open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Syndroma impostoris

**Syndroma impostoris** est, cum quidam sine causa de ingenio suo suaque peritia dubitat, num muneris quod obtinuisset dignus sit, clandestinoque sperat, ne impostor esse detegatur. Si in opere suo bonum successum habeat, id non suo merito sed fortuito vel ideo, quod tanta calliditate alios decipere sciat, factum esse cogitet. Quamquam "syndroma" dicitur, non de vero agitur morbo mentis, qui curam medici poscat. Fieri potest nihilo minus, ut haec anmi sollicitudo strenuitatem hominis aliquatenus deminuat.

Qui syndroma impostoris laborant saepissime homines prosperi bonoque ingenio praediti sunt. Notionem et appellationem *syndromae impostoris* Pauline Rose Clance et Suzanne Imes, psychologae Americanae, annis 1970 excogitaverunt. Recipiebant enim discipulas, quae in schola bonos faciebant successus et tamen fiducia sui carebant cogitabantque se immodico uti favore magistrorum. Ita factum est, ut investigatrices praecipue feminas prosperas syndroma impostoris laborare putarent. Postea tamen viros quoque, et quidem magis quam feminas, hac syndroma laborare observatum est. 

Contrarium huius sensus animi est vanus sensus praestantiae, qua inclinatione animi laborantes inperitiam ignorantiamve suam non sentiunt — immo, quo minus sciunt, eo magis se scire credunt.

## Notae 
## Bibliographia 
* Clance, Pauline R. & Imes, Suzanne A. (1978) The Impostor Phenomenon in High Schieving Women: Dynamics and Therapeutic Intervention. *Psychotherapy: Theory, Research, and Practice* 15 (3): 241–247. 
* Kruger, Justin & Dunning, David (1999) Unskilled and Unaware of It: How Difficulties in Recognizing One's Own Incompetence Lead to Inflated Self-Assessments. *Journal of Personality and Social Psychology* 77 (6): 121–1134.
* Langford, Joe & Clance, Pauline Rose (1993) The imposter phenomenon: recent research findings regarding dynamics, personality and family patterns and their implications for treatment. *Psychotherapy: Theory, Research, Practice, Training* 30 (3): 495–501.

Categoria:Psychologia
Zerynthia polyxena

thumb|Specimen monstratum.
[thumb|[Adumbratio.]]
thumb|Conspectus dorsalis.

***Zerynthia polyxena*** est papilio subfamiliae Parnassiinarum familiae Papilionidarum.

## Subspecies et varietates
Inter subspecies sunt:
[thumb|Usitata *Z. polyxenae* [habitatio, Regional Park of Capanne di Marcarolo (Pedemontium), circa 900 m supra aequor maris.]]

## Habitatio
Invenitur hic papilio in locis calidis et apricis, ut in pratis gramineis, vinetis, ripis fluminum, locis uliginosis, agris cultis, rupibus saxosis, sursum 1700 metris tenus supra aequor maris, sed plerumque sub 900 metris.

## Pinacotheca

Zerynthia polyxena MHNT CUT 2013 3 8 Male Dos Montferrier-sur-Lez.jpg|Mas
Zerynthia polyxena MHNT CUT 2013 3 8 Male Ventre Montferrier-sur-Lez.jpg|Mas, latus inferius
Zerynthia polyxena MHNT CUT 2013 3 8 female Dos Montferrier-sur-Lez.jpg|Femina
Zerynthia polyxena MHNT CUT 2013 3 8 female Ventre Montferrier-sur-Lez.jpg|Femina, latus inferius

## Notae
## Bibliographia
*Capinera, J. L., ed. 2008. *Encyclopedia of Entomology.* Ed. 2a. 4 voll. Dordrecht: Springer Science+Business Media B.V. ISBN 978-1-4020-6242-1. LCCN 2008930112, OCLC 837039413.
*Dapporto, L. [In prelo.] Speciation in Mediterranean refugia and post-glacial expansion of Zerynthia polyxena (Lepidoptera, Papilionidae). *J. Zool. Syst. Evol. Res.* 
*Higgins, L. G, et N. D. Riley. 1970. *A Field Guide to the Butterflies of Britain and Europe.*
*Kükenthal, W., ed.. (1998) 1999. *Handbuch der Zoologie / Handbook of Zoology.* Vol. 4: Arthropoda - 2. Hälfte: Insecta - Lepidoptera, moths and butterflies . . . in Kristensen, N. P. (a cura di), Handbuch der Zoologie, Fischer, M. (Scientific Editor), Teilband/Part 35: Volume 1: Evolution, systematics, and biogeography, Berolini et Novi Eboraci: Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-015704-8. OCLC 174380917.
*Nazari, V., Sperling, F.A.H. 2007; Mitochondrial DNA divergence and phylogeography in western Palaearctic Parnassiinae (Lepidoptera:Papilionidae): how many species are there? *Insect Syst Evol* 38:121–38.
*Scoble, M. J. [1992] 2011. *The Lepidoptera: Form, Function and Diversity.* Ed. 2a. Londinii: Oxford University Press & Natural History Museum. ISBN 978-0-19-854952-9. LCCN 92004297, OCLC 25282932.
*Stehr, F. W., ed. [1987] 1991. *Immature Insects* 2 vol. Ed. 2a. Dubuque Iovae: Kendall/Hunt Pub. Co. ISBN 978-0-8403-3702-3. LCCN 85081922, OCLC 13784377.

## Nexus externi
*Rowlings, Matt. Euro Butterflies.
*Schmetterling-raupe.de
*Butterfly Corner.
*Catalogus Vitae.
*Pocket Nature.

Polyxena
Categoria:Lepidoptera Europae
Categoria:Lepidoptera Asiae
polyxena
Categoria:Taxa Denis
Categoria:Taxa Schiffermüller
Categoria:Taxa 1775
Pax Iulia

thumb|Pax a castello vissa

**Pax Iulia** (Portugallice *Beja*) est urbs Portugalliae, caput municipii districtusque homonymorum. Anno 2015 Pace 34 milia incolarum fuerunt.

Multa segmenta cloacarum a Romanis structa usque ad hodiernum diem operantur et reliquiae maximae ingenii romani hoc oppido sunt.

Pace Iulia duo castra exercitus portugallici sunt.

## Notae 
## Nexus externi
* Ministerium municipale

Categoria:Urbes Portugalliae
Pherecrates

**Pherecrates** (Graece Φερεκράτης) fuit Atheniensis comoediarum poeta, qui quinto saeculo a.C.n. floruit.

## Vita 
Pherecratem ante quam comoedias conscripsisset histrionem fuisse a quodam tractatu nominis *de comoedia* (Graece περὶ κωμῳδίας) eumque anno 438/37 a.C.n. quodam in certamine lyrico vicisse accipimus. Praeterea etiam bis apud Lenaeos vincens a Cratino superatus plures victorias obtinuit quam Hermippus. In Suda encyclopaedia traditur eodem tempore ac Eupolis, Aristophanes, Phrynichus necnon Plato comicus vivisse. Circa annum 410 a.C.n. operibus conficiendis desinere videtur.

## Opera 
### Comoediae 
Etiamsi Sudae lexicon XVII, tractatus scriptor anonymus quidem XVIII tantum comoedias nominatim enumerat nostris temporibus XIX opera Pherecrateo attributa retinemus. Quare cum iam exeunte antiquitate philologi omniane ei tribuenda necne ambiguerent saepe *Pseudoheraclem* et *Anthrophherakles* (Graece Ἀνϑρωφηρακλῆς eandem comoediam notavisse, *Metoecas* (Graece Μέτοικοι) Platoni comico tribuenda arbitrabantur. Ceterum etiam de operibus *Metalles* (Graece Μεταλλῆς 'cuniculei') et *Chiron* (Graece Χείρων) dubitatur cum utrumque opus ab Eratosthene in dissertatione eius *De vetera comoedia* Nicomacho tribuitur. Inter spuria etiam *Agathoi* (Graece Ἀγαϑοί 'boni') et praesertim *Persae* (Graece Πέρσαι) numerantur.

Nonnullorum operum tituli nobis traditi sunt:
* Agrioi (Ἄγριοι 'Agrestes')
* Automoloi (Αὐτόμολοι 'proditores')
* Graes (Γρᾶες 'vetulae')
* Doulodidaskalos (Δουλοδιδάσκαλος 'servorum magister')
* Epilesmon ē Thalatta (Ἐπικλήσμον ἢ Θάλαττα 'Obliviosus vel Mare')
* Ipnos ē Pannychis (Ἰπνὸς ἢ Παννυχίς 'Cucina vel Pannychis')
* Corianno (Κοριαννώ)
* Krapataloi (Κραπάταλοι 'Asses infernales')
* Leroi (Λῆροι 'Vilia')
* Myrmekanthropoi (Μυρμηκάνϑρωποι 'Homines formicosi')
* Petale (Πετάλη)
* Tyrannis (Τυραννίς)
* Pseudoheracles (Ψευδηρακλῆς)
## Nexus externi 
* Pherecrates in *Suda-online*

Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Comici
Categoria:Poetae Graeciae
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Septemdecim

[thumb|Septemdecim viri: sedecim athletae et unus lanista [Universitas Purduensis|Universitatis Purduensis]]
[thumb|Numerus XVII in [charta lusoria]]
**Septemdecim**, sive **septendecim** (numeris Arabicis **17**, Romanis **XVII**, Graecis **ΙΖʹ**), est numerus naturalis inter 16 et 18, numerus impar et primus. Eius forma binaria est 10001.

17 est numerus minimus qui quattuor modis summa trium numerorum primorum distinctorum repraesentari potest: 17 = 2 + 2 + 13 = 3 + 3 + 11 = 3 + 7 + 7 = 5 + 5 + 7.

## Notae 
## Nexus externi 
* De numero 17 apud Wolfram Alpha

17
Categoria:Numeri primi
Hortensius (Cicero)

***Hortensius sive de philosophia*** est dialogus Marci Tulli Ciceronis anno 45 a.C.n. compositus. Nomen traxit ab oratore Quinto Hortensio Hortalo.

Cicero cum initio seriem dialogorum *Hortensius*-*Catulus*-*Lucullus* (*Academica priora*) sibi proposuisset monente Tito Pomponio Attico hoc opus in pleniorem statum auxit *Catulum*que *Hortensium*que in formam *Academicarum posteriorum* sive *Academici libri* redegit. Dialogus cum philosophiam unam rationem ad beatam vitam consequendam recusandaque vitia exponeret temporibus antiquitatis tam magni aestimatus esse videtur, ut ab Augustino Hipponensi quasi prodigium ad studia philosophica incipienda describeatur. Tamen iam ineunte sexto saeculo p.C.n. deperditus est salvatis quidem 103 fragmentis.

Categoria:Marcus Tullius Cicero
Categoria:Dialogi
Categoria:Libri philosophici
Categoria:Litterae Latinae aetatis Rei Publicae
Categoria:Libri deperditi
Categoria:Scripta 45 a.C.n.
De natura deorum (Cicero)

thumb|M. Tullius Cicero sexagesimum fere agens annum
***De natura deorum*** est opus philosophicum anno 45 a.C.n. Marci Tulli Ciceronis de doctrina Academiae, Stoicae, necnon Epicuraeorum sectae disserens.

## Quomodo placita philosophorum exposuerit 
Cicero tribus operis voluminibus M Iunio Bruto dicatis finxit sermonem compluribus cum amicis circa annum 76 a.C.n. in domu Cottae habitum se verbatim reddidisse. Mentionem enim fecit Quinti Lucilii Balbi, Gai Vellei, necnon Gaius Aurelius Cotta, qui se passim tacente vario sermone suam doctrinam exponunt. Exoritur quidem Velleius in primo libro placita Epicureorum exhibere repugnante vero Cotta. Secundo in libro Balbus causam Stoicorum agens, denique ultimo in libro a Cotta refellitur.

## Editiones 
* *De natura deorum*, curante M. van den Bruwaene, Latomus, Bruxellae 1970 

*Ipse dixit
*Scientia religionum

## Nexus externi 
* Textus apud *Latin Library*
*Idem apud Perseus

Categoria:Marcus Tullius Cicero
Categoria:Libri philosophici
Categoria:Litterae Latinae aetatis Rei Publicae
Categoria:Philosophia religionis
Categoria:Scripta 45 a.C.n.
Universitas Argentinensis

**Universitas Argentinensis** vel fortasse melius **Argentoratensis** est universitas publica studiorum, quae a senatu cuiusdam urbis anno 1538 fundata est. Anno 1793, a Conventione Nationali deleta est. Anno autem 1870, recondita a Germania est

## Notae
## Fontes 
* Jean François Marie Lequeux Manuale compendium iuris canonici: volumen 4 p. 500 (Lutetia, 1844)
* https://www.unistra.fr/index.php?id=18597

*Institutum Scientiarum Politicarum Argentoratense

Categoria:Universitas Argentoratensis
Categoria:Argentoratum
Categoria:Constituta 1538
Categoria:Constituta 1870
Macrophagocytus

thumb|Macrophagocytus.
**Macrophagocytus** (TH: H2.00.03.0.01007, abbreviatura: **MΦ**) est cellula sanguinis leucocytorum. Anno 1882, Elias Mečnikov has cellulas *phagocytos* primum descripsit.

Funguntur macrophagocyti officiis variis. 1. macrophagocyti ut amoebae movere possunt et partes systematis immunitatis materiam alienam in iis ipsis includunt et conficiunt; is eventus *phagocytosis* dicitur. 2. Praeter phagocytosem macrophagocytis aliud munum est, lymphocytis T *praesentatio antigenorum*. 3. Non solum macrophagocyti *inflammationem incitare* possunt, sed etiam *inhibere*. Ad ea conficienda macrophagocyti inter M1 (incitare) et M2 (inhibere) distinguuntur.

In corpore variis formis reperiuntur. 

## Etymologia 
*Macrophagcytus* a verbis Graecis *μακρός* 'magnus' et *φαγείν* 'edere' et *κύτος* 'cellula' derivatur.

## Structura macrophagocyti 
[thumb|Macrophagocyti e [monocytus|monocytis conversi sunt.]]
Diameter macrophagocyti est 21 µm (erythrocyti: 7.5µm).

## Physiologia 
Macrophagocyti cellulae immunitatis de origine ossium medullae sunt. Iam praenatale procreantur ponunturque in loco eius terminali ponitur. Postea eorum procreatio recreatioque non systemati haematopoietico pendet. Macrophagocyto status duo noti sunt, *polarisatio macrophagocytorum* inter M1 et M2.
### Polarisatio macrophagocytorum 
Anno 1992 STEIN et al. macrophagocytos ope interleukini 4 (IL 4) in statum alternativum impelli demonstravit. Postea modis instigandi diversis duo status contrarii definiti sunt: instinctus classicus M1 et alternativus M2. Diversitas haec *polarisatio* dicta est. Polarisatio haec corporis aut salubris aut affecti functionum momentum gravissimum habet, quia macrophagocyti M1 simul inflammationem impellunt et tumoris incrementum inhibent; macrophagocyti M2 autem adversus inflammationem at pro tumoris incremento progressuque agunt.

## Typi macrophagocytorum et genera 
* Macrophagocyti sessiles (TH: H2.00.03.0.01008)
* Macrophagocyti mobiles (TH: H2.00.03.0.01009) sanguinem discedere et in textum infectum invadere possunt.
* In cerebro et medulla spinali *cellulae microgliales* nominantur.
* In pulmonibus *macrophagocyti alveolares* nominantur.
* In iecore *macrophagocyti stellati* (TH: H3.04.05.0.00016) sunt.
* In ossibus *osteoclastus* nominantur.

* Cellula glialis
* Monocytus
* Significans iter NF-κB (actiones intentionis animi incitare)
* Systema nervosum autonomicum

## Notae 
Categoria:Cytologia
Categoria:Haematologia
Categoria:Immunitatis systema
!
Andreas Emmanuel López Obrador

**Andreas Emmanuel**, vulgo *Andrés Manuel* **López Obrador** (Tepetitán in urbe civitatis Tabascae natus die 13 Novembris 1953) est politicus Mexici.

Filius tabernariorum, alumnus universitatis nationalis autonomae Mexicanae ubi scientiae politicae studuit, Andreas Manuel López Obrador gubernator Mexicopolitanus meruit a die 5 Decembris 2000 usque ad 29 Iulii 2005. Candidatus pro factionibus variis coniunctisque ter praesidatum patriae petivit, annis 2006, 2012, 2018. Comitiis die 1 Iulii 2018 victor, praeses a die 1 Decembris 2018 merebit.

## Bibliographia 
* "Mexican Lopez Obrador wins historic election landslide for left" (1 Iulii 2018) apud *Reuters*
* David Agren, "President Amlo takes power with vow to transform Mexico – but can he deliver?" in *The Guardian* (1 Decembris 2018)
* Frédéric Saliba, "Au Mexique, le futur président « AMLO » au défi de ses promesses" in *Le Monde* (30 Novembris 2018) Situs venalis

## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Mexicanae
Categoria:Praefecti urbi Mexicopoli
Gonur

**Gonur** (Russice Гонур-депе) est locus archaeologicus Turcomanniae, prope ad Margum flumen situs, ubi reperta est urbs munita quae aevo aëneo inter annos circiter 2&nbsp;100 et 1&nbsp;700 a.C.n. frequentabatur. Locum capitalem censetur culturae complexusque archaeologici Bactriae et Margianae.

Victor Sarianidi apud Gonur vestigia repperit confectionis potionum, quas mixturas fuisse proposuit *Ephedrae* e.g. *intermediae* cum *Papavere somnifero* et *Cannabi sativa*. Inventio *Ephedrae*, *Papaveris*, *Cannabidis* ab aliis eruditis non iam confirmatur. Sarianidi hanc mixturam eandem fuisse atque *haoma* Zoroastrianorum (cf. *soma* Hinduisticum) proponit.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Despectus in ruinas urbis Gonur
* 
* Н. А. Дубова, "Биологическая и социальная адаптация древнего и средневекового населения южных районов Средней Азии к среде обитания: комплексный подход" in *Этнос и среда обитания* vol. 5 (2017) pp. 150-186
* Н. А. Дубова et al., edd., *Труды Маргианской археологической экспедиции. Том 6. Памяти Виктора Ивановича Сарианиди*. Moscuae: Старый сад, 2016. ISBN 978-5-89930-150-6 Textus
* "BMAC" in J. P. Mallory, D. Q. Adams, *Encyclopedia of Indo-European Culture* (1997) p. 72
* 

## Nexus externi 
* Nadezhda Dubova, "Виктор Иванович Сарианиди"
* K. E. Eduljee, "Gonur Mouru"

Categoria:Loci archaeologici Turcomanniae
Categoria:Bactria
Categoria:Loci habitati aetatis aëneae
Categoria:Margiana
Haoma

**Haoma** est potio sacra religionis Zoroastreae, saepe in *Avesta* relata. Potio appellatioque ad somam Vedicam cognatae sunt. E quadam planta montana extrahitur.

## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* *Avesta: Yasna IX: Hōm Yašt*

; Eruditio
* Kazim Abdullaev, "Sacred Plants and the Cultic Beverage Haoma" in *Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East* vol. 30 (2010)
* Mary Boyce, "Haoma. II, The Rituals" in *Encyclopaedia Iranica* vol. 11 fasc. 6 pp. 662-667
* 
* Ilya Gershevitch, "An Iranist's View of the Soma Controversy" in Philippe Gignoux, Ahmad Tafazzoli, edd., *Mémorial Jean de Menasce* (Lovanii, 1974) pp. 45-75
* Gherardo Gnoli, "Lichtsymbolik in Alt-Iran: Haoma-Ritus und Erlöser-Mythos" in *Antaios* vol. 8 (1967) pp. 528-549
* M. Hutter, "Weltliche und geistliche Berauschung: die Bedeutung von Haoma im Zoroastrismus" in *Mitteilungen für Anthropologie und Religionsgeschichte* vol. 11 (1996) pp. 187-208
* Dieter Taillieu, "Haoma. I, Botany" in *Encyclopaedia Iranica* vol. 11 fasc. 6 pp. 659-662
* Gernot L. Windfuhr, "Haoma/Soma, the Plant" in *Papers in Honour of Professor Mary Boyce* (*Acta Iranica* vols 24-25, 1985) vol. 1 pp. 699-726

Categoria:Ars coquinaria Iranica
!
Categoria:Zoroastrismus
Romanus Pane

Frater **Ramonus** seu **Romanus Pane**, qui saeculo XV exeunte floruit, monachus ordinis Sancti Hieronymi, particeps fuit navigationis secundae Christophori Columbi. Opusculum scripsit de moribus et historia populi Taino insulae Hispaniolae. Haec commentatio non separatim sed intra librum de vita patris a Ferdinando Columbo conscripto, ab Alphonso Ulloa Italice verso, anno 1571 divulgata est sub titulo "''Scrittura di Fra Roman delle antichità degl'Indiani, le quale egli con diligenza, come huomo che sà la lor lingua, ha raccolte per commandamento dello Ammiraglio*". Epitome Latina iam antea a Petro Martyre ab Angleria anno 1511 edita est.

## Notae 
## Bibliographia 
; Editiones operis
* "Ex cuiusdam heremitarum studio fratris Ramoni scriptis ..." in Petrus Martyr ab Angleria, *De orbe novo decades'' (ff. 19v-21r editionis 1530) (epitome Latina)
* "Scrittura di Fra Roman delle antichità degl'Indiani" in Ferdinandus Columbus; Alphonsus Ulloa, interpr., *Historie* (Venetiis, 1571) ff. 124v-145v (textus Italicus)
* Edward Gaylord Bourne, "Columbus, Ramon Pane, and the beginnings of American anthropology" in *Proceedings of the American Antiquarian Society* (1906) (versio Anglica)
* *Relación de Fray Ramón acerca de las antigüedades de los indios* (*Colección de Libros Raros o Curiosos que tratan de América*). Mexicopoli: Ediciones Letras de México, 1932 (versio Hispanica)

## Nexus externi 
* "Fray Ramón Pané": vita olim apud *Wiki Dominicana* divulgata

Categoria:Anthropologi
Categoria:Nati saeculo 15
Categoria:Mortui saeculo 15 aut 16
Categoria:Exploratores Americae Mediae
Categoria:Scriptores Hispaniae
Categoria:Christophorus Columbus
Notus

**Notus** (-ī, m.) est ventus quī, a meridie ortus, ad septentriones flat.

Notus in mythologia Graeca fuit deus austri auctorque tempestatum aestatis exeuntis et autumni.

## Fontes 
* Vergilius, *Aeneis* 6.355 et alibi

Categoria:Ventus
Orator (Cicero)

**Orator** est opus rhetoricum anno 46 a.C.n. a Marco Tullio Cicerone conscriptum, quod praeter opera *De inventione* et *De oratore* rite inter maximi momenti tractatus oratorios illius numeratur. In operis argumento epistolae more conscripti Cicero non solum oratorem perfectum omnium ferme materierum rerumque peritum descripsit sed etiam quanta sit *elocutionis* in orando vis oratoria exponit.

## Conspectus 
Opus quartas rite in parte dividitur:
* *Prooemium* (capitula 1–35)
* *Argumentum* (capitula 36–236)
* *Epilogus* (capitula 237–238)

### Prooemium 
Amplo operis *prooemio* Cicero difficilem atque arduam esse oratoriam roganti Bruto de hac arte concedit (1–2). Deinde tam conspiciores sicut Demosthenem quam inferiores humilioresque hanc artem coluisse natura necesse esse ei ante oculos ponit. Tamen quem hoc volumine definire agressurus sit neque Graecum neque Latinum oratorem aemulare, sed quasi sui generis archetypum qualem Plato ideam nominaverit postulat (7–10). Suum praestans exemplum illum potius ad virtutem oratoriam consequendam etiam rebus philosophicis studere opus esse (11–19) demonstrat. Tria enim dicendi genera ediscere ante se paucis oratoribus Graecis, Latina voce sibi primum contiguisse (20–23). Suam cum artem velut praeconium Attici dissertionis modi exhibeat tamen oratores Graecos sicut Lysiam, Thucydidem veluti Xenophontem aemulare parum esse ad veram eloquentiam consequendam explicat (24–32). 

### Argumentum 
### Epilogus 
## Nexus externi 
* *Orator* apud *The Latin Library*'

Categoria:Marcus Tullius Cicero
Categoria:Scripta 46 a.C.n.
Categoria:Libri de rhetorica
Sylvia Lubamba

**Sylvia Lubamba** (nata *Renée Sylvie Lubamba* Florentiae in familia e Kinshasa orta die 29 Februarii 1972) est ostentatrix et actrix Italica. Anno 1992 Miss Tuscia electa est.

## Filmographia 
* “Ivo il Tardivo” dir. A. Benvenuti
* “Chiavi in mano” dir. M. Laurenti
* “Finalmente soli” dir. U. Marino
* “Figli di Annibale” dir. F. Ferrario
* “Fughe da Fermo” dir. E. Nesi
* “Ridere fino a volare” dir. A. Antonacci e F. Bianchini, co-protagonista

## Notae 
## Nexus externi 
* 

Categoria:Actores Italiae
Categoria:Ostentatores
Categoria:Mulieres
Pila (discretiva)

**Pila** est
* pila: globus quo luditur
* pīla (vox tracta de *pi(n)sĕre* vel *pi(n)sare*): vas quoddam velut Mortarium (instrumentum domesticum)
* pīla (vox tracta de *pangĕre*): certum genus columnae

## Adnotatio
Lingua Shan

**Lingua Shan** est lingua Tai austro-occidentalis qua 3,295,000 hominum loquuntur,, maxime in civitatibus Shan in Birmania. Alii loci qui multos locutores habent sunt Thailandia septentrionalis et Sinae meridionalis. Locutores nativus huius linguarum appellant hanc linguam “Kwaam Tai,” quod dicitur “Sermo Taeus”. Sicut ceterarum linguarum Taearum, lingua tonalis est, quae 5 – 6 tonos habet. Ordo sermonalis est Subiectum Verbum Obiectum. Non habet articulos grammaticales. Verba et nomina substantiva non coniugati sunt. Est scripta scripto Birmanicum. Est humilis intelligibilitas mutua inter linguam Shanicam et linguam Luam, quae lingua Taea austro-occidentalis est, locuta in Sinis meridionali.

## Notae 
Categoria:Linguae Tai
Categoria:Linguae Birmaniae
Syndroma Tolosa-Hunt

thumb|Opthalmoplegia dolorosa sinistra: imago centralis aegrotum ad anterius spectare. Cum aspectu ad sinistram et supra debilitas in aperto est.
**Syndroma Tolosa-Hunt** sive **ophthalmoplegia dolorosa** (ICD-10: H05.1) est morbus rarus doloris capitis unilateralis cum dolor orbitarum, fatigatione, ophthalmoplegia et debilitatibus musculorum oculorum. Tractatio substantiis immunosuppressivis fit.

Nomen syndromae derivatur de neurochirgicis syndroma describentibus Hispanico Eduardo Tolosa (1900-1981) et Americano Gulielmo Edward Hunt (1921-1999).

* Dolor capitis
* Oculus

## Notae 
## Nexus externi 
* Descriptio syndromae Tolosa-Hunt. 

Categoria:Capitis dolores
Gongwangling

**Gongwangling** seu litteris Sinicis 东谷坨, in comitatu Lantian provinciae Shaanxiensis Sericae, a metropoli Xian fere 50 chm. orienti versus distans, est locus palaeontologicus ubi reperta sunt vestigia generis *Hominis* aevi Acheulii animaliumque eodem aevo viventium. Reliquia humana subspeciei *Homini erecto lantianensi* attribuuntur.

Utensilia silicea anni circiter 2&nbsp;120&nbsp;000 a.p. aevi Oldowayi, prope Gongwangling reperta in loco nomine **Shangchen**, litteris Sinicis 尚晨, frequentationem homininorum generis *Hominis* aut *Australopitheci* indicant. Haec sunt vestigiorum Hominidarum usque hodie in Asia cognitorum antiquissima.

## Bibliographia 
* Z. S. An, C. K. Ho, "New magnetostratigraphic dates of Lantian Homo erectus" in *Quaternary Research* vol. 32 (1989) pp. 213–221
* Colin Barras, "Tools from China are oldest hint of human lineage outside Africa"; John Kappelman, "An early hominin arrival in Asia" in *Nature: News & Comment* (11 Iulii 2018)
* C. J. Norton et al., edd., *Asian Paleoanthropology* (Dordrecht: Springer, 2010) pp. 32-35, 89-97, 159-163 
* R. X. Zhu et al., "New evidence on the earliest human presence at high northern latitudes in northeast Asia" in *Nature* vol. 431 (2004) pp. 559-562
* Zhaoyu Zhu et al., "Hominin occupation of the Chinese Loess Plateau since about 2.1 million years ago" in *Nature* (11 Iulii 2018) Epitome

## Nexus externi 
* De loco Gongwangling apud *Baidu*
* De faunis Gongwangling apud *Baidu*
* "Lantian Man" (*Homo erectus lantianensis*) apud Vicipaediam Anglicam

Categoria:Loci archaeologici Sericae
Categoria:Loci habitati palaeolithici
Categoria:Oldowayum
Categoria:Xensia
Categoria:Acheulium
Pregabalinum

**Pregabalinum** est medicamentum pharmaceuticum cum virtutibus anticonvulsivis convulsionum partialium quod in doloribus neuropathicis, fibromyalgia, disordine anxioso generali tractandis adhibetur. Nomintum est *GABA-analogon*.

## Natura Pregabalini 
### Natura chemica 
Pregabalinum est acidum carboxylicum. Nomen IUPAC suum est (S)-3-(amino-methyl)-5-acidum methylhexanoicum, massa molaris sua 159.229 g/mol. Basis est moleculae acidi hexanoici, quo positione atomi carbonii 1 grex ketoni (vel acidi carboxylici -(C(=O)OH)) locatus est. Pregabalini positione carbonii 3 acidi hexanoici grex methyli (-CH3-) cum amino (-NH2), positione 5 grex tantum methyli inveniuntur.

Fasciculus:Carboxylic-acid.svg|Acidum carboxylicum
Fasciculus:Caproic acid acsv.svg|Acidum hexanoicum cum acido carboxylico, *carbonio positione 1*
Fasciculus:Pregabalin.svg|Pregabalinum cum acido hexanoico, cum gregibus methyli (3, 5) et amini (3, *maioris*, ita "-amino-")

### Natura pharmacologica 
Pregabalinum est medicamentum cum virtutibus anticonvulsivis et anxiolyticis. Codex ATC est .

### Pharmacodynamica 
Pregabalinum canales ionticos calcii obsidet. Nominatum est *GABA-analogon*, at receptorium GABA non obsidet.

### Pharmacocinetica 
Aborptio est properans, ut iam 1 h post ingestionem medicamenti magnitudo maxima videtur. In sanguine pregabalinum non cum proteinis coniunctum est. Pregabalini metabolismus parvus est. Semivita biologica t_{\frac{1}{2}}. 6.3 - 11.5 horae est. Excretio per urinas fit.

## Effectus pregabalini 
### Effectus primarii 
Pregabalinum timorem, benzodiazepinis paululum similiter, minuit.
### Effectus adversarii 
Effectus sunt fatigatio (saepissime), siccitas oris, tremor, diplopia, ponderis incrementum, oedemata.

Cavetote ut dependentiae periculum cum usu pregabalini animadvertas.

## Usus pregabalini 
Dosis diurna definita (DDD) est 300 mg per die p.o.. 

## Methodus therapeutica 
### Disordinis anxiosi generalis 
In disordinem anxiosum generalem tractando dosis initialis sit 150 mg die, deinde inter 150 et 600 mg die, bis vel ter distributum.

## Notae 
* Gabapentinum

Categoria:Anticonvulsiva
Effectus Dunning–Kruger

**Effectus Dunning–Kruger** est, cum quis sine causa se existimat cognoscendi cogitandique vi plus pollere quam re vera pollet. Homines enim, cum ad opera intellectualia invitantur suasque res gestas cum aliorum rebus comparant, nimis benevolam imaginem facultatum suarum sibi proponere solent.

Appellatio huius vani praestantiae sensus ex studiis a Davide Dunning et Justino Kruger constitutis concepta est. Qui psychologi sociales Americani varia discipulis suis protulerunt problemata, quibus cogitandi facultatem cuiusque participis metiri possent. Itaque participes, ut gradum salis et leporis aliquarum facetiarum existimarent, rogabant. Deinde existimationem cuiusque participis cum iudiciis octo comoedorum peritorum contulerunt. Quidam ex participibus, etsi continuo, quid a ceteris facetum lepidumque esse putaretur, praedicere nescirent, se ipsos quam optimos salis et leporis existimatores esse crediderunt. Similes exitus problematum ad grammaticam et logicam pertinentium obtinuerunt. animadverterunt enim discipulos participes eo pluris suum facere factum, quo minore cognitiva uterentur sollertia.

Quae falsa suae potentiae iudicatio ex ignorantia fieri videtur: qui enim problemata sibi proposita solvere nescit, etiam nescit, quem in errorem inductus sit, atque hoc nescire se nescit. Ubi correctus doctusve erit, etiam de se melius iudicare sciet.

* Narcissismus
* Superbia

## Notae 
## Bibliographia 
* Abrahams, Marc (2005) Those Who Can’t, Don’t Know It. *Harvard Business Review*. Decembri mense.
* Burson, Katherine A.; Larrick, Richard P. Klayman, Joshua (2006) Skilled or unskilled, but still unaware of it: How perceptions of difficulty drive miscalibration in relative comparisons. *Journal of Personality and Social Psychology* 90 (1): 60–77.
* Fuller, Geraint (2011) Ignorant of ignorance? *Practical Neurology* 11 (6): 365.
* Kruger, Justin & Dunning, David (1999) Unskilled and unaware of It: how difficulties in recognizing one's own incompetence lead to inflated self-assessments. *Journal of Personality and Social Psychology* 77 (6): 1121–1134.

Categoria:Psychologia socialis
Eubalaena glacialis

***Eubalaena glacialis*** (binomen ab Ottone Friderico Müller anno 1776 statutum) est species magnorum mammalium marinorum in oceano Atlantico boreo-occidentali habitantium. Partes boreo-orientales eiusdem oceani olim frequentabant.

## Notae 
## Bibliographia 
*Rodrigues, Ana S. L., et al. 2018. "Forgotten Mediterranean calving grounds of grey and North Atlantic right whales: evidence from Roman archaeological records," *Proceedings of the Royal Society B,* 11 Iulii.

## Nexus externi 
Categoria:Balaenidae
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Müller
Categoria:Taxa 1776
Lex Peter

thumb|Secundum legem Peter officiales in eo gradu societatis consident, quo non iam satis perite agere possint.
**Lex Peter** monitio est quae de ratione officialium in systemate hierarchico promovendorum praecipit. Docet enim homines in societatibus hominumque congregationibus ceterisque hierarchiis agentes ad talia denique promoveri officia, quae prae imperitia persequi nesciant. Nam officialis, si prius in rebus gerendis inpigre successerit, facile ad maiora officia promovebitur, dum ad gradum imperitiae suae venerit. *Lex Peter* Latine reddit appellationem Anglicam *Peter principle*, quam Laurentius J. Peter et Raymond Hull anno 1969 in lucem protulerunt libro eiusdem nominis. Quamquam libro suo colorem dicacem facetumque adfectabant, eadem opera argumentum severum ad hominum in societatibus hierarchicis promotionem pertinens in medium protulerunt. Eo multos sibi lectores nacti sunt.

Laurence J. Peter is est qui argumentum *The Peter principle* operis excogitavit studiisque suis constituit, sed ipsum librum contexuit Raymond Hull. Quo libro de ratione, qua homines ad novos officii gradus promoveantur, disseritur. Nam quisquis certo quodam officio peritus est, dignus esse putabitur, qui ad maiorem difficilioremque promoveatur officii gradum, cuius in operibus exsequendis plus quam antea necesse erit sollertia uti. Itaque si quis ad maius officium promotus sollertia in novo loco necessaria careat, sine dubio prae inperitia posthac non iam dignus putetur, cui aditus ad difficilius officium praeberi possit. Ubi est, manebit, quamquam parum peritus. Sin autem in novo loco bene proficiat, nova officia fortasse subinde obibit, donec ad gradum inperitiae perveniat. Qui exitus rerum evitari non potest, dum modo varietas locorum vacantium, ad quos novi officiales promoveri possint, in huiusmodi organizationibus sufficiat. Tempore addito fiet, ut in systemate hierarchico nemo ex officialibus suo opere satis peritus sit.

## Bibliographia 
* Benson, Alan & Li, Danielle & Shuo, Kelly (2018) Promotions and the Peter Principle. Commentatio accessibilis apud SSRN: https://ssrn.com/abstract=3047193.
* Grudin, Jonathan (2016) The Rise of Incompetence. *Interactions* 23 (1): 6–7.
* Peter, Laurence J. & Hull, Raymond (1969) *The Peter Principle*. William Morrow & Co Inc.
* Pluchino, Alessandro & Rapisarda, Andrea & Garofalo, Cesare (2010) Peter Principle Revisited: A Computational Study, *Physica A* 389: 467-472.

Categoria:Sociologia
Categoria:Empirismus
Majuanguo

**Majuanguo**, in valle Nihewan provinciae Hebeiensis iuxta fluvios Sanggan et Huili confluentes iacens in Serica, est locus archaeologicus ubi reperta sunt vestigia habitationum hominum inter annos fere 1&nbsp;710&nbsp;000 et 1&nbsp;660&nbsp;000 a.p..

## Bibliographia 
* Xing Gao, Qi Wei, Chen Shen, Susan Keates, "New Light on the Earliest Hominid Occupation in East Asia" in *Current Anthropology* vol. 46 no. S5 (2005) pp. S115-S120
* R. X. Zhu et al., "Early evidence of the genus Homo in East Asia" in *Journal of Human Evolution* vol. 55 (2008) pp. 1075-1085 Selecta
* R. X. Zhu et al., "New evidence on the earliest human presence at high northern latitudes in northeast Asia" in *Nature* vol. 431 (2004) pp. 559-562

## Nexus externi 
Categoria:Loci archaeologici Sericae
Categoria:Loci habitati palaeolithici
Categoria:Oldowayum
Categoria:Hebei
Eschrichtius robustus

***Eschrichtius robustus*** (binomen a Gulielmo Lilljeborg anno 1861 statutum) est species magnorum mammalium marinorum quae in oceano Pacifico habitant. Aquas Atlanticas olim frequentabant.

## Notae 
## Bibliographia 
* Ana S. L. Rodrigues et al., "Forgotten Mediterranean calving grounds of grey and North Atlantic right whales: evidence from Roman archaeological records" in *Proceedings of the Royal Society B* (11 Iulii 2018)

## Nexus externi 
Categoria:Mysticeti
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Lilljeborg
Categoria:Taxa 1861
Sakurajima

**Sakurajima** sive litteris Iaponicis 桜島, ad pedem litterarum "insula florum *Pruni serrulatae*", est mons ignifer inter sinus Aira et Kagoshima in meridianis insulae Ximi seu *Kyūshū* regionibus eminens. Est pars activa illius calderae quae e sinu Aira constituitur. *Kitadake*, altitudine 1&nbsp;117 metris, est culmen excelsissimum. 

[thumb|upright=2|*Kagoshima Sakurashima* a  pictus; e serie xylographiarum *Nihon fūkei senshū* (Watanabe Shôzaburô, 1922. [Museum Bellarum Artium (Bostonia)|Museum Bellarum Artium Bostoniense)]]
Sakurajima, olim insula a se ipsa, effluctu lavarum e cratere suo anno 1914 cum paeninsula Ōsumi insulae Ximi coniuncta est.

## Notae 
## Bibliographia 
* E. Brothelande, F. Amelung, Z. Yunjun, S. Wdowinski, "Geodetic evidence for interconnectivity between Aira and Kirishima magmatic systems, Japan" in *Nature: scientific reports* (28 Iunii 2018)

## Nexus externi 
* *Sakurajima Volcano Research Center*
* "Sakurajima" apud *Global Volcanism Program*
* "90. Sakurajima" apud *Japan Meteorological Agency*
* "Study finds deep subterranean connection between two Japan volcanoes" (14 Iulii 2018) apud *Phys.org*

Categoria:Montes igniferi Iaponiae
Transvectio equitum

thumb|Iuvenis Romanus equo vectus
**Transvectio equitum** fuit pompa et recognitio iuvenum Romanorum equestri genere natorum, cum sollemniter recensebantur et ante oculos censorum equis praetervehebantur. Quae pompa quotannis Idibus Quintilibus (id est die 15 Iulii) exhibebatur. Quae processio ab aede Martis circiter 2 km extra portam Capenam sita per viam Appiam incedebat. Pompa ad aedem Castoris Pollucisque in foro Romano subsistebat, antequam ad templum Iovis Optimi Maximi in Capitolino situm perrexerunt. Qui ritus religiosus a pugna ad Regillum lacum originem trahit, in qua Castor et Pollux Romanis auxilio fuerunt.

Alii auctores, posteriores quidem, pompam a templo Honoris profectam esse indicant. Augustus imperator, post longam intercapedinem morem transvectionis reduxit. Eam cum recognitione aut probatione equitum coniunxit ut personas equitum ipsorum scrutaretur.

Inscriptiones testimonio sunt aliquos pueros tenerae aetatis ritui interfuisse. Itaque manifestum est transvectionem equitum et lusum Troiae inter se certa ratione conexa esse.

Quae processio opere caelato Comi reperta depingi videtur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Mattingly, H. (1910) *The Imperial Civil Service of Rome.* Cambridge University Press.
* McDonnell, Myles (2006) Roman Manliness: "Virtus" and the Roman Republic. Cambridge University Press. 
* Papakonstantinou, Zinon (2013) *Sport in the Cultures of the Ancient World: New Perspectives.* Taylor & Francis.
* Pollini, John (2012) *From Republic to Empire: Rhetoric, Religion, and Power in the Visual Culture of Ancient Rome.* University of Oklahoma Press.

Categoria:Equi
Bibliotheca Marciana

[thumb|upright=2|Mappa mundi [Maurus (frater)|fratris Mauri anni 1459]]
**Bibliotheca Marciana** (rarius etiam *Bibliotheca Sansoviniana*, *Bibliotheca Sancti Marci*) inter maximas bibliothecas nationales Italicae rei publicae numeratur. Sita est iuxta plateam sancti Marci media Venetiarum urbe. Continet permultos codices praeclaros Graece, Latine atque Arabice scriptos. Ultima superest institutionum officiorumque pristinae rei publicae Venetiae.

## Qui codices contineat 
* 900.000 codices
* 2.884 incunabula
* 13.000 tractatus manu scripti
* 25.000 codices impressi
* 6.800 chartae geographicae

## Vide etiam 
Codex Venetus A

## Nexus externi 
* Situs publicus

!
Mons Kirishima

**Kirishima** (Iaponice 霧島山 *Kirishimayama*) est iugum montium igniferorum media insula Ximo seu *Kyūshū* eminentium, cuius culmen excelsissimum, altitudine 1700 metris sed inactivum, est *Karakunidake*. *Shinmoedake*, altitudine 1&nbsp;421 m., est activissimum huius regionis vulcanicae culmen.

## Bibliographia 
thumb|upright=0.8|Grex montium Kirishima ex aeroplano visus.
* E. Brothelande, F. Amelung, Z. Yunjun, S. Wdowinski, "Geodetic evidence for interconnectivity between Aira and Kirishima magmatic systems, Japan" in *Nature: scientific reports* (28 Iunii 2018)
* Saika Takano, Michael Watson, "Residents near Japanese volcano urged to evacuate" (17 Februarii 2011) apud *Reuters*

## Nexus externi 
 
* "Kirishimayama" apud *Global Volcanism Program*
* "Kirishimayama" apud *Japan Meteorological Agency*
* 
* "Study finds deep subterranean connection between two Japan volcanoes" (14 Iulii 2018) apud *Phys.org*

Categoria:Montes igniferi Iaponiae
Petrus Carrington

, (vulgo denuo *Peter Alexander Rupert Carington, 6th Baron Carrington*; Chelsea in regione urbana Londinii natus die 6 Iunii 1919; mortuus 9 Iulii 2018) fuit nobilis politicusque Britannicus et internationalis.

Puerulus apud *Millaton House* prope Ochamentonam Devoniae educatus est. Alumnus fuit collegii Etonensis et Regii Collegii Militaris iuxta Sandhurst. In exercitu Britannico ab anno 1939 usque in 1949 militavit. Baro patre iam anno 1938 mortuo factus, in camera parium parlamenti Britannici ab anno 1951 ad 1964 primis ministris factio conservativa conservativis Winston Churchill, Antonio Eden, Haroldo Macmillan, Alexandro Douglas-Home muneribus iuxta ministeria agriculturae et munitionis functus est, sed ab Octobri 1956 usque in Octobrem 1959 commissarius maior in Australiam missus est. Ab 1964 factionem contrariam in camera parium ducebat. Minister a munitione ab 1970 usque in 1974, primo ministro Eduardo Heath, secretarius a rebus externis a die 4 Maii 1979 ad 5 Aprilis 1982 meruit, prima ministra Margarita Thatcher.

Fuit secretarius generalis OTAN a die 25 Iunii 1984 ad 1 Iulii 1988, cancellarius ordinis Periscelidis a die 8 Novembris 1994 usque in mensem Octobrem 2012.

## Scripta 
* *Reflect on Things Past: The Memoirs of Lord Carrington*. Londinii: Collins, 1988

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.5|Petrus Carrington et [Alexander Haig secretarius civicus Civitatum Foederatarum Vasingtoniae die 26 Februarii 1981 congressi, Margarita Thatcher Civitates Foederatas visitatura]]
* Julia Langdon, "Lord Carrington obituary" in *The Guardian* (10 Iulii 2018)
* Robert D. McFadden, "Lord Carrington, 99, Former British Foreign Secretary, Dies" in *New York Times* (10 Iulii 2018) 
* "Carrington, 6th Baron" apud ''Who's Who and Who Was Who* situs venalis

## Nexus externi 
* Ronaldus Reagan, "Remarks on Presenting the Presidential Medal of Freedom to Lord Peter Carrington" (10 Maii 1988) apud *American Presidency Project*
* "Lord Carrington, former Conservative Foreign Secretary and Simbarashe Mumbengegwi" (colloquium percontativum Davidis Frost) apud *BBC''

Categoria:Politici Angliae
Categoria:Politici internationales
Categoria:Ministri rerum externarum
Categoria:Ministri munitionis
Categoria:Alumni Collegii Etonensis
Categoria:Alumni Collegii et Academiae Sandhurst
Categoria:Participes secundi belli mundani
Categoria:Nobiles Angliae
Risus paschalis

**Risus paschalis** fuit Christianus risus hilaritatisque in homilia paschali instigandae mos, qui inter saecula 14 et 19 praecipue in Bavaria populo gratus erat.

## Quomodo ortus sit mos 
Qua re institutus sit ridendi mos nescitur cum neque in edictis neque in encyclicis ecclesiasticis illius ritus fit mentio. Solebant autem nonnulli sacerdotes in Germania meridionale e pulpito fabellam lepidam ad risum moventem extemporaliter frequentanti turbae enarrare. Hoc modo laetitiam atque sollemnitatem instigantes pulsi ac devicti mortis gaudium per Christi triumphum illustrare atque festiviorem reddere studuerunt. Licuit etiam hoc tantum die principibus temporalibus itemque praesidibus ecclesiae illudere atque irridere.

## Nexus externi
* Karl Veitschegger: *Späße von der Kanzel – Lachen im Kirchenschiff. Der verschwundene Brauch des „risus paschalis“.* (2004) 
* Reinhard Röhrner: *Risus paschalis − Gedanken zum alten Brauch des Osterlachens.* 
* Alzamora, Sebastià «El riure de Pasqua» (html). *Diari Ara* 

Categoria:Ritus Christiani
Categoria:Pascha
Categoria:Bavaria
Iacobus Gallus

**Iacobus Gallus** (Theodisce *Jacob Handl*; natus Ribnicae die 31 Iulii 1550l defunctus Pragae 18 Iulii 1591) fuit compositor aetate renascentiae florens. 

## Vita 
thumb|Anathema Pragensis
Gallus, cum inter annos 1564 et 1566 in Austriam profectum esse putaretur, puer chori monasterii pars factus est. Pervagatus Bohemiam Moraviamque atque Silesiam anno 1580 munus concentus episcopi Olomucensis adeptus est. Ex anno 1586 cantor ecclesiae St. Ioanni Pragensis factus. anno 1591 quadragesimum annum agens defunctus est. 

Gallus, cum et ecclesiastica et saecularia conficeret, praecipue missas, passiones, atque madrigales Latina lingua, composuit (Moralia). In maiore tractatu suo nominis *Opus musicum* totum annum ecclesiasticum 374 carminibus explevit. Carminibus suis Batavorum modos arti Veneticae geminati cantus nectere studuit. 

## Opera 
* Missae „Selectiores qvaedam missae“ (1580)
* Opus musicum (Pragae 1586–1591)
* 100 madrigalia Latina „Harmoniae morales“ (1589) et „Moralia“ (posthume 1596)

## Nexus externi 
Categoria:Compositores
Preces gradariae

thumb|Preces gradarius forma extraordinaria missae Catholicae
**Preces gradariae** sunt prima pars missae Catholicae post introitum. Etiamsi peracto secundo concilio Vaticano in missis formae ordinariae non iam adhibentur, forma extraordinaria adhuc eis utitur. Solent rite inter sacerdotem atque ministrantes, pleniore ritu inter sacerdotem, diaconum, et subdiaconum more responsori edici.

## Textus 
## Bibliographia 
* "Ritus servandus in celebratione Missae" in *Missale Romanum* ed. 29a post typicam. Ratisbonae [1953], p. 33

Categoria:Preces Christianae
Ius farinosum Basiliense

[thumb|Basiliense ius farinosum promptus venditur cibus, quem tabernae alimentorum per ipsum carnelevarii tempus evulgant. Pone marsupia iure impleta vides capsula, quae [Placentula antequadragesimalis|placentulas carnelevarias (idiomate Basiliensi: *Fasnachtskiechli*) continent. Haec quoque ad cibos carnelevarii Basilienses pertinent.]]
**Ius farinosum Basiliense** (Theodisce *Basler Mehlsuppe*) est ferculum translaticium urbis Basileae. Id enim cum quovis anni tempore edi libeat, a saeculo undevicensimo exeunte ad fercula ipsa carnelevarii pertinuit. 

## Apparatus 
Ius ratione simplicissima fit e farina tritica, butyro, et clara sorbitione carnaria vel olitoria; sunt qui meram aquam pro sorbitione addant. Farina, ut saporem capiat, cum butyro torretur, priusquam sorbitio infunditur. Liquor aliquot horas in ius decoquitur, quod ad libidinem conditur, exempli gratia sale, careo, nuce muscata, vino rubro, lacte, denique caseo confricato (ex Valle Emmae aut Pago Grueriae) vel circulis ceparum tostarum. Calidum apponitur.

## Traditio 
Per triduum carnelevarii Basiliensis mos est huius iuris comedendi. Calefacit et ientaculum est translaticium imprimis frequentantibus *ictum matutinum* (idiomate Basiliensi *Morgestraich*), quod dicitur initium multo mane carnelevarium. Ita valet ferculum proprium Basiliense, ut quae ius farinum non coquerent, puellis olim Basiliensibus nubere non licuisse narrent; sed fabulantur si minus iocantur. Nam cibus quam maxime simplex necnon vilis est.

## Notae 
## Bibliographia
* Dieter Blum, Dominik Wunderlin, Urs Ramseyer, *Basler Fasnacht: Menschen hinter Masken,* Basileae 1998, ISBN 3-907060-02-4. 
* Peter Habicht, *Pfyffe ruesse schränze. Eine Einführung in die Basler Fasnacht,*  Basileae 2004. ISBN 978-3-905252-09-5  (exsistit versio Anglica)
* Paul Koelner, *Die Basler Fasnacht,* Basileae 1913. 

## Nexus externi
* De iure farinoso Basiliensi 
* De iure farinoso Basiliensi iterum 
 
Categoria:Basilea
Categoria:Carnelevarium
Categoria:Cibus
Categoria:Alamanni
Praeceptum puritatis

**Praeceptum puritatis** (Theodisce *Reinheitsgebot*) ex initio vigesimi saeculi vetat cervisiae quasvis impensas praeter fermentum, lupulum, et aquam addi. Toto orbe hoc ob praeceptum clarere cervisias Theodiscas saepe putatur.

## Historia 
Quamquam ipsius nomine praecepti puritatis primum in conventu parlamenti Bavarici anno 1918 usum esse videtur, sequentibus decenniis tota in Germania increbruit verbum.

## Notae 
Categoria:Cervesia
Categoria:Decreta 1918
Categoria:Bavaria
Nicolaus Holzberg

**Nicolaus Holzberg** (Theodisce *Niklas*; natus Dilingae 24 Iunii 1946) est philologus linguarum classicarum dictarum Germanicus.

Nonnullos cum annos utrique linguae studuisset, anno 1972, confecta dissertatione tituli "Menander. Untersuchungen zur dramatischen Technik“ legendi, veniam adeptus octo annos post habilitationem meruit. Deinde ab anno 1983 usque ad annum 2011 Monachi Universitatis Ludovico-Maximilianeae professoris munere functus est.   

## Opera 
Notissimus eius tractatus *Der antike Roman* permultas in linguas versus est. Ceterum etiam biographias Ovidi, Vergili et Horatii confecit.

## Nexus externi 
* 
*nexus apud DDB
* pagina domestica
*"Ovid, der Dichter ohne Ehrfurcht." - apud: srf.ch, 20.12.2007 

Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Philologi Germaniae
Categoria:Professores Universitatis Monacensis
Categoria:Scriptores Germaniae
Actio libera in causa

**Actio libera in causa** est iurisprudentiae in Europa continentali praesertim colatae institutum metiendi gradus punitionis. Rite dividitur in actiones vel omissiones liberae in causa sive ad libertatem relatae et actiones libera in causa sed non libera in actu.

## Quomodo institutione in definienda poena utatur 
Reus si suo consilio atque sua e voluntate deliberate fit ebrius eo proposito, ut intoxicationis causa poena factorum sit absolvendus, quamvis mentis in crimine perpetrando compos non fuerit tamen quasi sobrius puniri licet. Iam medio aevo Ius canonicum hoc instrumento legali actionum liberarum in causa saepe in definienda poena utebatur; exempli gratia Sanctus Thomas exposuit: "ebrietas voluntaria in sua causa non excusatur totaliter a peccato, nec totaliter excusat sequens peccatum".

## Notae 
*Culpa
*Ius criminale
*Liberum arbitrium

Categoria:Locutiones Latinae
Categoria:Ius Romanum
Samuel Warburton

**Samuel Warburton** (nomen expletum sermone Anglico *Sam Kennedy-Warburton*; natus Cardiffae 5 Octobris 1988), est emeritus et celeberrimus athleta Cambricus, qui harpastum XV coluit. Solebat in turma in tertia acie ludere. 

Natus est in Cardiffa e familia Anglica, sed ipse tam Britannum quam Wallensem se vidit. Fratrem gemellum unum habet, qui etiam harpastum coluit.

Warburton ludit pro Caeruleis Cardiffae et tuma harpastica nationale Cambrica ab anno 2009. Primo contendidit in Certamen 6 Nationum anno 2010. Inter annos 2011 et 2017 fuit caput turmae Cambricae. Samueli duce, Wallenses victorias ceperunt in Certamine 6 Nationum annis 2012 et 2013. Etiam fuit dux turmae Leonum in expeditionibus annorum 2013 (in Australia) et 2017 (in Nova Zelandia).

Ob meritos athelticos Cambriae et Britanniarum regnum, dum is fuit dux turmae Leonum, Warburton meruit titulum equitis Ordinis Imperii Britannici, a regina Elizabetha datum.

*Certamen 6 Nationum
*Cardiff Blues

## Nexus externi
*Statisticae lusoriae Samuelis