open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abbatia Corbeia

**Abbatia Corbeia** vel **Corbeia vetus** est abbatia Benedictina, sancti Petri dedicata. Corbeiae sita est. 
## Historia
Anno 657 vel  661 a Bathildi regina Francorum, Chlodovechi II uxore, instituta est.  Theodofridus primus abbas fuit. Anno 881 a vicingis devastata est, sed  magna cum diligentia renovata. Initio saeculi noni Wala venerabilis et Adalhardus fratres abbatiam Corbeiam novam in Visurgi flumine aedificaverant, quae non minorem gloriam accepit. Saeculo nono medio Paschasius Radbertus abbas Corbeiae fuit.

## Libri Corbeienses
Bibliotheca Corbeiae et manuscripti magna laude fruuntur. *Minuscula Carolingiana* interdum in Corbeia primo in usum venisse putantur. Codices in Corbeia scripti, in quibus copia operis antiqui unica vel una e duabus servatur, sunt:

* Vaticanus Latinus 3864 (Sallustius)
* Vaticanus Latinus 3872 (Seneca maior)
* Laurentianus 63,20 (T. Livii libri a vicesimo ad tricesimum)
* Classicus Latinus F. V. 1 (Columellae *De re rustica*)
* Parisinus Latinus 12161 (epistolarum Frontonis fragmenta in palimpsesto)
* *corpus Corbiense* operum Tertulliani
aliique.

## Nexus externi
* Abbates Corbeiae 
* Abbatiae historia 

!
Fibrosis pulmonum

[thumb|Fibrosis pulmonum cum *umbris diffusibus* [radii X|radiis X vista.]]
**Fibrosis pulmonum** est morbus systematis respiratorii et interstitialis, incrementi causa textus conexivi pulmonalis. Fibrosis pulmonum signifcat formationem cicatricum disseminatarum pulmonum cum effectibus flexibilitatis textus diminutae; itaque imprimis inspiratio impedita ("restrictio") evolvit. 

Adhuc medicamenta fibrosem curandi incognita sunt. Tractatio ad deterius faciendum impedire spectat.

## Pathologia 
Inflammatio et cicatricis pulmonalis formatio momenta habent. In sanguine indicatores inflammationis inveniri possunt, ut lymphopoietinum stromale thymicum et interleukinum 33. Nuper ferri effectus pathologici demonstrati sunt.

## Symptomata et signa 
* Dyspnoea
* Tussis sicca
* Fatigatio
* Ponderis deminutio
* Myalgiae - Musculorum dolores
* Digiti hippocrati - concameratio digitorum manus et pedum

## Tractatio 
* Substantia immunosuppressiva ut glucocorticoida
* Substantiae antiinflammativae ut Cyclophosphamidum, Azathioprinum, Methotrexatum
* Inhibitor tyrosini kinasis ut Nintedanibum

## Notae 
* Fibrosis
* Inflammatio

## Nexus externi 
* *mayoclinic.org* de pulmonum fibrose 

Categoria:Pulmo
Eugenius Tarle

**Eugenius Victoris filius Tarle** (Russice Евгений Викторович Тарле, tr. *Evgenij Viktorovič Tarle*, Kioviae familia Iudaeica mercatoris natus die [27 Octobris 8 Novembris] 1874, Moscuae mortuus die 5 Ianuarii 1955) fuit historicus Russicus et Sovieticus, auctor operum scientificorum de historia Europae (inter alia, de res novas Franciae, Napoleone, Bello Patrio et Bello Crimaeano). Alumnus facultatis historico-philologicae Universitatis Kioviensis, annis ab 1903 ad 1917 privatim docens Universitas Petropolitanae atque annis ab 1913 ad 1918 professor Universitatis Iurievensis erat. Anno 1918 professor ordinarius Universitatis Petropolitanae electus, dein professor Universitatis Moscuensis fuit. Anno 1921 socius correspondens Academiae Scientiarum Russicae et anno 1927 socius ordinarius Academiae Scientiarum URSS electus est. Tempore Belli Magni Patrii Casanum evacuatus, annis ab 1941 ad 1943 ut professor cathedrae historiae Universitatis Casanensis favebat operi. Annis 1942, 1943 et 1945 Praemiis Stalinianis ornatus est.

## Nexus externi
Categoria:Alumni Universitatis Kioviensis
Categoria:Auctores Russici
Categoria:Eruditi Unionis Sovieticae
Categoria:Historici Russiae
Categoria:Incolae Imperii Russici
Categoria:Iudaei
Categoria:Professores Universitatis Casanensis
Categoria:Professores Universitatis Moscuensis
Categoria:Professores Universitatis Petropolitanae
Categoria:Professores Universitatis Tartuensis
Categoria:Socii Academiae Scientiarum Russicae
Peregrinatio in Terram Sanctam (Breydenbach)

[thumb|upright=1|[Ecclesia Sancti Sepulcri Hierosolymitana in *Peregrinatione in Terram Sanctam* depicta (Bibliotheca Christianei Hamburgensis: exemplar manu tinctum)]]
***Peregrinatio in Terram Sanctam*** est liber a Bernardo de Breydenbach anno 1486 editus de itinere suo in Terram Sanctam anno 1483 facto. Editio prima imaginibus pulchris ornata est.

## Bibliographia 
[thumb|Castellum urbis [Corcyra (urbs)|Corcyrae. *Die heylighe bevarden tot dat heylighe grafft in Iherusalem*, 1488 (versio Batava *Peregrinationis*). Exemplar manu tinctum bibliothecae regiae Nederlandensis]]
; Editiones et versiones
* 1486 : *Peregrinatio in terram sanctam*. Moguntiaci: Erhard Reuwich Textus apud bibliothecam universitatis Dusseldorpensis
* 1488 : *Die heylighe bevarden tot dat heylighe grafft in Iherusalem* Textus exemplaris manu tincti bibliothecae regiae Nederlandensis
* 1502 : *Peregrinatio in terram sanctam*. Spirae: P. Drach Textus apud *Internet Archive*
* 1904 : F. Larrivaz, ed. et interpr., ''Les saintes pérégrinations de Bernard de Breydenbach, 1483: extraits relatifs à l'Egypte*. Cairi: Imprimerie Nationale Textus apud *Internet Archive*

; Eruditio
* Hugh William Davies, *Bernhard von Breydenbach and his journey to the Holy Land 1483-4 : a bibliography*. Londini: J. & J. Leighton, 1911 Textus apud *Internet Archive*
* Andreas Klußmann, *In Gottes Namen fahren wir. Die spätmittelalterlichen Pilgerberichte von Felix Fabri, Bernhard von Breydenbach und Konrad Grünemberg im Vergleich''. Saarbrücken: Universaar, 2012. ISBN 978-3-86223-076-1

Categoria:Scripta 1486
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Litterae Latinae Renascentes
Categoria:Libri de peregrinationibus
Categoria:Libri picti
Bibliotheca Bodmeriana

thumb|Aedificium bibliothecae operisque fundati Bodmeriani
thumb|Aedificium bibliothecae operisque fundati Bodmeriani
**Bibliotheca Bodmeriana** est collectus librorum tam manu scriptorum quam impressorum a Martino Bodmer (anno 1971 mortuo) ad historiam humanam illustrandam ab anno 1916 congestorum. Qui collectus hodie sub aegide operis fundati Bodmeriani Coloniae Allobrogum in oppido iuxta Genavam in Helvetia servatur. 

## Galleria

Fasciculus:Gutenberg Bodmer.jpg|Biblia ab Ioanni Gutenbergo impressa 1454
Fasciculus:Homère, Odyssée, Fondation Martin Bodmer (Incunable).jpg|Odysseae editio princeps impressa 1488

## Nexus externi 
* "Bibliotheca Bodmeriana" sub Memoria Mundi inscripta

!
Categoria:Constituta 1916
Passionale Albaugiense

[thumb|upright=1.25|[Septem dormientes. *Passionale Albaugiense* (Codex Bodmerianus 127 f. 125v)]]
***Passionale Albaugiense*** (Theodisce *Weißenauer Passionale*) est martyrologium Latine compositum, saeculo XII exeunte manu scriptum, a magistro anonymo et fratre quodam Rufillo imaginibus pulchris illuminatum. Liber olim ad monasterium Albaugiense vel Augiam Minorem iuxta Ravenspurgum pertinuit. Hodie in collectu Bibliothecae Bodmerianae Coloniae Allobrogum stat, siglo **Codex Bodmer 127**.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|"Fr. Rufillus" a se pictus. *Passionale Albaugiense* (Codex [Bibliotheca Bodmeriana|Bodmerianus 127 f. 244r)]] 
* Solange Michon, "Ein illuminierter Passionale von Weißenau in Genf" in Helmut Binder, ed., *850 Jahre Prämonstratenserabtei Weißenau 1145–1993* (Sigmaringen: Thorbecke, 1995. ISBN 3799504141)
* Elisabeth Pellegrin, *Manuscrits latins de la Bodmeriana* (Coloniae Allobrogum, 1982) pp. 265-280

## Nexus externi 
* Passionale Albaugiense (manuscriptum Bodmerianum) apud *e-Codices* (series imaginum)

Categoria:Vitae sanctorum
Categoria:Codices
Categoria:Scripta saeculo 12
Categoria:Libri picti
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Bibliotheca Bodmeriana
Hugeburc

**Hugeburc**, quae in Wessexia nata est medioque saeculo 8 floruit, fuit religiosa et scriptrix in abbatia Heidenhemensi in Germania. Vitas conscripsit cognatorum suorum Winnebaldi, eiusdem abbatiae conditoris (*Vitam S. Winnebaldi*), et Willibaldi, peregrini et episcopi (*Vitam S. Willibaldi*). Antiquissima fuit auctricum in Anglia natarum, antiquissima auctricum in Germania habitantium.

[thumb|upright=1.5|Cryptogramma nomen "Hugeburc" celans. Sequitur prologus *[Vita Sancti Willibaldi|Vitae S. Willibaldi* (Bibliotheca publica Bavarica MS. Clm 1086 f. 71v)]]
Nomen scriptricis, per multa saecula oblitum, a Bernhardo Bischoff anno 1931 patefactum est e cryptogrammate in libro manuscripto inter textus illorum operum immisso. Loco litterarum vocalium *a e i o u* videntur numeri ordinales abbreviati *pri secd/secun ter quar/qar quin*. Ita e textu "Secdgquar quin npri sprix quar nter cpri nquar mter nsecun hquin gsecd bquinrc qarr dinando hsecdc scrter bsecd bprim" verba Latina extrahuntur "ego una Saxonica nomine Hugeburc ordinando hec scribebam".

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* S. Gäbe, "Schwaches Weib und starker Schrei. Schriftstellerisches Selbstverständnis und Exordialtopik bei lateinischen Autorinnen des frühen Mittelalters" in *Archiv für Kulturgeschichte* vol. 85 (2003) pp. 437-469
* E. Gottschaller, *Hugeburc von Heidenheim: philologische Untersuchungen zu den Heiligenbiographien einer Nonne des achten Jahrhunderts*. Monaci, 1973
* R. Haub, "Hugeburc (8. Jahrhundert). Benediktinerin in Heidenheim" in B. Bagorski, ed., *Zwölf Frauengestalten aus dem Bistum Eichstätt vom 8. bis zum 20. Jahrhundert* (Regiomontii, 2008) pp. 33-39
* 
* M. Iadanza, "Il vescovo Willibald e la monaca Hugeburc: La scrittura a quattro mani di un'esperienza odeporica dell'VIII secolo" in B. Borghi, ed., *Vie e mete dei pellegrini nel Medioevo Euromediterraneo. Atto del Convegno* (Bononiae, 2007) pp. 121-140
* Michael Lapidge, "Hygeburg" in M. Lapidge et al.,edd., *The Wiley Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England* (Cicestriae: Wiley, 2014) p. 251
* Carolyne Larrington, "Hugeburc" in 
* Cl. Leonardi, "Una scheda per Ugeburga" in G. Berndt, F. Rädle, G. Silagi, edd., *Tradition und Wertung. Festschrift für Franz Brunhölzl zum 65. Geburtstag* (Sigmaringen, 1989) pp. 23-26
* O. Limor, "Pilgrims and Authors: Adomnán’s De locis sanctis and Hugeburc’s Hodoeporicon Sancti Willibaldi" in *Revue bénédictine* vol. 114 (2004) pp. 253-275
* K. Rösler, "Die Korrespondentinnen des Bonifatius" in *Mitteilungen des Instituts für österreichische Geschichtsforschung* vol. 114 (2006) pp. 43-47

## Nexus externi 
* "Hugeburg" apud *Geschichtsquellen*

Categoria:Nati saeculo 8
Categoria:Mortui saeculo 8
Categoria:Incolae Angliae
Categoria:Scriptores Germaniae
Categoria:Religiosi
Categoria:Biographi
Categoria:Scriptores itinerum
Dicuilus

**Dicuilus**, qui saeculis VIII et IX vixit, fuit monachus Hibernicus, astronomus et geographus. Duo opera Dicuili noscimus, *De mensura orbis terrae*, circa annum 825 scriptum,  et *Librum de astronomia*, ab anno 814 ad annum 818 compositum. In *De mensura orbis* non solum capta e libris Plinii, Solini, Orosii et Isidori Hispalensis narrat, sed etiam a monacho quodam Fideli, qui tempore Dicuili Nilum, litora maris Rubri et Terram Sanctam visitaverat, audita necnon Islandiae Faeroarumque descriptionem vix non primam addidit. 

## Opera et editiones 
* *Liber de astronomia* (Mario Esposito: *An Unpublished Astronomical Treatise by the Irish Monk Dicuil*. In: *Proceedings of the Royal Irish Academy* Bd. 26, 1906/07, Section C, S. 379–446).
* *Liber de mensura orbis terrae*:
** editio prima , Parisiis 1807.
** editio Ioannis Antonii Letronne, Parisiis 1814.
** editio Gustavi Parthey, Berolini 1870.
** editio Iacobi I. Tierney et Ludovici  Bieler, Dublini 1967 (= *Scriptores latini Hiberniae* Bd. 6).

## Nexus externi
Categoria:Nati saeculo 8
Categoria:Mortui saeculo 9
Categoria:Geographi Latini antiqui
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Incolae Hiberniae
Categoria:Astronomi Hiberniae
Protesilaus (discretiva)

* Protesilaus — heros belli Troiani
* *Protesilaus* — fabula Euripidis
* 3540 Protesilaos — asteroides
Descriptio Cretae

***Descriptio Cretae*** vel ***Descriptio insulae Candiae*** est opus topographicum et antiquarium a Christophoro Bondelmontio anno 1417 scriptum et amico Nicolao Nicolai dicatum. 

## Bibliographia 
; Editiones
* 1755 : "Descriptio Cretae" in Flaminius Cornelius, *Creta Sacra* (Venetiis) vol. 1 pp. 1-18, 77-109
* 1897 : "Descriptio insulae Candiae" in Emile Legrand, ed., ''Description des îles de l'Archipel par Christophe Buondelmonti: version grecque ... publiée d'après le manuscrit du Sérail* (Lutetiae: Leroux) pp. 101-156

; Eruditio 
* E. Jacobs, "Zu Buondelmontis Kretischen Reisen" un *Stephaniskos. Ernst Fakricius zum 6-IX. 1927'' (Friburgi Brisgoviae, 1927) pp. 56-61

Categoria:Scripta 1417
Categoria:Italiae scripta
Categoria:Litterae Latinae Renascentes
Categoria:Libri de Graecia
Categoria:Creta
Basilius Lëvšin

**Basilius Alexii filius Lëvšin** (Russice ; natus Smolensci die 6 Iulii 1746, mortuus in vico Temrjan' gubernii Tulensis die 29 Iulii  1826) fuit scriptor interpresque Russicus. Mythistoria eius *Novissimum iter, in urbe Belëv compositum* (Новейшее путешествие, сочинено в городе Белеве, 1784) fuit utopia satyrica et prima descriptio in litteris Russicis itineris in Lunam facti.

## Nexus externi 
## Notae
Categoria:Auctores Russici
Categoria:Incolae Imperii Russici
Categoria:Milites Russiae
Categoria:Scriptores Russiae
Categoria:Scriptores de rebus futuris
Stanislaus Czerski

**Stanislaus Czerski**, die 10 Octobris anni 1777 alicubi in Latgalia natus et die 30 Aprilis anno 1833 Mednici Lituaniae mortuus, Iesuita Polonus et interpres fuit.

## Vita et opera
In collegio Iesuitarum in Polotia educatus anno 1794 Iesuita, anno 1807 sacerdos factus est. In collegiis Iesuitarum et in gymnasio Vilnae docebat. Usque ad annum 1814 canonicus Bressiciae fuit, anno 1814 canonιcus Mednicae in Samogitia factus est, anno 1835 sacerdos in Salantai. Lexicon Latino-Polonicum aliaque opera Polonica composuit. Fabulas Phaedri Polonice et Gabrielis Derzhavin *Deum* odam Latine vertit.

## De Czerski
* Vladas Gasiūnas. *Stanislovas Čerskis*. Visuotinė lietuvių enciklopedija, T. IV (Chakasija-Diržių kapinynas). – Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2003. 

## Notae
## Nexus externi
* Stanislaus Czerski in *Vicifonte*
* Stanislovo Čerskio Kelionė Po Vakarų Europą 1819–1821 (de itinere Czerski Europaeo annorum 1819—1821)

Categoria:Iesuitae
Categoria:Poetae Latini Magni ducatus Lituaniae
Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Scriptores Poloniae
Categoria:Interpretes Latino-Polonici
Categoria:Interpretes Russo-Latini
Lingua Samogitica

**Lingua** vel **dialectus Samogitica** est lingua familiae Balticae vel dialectus linguae Lithuanicae. 

*Lingua Samogitica* tres res propinquae, sed variae dicuntur. Prima est lingua vel continuum dialectorum gentium Samogitorum antiquorum, quae ante saeculum ΧΙΙ partim regiones Samogitiae hodiernae, partim alias incolebant. Hae gentes Slavice *Zhmud* (*жмудь*) nominabantur. Saeculis XIII — XVI Samogiti antiqui alias gentes Balticas, Semigallos et Curones assimulaverant, sed multa e dialectis eorum in linguam Samogitarum intraverunt. Itidem ad dialectum Lituanorum sensu stricto (quae hodie *Aukštaitica* dicitur) Samogitica saeculis XVI—XIX appropinquabat. 

Secundum, quod *lingua Samogitica* interdum nominatur, est forma linguae litterarum Lituanicarum saeculis XVI—XIX stabilita et a lingua litterarum Lithuanicarum hodiernarum distincta. In regione orientali Samogitiae generata, sed e dialectis Aukštaiticis occidentalibus et non Samogiticis composita est.

Tertium, quod *lingua Samogitica*  significat, est lingua vel dialectus Samogitica hodierna, ab Aukštaitica et a lingua litterarum hodierna distincta. Circa 500 milia homines in Samogitia hoc modo loquuntur, sed omnes et linguam Lithuanicam (Aukštaiticam) sciunt eaque utuntur. 

Etiam non obliviscendum est, ut in libris Latinis aliisque tempore Magni Ducatus Lithuaniae interdum sermo sine dubio Slavonicus *Lithuanus* vel *Samogiticus* nominari possit et vice versa vocabula Lithuanica vel Samogitica ut *Russica* attestata sint; tam varia et perplexa multitudo dialectorum illius temporis erat.

## Notae
## Bibliographia
*Zinkevičius Z. Lietuvių kalbos dialektologija. Vilnae, 1994, с. 27-28 (de dialectis Lithuanicis) 
*Зинкявичюс З., Лухтанас А., Чеснис Г. *Откуда родом литовцы*, Vilnae 2006. ISBN 5-420-01570-6. 
* Булыгина Т. В., Синёва О. В. *Литовский язык* // *Языки мира. Балтийские языки*. Moscuae 2006.  

## Nexus externi
* Vocabularium Samogitico-Lithuanicum et Lithuanico-Samogiticum
* De lingua Samogitica 

Categoria:Linguae Balticae
Categoria:Lingua Lituana
Categoria:Balticum
Categoria:Linguae Lituaniae
Turma nationalis Novae Zelandiae (harpastum XV)

[thumb|Tunicula Novae Zelandiae anni 1905, cum folia [filix|filicis.]]
[thumb|Turma virorum anno [184.]]
[thumb|Neozelandenses contra [Argentina|Argentinos contendent.]]
**Turma nationalis Novae Zelandiae harpasti XV lusoribus**, saepe nominata ***All Blacks*** (qui est Latine: *Omnes in [vestitu] atro*) est manus lusorum Novae Zelandiae. Sunt turmae virorum et mulierum, et ambae in Certamine 4 Nationum contendent annualiter. Etiam in Certamine mundano pugnat, quod ter vicerunt in annis 1987, 2011 et 2015. Prima turma creatur anno 1884. 

Censetur turmam virorum Neozelandensem optimam in orbe esse, quia eis est ratio 77:100 victoriarum. Caelebs est turma etiam ob saltationem bellicam quae ante ludos facta est. 

Nova Zelandia ludet in habitu (impilia, tuniculae et bracae)  atro. Insigne turmae est folia filicis.

## Bibliographia
*Kuroda, Y., Palmer, F., & Nakazawa, M. (2017). Comparison of metamotivational dominance and cultural identity between Japanese National Team and Māori All Blacks rugby players. *Heliyon*, 3(11), E00454.
*McCarthy, W. (1968). *Haka! the All Blacks story*. Londinio: Pelham.
*McConnell, R. (1999). *Inside the All Blacks*. Londinio: Collins.
*McKay, A. (2017). *The 1967 All Blacks : The team that changed rugby forever*.
*McLean, T. (1991).* The All Blacks*. Londinio.
*Reyburn, W. (1968). *The unsmiling giants: The sixth All Blacks*. Londinio: Paul.
*Ryan, G. (2005). *The contest for rugby supremacy : Accounting for the 1905 All Blacks*. Christopoli: Canterbury University Press.
*Stewart, J. (1991). ''Rugby : The All Blacks' way''. Marlborough: Crowood.

*Harpastum XV in Nova Zelandia
*Leones Britanni et Hiberni

## Nexus externi
* Situs spublicus

Nova Zelandia
Categoria:Nova Zelandia
Tessera identitatis

thumb|Tesserae identitatis obligatoriae (ruber) ac facultativae (caeruleus).
**Tessera identitatis** est diploma a civitate emissum quod identitatem civis testatur. Tesserae identitatis plerumque saltem nomen, diem natalem, ac photographema civis continent. Nonnullae civitates non solum civibus, sed etiam peregrinis incolentibus tesseras identitatis dant.

## Pinacotheca: tesserae identitatis nonnullarum civitatum

Fasciculus:ZA Smart ID Front.png|Austroafricana
Fasciculus:Bulgarian identity card.png|Bulgarica
Fasciculus:El ejemplo de Cedula identidad Chile 2013.jpg|Chilensis
Fasciculus:Deutscher Personalausweis (2010 Version).jpg|Germanica
Fasciculus:Biometric Israeli Identity card.png|Israëlitica
Fasciculus:Italian electronic ID card.png|Italica
Fasciculus:Saudi-ID-Card.jpg|Saudita
Fasciculus:ROC mibunsho.jpg|Taivanica

## Notae 
* Syngraphus
* Systema consignationum status civilis

## Nexus externi 
Categoria:Documenta
Collegium Polocense

**Collegium Polocense** fuit collegium Societatis Iesu in Polocia anno 1580 conditum. Anno 1812 Academia Polocensis condita est, quae collegium in se includit.

## Historia
Anno 1579 tempore Belli Livonici Polocia, adhuc Russica, a Stephano Bathorio expugnata est, qui Iesuitas invitavit, et laboribus Petri Skargae anno 1580 collegium fundatum est. Ecclesia Sancti Stephani, primo lignea, prope aedificium collegii saeculo XVII constructa est. 

Cum anno 1772 Polonia primum divisa esset, Polocia Russiae adiuncta est. Anno proximo 1773, cum Societas Iesu a Clemente XIV abrogata esset, Catharina II imperatrix Russiae decrevit, ut edictum Papae in Russia vim non haberet. Iesuitae ergo opera sua non desierunt. Anno 1780 novitiatus apud collegium Polocense creatus est et imperatrix ipsa Iesuitas Polotiae visitavit. Michael Korycius hic docuit. Stanislaus Czerniewicz, collegii Polocensis rector, anno 1782 vicarius generalis Societatis Iesu factus est.

## Notae
## Bibliographia
* Catalogus personarum et officiorum Societatis Jesu in Albarussia ex anno 1792 in annum 1793. Polociae 1793.
* Catalogus personarum et officiorum Societatis Jesu in Imperio Rossiaco ex anno 1804 in annum 1805. Polociae 1805.
* Иезуиты в Полоцке: 1580—1820 гг.: Ч. 1—2 / Сост. Л. Данько. Polociae 2005. 

Categoria:Polotia
Polocense
Canalis carpi

**Canalis carpi** est apud homines spatium angustum inter ossa carpi et retinaculum flexorum ligamentum oibliquum. Insunt nervus medianus et tendines novem musculorum manus flexorum trium. 

Deminutio spatii cum incremento angustia dolores et paraesthesias manus, generaliter syndroma canalis carpi dicta, efficere potest - laesionis causa nervi mediani.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Slide3VVVVV.JPG
Fasciculus:Slide9VVVVV.JPG
Fasciculus:Hand dissection 5.jpg

## Notae 
* Manus

## Nexus externi 
* Descriptio syndromae canalis carpi apud *OrthoInfo*. 

Categoria:Manus
Samogitia

e Ioannis Blaeu anni 1662]]
**Samogitia** vel *Samogetia* vel *Samagitia* (Samogitice *Žemaitėjė*, Lituanice *Žemaitija*) est regio historica in parte septentrio-occidentali Lituaniae. A Samogitis, gente Lituanica, lingua Samogitica utentibus, habitata est.

## Historia
Initio saeculi XIII Samogiti ab ordine Livonico defendebatur. Anno 1236 Samogiti cum Lituanis sociis in pugna apud Saule equites vicerunt. Anno ordine Livonico apud Durbe victo Mindaugas magnus dux Lituaniae  de religione Catholica destitit, Samogitia autem ducatus sui iuris fit, sed gradatim ad Lituaniam adiungebantur. Jagaelus Ordini Samogitiam dedit, cum Samogitae Kenstuti inimici eius partem cepissent, des seditione facta Samogitia sub imperio Ordinis non manebat. Anno 1442 ut *ducatus Samogitiae* in Magnum Ducatum Lituaniae inclusa est, quod Lituanice plene *Magnus ducatus Lituanorum Russorum Samagitarum aliorumque* nominabatur. Samagiti ultima gens Europae est, quae a paganismo destitit; solum saeculo XV baptizati sunt. De moribus eorum paganis etiam Ioannes Lasitius librum composuit. Mednicum (nunc Samogitice *Varnē*) in Samogitia sedes dioeceseos erat. Nunc dioeceseis Siauliensis et Telsensis existunt, quarum sedes Samogitice *Šiaulē* et *Telšē* appellabantur.

## Notae
## Nexus interni
*Calvaria Samogitiensium

## Nexus externi
* Situs de Samogitia 
* Situs de Samogitia 

Categoria:Regiones Lituaniae
Categoria:Balticum
De profectione Ludovici VII in Orientem

[thumb|[Ludovicus VII (rex Francorum)|Ludovicus VII (prima acie) et Conradus III secunda expeditione sacra progredientes. *Grandes Chroniques de France* (BNF MS. Français 2813)]]
***De profectione Ludovici VII in Orientem*** est narratio ab Odone de Diogilo saeculo XII Latine scripta de secunda expeditione sacra a rege Francico Ludovico VII conducta.

## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|[Raimundus Pictaviensis comes Ludovicum VII in Antiochiam recepit. Sebastianus Mamerot et Ioannes Colombe, ''Les Passages d'Outremer*: Bibliotheca Nationalis Francica MS Français 5594]] 
; Editiones et versiones
* 1660 : "Odonis de Diogilo De Ludovici VII Francorum regis, cognomento Iunioris, profectione in Orientem" in Petrus Franciscus Chifletius, ed., *S. Bernardi Clarevallensis abbatis genus illustre assertum* (Divione: Chavance) pp. 9-77 
* 1825 : *Histoire des croisades par Foulcher de Chartres; Histoire de la croisade de Louis VII par Odon de Deuil* (*Collection de mémoires relatifs à l'histoire de France*, 24). Lutetiae: Brière Textus apud *Gallica*
* 1855 : "Odonis de Diogilo De Ludovici VII Francorum regis, cognomento Iunioris, profectione in Orientem" in J.-P. Migne, ed.,  vol. 185 (Lutetiae, 1855) coll. 1201-1246
* 1948 : Virginia Gingerick Berry, ed. et interpr., *Odo of Deuil, De profectione Ludovici VII in orientem* (*Records of Civilization, Sources and Studies*, 42). Novi Eboraci: Columbia University Press
* 1949 : Henri Waquet, ed., *Eudes de Deuil, La croisade de Louis VII roi de France* (*Documents relatifs à l'histoire des croisades'', 3). Lutetiae: Geuthner

; Eruditio
* Rudi Paul Lindner, "Odo of Deuil's *The Journey of Louis VII to the East*: Between The Song of Roland and Joinville's Life of Saint Louis" in Jason Glenn, ed., *The Middle Ages in Texts and Texture: Reflections on Medieval Sources* (Toronti: University of Toronto Press, 2011) pp. 165-176
* R. C. Smail, recensio operum Berry et Waquet in *English Historical Review* vol. 66 (1951) pp. 576-578
* Stephen J. Spencer, "Feelings of betrayal and echoes of the First Crusade in Odo of Deuil’s De profectione Ludovici VII in Orientem" in *Historical Research* vol. 92 (2019) pp. 657-679

## Nexus externi 
* James Brundage, interpr., "Odo of Deuil: The Crusade of Louis VII" (res selectae) apud *Medieval Sourcebook*
* "Eudes de Deuil" apud *ARLIMA*

Categoria:Scripta saeculo 12
Categoria:Franciae scripta
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Libri de expeditionibus sacris
Categoria:Ludovicus VII (rex Francorum)
Academia Polocensis

et aedificia Academiae, c. annum 1875]]
**Academia Polocensis** fuit Academia Societatis Iesu in Polocia. 

## Historia
Collegium Iesuiticum iamdudum Polociae laborans anno 1812, venia ab Alexandro I imperatore Russiae data, in Academiam transformatum est. Societas Iesu tum solum in Russia permissa est, et Academia Polocensis metropolis sui generis Iesuitarum Russiae totiusque Europae erat. Die 15 Iunii sollemnitates Academiae creandae celebratae sunt et die 27 Iunii Napoleonis exercitus haud longe a Polocia Nemenum flumen transivit et in Russiam invasit. Cum anno 1814 Napoleone expulso ac paene victo Pius VII Societatem Iesu restituerat, Alexander I vice versa anno 1815 Iesuitas in Moscua et Petropoli quidquid agere prohibuit. Anno 1820 et Academia Polocensis labores suos iussu imperatoris finivit, quamquam Academiae alumni orationes eum laudantes composuerant et ediderant. 

Hodie Universitas Polocensis in aedificiis Academiae sita est.

## Notae
## Bibliographia
* *Иезуиты в Полоцке: 1580—1820 гг.* Ч. 1-2 / Сост. Л. Данько. Polociae 2005. 
* Инглот, М. *Общество Иисуса в Российской Империи (1772—1820 гг.) и его роль в повсеместном восстановлении Ордена во всём мире.* Moscuae 2004. 

Categoria:Polotia
Polocensis
Nemenus

**Nemenus** vel **Memela** necnon *Chronus, Chronius* (Lithuanice *Nemunas*, Albaruthenice *Нёман*) est flumen in Ruthenia Alba et Lithuania. E regione Minscensi per regionem Grodnensem Rutheniae Albae in Lituaniam et post inter Lituania et regionem Kaliningradensem Russiae fluit, 937 chiliometra patet et per deltam magnam in sinum Curonicum Maris Baltici in Memela se effundit.

Grodna urbs Rutheniae Albae, Couna et Memela Lituaniae, Raganita et Tilsa regions Kaliningradensis Russiae ad Nemenum sitae sunt.

Accolae Nemeni maiores Vilia (quae et Neris) et Beresina Occidentalis sunt.

## Notae 
## Nexus externus 
Categoria:Flumina Rutheniae Albae
Categoria:Flumina Russiae Europaeae
Categoria:Memela
Categoria:Flumina Lituaniae
Categoria:Regio Grodnensis
Categoria:Regio Minscensis
!
Fridericus Lang

**Fridericus Christianus Antonius** (Theodisce *Friedrich Christian Anton* vel *Fritz*) **Lang** (natus Vindobonae die 5 Decembris 1890, mortuus in Beverly Hills Californiae die 2 Augusti 1976) fuit director cinematographicus et scriptor pellicularum more expressionismo Austriacus, Germanicus, et Americanus.

## Opera 
* *Metropolis* (1927)

## Nexus externi 
* 

Categoria:Moderatores cinematographici Austriae
Categoria:Moderatores cinematographici Germaniae
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Incolae Californiae
Categoria:Iudaei
Categoria:Moderatores cinematographici Civitatum Foederatarum
Categoria:Scriptores scaenici
Iacobus Gronovius

**Iacobus Gronovius** (vulgo *Gronow/Gronov*), die 29 Octobris anno 1645 in Daventria natus et die 15 Octobris anno 1716 Lugduni Batavorum mortuus, fuit vir doctus Nederlandicus, philologus, editor et interpres. Ioannis Frederici Gronovii filius erat et  botanistae pater. In Academia Lugduno-Batava docebat. *Thesaurus Graecarum antiquitatum* Gronovii notissimus est.

## Opera
* *Gemmae et sculpturae antiquae depictae ab Leonardo Augustino Senensi addita earum enarratione*. Amstelodami, 1685.
* *[Abrahami Gorlaei(https://la.wikipedia.org/wiki/Abraham_Gorlaeus) Antverpiani Dactyliothecae, seu annulorum sigillarium ... pars prima, cum explicationibus Jacobi Gronovii]*. Lugduni Batavorum 1695.
* *Abrahami Gorlaei Antverpiani Dactyliothecae. Pars Secunda, seu variarum gemmarum ... cum succincta singularum explicatione Jacobi Gronovii*. Lugduni Batavorum 1695.
* *Thesaurus Graecarum antiquitatum, in quo continentur effigies virorum ac foeminarum illustrium ... , adjecta brevi descriptione singulorum ...*, vol. 1–3, Lugduni Batavorum 1697–1698.
* *Thesaurus Graecarum antiquitatum, continens libros erudite & operose per varias aetates scriptos ...*. vol. 4–12/2, Lugduni Batavorum 1699–1702.
## Plura legere si cupis 
Recensio critica Laurentii Begeri iam anno 1702 publicata ː *Colloquii quorundam de tribus primis "Thesauri antiquitatum graecarum" voluminibus ... relatio ... Dulodori*.

## Nexus externi
Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Philologi Nederlandiae
Categoria:Professores Academiae Lugduno-Batavae
Gronovius

* Ioannes Fredericus Gronovius, 1611—1671, philologus;
* Iacobus Gronovius, 1645—1716, philologus, filius Ioannis Frederici;
* Laurentius Theodorus Gronovius (antiquarius), filius Ioannis Frederici, frater Iacobi;
* Ioannes Fredericus Gronovius (iunior), 1686—1762, botanista, filius Iacobi;
* Abraham Gronovius, 1695—1775, philologus, filius Iacobi, frater Ioannis Frederici iunioris;
* Laurentius Theodorus Gronovius, 1730—1777, naturalista, filius Ioannis Frederici iunioris.
Burmannus

* Petrus Burmannus, 1668—1741, philologus
* Ioannes Burmannus, 1706—1779, botanicus
* Nicolaus Laurentius Burmannus, 1734—1793, botanicus
Laodamia

* ab Octaviano de Saint-Gelais factae]]
**Laodamia** (Graece Λαοδάμεια) in fabulis Graecis fuit filia Acasti et uxor Protesilai. 
## Fabulae
Protesilaus die nuptiarum statim ad Troiam profectus est, ubi in primo proelio occisus est. Laodamia petebat a deis, ut sibi cum coniuge tres horas colloqui liceret. Mercurius Protesilaum ex Orco deduxit et ad Laodamiam adduxit, sed cum post tres horas iterum Protesilaus mortuus erat, Laodamia se interficit. Vel effigiem coniugis Laodamia fecit et in thalamo posuit et cum ea colloquebatur; cum Acastus effigiem in ignem proiecit, in eadem pyram se immisit et periit.

## Memoria
Ovidius in *Heroides* suas epistolam Laodamiae Protesilao includit. Euripidis tragoedia de Protesilao deperdita nota est. Innocentius Annenskij *Laodamiam'' tragoediam anno 1906 composuit. Asteroides 1011 Laodamia nomine eius nominatus est.

## Notae
Categoria:Mythologia Graeca
Categoria:Heroides (Ovidius)
Laodamia (discretiva)

* Laodamia, Acasti filia et Protesilai uxor
* Laodamia, Bellerophontis filia et Sarpedoni mater 
* Laodamia, saepius Hippodamia, Pirithoi uxor

* 1011 Laodamia, asteroides
Dianthus caryophyllus

***Dianthus caryophyllus*** (binomen a Linnaeo anno 1753 statutum) est species planatrum generis *Dianthi*. Nomen speciei ad odorem florum refertur, qui aromati caryophyllo (*Syzygium aromaticum*) similis est.

Formae cultae huius speciei habent flores plenos, *caryophylla* quoque appellatos, rubros, albos, aliorumque colorum.

## Notae 
## Bibliographia 
*  

## Nexus externi 
Categoria:Caryophyllaceae
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753
Categoria:Plantae ornamentales
Caryophyllum (discretiva)

**Caryophyllum** vel **garyophyllum** (Graece ) potest esse:
* *Syzygium aromaticum*, planta familiae Myrtacearum, vel aroma ex floribus eius confectum
* *Dianthus caryophyllus*, planta familiae Caryophyllacearum
Petrus Seguinus

**Petrus Seguinus** (Gallice *Pierre Séguin*, natus 1599, mortuus 1672) fuit homo ecclesiasticus et numismatista Parisiensis, ab anno 1641 decanus ecclesiae Sancti Germani Autissiodorensis. Simul ab eleemosynis reginae Annae Austriensis, Ludovici XIII uxoris et Ludovici XIV matris, erat. 4367 numismata antiqua praecipue Romana collegerat e quibus rariora cum commentario anno 1665 publicavit. Universum hoc collectaneum emit rex Ludovicus XIV anno 1669 ita ut pars primi nuclei futurae Nummothecae Francicae fieret una cum nummis a Gastone duce Aurelianensi legatis et numismatibus aeneis Lomenii Briennae comitis circa idem tempus emptis. Octavo quoque die Petrus Seguinus eruditos domum invitare solebat ad cenas quasdam "numismaticas", quibus de nummis nuper inventis ac de eorum interpretatione disserebant. Appellatio "dictateur des antiquaires" (antiquariorum dictator) tum ei collata est.
## Opera 
* 1660 ː *Petri Seguini Epistola ad Franciscum Gottifredum super dubiis quibusdam ad nummos familiarum Romanarum Fulvii Ursini spectantibus*, Lutetiae Parisiorum
* 1665 ː *Selecta numismata antiqua ex museo Petri Seguini,... Ejusdem observationibus illustrata*, Lutetiae Parisiorum, e typ. Edmundi Martini, via Jacobaea, sub Sole aureo. M. DC. LXV. Cum privilegio regis, 1665. Tres dissertatiunculae in epistularum forma operi subiunctae sunt quorum duae ab ipso Seguino (*Super dubiis quibusdam ad nummos familiarum Romanarum Fulvii Ursini spectantibus* et *De nummo Britannico*), una a Raphaele Tricheto du Fresne (*De Charondae effigie*) conscriptae sunt.
* 1666 ː altera editio apud Sebastianum Mabre Cramoisy.
* 1684 ːEditio aucta et posthuma, sumptibus Joannis Jombert ː haec editio a discipulo Seguini Ioanne Foy-Vaillant curata est qui observationes suas operi subiunxit ac novas epistulas eruditas addidit sive a Seguino quibusdam eruditis sive ab aliis (e.g. Ezechiel Spanhemio)  Seguino missas.

## Notae 
## Plura legere si cupis 
* Thierry Sarmant, *La république des médailles : numismates et collections numismatiques à Paris du Grand siècle au Siècle des Lumières*, H. Champion, 2003 ː 62-64. Recensio critica 
* Antoine Schnapper, *Le Géant, la licorne et la tulipe : collections et collectionneurs dans la France du XVIIe siècle*, Flammarion, 1988
* Iohannes-Michael Simon, *Le monnayage gentilice de la République romaine vu par les érudits des XVIe et XVIIe siècles* , Schola Chartarum, 1989. http://catalogue.enc.sorbonne.fr/cgi-bin/koha/opac-detail.pl?biblionumber=94166&shelfbrowse_itemnumber=125365 Nonnullae paginae huius dissertationis breviarii apud Googlebooks
* Marie Veillon, *Histoire de la numismatique ou la science des médailles*, Errance, 2008 ː 48-52. Recensio critica
** "La science des Médailles antiques sous le règne de Louis XIV",  *Revue Numismatique*  1997 ː 359-377
Categoria:Auctores Latini recentiores

Categoria:Numismatistae
Imljani

**Imljani** (Имљани) est oppidulum Bosniae et Herzegovinae, Europa. Scimus oppidum ante saeculum quintum p.C.n. conditum esse quia basilica Christiana hoc saeculo aedificata sit.
* Latitudo: 44°24'02″
* Longitudo: 17°29'29″
* Altitudo: 1200 m
## Populatio 
## Notae 
## Nexus externi 
* https://web.archive.org/web/20170517100216/http://opstinaknezevo.com/
* http://www.maplandia.com/bosnia-and-herzegovina/republika-srpska/knezevo/ Maplandia
* http://www.satellitecitymaps.com/europe-map/bosnia-and-herzegovina-map/federation-of-bosnia-and-herzegovina-map/%C5%A1iprage-map/
* http://www.distancesfrom.com/distance-from-Imljani-to-Banja-Luka-Bosna-i-Hercegovina/DistanceHistory/5243320.aspx
* http://www.maplandia.com/bosnia-and-herzegovina/republika-srpska/siprage/ Maplandia
* http://www.distancesfrom.com/distance-from-Imljani-to-Banja-Luka-Bosna-i-Hercegovina/DistanceHistory/5243320.aspx
* http://www.udaljenosti.com/bosna/- Distances in B&H

Categoria:Loci habitati Bosniae et Herzegovinae
Mons Gerhardi

{
  "type": "FeatureCollection",
  "features": [
    {
      "type": "Feature",
      "properties": {},
      "geometry": {
        "type": "Point",
        "coordinates": [
          19.046996534525537,
          47.48681700228245
        ]
      }
    }
  ]
}

**Mons Gerhardi**, Hungarice *Gellért-hegy*, est collis Budae in oppido iuxta Budapestinum situs. Collis 235 metra altus est. Appellatur ex episcopo Csanadensi  qui de colle anno 1046 inter  deiectus est. Saxum collis calx est.

Fasciculus:Kilátás a Gellért-hegyről a János-hegyre.jpg
Fasciculus:Nature on Gellért Hill.jpg
Fasciculus:Gellert Hill Conservation Area. Jubilee Park. Western entrance. Bus -27 'Búsuló Juhász' (Citadel) stop. - Budapest District XI. Kelenhegyi Rd and Citadel Rd corner.JPG

## Notae 
## Nexus externi
* "Gellert Hill" apud *Budapest by Locals*
* "Gellert Hill" apud *Visit Budapest*

Categoria:Budapestinum
Categoria:Montes Hungariae
Brattica

[thumb|[Moles (agger)|Moles ergasterii hydroelectrici Brattici]]
**Brattica** (Russ. *Братск, Bratsk*) est urbs in regione Ircutensi Russiae sita. In ripa Angarae fluvii patet. Incolas 231&thinsp;602 habuit anno 2017. 

## Historia
Anno 1626 , e castello Ieniseensi cum turma cosacorum profectus, primo apud *cataractas Bratticas* Angarae hibernum posuit. Anno 1631 castellum Bratticum positum et munitum est. Saeculis duodevicesimo et undevicesimo rus Brattica erat.

Anno 1954 ergasterium hydroelectricum Bratticum aedificari incipit. Anno 1957 moles ergasterii finita est. Anno 1961 Brattica in locum novum translata est, nam locus vetus a receptaculo aquae Brattico inundatus erat. Anno 1955 in numerum urbium Brattica inclusa est.

## Notae 
## Nexus externi 
* Brattica in *Vicicommuniis*
* Situs proprius 

Categoria:Urbes regionis Ircutensis
Categoria:Condita 1631
Regio Kirovensis

**Regio Kirovensis** (Russ. Кировская область, tr. ''Kirovskaja oblast' *) est subiectum Foederationis Russicae, anno 1936 creatum, cum Udmurtia a *territorio Kirovensi* separata esset. Anno 2000 in districtum foederalem Subvolgensem inclusa est. Aream 120&thinsp;374 chm2 et 1&thinsp;272&thinsp;109 incolas (anno 2019) habet. 

## Situs
In parte septentrio-orientali Russiae Europaeae sita est. Cum regionibus Russicis Vologdensi et Costromensi et Novogardiensi Inferiore (in occidente), cum re publica Komi et regione Archangelopolitana (in septentrione), cum territorio Permico et re publica Udmurtia (in oriente) atque cum rebus publicis Mari El et Tatarstania (in meridie) contermina est. 

## Urbes
Urbs regionis capitalis est Kirov. Ceterae urbes maiores Cotelniza, Malmisa, Orlovia, Ursuma, *Kirovo-Čepetsk'' sunt. Vicorum antiquiorum regionis Kaigoroda memoranda est. 

## Flumina
Cama cum Viatca tributario et Iugus flumina regionis maxima sunt; Vetluga etiam Volgae accola in regione oritur.

## Nota 
## Nexus externi 
* Situs interretialis administrationis regionis Kirovensis

!
Assumptio (discretiva)

* Assumptio Beatae Mariae Virginis, sollemnitas Catholica
* Assumptio vel Urbs Assumptionis, Paraquariae caput
Sysola (urbs)

**Sysola** vel **Syktyvkar** (Russice et in lingua Komiensi *Сыктывкар, Syktyvkar*) est urbs in Russia septentrionali sita. Rei publicae Komi caput est. In ostio Sysolae fluvii patet, ubi Sysola in Wytschegdam effunditur. Incolas 244&thinsp;797 habuit anno 2019. 

thumb|Sysolae statio ferrivialis hieme
## Historia 
Komi gens locum Sysolae hodiernae a saeculo XVI incolebant. Anno 1586 primo vicus Russicus (*pogost*) nomine *Ostium Sysolae* primo memoratus est. Novem casae et ecclesia Sancti Georgii in vico erant. Anno 1780 Catharina II Ostium Sysolae caput circuli gubernii Vologdensis fecit. Saeculo undevicesimo commercia in Ostio Sysolae floruit et urbs crescebat. Ab anno 1921 regionis autonomae Komiensis (post rei publicae Komi) caput est. Nomen hodiernum anno 1930 cepit. Komi interdum Sysolam urbem simpliciter *Kar* (scilicet Latine *Urbs*) nominabant, cum urbes, nisi ea, in regione deessent.

## Notae 
## Nexus externi 
* Sysola in *Vicicommuniis*
* Situs proprius 

Categoria:Urbes Komi
Categoria:Condita 1780
Unna

thumb|Forum vetus
**Unna** (ita etiam Theodisce ac Saxonice) est urbs Germanica circiter 59&thinsp;000 incolarum in Rhenania Septentrionali-Vestfalia sita.

Prima mentio Unnae in litteris erat in tabula archiepiscopi Coloniensis Pilgrim de die 6 Augusti 1032, qua ecclesia loci ad abbatem Rudolfum Divitiensem translata est. Iura urbis saeculo 13 accepit. Urbs anno 1666 pars territorii Brandenburgi ac Borussiae facta est.  Saeculo 19 causa conversionis industrialis valde crevit.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Unna Inner City Lindenbrauerei.jpg|Via in medio urbis
Fasciculus:Unna, Weihnachtsmarkt 2018, Markt.jpg|Mercatus Nativitatis
Fasciculus:Stadtkirche Unna7.JPG|Ecclesia urbana
Fasciculus:Juedischer Friedhof Unna Massener Strasse Nr. 55.jpg|Sepulcretum Iudaicum

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis urbis 
  

Categoria:Urbes Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae
Categoria:Urbes hanseaticae
Carduelinum

thumb|Carduelinum hieme
**Carduelinum** (Russice *Кемерово, Kemerovo*) est urbs in Siberia occidentali sita. Regionis Kemerovensis caput est. In ripis Tomi fluminis patet. Incolas 558&thinsp;662 habuit anno 2019. Area Carduelini saepe *Kuzbass* (abbreviatio est, plene *Area carbonis Cusneziana* dicitur), nominatur. 

## Historia
Anno 1707 vicus Carduelinus primo memoratus est. Stephanus Krascheninnikow eum anno 1734 visitavit. Anno 1918 post Res novas Octobres Carduelinus, *Kemerovo* et alii vici nonnulli in urbem Carduelinum coniuncti sunt. Anno 1932 nomen *Kemerovo* urbs cepit, anno 1943 caput regionis facta est.

## Notae 
## Nexus externi 
* Carduelinum in *Vicicommuniis*
* Situs proprius 

Categoria:Urbes regionis Kemerovensis
Categoria:Condita 1701
Iosephus Ioannes del Col

**Iosephus Ioannes del Col** (Hispanice *José Juan Del Col*), Casarsae die 23 Augusti anno 1925 natus; die 4 Ianuarii anno 2019in *Bahía Blanca* Argentinae mortuus, fuit Latinista, lexicographus et sacerdos Salesianus. * 

## Opera et labores
Lexicon Latinitatis recentioris Hispanico-Latinum composuit necnon lexicon dictionum Latinarum. Linguae Latinae et linguae Graecae in  Ioannis XXIII professor fuit et rector huius Instituti.

## Notae
## Fontes
* Al sacerdote José Juan Del Col 
* A los 93 años, murió el padre salesiano José Juan Del Col 
* *Ephemeris* de lexico dictionum, auctore Paulo Kangiser
* José Juan Del Col, *¿Latín hoy?*, Bahía Blanca, 1998 

## Nexus externi
* *Diccionario auxiliar español-latino para el uso moderno del latín* (pdf) 
* *Diccionario de locuciones latinas* (pdf)
* *De Sanctissima Trinitate'', homilia Iosephi Ioannis del Col

Categoria:Lexicographi
Categoria:Clerici Argentinae
Categoria:Eruditi Argentinae
Categoria:Salesiani
Aristaeopsis edwardsiana

***Aristaeopsis edwardsiana***, ab Hispanis *carabinero* appellata, est species Crustaceorum Decapodum in profundis aquis temperatis maris Mediterranei et oceani Atlantici orientali habitans, unde a piscatoribus propter gustum deliciosum quaeritur. Rarius in Italia, crebrius in Maroco, Algerio, Portugallia et Azoribus, Canariis et Hispania comeditur. Gadibus valde celebratur, ubi aristaeopsis e suo iure inferri solet: *The prawns of Cadiz are very large and very fine* ("squillae Gaditanae valde magnae valde bonae sunt"), dixit anno 1911 Nathaniel Newnham-Davis.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|[Gastronomia Gaditana: Aristaeopsis e suo iure (*carabinero en su jugo*) cum acetaria lycopersicorum Gadibus in urbe inlata]] 
* J. Y. Johnson, "Descriptions of a new genus and a new species of macrurous decapod crustacean belonging to the Penaeidae, discovered at Madeira" in *Proceedings of the Zoological Society of Lon­don* (1867) pp. 895-901
* Lorenzo Tondo, "Red prawn war fuels anti-EU feeling among Italian fishing crews" in *The Guardian* (19 Novembris 2019)
* Lorenzo Tondo, "Footballers and fishermen: Italy's red prawn war with Libya turns ugly" in *The Guardian* (11 Octobris 2020)

## Nexus externi 
Categoria:Decapoda
Categoria:Taxa J. Y. Johnson
Categoria:Taxa 1868
Categoria:Species animalium
Categoria:Crustacea commercii
Categoria:Alimenta Hispanica
Categoria:Alimenta Portugallensia
Categoria:Alimenta Algeria
Categoria:Alimenta Marocensia
Pratica della mercatura

[thumb|*La pratica della mercatura*: prima pagina cum imagine auctoris. [Bibliotheca Riccardiana Florentina MS. Ricc. 2441 f. 1r]]
***La pratica della mercatura*** est liber manualis a Francisco Balduccio Pegolotti argentario Florentino annis circiter 1339/1340 Italiane confectus. Ibi consuetudines regulasque ab aedilibus et mercatoribus adhibitas enumerat in urbibus portubusque maris Mediterranei necnon ponto Euxino et per Viam sericam usque ad Sinas. Titulus plenus ab ipso auctore datus est *Libro di divisamenti di paesi e di misuri di mercatanzie e daltre cose bisognevoli di sapere a mercatanti*.

[thumb|*La pratica della mercatura*: glossarium verborum commercialium. [Bibliotheca Riccardiana Florentina MS. Ricc. 2441 f. 11r]]
Huius libri Italiane scripti manuscriptum solum nobis servatum, anno 1472 exscriptum, in Bibliotheca Riccardiana Florentina iacet, siglo **Ricc. 2441**. Textus primum anno 1766, recentius anno 1936 editus est.

## Bibliographia 
; Editiones
* 1766 : (Gian Francesco Pagnini del Ventura, ed.) *Della decima e delle altre gravezze* vol. 3: *La pratica della mercatura scritta da Francesco Balducci Pegolotti*. "Olisipone", re vera Florentiae  Textus apud *Internet Archive*
* 1936 : Allan Evans, ed., *La pratica della mercatura*. Cantabrigiae Massachusettensium: Mediaeval Academy of America Textus pdf Textus html

; Versiones imperfectae
* 1914 : "Pegolotti's Notices of the Land Route to Cathay" in Henry Yule, ed., *Cathay and the Way Thither*, vol. 3: *Missionary Friars—Rashíduddín—Pegolotti—Marignolli* (Londinii: Hakluyt Society) pp. 135–173

; Eruditio
* "Francesco Balducci Pegolotti" in 
* Hidetoshi Hoshino, *L’arte della lana in Firenze nel basso Medioevo*. Florentiae, 1980
* Hiromi Saito, "The Value of “Pratica di Mercatura” as a Document of Economic History" in *Mediterranean World* vol. 21 (2012) pp. 113-128
* Armando Sapori, *La crisi delle compagnie mercantili dei Bardi e dei Peruzzi*. Florentiae: Leo S. Olschki, 1926

; Adnotationes bibliographicae

* Libri de peregrinationibus medio aevo scripti

## Nexus externi 
* Luca Livraghi, "La Pratica della Mercatura di Francesco Balducci Pegolotti. XIV secolo" apud *Italia, io ci sono*
* "Pegolotti: La practica della Mercatura" apud *Bibliotheca Sinica 2.0*

Categoria:Scripta 1340
Categoria:Italiae scripta
Categoria:Litterae Italianae
Categoria:Libri de peregrinationibus
Categoria:Mercatura
Ingussi

[thumb|[Turris|Turres Ingussici *Pialing* in vico antiquo stant.]]
**Ingussi**, vel modo Theodisco **Inguschi** (Ingussice ''ГIалгIа́й, G'alg'ai*), sunt gens in Caucaso Septentrionali, Ingussetiae indigena et plurima. Cuius lingua Ingussica est. Ingussi religiosi a saeculo duodevicensimo sunt Musulmani, ut plurimum Sunniti. Etiam saeculo undevicensimo et Ingussi Christiani et gentiles inveniebantur. Nunc in orbe terrarum sunt circa 500 milia Ingussorum, quorum plus quam 395 milia in re publica Ingussetia Foederationis Russicae habitant.

## Notae 
## Bibliographia
* *Долгиева М.Б''. Современное расселение ингушей/Вопросы истории. Magas, 2013. Вып. 10. (de numero Ingussorun) 

## Nexus externus 
* Ingussi et Ingussetia 

Categoria:Gentes Asiae
Categoria:Gentes Europae
Categoria:Gentes Russiae
Categoria:Ingussetia
Raluca Turcan

**Raluca Turcan** (nata 2 Aprilis 1976 in Botoşani) rerum politicarum perita Dacoromanica factionis PNL est.

## Institutio 
Turcan schola finita apud Academiam Studiorum Oeconomicorum Bucarestae ad annum 1996 oeconomiae studebat. Eodem tempore apud Institutum Alexander Puškin Moscoviae lingua Russica studebat.

## Cursus honorum 
Raluca Turcan anno 2004 primo legata ad Cameram Legatorum Romaniae electa est et ad hunc diem manet. Anno 2016 - 2017 praeses factionis suae PNL una cum Mariano Petrache fuit. Turcan a die 4 Novembris 2019 prima ministra vicaria in consilio ministrorum Ludovici Orban est.

## Familia 
Turcan nupsit atque filium habet.

## Nexus externi 
* Curriculum vitae apud situm interretialem Camerae LegatorumRomaniae

Categoria:Alumni Academiae Studiorum Oeconomicorum Bucarestensis
Categoria:Legati Camerae Legatorum Romaniae
Categoria:Primi ministri vicarii Romaniae
Universitas nationalis Bacuensis

**Universitas Nationalis Bacuensis** (Atropatenice: *Bakı Dövlət Universiteti*) est universitas publica Atropatenae anno 1919 condita. Sita est in Bacua.

## Notae 
## Nexus externi 
* Pagina officialis Universitatis 

Nationalis Bacuensis
Categoria:Constituta 1919
Nationalis Bacuensis