Romanorum Imperator

[thumb|Arma [Sacrum Romanum Imperium|Sacri Romani Imperii, ab anno 1433. Sigismundus Luxemburgicus Romanorum Imperator primum usus est aquila bicipite, quae signum totius imperii facta est.  ]]

**Romanorum Imperator** (Theodisce: *Kaiser der Römer*), seu postea **Germanorum Imperator** (Theodisce: *Römisch-Deutscher Kaiser*), dux electus fuit Sacri Romani Imperii, civitatis in Europa Media, per medium aevum usque ad saeculum 19. Imperatoris dignitas cum titulo Regis Italiae inter saecula 8 et 16, ac Regis Teutonicorum inter saecula 12 et 18, tenta est.

Domus variae regiae Europae diversis temporibus *de facto* titulum Romanorum Imperatoris tenuerunt, praesertim Carolingi, Ottoniani, Salici, et Staufi. Titulus ex autocratia Carolingiorum  in monarchiam electivam factus est saeculo 13, et Magno Interregno imperii anno 1273 desito, imperatores a principbus electoribus creabantur; postea Habsburgi ab anno 1452 usque ad 1806 retinuerunt, semel tantum interrupti. Imperatores ultimi ex domo Habsburgi-Lotharingiae fuerunt, et post cladem vastam a Napoleone in Pugna apud Slaucoviam, titulus imperatoris cum Sacro Romano Imperio dissolutus est a Francisco II, imperator ultimus.
[thumb|[Carolus Magnus|Caroli Magni coronatio a Papa Leo III die Natali anni 800, a Raphaële depicta Romae.]]
Imperator habebatur rebus canonicis ac diplomaticis *primus inter pares* apud reges Catholicos Europae esse, nam Ecclesia Catholica imperium habuit successorem solum Romae esse medio aevo usque ad priscum aevum hodiernum. Quamquam igitur imperator habebatur iure divino regnare, saepe papae nihilominus contradixit et pugnavit, praecipue controversia de investitura inter annos 1076 et 1122. Numquam fuit imperatrix, etsi mulieres quaedam, sicut Theophano et Maria Theresa, vim magnam de imperio gubernando umquam exercuerunt. Imperator ut defensor fidei Catholicae esse habebatur; etiam post Reformationem imperator semper Catholicus erat. Imperatores electi ante Maximilianum I a papa coronari debebant, ut titulum imperialiem assumerent. Carolus V ultimus est a papa coronatus anno 1530; post illius mortem se pronuntiaverunt imperatores *imperator electus Romanorum*.

## Historia et Tituli 
[thumb|Corona Romanorum Imperatorum. Hodie in Aerario Imperiali ([Lingua Theodisca|Theodisce: *Kunstkammer*) Vindobonae tenta.]]
A regno Constantini I saeculo 4 susceperant Romani Imperatores munus Christianitatis defendae et propagandae paucissimis exceptis. Regnum Constantini statuit imperatorum officium in ecclesiae magnae aetate: imperatores se pro salute spirituali populi ac Deo reos esse putabant; officium imperatoris igitur ecclesiae doctrinam confirmare, haereses eradicare, orthodoxiam conservare, et ecclesiae unitatem sustinere fuit. Et titulus et inter imperatorem et Ecclesiam Catholicam nexus per medium aevum persevaverunt in Imperio Romano Orientali, eiecto etiam imperio ab anno 1204 ad 1261.

In Europa Occidentali evanuit imperatoris titulus post Iulii Nepotis mortem anno 480, quamquam reges barbari nihilominus ad saeculum 6 auctoritatem Imperatoris Orientalis agnoverunt. Quamvis Iustiniani I revictum imperium Byzantinorum in paeninsula Italicam restituerit, factiones nihilominus religiosae inter se contenderunt ad Ecclesiam Constantinopolitanam regnandam; postea magis magisque imminutum est per saeculum 8 vis Byzantinorum in paeninsula, et papa a Francis tutelam quaerere coepit. Imperatore Orientali Constantino VI anno 797 a matre sua Irene aboragto ac substituto, anno 799 Papa Leo III Carolo Magno, regi Francorum et Italiae, debitum magnum debebat, nam vitam et potestatem suam securaverat. 

Carolo Magno a papa coronato, sustinuerunt successores sui usque ad mortem Berengarii I Foroiuliensis anno 924. Interregnum breve inter mortem Berengarii et Ottonis I Magni coronationem anno 962 significavit transitionem ab Imperio Francorum ad Sacrum Romanum Imperium; hac in aetate magna pars Franciae Orientalis ab imperio victa est. 

Ab anno 911 principes varii Germanici inter se *Regem Germanorum* elegerant; deinde coronaretur hic rex imperator ut Carolus Magnus inter annos 962–1530. Nomen *sacrum* cum imperatoris tituli primum anno 1157 ad Fridericum I Barbarossam additum est. Carolus V ultimus imperator est a papa coronatus, et Ferdinandus I successor eius sibi imposuit tantummodo titulum *Imperatoris Electi* anno 1558. Imperator ultimus Franciscus II anno 1806 abdicavit. 

Titulus imperatoris consuetus erat *Romanorum Imperator Augustus,* secundum *translationis* vel *restaurationem imperii* institutionem.* Anno 1263 Papa Urbanus IV septem principes ius regis eligendi habere proposuit. Anno 1300 Papa Bonifacius VIII bullam "*Venerabilem*" demutavit. Ius regis eligendi iam non solum principibus Germanicis, sed etiam "certis principibus" datum est, et Curia Romana hoc ius non solum recognoscit sed etiam "concessit."

Ab anno 1291 post Magnum Interregnum electores septem ita elegerunt regem Germanicum, tres eccliastici et quattor saeculares: Archiepiscopus Moguntinus; Archiepiscopus Treverorum; Archiepiscopus Coloniae; Rex Bohemiae; Comes Palatinus Rheni; Dux Saxoniae; et Marchio Brandenburgensis. 24 Iulii 1298 primum se convocaverunt hi electores Moguntiaco "pro salubri sacri status imperii reforma[t]ione," Adolpho Nassovio a sectatoribus Alberti I abograto. 28 Iulii fecerunt Albertum I regem, et mense Novembrii eiusdem anni cum rege in "collegio" (Theodisce: *Hoftag'') Norimbergae. Maximiliani primus successor et nepos Carolus V ultimus imperator coronatus est. 

## Nota bene 
## Nexus interni 
*Sacrum Romanum Imperium
*Index imperatorum Sacri Romani Imperii
*Insigne Germaniae
*Rex Romanorum
*Imperator Romanus
*Concordatum Wormatiense
*Concilium Lateranense Primum
*Imperator
*Domus Habsburgensis

## Notae 
!