open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Macbeth

[thumb|[Maleficae (personae Shakesperianae)|Tres maleficae a Daniele Gardner anno 1775 pictae; qua pictura Georgiana Cavendish, Elisabetha Lamb et Anna Seymour Damer describuntur (Pinacotheca Effigierum Nationalis Londinii)]]
[thumb|"[Domina Macbeth cum Duncan (Cattermole)|Domina Macbeth cum Duncan", pictura Georgii Cattermole]]
***Macbeth*** est tragoedia a Gulielmo Shakesperio composita. Scripta est annis fere 1603-1607, docta (si verba Simonis Forman recte intelleguntur) die 20 Aprilis 1611 et primum in editione in folio (titulo *Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies*) anno 1623 edita. Carmina maleficarum duarum, a Thoma Middleton composita et in ludo suo *The Witch* comprehensa, in  textu *Macbeth * inserta sunt, "*Come away*" et "*Black spirits*".

Auctor maiorem argumenti partem ex historiis antea scriptis derivavit, quas Anglice perlexit in Raphaëlis Holinshed opere *Chronicles of England, Scotland and Ireland*.

## Argumentum 
Scotia ab inimicis exercitibus liberata, Macbethus et Bancho duces tres magificis in saltu occurrunt, quae oraculum obscure canunt. Macbetho vaticinantur eum et Thanum Caledoris fore et regem Scotiae, sed Banchonem maiorem sequentium regum nec ipsum tamen coronam laturum fore.
[thumb|left|Histrio [Thomas Keene anno 1884 personam *Macbeth* agit]]
[thumb|"[Macbeth spectrum Banquo videt (Chassériau)|Macbeth spectrum Banquo videt", pictura e serie a Theodoro Chassériau confectae]]

Qui profecto, uxoris voto atque voluptate ad regnum incitatus, per insidias Duncano rege necato, ipse regnum accipit. Mox et Banchonem filiumque Fleanchum interficiendos statuit ne regnum arripeant; ad cenam incitatos, ante cenam necari iubet. Banchone autem interfecto Fleanchus effugit. Inimici nonnulli cum exercitu Anglico in regem recentem animadvertunt; qui a maleficis certior fit se regem fore dum silva Birnam non ad arcem accedit, seque tamen ab aliquo e femina non nato interfecturum. Duncani familiares, ramis ex ea silva caesis celati, impetum in arcem faciunt; Macduffus "e matris ventre intempestative ereptus" Macbethum necat. Ita oracula magificarum perfecta sunt.

## Bibliographia 
; Editiones
* 1623 : *Mr. William Shakespeares Comedies, histories & tragedies, published according to the true originall copies* (Londinii) p. 131 ff. Textus apud Universitatem Victoriae

; Eruditio
* Natalia Brzozowska, "Dangerous Feasts and the Social Appetite in Macbeth and Titus Andronicus" in Pierre Kapitaniak, Christophe Hauserman, Dominique Goy-Blanquet, edd., *Shakespeare et les arts de la table: Actes du congrès organisé par la Société Française Shakespeare les 17, 18 et 19 mars 2011* (OpenEdition Journals, 2012 ~)

* *Macbeth*, opera Iosephi Verdi
* *Domina Macbeth districti Mtsenscensis*, opera Demetrii Szostakowicz
* *Voodoo Macbeth*

## Nexus externi 
* Textus apud gutenberg.org 
* Textus apud MIT 
* Textus cum glossis 
* Versio M. Guizot 
* Versio C. M. Wieland apud gutenberg.org 
* Macbethi somnium in *Historia* Georgii Buchanani
* Macbeth et Banquo cum magis conventus in *Chronicis* Holinshed

Categoria:Macbethus
Categoria:Opera Shakespeare
Categoria:Scripta 1611
Categoria:Scripta 1623
Categoria:Tragoediae
Coriolanus (Shakesperius)

.]]
***Coriolanus*** est tragoedia a Gulielmi Shakesperio, ultima omnium huius auctoris, annis fere 1607-1608 composita. Primum in editione in folio (titulo *Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies*) anno 1623 edita est. Fons principalis huius tragoediae fuit "vita Coriolani" a Plutarcho scripta, quam Shakesperius in versione Thomassi North perlegit.

Apud Titum Livium Patavinum in **Ab urbe condita libris**, Veturia mater Coriolani Volumniaque uxor erat. In Gulielmi Shakespeare **Coriolano** et in Plutarchi **Vitis Parallelis** Virginia Coriolani uxor et mater Volumnia.

## Historia
Plebs Romae anxiis animis sunt. Fame laborant et annona cara est dum vilitas annonae in horreis bonorum civium conditae. Marcius, gentis patriciae inter primores iuuenum adulescens et consilio et manu promptus, in rostra escendit.

## Editiones 
* 1623 : *Mr. William Shakespeares Comedies, histories & tragedies, published according to the true originall copies* (Londinii) Textus apud Universitatem Victoriae

## Bibliographia 
* C. F. Tucker Brooke, ed., ''Shakespeare's Plutarch, vol. 2: The main sources of Antony & Cleopatra and of Coriolanus''. New York: Duffield, 1909  Textus apud archive.org

Categoria:Opera Shakespeare
Categoria:Scripta 1608
Categoria:Scripta 1623
Categoria:Coriolanus
Bellona

**Bellona** , cuius nomen antiquum fuit *Duellona* veterrima dea Romana belli, soror (interdum uxor aut filia) Martis erat et deae Graecae '**Ενυώ,-όος** (**Enyo**) vulgo adsimulabatur. In primis furorem bellicum referebat quo bellator in caede, sui oblitus, saevit. Itaque nonnumquam inter numina inferna memoratur. E primo bello Mithridatico milites Sullani cum captivis reduces  cultum cuiusdam deae Asiaticae Ma vocatae Romam introduxerunt, quae Bellonae adsimulata est ne religio a more maiorum abhorrens reiceretur. Novus cultus sub patrocinio Magnae Matris, quae ex Asia iam anno 204 a.C.n. venerat et cuius orgia similia erant, sese occultavit ita ut Ma/Bellona "pedisequa" Cybelae in quadam inscriptione vocata sit. Ostiae templum Bellonae intra campum Magnae Matris prope Attideum aedificatum erat. Sectatores deae Bellonae in collegio **hastiferum** sociabantur.

## De aspectu
Dea galeata et cristata, Bellona sive hastam sive flagellum tenebat, quod potius insigne deorum infernorum erat. Cruore enim gaudebat. Sic P. Vergilius Maro poeta eam in Aeneidem inducit : 

:"...*saeuit medio in certamine Mauors* 
: *caelatus ferro, tristesque ex aethere Dirae,*
: *et scissa gaudens uadit Discordia palla,*
: *quam cum sanguineo sequitur **Bellona** flagello."* 

## De templo in Campo Martio
In pugna quadam adversus Etruscos Appius Claudius Caecus templum deae Bellonae vovit, si victoriam daret. Victis hostibus aedes in Campo Martio extra moenia Urbis aedificata est, quod fieri solebat in numinibus bellicis, ne bellum civile intra muros cierent. Appius templum ipse dedicavit anno 296 a.C.n., cum consul iterum esset. In quo templo senatus saepe habitus est, praesertim cum senatores legatos exterarum nationum vel imperatores Romanos velut triumphum petituros audire vellent, quibus nisi imperio deposito in Urbem ingredi non licebat. Item, cum Romani longinquis hostibus bellum indicebant, ad quorum fines ire non iam expediebat, in area ante templum  fetialis populi Romani hastam supra *Columnam bellicam* in agrum a captivo redemptum atque ideo agrum hosticum iudicatum rite iaciebat. Quem ritum imperator Marcus Aurelius adhuc observabat.

Dies natalis huius templi (3 Iunii) Bellonae festus remansit.

## Fontes
* Ammianus Marcellinus, *Res gestae* XXI.5.1
*Dio Cassius libro L *Historiae Romanae* cap. 4 et libro LXXII cap. 33.
*Lactantius libro primo *Divinarum Institutionum*, capitulo vicesimo primo (16-17).
*Martialis Epigrammaton 12, 57,11.
*Minucius Felix *Octavius* XXX,4.
*Ovidius, libro sexto *Fastorum* 201-208. 
*Plutarchus, *Vita Sullae* cap. 9 et 27.
*Seneca, Agamemno 81f.
*Tibullus libro primo *Elegiarum* VI,43-54.
*Titus Livius libro decimo *Ab Urbe condita* capite undevicesimo.
*Valerius Flaccus libro secundo Argonauticon II,228 necnon VI,60-64 et VII,635-636.
*Vergilius Aeneidos in cantu 8,703.

## Notae 

*28 Bellona

## Nexus externi
Imagines Bellonae in *Musaeo Iconographico Warburgiano*

Categoria:Dei belli
Categoria:Deae Romanae
Categoria:Mythologia Romana
Parisii (discretiva)

* Parisii, gens Galliae antiquae
* Parisius seu Parisii, nomen mediaevale urbis Lutetiae
* Parisi seu Parisii, gens Britanniae antiquae
Novem poëtae lyrici

**Novem poetae lyrici** a doctis apud Alexandriam delecti sunt e veteribus Graecorum poetis lyricorum, ad conservandos libros suos in bibliotheca.

Illi clarissimi poetae fuerunt:
* Sappho,VII saeculo a.C.n.
* Alcaeus, VII saeculo a.C.n.
* Alcman, VII saeculo a.C.n.
* Stesichorus, VI saeculo a.C.n.
* Ibycus, VI saeculo a.C.n.
* Anacreon, VI saeculo a.C.n.
* Simonides, V saeculo a.C.n.
* Bacchylides, V saeculo a.C.n.
* Pindarus, V saeculo a.C.n.
Haec enumeratio bis inter epigrammata anonyma *Anthologiae Palatinae* reperitur, numeris 9.184 () et 9.571 (). Illius versionem Latinam Hugo Grotius composuit quae sic sonat:
::Pindare Musarum sacra vox, et garrula Siren
:::Bacchylidae, Sapphûs et Venus Aeolia;
::Scriptaque Anacreiontis, Homerica quique fluenta,
:::Stesichore, in lyricum tam bene vertis opus;
::Dulcis et ante alias tu charta Simonidis, et tu
:::Ibyce, cui flores Suada dat et pueri;
::Ensis et Alcaei dominantum sanguine tincte,
:::Dum sanctis patriae legibus obsequeris;
::Et face virginea flagrans Alcmanis aëdon,
:::Desinit in vobis, coeperat unde lyra.

## Notae 

* "Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας" (enumeratio poëtriarum novem Graecarum)

Categoria:Litterae Graecae antiquae
9
Categoria:Poesis
Stesichorus

**Stesichorus** fuit poëta lyricus, unus e novem poetis lyricis, natus Metauri in oppido Graeco in Bruttio. Floruit saeculo sexto a.C.n. Materia suorum carminum lata est ex heroicis gestis et pacta in verbis gravibus vatinicisque.

Clarissimum carmen Stesichori fuit illud 'palinodos' inscriptum de Helena ad Aegyptum rapta. Fama est Stesichorum cecinisse Helenam ad Troiam raptam in Homeri modo, tunc desubito poëtam a numine Helenae factum esse caecum; ast denuo canentem de Helena apud Aegyptos, oculos denuo vidisse. Carmen laudatur a Platone, in dialogo *Phaedro,* 243a.  Isocrates quoque hoc carmen memorat.

Longum carmen de Geryone scripsit. Aliud tractat de Iocaste et filiis; titulus est fortasse *Syotherae.*

Carmina Stesichori fabulas narrant, ut illam saepe laudatam de equo cervum ulcisci cupiente et societatem ab homine adversus inimicum petenteː spe ultionis nec frenos accipere nec ipsum dorso vehere recusavit atque ita servus hominis factus est. Hac fabula poeta cavendum esse tyrannum Phalaridem monebat. Non sunt carmina epica quoniam metrum non est hexametrum. Ut videtur, omnia carmina formam triadicam habent, per strophas, antistrophas, et epodas. Dialectus est Dorica.

E carminibus Stesichori, nos in hodierno tempore lectores pauca fragmenta habemus.

## Notae 
## Bibliographia 
*Hutchinson, G. O.  2001 *Greek Lyric Poetry:  A Commentary on Selected Larger Pieces.*  Oxoniae. Recensio critica
*Lazzeri, Massimo. 2008 *Studi sulla Gerioneide di Stesicoro.* Quaderni del Dipartimento di Scienze dell' Antichità, Università degli studi di Salerno, 35. Neapoli: Arte Tipografica. Recensio critica

Categoria:Nati saeculo 7 a.C.n.
Categoria:Mortui 556 a.C.n.
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Poetae Italiae
Categoria:Scriptores Siciliae
Categoria:Scriptores operum deperditorum
Ibycus

**Ibycus** Rheginus fuit poeta lyricus Graecus, qui sexto saeculo a.C.n. exeunte floruit. Quamquam Rhegini in Italia natus est, Samum venit ubi Polycrates tyrannus multis poetis artificibusque favit. Ab manu furum interfectus esse dicitur Ibycus, qui iacens moribundus, cum gregem gruum in caelo volantem viderat, eos ulturos esse dixit. Postea, cum haec manus in theatro sedebat, unus ex his, videns in caelo gregem gruum, ultores Ibyci iam adesse iocose dixit. Alii in theatro, cum haec verba audiverant, illos homines Ibycum cecidisse intellexerunt et eos ceperunt.

## Nexus externus 
* Poemata Ibyci Graece et Theodisce

Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 6 aut 5 a.C.n.
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Incolae Sami
Categoria:Poetae Graeciae
Categoria:Scriptores Italiae antiquae
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Alcaeus

thumb|Alcaeus et Sappho a pictore Attico saeculi V a.C.n. ("*the Brygos painter*") ficti
thumb|Alcaeus ab editore saeculi XIX fictus
**Alcaeus Mytilenaeus** (Graece , natus inter annos 625 et 620, mortuus circa annum 580 aerae vulgaris) fuit poeta lyricus Lesbius cui metrum Alcaicum excogitatum tribuitur. A grammaticis Alexandrinis in canonem novem poetarum lyricorum receptus est. E stirpe nobili rectorum Mytilenae natus, in civitatis suae factionibus et simultatibus versatus est.

## Vita et opera 
Alcaeus natus est a nobilibus qui potestatem in Lesbo petiverunt, cum familia Penthelidarum male regens propter superbiam atque saevitiam eversa est. Contra exercitum Atheniensium ante annum 600 apud Sigeum pugnavit, et similiter ac Archilochus et Anacreon poetae scutum in proelio amisit. Postero tempore Pittacus tyrannus (Graece αἰσυμνήτης) pacem salutemque in Lesbo introduxit, sed Alcaeum in exsilium pepulit.

Hic poeta poculum amans dicitur ab Athenaeo (*Deip.* 10.430c) paratus fuisse omnibus temporibus ad potandum. Carmina eius, deliciis amorum potationumque occupata, in conviviis audiri solebant, praesertim Athenis quinto saeculo: Athenaeus *Deip.* 15.694a memorat versum dramatis *Convivii* Aristophanis comici:  ("myrto sumpta cane mihi aliquid Alcaei et Anacreontis").

Alia carmina tamen acerba sunt et bilis plena propter rixam eius cum Pittaco tyranno, quem Alcaeus saepe calumniatur.

Quintilianus (10.1.63) animo magistri scripsit: "Alcaeus in parte operis aureo plectro merito donatur, qua tyrannos insectatus multum etiam moribus confert; in eloquendo quoque brevis et magnificus et diligens, et plurimum oratori similis; sed in lusus et amores descendit, maioribus tamen aptior."

Sapphus, poetriae Lesbiae, Alcaeo aequalis atque concivis fuit; eam, ut videtur, in carmine fr. 384 his verbis laudavit: , Latine reddita "violis redimita (vel "violacea coma", sancta, mellite subridens Sappho’’ (nonnullis codicibus "… soror").

## Fontes 
* Aristoteles, *Politica* III.14.9-10
* Herodotus,*Terpsichore* 95.
*  XIII.2.3

## Bibliographia 
* D. Campbell, *Greek Lyric Poetry*, Bristoliae, reimpr. 1998

## Nexus externi 
* De Alcaeo Graece apud www.greek-language.gr

Categoria:Poetae Graeciae
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Nati saeculo 7 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Incolae Lesbi
Simonides

**Simonides** fuit poeta lyricus Graecus. Natus est Ceo in insula, ubi poesiam musicamque didicit, et paeanes (carmina) Apollini composuit. Athenis habitavit Hipparcho et Hippia regentibus; Hipparcho mortuo ad Thessaliam movit. Post victoriam Marathonis, rediit Athenas, postea in Siciliam, ubi usque ad mortem mansit. Erat amicus Themistoclis et Pausaniae; poeta lyricus Bacchylides nepos eius erat et unus inter novem poëtas lyrici fuit. Poesia bello contra Persas populo Graeco dedit magnum ad patriam defendendam impulsum.

Persona fuit libri Xenophontei *Hiero* inscripti, in quo tyrannum Hieronem docet quomodo rex a populo suo amatus fieri possit. Etenim multa Simonidis ad tyrannos Siciliae dicta varie referebantur. Liber "*Protagoras*" Platonis interpretationem carminis Simonidis a Protagora et Socrate factam tractat. Item primo libro *Politiae* disputatio de iustitia inter Polemarchum et Socratem a Simonidis sententia orditur. Nam vir sapiens et quasi divinus habebatur. Apud Romanos elegiae eius clarissimae fuerunt. Catullus locutus est "lacrimis Simonideis", scilicet tristissima occasione.
## Sententiae 
Quidam solent in arte poetica mentionem eius sententiae facere: "Poesia est pictura loquens, pictura autem poesia muta", ex quo oritur in Arte poetica Horatii locus communis "ut pictura poesis". Est auctor definitionis Iustitiae: " iustitia est alicui dare quod ei debetur".
Etiam epigramma illud:

in stela Lacedaemoniorum ad Thermopylas occisorum inscriptum ei attributum est.

Quod Cicero in *Tusculanis disputationibus* sic in Latinum convertit:

Dic, hospes, Spartae nos te hic vidisse iacentis,
Dum sanctis patriae legibus obsequimur.

Urbanam fabulam de Simonide narrabat Aristotelesː nam cum parva summa oblata poema facere in honorem eius qui mularum certamen vicerat recusasset indignans quod dimidii asini sibi canendi essent, postquam summam maiorem accepit statim exorsus estː "Salvete ô procellosis filiae pedibus equorum"

## Notae 
## Bibliographia 
* M. L. West, *Iambi et elegi Graeci ante Alexandrum cantati* (Oxonii: Clarendon Press 1971-1972; editio nova 1989-1992; in uno volumine impressa 1998. ISBN 0-19-815266-3) [editio fragmentorum elegiacorum ]
* Deborah Boedeker, David Sider, edd., *The New Simonides* (*Arethusa* vol. 29 fasc. 2). Baltimorae: Johns Hopkins University Press, 1996?
** Editio aucta: Deborah Boedeker, David Sider, edd., *The New Simonides*. Novi Eboraci: Oxford University Press, 2001. ISBN 9780195350227  [editio fragmentorum novorum cum commentationibus]

## Nexus externi 
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Incolae Ceae
Categoria:Poetae Graeciae
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Bacchylides

**Bacchylides** Ceius, litteris Graecis Βακχυλίδης (natus anno circiter 518 a.C.n.; mortuus c. 451) fuit poëta lyricus Graecus, nepos Simonidis, Pindari concertator. Auctor fuit hymnorum, dithyramborum, epiniciorum. Opera eius medio aevo disperdita in manuscripto papyraceo anno 1896 reciperata sunt.

Imperator Iulianus huius poetae carminibus delectabatur.
## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|Bacchylidis *Encomia* fr. 4 ([Bibliotheca Britannica, Papyrus Oxyrhynchus 1361)]]
; Editiones et versiones
* 1897 : Frederic G. Kenyon, ed., *The Poems of Bacchylides, from a papyrus in the British Museum*. Londinii: Museum Britannicum (editio princeps) Textus apud *Internet Archive* 
* 1898 : Fridericus Blass, ed., *Bacchylidis carmina cum fragmentis*. Lipsiae: Teubner Textus apud *Internet Archive* 
* 1905 : Richard C. Jebb, ed. et interpr., *Bacchylides: the poems and fragments*. Cantabrigiae: Cambridge University Press Textus apud *Internet Archive* 
* 1910 : Ernst Diehl, ed., *Supplementum lyricum: neue Bruchstücke von Archilochus, Alcaeus, Sappho, Corinna, Pindar, Bacchylides*. Bonnae: A. Marcus und E. Weber Textus apud *Internet Archive* 
* 1927 : J. M. Edmonds, ed. et interpr., *Lyra Graeca*. Vol. 3: *Corinna, Bacchylides, Timotheus ...* Londinii: Heinemann Textus apud *Internet Archive* 

; Eruditio
* Hermann Buss, *De Bacchylide Homeri imitatore*. Giessen: Druckerei Christ & Herr, 1913 Textus apud *Internet Archive* 
* Henricus Preuss, *De fabulis apud Bacchylidem*. Regimonti: H. Jaeger, 1902 Textus apud *Internet Archive* 
* Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, *Bakchylides*. Berolini: Weidmann, 1898 Textus apud *Internet Archive* 

## Nexus externi 
* Bacchylidis opera apud *Perseus*

Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Incolae Ceae
Categoria:Poetae Graeci
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Categoria:Poetae Anthologiae Graecae
Salisburgum (discretiva)

**Salisburgium**:

# **Salisburgum** (Salzburg) urbs intra Austriae aedificatum erat supra municipium *iuvavum*.
# **Salisburgum ** provincia Austriae est.
Salisburgum (provincia)

**Salisburgum** est provincia in media Austria sita. Caput est urbs Salisburgum. Oppida alia magni momenti sunt Haellinum, Salafelda et Cella in Bisontio.

## Res visu dignae
*Fanum Sancti Hippolyti (Cella)
*Ecclesia Cathedralis Salisburgensis
*Hermitagium Salafeldense

## Notae 

## Provinciae 
# Pongau [inter Pinzgau et Lungau]
# Lungau [a dexter parte]
# Tennengau [supra Pongau]
# Pinzgau [a sinistra parte]
# Flachgau [complectit Salisburgum (urbs)]
# Salisburgum (urbs) [flavus]

none|thumb|308x308px|Provinciae Salisburgi

## Nexus externus 
* Pagina publica 

!
Hu Jintao

**Hú Jǐntāo** sive litteris Sinensibus 胡锦涛 (ad Taizhou provinciae Jiangsu natus die 21 Decembris 1942), filius mercatoris theae, alumnus universitatis Tsinghuaensis ubi ingeniariae studuit, fuit praeses Reipublicae Populi Sinarum.

## Bibliographia 
* Helen Davidson, "Was Hu Jintao’s removal from China’s 20th party congress suspicious or not?" in *The Guardian* (28 Octobris 2022)

## Nexus externi 
* John J. Tkacik, Joseph Fewsmith, Maryanne Kivlehan, "Who's Hu? Assessing China's Heir Apparent, Hu Jintao" apud *The Heritage Foundation* (19 Aprilis 2002)
* De Hu Jintao apud pagina administrationis Rei Publicae Sinicae 

Categoria:Duces civitatum
Categoria:Politici Sinarum
Categoria:Nati 1942
Categoria:Homines vivi
Categoria:Alumni Universitatis Tsinghuaensis
Controversia de depravatis Machometi imaginibus

**Controversia de depravatis Machometi imaginibus** exorta est ob duodecim Machometi prophetae picturas in peius pictas et in actis diurnis Danicis *Jyllands-Posten* divulgatas. Jyllands-Posten has imagines die 30 Septembris 2005 publici iuris fecit.

Legationes populique Musulmani in Syria et aliis nationibus has imagines abominati sunt.

## Nexus externi 
* Pagina Jyllands-Posten in lingua Danica
* Nuntius Articulus Latine

Categoria:Periodica
Categoria:Dania
Genetica popularis

In genetica, verbum *locus* circumscribit genorum locum in situm chromosomaticum genomatis. Intra speciem numerus chromosomatum semper est idem. Non mutat, nec in vegetabilia nec in animalia. Et numerus et situs chromosomaticus locorum est idem. Quod mutatur naturaliter intra genoma est sequentia genorum, quae sinunt locos. Genum unum solum sinit locum unum. At sunt variationes in sequentia genorum quae possunt sinere in locum quendam. Quodque horum genorum, quae in sequentia differunt, appellatur "allelus." Etsi numerus chromosomatum et numerus  situsque locorum sunt idem intra speciem, qualitates variae tamen sunt intra speciem quod alleli sunt variis sequentiis. Allelus quique habet par cuiusque chromosomatis atque cuiusque loci. Alleli qui sinunt duos locos, sunt idem aut non. Si alleli sunt quidem in utris locis, hic locus dicitur esse homozygotus, aliter nempe, heterozygotus. In loco, exempli gratia, qui appelletur “A,” iacet genum quoddam cuius nomen est A. Hoc in loco omnium hominum, genum A est semper idem. Ubi quodque habeat parem loci, genotypus eius erit semper A/A. In alio loco qui appelletur “B,” iacet aliud genum cuius nomen est B. Hoc in loco omnium hominum autem, genum B non est semper idem. Varia B gena, sive alleli geni B, sunt aliquae competentia pro eodem loco in chromosomate. Hi alleli appellantur sicut B1, B2, B3,... Quod quique habet parem loci, genotypus eius erit B1/B1, B1/B2, B1/B3, B2/B2, B2/B3 aut B3/B3, quorum B1/B1, B2/B2 et B3/B3 sunt homozygoti, ceteri sunt heterozygoti. Non solum sequentia, sed etiam frequentia allelorum est varia per populationes. Cum allelus B1,exempli gratia, est amplius allelo B3 in quadam gente, rarius est in alia gente. Haec variatio in sequentia et frequentia allelorum dependet de geographicis historicisque condicionibus per quas natura familias creavit e tribubus, et tribus e nationibus, et nationes e specie. Genetica popularis studet ut explicet qui alleli, quanti sint ampli aut rari in quibus gentibus, et ob quas condiciones, et quomodo. Hoc studium nos iuvat ut melius intellegamus differentias et similitudines inter greges hominis, et origines nostras.

* DNA
* Genum

Categoria:Genetica
Pibgorn

**Pibgorn** organum musicum e Britannia Celtica est. De genere 'hornpipe', id pibgorn constructum est a cornibus boum, ac utitur harundinibus sicut antiquis tibicinis.

* Erkencho

## Nexus externi 
* The Welsh Pibgorn Page (de pibgorn Cambrico)
* The pibgorn in Wales apud BBC

Categoria:Musica
Tibiae

[thumb|Iuvenis satyrus cum tibia e [Museum Lupariense|Museo Lupariensi Lutetiae.]]
[thumb|upright=0.6|left|[[Tibicen.]]
[thumb|upright=0.6|left|[Tibicina.]]
**Tibiae** apud antiquos dicebantur instrumentum musicum aërophonum (Graece *aulos*) duabus tibiis constructum. Constabant ex duabus fistulis aereis et una aut duabus harundinibus ad sonum faciendum. 

Etiamsi Latine *tibia* est saepe Anglice conversum *flute* aut Germanice *Flöte*, sonus similior fuit fistuli (Anglice *oboe* vel *clarinet* et Theodisce "Schalmei").

## De origine 
Conditor artis tibiarum fuit Marsyas, ut sapientes Graecorum dixerunt, silenus qui Apollinem ad musicum certamen poposcit et, postquam in certamine defecit, ab Apolline cultro pelle sua detractus est. Sed Olympus, Phryx eruditus a Marsya, melius fecit; ac Olympi carmina adhuc in diebus Aristotelis cantabantur. Ipsum instrumentum vero ab Athena dea inventum esse dicebatur quae postea illud reiecit quia vultum turpiter deformabat. Quod idem obiciebat Alcibiades et de facto hoc instrumentum in Asia ortum quinto saeculo a.C.n. quidem in Graecia floruit adeo ut pueri aulum in schola discere solerent sed quarto iam minus placebat et praecipue a musicae artificibus iam adhibebatur. Quin etiam Socrates hoc instrumentum tamquam lascivius e republica ideali expellebat.

## De usu antiquo 
Ars per tibiam *aulesis*, ars cum tibia canendi *aulodia* Graece nominantur. Conditor aulodiae erat Sacadas vel Ardalus, viri antiqui in media Graecia viventes. Genus clarissimum auleseos erat ille *Pythikos nomos*, organicum sine voce carmen de Apolline Pythonem Delphis mactante.

Fama est antiquis temporibus poesim elegiam fuisse cantata ad tibiam, et poetas elegiacos fuisse atque tibicines, vero enim et Mimnernum esse tibicinem et amatorem tibicinarum.

Romae, tibia sonata sunt in sacris faciendis, atque in theatro, ac a puellis in convivio.

Princeps organorum in sacris Bacchi et Phrygiae matris erat tibia, more irato lascivove. Ob hanc rem, et propter obstruxit ea vocem viri sonantis, Aristoteles Platoque conscripserint tibiam in re publica philosophorum.

## Notae 
## Fontes 
* Aristoteles, *Politica* VIII.6.9-14 et 7.9-11

* Ocarina

## Bibliographia 
* Howard, Albert A. (1893). "The Αὐλός or Tibia". Harvard Studies in Classical Philology. Department of the Classics, Harvard University. 4: 1–60

## Nexus externi 
Categoria:Bacchus
Categoria:Theatrum Graecum antiquum
!
Die Welt

***Die Welt*** (nomen Theodiscum; 'Mundus') est diarium Theodiscum quod ab Axel Springer AG editum est. Die 2 Aprilis anno 1946 Hamburgi a britannicis militibus.

*Die Welt* die Solis non publicatum est, sed *Welt am Sonntag* appellatur.

## Nexus externi
* Welt.de *Die Welt* online
* "Die Welt am Sonntag"

Categoria:Diaria in Germania edita
Categoria:Diaria Theodisce edita
The Lion in Winter

**Leo Hieme** (Anglice *The Lion in Winter*) 1968 spectaculum cinematographicum dispositoris Antonius Harvey est. Partem Petrus O’Toole (Henricus II, Angliae rex) et  Catharina Hepburn (Alienora Aquitana, Angliae regina) agunt.

Leo Hieme a principio fabula scenica Iacobi Goldman est. Ad spectaculum cinematographicum Iacobi Goldman fabula scenica Iacobo Goldman ipso accomodata est. Tria praemia Ansgariana vulgo "Academy Awards" percepit:  praemium Ansgarianum optimae actricis (Catharinae Hepburn), praemium Ansgarianum optimi scripti scaenarii accomodati (Iacobo Goldman) et praemium Ansgarianum optimae partiturae (Iohanni Barry).

*Grex cinematographicus:

Petrus O'Toole (Henricus II rex), Catharina Hepburn (Alienora Aquitaniae), Antonius Hopkins (Ricardus Cor Leonis), Iohannes Castle (Gaufredus Andegavensis), Nigel Terry (Johannes sine Terra) , Timotheus Dalton (Philippus II Franciae rex), Iana Merrow (Alicia, principissa Franciae), Nigelus Stock (Capitaneus Guillelmus Marescallus), Kennethus Ives (Alienorae reginae custos), O.Z. Whitehead (Episcopus Dunelmensis) et alii.

*Turma cinematographica:

Ioseph E. Levine (effector imperatorius), Iana C. Nusbaum (effector consociata),  Martinus Poll (effector), Antonius Harvey (dispositor), Iohannis Barry (compositor et moderator musicae propriae), Duglassius Slocombe (cinematographia), Iohannes Bloom (pelliculae instructio), Paulus Lee Lander (selectio gregis), Petrus Murton (artis dispositor), Margareta Furse (vestificina) et alii.

Barry ambo cantici verba scripsit et modis musicis aptavit. Auxilio vestigationis Denis Stevens, Iohannis Barry partitura tria carmina cantici verba Latina includit. Carmina verborum simpliciorum scita sunt.

***Leo Hieme** (Anglice "The Lion in Winter")

Regis regum rectissimiprope est dies dominidies irae et vindicate,tenebrarum et nebulae,diesque mirabiliumtonitruorum fortium,dies quoque angustiae
maeroris ac tristitiae

***Adventus Alienorae** (Anglice "Eleanor's Arrival")

Eleanore, Reginae Anglorum,Salus et vita.
***Eia, Eia, Nova Gaudia**

Verbum Patrishumanatur, O, O,dum puella
salutatur, O, O,Salutata fecundaturViri nescia.Eia, eia, nova gaudia.Verus homo nobis datur,O, O,Nobis DatusDemonstratur, O, O,Dum pax terris nunciatur,Coelis gloria.Eia, eia, nova gaudia.

## Nexus externi 
* 

Categoria:Pelliculae musicae
Categoria:Pelliculae 1968
Categoria:Pelliculae Britannicae
Antony and Cleopatra

[thumb|Mors Cleopatrae a [Reginaldus Arthur|Reginaldo Arthur anno 1892 picta]]
***Antony and Cleopatra*** est tragoedia a Gulielmi Shakesperio inter annos fere 1603 et 1607 composita sed primum in editione in folio (titulo *Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies*) anni 1623 edita. Fons historicus principalis huius tragoediae fuit "vita Marci Antonii" a Plutarcho scripta, quam Shakesperius in versione Thomassi North perlegit.

## Historia
Marcus Antonius, triumvir Romae cum Augusto Octaviano Caesare et Marco Aemilio Lepido, officia militis neglexit postquam Regina Aegypti eum seduxit.  Romae quaestiones ignoravit, inter eas quod  mulier secessisset in Octavium et necata fuisset. Octavius reclamat Antonium Romae ab Alexandria ut auxilium ferat in proelio contra Sextum Pompeium, Menecratem et Menam, tres notos piratas. Cleopatra petit ab Antonio ut secum maneat sed is, quamquam amorem reginae affirmet, tamen proficiscitur. .. Finaliter sibi mortem conscivit amorem suam et elementa alchemica credens.

## Editiones 
* 1623 : *Mr. William Shakespeares Comedies, histories & tragedies, published according to the true originall copies* (Londinii) Textus apud Universitatem Victoriae

* Cena Antonio a Cleopatra data (41 a.C.n.)
* Anaglypta Shakesperiana (Damer)

## Nexus externi 
* Textus apud gutenberg.org
* Textus apud mit.edu
* Pagina subsidiorum et nexuum apud Universitatem Basileensem
* De hoc ludo apud *Cleopatra on the Web*
* Versio Andreae Gide 

## Bibliographia 
* C. F. Tucker Brooke, ed., ''Shakespeare's Plutarch, vol. 2: The main sources of Antony & Cleopatra and of Coriolanus''. New York: Duffield, 1909  Textus apud archive.org
* Joyce Carol Oates, "The Tragedy of Imagination: Shakespeare's "Antony and Cleopatra"" in *Bucknell Review* (Spring 1964)
* Perry D. Westbrook, "Horace's Influence on Shakespeare's Antony and Cleopatra" in *PMLA* vol. 62 (1947) pp. 392-398

Categoria:Opera Shakespeare
Categoria:Cleopatra VII
Categoria:Marcus Antonius
Categoria:Tragoediae
Categoria:Scripta 1607
Categoria:Scripta 1623
De Imitatione Christi

thumb|200px|Frontispicium editionis anno 1730

**De imitatione Christi** est opus Thomae a Kempis, quod anno 1418 scriptum est. Aliqui studiosi dubitant an Thomas re vera auctor huius libri sit.

## Summarium libris 
*De Imitatione Christi* divisum est in partes quattuor. 

### Pars prima  
Titulus partis primae est *Admonitiones ad Vitam spiritualem utiles*. 

### Pars secunda 
Titulus partis secundae est *Admonitiones ad interna trahentes.* 

### Pars tertia 
Titulus partis tertiae est *De interna consolatine.*

### Pars quarta 
Titulus partis quartae *est De devota exhortatione ad sacram Corporis Christi communionem.*

## Bibliographia 
* Jacques Huijben et Pierre Debongnie, ''L' auteur ou les auteurs de «L'imitation»''; Lovanii 1957 (Revue d'histoire ecclésiastique, Bibliothèque t. 30).

## Nexus externi 
* Pagina interretialis VIAF
* Versio electronica Latina
* Recordatio Latina

Categoria:Scripta 1418
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Nederlandiae scripta
Categoria:Libri philosophici
Categoria:Textus Christiani
Canonizatio

**Canonizatio**  in aliquot ecclesiis Christianis est declaratio quod mortuus quidam inter sanctos sit.

Canonizatio in Catholica Ecclesia relatio est in album et catalogum Sanctorum, qui Canon appellatur:

**828** Ecclesia, quosdam **canonizans fideles**, id est sollemniter proclamans hos fideles heroice virtutes exercuisse et in fidelitate gratiae Dei duxisse vitam, potentiam agnoscit Spiritus sanctitatis qui est in ea, et spem sustinet fidelium his illos praebens tamquam exemplaria et intercessores. « In circumstantiis difficillimis per totam historiam Ecclesiae, semper sancti et sanctae fuerunt fons et origo renovationis ». « Sanctitas Ecclesiae est profecto secretus fons et mensura infallibilis eius operositatis apostolicae et impetus missionarii ».

## Fontes 
**Catechismus Catholicae Ecclesiae**, Pars Prima - Professio Fidei, Sectio Secunda: Fidei Christianae Professio, Caput Tertium - Credo in Spiritum Sacntum, Articulus 9 - «Credo Sanctam Ecclesiam Catholicam», Paragraphus 3 - Ecclesia est una, sancta, catholica et apostolica, II. Ecclesia est sancta''. Ioannes Paulus PP. II, Ex Arce Gandulfi, die 15 Augusti 1997.

## Notae 

*Beatificatio

## Nexus externus 
* 

Categoria:Religio Christiana
Categoria:Sanctitas
Mimnermus

**Mimnermus** (*-i, m.*; Graece ) poeta Smyrnaeus elegorum VII saeculo a.C.n. 

Mimnermus natus esse Smyrnae ex stirpe Colophoniorum hodie saepe putatur. Secundum et Strabonem (*Geographica* 14.643) et Photium (*Bibl.* 319b.11), ille erat Colophonius, sed apud Sudam, ex Colophone vel Smyrna vel insula Dorica Astypalaea (?) venisse dicitur. Aliqui Colophonii autem ante annum 800 in Smyrna se locaverunt (cf. Herodotus 1.149f.).

Apud fragmentum 13 laudat Mimnermus militem qui in campo Hermio cum Lydiis pugnavit. Probabile est pugnatum esse cum Alyattes novissimo decennio septimi saeculi Smyrnae oppugnaverit.

Mimnermus notior est propter elegos qui ad amores, voluptatem iuventutis, turpitudinem senectutis pertinent. Propertius 1.9.9-10 dixit: "plus in amore valet Mimnermi versus Homero; / carmina mansuetus lenia quaerit Amor."

Ecce primum fragmentum:

Quis est vita, quis est voluptas sine aurea Venere? Utinam moriar cum haec non iam curem, occultum amorem et mitia dona et torum, quicumque flores iunventutis viris et feminis valeant; cum molesta senectus adveniat, quae virum turpem et foedum facit, curae malae animum semper terunt, nec iucundum est lucem solis spectare, sed (ille senex) inimicus est liberis, turpis feminis; sic deus senectutem difficilem fecit.

* G. Tanzolini, *Mimnermo* (1883), studium poetae cum notis et versione metrica fragmentorum. 

* D. Campbell, *Greek Lyric Poetry* (Bristoliae, reimpr. 1998)

## Nexus externi 
* Zweisprachige Textauswahl zu den griechischen Lyrikern mit zusätzlichen Hilfen
* Mimnermus Graece apud www.greek-language.gr

## Bibliographia 
### Editiones 
* M. L. West, *Iambi et elegi Graeci ante Alexandrum cantati* (Oxonii: Clarendon Press 1971-1972; editio nova 1989-1992; in uno volumine impressa 1998. ISBN 0-19-815266-3)

Categoria:Nati saeculo 7 aut 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 7 aut 6 a.C.n.
Categoria:Poetae Graeciae
Categoria:Scriptores Anatoliae Graecoromanae
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Poetae Anthologiae Graecae
Poësis lyrica

**Poësin lyricam** composuerunt Catullus, Horatius, Sappho, et novem lyrici Graecorum cuncti. Carmina lyrica pauciora sunt quam carmina epica, et in diversis metris componuntur. Ea carmina *lyrica* nominantur quia ordinatim ad lyram cantata sunt.

*Carmen Limericum
*Carmen
*Ode
*Melodrama
*Novem poëtae lyrici
*Poësis
*Poësis epica - notio contraria
*Psalmus

## Bibliographia
*Grierson, Herbert John Clifford. 1970. *Lyrical poetry of the nineteenth century.* Novi Eboraci: AMS Press. ISBN 0404029159.
*Halporn, James, et al. 1994. *The Meters of Greek and Latin Poetry.* Hackett Publishing. ISBN 0872202437.
*Wilhelm,  James J., ed. 1990. *Lyrics of the Middle Ages: an anthology.* Novi Eboraci: Garland Publishing. ISBN 0824070496.

Categoria:Poesis
Index poëtarum et poëtriarum

[thumb|*Poeta egens,* [tabula a Carolo Spitzweg picta]]
**Poëta** et **poëtria** est poëmatum vel carminum compositor.

De poëtis Marcus Tullius Cicero ita dixit: "Saepe enim audivi poetam bonum neminem [...] sine inflammatione animorum exsistere posse et sine quodam afflatu quasi furoris."
* Homerus
* Hesiodus
* Sappho
* Alcaeus
* Gaius Valerius Catullus
* Quintus Horatius Flaccus
* Vergilius
* Dantes Alagherius (1265-1321)
* Petrus Ronsardus (1524-1585)
* Gulielmus Shakespeare (1564-1616)
* Sidonia Hedwig Zäunemann (1714?-1740)
* Ioannes Volfgangus Goethius (1749-1832)
* Iacobus Leopardi (1798-1837)
* Alexander Puškin (1799-1837)
* Alfredus de Musset (1810-1857)
* Michael Lermontov (1814-1841)
* Carolus Baudelaire (1821 - 1867)
* Iosue Carducci (1835-1907) 
* Stephanus Mallarmé (1842-1898) 
* Maria Noël (1883-1967) 
* Ioannes Pascoli (1855-1912)
* Stephanus George (1868-1933)
* Paulus Valéry (1871-1945) 
* Rainierus Maria Rilke (1875-1926)
* Anna Achmatova (1889-1966)
* Iosephus Mandelstam (1891-1938)
* Vladimirus Majakovskij (1893-1930)
* Eugenius Montale (1896-1981)
* Iacobus Prévert (1900 - 1977)
* Claudius Roy (1915 - 1997)
* Marius Luzi (1914-2005)
* Eugenius de Andrade (1923-2005)
* Alda Merini (1931 - 2009)
* Erri De Luca (1950 - )
* Suman Pokhrel (1967 - )

*Poëta laureatus
*Poëtae metaphysici
*Bardus
*Scriptor

## Notae 
Categoria:Munera
Categoria:Poesis
Categoria:Verbum dictum
Elegia

[thumb|*Elegia,* a [Gulielmus Adolphus Bouguereau|Guillelmo Adolpho Bouguereau anno 1899 picta.]]
**Elegia** est distichon binis versibus constans, quorum primus hexameter est, sicut in carmine epico; alter autem pentameter:

:::– X | – X | – X | – X | – u u | – x 
::::– X | – X | – || – u u | – u u | –

Hic – = elementum longum; u = elementum breve; X = elementum biceps [i.e. elementum longum sive duo elementa brevia]; x = elementum anceps [i.e. elementum longum sive elementum breve].

Dicitur elegia tempore antiquo esse ad tibias cantata, poetaeque elegiarum fuisse etiam tibicines, sicut et Mimnermus ille tibicen et amator tibicinarum.

Formam elegiae constat proximam heroico versui esse, sed elegiae saepius convivia et amatorum mores quam magna proeliorum regumque gesta tractant. Exemplum:

:::O numquam pro me satis indignate Cupido ← hexameter
::::O in corde meo desidiose puer, ← pentameter
:::Quid me, qui miles numquam tu signa reliqui, ← hexameter
::::Laedis, et in castris vulneror ipse meis? ← pentameter
::::::—Publius Ovidius Naso, *Amores,* 2.9.1–4.

## Historia
In principio, soli Graeci antiqui elegia usi sunt in carmine funerali. Sunt qui putent nomen huius poetici generis esse a Graecis verbis ἒ λέγε ἒ λέγε 'vae plora vae plora!' Qua de causa hac significatione homines hodie interdum verbis *elegia* et *elegiaca* utuntur pro picturis et alis operibus de luctu tristitiaque factis.

Poetae Graeci elegiarum periti fuerunt Callinus, Mimnermus, Phocylides, Solon, Theognis, Tyrtaeus, Xenophanes, et nonnulli nobis notis poetae minores: Adespota, Asius, Critias, Demodocus Lerius, Dionysius Chalcus, Euenus Parius, et Philiadas.

Gaius Cornelius Gallus poeta Romanus primus Elegias Augustanas excoluit, sed omnia eius carmina amissa sunt. Tibullus, Propertius, Ovidius fuerunt maiores elegiarum poetae. Catullus quoque, in carmine 68, elegiae appropinquat.

Multi poetae recentiores elegias scripserunt. Unus e sollertissimis habetur Ioannes Miltonus. Celeberrima sunt carmina a Goethio Romae conscripta, ab eo ipso *Römische Elegien* (*Elegiae Romanae*) dicta. 
Anno 1923 Rainerius Maria Rilke suas *Duineser Elegien* (i. e. *Elegiae Duinenses*), collectaneum opus decem carmina continens, edidit, quae annis ab 1912 ad 1922 conscripserat. His carminibus, quamquam formam elegiae propriam, praecipue dimetrum, non ad amussim aequiperant, poeta praecepta canonica sollerter varians nomen elegiae imposuit.

## Notae 
*Epicedion
*Epitaphium
**Tristia*

## Bibliographia
* Gerber, Douglas E., ed. 1999. *Greek Elegiac Poetry: From the Seventh to the Fifth Centuries BC.* Loeb Classical Library, 258. Cantabrigiae Massachusettiae: Harvard University Press. ISBN 0-674-99582-1.

Categoria:Metra
Categoria:Genera litterarum
Tragoedia

[thumb|[Musa Melpomene.]]
**Tragoedia** (Graece ) est genus dramaticum. Clarissimi hac in arte apud Graecos fuerunt Aeschylus, Sophocles Euripidesque, quorum tragoediae nonnullae integrae ad nostram aetatem pervenerunt. Romani Graecos imitari temptaverunt. Senecae tantum opera aliquot exstant; Enni, Pacuvi, aliorum poetae prisci operum tantum fragmenta exstant.

Plures libri continent fragmenta fabularum Graecarum, imprimis liber Tragicorum Graecorum Fragmentorum ab Augusto Nauck editus.  Fragmenta fabularum latinarum invenies in libris *Remains of Old Latin* (h. e. *Residua librorum latinorum priscorum*) in bibliotheca Loeb Classical Library nomine.

## Bibliographia 
* Augustus Nauck, ed., *Tragicorum Graecorum Fragmenta*. Lipsiae, 1852; nova ed., 1889
* Bruno Snell, Stephanus Radt, Ricardus Kannicht, edd., *Tragicorum Graecorum Fragmenta*. 5 voll. Gottingae, 1971-2004

**Amletus, Princeps Daniae*
*Comoedia
*Fabula cothurnata
*Melpomene
*Miseria
*Pessimismus
*Tragoedia in musica
*Tragoedia praetexta

Categoria:Genera theatri
Categoria:Genera litterarum
Categoria:Historia theatri
Categoria:Humanitates
Categoria:Theatrum Graecum antiquum
!
Categoria:Verba Graeca mutuata
Sigurthus

[thumb|Sigurthus [Fafnirem necat.]]
**Sigurthus** (in lingua Nordica antiqua: **Sigurðr** vel **Sigurd**) est heros, miles, et rex in *Volsungasaga*. Dracone Fafnire necato. omnium aurum eius amovebat. 

Sigurthus Germanice Sigfried vel Sigfridus appellatur, et fabulae de eo in Carmine Nibelungorum et in theatro lyrico Ricardi Wagneris narrantur. Sigfridus magnus heros fuit, filius postumus Sigmundi (qui occisus fuit a rege deorum Othino in pugna) et secundae eius mulieris Hiorde (in lingua Nordica antiqua: *Hjördìs*). Cum Hiordis nupsit regi Alfredo (**Álfr**), misit Sigfridum ad nobilem Reginnum, ut ille accipiat eum sicut filium adoptivum. Reginnus (in lingua Nordica antiqua *Reginn*) homo malus avidusque Nibelungorum thesaurum capere voluit.

## Notae 
## Nexus interni
*Mythologia.

Categoria:Fabulae de Volsungis et Nibelungis
Categoria:Mythologia Nordica
Othello

[thumb|"Abdulguahid" ([Abd al-Wahid ibn Masa'ud), qui Barbariae legatus ad Elizabethae reginae aulam anno 1600 missus est.]]
***Othello, the Moor of Venice*** est tragoedia Gulielmi Shakesperii, anno fere 1603 scripta, die 1 Novembris anno 1604 docta, in quarto anno 1622 rfiys, et in editione in folio (titulo *Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies*) anno 1623 contenta. Tragoedia violentiae lemmata generisque tractat. Othello, generalis Maurorum, a deceptione Iagi frustratus, Desdemonam, uxorem suam fidelem perperam e dubio adulterii necat. Sed dum veritatem castitatis uxoris scit, Othello sibi mortem conscivit.

## Nexus externi 
* Textus apud gutenberg.org 
* Textus apud MIT 

**Camacinia othello,* zygopterum
**Otello,* opera Iosephi Verdi
*666 Desdemona, asteroides]

Categoria:Opera Shakespeare
Categoria:Tragoediae
Categoria:Scripta 1604
Categoria:Scripta 1622
Titus Andronicus

thumb|*Titus Andronicus*, frons 1594 editionis anonymae.
***Titus Andronicus*** est tragoedia Gulielmi Shakesperii. Edita est in quarto anno 1594 (et fortasse paullo antea compositus), rursus 1600 et 1611. Editio aucta in editione in folio (titulo *Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies*) anno 1623 complexa est.

## Bibliographia 
* Natalia Brzozowska, "Dangerous Feasts and the Social Appetite in Macbeth and Titus Andronicus" in Pierre Kapitaniak, Christophe Hauserman, Dominique Goy-Blanquet, edd., *Shakespeare et les arts de la table: Actes du congrès organisé par la Société Française Shakespeare les 17, 18 et 19 mars 2011* (OpenEdition Journals, 2012 ~)

Categoria:Opera Shakespeare
Categoria:Scripta 1594
Categoria:Scripta 1623
Categoria:Tragoediae
Schola

[thumb|upright=1.5|Schola, [Melbourne High School, Melburniae in urbe situs. Imago anni 2006.]]
[thumb|upright=0.8|[Pictura Alberti Anker (1896).]]
**Schola** est institutio in qua discipuli erudiuntur.

## Etymologia 
Vocabulum *schola,* a Graeco antiquo σχολή deductum, primum 'otium, vacivum tempus' significabat.

## De scholis Romanis 
Imperii Romani temporibus omnia fere municipia curaverunt, ut liberi pretio vel parvo vel etiam nullo in scholis, quas ludi litterarii nomine instituissent, elementa discerent. Plerique magistri in pergulis ad fora municipiorum sitis docere solebant, cum interea parentibus divitioribus servi eruditi saepe pro magistris erant privatis.

His in scholis liberi primum litteras Latinas, tum Graecas discebant. Siquis discipulus bonus fuit, eum magister praemio donavit, sin malus, verberavit. Post annum quintum, discipuli legere et scribere potuerunt; computare autem numeris Romanis admodum difficile fuit, itaque discipuli aliqua ex parte ratiocinando quoque instruebantur.

Post ludum qui artibus bonis operam dare vellent, apud grammaticos opera scriptorum magnorum legerunt. Ex quibus grammaticis nemo melius est notus illo Orbilio plagoso, quem Horatius in alterius libri epistula prima (versibus 70–71) commemoravit.

Grammaticis autem exauditis apud rhetores, quorum perpauci tantum et in maximis quidem urbibus illustrissimisque fuerunt, adulescentuli, qui quidem pretium eruditionis maximum solvere possent, artibus trivii studebant.

Rhetorem autem in urbe Roma primum Vespasianus imperator Quintilianum Calagurritanum instituit. Rhetorum sedes praecipuae saeculis quarto quintoque fuerunt Augustae Treverorum et Burdigalae (ubi Ausonius docuit), Arelati, Mediolani (ubi Augustinus), Romae, Karthagine, Alexandriae, Antiochiae (ubi Libanius), Nicaeae, Nicomediae, Constantinopolique.

Sed ne filiae quidem ex divitibus parentibus natae ab eruditione et ab artibus imprimis pingendi et musicis alienae fuerunt, ut Ovidius illud "sunt tamen et doctae, rarissima turba, puellae" exclamare potuerit (*Ars* 2.281).

## Sententiae de scholis 
"Non scholae, sed vitae discimus."
"Non vitae sed scholae discimus."—Lucius Annaeus Seneca minor (*Epistulae morales ad Lucilium* 106.12).

## Index scholarum 
*Vide Index scholarum.*

* Academia
* Acroasis
* Collegium
* Discipulus
* Educatio Romana
* Educatio secundaria
* Gymnasium
* GGF Verdandi
* Lateinschule
* Liber definitivus
* Libertas philosophandi
* Ludus litterarius
* Lyceum (schola)
* Madrasa
* Oecotropheum
* Paedotropheum
* Professor
* Schola Latina
* Schola Latina Universalis
* Scholarches
* Schola domestica
* Scholastici internationales
* Stipendium scholasticum
* Stowasser
* Tuna
* Universitas
* Vicipaedia:Ars docendi

## Nexus externi 
* Quid Tacitus a puellis Warendorpiensibus de vita Germanorum discat 
* Gymnasium Freiherr-vom-Stein omnibus lectoribus salutem plurimam dicit ! 
* latein.sourceforge.net 
* Pagina de schola romana, theodisce 

!
Categoria:Studiorum universitas
Collegium Petrinum

thumb|250px|Collegium Petrinum

**Collegium Petrinum** est schola Catholica Lentiae anno 1897 condita.

## Nexus externi 
* Pagina officialis
* Vetere Collegium

petrinum collegium
Categoria:Lentia
Tensio electrica

thumb|Monitum tensionis electricae.
**Tensio electrica** vel **tensio electrostatica** vel **potentiale electricum** est energia potentialis electrica per unitatem oneris electrici descripta. Haec mensura in Systemate Internationali voltiis quorum symbolum est *V* adhibetur.

## Effectum in circuitis electricis 
Secundum legem Ohm a Georgio Ohm, fluxio electrica I in filo conductore tensionis electricae causa est in proportione differentiae \Delta V tensionis, prout:

:: \Delta V = I R

ubi R est resistentia conductoris electrica.

## Definitio mathematica 
Differentia tensionis inter duos punctos *f* et *i* definitur ut integrale lineale campi electrostatici inter hos punctos sit, prout:
::V_f - V_i = - \int_i^f \vec \mathbf E_{statica} \cdot d\vec \mathbf x 
Sed haec formula utile est solum sub circumstantia statica in quo omnes fluxiones electricae sunt constantes. In circumstantia dynamica debemus integrali uti volumetrico super omne campos electricos creantes onera:

::V(\vec \mathbf x, t) = \int \frac {\rho^'(t^')} dV^'

ubi t^'=t-\frac{c}  est tempus retardadum, *t* tempus actuale, *c* lucis celeritas, \vec \mathbf x^' oneris campos creantis positio, \rho^' oneris densitas, et  dV^' volumen differentiale.

* Oscilloscopium
* Physica electromagnetica
* Physica
* Vis electromotrix

Categoria:Electromagnetismus
Categoria:Physica
Epistula ad Titum

**Epistula ad Titum** est liber Novi Testamenti. Quae epistula missa est Tito a Paulo, qui erat magister eius.

## Nexus externus 
* Nova Vulgata Editio - Epistula ad Titum

!