open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Exstinctio humana

[thumb|Bellum [arma nuclearia|armis nucleariis causa extinctionis humanitatis esse potest.]]
**Humana extinctio** est extinctio gentis humanae quae hypothesi in futura fieri potest. Causae extinctionis humanae sunt bellum ab arma nuclearia, pandemia, calamitas naturalis, mutatio climatica, superincolatio, intellegentia artificialis, abusus biotechnologiae, e.t.c.

Sigismundus Freud enim in suo libro possibilitatem interfectionis omnes himonies vel exstinctionem causae instinctus aggressionismi et artis naturam regendi quae civilizatio parit. Quali scientista sicut Stephanus Hawking in ceteram planetam fugere postulat. Sed philosophus antinatalista David Benatar extinctionem humanam admisit. Etiam Motus voluntariae exstinctionis generis humani extincitionem generis humani affirmat pro protectione naturae et oecosystematis.

## Notae 
*Eschatologia
*Misanthropia
*Transhumanismus

Categoria:Exstinctio
Categoria:Eschatologia
Categoria:Philosophia vitae
Categoria:Theoriae ethicae
Rhaphidospora

***Rhaphidospora*** est genus plantarum florentium familiae Acanthacearum. Eius distributio geographica est Africa austrina et tropica, Madagascaria, et terrae ab Asia tropica ad Australiam orientalem.
 
## Species
Inter species *Rhaphidosporae* sunt sequentes.
**Rhaphidospora bonneyana* (F.Muell.) R.M.Barker
**Rhaphidospora cavernarum* (F.Muell.) R.M.Barker
**Rhaphidospora javanica* Bremek.
**Rhaphidospora luzonensis* (C.B.Clarke) Bremek.
**Rhaphidospora medullosa* Bremek.
**Rhaphidospora membranifolia* Miq.
**Rhaphidospora novoguineensis* Valeton
**Rhaphidospora platyphylla* (S.Moore) Bremek. ex A.R.Bean
 
## Notae
## Nexus externi
Categoria:Acanthaceae
Categoria:Genera plantarum
Categoria:Taxa Nees
Kičkalnia

**Kičkalnia** (Russice *Кичкальня*, Tatarice *Кычытканлы, Qıçıtqanlı*) est vicus in districtu Nurlatski Reipublicae Tatarstaniae.

## Historia 
## Notae 
## Nexus externi 
* Situs proprius 

Categoria:Tataria
Categoria:Loci habitati Russiae
Phileas Gilbert

**Phileas Gilbert** (die 11 Septembris 1857 ad montem Orusa natus; Colliaci mortuus anno fere 1942) fuit coquus et scriptor de re coquinaria.

Tiro Augustae Suessionum usque in 1874 pasticiarius laboravit, deinde Lutetiae in urbe. Ibi archimagirus apud popinam *chez Bonvalet* anno 1884 factus est. Denuo anno 1920 ad amicum Prosperum Salles se iunxit, coquum deversorii ''* ad montem Caroli, ubi a fornacibus meruit.

Dum *chez Bonvalet* operam dabat libellos periodicos *L’Art culinaire* cum Augusto Escoffier condidit et direxit. Praefationem scripsit operis Prosperi Salles et Prosperi Montagné, Monoeci anno 1900 divulgati, titulo *La Grande Cuisine illustrée*. Librum Augusti Escoffier principalem, *Le Guide culinaire* (1902), supplementumque *Le Livre des menus* (1912), ipse cum Aemilio Fétu ad prelum parare curavit. Ab anno 1912 usque ad mortem fasciculos culinarios *Almanach Hachette* composuit eodemque fere tempore libellos *Le Pot-au-feu* direxit. Anno 1938 una cum Escoffier praefationem composuit encyclopaediae *Larousse Gastronomique* a Prospero Montagné scriptum.

## Scripta potiora 
* 1890 : *La Cuisine rétrospective*
* 1893 : *Cuisine de tous les mois* Textus alibi
* 1903 (adiutor, auctore Auguste Escoffier) : *Le Guide culinaire* (Lutetiae) Textus apud Gallica; apud institutum Wellcome
* 1928 : *L'Alimentation et la technique culinaire à travers les siècles: etude suivie de La Vie professionnelle de Carême*  

## Notae 
## Bibliographia 
* "Gilbert (Philéas)" in Joseph Favre, ed., *Dictionnaire universel de cuisine pratique* (2a ed. 1905) vol. 3 p. 1024
* Denis Saillard, "Chefs contre gastronomes. Histoire d’une défaite médiatique (1880-1940)" in *Le Temps des médias* no. 24 (2015) pp. 44-65 Situs venalis

## Nexus externi 
* "Philéas Gilbert 1857 - 1943" apud *Livres Cuisine Recettes Histoire*
* "Philéas Gilbert" apud *Chef Simon*
* Imago Phileae Gilbert apud *Nouvelles gastromomiques''

Categoria:Nati 1857
Categoria:Mortui 1942
Categoria:Coqui
Categoria:Scriptores de re cibaria
Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Incolae Monoeci
IRM diffusionis

[thumb|DWI: [Apoplexia cerebri ope IRM diffusionis dinota: Area alba diffusionem aquae inter spatia cerebri intracellulare et extracellulare detrimento cellularum causa indicat.]]
**IRM diffusionis** vel **iconismus resonantia magnetica diffusione pensatus** vel, abbreviatura internationali **DWI**, est, ab anno 1985, sequentia IRM specialis, qua, ope diffusionis molecularum aquae, dissimilitudines imaginis IRM augeantur. Diffusio ad motus molecularum aquae, ut inter spatium extracellulare et intracellulare, spectat. Motus *dolosi*, ut in apoplexia cerebri, duorum temporum comparatione collocari possint: Sine motu valores aequales sunt et differentia 0 est, cum motu autem differentia >0 apparet. Eo modo regiones diffusionum aquae pathologicarum imago duarum dimensionum computari queat (imaginem vid.). Methodo hac apoplexia cerebri technicis conventionalibus maturius dignosci potest.

thumb|DTI: Iconismus tensore diffusionis factus nexus inter partes cerebri collocat.
Varietas est **Iconismus tensore diffusionis factus**, abbreviatura internationali **DTI**, quo motus aquae *normales* (et lineares et regulares) ope vectorum (hic *tensorum* nominantur) calculari possunt. Iconismus imagines cursuum tractuum nervalium ostendit.

## Notae 
## Nexus externi 
* Iconismus tensore diffusionis factus 

Categoria:Iconismus medicus
Sokayna Talhi

**Sokayna Talhi** (Zengange in oppido, nata die 28 octobris anno 1998 est athleta maroccana quae vitam degit Palafrufgell in oppido ab anno 2004 et saltus perticarii perita est. Cuius disciplinae palmam secundam campionatus Africani adepta est anno 2014, quo anno assulam altitudine 2,95  metrorum posuit.

## Notae 
Categoria:Homines vivi
Categoria:Mulieres
Categoria:Nati 1998
Casparus Bartholinus (secundus)

thumb|*De ovariis mulierum et generationis historia epistola anatomica*, 1678
**Casparus Bartholinus** **Secundus** (vulgo **Caspar Thomsen Bartholin**) natus die 10 Septembris 1655 Hafniae – mortuus die 11 Iunii 1738) fuit anatomista Danicus, qui primus descripsit "glandulas Bartholini" anno 1677.

## Vita 
Natus est in eximia familia hominum peritorum. Erat filius theologi et anatomistae Thomae primi Bartholini et frater theologi Ioannis Bartholini. Inventio tamen glandarum Bartholini saepe falso tribuitur avo suo, Casparo Bartholino, primo.

Casparus Bartholinus medicinam discere coepit anno 1671, cum 16 annos esset natus. Anno 1674, cum non plus quam 19 annos esset natus, nominatus est professor apud Universitatem Hafniensem a rege Christiano IV, cum tandem ei liceret apud alias nationes studia sua persequi. Quae nominatio scilicet facta est intercedente patre. Per tres annos postea studia persecutus est in Nederlandia, Gallia (ubi laboravit cum anatomista parisiensi Iosepho-Guichardo Du Verney) et in Italia.

Postquam rediit in Daniam, adeptus est cathedram, et docebat anatomiam et physicam. Fuit etiam ter rector Universitatis Hafniensis. Hic, discipulo Nicolao Stensen socio, persecutus est sua studia magni momenti de systemate glandulari.

Postea, Casparus Bartholinus interesse rei publicae coepit. Anno 1709 erat iudex apud Iudicium supremum, anno 1719 procurator generalis et anno 1724 Minister Oeconomiae.

## Opera 
* . Romae: B. Carrara, 1677 (Nam Bartholinus etiam de musica scripsit)
* . Amstelodami: J. H. Wetstein, 1678

## Notae 
Categoria:Alumni Universitatis Hafniensis
Categoria:Anatomici
Categoria:Incolae Daniae
Lingua Latgalica

**Lingua Latgalica** vel **Lettgallica** est lingua Baltica vel dialectus linguae Lettonicae. In Lettigallia circa 250 milia lingua Latgalica utuntur. A saeculo XVIII litterae Latgalicae notae sunt.

## Notae
## Nexus externi
* Lexicon Lettonico-Latgalicum

Categoria:Linguae Balticae
Categoria:Lingua Lettonica
Categoria:Balticum
Categoria:Lettigallia
Categoria:Linguae Lettoniae
Holger Drachmann

thumb|Holger Drachmann,, pictor et scriptor Danicus, anno 1888
**Holger Henrik Herholdt Drachmann** (natus die 9 Octobris 1846 Hafniae, mortuus die 14 Ianuarii 1908 Hornbæk, Selandia) pictor et scriptor Danicus fuit. 

## Vita
Holger, filius medici maritimi, Hafniae artibus studuit et pictor factus est. Aetate annorum XIX consuetudinem contraxit cum Carolo Bloch modo in patriam reverso. Tamen mox artem neglexit ut se rebus diurnariis dicaret. Itinera Europaea et mora in Anglia socialis miseriam ante eius oculos clare posuerunt.

Post reditum Hafniensem aehaesit turbae poetarum circa Georgium Brandes congregatae: ibi gratissimus et Commune Parisiorum anni 1871 laudabat et de Daniae angustiis spiritalibus plangebat.

In lyrcis posterioribus mare tamquam symbolum sollicitudinis, libertatis, fortitudinis ab eo cantatum est. In historiunculis autem realismo plenis piscatorum vitam praesertim descripsit. Optime videtur in creationibus eius error multorum burgensium Danicorum, qui incerti inter modum burgensem et liberalem titubabant. Et in Drachmann ideae democraticae magis magisque in nimium patriae amorem transierunt. Critica de societate burgensi moritura saepe in operibus sentiri potest.

Anno 1902 Skagen in Iutlandiam septentrionalem commigravit negotium pingendi sibi renovaturus. Eius domus anno 1911 in museum publicum *(Drachmanns Hus)* mutatum est. Stipendia ex 1917 *(Drachmannlegatet)* distribuuntur.

## Opera 
* Vølund Smed (1894)
* Unge Viser (1892)
* Forskrevet (1890)
* Sangenes Bog (1889)
* Midsommervisen - Vi elsker vort land (1885)
* I Storm og Stille (1875)
* Med Kul og Kridt (1872)
* Ranker og Roser (1879)
* Tannhäuser (1877)

## Bibliographia 
* Paul V. Rubow: *Holger Drachmann.* Munksgaard, Hafniae 1.1940 – 3.1950.
* Johannes Ursin: *Bibliografi over litteraturen om Holger Drachmann.* Roskild & Bagger, Hafniae 1959.
* Johannes Ursin: *Holger Drachmann.* Roskild & Bagger, Hafniae 1953. 

## Notae
## Nexus externi 
* 
* Opera Theodisce conversa
* De Drachmann pictore
* Opera apud kalliope.org
* Drachmanns Hus (museum)

Categoria:Pictores
Categoria:Nati 1846
Categoria:Mortui 1908
Categoria:Scriptores Daniae 
Categoria:Diurnarii Daniae
Metopium

***Metopium*** est genus plantarum florentium familiae Anacardiacearum. unde typus generis est *Metopium brownei.*

## Species
*Plants of the World online* quattuor species mense Iulio 2020 accepit:
**Metopium brownei* (Jacq.) Urb.
**Metopium gentlei* Lundell
**Metopium toxiferum* (L.) Krug & Urb.
**Metopium venosum* (Griseb.) Engl.

## Notae
## Bibliographia
*Browne, Patrick. 1756. *The Civil and Natural History of Jamaica in Three Parts.*

## Nexus externi
Categoria:Anacardiaceae
Categoria:Genera plantarum
Categoria:Taxa Browne
Categoria:Taxa 1756
Petasus

[thumb|[Mercurius petasatus et miles iunior, crater Graecus circa 380-370 a.C.n. factus.]]
[thumb|upright=0.8|*[Mulier floribus petasata.* Pictura a Petro Augusto Renoir facta (1889).]]
**Petasus** (a Graeco πέτασος) est vestimentorum genus, capitis tegmen. saepius duas partes habens, primam apicem formae hemisphaericae vel alius, quod caput ipsum tegit, et secundam alas (vel margines) tenuiores vel latiores, quae hominem a sole vel a pluvia niveque defendunt.  

Antiquitus pastores et viatores, iter longum facientes, petasos gerebant, qua de causa et Mercurius viatorum patronus petasatus figuratur.

Sunt permulta petasorum genera, exempli gratia
* Biretum
* Cassis
* Galea
* Mitra
* Petasus cylindricus
* Petasus meloneus
* Pilleus
* Sombrero

Oetsius, homo conglaciatus vulgo appellatus, qui inter annos 3400 et 3100 a.C.n. in vita erat, petasum ex cute ursina factum mortuus gerebat.  

## Notae
## Bibliographia
*Snyder, Jeffrey B. 1997. *Stetson Hats and the John B. Stetson Company 1865–1970.* Atglen: Schiffer. ISBN 0-7643-0211-6. 
*Walford, Jonathan. 2012 "History of Hats for Women." *Vintage Fashion Guild,* 19 Martii 2012. Kickshaw Productions. Editio interretialis.

## Fontes
Categoria:Historia culturae
Categoria:Mos vestis
Categoria:Vestimenta
Mitohormesis

**Mitohormesis** describit virtutem mitochondriorum metabolicam, qua mitochondria sub influentium dosibus minimis periculosorum actionibus adaptivis agunt, ut ea provocantibus sequentibus melius obtineantur. Responsum mitochondriale communicationem intracellularem *mitonuclearem* cum nucleo cellulae requirit.

## Mitochondrium 
## Hormesis in genere 
[thumb|[Phaenomenon hormesis cum effectu bi(-/tri-)phasico: Incrementum positivum, decrementum positivum, decrementum negativum.]]
Hormesis effectum bi-/tri-phasicum quorundam systematum biologicorum describit: Sub dosibus et minoribus ascendentibus effectus positivos (salubres) et ascendentes observari possunt. Dosibus iterum augentibus autem effectus descendentes, at positivos, perficiuntur, denique negativos (detrimentosos) (vid. imaginem).

## Mitohormesis 
Pariter *hormesis mitochondrialis* sive abbreviatura *mitohormesis* ad metabolismi sui ipsius incitationem describendam responsum biochemicum mitochondrii proposita est, quo phosphorylatione oxidativa pluria species oxygenii reactivas oriuntur cumque effectibus salutis bonis. Haec cogitatio hormesis autem in scientiis non generaliter omnibus accepta est. Quapropter restat dubius quomodo artes athleticae salubriter fiunt, incremento enim vel deminutione concentrationum radicalium oxygenii.

## Notae 
Categoria:Mitochondria
Le Rocher de Cancale

[thumb|Popina *Le Rocher de Cancale* anno [1907 ab Eugenio Atget lucis ope picta]]
***Le Rocher de Cancale*** ("scopulus Cancalensis") fuit popina restaurativa Lutetiae saeculo XVIII exeunte condita. Propter ostrea piscesque optime paratos laudabatur.

Ibi celebrabatur die 28 Novembris 1809 cena quaedam, convivis viginti quattuor, pretio mille francorum. Ibi coquus Langlais anno 1837 soleam Normannicam primum invenisse fertur; ibi in coquina anno circiter 1850 Urbanus Dubois laborabat.

Alexis Balaine, popinae patronus aevo Napoleonico, unus fuit iuratorum qui suadente Grimod de la Reynière congredi solebant ad illas delicias aestimandas quas tabernarii Lutetiae submiserant ut in itinerariis nutritivis *Almanach des gourmands* laudarentur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes fere coaevi
* 1805-1812 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 3 (1805) pp. 109, 179; vol. 4 (1806) p. 147; vol. 5 (1807) p. 305; vol. 6 (1808) pp. 243-245 (cf. pp. 160-173), vol. 7 (1810) pp. 219-221 et 147-150, vol. 8 (1812) pp. 234-236
* 1808 : Charles-Louis Cadet de Gassicourt, *Cours gastronomique*. 1808 (vide Julia Abramson, "Legitimacy and Nationalism in the Almanach des Gourmands (1803-1812)" in *Journal for Early Modern Cultural Studies* vol. 3 (2003) pp. 101-135, praecipue pp. 118-119 JSTOR)
* 1814 : Honoré Blanc, *Le guide des dineurs ou statistique des principaux restaurants de Paris* pp. 18, 24-30
* 1825 : Ioannes Anthelmus Brillat-Savarin, *Physiologie du goût* vol. 1 p. 277, vol. 2 pp. 200, 203
* 1835 : Abraham Hayward, "Gastronomy and Gastronomers" in *Quarterly Review* vol. 44  (vide pp. 131-133)
* 1842 : 
* 1846 : Eugène Briffault, *Paris à table* (Lutetiae: Hetzel, 1846) pp. 150-163

; Eruditio
* Matthieu Aussudre, "Le Rocher de Cancale, lieu symbolique du nouveau discours gourmand" in *Romantisme* n° 186 (2019) pp. 11-19
* Matthieu Aussudre, "Le Rocher de Cancale, monographie d'un grand restaurant ou l'histoire du premier restaurant de poisson" in *Papilles* n° 50 (Februario 2019) pp. 106-108
* 
* 

Categoria:Popinae Parisienses
Categoria:Grimod de la Reynière
Pactio mensurae metricae

[thumb|Civitates qui Pactionem ratam habent ([ruber)]]
**Pactio mensurae metricae** (Francice: *Convention du Mètre* et Anglice:*Metre Convention* vel *Treaty of the Metre*) est Foedus vel pactio internationalis die 20 Maii 1875 Lutetiae decreta ab organizatione Instituto Internationali Gravitatis et Mensurae (Francice: *Bureau international des poids et mesures* vel acronymum **BIPH**) est ad mensura metricam unificandum et confirmandum gradu internationali. Socii Pactionis initio 17 civitates erant.

Pactio anno 1921 mutata est et hodie 63 civitates hanc ratam habent et 40 civitates subscripserunt et participant.

## Notae 
*Dies mundialis metrologiae

## Nexus externi 
*Situs publicus

Categoria:Ius internationale
Categoria:Inventiones Franciae
Categoria:Mensura
Categoria:Lutetia
Categoria:Constituta 1875
Milites pro pace

[thumb|[Logotypus Milites pro pace]]
thumb|territoria uni Milites pro pace laboravit
[thumb|Tabula [graphum (mathematica)|graphi de activitate Militorum pro pace]]
**Milites pro pace** (Anglice: *United Nations Peacekeeping*) est potentia militaria Nationum Unitae constituti anno 1945 ad rem belli vel belli civili in pace salvandum apud Caput VII Chartae Nationum Unitarum.

Anno 1988, Praemium Nobelianum pacis accepit.

## Nexus externi 
*Situs publicus

Categoria:Nationes Unitae
Categoria:Constituta 1948
Categoria:Praemium Nobelianum Pacis
Manica (discretiva)

* Manica, Hispaniae regio (Hispanice *La Mancha*)
* Manica, vel *Oceanus Britannicus*, fretum inter Britanniam et terram continentem (Francogallice *la Manche*)
* Manicae, quae et *chirothecae*, manuum vestimentum
* Manicae (compedes), compedes manuum
Manicae

thumb|Manicae Nederlandicae saeculi XVII
**Manicae**, vel aevo recentiore saepius **chirothecae**, sunt manuum vestimentum, quod manus et bracchia vel manus tantum tegit. Manicae distinctae vel digitatae digito uniquoque vaginam separatam praebent, manicae autem continuae pollici separatam et ceteris digitis communem. Hodie permulta manicarum genera variis finibus destinata existunt.

[thumb|left|[Astronautarum manicae ad operandum in spatio aperto]]
## Notae
Categoria:Vestimenta
Categoria:Manus
Sinus Amundsenianus (Canada)

[thumb|Sinus Amundsenianus in [Territoria Septentrio-Occidentalia|Territoriis Septentrio-Occidentalibus Canadae]]
[thumb|upright=0.8|Despectus in Sinum Amundsenianum ex [satelles|satellite. Aqua caerulea clara videtur antequam glacies et nix liquescant.]]
**Sinus Amundsenianus** est sinus plerumque in Regione Inuvik Territoriorum Septentrio-Occidentalium Canadae minimeque in Regione Kitikmeot provinciae Nunavut situs est. Qui sinus insulas Banksianam et Victoriam a continente disiungit. Circiter 400 chiliometra longus et circiter 150 chiliometra latus est, ubi Mare Beaufortii attingit.

Sinus, qui a Rodoaldo Amundsen exploratore Norvegico ab anno 1903 ad annum 1906 explorabatur, ad occidentes Transitus Boreo-Occidentalis fines iacet, ad claram viam quae ab Oceano Atlantico ad Oceanum Pacificum ducit.

Pauci homines oras huius sinus incolant, sed nonnulla oppida parva vicique vigent, inter quos Portus Sachsianus, Ulukhaktok, et Paulatuk.

*Delphinapteri leucades,* pinnipedia, *Salvelini alpini,* *Arctogadi,* et etiam salmonidae aquis utuntur. Salmones *nerka* et *gorbuscha* in aquis propinquis inter 1999 et 2001 primum apparuerunt.

*Fretum Principis Cambriae
*Fretum Victoriae
*Oceanus Arcticus
*Sinus Storkersonianus

## Notae
## Nexus externi
* "On the Edge of Ice in the Amundsen Gulf."
*

Categoria:Archipelagus Arcticus
Categoria:Mare Beaufortii
Categoria:Regio Arctica
Categoria:Sinus Canadae
Categoria:Sinus Oceani Arctici
Orsa (urbs)

**Orsa** vel **Orssa** (Albaruthenice et Russice Орша, *Orša*) est urbs in regione Vitebscensi Rutheniae Albae, ad Borysthenem flumen sita, 108&thinsp;100 incolarum anno 2020 habens.

[thumb|left|Ecclesia cathedralis [Michael (archangelus)|Michaelis Archangeli et collegium Iesuitarum Orsanum]]
## Historia 
Orsa in *Narratione annorum praetritorum* sub anno 1067 primum memorata est. Pars ducatus Polotiensis erat; tunc Vseslaus Brecislai filius in Orsa a Iaroslai filiis captus est. Postea pars ducatus Minscensis; tunc Glebus Vseslai filius dux Minscensis arcem Orsae construxit. Iterum Polotiensis facta est anno 1119 et Lituana anno 1359. Polonia primum divisa pars gubernii Mohiloviensi Imperii Russici facta est. Ab exercitu Napoleonis anno 1812 incensa est (tunc et Stendhal Orsam visitabat et Evangelium Orsanum, manuscriptum saeculi XIII, in urbe a Francogallis relicto, inventum est).

## Nota 
## Nexus externi 
Categoria:Urbes regionis Vitebscensis
Categoria:Condita 1067
Les Trois Frères Provençaux

[thumb|Depictio popinae restaurativae *Les Frères Provençaux* in libellis Britannicis *[Illustrated London News* (1846)]]
***Les Trois Frères Provençaux*** ("Tres Fratres Provinciales"), videlicet Massilienses Maneille, Barthélémy, Simon, popinam restaurativam sub hoc cognomine Lutetiae ab anno 1786 direxerunt, a principio ad viam Helvétius, mox in Palatio Regio mutatam. Popina propter fercula Provincialia optime parata celebrabatur.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|Charta ferculorum popinae *Les Trois Frères Provençaux* anno fere 1810 impressa ([Collectus tabularum cenatoriarum Divionensis)]]
; Fontes fere coaevi
* 1803-1812 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 1 (1803) 2a ed. p. 179; vol. 3 (1805) p. 102; vol. 4 (1806) p. 146; vol. 6 (1808) p. 242; vol. 8 (1812) p. 238
* 1813 : Joseph Etienne de Jouy, ''L'Hermite de la Chaussée d'Antin, ou Observations sur les moeurs et les usages parisiens au commencement du XIXè siècle* vol. 2 p. 241
* 1814 : Honoré Blanc, *Le guide des dineurs ou statistique des principaux restaurants de Paris* pp. 16, 19, 94-103
* 1825 : Ioannes Anthelmus Brillat-Savarin, *Physiologie du goût* vol. 2 pp. 200, 203
* 1846 : Eugène Briffault, *Paris à table* (Lutetiae: Hetzel, 1846) pp. 151-158
* 1867 : Alfred Delvau, *Les plaisirs de Paris'' (Lutetiae, 1867) p. 128

; Eruditio
* 

## Nexus externi 
* 

Categoria:Popinae Parisienses
Categoria:Constituta 1786
3
Ioannes Memling

**Ioannes Memling** vel **Memmelinc**, anno 1433 vel 1435 Selingostadii (in electoratu Moguntino) natus et die 11 Augusti anno 1494 Brugis mortuus, fuit pictor Flandricus Theodiscae originis. 

[thumb|left|[Natura mortua ab Ioanne Memling circa annum 1485 picta]]
Bruxellis in officina Rogerii van der Weyden laboraverat. Officinam propriam solum post mortem Rogerii anno 1464 condidit. Anno 1465 civis Brugensis factus est. Stilum proprium serenitatis et dulcedinis plenum Memling exercebat, qui exemplar contemporaneis eius factus est, praecipue Magistro legendae sanctae Ursulae. Circa centum opera nota sunt, quae Ioanni Memling vel officinae eius attribuuntur. Haec sunt altaria, imagines Beatae Virginis et effigierum magni momenti series.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Flandria
Categoria:Pictores Belgicae
Categoria:Brugae
Categoria:Pictores Germaniae
Cordax

thumb|Puella non cordacem ducit sed fortasse tamen aliquid id genus.

**Cordax** (Graece κόρδαξ) fuit saltandi genus a Graecis antiquis ad Romanos translatum, cuius singulorum motuum descriptio nobis non pervenit, at tamen minima quaedam ex auctoribus antiquis conligi possunt. Origo cordacis nobis latet, nec quicquam certi de etymologia *cordacis* dici potest. Cum *cordax* vocabulis cognatis carere videatur, relinquitur, ut consentientes Alphonso Nehring putemus *cordacem* vocabulum ex Asia Minore oriundum esse. Dicit Lucianus cordacem a Satyris inventum esse. 

## De natura cordacis 
Prima mentio cordacis legitur apud Aristophanem, qui ceteros suae aetatis comoedos, praesertim Eupolin, reprehendit, quod vili calliditate vetulam ebriam (γραῦν μεθύσην) in scaenam inducere soleret, quae cordacem saltaret. Cordax fuisse videtur saltatio comica (κωμικὴ ὄρχησις), et quidem rudis plebeiaque, qua aliqui veteres comoedi — tales quos Aristophanes recusare videtur — uti solebant. Cordax, saltatio illa lasciva effrenata strepens interdumque obscena, non solum in veteris comoediae theatris usurpabatur. Etiam in epulis et conviviis saltator vel saepius saltatrix cordacem ducebat, nam ebrietas ad cordacem trahebat. Aristophanes prae se fert apud deteriores comoedos moris esse aniculam ebriam inducere. Etiam Theophrastus in sexto *Characterum* libro, quo amentiam pertractat, dicit hominem amentem, licet sobrius sit, cordacem saltare audere. Apud Petronium Trimalchio comissabundus Fortunatam uxorem suam ita extollit: "cordacem nemo melius ducit." Etiam Iuvenalis, qui verbo *cordacis* non utitur, in undecimo Saturarum libro de hac saltatione tractare putatur, nam v. 183-184 dicit puellas plausu probatas tremulo clune ad terram descendere, quod ad id genus saltationis referri videatur, quae hodie tsifteteli vocatur. 

## Notae 
## Bibliographia 
* Delavaud-Roux, Marie-Hélène (1997) Danser chez Aristophane. Apud Thiercy, Pascal & Menu, Michel (eds.), *Aristophane: la langue, la scène, la cité*, 295-307. Levante Ed.
* Karayanni, Stavros Stavrou (2009) *Dancing Fear and Desire: Race, Sexuality, and Imperial Politics in Middle Eastern Dance.* Wilfrid Laurier University Press.
* Latte, Kurt (1913) *De saltationibus Graecorum*. Töpelmann.
* Lawler, Lillian Beatrice (1964) *The Dance of the Ancient Greek Theatre.* University of Iowa Press. 
* Nehring, Alfons (1925) Griech. τίταξ, τιτήνη und ein vorgriechisches κ-Suffix. *Glotta* 14: 163-192.

Categoria:Saltatio
Categoria:Theatrum Graecum antiquum
Assyrii (antiquitas)

**Assyrii** (Accadice Assūrāju) fuerunt populus, qui antiquitate in media septentrionalique Mesopotamia (quae regiones his diebus ad Iracam Turciamque pertinent) habitabat. Assyrios ex secundo millesimo a.C.n. ad Tigrim medium sedes collocavisse repertis archaeologicis confirmatum est. Saepius partes Mesopotamiae Syriaeque septentrionales una cum Babylone urbe in dicionem suam redigerunt. Ad culturam Assyriam plurimum Sumerica contulit. Deus principalis fuit Assur, patronus urbis homonymi.

## Lingua Assyrica 
Lingua Assyrica est dialectus linguae Accadicae, quae ad linguas Semiticas pertinet.

## Historia 
## Bibliographia 
* Eva Cancik-Kirschbaum: Die Assyrer. Geschichte, Gesellschaft, Kultur. C.H.Beck, Monaci 2003, ISBN 3-406-50828-6.
* Francis Joannès: Dictionnaire de la civilisation mésopotamienne. Robert Laffont, Parisiis 2001, ISBN 2-221-09207-4.
* Karen Radner: Ancient Assyria, Oxford University Press: Oxoniae 2015.

## Nexus externi 
* Johannes Renz: Assyrien / Assyrer. In: Michaela Bauks, Klaus Koenen, Stefan Alkier (ed.): Das wissenschaftliche Bibellexikon im Internet (WiBiLex), Stuttgardiae 2006 ss., visum die 03.06.2021.
* Effossiones in urbe Assur annis 2000 et 2001
* Historia effossionum in urbe Assur

Categoria:Assyria
Categoria:Gentes Asiae antiquae
Franciscus Robert

[thumb|upright=1.25|Titulus operis [Maria Antonius Carême|Antonini Carême ''Le Cuisinier parisien, ou l'art de la cuisine française au XIXe siècle* (1828), ubi laureata sunt nomina coquorum a quibus Carême se scientiam suam didicisse confessus est: supra ad sinistram partem "Robert" legitur]]
**Franciscus**, vulgo *François* **Robert**, qui saeculo XIX ineunte floruit, fuit coquus.

Iuxta Raimundus de Boisgelin de Cucé cardinalem archiepiscopum Aquissextiensem coquus meruit. Quo anno fere 1789 emigrato, Robert se restaurator in Palatio Regio Parisiensi cum fratre constituit. Sub hoc titulo a Grimod de la Reynière in *Almanach des gourmands* anno 1803 necnon postea laudatus est. Anno autem fere 1806 popinam fratri commisit: ipse enim convocatus est ad hospitium "cuiusdam nobilis" (*d'un grand personnage*) dirigendam, videlicet Hieronymi Bonaparte. Epulum matrimoniale die 22 Augusti 1807 paravit huius cum . Robert ipse Antoninum Carême convocavit ut ad illam cenam inter subalternos laboraret; ipse ut coquinae praefectus iuxta Georgium principem regentem operam daret. Carême annis posterioribus Robert praeceptorem suum coquorumque eius temporis principem censebat. Opus Carême *Le Maître d'hôtel français* fratribus Robert dicatum est.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes fere coaevi
* 1803-1810 : 
* 1804 : Louis-Marie Prudhomme, *Miroir de l'ancien et du nouveau Paris, avec treize voyages en vélocifères dans ses environs* (Lutetiae) vol. 2 p. 83
* 1822 : 
* 1825 : Ioannes Anthelmus Brillat-Savarin, *Physiologie du goût'' vol. 1 p. 277, vol. 2 p. 200
* 1828 : 

; Eruditio
* 

Categoria:Nati saeculo 18
Categoria:Mortui saeculo 19
Categoria:Coqui
Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Maria Antonius Carême
Categoria:Popinarii
Dies mundialis birotarum

[thumb|Res Diei Mundialis Birotarum anno [2018 Novi Dellii habita.]]
[thumb|upright=0.8|[Mulier birota Hafniae utitur.]]
**Dies Mundialis Birotarum** est res quae die 3 Iunii quotannis celebratur, a Conventu Generali Consociationis Nationum anno 2018 ad usurpationem birotarum promovendam pro protectione naturae, oecologismo, et progressu durabili contra pollutionem decreta.

Dies etiam saluti hominum habitum vitae de metabolismo contra diabetem mellitum favet.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs interretialis diei proprius. (Anglice)

Categoria:Birotae
Categoria:Nationes Unitae
Categoria:Ritus Iunii
Véry Frères

thumb|Ichnographia satyrica milites Britannos bibulos e popina restaurativa *Véry Frères* exeuntes monstrans (1815)
***Véry Frères*** ("Fratres Véry"), videlicet Ioannes Franciscus et Ioannes Baptista Véry, popinas restaurativas sub hoc cognomine Lutetiae ab anno 1787 direxerunt, primam in Palatio Regio, aliam deinde in hortis regiis Tegulariarum. Popina in Palatio Regio propter fercula optime parata celebrabatur. Anno 1826 apud Véry in Palatio Regio Dionysius Iosephus Vuillemot tiro laborabat. Popina anno 1850 in fabula scaenica celebrata (titulo *Un garçon de chez Véry*), anno circiter 1860 clausam fuisse dicitur.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|Charta ferculorum popinae *Véry Frères* anno fere 1792 impressa ([Collectus tabularum cenatoriarum Divionensis)]]
; Fontes fere coaevi
* 1803-1810 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 1 (1803) 2a ed. pp. 169-170, 179, vol. 3 (1805) 2a ed. pp. 91-92, 101; vol. 4 (1806) p. 142; vol. 5 (1807) p. 321; vol. 6 (1808) pp. 240-242; vol. 7 (1810) pp. 39, 214-215; vol. 8 (1812) pp. 232-233
* 1804 : Louis-Marie Prudhomme, ''Miroir de l'ancien et du nouveau Paris, avec treize voyages en vélocifères dans ses environs* (Lutetiae) vol. 1 p. 151, vol. 2 p. 83
* 1814 : Honoré Blanc, *Le guide des dineurs ou statistique des principaux restaurants de Paris* pp. 13, 20, 22, 194-202
* 1825 : Ioannes Anthelmus Brillat-Savarin, *Physiologie du goût* vol. 1 p. 277, vol. 2 pp. 200, 203
* 1835 : Abraham Hayward, "Gastronomy and Gastronomers" in *Quarterly Review* vol. 44  (vide pp. 135-136)
* 1846 : Eugène Briffault, *Paris à table* (Lutetiae: Hetzel, 1846) pp. 151, 173-174
* 1859 : "Une carte de Véry il y a cinquante-six ans" in Charles Monselet et al., *La Cuisinière poétique* (Lutetiae: Lévy, 1859) pp. 49-52
* 1867 : Alfred Delvau, *Les plaisirs de Paris* (Lutetiae, 1867) p. 129

; Eruditio
* George Lang, "Restaurant" in *Encyclopaedia Britannica online''
* 

Categoria:Popinae Parisienses
Categoria:Constituta 1787
2
Articulatio talocruralis

**Articulatio talocruralis** (TA: A03.6.10.002) est articulus membri inferioris, inter crus et pedem situs.

Notae sunt fracturae fibulae distalis secundum *Danis-Weber* (sive sec. *Weber*). Typis A et B earum articulatio vulneratur.

## Anatomia topographica 
Articulatio talocruralis est articulus inter tibiam, fibulam et astragalum (s. tarsum). Supra tibia (medialiter) et fibula (lateraliter) *malleolos* furcae instar ("furcam malleolarem") formant. Infra *trochlea* tali invenitur. Faciebus articularibus ossa haec tria articulationem constituunt. Circum ossa ligamenta haud tenuia relationem ossium inter se, ita articulationem talocruralem, sustinent: ligamenta collateralia et mediale et laterale.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Gray354.png|Ligamentum collaterale *mediale* inter tibiam et pedem
Fasciculus:Gray355.png|Ligamentum collaterale *laterale* inter fibulam et pedem
Fasciculus:Weber Classification - latin.svg|Typi fracturarum fibulae A, B, C.

## Notae 
Categoria:Crus
Categoria:Pes
Potagium

[thumb|*[Hochepot* Flandrense]]
**Potagium** (Francogallice *potage*) est ferculum, e carnibus sive et holeribus liquore coctis constitutum, quod omne in unum infertur. Potagia in arte coquinaria Francica mediaevali evoluta sunt alibique accipiuntur.

## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1804-1805 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 2 (1804) pp. 29-34;  vol. 3 (1805) pp. 12-18

* Hochepot

!
Categoria:Ars coquinaria Francica
Troca

**Troca** (Lituanice *Trakai*) est urbs districtus Vilnensis Lituaniae. Inter tres lacus sita est. Incolarum 5400 anno 2019 habuit.

## Historia
A Gedimino saeculo XIII exeunte *Troca Prisca* prope locum urbis hodiernum (*Troca Nova*) condita est. Ab anno 1316 ad annum 1323 caput Magni ducatus Lituaniae erat. Castellum Trocense dimidia parte secunda saeculi XIV aedificatum est. Keystutus dux Trocensis fuit et Vitoldus Trocae natus est. 

Palatinatus Trocensis Magni ducatus Troca caput fuit.

thumb|left|Castellum Trocense

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Urbes Lituaniae
Categoria:Magnus ducatus Lituaniae
Hamus

[thumb|Hamus saeculi XIII ([ducatus Resaniensis)]]
**Hamus** est uncus ferreus, ex quo piscatores escam suspendunt, quam dum captant, pisces ore capiantur. Ita factus est, ut facilius infigatur, infixus autem evelli nequeat.

## Fontes
Categoria:Instrumenta piscatus
Caccabus (cibus)

**Caccăbus** (-i m.) (Hispanice et Eunavice *cachopo*; Asturice *cachopu*)  proprium gastronomiae Asturicae ferculum, in Hispaniā, est. E duabus magnis laminulis bovillis consistit, inter quas perna montana (Hispanice *jamón serrano*) et caseus collocantur. Hoc totum frixum calidumque editur, cum ovo, farinā ac pane contrito involutum esset, et patatarum, capsicorum aut agaricorum ornamento ministrari solet.
thumb|Caccabus.
## Etymologia
Hispanicum vocabulum *cachopo* -cuius etymon Latinum vocabulum *caccabus* est, quod vicissim mutuatum e Graecis vocibus *κάκκαβος* seu *κακκάβη* est- vacuos truncos aptos servandis intus agricolaribus instrumentis significat; quamquam Latine significat, secundum Varronem, "vas ubi coquebant cibum" quod "ab eo caccabum appellarunt". Propter horum vacuorum truncorum similitudinem, hoc Hispanicum vocabulum significationem harum duarum laminularum pane contrito involutarum accepit.

## Historia
Primas mentiones Asturico de caccabo doctor Caspar Casal, ineunte saeculo XVIII, colligit. In cuius libro *El libro de cocina*, in lucem a gastronomā Adelā Garrido anno 1938 edito, hoc ferculum Hispanice *filete a la asturiana* (scilicet "laminulam modo Asturico") nuncupatum apparet. Cuius plebis favor annis 1950 accidit, quia. anno 1950, sellariola Pelayo Oveti id in suum escarum indicem incorporat. Ut dicit criticus gastronomicus Iosephus Ignatius Gracia Noriega, "caccabus antiquum semesorum obsoniorum ferculum Asturicis a burgensibus ineunte saeculo XX cognitum erat, sed definitivum eius pondus usque ad exeuntes annos 1950 aut ineuntes 1960 bonā aliquarum Ovetensium et Graduensium sellariolarum ope praesertim non advenit".
thumb|Caccabus.
Hac primigeniā a formā ortae sunt plurimae variationes caccaborum piscium, pullinae aut suillae; et conchyliis, salitā, fungis, capsicis, caseis et asparagis fartorum inter alia.

Sueta est, ultimis annis, editio libellorum et itinerariorum sellariolarum ubi optimi caccabi apponuntur. Etiam sueta est celebratio ludorum caccabi, inter quos excellit mensis caccabi, celebratus Matriti Novembre anni 2016.

## Optimus caccabus in Hispaniā
Ex anno 2012, celebrantur aliquot campionatūs dissimilibus in Hispaniae regionibus, inter quod certamen caccaborum Asturiarum, a societate *Guía del cachopo* organizatum, excellunt.

## Mentiones
Categoria:Ars coquinaria Hispanica
Categoria:Asturiae
Categoria:Fercula bubula
Categoria:Fercula porcina
Categoria:Fercula e caseo
Anthelmus Richerand

**Anthelmus Richerand**, praenominibus vulgaribus *Balthasar-Anthelme* aut *Anthelme-Louis-Claude-Marie* (Bellicii die 4 Februarii 1779 natus; Lutetiae mortuus die 23 Ianuarii 1840) fuit chirurgus et physiologus.

Filiolus de fonte et amicus Ioannis Anthelmi Brillat-Savarin iuris consulti et ganeonis, alumnus fuit facultatis medicae Parisiensis (quae sub novis rebus "Schola medica" appellabatur). Auctor fuit *Nouveaux élémens de physiologie* ("Nova elementa physiologiae", 1801) aliorumque operum medicorum.

## Notae 
## Bibliographia 
* Jean-Anthelme Brillat-Savarin, *Physiologie du goût* (Lutetiae, 1826) vol. 1 pp. 5-30

## Nexus externi 
* "Richerand, Balthasar Anthelme (1779-1840)" apud ''S'écrire au XIXe siècle: correspondance familiale''

Categoria:Nati 1779
Categoria:Mortui 1840
Categoria:Chirurgi Franciae
Categoria:Physiologi
Categoria:Medici Franciae
Categoria:Alumni Universitatis Parisiensis
Georgius Macropedius

**Georgius Macropedius** (Nederlandice *Joris van Lanckvelt*), anno 1487 natus et anno 1558 mortuus, fuit humanista Nederlandicus, comoediarum Latinarum scriptor, quarum *Hecastus* notissima est.

thumb|200px|*Hecastus*, Antverpiae 1539
## Vita
Novem annos natus in Silvam Ducis venit, ubi in schola Latina educabatur et cum fratribus a Vita Communi vivebat. Anno 1502 unus fratrum factus est, anno 1512 sacerdos. In schola eadem docebat, annis a 1524 ad 1527 Leodii scholae sancti Cherubim rector fuit, a 1530 ad 1558 Ultraiecti rector Collegii sancti Hieronymi. Guilielmus Canterus, Gerardus Mercator, Ioannes Wierus discipuli Macropedii erant. De peste mortuus est.

## Opera
Comoedias iam post annum 1506 componere incepit. Annis 1552 et 1554 *Omnes Georgii Macropedii fabulas comicas* edidit; post hanc editionem drama solum conscripsit, *Iesus Scholasticus*. *Epistolicam* vel *Methodum de conscribendis epistolis* edidit aliosque libros. 

Comoediae Macropedii sunt:

* Aluta (1535)
* Adamus
* Andrisca (1537)
* Asotus
* Bassarus
* Hecastus
* Hypomone
* Iesus Scholasticus
* Iosephus
* Lazarus Mendicus
* Petriscus
* Rebelles

thumb|200px|*Epistolica* Macropedii (Londinii 1649)
## De imagine
In vestimento fratrum a Vita Communi Macropedius a Philippo Galle cum inscriptione  figuratus est.

## Bibliographia
*R. Dammer, B. Jeßing: *Der Jedermann im 16. Jahrhundert. Die Hecastus-Dramen von Georgius Macropedius und Hans Sachs*. de Gruyter, Berolini et Novo Eboraci 2007, ISBN 978-3-11-019944-4.
* H. Giebels, F. Slits: *Georgius Macropedius 1487–1558. Leven en Werken van een Brabantse humanist*. Zuidelijk Historisch Contact, Tilliburgi 2005, ISBN 90-70641-65-8. (inkl. CD-ROM mit Transkriptionen aller Werke)
* Jan Bloemendal (Ed.): *The Latin Playwright Georgius Macropedius (1487–1558) in European Contexts*. (= European Medieval Drama. 13). Brepols Publishers, Turnholti 2009, ISBN 978-2-503-53091-8.
* O. W. Tetzlaff: *Holländische neulateinische Dramen in ihrer Einwirkung auf das Deutschland des sechzehnten Jahrhunderts*. Augustiniae 1969.

## Nexus externi
* *Omnes Georgii Macropedii fabulae comicae, pars 1
* Comoediae Macropedii in *De Heinsius-Collectie*
**Hecastus*, Antverpiae 1541
**Hecastus'', Argentorati 1636
*Apotheosis D. Georgii Macropedii extemporali carmine per Christophorum Vladeraccum Silviducum lusa, Antverpiae 1565

Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Comici
Categoria:Scriptores Nederlandiae
Categoria:Canonici Regulares Sancti Augustini Fratrum a Vita Communi
Patatae frictae

[thumb|"*Deux sous de frites*", i.e. patatae frictae duorum solidorum: [cibus viarius Parisiensis (Emile Goudeau, *Paris qui consomme* [1893] contra p. 116)]] 
**Patatae frictae**, Francogallice *frites* vel plenius *pommes frites*, sunt cuppedia saepissime sub specie cibi viarii seu prompti venditata, saepe etiam in popinis sicut paropsis variorum ferculorum inlata. E patatis in baculos concisis, oleo frictis, parantur.

Ferculum q.d. nationale Britannicum, nomine *fish and chips* ("piscis patataeque frictae") ex his partim constituitur. 

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1893 : "Deux sous de frites" in Emile Goudeau, *Paris qui consomme* (Lutetiae, 1893) pp. 116-120

## Nexus externi 
Categoria:Solanum tuberosum
Categoria:Cuppedia
Categoria:Cibus viarius
Categoria:Cibus promptus
Assyrii (praesens aetas)

[thumb|[Tur-Abdin sedes Assyriorum tralaticia habetur.]]
thumb|Familia Assyrica in Mavana modo tralaticio butyrum conficit.
thumb|Monasterium Matris Dei in Hah, antiquitate posteriore aedificatum, in regione historica nomine Tur-Abdin situm est.
**Assyrii** sunt minor pars hominum in Asia occidentali, qui lingua Syriaca. usi maxima ex parte sunt Christiani Orientales traditionibus Patriarchatus Antiocheni et Catholicatus Seleuciae-Ctesiphontis innixi.

## Diffusio Assyriorum 
Sedes Assyriorum avitae in Mesopotamia septentrionali sitae erant, ubi his diebus est Iraca septentrionalis, Syria boreo-orientalis, Turcia austro-orientalis et Irania boreo-occidentalis. Postquam multi emigraverunt vel fugati sunt, magna gentis Assyriorum pars in terris occidentalibus vivit. Congruens ad ipsorum appellationem „Syri“ (Suryoye, Suroye vel Suraye) ab Arabibus Suriani vel Aschuri'in, a Persis Asuri et a Turcis Süryaniler vocantur. Appellatio „Syrus“ non hodiernam rem publicam Syriam, sed traditionem Christianam Syriacam refert.

## Notae 
## Bibliographia 
* Kenan Araz: Verfolgung, Flucht, Asyl. Flüchtlingsgespräche, Flüchtlingsinterviews mit Assyrern. Ars Una, Neuried 2001. ISBN 3-89391-110-3.
* Burchard Brentjes: The Armenians, Assyrians and Kurds: Three Nations, one fate?. Richi Press, Campbell 1997, ISBN 0-9659623-1-8.

## Nexus externi 
* Mesopotamien Verein e. V. Augsburg (Societas Mesopotamica Augustae Vindelicorum)
* Assyrische Konföderation von Europa (Confoederatio Assyrica Europae)
* Zentralverband der Assyrischen Vereinigungen in Deutschland und Europäische Sektionen e.V. (Societates Assyricae in Germania et in Europa)
* 2015: Aziz Said: Seyfo 1915: The Assyrian Genocide (Genocidium Assyriorum - Pellicula documentaria)

Categoria:Gentes Asiae
Categoria:Oriens Christianus
Gambetta Regis

**Gambetta** **Regis** est regula ludi scaccorum:

**1.e4 e5**

**2. f4 et cetera**

Lusor albus "f" peditem suum lusori nigro offert quoniam duos pedites in medio loco habere vult. Si lusor niger peditem hunc capit, regula appellatur "Gambetta Regis Accepta"

Gambetta Regis est regula periculosa.

## Gambetta Regis Accepta 
: **2. ... exf4 3. Ef3**

"Gambetta Equitis Regis" (3.Ef3) saepe a lusore albo luditur, quoniam prohibet ne lusor niger Dominam in sedem h4 moveat et Regi minetur. Gambetta Sagittiferi Regis est 3.Sc4.

## Notae 
## Bibliographia 
* Yasser Seirawan, *Winning Chess Openings*. Everyman Chess, 2003. ISBN 1-85744-349-7

Categoria:Initia scaccorum
Franciscus Andreas Laguipière

**Franciscus Andreas Laguipière**, vulgo *François André Laguipière* vel *de Laguépière*, coquus admiratissimus et Antonino Carême mentor, Versaliis die 24 Septembris 1754 natus, die 28 Decembris 1812 in expeditione Russica mortem obiit. Illum Carême his verbis laudavit:
:Hoc tempore dominus Lasne mihi formosum opus frigidum instruxit, domini Richaut fratres opus conditurae, dum sub bono peritoque domino Robert notiones meas impendiorum rationumque componebam. In illustrioribus cenis dominus Laguipière delicatissima nostrae artis secreta mihi revelavit. Insequentibus annis mihi cum gaudio et reverentia illum adiuvare licuerit.
:... verus pasticiarius domorum nostrarum hodiernarum, sicut et ego apud Elysaeum Borbonium sub illo Laguipière merui, coquo horum dierum distinctissimo.

Laguipière coquus iuxta  merens anno 1779 ad insulas Caribicas properavit, quo tempore Granata a Francicis capta est: hac expeditione pasticia omnia per necessitatem non e butyro sed ex adipe bovina conficiebantur. Saeculo XVIII exeunte coffearium Café de Chartres tenebat, ubi iuscellum peponum suum proposuisse dicitur: ibi olim sumpserunt una Murat, Bessières et Daumesnil duces exercituum. Saeculo XIX ineunte operam dedit iuxta Ioachimi Murat ducem militum et iuxta Napoleonem ipsum imperatorem. A Russia reveniens prope Vilnam in curro suo glaciatus obiit. Opus Carême *Le cuisinier parisien* (1828) eo dicatum est.

## Notae 
## Bibliographia 
* 1815 : 
* 1822 : 
* 1828 : 
* 1833 : 

; Aliae encyclopaediae
* 

## Nexus externi 
* Genealogia fide *Geneanet*
* "La soupe de citrouille de Laguipière" et alibi

Categoria:Nati saeculo 18
Categoria:Mortui 1812
Categoria:Coqui
Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Maria Antonius Carême
Opoca

**Opoca** (Russice Опочка, *Opočka*) est urbs in regione Pscoviensi Russiae. Ad Velicam flumen sita est. Incolas 9089 anno 2021 habet.

## Historia
Anno 1412 cives Pscovienses arcem condiderunt, cum Vitoldus anno 1406 *Kolozhe* arcem destruxisset. Anno 1426 a Lituanis, anno 1427 a Livonis , anno 1517 a Constantino Ostrožski Polono obsessa est. Anno 1772 gubernii Pscoviensis caput facta est. Ab Alexandro Puskin memorata est (*...et iter in Opocam, et clavicordium hora vesperina*).

[thumb|left|Opocae *Torgovaja ploščad*' (Platea mercatoria; [chartula cursualis initii saeculi XX)]]

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Urbes regionis Pscoviensis
Categoria:Condita 1412
Pullina modo Baionensi

[thumb|[Gastronomia Vasconica: *Poulet à la bayonnaise*]]
**Pullina** aut **pullastra modo Baionensi**, Francogallice *poulet* aut *poularde à la bayonnaise*, Vasconice *baionesa oilaskoa*, est ferculum gastronomiae Vasconicae, urbis Baionae typicum, nonnumquam in arte coquinaria Francica paratum. Grimod de la Reynière iam anno 1808 ferculum eiusdem nominis, sed frigidum, laudavit:
:"Si e tali pullina frigida ferculum distinctum facere volumus, Baionense componimus cuius substantialius gelatum viride dignissimum ornamentum constituit acetariae tam piscium quam avium. Baionense, si omnibus artis coquinariae regulis accommodatur, est ferculum valde aperitivum inter optima quae ad prandium inferri possunt".

## Notae 
## Bibliographia 
* 

## Nexus externi 
* "Recettes cuisine basque 1958: poularde à la bayonnaise et poulet sauce biarrotte"
* "Cuisses de poularde à la bayonnaise" apud *Marie Claire*
* "Le poulet à la bayonnaise"

Categoria:Fercula pullina
Categoria:Gastronomia Vasconica
Categoria:Baiona
Busuluk

**Busuluk** (Russice *Бузулук*) est urbs regionis Oropolitanae Russiae. Incolas 86&thinsp;042 habuit anno 2021. In ostio flimins eiusdem nominis, in Samaram flumen influentis, sita est.

## Historia
Ab expeditione Orenburgensi Ioannis Kirilov anno 1736 arx Busulukensis condita est. Ab anno 1781 urbs et circuli Busulukensis caput. 

[thumb|left|Gymnasium virginum Busulukense ([chartula cursualis initio saeculi vicesimi edita)]].

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Urbes regionis Orenburgensis
Categoria:Condita 1736
Dynorphinum

**Dynorphina** sunt classis peptidorum opioidi, quae ex proteino praecursore prodynorphino emanat. Prodynorphino ope enzymi proproteini convertasis 2 (PC2) secto proteina activa liberantur: dynorphinum A, dynorphinum B, α-/β-neoendorphina. Inveniuntur dynorphina in vesiculis terminorum synapticorum.

## Notae 
* Dolor

## Nexus externi 
* Locus apud Bibliothecam Nationalem Medicam 

Categoria:Classificatio proteinorum
Ludovicus Negri

**Ludovicus Negri** (natus Cothonei die 4 Augusti 1956) est architectus et vir publicus Italicus factionis Foederis Septentrionalis (Italiane *Lega Nord*).

## Biographia 
Natus Cothonei in Provincia Laudensi anno 1956, ab annis '80 in multis scholis Laudensibus docuit. Postea, ab anno 1992 ad 2001 legatus fuit ad Cameram Deputatorum. Ab anno 1993 ad 1995 secretarius Italicus Ligae Lombardae fuit.; 

## Notae 
## Nexus externi 
* De Ludovico Negri in pagina Camerae Deputatorum Reipublicae Italicae 

Categoria:Architecti Italiae
Categoria:Politici Italiae
Categoria:Alumni Polytechnici Mediolanensis