open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Duilius Magnani

, servus servorum Dei, e manibus Duilii Magnani missale et lectionarium Esperantica accipiens]] 
**Duilius** vulgo *Duilio* **Magnani** (natus die 11 Iunii 1928  Misani, mortuus die 20 Aprilis 2010 Arimini) theologus et presbyter catholicus Italicus et praeses Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum (IKUE) fuit. Et IKUE et Universalis Societas Esperantica eum membrum honorarium declaraverunt.

## Vita 
Filius agricolae pauperis studiorum cupidissimus eleemosynas petere paratus erat. Bello mundano saeviente scholam mediam Tridentinam frequentavit, antequam studiosus in gymnasio Ariminensi fieret. Postea theologiae in seminario papali regionali Bononiensi studuit et die 28 Iuniii 1953 sacerdos ordinatus est.  

Post triennium auxiliare et parochus in vico quodam rustico haud procul ab Arimino sito creatus est et assistens Iuventutis muliebris Actionis Catholicae. Inde ab anno 1964 in parochia Sancti Iuliani Magni Ariminensi animas curabat. Anno 2003 secundum ius canonicum dimissio petenda erat. Magnani diu filius spiritalis Pii de Petrelcina erat, quippe qui illum sanctum ipse cognovisset.

## In Esperanticis
Anno 1969 examen primum lingua Esperantica fecit et statim laborem pro caecis deposuit nova petiturus. Anno 1976 gregem Italicum sub aegide unionis IKUE congregatum velut secretarius adiuvit; post tres annos iam ipse praeses IKUE electus est; reelectiones felices quoque fiebant antequam anno 1995 se retrahere deberet. Magnani indefesso instigante tum adeptiones pro catholicis Esperanticis sat magnae erant: aestimatio officialis Apostolicae Sedis unionem IKUE esse consociationem privatam christifidelium internationalem; missalis et lectionarii Esperanticorum approbatio editionis permissu; graphei Romani emptio; salutationes nataliciae paschalesque summi pontificis etiam Esperantice pronuntiandae (ex anno 1994). 

Magnani assidue esperantistis Europae Orientalis auxiliabatur atque succurrebat, verbis et donis. Item Esperantici fautores in terris minus opulentis adiuvabat. In ecclesia quadam Ariminensi opus musivum Esperanticum addi iussit; congressum oecumenicum Esperanticum et conventum ferriviariorum esperantistarum disponebat; et cum Academia internationali scientiarum ad Sanctum Marinum (AIS) et cum hominibus egregiis civilibus religiosisve cooperationes iniit. Anno 2007 Universalis Societas Esperantica eum Praemio Deguĉi honoravit.

## Nexus externi
*Vita in pagina domestica IKUE
Ericus Zemmour

**Ericus** (vulgo *Éric*) **Zemmour**, Monsterolii natus die 31 Augustus 1958, est diurnarius et politicus Francicus. Alumnus est Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis. Ad dextrum (extremum) civilitate est. Candidatus ad Praedisium Rei Publicae Franciae est.

## Bibliographia 
* Gérard Noiriel, *Le Venin dans la plume: Édouard Drumont, Éric Zemmour et la part sombre de la République*. Lutetiae: La Découverte, 2019. ISBN 978-2-348-04572-1

## Nexus externi 
* De gestis sectatorum apud Vicipaediam Francogallicam

Categoria:Nati 1958
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Franciae
Categoria:Diurnarii Franciae
Categoria:Alumni Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis
Leninismus

**Leninismus** est Marxismi varietas, cuius maxima argumenta sunt voluntarismi societatis, intellegentiae factionis politicae classi operarum praestantis, definitionis imperialismi gradus terminalis capitalismi, et rerum novarum socialisticarum civitatibus minus progressis.

### Voluntarismus 
Marxismus societatem directionem determinatam habere affirmat. Leninismi voluntarismus contrarie societatem humanum ope *factoris subiectivae*, ope actionum, mundum commutandum appetere asseverat. Pro eo res novae actionum voluntariarum ope instituendae sint.

### Intellegentia 
Notio intellegentiae notioni elitarismi appropiat. Secundum Lenin classi operarum in toto caret vi, ita factio politica hominum sapientiorum ei praestare debeat.

### Imperialismus 
Anno 1915, Lenin opus suum "imperialismus phasis superior capitalismi" scripsit, conamen suum ad theoriam et analysem Marxianam capitalismi emendandam. Secundum Lenin imperialismus non solum capitalismum saeculi 20 monopolii ope gubernari significet (accumulatio capitalis secundum Marx) sed potius signum conspicuum phasis ultima capitalismi, immediate ante res novas socialisticas classis onerarum.

### Res novae socialisticae 
Lenin res novas socialisticas imprimis in civitatibus minus progressis evolare ratus est. Res novae Octobres anni 1917 ei exemplum fuit, quia, sententia sua, Russia tzaristica tantum minus progressa fuit, ut effectus imperialismi (ultimi) non valuerint.

## Notae 
* Bolsevici
* Dictatura
* Vladimirus Lenin
* Carolus Marx

## Nexus externi 
* "Leninismus" apud *Wissen.de*

!
Categoria:Vladimirus Lenin
Zona subparaventricularis

**Zona subparaventricularis** (ZSP) est intra cerebrum regio hypothalami, cum numeris et *circadianis* et *ultradianis* coniuncta. Recipit indita a nucleo suprachiasmatico, neutrotransmissor sunt GABA et polypeptidum intestinale vasoactivum. 

Videtur, ut zona subparaventricularis numerum *ultra*dianum intervalli inter horas dimidium et quattuor generet.

Forsitan functio mala ZSP iras sub vesperum morbo neurodegenerativo affectorum hominum in parte explicare potest.

## Anatomia microscopica 
Invenitur zona subparaventricularis non procul ab ventriculi tertii recessu optico, super nucleum suprachiasmaticum et nucleo paraventriculari anterius. Structura ZSP cytoarchitectura homogena fere apparet. 

## Physiologia 
Una cum nucleo paraventricularis zona subparaventricularis numerum ultradianum cum intervallis inter 0.5 — 4 horas generae videtur. Tetrodotoxinum, quod natrii canales obsidet, numerum ultradianum inhibet. Rhythmus ultradianus per inhibitores receptoriorum glutamati terminatur, at inhibitores receptoriorum GABA-A frequentiam augent. Ita putatur, ut systema GABAergicum pars maior numerum ultradianum generandi sit.

### Indita 
Recipit ZSP indita superiora ex nucleo suprachiasmatico. Synapses fibrarum nuclei suprachiasmatici neurotransmissores et GABA et polypeptidum intestinale vasoactivum continent. Putatur, ut receptoria *prae*synaptica, forsitan receptoriis VPAC2, liberationem GABA facilius faciant.

Intra zonam divisiones distingui possunt: 
* subdivisio *dorsalis* — numerus temperaturae corporis
* subdivisio *ventralis* — somni et motuum
* subdivisio *medialis* — indita imprimis ab nucleo suprachiasmatico dorsomediali
* subdivisio *lateralis* — indita imprimis ab nucleo suprachiasmatico ventrolaterali velut a tractu retinohypothalamico

### Edita 
Edita in regio septalem, thalamum, hypothalamum, truncum cerebri mittuntur.

## Notae 
* Somnus

Categoria:Hypothalamus
Animula vagula blandula

***Animula vagula blandula*** est primus versus carminis, quod imperator Hadrianus moribundus aestate anni 138 p.C.n. composuisse traditur, teste *Historia Augusta*.

Versus infra descriptos imperator ingravescente iam aetate cum iam morbo fatali gravaretur in villa amplissima eius ad Baias sitam elocutus esse dicitur.

Quod carmen cum levissimi esse momentis primus Aelius Spartianus censeret ab philologis recentioris aetatis (e.g. Isaacus Casaubonus) vim quandam poeticam exhibere iudicatum est.

### Carminis versus 
*Animula vagula blandula*

*Hospes comesque corporis*

*Quae nunc abibis in loca*

*Pallidula rigida nudula*

*Nec ut soles dabis iocos*

## Notae 
## Nexus externi 
* Textus *vitae Hadriani* apud *The Latin Library*

Categoria:Hadrianus
Categoria:Carmina
Categoria:Scripta 138
Categoria:Historia Augusta
Categoria:Litterae Latinae aetatis Imperii
Cachaça

[thumb|Lagenae *cachaça* vel *caninha* in [Germaniam importatae]]
**Cachaça** seu *caninha* (nomina Lusitanica) est temetum in Brasilia confectum quod e saccharo destillatur. Ad parationem potionis mixtae *caipirinha* adhibetur.

## Notae 
## Bibliographia
* Fábio Faria-Oliveira et al., "The Role of Yeast and Lactic Acid Bacteria in the Production of Fermented Beverages in South America" in Ayman Hafiz Amer Eissa ed., *Food Production and Industry* (Intechopen, 2015)
* Luís da Câmara Cascudo, *Prelúdio da cachaça*. Paulopoli: Global, 2006
* Jean Guy LeBlanc et al., "Indigenous fermented foods and beverages produced in Latin America" in Jane L. Morrison, ed., *Food Intake* (Nova, 2012) pp. 35-58
* Guilherme Orlandini Heurich, "Outras alegrias: cachaça e cauim na embriaguez Mbyá-Guarani" in *MANA* vol. 21 (2015) pp. 527-552
* Francisco Silva Noelli, José Proenza Brochado, "O cauim e as beberagens dos Guaraní e Tupinambá: equipamentos, técnicas de preparaço e consumo" in *Revista do Museu de Arqueologia e Etnologia* vol. 8 (1998) pp. 117-128
* Messias Soares Cavalcante, *A verdadeira história da cachaça*. Paulopoli: Sá Editora, 2011. ISBN 9788588193628

Categoria:Potiones destillatae
Categoria:Ars coquinaria Brasiliana
Nicias

**Nicias** filius Nicerati, mortuus in Sicilia anno 413 a.C.n., fuit civis Atheniensis quinti saeculi a.C.n. inter clarissimos post Periclem. Certe Aristoteles eum inter optimos politicos recentiores numerabat una cum Thucydide et Theramene. 
## De rebus gestis 
Saepe strategus a populo designatus usque ad 415 a.C.n. feliciter exercitus sibi mandatos duxit. In contionibus tamen demagogis  ad bellum plebem incitantibus, ut Cleoni et Alcibiadi, moderatione sententiarum suarum obviam ire solebat. Paci inter Lacedaemonios et Atheniensibus anno 421 a.C.n. factae nomen suum dedit. Invitus igitur magnae expeditioni Siciliensi praefuit eo magis quo Alcibiade sacrilegii accusato et revocato praecipuus dux relictus est. Tum timiditate animi et tarditate consiliorum patriae cladem auxit. Ipse captus et necatus est etsi Thucydides existimabat minime ex omnibus viris quos cognosset Niciam ob sanctitatem vitae tale exitium pati  meruisse. Plutarchus eius vitam conscripsit quam cum viro Romano Marco Licinio Crasso contulit quia uterque in longinqua expeditione periit tum cum  ad summum fastigium suae civitatis iam pervenerant.

## De gente 
Niciae fuit filius, Niceratos,  quem perire iusserunt trigintaviri. Item duo fratres ei fuerunt quorum alter Eucrates strategus anno 404 a.C.n. trigintaviratui et paci adversabatur atque ideo cicutam bibit, alter Diognetos post quadringentiviros anno 411 a.C.n. eversos in exsilium profectus tempore trigintavirum Athenas rediit.

## Notae 
## Fontes 
* Aristophanes in *Equitibus* e Nicia unum e servis Demi (Populi) facit.
* Lysias, Oratio XVIII *de publicatione bonorum Niciae fratris* 
* Plato, *Gorgias* 472a
* Plutarchus, *Vitae Parallelae*ː *Nicias* et *Alcibiades* 13
* Thucydides,  *De bello Peloponnesiaco* libri III-VII

## Plura legere si cupis 
* Robertus Cohen, *Quelques mots sur Nicias*,   Presses universitaires de France, 1932.
*Roger Goossens, "Autour de l'expédition de Sicile", ''L'Antiquité Classique*,1946ː43-60
*Norbert Geske, *Nikias und das Volk von Athen im Archidamischen Krieg*. Stuttgart, Steiner, 2005 Recensio critica
* Guilielmus Julius,	*De Nicia, demagogo et belli duce...*, Trajecti ad Rhenum, 1858  
* Donaldus Kagan, *The Peace of Nicias and the Sicilian expedition*, Cornell University Press, 1981 Nonnullae paginae apud Guglum librorum Recensio critica
*H. A. Murray, "Two notes on the evaluation of Nicias in Thucydides", *Bulletin of the Institute of Classical Studies'', 1961ː 33-46
*A. V. Zadorojnyi, "Thucydides' Nicias and Homer's Agamemnon", *The Classical Quarterly*, 1998ː298-303

## Nexus externi 
*Nicias apud Livius.org
Categoria:Politici Graeci antiqui
Categoria:Milites Graeci antiqui
Categoria:Necati
Categoria:Nati saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Mortui 413 a.C.n.
Categoria:Bellum Peloponnesiacum
Categoria:Personae Platonis
Stadium Wembaleae (1923)

thumb|Turres Gemelli Stadii Wembaleani.
**Stadium Wembaleae** primitivum, **Stadium Exhibitionis Imperii Britannici** et vulgo **Stadium Imperiale** primum appellatum, fuit stadium Wembaleae in vico Londiniensi situm, quod ludis pediludii magni momenti innotuit. In eodem loco ab eius successore nunc occupato stabat. Architecti erant Ioannes Gulielmus Simpson eques et Maxwell Ayrton, cum Owen Williams equite (maximo ingeniario). Stadium solo aequatum est annis 2002 et 2003, ut novum stadium ibi exstrueretur.

## Notae
## Bibliographia
[thumb|upright=0.8|Despectus ex [aere in Stadium Wembaleanum, anno 1991.]] 
[thumb|upright=0.8|Capsa regia anno [1986. Tropaea athletica hic donabantur.]]
[thumb|upright=0.8|*Billy* [equus albus, qui 1923 FA Cup Final servavit.]]
thumb|upright=0.8|Turba ad margines campi convenit.
[thumb|upright=0.8|Anglia versus Scotiam anno [1981 certat.]]
*Barclay, Patrick, et Kenneth Powello. 2007. *Wembley Stadium: venue of legends.* Monaci et Novi Eboraci: Prestel. ISBN 9783791337739.
*Bass, Howard. 1982. ''Glorious Wembley: the official history of Britain's foremost entertainment centre.* Enfield Middelsexiae: Guinness Superlatives. ISBN 085112237X.
*Gee, Harry. 1972. *Wembley: fifty great years.* Londinii: Pelham. ISBN 0720705932.
*Jackson, Ashley. 2013. *Buildings of empire.* Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 9780199589388, ISBN 0199589380.
*Jackson, Laura. 2002. *Queen: The Definitive Biography.* Londinii: Piatkus.
*Jacobs, N., et P. Lipscombe. 2005. *Wembley Speedway: The Pre-War Years.* Stroud: Tempus Publishing. ISBN 0-7524-3750-X.
*Low, A. M. 1953. *Wonderful Wembley.* Praefatio Arthur J. Elvin Eques. Londinii et Novi Eboraci: S. Paul.

* *The King's Speech* (2010)
* Olympia aestiva 1948

## Nexus externi
* "The history of Wembley Stadium - in pictures." *Evening Standard.*
* "Old Wembley Stadium." @worldstadia.com.
* The Stadium in Wembley Park." *The Engineer,* 6 Aprilis 1923. Adumbrationes architectorum.
* Trivia de Wembalea.
* "Wembley The Last Amen." *Vintage Speedway Magazine.*
*"Wembley Stadium & the 1948 Olympics." *UK Parliament Living Heritage.*
* "White Horse Cup Final." *The Times.''

Categoria:Confecta 1923
Categoria:Middelsexia
Categoria:Stadia
Categoria:Stadia Olympica
Iacobus Tuinder

**Iacobus Antonius** vulgo *Jacques Antoine* **Tuinder** (natus Hagae die 10 Ianuarii 1933, mortuus  Heemskerk in Hollandia Septentrionali die 18 Iunii 2011) fuit operator socialis atque esperantista Batavus.

## Vita
Tuinder anno 1951 idioma Zamenhofianum edidicerat antequam annis inter 1959 et 1960 folia *Birdo* iuventitutis Catholicae unionis IKUE moderaretur. Annis inter 1966 et 1971 autem praeses Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum erat. Ei semper in animo erant promotio oecumenismi et cooperationes cum Stephano Maul ineundae qui vir tunc moderator periodici "Espero Katolika". Tuinder et Maul et Adolphus Burkhardt, praeses Unionis Esperanticae Christianae internationalis (KELI), iugiter Limburgi anno 1969 congressum Esperanticum oecumenicum primum fecerunt. Aliquando Tuinder, qui confessionum diversitatem minoris aestimavisse videbatur, praesidium unionis KELI appetivit. Revera annis inter 2000 et 2004 eius praeses erat.

## Actiones internationales in favorum pauperum visu laborantibus 
Cum munere operarii socialis fungeretur, multum pro mancis faciebat. Inde omnis orbis terrarum esperantistas inflammabat, ut hominibus male videntibus succurrerent. Quod inceptum anno 1966 incohatum *Agado E3 - Esperantistoj esperigas Esperantojn* inscribebatur et continatum est sub titulo novo *E-vid-ente* usque auctoris mortem. Inde opus fundatum *Stichting Zienderogen* responsabilitatem sibi arrogans ramum novum similem in Ucraina insevit, *Evidente Ukraina*.

## Honores 
Ne mirum quin caecorum consociatio LIBE eum sodalem honorarium fecerit. Associatio Esperantica Bataviae ei praemium *Verloren van Themaat* adiudicavit et regina Nederlandiae ipsa eum ordine Domi Auriaci ornavit. Denique Universalis Societas Esperantica honores Praemii Deguĉi ei sparsit.

## Nexus externi
*Paginae de Tuinder et motu *E-vid-ente*
*Scitu digna de Tuinder in situ proprio IKUE 

## Notae 
Categoria:Caecitas
Categoria:Incolae Nederlandiae
Categoria:Oecumenismus
Categoria:Praesides IKUE
Bello captus

[thumb|Bello capti [Nubia|Nubienses, uno ex templorum Abu Simbel parietibus, in conspectu positi.]]
**Bello captus** sive **captivus**, intra vel post bellum, est homo non pugnans—licet miles, licet membrum exercitus irregularis, licet homo civilis—vi belligerente comprehensus.

Conventus Genevansis III anno 1949 ad bello captivos protegendos referunt. 

* Captivus conscientiae
* Deditio
* Henricus Dunant
* Humanitarium belli ius
* Pax

## Nexus externi 
* Conventus Genavenses

Categoria:Bella
Maria Larroche

**Maria** vulgo *Marie* **Larroche** (nata die 18 Martii 1845 Divoduri Mediomatricorum, mortua die 27 Maii 1940 Segoduni) praesertim ad vitam caecorum emendandam laboravit; Francogalla et esperantista fuit.

## Vita
Idioma Zamenhofianum  Claudio Colas docente edidicerat, cui in praeconiis faciendis auxiliabatur. Namque erat in votum ut catholici de bono atque fertili	 usu Linguae internationali scirent. Quinquies Congressui catholico parando operam dabat et folia "Espero Katolika" nonnullos annos moderabatur; tunc praeses vicaria Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum creata est, cuius sodales eam lepide *aviam unionis* nominabant. 

Cum ex anno 1933 praeses atque presbyter Ioannes Font i Giralt aegrotus officia tam unionis ducendae quam foliorum edendorum implere non iam posset, secretarius generalis Paulus Antonius Schendeler signum vitae petivit. Responso neglecto sodales Silvae Ducis congregati litteras Ioanni dederunt cum petitione, ut Mariae Larroche vicariae ductionem translaturus esset. Responso iterum absente Maria usque congressum Romanum anni 1935 ad tempus praesidium duxit. Revera unum annum  praesidis munere fungebatur, quo conventum generalem anni 1935 indixit. Maria ipsa, aetate valde provecta, iter fecit Lutetia Romam.

Etiam aerarium unionis ad tempus curabat. Anno 1940 bello saeviente Lutetia ei deserenda fuit.

## Nexus externi
*Vita in paginis unionis IKUE
Ioannes Font i Giralt

[thumb|Praesidium IKUE Pragae anno 1929 in Congressu Catholico Esperantico: ad sinistram [Maria Larroche iuxta Ioannem Font i Giralt et Paulum Antonium Schendeler.]]
**Ioannes** vulgo *Joan* **Font i Giralt** (natus Gerundae die 4 Augusti 1899; mortuus El Sallent apud Santa Pau die 17 Augusti 1936) fuit presbyter, paedagogus, et esperantista Hispanicus. In motu Esperantico Catholico valde activus anno 1927 praeses Unionis Internationalis Esperantistarum Catholicorum electus est. Orator egregius ex anno 1932, folia quae inscribuntur "Espero Katolika" moderabatur, qui in principio Belli intestini Hispanici interfectus est. 

## Vita
Font i Giralt anno 1924 sacerdos ordinatus est in seminario et schola Santa Maria del Collell apud Sant Ferriol docturus. Novissimis annis praeter scholastica etiam parochialia officia in Torn implevit. In seminario sacerdotali Gerundae autem Iosephus Casanovas i Genover, professor linguae Latinae et rex gregis *Ĝirona Espero*, Linguam internationalem indefesse laudavit et docuit, ut vel turba in ipso seminario *Studenta Juneco* conderetur. Fortasse Font i Giralt idioma Zamenhofianum ibi edidicit, quamquam ipse in colloquio percontativo die 24 Augusti 1931 in emissione quadam stationis radiophonicae Vindobonensis de instructione patrio sermocinabatur. 

Vindobonae asserebat se duxisse certamina musicalia traditionalia *Internaciaj Floraj Ludoj*. Ab anno 1920 variis muneribus in sodalitatibus Esperanticis multis fungebatur. Francogalli et Batavi proponebat eum praesidem unionis IKUE, quod die 5 Augusti 1927 Assisii factum est. In Congressu universali Cracoviae anno 1931 celebrato palmam oratoriam tulit, unde iter fecit in octo terras Europaeas; urbes tredecim, greges catholicos octo visitavit, orationes decem habuit, colloquia percontativa quattuor (quorum duo radiophonica, Vindobonae Vratislaviaeque) dedit. 

Inde ab Ianuario 1932 usque mensem Octobrem 1934 commentarios officiales unionis IKUE "Espero Katolika" disposuit, quamvis iam tunc graviter aegrotatus esset. Die 15 Augusti 1936 animarum curatorem communistae captaverunt, ut eum in carcerem conicerent. In via ad castra autem necatus est tormenta perpessus. 

Plura de cruciatu eius, de quo testimonia plura inter se diversa exstant, in libro *Testimoniatge de Fe i de Fidelitat* inveniuntur. Quem exaravit Iosephus M. Cervera i Berta sacerdos et edidit dioecesis Gerundensis anno 1991. 

## Nexus externi
* "Rerum novarum victima", historia bellicosa (1.4.2020) 

## Bibliographia 
* Amouroux, Jean. "Pastro Joan Font i Giralt. (1899-1936)". Apud: Katolika Esperantisto, 167/1999 https://web.archive.org/web/20060320091206/http://www.aleph.com.br/kce/historio-05-font.htm
* "Biografio de Pastro Juan Font Giralt". Apud: Espero Katolika, 1-5/1994. http://www.ikue.org/ek15_94.html
*Poblet i Feijoo, Francesc i Hèctor Alòs i Font: ''Història de l'esperanto als Països Catalans'', Barcinone 2010. ISBN ISBN 978-84-936728-6-7.
* Vita in paginis IKUE

## Notae
Categoria:Incolae Hispaniae
Categoria:Praesides IKUE
Categoria:Presbyteri catholici
Categoria:Paedagogi
Categoria:Bellum Civile Hispanicum
Categoria:Victimae Stalinismi
Caipirinha

thumb|*Caipirinha* simplex
**Caipirinha** (nomen Lusitanicum) est potio mixta generis *sour* et familiae *cocktail*, in Brasilia saepe parata. E cachaça, lumiis, saccharo, glacie conficitur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Ana Ferrareze, "A história da caipirinha" in *Casa e jardim* (2010?)
* Guilherme Grandi, "De remédio a drink: estudiosos afirmam que caipirinha chegou aos 100 anos" in *Gazeta do povo* (5 Februarii 2018)

## Nexus externi 
* "Origem da Caipirinha: Historia Completa" apud *Clube da Caipirinha*
* "Historia de la caipirinha" apud *Cóctel y Bebida*
* Marine Normand, "Le cocktail Caïpirinha : la recette originale et ses variations" apud *Villa Schweppes*
* Philip Reim, "Caipirinha: So bereitest du den Cachaça-Cocktail perfekt zu" (5 Augusti 2020) apud *Eye for Spirits*

Categoria:Potiones mixtae
Categoria:Ars coquinaria Brasiliana
Categoria:Verba Lusitana
Iohannes de Bockenheim

[thumb|upright=2|"Johannes de Herberdi de Bocklenahem clericus Wormaciensis" in munus "coci" die [1 Decembris 1417 accipitur: *Liber officialium* (MS. Vat. Lat. 8502) f. 124r]]
**Iohannes de Bockenheim**, qui medio saeculo XV floruit, clericus Germanus e dioecesi Wormatiana, coquus meruit coquinae communis iuxta papam Martinum V. Liber praeceptorum culinariorum, titulo *Registrum coquinae*, composuit.

[thumb|upright=2|Titulus *Registri coquinae* (MS. [Bibliotheca Nationalis Francica|BNF Lat. 7504 p. 66): "... per me Johannem Buckehen ..."]]
"Johannes de Herberdi de Bocklenahem clericus Wormaciensis ... cocus" et Iohannes Walling "supracocus" ambo die 1 Decembris 1417 in familiam pontificalem accepti sunt. E documento posteriori Iohannem de Bockenheim clientem fuisse liquet  episcopi Osiliensis confessoris futuro papae: eo tempore selectus est, sicut alii Germani, quo Martinus nuper in Concilio Constantiensi papa creatus, Constantiae in urbe etiam morabat. An Iohannes operam dedit Romae in urbe, an Constantiae tantum ubi Martinus annis 1417 et 1418 morabat, incertum est.

Manuscripto Parisiensi *Registri coquinae* sic se nominavit: "Incipit Registrum Coquinae ... per me Johannem Buckehen quondam coquus s. d. m. Martini Quinti".

## Opus scriptum 
* *Registrum coquinae*

## Notae 
## Bibliographia 
* Andrew Dalby, "Johann von Bockenheim" in  pp. 73-74
* 
* 

## Nexus externi 
* "Prostitute e ruffiani" apud *Cucina medievale*

Categoria:Nati saeculo 15
Categoria:Mortui saeculo 15
Categoria:Artifices Germaniae
Categoria:Scriptores de re cibaria
Categoria:Coqui
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Martinus V
Robertus de Nola

thumb|*Libre de doctrina per a ben servir, de tallar y del art de coch* (Barcinone, 1520) f. 2r: initium. Origo operis ad caput paginae datur: *compost per lo diligent mestre Robert coch del serenissimo senyor don Ferrando rey de Napols* 
**Robertus de Nola**, communiter *mestre Robert* vel "magister Robertus", qui annis 1470 floruit, regi Ferdinando I Neapolitano coquus meruit. Auctor fuit libri de re coquinaria, titulo brevi *Libre del coch*, qui liber Catalane anno 1520, Hispanice anno 1525 editus est.

An *mestre Robert* e Catalaunia ortus sit, haud pro certo habetur. Haec res deduci solet e duobus indicibus: magna pars praeceptorum, quae divulgavit, ex opere anonymo Catalauno *Llibre de sent soví* derivantur; ipse liber magistri Roberti Barcinone Catalauniae, textu Catalane scripto, primum prodit.  

## Bibliographia 
* Eliana Thibaut i Comalada, *Cuina medieval catalana : història, dietètica i cuina* (Valls: Cossetània, 2006 
* Alicia Rios, "Ruperto de Nola" in  pp. 277-278

Categoria:Nati saeculo 15
Categoria:Mortui saeculo 15 aut 16
Categoria:Artifices Italiae
Categoria:Auctores Catalani
Categoria:Coqui
Categoria:Scriptores de re cibaria
Dryomys

***Dryomys*** (a Graeco '** "quercus" et **' "mus") est genus rodentium familiae Gliridarum.

## Species 
**Dryomys laniger*, in Turcia
**Dryomys niethammeri*, in Pakistania
**Dryomys nitedula*, a media Europa ad mediam Asiam

## Nexus externi 
Categoria:Genera animalium
Categoria:Taxa Thomas
Categoria:Taxa 1905
Categoria:Rodentia
Cathedralis Florentiae

[thumb|alt=| [ecclesia cathedralis|Cathedralis noctu illuminata.]]
[thumb|alt=|[Sphaera aurea super tholum cathedralis.]]

Ecclesia **Cathedralis Florentiae** vel **Cathedralis Metropolitana Sanctae Mariae Floris**, in Italia etiam '''*Domus* Florentiae'* est aedificium notum Florentiae, Italiae; pariter ecclesia principalis et urbis symbolum, insuper unum ex clarissimis Italiae ipsae. Ecclesia, cum temporibus saeculi 15 erecta est, fuit magnitudine prima toto in orbe terrarum, hodie tertia in Europa, post Basilicam Sancti Petri et Ecclesiam cathedralem Mediolanensem. Metitur ecclesia 135 m longitudinis et 90 m latitudinis. Ecclesia cathedralis ab fundamento pristinae Ecclesiae Sanctae Reparatae surgit; simul urbis puncto, quo etiam aedes temporis Romani sitae erant.

Domus constructio, ordinata per *signoriam* (gubernationem) Florentiae, anno 1296 coepit, terminataque est anno 1436. Opera prima ab architecto Arnulphus de Cambio (1245–1302/1310) iussa sunt, architecti proximi Giottus Bondonis (1267–1337), Franciscus Talenti (1305–1369) erant. Denique Philippus Brunelleschi (1377–1446) cupulam famosam excogitavit.

Planities ecclesiae basilicam ex tribus navibus cum rotundo, super quo sedet cupula maxima ex muris ullo tempore facta, format. Praeterea intra ecclesiam invenitur opera tectoria planitiebus maxima ullo tempore picta: tria milia sescenti metra quadrata, ab pictoribus Georgio Vasario (1511–1574) et Friderico Zuccaro (1539–1609) paucis annis, a 1572 ad 1579 enim, perfecta. Cupulae superposita est laterna ex marmore cum terrassa 91 metris alta et conspectu panorama ad urbem. Anno 1887 iterum ex marmore de Aemilio Fabris (1807–1883) facta est ecclesiae frons architecturae neogoticae.

In Ecclesia Catholica Cathedralis Florentiae Archidioecesis Florentinae *basilica minor'' denominata est. Queat continere usque ad trecentos homines.

## Notae 
*Concilium Basiliense
*Gulielmus Dufay
*Eugenius IV
*Hieronymus Savonarola

## Nexus externi 
* Situs officialis Cathedralis Florentiae
* Descriptio Cathedralis
* 

Categoria:Ecclesiae cathedrales Italiae
Statio Media Gothoburgensis

thumb|Despectus in stationem mediam anno 2019.
**Statio Media Gothoburgensis** (vulgo *Göteborgs centralstation* sive *Göteborg C*) est statio ferriviaria in Gothoburgo sita, urbe secunda a maxima Sueciae quae ad incolas pertinet, anno 1858 aperta.

## Nexus externi 
* Statio ferriviaria apud goteborg.com
* Statio ferriviaria apud Din station

Categoria:Gothoburgum
Categoria:Stationes ferriviariae
Protuberantia occipitalis externa

In partis squamosae ossis occipitalis medio invenitur **protuberantia occipitalis externa** cum *puncto* eius altissmo vocato **inion**, quod systematis 10-20 EEG adhibetur. 

Protuberantiae connectuntur et ligamentum nuchae et musculus trapezius.

Nonnullis adulescentibus protuberantia maior, enthesopathia cum processibus circum ligamenti insertionem, est. Videtur, ut magnitudo eius virorum maior sit.

## Pinacotheca 

Fasciculus:External occipital protuberance - animation.gif|Positio protuberantiae occipitalis externae

## Notae 
* Capitis dolor

## Nexus externi 
* Charta calvariae interactiva

Categoria:Ossa capitis collique
Placidus Cappeau

thumb| Placidus Cappeau
**Placidus Cappeau** (25 Octobris 1808; 8 Augusti 1877) fuit poeta Francicus, qui poemate "Minuit crétiens" ("O Sancta Nox") innotuit, quod in cantum ab Adolpho Adam conversum est.

## Vita 
Die 25 octobris anno 1808 hora 8 p.m. in Roquemaure (Vardone) natus est. Erat filius vietoris Matthaei Cappeau et Agathae Louisae Martinet. De principio, fatalis erat ad patrem sequendum in arte familiare (vinificatione et vietoris opera); post autem casum academicus factus est. Casus indicit annis 8 habentibus dum "ludebat" cum amico suo Brignone. Brignon bombardam tenebat et manum eius vulneravit. Manus eius igitur amputandus erat. Pecunia a Brignone data, Cappeau *Collège Royal d’Avignon* interesse potuit. Dum interfuit, impedimento invito, praemium primarium effingendi attributus est anno 1825. 

Post Nemauso studuit, ubi potestatem litterae accepit, jurem Lutetiae studuit et potestas juris datus est anno 1831.

Patrem eius sequens, mercator vinorum liquorumque factus est. Cupiditas autem eius erat litterae.

Placido, poema "Minuit crétiens" (O Sancta Nox) in curru ad Lutetiam, in Matiscone Divioneque scripsit. Probabilius, hic cantus Nativitatis a Cappeau scriptus est modo solito. Adolphus Adam modulis eius nomen "la Marseillaise religieuse" (Massilia religiosa) dabit, de sententiis popularium seculariumque cogitabundus, et paulum sententiis Cappeau ipsi.
thumb

Scripta alia sunt *Le château de Roquemaure (*domus de Roquemaure), anno 1876 elatum, *Le roi de la fève* (rex fabae), *La poésie* (poesia), *Le papillon* (papilio) et *La rose* (rosa).

Amicus erat multorum auctorum magnorum de Félibrige, exempli gratia Frederico Mistral, Iosepho Roumanille, Alphonsus Daudet. Alphonsum de Lamartine quoque cognoscivit.

Die 8 Augusti 1877 in Roquemaure mortuus est, 68 annos natus.

## Bibliographia 
* Durieu (abbé Renatus), ''L'auteur du "Stabat Mater etiam christiani", Cappeau Placide,'' Nemausensis, Lacour, anno 1996.

## Nexus externi 
* Opera Placidi Cappeau in LibriVox

Categoria:Poetae Franciae
Urus

[thumb|Urus in libro [Sigismundus Herbersteinius|Sigismundi Herbersteinii pictus: "Urus sum, Polonis tur, Germanis aurox: ignari bisontis nomen dederant"]]
**Urus**, sive ***Bos primigenius***, est exstincta mammalium species familiae Bovidarum, quae Europam, Asiam, Africam Septentrionalem habitabat. Ultimus urus notus anno 1627 in Polonia mortuus est. Assuescentes autem ad homines uri boves domestici facti sunt.

Prisci auctores incerti erant, utrum urus et bison diversa animalia essent vel ad eandem speciem pertinerent. Ludovicus Henricus Bojanus urum a bisonte differre monstravit, nomenque *Bovis primigenii* ei imposuit.

## Apud scriptores antiquos 
Caesar urum in commentariis de bello Gallico sic describit:
Tertium est genus eorum qui uri appellantur. hi sunt magnitudine paulo infra elephantos, specie et colore et figura tauri. magna vis eorum est et magna velocitas; neque homini neque ferae, quam conspexerunt, parcunt. hos studiose foveis captos interficiunt. hoc se labore durant adulescentes atque hoc genere venationis exercent, et qui plurimos ex his interfecerunt, relatis in publicum cornibus, quae sint testimonio, magnam ferunt laudem. sed adsuescere ad homines et mansuefieri ne parvuli quidem excepti possunt. amplitudo cornuum et figura et species multum a nostrorum boum cornibus differt. haec studiose conquisita ab labris argento circumcludunt atque in amplissimis epulis pro poculis utuntur.

Gaius Plinius Secundus mentionem uri facit:
paucissima [animalia] Scythia gignit inopia fruticum, pauca contermina illi Germania, insignia tamen boum ferorum genera, iubatos bisontes excellentique et vi et velocitate uros, quibus inperitum volgus bubalorum nomen inponit, cum id gignat Africa vituli potius cervique quadam similitudine.

Et in Vergilii carminibus[ apparet urus:

Texendae saepes etiam et pecus omne tenendum,	
praecipue dum frons tenera imprudensque laborum;	
cui super indignas hiemes solemque potentem	
silvestres uri adsidue capreae sequaces	
inludunt, pascuntur oves avidaeque iuvencae.

tempore non alio dicunt regionibus illis	
quaesitas ad sacra boves Iunonis et uris	
imparibus ductos alta ad donaria currus.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Bos
Categoria:Exstinctiones Holocaenae
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa 1827
Categoria:Taxa Bojanus
Templa Abu Simbel

thumb|upright=1.5|Templa Abu Simbel

**Templa Abu Simbel** sunt duo templa Aegypti antiquae, prope Abu Simbel Nubiae, commune Aegypticum 290 km ab Syene distans, monumenta Pharaonis ('magnae domus') Rhamsis II. Pariter bellum Cadae (anno 1274 a. C. n.) commemorant. 

Anno 1968, ante Lacum Nasseranum a Moli Syenitica construendam, complexus amborum templorum in toto relocatus est.

Hodie templa sunt pars UNESCO Patrimonii Totius Mundi.

## Pinacotheca 

Fasciculus:John Beasly Greene (American, born France - (Ibsamboul. Spéos de Phré) - Google Art Project.jpg|Photographema annis 1854 factum
Fasciculus:Abu Simbel Temple May 30 2007.jpg|Facies anterior templi Rhamses II
Fasciculus:Egypt Abou Simbel6.jpg|Pharao Rhamses II pugnans

## Bibliographia
*Berg, Lennart. 1978. "The Salvage of the Abu Simbel Temples." Holmiae: International Council on Monuments and Sites. PDF.
*Fitzgerald, Stephanie. 2008. *Ramses II: Egyptian Pharaoh, Warrior and Builder.* Novi Eboraci: Compass Point Books. ISBN 978-0-7565-3836-1.
*Hawass, Zahi. 2000. *The Mysteries of Abu Simbel.* Cairi: The American University in Cairo Press.
*Verner, Miroslav. 2013. *Temple of the Word: Sanctuaries, Cults and Mysteries of Ancient Egypt.* Cairi: The American University in Cairo Press.

## Nexus externi 
* Situs UNESCO templorum Abu Simbel 

Categoria:Loci hereditatis mundialis in Aegypto
Epithelium transitionale

**Epithelium transitionale** est genus inter epithelia ex pluribus stratis compositum, ita *epithelium stratificatum* nominatur. Invenitur in pars ureteris prima (calyce, immediate post renem) velut in vesica urinaria. In vesica urinaria epithelium transitionale etiam **urothelium** dicitur. Urothelio facultas inter se movendi est, ita superficiem internam multitudinis urinae intra vesicam accomodari potest.

Epithelio transitionali facultas osteogenesis (formationem ossis) post operationem vesicae urinariae.

## Anatomia microscopica 
Epithelium transitionale vesicae urinariae (*urothelium*) compositum est ex stratis tribus ad sex. Architectura inter strata videtur eadem, tamen differentiatio cellularis ab base ad superficiem auget. Virtus specialis urothelii est facultas sua inter se moviendi ut superficies vesicae internae urinariae commutari potest.

## Physiologia 
Videtur, ut ureteris epithelio transitionali facultas substantiarum ingerendi ab urina est.

## Morbi epithelii transitionalis 
### Neoplasma 
Neoplasmata urothelii imprimis in vesica urinaria exoriuntur (→cancer vesicae), tantum centesimae quinque in ureteribus vel renibus (systemate pelvicalyceali). Rara sunt neoplasmata in natis ante quadraginta annos.

## Notae 
* Vesica urinaria

## Nexus externi 
* Definitio urothelii 
* Histologia epithelii transitionalis cum imaginis histologicis 
* Imago microscopio visa cum epithelio ureteris transitionali
* Imago microscopio visa cum epithelio vesicae urinariae transitionali

Categoria:Epithelia
Martes zibellina

***Martes zibellina*** (vel simplicius **zibellina**, interdum **sabella** et **sabellum**) est species mustelidarum, quae in tota fere Siberia, etiam in Corea et Esonia insula invenitur. Longitudo corporis est usque ad 56 centimetrorum, cauda autem est longitudine ad 20 cm. Taigam, praecipue *Pínus sibíricae* nemora incolit. 

 
## Nexus externi
Zibellina
Categoria:Mammalia Asiae
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1758
Ecclesia Cathedralis Compostellae

[thumb|[Ecclesia Cathedralis Compostellae cum sepuclro Iacobi Maioris est terminus perigrinationis Compostellanae.]]
**Ecclesia Cathedralis Compostellae** est ecclesia catholica in urbe Compostellae, Hispaniae, sita. Invenitur intra ecclesiam sepulcrum apostoli Iacobi Maioris.

Erecta erat ecclesia ab anno 1075 ad annum 1211, in toto ex granito facta. Iam anno 1122 Ecclesiae Catholicae Romanae Papa Callistus II (1050—1124) quemque annum cuius 25 Iulii diem solis (dominicam) futuram esse Iobeleum vocatum iri nuntiavit, quod Papa Alexander Tertius (1159—1181) confirmavit.

Anno 1896 ecclesia *Bien de Interés Cultural* (Lat.: "bona pro re culturae", patrimoniorum historicorum Hispanicorum nominata) declarata est. Ab anno 1985 ecclesia pars Patrimonii Totius Mundi est.

## Nexus externi 
* UNESCO situs interretialis de Compostella cum Ecclesia Cathedrali 

Categoria:Peregrinatio Compostellana
Categoria:Patrimonium totius mundi
Monumentum humanitatis

**Monumentum humanitatis** (Turcice: *İnsanlık Abidesi*, Armenice: *Մարդկության հուշարձան*) monumentum reconciliatonis fuit, quod Sarıkamış in Provincia Chorzenes in Turcia stabat.
## Historia
Anno 2006 Mahometus Aksoy sculptor Turca artificium in memoriam et Armenorum occidionis et interfectorum Turcarum dicaverat tamquam symbolum contritionis atque amicitiae conciliandae. Metrorum triginta fuit et duas partes congruentes habuit, ut in eo unus vir divisus cerni posset. Mense Aprili 2011 autem destructio incohabatur iussu praesidentis Reipublicae Turcicae Recep Tayyip Erdoğan, qui simulacrum gigans et adhuc infinitum rem taetram atque monstruosam nominavit. Itaque mense Iunio 2011 vestigia nulla iam restabant, quod facinus secundum Aksoy simile devastationi statuarum Buddhae in provincia Afghanica Bamiyan anno 2001 commissae. Naif Alibeyoğlu, burgimagister urbis Chorzenes quae inceptum proposuerat, diu de tali monumento somniabat.

Sodalitas Turcica *Anadolu Kültür* pelliculam documentariam praetitulatam *Monstruosa* fecit de historia monumenti ubi scrutinabatur etiam de indigenarum sententiis et de implicationibus politicis. Etiam duae causae actae sunt inter artificem et praesidentem, inter quas altera pro crimine laesae maiestatis. Pecuniam pactionis artifex accipere noluit.

## Nexus externi
*Jürgen Gottschlich "Denkmalstreit in der Türkei", Der Spiegel, 23.4.2011
*Descriptio monumenti multis cum photographiis
*Vita Mahometi Aksoy artificis

## Notae
Psalmus 70

[thumb|"Deus, in adiutorium meum intende" in libro horarum *Les Grandes Heures du duc de Berry* [saeculum 14|saeculi XIV]]
**Psalmus 70** (enumeratione Graeca **psalmus 69** dictus) libri Psalmorum verbis "**Deus, in adiutorium**" incipit; etiam habet superscriptionem: "Magistro chori. David. Ad commemorandum" (sic in Nova Vulgata). In hoc psalmo psalmista Deum precatur ut ab hostibus liberatur Totus psalmus fere idem est qui ultimi versûs psalmi 40 (39).

Ioannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit:

Quia Psalmus hic pars est dumtaxat quadragesimi, hoc forte sibi vult inscriptio Ad reminiscendum, quia David quinque istos versus aliunde sumptos in specialem aliquem usum accommodaverit.

## Verba psalmi 
Haec sunt verba psalmi 70 (69) ex versione vulgata Clementina:

1 In finem. Psalmus David in rememorationem, quod salvum fecerit eum Dominus.
2 Deus, in adiutorium meum intende;
Domine, ad adiuvandum me festina.
3 Confundantur, et revereantur, qui quaerunt animam meam.
4 Avertantur retrorsum, et erubescant, qui volunt mihi mala;
avertantur statim erubescentes qui dicunt mihi: Euge, euge!
5 Exsultent et laetentur in te omnes qui quaerunt te;
et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.
6 Ego vero egenus et pauper sum;
Deus, adiuva me.
Adiutor meus et liberator meus es tu;
Domine, ne moreris.

## Notae 
## Nexus externi 
* Psalmus 69 in versione Vulgata Stuttgartensi (iuxta Hebraicum)
* Psalmus 69 in Vulgata Clementina (versione Gallicana)
* Psalmus 70 in Nova Vulgata
* Psalmus 70 cum commentario Rashi 

Categoria:Liber Psalmorum
Relationes inter Hungariam et Rem publicam Coreanam

**Relationes**, quae inter **Hungariam** vigent et **Rem publicam Coreanam**, ad nexum pertinent diplomaticum inter Hungariam et Rem publicam Coreanam. Ex quibus Hungaria ambassiatam Seuli consulatumque Incheoni honorarium instituit. Res publica vero Coreana ambassiatam habet Budapestini.

## Historia 
Hae relationes suum sumunt initium ex missionum permanentium commercio inter ambas civitates, quod apparatis Olympiis Seuliensibus annuntiatum est. Quo annuntiato Hungaria prima ex civitatibus Sovieticae dicioni subiectis cum Re publica Coreana ambassiatores permutare coeperat. Eodem tempore officiales plerique variis ex civitatibus communisticis Seuli adfuere, neglecta Borealis Coreae provocatione, quominus Olympiis hae terra interessent. Hungaris pariter ipsae res rationesque cum gubernio Coreano inierunt.

Commercium cum Hungaria eo tempore aestimabatur 18 millionibus dollarii. Extensionem commercii ferunt primum Hungariae consilium relationibus fuisse constitutis. Plenae relationes diplomaticae formaliter 29o Ianuarii sequioris anni constituebantur. Eodem tempore Kim Pyong-il, Kim Il-sungi filius ambassiator in Hungariam pervenit. Hungariae commercium cum meridiana civitate initurae respondentes, eum Corea Borealis in Bulgariam transmisit. Quae civitas exemplum Hungariae sequebatur relationes cum meridiana republica apertura.

## Eventa memoratu digna 
### Defectio legati Boreocoreani 
Anno 2006o, legatus quidam ex populari republica oriundus suique propinqui civitati meridianae defecerunt, ambassiatam Coreae meridinae intrantes ibique asylum politicum petituri. Ad annum 2007um, commercium bilaterale increvit circiter 1.6 billionum dollario; investores Coreani maioris momenti societates complectuntur Samsung necnon Hankook Tire. Ambassiator Hungariae ad Coream Meridianam, Nicolaus Lengyel, servitio suo publico Octobri anni 2007i incohato, antea in missioni gubernali Pyeongyangensi operam dederat annis 1980is.

### Demersio navigii *Hableány* (2019) 
Die 29o Maii anni 2019i, navis recreativa, nominatim Hableány demersit, posteaquam ab alio navi, nomine Viking Sigyn fistucata est. Casus 25 homines ex 33 viatoribus Coreanis occidit, quorum unus deesse mansit (usque ad 15um Augusti anni 2019i).

Casus effecit, ut civitas Coreana Budapestinum operarios auxiliarios mitteret; quorum quidam prius participes fuere operationum auxiliarium exitii Sewolici anno 2014o. Ministra quoque rerum exterarum Kang Kyung-wha Budapestinum profecti erant visitatum eos qui exitii superstites viatorumque propinqui fuerunt.

## Vide etiam 
* Relationes exterae Hungariae
* Relationes exterae Rei publicae Coreanae

Categoria:Diplomatia
Categoria:Hungaria
Categoria:Corea
Lessinia

**Lessinia** (Francice *Lessines*, Picardice Valloniceque *Lissene*, Nederlandice *Lessen*) est urbs Belgicae, in provincia Hannonia ad  sita, inter Athum et . 

Lessinia saeculis 13 et 14 pars *terrarum litigiosarum* inter comitatus Flandriae et Hannoniae erat. 

Anno 1977 vici Bois-de-Lessines, Bina Acrinia (vulgo *Deux-Acren*), Ghoy, Hogium (vulgo *Ogy*), Ollignies, Papignies ac Wannebecq Lessiniae adiuncti sunt.

## Pinacotheca 

Fasciculus:0 Lessines 050918 (29).jpg|*Lessinia Urbs* in libro 
Fasciculus:0 Lessines 050918 (26).JPG|Forum et curia
Fasciculus:Lessines E1aJPG.jpg|Ecclesia Sancti Petri
Fasciculus:Lessines hopital ND de la rose.jpg|Pristinum 
Fasciculus:Lessines SI1aJPG.jpg|Lautumiae marmoris porphyretici

## Cives clari 
* Renatus Magritte

## Notae 
Categoria:Urbes Valloniae
Dies internationalis silvarum

thumb|Tellus visu ex astronavi Apollo 17
[thumb|[ars diurnariorum|diounarius scientista Daniel Murdiyarso, ad Institutum Internationale silvas invensigenti quaeset.]]
**Dies internationalis silvarum** est dies internationalis die 21 Martii quoque anno celebrata ad silvarum tegendarum propositum promovendum, quam instituit Forum Nationum Unitarum de Silva anno 2012 habitum; cui rei Institutum alimoniae et agriculturae provehendae quoque collaboravit.

Sententia anno 2020 fuit "Silva et diversitas biologica", anno 2021 "Anadasosis: via ad restructionem et beneficentia" et anno 2022 "Sliva et produtio et consumptio durabilis, anno 2023 "Sana silva pro sanis populibus", anno 2024 "Silva et innovatio" et anno 2025 "Silvae, certum oecosystema pro securitatis cibariae" est.

*Desilvatio
*Dies Telluris
*Dies internationalis diversitatis biologicae

## Nexus externi 
*Situs publicus a FAO (Anglice)

Categoria:Ritus Martii
Categoria:Silvae
Categoria:Oecologia
Categoria:Nationes Unitae
Musculus extensor hallucis longus

**Musculus extensor hallucis longus** est musculus dorsi pedis. Munus eius est flexio dorsalis hallucis. Imbecillitas musculi damnum segmentorum et L5 et S1 indicare potest.

## Anatomia macroscopica 
Musculus extensor est musculus membri inferioris est. Origo eius ab facie mediali fibulae velut membrana interossea cruris est. Tectus est musculus ab musculo tibiali anteriore est. Tendo musculi iam supra *retinaculum extensorum* formatur, infra retinaculum versus hallucem usque ad eius phalangem distalem currens.

## Physiologia 
Contractio musculi extensoris hallucis longi extensionem (levationem) hallucis perficit, minor in parte etiam pedis in toto.

## Examinatio medica 
Tendo musculi, imprimis halluce levato, facile discerni potest. Cursus ita versus crurem consequi potest.

* Indicem musculorum hominis

## Notae 
Extensor hallucis longus musculus
Coselskum

**Coselskum** (Russice Козельск, tr. ''Kozel'sk*) est urbs Russica antiqua, in regione Calugensi sita. Ad flumen Žizdram, Occae tributarium, situm est. Incolas 16&thinsp;427 (anno 2020) habuit.

thumb|left|Domus lignea Coselski
## Historia 
Ab anno 1146 notum est, cum dux Chernihoviae eam possidet. Anno 1238 a Bato septem hebdomades obsessum et  incensum est. In ducatum Karatscheviensem, postea in Magnum Ducatum Lituaniae inclusum est; ab annо 1708 in gubernio Moscuensi, postea in Calugensi. Eremiterium Optae (*Optina pustyn'*) prope Coselskum situm est.

## Nota 
## Nexus externi 
* De Coselsko  in  *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron'' 

Categoria:Urbes regionis Calugensis
Categoria:Condita 1146
Praeludium

[thumb|Praeludium primum in libro primo *Das Wohltemperirte Clavier* [Ioannes Sebastianus Bachius|Ioannis Sebastiani Bachii.]]
**Praeludium** est compositio musica, saepe brevis vel structurae simplicioris, saepe introductio ante maiorem partem musicam, ut in partibus temporum Baroci, at partes musicae Romanticismi praeludia non raro non partibus sequentibus pependerunt. Sensu stricto vocabula *prae ludium* significant "ante partem musicam ipsam". Nexus strictus parti principali non necesse sit.

Apertura similis est, sed potius quam praeludium, pars inter pares musicas est, ut in *Tibia Magica* Wolfgangi Amadei Mozart et permultis aliis operis musicis.
thumb|Apertura *Tibiae Magicae.*

## Historia
 praeludiorum notae clavicinibus aptae]] 
Prima praeludia notata erant res pro organo quibus musici ludebat ad musicam ecclesiasticam introducendam. Prima exempla exstantia sunt quinque brevia praeambula (ut appellabantur) in Tablatura Ileborghensi anni 1448. Postea sequebantur praeludia pro testudine aliisque chordophonis Renascentiae modo extemporaneo libere composita, quae primum adhibebantur ad digitos exercendos atque instrumenti intonationem qualitatemque sonorum probandam, ut in collectione rerum Ioannis Ambrosii Dalzae anno 1508 divulgatarum et *tastar de corde* (Italice, ad verbum 'probare chordas') appellatarum.

## Notae
## Bibliographia
*Apel, Willi. 1960. "Der Anfang des Präludiums in Deutschland und Polen." *Chopin Congress.* Varsoviae, 495–502.
*Archbold, L. 1985. *Style and Structure in the Praeludia of Dietrich Buxtehude.* Ann Arbor.
*Dehmel, J. 1989. *Toccata und Präludium in der Orgelmusik von Merulo bis Bach.* Cassel.
*Dietrich, F. 1931. "Analogie-formen in Bachs Tokkaten und Präludien für die Orgel." *Bach-Jahrbuch* 28: 51–71. ISSN 0084-7682. OCLC 224561758.
*Stauffer, G. 1980. *The Organ Preludes of Johann Sebastian Bach.* Ann Arbor.
*Wolff, Christoph. 1985. "Präludium (Toccata) und Sonata: Formbildung und Gattungstradition in der Orgelmusik Buxtehudes und seines Kreises." in *Orgel, Orgelmusik, und Orgelspiel: Festschrift Michael Schneider zum 75. Geburtstag,* ed. Christoph Wolff, 55–64. Cassel.
*Zenatti, Arlette. 1965. "Le prélude dans la musique profane de clavier en France au xviiie siècle." *Recherche* 5.

*Praeludium et fuga
## Nexus externi 
* Britannica.com. Definitio praeludii. 

Categoria:Genera musica
Categoria:Musica classica