open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Patmus

**Patmus**, vel **Patmos** (Graece ), est insula et demus a Samo ad meridiem versus, in catena insularum Dodecanesi sive Sporadum meridianarum inclusa. Patmo fere 3000&nbsp;incolarum sunt.

## Administratio 
Demus Patmi insulam Patmum ac quasdam insulas parvas Patmo circumiacentes comprehendit: Arcos (54 incolae), *Marathium* (6 incolae) et nonnullas insulas non inhabitatas. Summa incolarum est 3053 (status 2010), area insularum coniuncta 45.039 km². Demus Patmi pars est regionalis Calymni unitatis in regione Aegaei Australis. Locus principalis est *Scala*, una cuius quattuor partes est *Netia* portus, ubi naves a Piraeo advenientes accedunt.

## Natura loci 
Insula 34&thinsp;14 km² clivosus est, summo colli 269 metra supra aequor maris. Stirpes et herbas tenues alit, et arborum non nisi paucas, sola phrygana, quae multorum Graeciae, Cypri, et Turciae locorum propria est, terram tegit.

## Historia 
[thumb|upright=0.8|left|Arx Patmi cum [Monasterium Sancti Ioannis (Patmos)|monasterio Sancti Ioannis.]]
Patmi in litteris antiquis raro mentio fit. Inventa archaeologica (imprimis loco Castellio) Patmum ab Aetate Aenea media (circiter 2000 a.C.n.) incolas fuisse demonstrant.

In libro Apocalypsis Ioannis narratur libri auctorem nomine Ioanne hac in insula visionem Iesu ac mundi finis habuisse ac visa conscripsisse. Traditioni Christianae semper persuasum erat Ioannem apocalypseos scriptorem Ioannem evangelistam fuisse, cum a Bibliorum peritis hodiernis varie disputetur. Plures ecclesiae in insula aedificatae sunt, inter eas basilica imperialis in honorem Sancti Ioannis annis ab 300 ad 350 loco monasterii hodierni exstructa.

A saeculo sexto usque ad saeculum nonum insula incursionibus Musulmanorum vexata et basilica Sancti Ioannis deleta est. Anno 1101 renovatio monasterii una cum ecclesia a Christodulo monacho coepta est, cui Alexius I Comnenus imperator byzantinus insulam mandaverat.

Deinde insula in fortunis aliarum Dodecanesi insularum societatem habuit: Anno (1207) Patmos pars Ducatus Archipelagi facta est, anno 1340 Equites Rhodii insulam occupaverunt, anno 1522 Imperio Ottomanico adiuncta est. Etiam bello rerum novarum Graeco confecto pars Imperii Ottomanici remansit. Anno 1912 ab Italianis una cum reliqua Dodecaneso occupata est, in quorum locum anno 1943 milites Germani successerunt. Anno 1948 Patmos demum ad civitatem Graeciae venit.

## Varia 
* Monasterium Sancto Ioanni dedicatum muris arci similibus insulae aspectum insignem facit. Anno 1999 una cum bibliotheca illustri UNESCO Mundi Hereditas declaratum est.
* Patmo sunt multi peregrini et visitatores diurni; ne periegesis in immensum crescat tamen magistratus severis aedificandi normis prohibent, quare non nisi pauca xenodochia sunt.

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs officialis 

Categoria:Aegaeum Australe
Categoria:Demi Graeciae
!
Telos

**Telos** (Graece , Neograece  ['tilos]) est insula a Rhodo ad boreo-orientem versa, in catena insularum Dodecanesi comprehensa. Una cum nonnullis insulis non habitatis est demus Graeciae regionis Aegaei Australis. Insula Turcice *İlyaki* vocatur, Medio Aevo nomine Italico *Episcopio* nota erat, cui forma Graeca  ([piskop'i]) respondet, quae in sermone cottidiano adhuc auditur.

Insula aream 61.48 chiliometrorum quadratorum occupat, summus mons (Propheta Elias) 612 metra surgit. Incolae sunt fere 500.

## Historia 
Anno 1971 multa elephantis pumilionis ossa *(elephas tiliensis)* inventa sunt, ultimis effossionibus reliquiae elephantis etiam minoris *(Palaeloxodon antiquus falconeri)*. Parvo in museo *Magni Chorii* vici quaedam reperta exposita sunt.

Suda poetricem Erinnam, Sapphus amicam, (forsitan) in insula vixisse tradit.

Anno 1309/1310 Telos in dicionem ordinis Fratrum Hospitalis Sancti Ioannis Hierosolymitani venit, quae usque ad Rhodum anno 1522 oppugnatam duravit. Variae munitiones illo tempore aedificatae sunt. Postea Telos usque ad saeculum vicesimum ineuntem ad Imperium Ottomanicum pertinebat; anno 1912 insula Bello Italo-Turcico copiis Italicis occupata est.

Bello Orbis Terrarum Secundo, postquam Mussolini die 25 Iulii anno 1943 missus est, copiae Germani insulam occupaverunt. Multis locis belli instrumentorum reliquiae acria inter copias Germanas ac Britannicas testificantur proelia annis 1944 et 1945 commissa, cum milites Britannici ad insulam appellere conati sunt. Die 8 Maii anno 1945 demum in insula vicina Syme edictum est, ut Aegaeum mare austro-orientale in potestatem Britannicam redigeretur.

A die 7 Martii anno 1948 Telos pars est civitatis Graecae.

## Naturae protectio 
*Tilos Park Association* (TPA) ab anno 2003 naturae protectionem in insula Telo adiuvat et periegesin oecologicam maturat. Ab anno 2004 usque ad annum 2008 Unio Europaea instrumento fiscali nomine LIFE protectionem avium autochthonum fulsit, inter quas sunt falco eleonorae, hieraaetus fasciatus et phalacrocorax aristotelis.

Anno 2009 insula ob diuturnum avium protegendarum studium et imprimis, quod ab anno 1993 venationem vetitam efficaciter prohibuit, praemium Euronatur obtinuit.

## Notae 
## Bibliographia 
* *Tílos (ή Τήλος).* In: Ingeborg Lehmann: *Griechische Inseln.* Pars 3: *Die Dodekanes.* Domus editoria Kurt Schroeder, Leichlingen bei Köln 1985, ISBN 3-87722-379-6, p. 260–283.

## Nexus externi 
* Situs privatus de Telo
* Situs officialis 

Categoria:Insulae Maris Aegaei
Categoria:Insulae Graeciae
Categoria:Dodecanesus
Categoria:Demi Graeciae
Categoria:Rhodus
Categoria:Aegaeum Australe
Dioecesis Volaterrana

**Dioecesis Volaterrana** (Italiane: *Diocesi di Volterra*) est sedes episcopalis Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Tusciae sita, suffraganaea Archidioecesis Pisanae, cuius caput Urbs Volaterrana 

## Episcopus
Dioecesis ab S.E. Episcopo Alberto Silvani regitur.

## Historia
Dioecesis Volaterrana V saeculo erecta est.

## Ecclesia cathedralis
* Ecclesia cathedralis Assumptionis B.M.V. 

* Tusciam (*regionem*),
* Volaterras,
* Dioeceses Italicas Ecclesiae Catholicae,
* Regionem ecclesiasticam Tusciae,
* Archidioecesem Pisanam.

## Nexus externi 
* Pagina domestica

## Pinacotheca 

Fasciculus:Coat of arms of Alberto Silvani.svg|Insigne Episcopi Alberti.
Fasciculus:Roman Catholic Diocese of Volterra in Italy.jpg|Dioecesis Volaterrana in Italia.

## Notae 

!
Lucius Virius Lupus Iulianus

**Lucius Virius Lupus Iulianus** (quando natus mortuusque sit, nescimus) senator Romanus patricius saeculo tertio fuit. Filius Virii Lupt hominis novi, qui Septimium Severum bello civili adiuverat. Frater eius maior Lucius Virius Agricola, consul ordinarius anno 230, fuit. 
Ipse sevir equitum Romanorum, deinde triumvir capitalis, tum legatus Augusti pro Praetore Lyciae et Pamphyliae fuit; allectus inter quaestorios Praetura functus est, anno 232 denique consul ordinarius.

Categoria:Consules
Categoria:Romani antiqui
Categoria:Nati saeculo 2 aut 3
Categoria:Mortui saeculo 3
Cimolos

[thumb|left|Insulae [Melos, Cimolos, Polyaegus, Ephyra]]
**Cimolos** (Graece ) est insula et demus a Melo ad boreo-orientem versa, in catena insularum Cycladum inclusa. Usque ad annum 2010 nomo vel praefecturae Cycladibus attributa nunc ad regionem Aegaei Australis pertinet.

## Situs ac loci natura 
Cimolos in austro-occidentali Aegaei maris parte sita euripo fere unius chiliometri (στενό Πολύνι) ab insula Melo separata est. Litus maxime scopulosum est, plures insulae parvissimae saxaque insulam circumdant. Longitudo maxima insulae fere rotundae (ab austro-meridie ad boreo-septentrionem) est 8.5 km, latitudo maxima (a boreo-occidentem ad austro-meridiem) paene 7 km. Area est 37.426 km². Summus insulae mons est *Palaeocastrum* (Παλιόκαστρο), qui 397 m oritur.

## Cimolos hodierna 
In insula austro-meridiana reliquiae urbis antiquae partim submersae in (hodierna) insula *Agios Andreas* visuntur.

Maxima incolarum pars insulae aqua carentis piscatione et agricultura vivunt. Etiam modica periegesis quendam reditum praebet, paene quidem soli Graeci insulam visitant.

## Mutatio incolarum numeri 
## Notae 
## Bibliographia 
* J. Theodore Bent, *The Cyclades, or Life Among the Insular Greeks* (Londinii: Longmans Green, 1885) pp. 41-56 

Categoria:Insulae Maris Aegaei
Categoria:Insulae Graeciae
Categoria:Cyclades
Categoria:Melos
Categoria:Demi Graeciae
Paros

**Paros** sive **Parus** (Graece ) est insula (et demus) in catena insularum Cycladum inclusa. Una cum numerosis insulis minoribus saxosis demum format regionis Aegaei Australis. In insula vivunt 12 514 incolae (2010), ex his (anno 2001) 4 522 loco medio Paroecia, 2 316 Nausae, 543 Marmaris, 519 Leucis tantidemque Marpessae, 504 Alycae.

## Geographia 
[thumb|upright=1.5|Portus [Nausa (Paros)|Nausae]]
Insula, cuius area est 165 km², ad Cycladas pertinet; a Delo insula ad meridiem, a Naxo insula in occidentem versus sita est. Proxima a Paro in austro-occidentem versus iacet Antiparos insula etiam inhabitata. Media in insula surgunt duo culmina principalia: alterum *Propheta Elias* (771 m), qui ab antiquis Marpessa appellatus est, in tabulis autem saepe *Hagii Pantes* ("Omnes Sancti") vocatur, in cuius parte septentrionali prope monasterium *Sancti Minae* notissimae marmoris Parii lapidicinae sitae erant, alterum (a Propheta Elia in meridiem versus) *Strumbulas* mons paro humilior.

Paros hodie est insula periegetica maxime frequentata. Est etiam parvus aëroportus regionalis societate Olympic Air cum Athenis connectus.

## Cultura et visu digna 
[thumb|Moenia castelli quod olim super [Paroecia (Paros)|Paroeciam eminebat]]
* Paroeciae, in insulae sede, est una ex ecclesiis pulcherrimis ac antiquissimis Graeciae nomine *Panagia Hecatontapyliane* vel *Panagia Katapoliane* (Παναγία η Εκατονταπυλιανή vel Παναγία η Καταπολιανή, "Sancta Maria centum portarum" vel "Sancta Maria in urbe inferiore"). Ecclesia, quae ab anno 326 repetit, Iustiniano I imperatore ab Isidoro, uno ex Sanctae Sophiae architectis, in formam hodiernam erecta esse fertur; saeculo duodevicesimo terrae motu graviter laesa paulatim in pristinum splendorem restituta est.
* Iam antiquitate insula propter marmor candidum (Marmor Parium) illustris erat. Litteris plures sculptores memorantur, qui aut in insula vivebant aut illinc oriundi fuisse dicuntur, inter quos Scopas et Agoracritos, Phidiae discipulus.
* In insula plurima monasteria sita sunt, quae a variis familiis condita sunt. Maxima pars eorum hodie deserta est, tantum quinque a monachis aut monialibus inhabitantur.
* In "Valle papilionum" (Κοιλάδα των Πεταλούδων) plura decem milia papilionum familiae Arctiinarum habitant.
* Loci nonnulli archaeologici effossi sunt, inter quos
** castrum media Paroecia situm
** Cucunariae, arx Mycenaea haud longe a Nausa distans
** Saliancus (*Saliagos*) locus habitationis neolithicus, hodie insula parvula a se ipsa, olim pars isthmi quo Paros et Antiparos coniungebantur

## Incolae noti 
[thumb|upright=2.5|[Leucae (Paros)|Leucae]]
* Archilochus, poëta Graecus

## Notae 
## Fontes 
* Strabo, libro decimo Geographicorum quinto capite 7

## Bibliographia 
* J. Theodore Bent, *The Cyclades, or Life Among the Insular Greeks* (Londinii: Longmans Green, 1885) pp. 372-388 

## Nexus externi 
* Situs officialis 
* De ecclesia Hecatontapyliane

!
Categoria:Aegaeum Australe
Categoria:Demi Graeciae
Lucius Marius Maximus

**Lucius Marius Maximus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) fuit senator Romanus tertio saeculo. Filius erat Lucii Marii Maximi Perpetui Aureliani historici et consulis anno 223. Ipse autem anno 232 consul ordinarius creatus est.

Categoria:Consules
Categoria:Romani antiqui
Donusa

**Donusa** (Graece ) est insula a Naxo ad orientem versa, in catena insularum Cycladum inclusa. Ex administratione reformata anno 2010 est unitas popularis demi Naxi et Cycladum minorum in regione Aegaei Australis.

## Notae 

## Nexus externi 
* Situs officialis

Categoria:Insulae Maris Aegaei
Categoria:Insulae Graeciae
Categoria:Loci habitati Aegaei Australis
Categoria:Naxos
Pholegandros

**Pholegandros** (Graece ) est insula a Thera ad occidentem versa, in catena insularum Cycladum inclusa. Usque ad annum 2010 nomo vel praefecturae Cycladibus attributa nunc est demus regionalis Therae unitatis ad regionem Aegaei Australis pertinens.
left|thumb

## Notae 
## Bibliographia 
* J. Theodore Bent, *The Cyclades, or Life Among the Insular Greeks* (Londinii: Longmans Green, 1885) pp. 194-208 

## Nexus externi 
* Situs officialis

Categoria:Insulae Maris Aegaei
Categoria:Insulae Graeciae
Categoria:Thera
Categoria:Demi Graeciae
Categoria:Aegaeum Australe
Schoenusa

thumb|left|Despectus in Schoenusae portum
**Schoenusa** (Graece ) est insula et vicus a Naxo ad meridiem versa, in catena insularum Cycladum inclusa. Una cum nonnullis parvis insulis non habitatis unitatem popularem homonymam demi Naxi et Cycladum minorum in regione Aegaei Australis format.

## Nexus externi 
* 

## Notae 

Categoria:Insulae Maris Aegaei
Categoria:Insulae Graeciae
Categoria:Loci habitati Aegaei Australis
Categoria:Naxos
Heraclea (discretiva)

**Heraclea** (etiam **Heraclia**, **Heracleia**) significare potest:

## Toponyma
* Heraclea (Cyclades): insula et commune Cycladum
* Heraclea (Lucania) (etiam Heraclia (Lucania), Heraclea Lucaniae, Heracleia (Lucania)) seu Polychorium, Policorium: urbs et municipium Italiae 
* Heraclea (Sicilia)  (etiam Heraclia (Sicilia), Heracleia (Sicilia)) seu Gela: urbs et municipium Italiae 
* Heraclea (urbs antiqua Lucaniae) (etiam Heraclia (urbs antiqua Lucaniae), Heraclea Lucaniae (urbs antiqua), Heracleia (urbs antiqua Lucaniae)) : urbs antiqua Italiae, in regione Lucania
* Heraclea (urbs antiqua Venetiae) (alia nomina: Heraclia (urbs antiqua Venetiae), Heracleia (urbs antiqua Venetiae), Civitas Heracliana, Heracliana, olim: Melidissa): urbs antiqua Italiae, in  regione Venetia
* Heraclea (Venetia) (etiam Heraclia (Venetia), Heraclia (Venetia), Heracleia (Venetia), Heraclia Nova, olim: Grisolera): urbs et municipium Italiae.
* Heraclea Cacabaria: oppidum et municipium Franciae.
* Heraclea Cacabaris sive Fanum Sancti Torpetii et Torpetopolis: urbs et municipium Franciae
* Heraclea Cybistra (etiam Heraclia Cybistra, Heracleia Cybistra):urbs antiqua Asiae Minoris
* Heraclea Pelagoniae (Heraclea Lyncestarum, Heraclea Lyncestis) seu Bitolia et Monasterium: urbs et municipium Macedonia Septentrionalis.
* Heraclea Pontica: urbs antiqua Bithyniae.
* Heraclea Trachin sive Heraclea Trachinia: urbs antiqua Graeciae.
Thera (demus)

**Thera** (Neograece ) est demus in homonyma insula Thera situs. Usque ad annum 2010 nomo vel praefecturae Cycladibus attributus nunc ad regionem Aegaei Australis pertinet. Caput est Thera urbs.

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs officialis

Categoria:Demi Graeciae
Categoria:Thera
Categoria:Aegaeum Australe
Naxos (urbs)

thumb|left|Situs pristini demi Naxi urbis (colore rubro) in insula Naxo et in Cycladibus
**Naxos** (Graece ) est urbs in insula Naxo sita et huius insulae caput. Usque ad annum 2010 nomo vel praefecturae Cycladibus attributa nunc ad regionem Aegaei Australis pertinet et pars (sive unitas regionalis) est novi demi Naxi et Cycladum minorum. Urbi anno 2001 erant 6727 incolae., totae unitati populari anno 2010 11 772

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs officialis 

Categoria:Loci habitati Aegaei Australis
Categoria:Naxos
Categoria:Portus maris Aegaei
Caiodunum

**Caiodunum** (Lituanice *Kėdainiai*) est urbs in Lituania. In districtu Counae situm est. Urbi erant 31 224 incolae anno 2007.
thumb|left|Ecclesia Sancti Georgii et *Nevėžis* flumen Caioduni

## Notae
## Nexus externi 
* Situs officialis 

Categoria:Urbes Lituaniae
Hadriana Lecouvreur

[thumb|right| Hadriana Lecouvreur „Cornelia“ in [Petrus Corneille|Petri Corneille tragoedia *La Mort de Pompée* agit. Carolus Antonius Coypel anno 1726 pinxit]] 

** Hadriana Couvreur**, qui dicitur **Lecouvreur**, (nata die 5 Aprilis 1692 in Damery prope Épernay – mortua est Lutetiae die 20 Martii 1730) fuit actrix Francica aetatis suae praeclarissima.

## Nexus externi 
* De Hadriana Lecouvreur cum nexuum indice
* Voltarii carmen lyricum Hadriana Lecouvreur dicatum

## Lege etiam 
* Jack Richtman: *Adrienne Lecouvreur - The Actress and the Age.* Prentice Hall, Englewood Cliffs N.Y. 1971.

Categoria:Actores Franciae
Categoria:Mulieres
Categoria:Nati 1692
Categoria:Mortui 1730
Bartholomaeus Anglicus

** Bartholomaeus Anglicus** (natus circa annum 1190 – mortuus certe post annum 1250) fuit Franciscanus et Scholasticae studiosus, de cuius vita pauca nota sunt. Celeber est propter opus *De proprietatibus rerum* Latine scriptum, mox Anglice a Ioanne Trevisa versum. Alumnus fuit Universitatis Parisiensis.

## Opus 
* *De proprietatibus rerum* 

## Bibliographia 
* 
* Heinz Meyer: ''Die Enzyklopädie des Bartholomäus Anglicus. Untersuchungen zur Überlieferungs- und Rezeptionsgeschichte von 'De proprietatibus rerum* (Münstersche Mittelalter-Schriften 77), 1997
* Heinz Meyer: *Bartholomäus Anglicus, De proprietatibus rerum. Selbstverständnis und Rezeption*, in: *Zeitschrift für deutsches Altertum und deutsche Literatur* 117, 1988, pag. 237-274
* Heinz Meyer: *Die Zielsetzung des Bartholomäus Anglicus im "De proprietatibus rerum"*, in: K. Vollmann (Hrsg.): *Geistliche Aspekte mittelalterlicher Naturlehre* (Wissensliteratur im Mittelalter 16) Wiesbaden 1993, pag.. 86-98, 151-159
* G. E. Se Boyar: *"Bartholomaeus Anglicus and his Encyclopedia"*. In: *Journal of English and Germanic Philology'' 19. 1920.

Categoria:Franciscani
Categoria:Scriptores Angliae
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Alumni universitatum et scholarum Parisiensium
Categoria:Encyclopaedici
Categoria:Nati saeculo 12
Categoria:Mortui saeculo 13
Ioannes Genet

[thumb|Ioannes Genet anno [1983.]]
**Ioannes Genet** (Lutetiae die 19 Decembris 1910 natus; ibidem mortuus die 15 Aprilis 1986) fuit scriptor mythistoriarum et fabularum scaenicarum ac poeta Francicus. 

Orphanus natus, Genet manifeste homophylophilus fuit. Saepe damnatus ex furto, anno 1949 liberatus e carcere est, Ioanne Paulo Sartre et Ioanne Cocteau iuvantibus, quod est origo suae biographiae, *Ephemeris furis* (*Le journal du voleur*), qualitate erotismi. Postea activista politica factus contra colonialismum est ad iura migrationis, nigricoloribus, et Palaestinae etiam congressus est cum Iasser Arafat. Et relatio amitica cum Simona de Beauvoir, Alberto Giacometti et Henrico Metisse.

## Nexus externi 
*  
* 
* Biographia apud NNDB  

Categoria:Nati 1910
Categoria:Mortui 1986
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Contracultura annorum 1960
Categoria:Homosexualitas
Categoria:Poetae Franciae
Categoria:Scriptores mythistoriarum Franciae
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Scriptores scaenici
Lucius Valerius Claudius Maximus Acilius Priscilianus

**Lucius Valerius Claudius Maximus Acilius Priscilianus** (quando natus mortuusve sit, nescimus) fuit senator Romanus tertio saeculo, ex nobilitate Italiae. Fuit triumvir monetarum, quaestor urbanus, quaestor ignotae provinciae, praetor tutelaris.
Anno 233, consul ordinarius factus est. Tum etiam comes Pupieni imperatoris erat et collegio vigintivirorum interfuit, qui Pupienum bello civili contra Maximinum Thracem adiuvaret, cum ut nobilis Thracem, qui humili loco natus erat, oderat. Etiam Curator Laurentium Labinatium, sodalitatis pontificum erat. Anno 255. praefectus urbi Romae et 256 consul II ordinarius. Lucius Valerius Poplicola Balbinus Maximus eius filius, qui anno 253 consulatum ordinarium administravit cognomine *Poplicola,* gentem Valeriorum Maximorum honoravit, qui temporibus veterae rei publicae Romanae valuerant.

Categoria:Consules
Claudius Maximus Acilius Priscilianus
Categoria:Praefecti urbi Romae antiqui
Categoria:Praetores
Categoria:Romani antiqui
Carolus Antonius Coypel

[thumb|Carolus Antonius Coypel a se pictus anno [1734]] 

**Carolus Antonius Coypel** (natus Lutetiae die 11 Iulii 1694 – ibidem mortuus est die 14 Iunii 1752) pictorum Antonii Coypel filius et Natalis Coypel nepos, fuit etiam pictor et scriptor apud Ludovici XV aulam.

## Nexus externi 
* De Carolo Antonio Coypel in Artcyclopedia 
* Caroli Antonii  Coypel opera in Museum Getty
* Caroli Antonii  Coypel opera in museorum Francicorum indice
* Caroli Antonii  Coypel opera biografia

Categoria:Pictores Franciae
Antonius Coypel

[thumb|250px|*Imago Sui*, anno [1715]]
[thumb| [Democritus,, anno 1692, Museum Lupariense]]

**Antonius Coypel** (natus die 11 Aprilis 1661 – ibidem mortuus est die 7 Ianuarii 1722) pictorum Natalis Coypel filius et Carolii Antonii Coypel pater, fuit etiam pictor.

## Nexus externi 
* Antonii Coypel herma

Categoria:Pictores Franciae
Samuel Purchas

thumb|Pagina prima operis *Purchas, his pilgrimes, Londinii 1625
**Samuel Purchas** (natus anno 1577 in Thaxted Essexiae; mortuus Londinii anno 1626) fuit clericus Anglicus, qui opera de peregrinationibus congessit et edidit. 

## Opera
* 1613 : *Purchas his Pilgrimage; or, Relations of the World and the Religions observed in all Ages*
* 1619 : *Purchas his Pilgrim. Microcosmus, or the histories of Man. Relating the wonders of his Generation, vanities in his Degeneration, Necessity of his Regeneration*
* 1625 : *Hakluytus Posthumus, or Purchas his Pilgrimes, contayning a History of the World in Sea Voyages and Lande Travells, by Englishmen and others''. 4 voll.     

## Nexus externi
* De Samuele Purchas in Nautae Museum (Mariner’s Museum)
* De Samuele Purchas

Categoria:Scriptores Angliae
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Scriptores itinerum
Petrus Mignard

thumb|Petrus Mignard, pictura sui.

** Petrus Mignard** (natus Trecis die 7 Novembris 1612– mortuus est Lutetiae die 30 Maii 1695) fuit pictor Francicus Baroci aetate. 

## Nexus externi 
Categoria:Incolae Franciae
Categoria:Pictores
Categoria:Nati 1612
Categoria:Mortui 1695
Gnaeus Cornelius Paternus

**Gnaeus Cornelius Paternus** (natus circa annum 200, quando mortuus sit, nescimus) senator Romanus tertio saeculo fuit. 

## Familia
Pater eius Gnaeus Cornelius Aquilius Orfitus, consul suffectus anni 200 erat. 

## Cursus honorum
Anno 233 ipse consul ordinarius fuit.

## Notae 

Categoria:Senatores
Paternus, Gnaeus
Categoria:Consules
Thomas Occleve

thumb|300px|Imago Chaucer e * De Regimine Principum * (1412)

** Thomas Occleve** aut **Hoccleve** (natus circa annum 1368; mortuus anno 1426) fuit poeta Anglicus. 

## Opera selecta
* * De Regimine Principum*
* "Dialog with a Friend"

## Bibliographia
* Knapp, Ethan. *The Bureaucratic Muse: Thomas Hoccleve and the Literature of Late Medieval England*, Penn State Press, 2001 ISBN 0-271-02135-7.
* Nicholas Perkins, "Hoccleve's Regiment of Princes: Counsel and Constraint".

Categoria:Nati saeculo 14
Categoria:Mortui 1426
Categoria:Poetae Angliae
Categoria:Scriptores Angliae
Thomas Stearns Eliot

[thumb|upright=1.25|T. S. Eliot anno 1923 ab [Ottolina Morrell lucis ope picta]]

**Thomas Stearns Eliot** (1888–1965) fuit poeta, scriptor et criticus Americanus, qui anno 1948 Praemium Nobelianum Litteraturae et anno 1962 Praemium Praesidis pro Libertate abstulit. Et criticam novam scripsit.

## Vita
Natus est Ludovicopoli Missuriae die 26 Septembris 1888. Inspiratus est poema ab Omar Khayyam regendo, deinde de philosophia mentis studuit apud Henricum Bergson in Alma Mater Lutetiae et Sanscitam studit in Universitate Harvardiana. Mortuus est Londinii die 4 Ianuarii 1965.

## Opera
* 1917 : *The Love Song of J. Alfred Prufock*
* 1919 : *Hamlet and Its Problem* (Iudicium Novum de *Hamlet*)
* 1922 : *The Waste Land*
* 1935 : *Murder in the Cathedral*
* 1943 : *Four Quartets*

## Bibliographia 
; Editiones operum
* Ronald Schuchard, ed., *T. S. Eliot: The Varieties of Metaphysical Poetry: the Clark Lectures at Trinity College, Cambridge, 1926, and the Turnbull Lectures at the Johns Hopkins University, 1933*. Londinii: Faber, 1993. ISBN 0-571-14230-3

; Eruditio
* David Bradshaw, "T. S. Eliot and the Major: sources of literary anti-Semitism in the 1930s" in *Times Literary Supplement* (5 Iulii 1996)
* A. David Moody, *Thomas Stearns Eliot: Poet*. 2a ed. Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1994. ISBN 0-521-46186-3 

## Nexus externi
*Situs de T. S. Eliot a domo editoria Faber oblata
*De Thoma Stearns Eliot in pagina Nobeliano Litteraturae Praemio dicata

Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Anglicani
Categoria:Episcopaliani Americani
Categoria:Incolae Missuriae
Categoria:Iudicium Novum
Categoria:Poetae Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Litteraturae
Categoria:Scriptores Civitatum Foederatarum
Categoria:Scriptores scaenici Civitatum Foederatarum
!
Sanctissimae Trinitatis Vindocinensis Abbatia

thumb|Abbatiae frons.

**Sanctissimae Trinitatis Abbatia Vindocini**, olim Carnotum (Vindocini archidiaconatus) nunc Blesensis dioecesis et praefecturae, inter Franciae maiores abbatias Benedictinas reputabatur. Exemptionis statu fruebatur. Extra Vindocinum oppidum inter prata quae Ledo fluvio adiacent sita est.

## Historia
[thumb|upright=0.8|left|Despectus in abbatiam et [campanile Sancti Martini.]]
Saeculo XI, post visionem nocturnam Galfrido comiti Andegavensi et Vindocinensi Agnetique uxori praebitam fundata praediisque maximis dotata est. In pago Vindocinensi agriculturae revolutioni praesidebat, forestae (sive wastinae) vicos ecclesiasque multiplicabat. Ecclesia usque ad Revolutionem Francicam Christi lacrimae particulae possessionem vindicabat. Ex hoc facto abbas Cardinalium Collegii (Sanctae Priscae titulo) sodalis factus est. Abbatium serie Goffridus, Ludovicusque (de Crevant) nominari possunt, et inter monachos XVII saeculo Lucas d'Achéry Claudiusque Martin reperiuntur. Anno 1790 ecclesia in usum cathedralem Ledi et Caris divisionis ab episcopo proposita, Blesensis sancti Solennis aedes, quae dioecesi parvae Ludovici XIV a tempore iam deserviebant, huic fini retentae sunt.  Bonis alienatis, fanum, sicut Franciae ecclesiae plerumque maiores, negligitur, sed missae aliquando ibi celebrantur.

## De Aedificio
Ecclesia saeculorum anteriorum vestigia plurima servat sed XIV et XV saeculorum principaliter monumentum est. Porticus Ioannis Texier (Belsae dicti) opere anno 1508 inaugurata huius epochae architecturae exemplum praeclarum constituit. Christi Apostolorumque figuras monstrat.
Capella Beatae Virginis Mariae fenestram vitream Dominae Nostrae exhibet. Turris magna saeculi XII monumentum est. Cancelli inter navatam chorumque siti artis ferrariae exemplum praeclarum sunt. Palatium abbatiale exercitus usui devotum est. Claustrum saeculo XX ineunte a militibus destructum museum parvum conservat. Manuscripti abbatiae plerumque Vindocini Bibliothecae Municipali servantur.

## Bibliographia
*Leseur, Frédéric Lesueur. 1969. *Les églises de Loir-et-Cher.* Lutetiae, A. et P. Picard.
*Peigné-Delabourt, ed. 1869. *Monasticon Gallicanum.*
*Plat, Abbé Gabriel. 1939. ''L'église de la Trinité de Vendôme.* Lutetiae: Laurens. Conlectio "Petites monographies." 
*de Saint-Venant, Robert. 1969. *Dictionnaire du Vendômois, 1912–1917.''

## Nexus externus 
*Imagines

Categoria:Abbatiae Benedictinorum
Categoria:Abbatiae Franciae
Categoria:Dioecesis Blesensis
Ioannes Christianus Aloysius Hellwig

**Ioannes Christianus Aloysius Hellwig** (natus die 8 Novembris 1743 in Garz Pomerania – mortuus est Brunsvici die 10 Septembris 1831) fuit entomologiae naturaeque studiosus et mathematicus Germanicus.

## Lege etiam 
* Rolf Hagen: *Hellwig, Johann Christian Ludwig*, in: Braunschweiger Stadtlexikon, herausgegeben im Auftrag der Stadt Braunschweig von Luitgard Camerer, Manfred R. W. Garzmann und Wolf-Dieter Schuegraf unter besonderer Mitarbeit von Norman-Mathias Pingel, Braunschweig 1992, Seite 103, ISBN 3-926701-14-5.

## Nexus externi 
* Opera Ioannis Christiani Aloysii Hellwig aut de eo scripta apud BSZ]
* [de Ioanne Christiano Aloysio Hellwig in ADB](http://mdz.bib-bvb.de/digbib/lexika/adb/images/adb013/@ebt-link?target=idmatch(entityref,adb0130500))

Categoria:Entomologi
Categoria:Professores Academiae Helmstadiensis
Categoria:Mathematici Germaniae
Categoria:Francomurarii
Alpha Orionis

(, ) sive  vel  vel  est stella constellationis Orionis, secunda clarissima stella e constellatione post Beta Orionis, atque decima clarissima stella caeli nocturni. Stella est ingens supergigantea rubra, diametro plus quam sescentiens maiore quam Sole et plus quam sexagiens milliens clarior. Post annorum 1.5 milliones deflagratura est supernova.

Stella anno 2020 per aliquod tempus obscurior facta est, propter contractionem temporalem magnitudinis et ejectionem pulveris quae partem lucis eius a Terram pertingendo impedivit.

* *Betelgeusia*

## Notae 
## Bibliographia 
* E. F. Guinan, R. J. Wasatonic, T. J. Calderwood, "The Fainting of the Nearby Red Supergiant Betelgeuse" in ''The Astronomer's Telegram* (8 Decembris 2019), "Updates" (23 Decembris 2019).
* X. Haubois et al., "The inner dust shell of Betelgeuse detected by polarimetric aperture-masking interferometry" apud *arXiv.org* (19 Iulii 2019).
* Costantino Sigismondi, "Betelgeuse at the end of 2019: an historical minimum about to end" apud *arXiv.org* (28 Decembris 2019).
* J. Craig Wheeler et al., "The Betelgeuse Project: constraints from rotation" in *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society''' 465 (2017): 2654–2661.

## Nexus externi 
Categoria:Orion (constellatio)
Sergius Calugin

**Sergius Alexandri filius Calugin** (Russice: *Сергей Александрович Калугин*; natus 9 Aprilis 1967) est poëta, musicus, citharista, et compositor Russicus, cuius musica classicam iungit citharam et "traditionis" rockicae incintamenta, etiam musica gentile, baroca, et flamencica usi sunt.

## Vita
Calugin 9 Aprilis 1967 Mosquae natus est.

Anno 1986, Diem Irae, suum primum gregem, crevit.

Anno 1995, Calugin Venationem Fream, alium gregem, crevit.

Anno 1999, Orgiam Iustorum, alterum gregem crevit.

## Discographia
Cum "Orgia Justorum" grege:
* "Orgia Iustorum" (anno 2000, carmen singulum)
* "Cahtehuminis, exite!" (anno 2001)
* "Ultimus terrae mortuae miles" (anno 2003, carmen singulum)
* "Navibulus" (anno 2004)
* "Ianua! Ianua!" (anno 2005)
* "Sol exitus" (anno 2007)
* "Qui somniatis" (anno 2010)
* "Shitrok" (anno 2012, carmen singulum)

Solo:
* "Iter" (anno 1989)
* "Moscou" (anno 1989)
* "Nigredo" (anno 1994)
* "Ferebat" (anno 1998)
* "Rosarium" (anno 2006, cum "Orgiae Iustorum" citharista Alexio Burcove)

Categoria:Nati 1967
Categoria:Homines vivi
Categoria:Auctores Russici
Categoria:Compositores Russiae
Categoria:Musici Russiae
Categoria:Poetae Russiae
Petrus Rossi

thumb|Imago e opere *Fauna etrusca* anno 1790
** Petrus Rossi** (natus anno 1738 Florentiae; mortuus Pisis die 21 Decembris 1804) fuit naturae studiosus entomologicus et arachnologicus Italicus.

## Opera 
* *Fauna Etrusca*, 1790.
* *Mantissa insectorum*, 1792.

## Lege etiam
* R. Poggi / B. Baccetti: Pietro Rossi, naturalista toscano del '700. In: Accademici e qualche precursore, uno sguardo retrospettivo sull'entomologia italiana. Accademia Nazionale Italiana di Entomologia, Celebrazioni per i 50 anni di attività, Florentiae 2001, p.7-38 

Categoria:Nati 1738
Categoria:Mortui 1804
Categoria:Biologi Italiae
Categoria:Entomologi
Categoria:Arachnologi
Categoria:Auctores Latini recentiores
Cappianus de Ultra Ponte

thumb|Pons Viae Francigenae
**Cappianus de Ultra Ponte**, olim **Aqua Nigra** deinde  **Pons ad Cappianum** (Italiane: *Ponte a Cappiano*) est vicus Italiae, in municipio Ficecli, in Urbe metropolitana Florentina et in Regione Tuscia situm.

## Historia 
Aqua Nigra statio in via Francigena fuit, quae in Aevo Medio peregrinos Romam duxit. In itinerario Sigerici Aqua Nigra cum Ficeclo (*Arne Blanca*) submansio XIII fuit.

## Ecclesia Catholica Romana 
* Dioecesis Sancti Miniati

* Tuscia (*regio*),
* Urbs metropolitana Florentina,
* Provincia Florentina,
* Florentia (*urbs*),
* via Francigena,
* Ficeclum (*municipium*).

## Nexus externi 
* Sodalitium "Il Ponte Mediceo" 

Categoria:Vici in municipio Ficecli
Categoria:Fractiones in Urbe metropolitana Florentina
Categoria:Via Francigena
Categoria:Loci in itinerario Sigerici
Gregorius Potanin

**Gregorius Nicolai filius Potanin** (Russice Григорий Николаевич Потанин, tr. *Grigorij Nikolaevič Potanin*; natus die 22 Septembris anni 1835, mortuus die 30 Iunii 1920) fuit geographus, ethnographus et scriptor Russicus, explorator Asiae Mediae et Siberiae.

## Biographia 
Gregorius Potanin natus est in Iamyschewensi castello regionis Omensis Imperii Russici (nunc pago regionis Pavlodarensis Kazachstaniae).

Post finem studii sui in schola militari Omensi (anno 1852), annis 1853 - 1858 functus est munus militare. Annis 1859 - 1862 in Universitate Petropolitana studebat. Ut particeps perturbationis studentium, quae anno 1861 accidit, deportatus est in Siberiam. Annis 1865 - 1874, ut particeps *Societatis Independentiae Siberiae*, abditus est carceri, et dein affectus est exsilio. 

Annis 1863–1864 Potanin fuit particeps expeditionis Societatis Geographicae Russicae in partem meridionalem Kazachstaniae orientalis. Perfecit expeditiones in Mongoliam occidentalem et Tuvam (annis 1876 - 1877, 1879 - 1880), in Sinas septentrionales, Tibetiam orientalem et Mongoliam centralem (annis 1884 - 1886, 1892 - 1893), in montes Chingan (anno 1899). Expeditionum illarum gratia, notitiae vastae novae de terris illis collectae sunt. Potanin fuit initiator nonnullarum expeditionum in Siberiam atque conditor societatis studii Siberiae.

Gregorius Potanin obiit Tomii in urbe, die 30 Iunii anni 1920.

Asteroides 9915 Potanin in eius honorem nominatur.

## Notae 
## Fontes 
* Pagina de Gregorio Potanin *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae 
* *Dictionarium novum illustratum encyclopaedicum* – Новый иллюстрированный энциклопедический словарь / Ред. кол.: В.И. Бородулин, А.П. Горкин, А.А. Гусев, Н.М. Ланда и др. – М.: Большая Российская энциклопедия, 2001. – ISBN 5-85270-259-5 

## Nexus externi 
Categoria:Anthropologi Russiae
Categoria:Eruditi Kazachstaniae
Categoria:Ethnographi
Categoria:Exploratores Asiae Mediae
Categoria:Exploratores Siberiae
Categoria:Exploratores Russici
Categoria:Geographi Russiae
Categoria:Incolae Imperii Russici
Categoria:Orientalistae
Categoria:Turcologi
Lucius Tiberius Claudius Aurellius Quintianus

**Lucius Tiberius Claudius Aurellius Quintianus** (nescimus quo anno natus mortuusve sit) fuit senator Romanus tertio saeculo. Origo Quintiani Antiochia, pronepos Lucii Veri imperatoris fuit. Eius pater, Lucius Aurellius Commodus Pompeianus, consul anni 209 fruit. Tum triumvir monetalis anno 221 aut 222, deinde quaestor candidatus principis anno 228, tum praetor anno 233. Anno 235 consulatum ordinarium administravit; praeterea pontifex erat.

## Fontes 
*

## Nexus externi 
*Claudius 310 in Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft 

 

Aurelius Quintanus, Lucius Tiberius
Categoria:Consules
Categoria:Praetores
Categoria:Romani antiqui
Categoria:Triumviri monetales
Marcus Munatius Sulla Urbanus

**Marcus Munatius Sulla Urbanus** (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus tertio saeculo fuit. Pater eius Marcus Munatius Sulla Cerialis erat, consul ordinarius anni 215. Anno 234 ipse consulatum administravit Alexandro Severo imperatore regnante.

Categoria:Romani antiqui
Categoria:Consules
Categoria:Mortui saeculo 3
Categoria:Nati saeculo 2 aut 3
Gnaeus Claudius Severus

**Gnaeus Claudius Severus** (nescimus, quo anno natus mortuusve sit) fuit senator Romanus saeculo tertio. Patria Pompeiopolis in Paphlagonia fuit; propinquus Macri Aurelii imperatoris erat, cum Gnaeus Claudius Severus, qui anno 173 consulatum ordinarium administraverat, Anniam Aureliam Galeriam Faustinam in matrimonium duxisset, filiam maximam huius imperatoris.

Categoria:Romani antiqui
Categoria:Consules
Categoria:Nati saeculo 2 aut 3
Categoria:Mortui saeculo 3
Caseus de Abundantia

thumb|Casei duo de Abundantia, vel eis similes, in nundinis venundati (disci magni ad dextram partem imaginis, subter iacentes)
**Caseus de Abundantia**, Francogallice *Abondance*, est varietas casei bubuli Alpini in Sabaudia confecta. Oppidum, vallis, stirps bovinus, et caseus nomina sua trahunt ex abbatia Sanctae Mariae de Abundantia, quam in hac valle monachi Augustiniani circa annum 1140 condiderunt. Iam saeculo XV casei vaccarini ibi a monachis facti sunt. Hodie caseus *Abondance* admodum durus et familiae Grueriensi attributus formam disci vel cylindri habet, diametro inter 38 et 43 cm, spissitudine vel 8 cm, pondere inter 7 et 12 kg.

## Appellatio Originis Protecta 
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus Abondance ab anno 1990 appellationem in Francia verificatam portat, et ex anno 2009 appellationem in Europa protectam monstrat.

## Notae 
## Bibliographia 
* Michel Vernus, *Une saveur venue des siècles: Gruyère, Abondance, Beaufort, Comté*. Yens-sur-Morges: Cabedita, 1998. ISBN 2-88295-228-7 Paginae selectae

## Nexus externi 
*De caseis Sabaudiensibus 
*De caseis Sabaudiensibus 
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 
* Marc-Jérôme Hassid, "Le terroir, un territoire hybride. L’exemple des fromages des Alpes du Nord" (2005) apud *Géoconfluences*

Categoria:Casei Francici
Categoria:Gastronomia Sabauda
Categoria:Casei bubuli
Caseus glaucus Gaiensis

thumb|Caseus glaucus Gaiensis
**Caseus glaucus Gaiensis**, vulgo *Bleu de Gex*, est varietas casei bubuli, ope *Penicillii roqueforti* mucore affecti, in Francia inventa. Nomina etiam **caseus glaucus Iurassica alta** (*bleu du Haut-Jura*) et **caseus glaucus de Septem acervis** (*bleu de Septmoncel*) uti licet. Hic caseus ex urbicula Gaio prope Genavam communibusque circumiacentibus provenit, inter quos oppido de Septem acervis.

## Appellatio Originis Protecta 
Casei sub nominibus Francogallicis *Bleu de Gex*, *Bleu du Haut-Jura*, *Bleu de Septmoncel* in civitatibus Europaeis venundati in regione delimitata, modis definitis fieri debent. Qui casei ab anno 1977 appellationem in Francia verificatam portabant, ab anno 2009 appellationem in Europa protectam monstrant.

## Notae 
## Bibliographia 
* 1825 :  ("fromage de Semoncel")

## Nexus externi 
* Pagina privata de caseo *Bleu de Gex* 
* De caseo *Bleu de Gex* apud *Saveurs du monde* 
* De caseo *Bleu de Gex* apud *Cuisine française* 
* De appellationibus lacticiniis Francicis 
* De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Casei mucore glauci
Categoria:Gastronomia Liberi Comitatus
Caseus glaucus Arvernus

thumb|*Bleu d’Auvergne* et alii quinque casei ad cenam parati
**Caseus glaucus Arvernus**, vulgo *Bleu d’Auvergne*, est varietas casei bubuli in Francia inventa, e regione Arvernia proveniens.

## Appellatio Originis Protecta 
Caseus *Bleu d’Auvergne* in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Ab anno 1975 appellationem in Francia verificatam portabat, ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habet.

## Notae 
## Nexus externi 
* De appellationibus lacticiniis Francicis 
* De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Casei mucore glauci
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Arverna
Caseus glaucus Calcium

thumb|right|Bleu des Causses
**Caseus glaucus Calcium**, vulgo *Bleu des Causses*, est varietas casei bubuli, mucore *Penicillii roqueforti* affecta, in Francia inventa. Ex eadem regione provenit unde et caseus Roquefortensis ovillus.

## Appellatio Originis Protecta 
Caseus *Bleu des Causses* in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Ab anno 1953 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habebit.

## Notae 
## Nexus externi 
* De appellationibus lacticiniis Francicis 
* De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Casei mucore glauci
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Guiennensis
Caseus Cassenaticus

thumb|Sectio casei Vercorii
thumb|Formae casei Cassenatici, nomine hodierno *Bleu du Vercors Sassenage* sigillatae
**Caseus Cassenaticus**, Francogallice *Bleu de Sassenage*, est varietas casei bubuli, ope *Penicillii roqueforti* mucore affecti, in Delphinatu Francia inventa. Hic caseus olim in pagis adiacentibus sub nominibus separatis *Bleu du Vercors* et *Bleu de Sassenage* cognitus est. Ex urbicula Cassiniaco pagisque circumiacentibus provenit.

## Appellatio Originis Protecta 
Caseus sub nomine *Bleu du Vercors-Sassenage* in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Qui casei ab anno 1998 appellationem in Francia verificatam portabant, ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habebunt.

## Notae 
## Nexus externi 
* De appellationibus lacticiniis Francicis 
* De appellationibus lacticiniis 
* De feriis "Bleu du Vercors Sassenage" 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Casei mucore glauci
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Delphinatus
Caseus Bellifortis

thumb|Caseus Beaufort
**Caseus Bellifortis**, Francogallice *Beaufort*, est nomen varietatis casei bubuli in Sabaudia inventae. Hic caseus admodum durus formam disci vel cylindri habet, diametro inter 35 et 75 cm, largitudine vel 14 cm, pondere circa 40 kg. Ex oppido Bellifortis vel Bellifortii montibusque circumiacentibus in Tarantasia provenit. Inde olim fortasse provenit **caseus Vatusicus** a Plinio his verbis laudatus: "Duobus Alpes generibus pabula sua adprobant: Delmaticae Docleante mittunt, Ceutronicae Vatusicum". 

## Appellatio Originis Protecta 
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus *Beaufort* ab anno 1968 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam monstrabit. Verba ''d'été* ("aestivus") et *chalet d'alpage* ("e tuguriis saltuensibus") addenda sunt et eadem lege definiuntur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Frédéric Hermine, "Le beaufort capitalise sur le tourisme montagnard" in *Le Quotidien des marchés* (8 Aprilis 2009)
* Michel Vernus, *Une saveur venue des siècles: Gruyère, Abondance, Beaufort, Comté*. Yens-sur-Morges: Cabedita, 1998. ISBN 2-88295-228-7 Paginae selectae

## Nexus externi 
*Situs officialis 
**Tabula interactiva officinas casearias indicans
*De caseis Sabaudiensibus 
*De caseis Sabaudiensibus 
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 
* Marc-Jérôme Hassid, "Le terroir, un territoire hybride. L’exemple des fromages des Alpes du Nord" (2005) apud *Géoconfluences''

Categoria:Casei Francici
Categoria:Bellum Fortium
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Sabauda
Brocciu

**Brocciu** est nomen varietatis casei vel potius seracii ovilli, in Corsica inventae.

## Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus *Brocciu* ab anno 1998 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam monstrabit.

## Bibliographia 
* Austin de Croze, *Les Plats régionaux de France. 1400 succulentes recettes traditionnelles de toutes les provinces françaises* (Lutetiae: Editions Montaigne, 1928) p. 406 ("omelette au Brocciu")
* Jean-Antoine Prost et al., "La certification des produits, un levier pour le développement de l'élevage. La dynamique de l'appellation d'origine brocciu corse" in *Études et recherches agraires, développement* n° 28 (1994) pp. 143-156

## Nexus externi
*Situs officialis 
*Situs insularis 
*De caseo *brocciu* 
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Corsici
Categoria:Seracia
Categoria:Appellatio Originis Protecta
Caseus Briensis

**Caseus Briensis** seu **de Bria** (Francogallice *Brie*) est nomen varietatis casei bubuli in Francia inventae. Cortex caseorum ope fungi *Penicillii camemberti* fit.

Quem caseum Panthaleo de Conflentia anno 1477 laudavit:
:Parisius et in partibus circumstantibus casei de Bria excellentissimi habentur, nec immerito ... Patria tamen haec plana est et satis sicca, et ideo credo bonitatem pascuum et herbarum hoc facere ... Satis sunt aerei, quod ex facilitate liquefactionis ad ignem ostenditur. Non est etiam in ipsis magna viscositas, quia non filant, sed funduntur quasi sicut butirrum, et cum non sunt multum novi habent colorem cerae citrinae. Qui quidem color incipit versus circumferentiam et corticem et post successive et paulatine versus centrum: et quando talis color attingit etiam centrales partes, tun casei dicuntur facti et sic perfecti, et vere sunt meliores.

## Appellatio Originis Protecta
Caseus sub nominibus *Brie de Meaux* ("Briensis de Meldis") et *Brie de Melun* ("Briensis de Meloduno") in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Qui casei ab anno 1980 appellationem in Francia verificatam portabant, ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habebunt.

Nec caseus satis notabilis *Brie de Nangis* ("Briensis de Nangiaco"), qui in eadem regione Briae provenit, nec caseus vicinus Columbariensis mensura minore confectus, appellationibus proteguntur. Nomen *Brie* pro caseis mollibus in aliis civitatibus productis interdum usitatus est.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1477 : 

; Eruditio
* G. Gassies, "De Charlemagne et du fromage de Brie" in *Revue des études anciennes* vol. 20 (1918) pp. 121-124
* Alban Gautier, "Charlemagne, le brie et le roquefort" in *Kentron* no. 35 (2019)

## Nexus externi
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 
*De caseo *Brie de Nangis* 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Meldis
Categoria:Melodunum
Categoria:Nangiacum (Sequana et Matrona)
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Casei extra patriam ficti
Categoria:Gastronomia Parisiensis
Categoria:Gastronomia Campaniae Francicae
Caseus Cantalinus

**Caseus Cantalinus** (Francogallice *Cantal*, nonnumquam *Fourme du Cantal*) est varietas casei bubuli in Francia inventa. A monte praefecturaque Cantalino appellatur.

## Appellatio Originis Protecta
Caseus sub nominibus *Cantal*, *Fourme de Cantal*, *Cantalet* in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Hoc caseus ab anno 1956 appellationem in Francia verificatam portabat. Ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habet.

## Notae 
## Bibliographia 
* Angelique Chrisafis, "Production of French salers cheese halted due to drought" in *The Guardian* (13 Augusti 2022)
* J.-Cl. Rocher, ''L'Art de la fourme''. Ostal del Libre, 1990. ISBN 2-85910-093-8

## Nexus externi
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Mons Cantalinus
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Arverna