: *Le Mont St Michel ... est la proie des restaurateurs* ("Mons S. Nichaelis est praeda restauratorum").]]
* E. Couillard, *La Mère Poulard* Textus
* Elizabeth David, "An Omelette and a Glass of Wine" in *Besides* (Decembri 1959); reimpressa in Elizabeth David, *An Omelette and a Glass of Wine* (1984)
* Nathaniel Newnham-Davis, *The Gourmet's Guide to Europe'' (3a ed. Londinii: Grant Richards, 1911) pp. 88-89

## Nexus externi 
* "La Mère Poulard et le secret de sa fameuse omelette"

Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Coqui
Categoria:Popinarii
Categoria:Sphungata
Mérard de Saint-Just

**Mérard de Saint-Just**, plene *Simon-Pierre Mérard de Saint-Just* (natus die 29 Iunii 1742; die 16 Augusti 1812 mortuus), poëta Francogallicus et ganeo, magister hospitii (*Maître-d’Hôtel*) meruit iuxta Ludovicum Stanislaum (regem Ludovicum XVIII futurum).

## Notae 
## Scripta selecta 
* 1807 : "Poésies gourmandes" in Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 5 (1807) pp. 305-314
* 1808 : "Palinodie" in Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 6 (1808) pp. 160-173
* 1810 : carmina in Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 7 (1810) pp. 169-177
* 1812 : carmen in Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 8 (1812) pp. 88-89

## Nexus externi 
* De libro
* "L’Historien et la Critique des sources. Du nouveau sur Simon-Pierre Mérard de Saint-Just (1742-1812)" (fontes plurimi citati!)

Categoria:Nati 1742
Categoria:Mortui 1812
Categoria:Poetae Franciae
Categoria:Scriptores de re cibaria
Categoria:Ganeones
Tu Benjun

**Tu Benjun**, litteris Sinicis 屠本畯 (anno 1542 natus; mortuus 1622) fuit magistratus imperii Sinensis et scriptor de cibo marino maris Sinensis Orientalis. In regione Minzhong operam dedit atque de hac regione praecipue scripsit. Minzhong ("Min media") inter pagos quorum incolae sermone Min (qui et Hokkien) loquuntur, locum medium tenet: ad provinciam Fujian magna parte correspondet.

## Scripta 
[thumb|upright=1.25|*Trichiurus lepturus*, olim a [Tu Benjun descriptus, a Kawahara Keiga ante annum 1829 depictus. Collectus Siebold (Naturalis Lugduni Batavorum)]]
* 1596 : 海味索隐 *Minzhong haicuo shu* ("Registrum cibi marini litoris Minzhong"); cui libro Xu Bo 徐𤊹 (1563-1639) supplelentum scripserit, titulo 閩中海錯補志 *Minzhong haicuo buzhi*
: Describuntur species fere 259, inter quas *Larimichthys crocea*, *Larimichthys polyactis*, *Trichiurus lepturus*, *Tenualosa reevesii*, *Ilisha elongata*, *Konosirus punctatus*; insuper nidi aerodramorum, videlicet specierum *Aerodrami fuciphagi* et *A. maximi*
* 閩中荔枝譜 *Minzhong lizhi pu* (de cultu *Litchi chinensis* in regione Minzhong)
* 野菜箋 *Yecai jian* (de plantis edulibus silvaticis)
* 海味索隐 *Haiwei suoyin* ("Historia saporum marinorum"): nova recensio operis recentis a Zhang Jiuzong 張九嵕 scriptae
: Inter has sapores, cochlea *Cipangopaludina chinensis* stylo poetico in carmine 吐铁歌 *Tutie ge* laudatur, paludum oryzicolarum meridianarum incolae, mense Maio collectae.

## Notae 
## Nexus externi 
* 

Categoria:Nati 1542
Categoria:Mortui 1622
Categoria:Scriptores Sinarum
Categoria:Scriptores de re cibaria
Venedi

thumb|Venedi in  picti
**Venedi** (Theodisce *Wenden*) est nomen, quo Franci Germanique alii nonnullas gentes Slavicas occidentales nominabant, quae Medio aevo ripas Viadri et Albis et litora maris Baltici incolebant.

## De nomine et cognatione
Minime clarum est, utrum hi Venedi mediaevales Venedis antiquis, quos Tacitus Ptolemaeus Plinius aliique memorant, cognati sint an non. Non magis clarum est, utrum hoc nomen de eodem radice *vent*, de quo nomen Viaticorum, gentis Slavicae orientalis, derivatum sit; nec clarum est, utrum Venedorum et Vandalorum populi Germanici nomina forte an non similia sint. Sed sine dubio "vene", nomen Slavorum et Russorum in linguis Finno-Ugricis septentrionalibus, de nomine Venedorum mediaevali originem ducit.

## Historia
Primum Fredegarius Venedos memorat; anno 623 duce Samone ab Avaris separati contra Dagobertum regem Francorum bellum gerebant; Samone mortuo iterum Avaris oboediebant. Carolus Magnus Venedos debellare voluerat, sed Saxones exercitum ab eo missum perdiderunt. Henricus Auceps Venedos superaverat, sed mox illi libertatem receperunt. Ab annis quadragesimis saeculi XI civitas magna Venedorum exsistebat, cuius knezi Godescalcus et Henricus christiani erant multasque gentes Slavicas coniungebant. Castellum Megalopolitanum Godescalci urbs capitalis fuerat et Lubeca Henrici. Henrico anno 1127 mortuo civitas anno 1129 in multos ducatus divisa erat, qui pedetemptim linguam et imperium Germanorum acceperunt. Anno 1068 germani Rethram urbem Venedorum paganorum sacram destruxerunt; Archona in Rugia insula novum templum maximum facta est, sed et ea anno 1168 a Waldemario Magno destructa est. Anno 1147 Germani et Poloni Henrico Leone duce expeditionem sacram contra Venedos fecerunt; Venedos tum non vicerunt, sed bellis posterioribus Henricus Leo terrarum Venedorum partem maiorem possedit.

## Notae
## Fontes
* Helmoldi presbyteri *Chronica Slavorum*

## Nexus interni
* Abotriti
* Lingua Venedica
* Lingua Polabica
* Lingua Vandalica Slavica

## Nexus externi
* De Venedis in *Britannica*  
* De Venedis  in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron*  

Categoria:Historia Germaniae
Categoria:Slavi
Categoria:Expeditiones sacrae