open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Philippus a Sanctissima Trinitate

**Philippus a Sanctissima Trinitate** (Francogallice *Philippe de la Très Sainte Trinité*, natus *Esprit Julien* Malaucenae die 19 Iulii 1603 et mortuus Neapoli 28 Februarii 1671) fuit theologus et missionarius Francogallicus, carmelita discalceatus.

## Vita
In ordinem anno 1620 intravit; cardinalis Barberini in Terram Sanctam Philippum misit; postea Persiam (Isfahanum et Basram) Philippus visitavit, ubi linguam Arabicam et Persicam didicit, postea et Indiam, ubi Goae theologiam docebat. Post annum 1639 iter alterum orientalem fecit; anno 1665 generalis carmelitarum electus est.

## Opera
* *1648 - Summa philosophica*
* *1649 - Itinerarium orientale* 
* *1653 - Summa theologiae thomisticae*
* *1656 - Historia carmelitani ordinis*
* *1656 - Summa theologiae mysticae*
* *1659 - Historia V.P. Dominici a Jesu Maria*
* *1665 - Decor Carmeli religiosi*
* *1665 - Theologia carmelitana*

## Notae
## Nexus externi
* De Philippo in *Catholic Encyclopedia* (1913) 

Categoria:Theologi Franciae
Categoria:Missionarii
Categoria:Auctores Latini recentiores
Museum de Re publica democratica Germanica (Apolda)

**Museum de Re publica democratica Germanica** (Theodisce: *Olle DDR*; ad litteras: *Germania Orientalis delirans*) invenitur Apoldae in Germania in via Bahnhofstraße 42 in pristino depositorio post pinacothecam sito.

## Historia
Museum die 1 Octobris 1999 inauguratum die 29 Iunii 2020 portas suas reclaudere debuit. Nam societas fundatrix Erfordiensis EURATIBOR tunc impotentia solvendi percussa est. Olim inceptum istud maxime laudandum supportaverant et ministri districtus et agentura operaria foederalis. Itaque et nostris diebus opera maxima confertur ut res denuo modum in dignum praesententur.

## Promptorum genus
Si in museum intraveris ad spatiationem trans vitam quotidianam in Re publica democratica Germanica agendam invitaberis: rerum spectandarum quindecies milia collectionem revera admirabilem effecerunt. Curatoribus in animo est ut (sub)ridendo veritas de vita sub communismo degenda narretur. 

Musea talia ab hominibus diligenter creata sunt, qui res post annum 1990 citius ad purgamenta abiectas atque neglectas interitu servaverunt historiam posteris salvaturi. Apoldae in ista casa mira quasi in scaenis producuntur privata et non privata velut culinae, dormitoria, infantium cubilia, officinae medicorum, tabernae, fora, graphea administrantium). Quotannis insuper expositiones speciales factae sunt. Praeterea multa minora quoque magno studio in museo disposita admirationi prostant. 

Mensibus inter Ianuario et Septembri 2022 pauca collectioni magnae erepta in Museo campanarum Apoldensi vulgo exhibentur.

## Nexus externi
*Invitatio in paginis periegeticis Thuringiae dedicatis
*"Lebenszeichen der Museumsbaracke Olle DDR". TA, 11.4.2021
*"DDR Museum Apolda - Eine wunderschöne Sammlung mit DDR-Gebrauchsgegenständen". Youtube, 2017

## Notae
Ruslana

**Ruslana** (Russice Еруслан) est flumen in parte Europaea Russiae. In regione Saratoviensi prope *Obnovlenka* vicum incipit, per regionem Volgogradensem fluit et in Volgam (nunc in sinum Ruslanicum receptaculi aquae Volgogradensis) prope *Valuevka* vicum effunditur.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Europaeae
Categoria:Regio Saratoviensis
Categoria:Regio Volgogradensis
Categoria:Systema Rha fluminis
Georgius Henricus Lünemann

**Georgius Henricus** (Theodisce *Georg Heinrich*) **Lünemann** (die 3 Septembris 1780 Gottingae natus ibidemque 8 Ianuarii 1830 mortuus), fuit philologus et lexicographus Germaniae.

In gymnasio Gottingensi (ubi tunc Georgius Fredericus Grotefend docebat) et in Universitate Gottingensi educatus, in eodem gymnasio Gottingensi linguam Latinam necnon Graecam docebat. *Schellers Handlexikon* Schellero mortuo reficiebat et edebat multosque auctores Latinos ad usum scholarum edidit (in serie *Bibliotheca Romana classica probatissimos utriusque orationis scriptores latinos exhibens*). Descriptionem Caucasi Latinam inter alia opera composuit.

## Nexus externi
* De Luenemann in *Allgemeine Deutsche Biographie* 
* *Descriptio Caucasi gentiumque Caucasiarum ex Strabone comparatis scriptoribus recentioribus* (Lipsiae 1803)

Categoria:Philologi Germaniae
Categoria:Lexicographi
Categoria:Alumni Universitatis Goettingensis
Tres Hierarchae

[thumb|[Icon Trium Hierarcharum.]]
[thumb|upright=0.8|Ecclesia Trium Hierarcharum [Charcoviae.]]
**Tres Hierarchae** (Graece '''') in Christianitate Orientali sunt Basilius Magnus et Gregorius Nazianzenus et Ioannes Chrysostomus, episcopi sanctique quarti saeculi, qui magni momenti in doctrinae formatione erant. Multae ecclesiae eis dicatae sunt. Festum eorum die 30 Ianuarii celebratur. In Ecclesia Romana Catholica inter doctores ecclesiae numerantur.

Illi saeculo quarto, ecclesiasticae historiae momento cruciali, christianos ex angustiis communitatis eduxerunt, ut viverent cum aliis in mundo quasi in dialogo sociali et intellectuali. In theologia christiana creanda quoque maximi momenti fuerunt isti tres viri. Qui oecumenici sunt et ubique in traditionibus tam orientali quam occidentali veneratione fruuntur. In orthodoxae fidei christifidelibus insuper patroni cultus atque eruditiones habentur. 
## Origo termini
In orthodoxis hierarcha est homo qui in re accurate difinita ius dicat. In catholicis voce ordinarii substituatur. Constantinopoli saeculo XII rixae ortae sunt, qui istorum trium maioris gravitudinis esset. Erant qui dicerent Basilium propter asceticam vim alios superare. Alii Ioannem Chrysostomum maluerunt ob eius vim rhetoricam ad peccatores in viam rectam convertendos. Grex tertius autem Gregorio theologo palmam ferendam esse putaverunt homeliis splendidis factis, quibus vel Arianismus pelli posset. 

Basilius die 1 Ianuario, Gregorius die 25 Ianuario, Chrystostomus die 27 Ianuario diem suam propriam habent. Denique visionem anno 1084 habuit Ioannes Mauropus episcopus Euchaitorum quae aequitatem omnium approbavit. Inde circa annum 1100 dies 30 Ianuarii ab imperatore Alexio I festus dies publice declaratus est.

*Patristica

## Nexus externi 
* De festo Trium Hierarcharum apud situm Archidioecesis Graecae Orthodoxae Americae 
* De Tribus Hierarchis apud OrthodoxWiki 
* De Tribus Hierarchis apud  
* De Tribus Hierarchis apud .Ru 
* Calendarium oecumenicum

## Notae
Categoria:Ecclesiae Orientales
Categoria:Greges humani enumerati
Categoria:Sancti
Demosthenes (strategus)

thumb|Sphacteria et Pylos ubi Demosthenes Spartanos hoplitas suis copiis circumdedit et cepit.
Demosthenes (mortuus 413 a.C.n.) fuit ductor exercitus Atheniensis qui saepe strategus designabatur. Bello Peloponnesiaco primum cum Aetoliis et Ambraciotis vario Marte pugnavit (426 a.C.n.). Anno 425 a.C.n. gloriam sibi paravit dum instigante Cleone hoplitas Spartanos in insula Sphacteria ad deditionem compellit. Anno proximo classi praefectus iam in Megaris et Boeotia oppugnandis rem male gessit et anno 421 a.C.n. paci Niciae signum suum adposuit. Anno 413 a.C.n. Niciae in Siciliam cum classe auxilio missus in Atheniensium clade periit. Post primam pugnam infeliciter gestam statim Athenas cum classe redire quidem volebat sed Nicias ob religiosam superstitionem exercitum morabaturː quod consilium Atheniensibus exitio fuit.
## Apud Aristophanem 
In *Equitibus* Aristophanis (424 a.C.n.) Demosthenes unus e Demi, hoc est Populi, servis est quos coservus Paphlagon (hoc est Cleon) domino consentiente vexare solet. Igitur una cum comite Nicia malorum remedium quaerit et potentiam Paphlagonis apud Populum adiuvantibus equitibus subvertere conatur.

## Notae 
## Fontes 
*Aristophanes, *Equites*
* Plutarchus, *Vitae Parallelae*ː Nicias
*Thucydides, *De bello Peloponnesiaco*

## Plura legere si cupis 
*Daniel Babut, "L'épisode de Pylos-Sphactérie chez Thucydide : l'agencement du récit et les intentions de l'historien", *MOM Éditions*, 1994ː 641-661
* Joseph Roisman, *The General Demosthenes and his use of Military Surprise*, Franz Steiner Verlag, 1993. Recensio critica
*Maria Jimena Schere, "The argumentative function of the character of Demosthenes in Aristophanes' Knights", *Circe de Clásicos y Modernos*, 2013ː 67-84.

## Nexus externi 
*Demosthenes apud Livius.org Nota bene tamen quod in prima parte auctor Ambraciotas cum Acarnanensibus confudit.
Categoria:Milites Graeci antiqui
Categoria:Ductores exercitus
Categoria:Historia Athenarum
Categoria:Nati saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Mortui 413 a.C.n.
Categoria:Bellum Peloponnesiacum
Categoria:Necati
Planities Columbiana

[thumb|Planities Columbiana multum [Grex Basaltis Fluminis Columbiani|Gregis Basaltis Fluminis Columbiani comprehendit, colore viride in hac tabula geographica exhibitum. Urbes Spocanum, Yakima, et Pascum in Vasingtonia et urbs Pendeltonia in Oregonia super Planitie Columbiana patent.]]

**Planities Columbiana** est vastus campus geologicus et geographicus, qui in partibus Vasingtoniae, Oregoniae, Idahique civitatum Americanarum invenitur. Quae regio est lata basaltis inundationis planities inter Montes Cascade et Montes Saxosos iacens, a Flumine Columbiani omnino persecta.

## Flora
Pars Planitiei Columbianae cum Planitie Columbiana oecoregione consociatur, quae vicissim est pars oecoregionis terrarum graminearum temperatarum et subtropicarum, savannarum, et terrarum fruticum Nearcticarum biomae terrarum graminearum temperatarum, savannarum, et terrarum fruticum.

## Geographia 
Inter magnas urbes in Planitie Columbiana in Vasingtonia est Spokanum.

## Notae 
## Bibliographia 
* USGS (United States Geological Survey). 1992. "Columbia Plateau," *Geographic Names Post Phase I Board/Staff Revisions,* 30 Decembris 1992.

## Nexus externi 
* Archivum Historiae EthnicaE Pelvis Columbianae.
* De documentis et photographematibus digitalibus de regione Fluminis Columbiani.
* "Geology of Lake Roosevelt National Recreation Area."
* Pagina de Planitie Columbiana. USGS.

Categoria:Columbia (flumen)
Categoria:Planities
Categoria:Res geographicae Idahi
Categoria:Res geographicae Oregoniae
Categoria:Res geographicae Vasingtoniae civitatis
Masahiro Mori

**Masahiro Mori**, publice 森 政弘 (Mori Masahiro), fuit automatarius Iaponicus anno 1927 natus, die 12 Ianuarii 2025 mortuus, qui ad roboticam et opera automataria magnopere contulit. Conditor certaminis Robocon, in quo studiosi robotorum inter se arte robotica commetiuntur. Quod certamen anno 1981 condidit, cum professoris munere in Instituto Technologiae Tokiensi fungebatur. Et alumnus Universitatis Nagoiae est. Robotum Asimo a Toru Takenaka, discipulo eius, designatum est. Maxime quidem innotuit thesi, quam de affectibus hominum erga robota similia homini proposuit. Affectus eorumque causas descripsit "valle formidabili" usus figura sermonis. Etiam de religione et metaphysica disputavit. 

## De valle formidabili 
Venustas et terribilitas tenui tantum discrimine separantur. Ubi rem aliquam videmus, statim aut delectatione aut offensione movemur. Robota, quo similiora formà fiunt homini, plurimis hominibus usque formidabiliora videri possunt. Aliquatenus benignitatem et compassionem habemus erga aliquas res homini similes, sed parvula facta mutatione designatoria fieri potest, ut subito pro benignitate fastidio impleamur. Hoc est, ubi in vallem formidabilem incidimus.

Anno 1970 Mori commentatiunculam Iaponice scripsit, quam 不気味の谷 (Bukimi no tani) inscripsit. Multis post demum annis Anglice conversa *uncanny valley* edita est. Qua commentatione Mori hoc proposuit: robotum quo magis simile homini est, eo magis amabile hominibus apparet, donec eo perducitur, ut quadam minima corporis pravitate aspectum alienum faciat. Qua opinione persuasus Mori designatoribus robotorum, ne nimis humana designarent robota, monere voluit. 

## Notae 
## Bibliographia 
* MacDorman, Karl F. & Kageki, Norri (2012) The Uncanny Valley. *IEEE Robotics & Automation Magazine* 19 (2): 98-100. 
* Mori, Masahiro (1970) 不気味の谷 (Bukimi no tani). *Energy* 7: 33–35.

Categoria:Mortui 2025
Categoria:Nati 1927
Fauces Caecae

**Fauces Caecae** (Anglice *Blind Pass*) sunt fretum quod Captivam Insulam a Sanibel Insula in Lee Comitatu in Florida separat. Civitas Floridensis die 6 Iunii 2008 rite fuit auctor faucium refectarum.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Corpora aquae
Categoria:Freta Floridae
Categoria:Res geographicae Floridae
Fauces Captivae

[thumb|upright=1|[Grex laridarum supra occidentale Insulae Captivae Superioris litus volat.]]
**Fauces Captivae** sunt fretum quod Septentrionalem Captivam Insulam a La Costa Insula in Lee Comitatu in Florida separat, et Sinum Mexici ad occidentem versus cum Freto Insulae Pinorum ad orientem coniungit.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Corpora aquae
Categoria:Freta Floridae
Categoria:Res geographicae Floridae
Euchaita

**Euchaita** (*graece* τὰ Εὐχάϊτα sive Εὐχαΐτων) oppidum quoddam fuerunt in Ponto. Nicephorus Uranus locum *proasteion* designat. Nostris diebus vicus Turcicus qui partim in ruinis Euchaitorum situs est, nomen *Beyözü* portat et in provincia Çorum invenitur. 

## Historia
Hic Theodorus Tiro secundum legendam, quam Stephaus Taronetsi Armenus saeculo XI tradidit, draconem profligavit. Tunc Eusebiam convenit, quae ossa eius (qui anno 306 sive 310 martyrum laude coronatus est) condidit. Anno 400 iam fanum in sepulcro erectum est. In vita Chrysippi autem oppidum Amasiam fuisse fertur. 

Athanasius I (imperator) locum ad urbem provomovit et sede episcopali corroboravit. Attamen temporum insequentium fontes historici silent usque tempus annorum inter 880 et 890 quibus Photius I (patriarcha Constantinopolitanus) Theodorum Santabarenum dilectum metropolitae dignitate extulit. Saeculo X exeunte imperator Ioannes I Tzimisces in situ ecclesiam Sancti Theodori construi iussit. Tunc nomen novum Theodoropoleos oppido datum est.

Theodoropolim visitaverunt viri docti, sancti, scriptores haud pauci, e.g. patriarchae Petrus Fullo (Antiochiae; 469–470, 475–477 et 484–488), Petrus III Mongus (Alexandriae; 477–489), Euphemius (489–495), Macedonius II (Constantinopoleos; 495–511), Eutychius (552–565), Alpius Stylites et Ioannes Moschus. Nonnulli ibi etiam in exsilio vixerunt. 

Saeculo VII ineunte oratorium Sancti Theodori a Sassanidis barbare populatum est. Mahometani autem, cum ossa eius circumiecissent, terrae motu, luibus, daemonibus vexati sunt. Quae statim sistebant ossibus a sacerdote collectis. Christiani in oppido repetendo non potuerunt, quin aedificia omnia flammis consumerentur; reconstructio autem episcopo Eleutherio moderante facta est. 

## Bibliographia
* Raymond Janin: *La géographie ecclésiastique de l’Empire Byzantin 1.3: Le siège de Constantinople et le patriarcat oecuménique: les églises et les monastères*, Lutetiae 1969², p. 148–155.
* Frank Trombley: *The Decline of the seventh-century town: the exception of Euchaita*, In: Byzantine Studies in Honor of Milton V. Anastos, ed. Spyros Vryonis, Jr., Malibu 1985, p. 65–90.
Jambalaya

thumb|Patina jambalayae
**Jambalaya** est ferculum Acadianum, sed origine Provinciale, ex oryza, caepis, capsico, apio, carne factus. Secundum archimagirum Acadianum Paulum Prudhomme, verbum derivari potest de verbis Gallicis "jambon" et "a la" et verbo Africano "ya" quod significat "oryza".

## Bibliographia 
* Anthony F. Buccini, "Western Mediterranean Vegetable Stews and the Integration of Culinary Exotica" in Richard Hosking, ed., *Authenticity in the Kitchen. Proceedings of the Oxford Symposium on Food and Cookery 2005 (Totenais: Prospect Books, 2006) pp. 132–145 
* Anthony F. Buccini, "Un vrai jambalaya – ‘A Real Mess’: The Southern French Origins of Louisiana’s Famous Dish" in Mark McWilliams, ed., *Offal: Rejected and Reclaimed Food. Proceedings of the Oxford Symposium on Food and Cookery 2016* (Totenais: Prospect Books, 2017) pp. 105–120 
* John Folse, *The Encyclopedia of Cajun and Creole Cuisine* (2004)
* Ann Maloney, "This chicken, sausage and shrimp jambalaya is one big pot of crowd-pleasing fun" in *Washington Post* (15 Februarii 2020)
* Andrew Sigal, "Jambalaya By Any Other Name" in *Petits Propos Culinaires* no. 84 (2007)

## Nexus externi 
* Anthony F. Buccini, "Hopping John and Its Surprising Connection to Jambalaya: Celebrating Survival with Food and Dance" apud *NY Food Story* 
* Andrew Sigal, "Jambalaya" (2008)
* "Jambalaya comme à la Nouvelle-Orléans" apud *Cuisine AZ''
* K-Paul's, caupona a Paulo Prudhomme condita

Categoria:Gastronomia Acadiana
Categoria:Fercula porcina
Categoria:Fercula ex oryza
Categoria:Gastronomia Provincialis
Gastronomia Acadiana

thumb|upright=0.8|Patina Cibi Acadiani.
**Gastronomia Acadiana** est cibus Acadianorum Ludovicianae Meridianae. Aliquot clara fercula Acadiana extra Ludovicianam agnoscuntur, inter quae:
* Blackened Redfish
* Budingum
* Catfish Courtbouillon
* Crawfish Etouffee
* Gumbo
* Jambalaya
* Maque Choux

Inter notabiliora alimenta Acadiana numeratur:
* Procambarus

Archimagiri quidam Acadiani innotuerunt, inter quos:
* Emeril Lagasse
* Paulus Prudhomme
* Iustinus Wilson

## Bibliographia 
* Bienvenu, Marcelle; Brasseaux, Carl A.; Brasseaux, Ryan A. (June 2008). Stir the Pot: The History of Cajun Cuisine. Hippocrine Books. ISBN 978-0-7818-1212-2
* Anthony F. Buccini, "Un vrai jambalaya – ‘A Real Mess’: The Southern French Origins of Louisiana’s Famous Dish" in Mark McWilliams, ed., *Offal: Rejected and Reclaimed Food. Proceedings of the Oxford Symposium on Food and Cookery 2016* (Totenais: Prospect Books, 2017) pp. 105–120 
* John Folse, *The Encyclopedia of Cajun and Creole Cuisine* (2004)
* Gutierrez, Paige C. (1992). Cajun Foodways. University Press of Mississippi. ISBN 0-8780-5563-0
* Hand, Edie (2007). Cajun and Creole cooking with Miss Edie and the Colonel: The folklore and art of Louisiana cooking. Nashville, Tenn.: Cumberland House Pub
* Prudhomme, Paul (1984). Chef Paul Prudhomme's Louisiana Kitchen. William and Morrow Company, Inc. p. 16. ISBN 0-6880-2847-0

!
Andreas Weil

thumb|Andreas Weil.
**Andreas Weil** (natus Lutetiae die 6 Maii 1906; mortuus Princetoniae die 6 Augusti 1998) fuit mathematicus Francicus qui algebrae abstractae studuit. Soror eius Simona Weil fuit.

Alma mater sua Schola normalis superior deinde Universitatis Parisiensis fuit, et philosophiae Indicae studuit in India. Ab anno 1933 ad annum 1939 professor Universitatis Augentinensis docebat. Deinde se anno 1941 ad Civitatem Foederatarum exsulavit, et ab anno 1947 ad annum 1958 professor Universitatis Chicaginiensis fuit.

## Operae 
**Arthmétique et géométrie sur les vérités algébriques* (anno 1935)
**Sur les espaces à structure uniforme et sur la topologie génorale* (anno 1937)
**Vérités abéliennes et courbes algebriques* (anno 1948)
**Discontinuous subgroups of classical groups* (anno 1958)
**Essai historique sur la théorie des nombres* (anno 1975)

## Nexus externi 
*De Andrea Weil.

Categoria:Alumni Universitatis Parisiensis
Categoria:Incolae Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Franciae
Categoria:Mathematici Franciae
Adversus Haereses (Irenaeus)

right|thumb| P. Oxyrhynchus 405. fragmentum libri Irenaeiani ex anno 200 p.Chr.n.
***Adversus Haereses*** ( Graece : Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς εὐωνύμου γνώσεως, "Elenchus et refutatio gnoseos pseudonymae ") est opus theologiae Christianae Graece ab Irenaeo, Lugdunensi episcopo scriptum. 

In quo Irenaeus describit complures gnosticismi scholas necnon alias doctrinae Christianae scholas, earumque opiniones contendit cum sententia Christianitatis orthodoxae.

Usque ad Bibliothecam Nag Hammadi anno 1945 detectam, *Adversus Haereses* erat optima coaevaque gnosticismi descriptio. Hodie tractatus protinus evangeliorum epistularumque Paulinarum canonem haud ambigue attestatur. Irenaeus imprimis de canone citat Novi Testamenti, et aliorum operum haud canonicorum, utputa primam Clementis epistulam Hermaeque *Pastorem*. Verumtamen Philemonem, secundam Petri, tertiam Ioannis, et Iudae epistulam, quattuor ex brevissimis epistulis, neutiquam commemorat.

Textus Graece scriptus tantummodo in fragmentis superest, alia vero exemplaria Latina, quorum exarandi tempus ignotum manet, etiamnunc exstant. Libri quarti et quinti omnes in versione litterali Armeniaca exstant.

## Propositum 
Opus *Adversus Haereses* inscriptum inter annos 174 et 189 p.Chr.n. refertur, cum Romanorum episcoporum index Eleutherium includit, nec vero eius successorem Victorem. Proximi manuscripti fragmentum ad saeculum 3 revocatur.

Finis imprimis Irenaei hoc opere exarato fuit, ut in varios cultus a Christiana orthodoxa diversos impugnaret, praesertim Gnosticos Marcionisque asseclas. Redarguere omnium primum quid in scriptura interpretenda pro parte Gnosticorum et Valentini incorrectum sensisset periclitatus est. Irenaeus proferre conabatur "quid authenticam formam traditionis Christianae esse comprehendissent adversus varias formas Gnosticismi."

Irenaeus episcopus sibi ab Valentinianis cavebat, ecclesiam ab iis custoditurus. Ut hoc officium praestaret, Irenaeus de doctrinis gnosticis eorumque ritibus certior factus erat. Studia quae de Gnosticismo perpetrabat ad tractatum exaratum adducebantur.

## Nexus externi 
* *Adversus Haereses* Anglice 
* *Adversus Haereses* 
* *Adversus Haereses*

## Notae 
Categoria:Textus Christiani
Categoria:Litterae Graecae aevi Romani
Categoria:Scripta saeculo 2
Pasitigris

**Pasitigris** (Graece Πασίτιγρις, de Persico "Tigris minor"), vulgo **Karun** (Persice کارون), est flumen Iraniae maximum, 890 chm longitudinis. In Zagrio iugo oritur et antiquitus in sinum Persicum effundebatur, sed saeculo X canalis constructus est, qui Pasitigris aquas in Šaṭṭ al-ʿArab abducit; alveus vetus, nunc *Bachmanshir* nominatus, etiam nunc in sinum Persicum aquas fert. Vasetum et aliae urbes ad Pasitigrim stant; tres hydroelectrificinae Iranicae maximae cum receptaculis aquae ad Pasitigrim constructae sunt.

Phison fluvius Biblicus ut Pasitigris aevo Medio explicabatur.

## Notae
## Nexus externi
* Pasitigris in *Livius.org*

Categoria:Flumina Iraniae
Categoria:Systema Tigridis et Euphratis fluminum
Alta planities Iranica

thumb|Alta planities Iranica
**Alta planities Iranica** (Persice فلات ایران) est planities elevata maxima, quae Iraniam Pakistaniamque et Afganiam, paene totas occupat necnon Turcomanniae partem. A demissione Mesopotamica ad Indi vallem extenditur. Sinus Persicus et mare Arabicum margines planitiei Iranicae meridionales alluunt. Zagrium, Ariobarzanes, Turcomano-Chorassanici (quorum pars Parthau) aliique montes partes altae planitiei Iranicae sunt. Flumina eius maxima sunt Pasitigris, Arius, Etymander. Sicca et deserta maior pars planitiei Iranicae est et pluviis paene caret. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Res geographicae Iraniae
Categoria:Res geographicae Pakistaniae
Categoria:Res geographicae Afganiae
Categoria:Res geographicae Turcomanniae
Iranica
Choaspes

**Choaspes** (Graece Χοάσπης), vulgo **Karkheh** (Persice کرخه), est flumen Iraniae, in Susiana provincia, 870 chm longitudinis. In Zagrio iugo fluminibus *Kaschkan* et *Seymare* confluentibus oritur et in paludibus *Hawizeh* perditur; sed ex his paludibus amnes varii annis aqua abundantibus ad Tigrim  perveniunt.

Choaspis aquae antiquitus purissimae et ad usum regum Persiae idoneae putabantur; de quo et in corpore Tibulliano dicitur:
Nec qua vel Nilus vel regia lympha Choaspes 
Profluit...

Gehon fluvius Biblicus ut Choaspes aevo Medio explicabatur.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Flumina Iraniae
Categoria:Systema Tigridis et Euphratis fluminum
Paryadres

[thumb|Paryadres prope [Trapezus|Trapezuntem.]]
[thumb|upright=0.8|[Monasterium Sumela inter Paryadres.]]

**Paryadres** (Graece Παρυάδρης), sive **Parihedri**, vulgo nunc **Montes Anatoliae Septentrionales** (Turcice *Kuzey Anadolu Dağları*), sunt montes continui in septentrionali Turciae regione patentes, qui in Asia Minore secundum litus Ponti Euxini a flumine Iride ad flumen Akampsim extenduntur et mare a planitie montana Asiae Minoris separant. Pars Paryadrum ad orientem sita altior est; hic invenitur *Kačkar,* eorum cacumen altissimum (3937 metra). Hi montes etiam appellantur *Parhar* in Turcica et Graeca Pontica regionis linguis vel dialectis, quod vocabulum, ex certo vocabulo Hetthaeico 'altum' et 'cacumen' significans, derivatur.

## Oecologia
In hac regione inveniuntur fera animalia Eurasiana latissime observata, sicut *Accipiter nisus,* *Aquila chrysaetos,* *Aquila heliaca,* et *Clanga pomarina* (omnes Accipitridae), *Lyrurus mlokosiewiczi* (Phasianidae), *Serinus pusillus* (Carduelinae), et *Tichodroma muraria* (Tichodromidae).

Hiemes sunt asperrimae, et nix etiam mensibus aestivis supra altitudines elatas non inusitata est.

## Notae
## Nexus externi
[thumb|upright=3.5|center|[Panorama Paryadrum in Turcia.]]

Categoria:Montes Turciae
Bettigo

[thumb|Bettigo montes prope [Mumbai.]]
**Bettigo** (Graece Βηττιγώ), vel nunc **Ghates** **Occidentales** (Hindice पश्चिमी घाट), sunt montes continui in India patentes, qui secundum litus occidentale paeninsulae Indicae extenduntur et litus Malabaricum maris Arabici a planitie elevata Deccanensi separant. A confinio Guzaratae et Maharastrae per civitates Maharastram, Goam, Carnaticam, Malabariam, Coromandelam usque ad extremitatem Indiae meridionalem perveniunt. Non iugum sensu stricto sunt, sed planitiei Deccanensis margo ardua et altior. Flumina, quae in Bettigone oriuntur, sicut Godavari, Crisna, Caveri, per paeninsulam totam ad orientem fluunt. Pars Ghatum meridionalis altior est; hic et cacumen altissimum *Anai Mudi* (Latine *Frons elephantis*), 2695 m altum, situm est. Himalais  exceptis Bettigo montes Indiae altissimi sunt.

## Notae
## Nexus interni
* Ghates Orientales

## Nexus externi
* Bettigo in *Paulys Real-Enzyklopädie der classischen Altertumswissenschaft* 

Categoria:Montes Indiae
Categoria:Maharastra
Categoria:Goa
Categoria:Carnatica
Categoria:Malabaria
Categoria:Coromandela
Halae Parisienses

[thumb|upright=1.5|*Halles centrales de Paris: Vue générale* a [Deodatus Lancelot|Deodato Lancelot delineatae iuxta commntationem ""]]
**Halae Parisienses**, Francogallice *Les Halles*, fuerunt macellum principale urbis Lutetiae. Mercatu in hac regione urbana a medio aevo florente, novae aedes duodecim ferreae et vitreae magnarum hallarum Parisiensium inter annos 1851 et 1874 constructae sunt, architecto Victore Baltard. Mercatu maximo Parisiensi in suburbium Rungis translatum, aedes inter annos 1971 et 1973 omnino deletae sunt. Ibi hodie hortus publicus videtur, sub quo statio frequentissima ferriviae metropolitanae Parisiensis (*Châtelet-Les Halles*) et tabernae subterraneae (*Forum des Halles*) absconduntur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1803-1808 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 1 (2a ed. 1803) pp. 187-194; vol. 3 (2a ed. 1805) pp. 301-307; vol. 5 (1807) pp. 337-338; vol. 6 (1808) pp. 292-293, cf. pp. 209-218
* 1862 : 
* 1873 : Emile Zola, *Le Ventre de Paris* (Lutetiae: Charpentier) Textus apud Gallica

Categoria:Lutetia
Categoria:Macella
Categoria:Incepta 1851
Categoria:Confecta 1874
Mons Draconis (Africa)

[thumb|Mons Draconis in [KwaZulu et Terra Natalis|KwaZulu et Terra Natali provincia]]
**Mons Draconis** (Africanice *Drakensberge*, Anglice *Drakensberg*), vel **Kaslamba** (Zuluane *uKhahlamba*) sunt montes continui in Africa Australi, Swazia et Lesotho. *Thabana Ntlenyana* Lesothi est montium Draconis cacumen altissimum (3482 m). Aurantium flumen et Vaal in montibus Draconis oriuntur, cuius systematis et Oceani Indici accolarum mons Draconis divortium aquarum est. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes Africae Australis
Categoria:Swazia
Categoria:Lesothum
The Bloody Banquet

thumb|Titulus tragoediae *The Bloodie Banquet*, auctori cuidam "T. D." attributae, saeculo XVII ineunte editae
***The Bloody Banquet*** (orthographia pristina *The Bloodie Banquet*: titulus Anglicus, scilicet "Cena sanguinolenta") est tragoedia Anglica, saeculo XVII ineunte docta. Anno 1639 primum divulgata est, nomine auctoris "T. D." Sunt qui censent Thomam Middleton et Thomam Dekker scriptores in hac opere, sicut in aliis, collaboravisse. Argumentum e variis mythistoriis collectanei cuiusdam a Gulielmo Warner scripti, titulo *Pan his Syrinx* (1584, 1597) congeritur. Cena sanguinolenta in ultima scaena agitur.

## Bibliographia 
; Editiones
* 1639 : T. D., *The Bloodie Banquet*. Londinii: Thomas Cotes
* 1914 : John S. Farmer, ed., *The Bloody Banquet*. Londinii? Tudor Facsimile Texts Textus
* 1962 : Samuel Schoenbaum, ed., *The Bloody Banquet*. Oxonii: Malone Society

; Eruditio
* Julia Gasper, "Introduction to ‘The Bloody Banquet: A Tragedy" in Gary Taylor, ed., *Thomas Middleton: The Collected Works* (Oxoniae: Oxford University Press, 2008) pp. 637-669
* Julia Gasper in Gary Taylor, John Lavagnino, edd., *Thomas Middleton and Early Modern Textual Culture* (Oxonii: Oxford University Press, 2007) pp. 364–365
* David J. Lake, ''The Canon of Thomas Middleton's Plays* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 1975) pp. 232-234
* E. H. C. Oliphant, "The Bloodie Banquet, A Dekker-Middleton Play" in *Times Literary Supplement* (17 Decembris 1925) p. 882
* Imke Pannen, "“I would not Taste of Such a Banquet”: Ill-f(l)avoured Consumption in The Bloody Banquet" in Pierre Kapitaniak, Christophe Hauserman, Dominique Goy-Blanquet, edd., *Shakespeare et les arts de la table: Actes du congrès organisé par la Société Française Shakespeare les 17, 18 et 19 mars 2011* (OpenEdition Journals, 2012 ~)
* Gary Taylor, "Gender, Hunger, Horror: The History and Significance of The Bloody Banquet" in *Journal for Early Modern Cultural Studies* vol. 1 (2001) pp. 1-45

## Nexus externi 
* Chris Cleary, ed., *The Bloody Banquet'' (editio interretialis notis munita)

Categoria:Tragoediae
Categoria:Angliae scripta
Categoria:Scripta saeculo 17
Categoria:Litterae Anglicae
Categoria:Thomas Middleton
Categoria:Thomas Dekker
Categoria:Cenae litterariae
Categoria:Anthropophagia
Epulum Manchu-Han

[thumb|upright=1.5|Epulum Manchu-Han apud  [Hongcongum|Hongcongi in urbe recreatum]]
**Epulum Manchu-Han** est stylus cenarum apud Sinas nonnumquam saeculo XVIII celebratarum quibus artes coquinariae convivalesque Sinensis et Mandshuriensis commiscebantur. Eo aevo familia Qim vel Aisin-Gyoro Mandshuriensis Sericam omnem imperabat; cultus autem Sinarum classicus, in re gastronomica delicatissimus, ibidem vigebat.

## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* ante 1794 : Li Dou 李斗, ''* 揚州畫舫錄 [*Notes of the Yangzhou Pleasure Boat*] (Wang Beiping, Xu Yugong, edd., Beijing: Zhonghua shuju, 1960; Textus apud Vicifontem)
* 1796 : Yuan Mei, *Suiyuan shidan* Textus apud Vicifontem (Wolfram Eberhard, interpr., "Die chinesische Küche. Die Kochkunst des Herrn von Sui-Yüan" in *Sinica* vol. 15 (1940) pp. 190–228; Sean J. S. Chen, ed. et interpr., *Recipes from the Garden of Contentment* [Great Barrington Massachusettensium: Berkshire Publishing, 2018]  textus praeliminaris)

; Eruditio
* Isaac Yue, "The Comprehensive Manchu–Han Banquet: History, Myth, and Development" in *Ming Qing Yanjiu'' vol. 22 (2018) pp. 93–111

## Nexus externi 
* Nicole Mone, "Culinary companion: banquets and feasts"

Categoria:Ars coquinaria Sinensis
Categoria:Mandshurienses
Categoria:Cenae
Ars coquinaria Britannica

[thumb|[Piscis frictaeque patatae (*fish and chips*) apud ganeariam *Bardsleys* Brightoniae emptae]]
**Ars coquinaria Britannica** e traditionibus Celtarum, Anglosaxonum, Normannorum evolvit. A culturis variis imperii Britannici et ab artibus convivalibus Franciae tingitur.

Aevo Victoriano floruerunt Agnes Marshall et Isabella Beeton, insuper Francici Alexis Soyer, Carolus Herman Senn qui in Anglia laboraverunt. Eodem aevo ferculum quod dicitur nationale, *fish and chips* ("piscis patataeque frictae") primum invenitur.

Saeculo XX ineunte Augustus Escoffier et Ludovicus Saulnier Francici Londinii operam dederunt, deinde Marcellus Boulestin.

Inter popinarios recentiores innotuerunt Georgius Perry-Smith, Joyce Molyneux, Marcus Petrus White, Marcus Wareing, Marcus Hix, fratres Francogalli Albertus et Michael Roux, insuper Thomas Jaine editor scriptorque, scriptrices Ioanna Grigson, filia huius Sophia Grigson, Elizabeth David. Programmatibus televisificis celebres fiunt coqui Fanny Craddock, Delia Smith, Iacobus Oliver, etiam Keith Floyd, Gordonus Ramsay, Ricardus Stein qui ganearii erant. 

## Bibliographia 
* Tim Lang, *Feeding Britain: our food problems and how to fix them*. Londinii: Pelican, 2020
* Tim Lang, "When it comes to food, we need the nanny state" in *The Spectator* (20 Iulii 2021)
* MiMi Aye, "I love MasterChef, but does everything have to be so French?" in *The Guardian* (14 Decembris 2021)
* Fernanda Rauber et al., "Ultra-Processed Food Consumption and Chronic Non-Communicable Diseases-Related Dietary Nutrient Profile in the UK (2008–2014)" in *Nutrients* vol. 10 (2018) p. 587 ff.
* Bee Wilson, "‘We need to break the junk food cycle’: how to fix Britain’s failing food system" in *The Guardian* (30 Novembris 2021)

!
Mons Keniae

thumb|Cacumina *Batian, Nelion* et *Thompson* montis Keniae

**Mons Keniae**, nonnunquam et **montes Keniae**, sunt iugum montium Keniae, secundus mons ex altissimo in Africa post Kilimandiarum. Cacumina altissima *Batianus* (5199 m) et *Nelion* (5188 m) sunt. Sub aequatore in planitie montana patet.

## Notae
## Bibliographia 
* Benuzzi, F. 1953. *No Picnic on Mount Kenya.* Lyons Press. ISBN 978-1-59228-724-6.
* Best, Nicholas. 2014. *Point Lenana.* Thistle Publishing/Kindle Single.
* de Watteville, Vivienne. 1935. *Speak to the Earth.* Novi Eboraci: W. W. Norton and Co. ISBN 978-0-39333-556-9.
* Fadiman J. 1993. *When We Began, There Were Witchmen: An Oral History from Mount Kenya.*Berkeleiae: University of California Press. ISBN 978-0-520-08615-9. Textus interretialis.
* Gregory, J. W. 1900. "Contributions to the Geology of British East Africa. Part II. The Geology of Mount Kenya." *Quarterly Journal of the Geological Society* 56 (1–4): 205–22. . S2CID 219242189.
* Kenyatta, Jomo. 1962. *Facing Mount Kenya.* Vintage Press. ISBN 978-0-394-70210-0.
* Mahaney, W. C. 1990. *Ice on the Equator.* Ellison Bay Visconsiniae: Wm Caxton Ltd. ISBN 978-0-940473-19-5.

## Nexus externi
Categoria:Montes Keniae
Insula Maraiensis

[thumb|upright=1|Despectus ex [satelles|satellite in ostium Fluminis Amazonum, insula Maraiense in parte dextra inferiori.]]
**Insula Maraiensis** (Lusitanice *Ilha do Marajó*), olim ab indigenis **Marinatambal** et a primis colonis **Ilha Grande de Joannes** ('Magna Insula Ioannis') appellata, est magna insula ad deltam fluminis in Paraensi, civitate Brasiliensi, quae maxima et principalis ex insulis in Archipelago Maraiensi in Amazonia est. Finitur ab ostio Fluminis Amazonum ad occidentem versus, Oceano Atlantico ad septentriones et orientem versus, Flumine Paraensi ad australem versus, et Sinu Maraiensi ad orientem versus.
[thumb|upright=0.6|left|[Cratera culturae Maraioarensis. Museum Nationale Brasiliae.]]
[thumb|[Tabula geographica Insulam Maraiensem monstrat.]]
[thumb|upright=0.7|Urna [sepulcretum|sepulcralis culturae Maraioarensis. Museum Historiae Naturalis Americanum.]]
Insula est secunda a maxima in America Australi et tricesima quinta in orbe terrarum. Area terrestris est 40&thinsp;100 chiliometrorum quadratorum, cum area Helvetiae congruens; longitudo maxima 295 chiliometra, latitudo maxima 200 chiliometra est.

Ab anno 400 a.C.n. fere usque ad 1600 p.C.n. fere, insula fuit locus societatis praecolumbianae culturae Maraioarensis appellatae, cui fortasse erant plus quam 100&thinsp;000 incolarum. Hodie, insula permultis bubalis feris innotescitur, necnon undis aestu factis (vulgo *pororocas*), quae ab aestu interdum efficiuntur cum aqua accedens usitatas rationes hydrodynamicas in regione deltae Amazonicae superet.

## Notae 
## Bibliographia 
* Araujo Costa, Costa Costa. 2014. "Marajó." *Grove Art Online.* Oxoniae: Oxford University Press. Textus interretialis.
* "Marajó Island." 2014. *Encyclopædia Britannica*
* Government of Brazil. 2011. *Development Plan for Marajó.* https://web.archive.org/web/20110706160239/ Archivum, 6 Iulii 2011.
* Lobato, Sidney da Silva. 2012. *Amapá: experiências fronteiriças.* Coleção Estudos Amazônicos: História. Bethlehem Paraensi: Editora Estudos Amazônicos.
* Mann, Charles C. 2006. *1491: New Revelations of the Americas before Columbus.* Novi Eboraci: Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 9780307278180. Google Books.
* Prof. 2009. ["Pará Histórico: Índios no Pará." Parahistorico.blogspot.com. https://web.archive.org/web/20140529051954/http://parahistorico.blogspot.com/2009/02/indios-no-para.html Archivum, 29 Maii 2014.
* Romero, Simon. 2015. "To Soften Image, Brazilian Police Ride In Atop Horned Beasts." *The New York Times,* 20 Iunii 2015. ISSN 0362-4331. Textus interretialis.
* Ryan, Jeffrey, ed. 2009. *Pandemic influenza: emergency planning and community preparedness.* Boca Raton: CRC Press.
 
## Nexus externi 
* De insula et civitate Paraense apud V-Brazil.com.

 
Categoria:Amazonia
Categoria:Insulae Oceani Atlantici
Categoria:Insulae Brasiliae
Categoria:Para
Planities montana Abyssiniae

thumb|Tabula topographica planitiei montanae Abyssiniae
**Planities montana Abyssiniae** (vel nunc saepius **Aethiopiae**) est maxima et altissima planities montana in Africa sita. Aethiopia paene tota in hac planitie invenitur, necnon Erythraeae et Somaliae partes. Area planitei circa 985 milia chiliometrorum quadratorum, altitudo media 2000-3000 m est. *Ras Daschen* est altissimus regionis mons (4533 m). *Tectum Africae* interdum planities montana Abyssiniae nuncupatur. Nilus Caeruleus flumen hic oritur.
thumb|left|upright=0.8|Planities montana Abyssiniae et *Ras Daschen* mons.

* *Australopithecus*
* Magna Valles Chasmatis

## Notae
## Nexus externi
Abyssiniae
Categoria:Res geographicae Aethiopiae
Categoria:Res geographicae Erythraeae
Categoria:Res geographicae Somaliae
Mexicum Septentrionale

[thumb|upright=0.7|left|[Tabula geographica, Mexico Septentrionali viride claro colorato.]]
[thumb|Despectus in [portus|portum Mazatlan.]]
**Mexicum Septentrionale** (Hispanice *el Norte de México,* saepissime *El Norte* imminutum) est septentrionalis regio culturalis et geographica in Mexico, quae varie in litteris aliquot aut omnes civitates Californiam Inferiorem, Californiam Inferiorem Meridianam, Chihuahuam, Coahuilam, Durangum, Novam Legionem, Sinaloam, Sonoram, et Tamaulipas comprehendere dicitur. Inter fines cum Civitatibus Foederatis est Flumen Palmarum.

Victus Mexici Septentronalis in carnem boum, caprarum, suumque et tortillas farinaceas nititur. Immigrantes Germanici caseum et res lactearias in regionem introduxerunt. Nachos, caseatillae, et *burritos,* necnon *barbecue* (Hispanice *carne asada*), fortasse sunt clarissima regionis fercula.

## Notae
## Incolae notabiles

Fasciculus:Oleo Guadalupe Victoria.PNG|Guadalupe Victoria, primus Mexici praeses
Fasciculus:Portrait of Venustiano Carranza (cropped).jpg|Venustianus Carranza, praeses qui constitutionem Mexicanam promulgavit
Fasciculus:Pancho villa horseback.jpg|Franciscus Villa, maxime notabilis generalis in Rebus Novis Mexicanis
Fasciculus:Francisco I Madero-retouched.jpg|Franciscus I. Madero, praeses Mexici, qui Res Novas Mexicanas instigavit
Fasciculus:Dolores_del_R%C3%ADo_in_The_Fugitive_(1947_film).jpg|Dolores del Río, prima stella feminea ex America Latina magni momenti in pelliculis Ruscisilvosis
Fasciculus:María Félix 1947.jpg|Maria Félix, histrio
Fasciculus:Anthony Quinn signed.JPG|Antonius Quinn, histrio
Fasciculus:Fernando Valenzuela in bullpen.jpg|Fernandus Valenzuela, lusor LA Dodgers, qui seriem mundanam basipilae bis vicit
Fasciculus:Lupita Jones.jpg|Lupita Jones, Miss Universe 1991
Fasciculus:Adal Ramones.jpg|Adal Ramones, comicus
Fasciculus:Eduardo Najera.jpg|Eduardus Najera, olim lusor corbifollis in NBA
Fasciculus:Omar Chaparro in 2017.jpg|Omar Chaparro, comicus et histrio
Fasciculus:Susana Zabaleta 2017.png|Susana Zabaleta, supranus et histrio
Fasciculus:María_Espinoza_2016.jpg|María del Rosario Espinoza, quae clipeum aureum Olympicum ter vicit

## Bibliographia
* Burian, Edward. 2015. *The Architecture and Cities of Northern Mexico from Independence to the Present.* Austinopolis: University of Texas Press. ISBN 9780292771901.
* Hobbs, Joseph J. 2008. *World Regional Geography.* Cengage Learning. ISBN 978-0495389507.
* Mize, Ronald L, et Alicia C. S. Swords. 2010. *Consuming Mexican Labor: From the Bracero Program to NAFTA.* Toronti: University of Toronto Press. ISBN 9781442601581.
* Torres Siller, María Isabel. 2017. "Mundo Gourmet: Platillos típicos de Torreón," *Food and Travel* 124, 29 Iunii 2017. Textus interretialis.

## Nexus externi
Categoria:Geographia Mexici
Categoria:Regiones Mexici
Diagramma maius

**Diagramma maius** est diagramma diatonicum, modo Ionico respondens, cui sunt semitoni (S) inter gradus tertium et quartum atque inter septimum et octavum et toni (T) inter alios gradus, itaque in hac serie ascendens: T–T–S–T–T–T–S.

Exempli gratia, hoc est diagramma maius C (vel *do*, vel *ut*):
 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' { 
  \clef treble \time 7/4
  c4 d e f g a b c
} }

In musica Indica modo Carnatico *Śankarābharaṇaṃ* et modo Hindustanico *Bilāval* respondet.

## Bibliographia 
* Drabkin, William. "Major (i)". Grove Music Online. 2001.

Categoria:Diagrammata (musica)
Desertum Arabiae

thumb|Desertum Arabiae in photographemate spatiali
**Desertum Arabiae** est desertum maximum, quod Arabiam paeninsulam paene totam occupat. Arabia Saudita partem maiorem deserti possidet, sed etiam Iraca, Iordania, Cuvaitum, Quataria, Emiratus Arabici Coniuncti, Omania, Iemenia partim vel totae in deserto sitae sunt. Area deserti 2&thinsp;300 milia chm2 est; Sahara sola in orbe terrarum amplior est. Temperatura diei usque ad 56°Сelsianos et noctu usque ad −12°С est. *Feles margaritae*, gazellae, oryges deserto gignuntur. Nomades Arabes desertum incolentes beduini nominabantur; pars maior deserti etiam nunc incolis caret. 

## Notae
## Nexus interni
* Arabia Deserta

## Nexus externi
* Desertum Arabiae in *Britannica*

Categoria:Deserta Asiae
Categoria:Arabia
Categoria:Res geographicae Arabiae Sauditae
Categoria:Cuvaitum
Categoria:Geographia Emiratuum Arabicorum Coniunctorum
Categoria:Quataria
Categoria:Omana
Categoria:Iemenia
Categoria:Res geographicae Iracae
Categoria:Res geographicae Iordaniae
Christiana a Lotharingia

**Christiana a Lotharingia, magna ducissa Etruriae** (Barri Ducum nata die 16 Augusti 1565; Florentiae die 19 Decembris 1636 mortua) fuit nobilis Gallica et ducissa consors Florentiae, Ferdinandi Medicaei uxor. 

Filia fuit Caroli III ducis Lotharingiae et Claudiae Valesiae. Avia Catharina Medicaea educationis curam suscepit. Christiana Ferdinando Medicaeo anno 1585 nupsit. Cosmi II mater, Ferdinandi II avia fuerit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Nati 1565
Categoria:Mortui 1636
Categoria:Magni Duces Tusciae
Categoria:Nobiles Franciae
Categoria:Incolae Lotharingiae
Oryx

**Oryx** (gen. *-gis*, Graece ὄρυξ, γος) est genus bovidarum in Arabia et Africa habitantium, quod comprehendit aliquot species exstantes, *Orygem gazellam*, *Orygem dammam*, *Orygem leucorygem*, *Orygem beisam*. Cornua habet longa.

## Nexus externi 
Categoria:Taxa Blainville
Categoria:Taxa 1816
Categoria:Genera animalium
Categoria:Bovidae
Fridericus Albertus Lipmann

thumb|Fridericus Albertus Lipmann.
**Fridericus Albertus Lipmann** (natus die 12 Iunii 1899; mortuus die 24 Iulii 1986) fuit biochemicus Germano-Americanus. Eius alma mater est Universitas Albertina Regiomontii, deinde Almam Universitatem Humboldtianam Berolinensem et Universitatem Monasteriensem frequentavit.

Anno 1939 ad Civitates Foederatas immigravit. ubi ab anno 1949 ad annum 1957 professor in Schola Medicinae Harvardiana docuit. Anno 1953, Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae cum Ioanne Adolpho Krebs accepit ratione inventus co-enxymi A et studii metabolismi et cycli ureae.

## Notae 
Categoria:Medici Civitatum Foederatarum
Categoria:Medici Germaniae
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Categoria:Professores
Eleonora Toletana

**Eleonora Toletana** (Hispanis: *Leonor Álvarez de Toledo y Osorio*) (nata Toleti die 11 Ianuarii 1522; Pisis mortua die 17 Decembris 1562)   erat nobilis Hispana, Magni Ducis Florentini Cosimi I Medices uxor, Francisci I et Ferdinandi I mater. Sententiam habebat "Cum pudore laeta foecunditas".

## Epitaphium 
thumb|Epitaphium e sepulcro Eleonorae Toletanae
Corpus eius Florentiae in Basilica Sancti Laurentii ad tumulum translatum est.

## Notae 
## Bibliographia 
* Ioannes Baptista Adriani, *Oratio funebris de laudibus Eleonorae Toletanae, Cosmi Medicis Florentiae et Senarum ducis uxoris*. Florentiae, 1563 

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1522
Categoria:Mortui 1562
Categoria:Magni Duces Tusciae
Categoria:Medices
Categoria:Nobiles Hispaniae
Dies mundialis feminarum et puellarum in scientia

**Dies mundialis feminarum et puellarum in scientia** est dies quae inter gentes die 11 Februarii quotannis celebratur ad ius et occasionem ad scientiam et technologiam pro feminis et puellis promovendam et a resolutione A/Res/70/212 Conventus Generalis Consociationis Nationum die 22 Decembris 2015 promulgata.

Hodie dies ab UNESCO et CN Mulieres observatur et participationes ad scientiam technologiamque a mulieribus et puellis promovere mittent.

Sententia anno 2026 est "Scientia futura inclusica pro feminis et puellis."

## Notae
*Dies Internationalis Mulierum
*Dies internationalis puellae

## Nexus externi
*Situs publicus (Anglice).
*Situs publicus (Francogallice).
*Situs publicus ab UNESCO.

Categoria:Iura mulierum
Categoria:Nationes Unitae
Categoria:Ritus Februarii
Categoria:UNESCO
Ioannes de Laet

**Ioannes de Laet** (interdum **Laetius** et **Latius**, Antverpiae anno 1581 natus et Lugduni Batavorum anno 1649 mortuus), fuit geographus Batavus, unus e Societatis Batavae Indiarum Occidentalium conditoribus. Academiae Lugduno-Batavae alumnus. Contra Grotium de aboriginibus disputavit.

## Opera Latina nonnulla
* 1625 : *Nieuwe wereldt, ofte Beschrijvinghe van West-Indien*. Lugduni Batavorum: Isaack Elzevier, 1625 . — Versio Latina: *Novus orbis, seu Descriptionis Indiae Occidentalis libri XVIII* (1633) Textus
*	Respublica, siue Status regni Poloniae, Lituaniae, Prussiae, Livoniae, etc., Lugduni Batavorum, 1627
* 	Gallia, sive de Francorvm regis dominiis et opibus commentarius, Lugduni Batavorum, 1629
*	Hispania sive de regis Hispaniae regnis et opibus commentarius, Lugduni Batavorum, 1629
*	Portugallia sive De regis Portugalliae regnis et opibus commentarius, Lugduni Batavorum, 1641
*	Notae ad dissertationem Hugonis Grotii De origine gentium americanarum, et observationes aliquot ad meliorem indaginem difficillimae illius quaestionis, Lugduni Batavorum 1643
*	Historia naturalis Brasiliae, Amstelodami, 1648

## Nexus externi
* Biographia 
*de Laet in *OpenLibrary*

Categoria:Eruditi Nederlandiae
Categoria:Geographi
Categoria:Alumni Academiae Lugduno-Batavae
Samara (flumen Russiae)

**Samara**  (Russice Самара) est flumen in parte Europaea Russiae. In regione Oropolitana  in elevatione *Syrti Communis* incipit; Busuluc urbs regionis Oropolitanae ad Samaram sita est. 594 chm fluit, per regionem Samarensem transit et in Samara urbe in Volgam  (nunc in sinum Samarensem receptaculi aquae Saratoviensis) effunditur. 

Nomen de Turcico *samar* (*urceus, pelvis*) derivatum esse videtur.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Europaeae
Categoria:Regio Orenburgensis
Categoria:Regio Samarensis
Categoria:Systema Rha fluminis
Receptaculum aquae Volgogradense

[thumb|Receptaculi Volgogradensis ripa alta, *[Stephanus Razin|Stephani Razin saxum* dicta]]
**Receptaculum aquae Volgogradense** (Russice *Волгоградское водохранилище*) est receptaculum aquae in Russia, aquis Volgae fluminis impletum. Area receptaculi 3117 chm2 est. Volumen receptaculi pleni 31,5 chm³ est, altitudo media 10,1 m, maxima autem 41 m.  In regionibus Saratoviensi et Volgogradensi situm est. 

Nomen receptaculi ab hydroergasterio Volgensi derivatum est, quod inter Volgogradum et *Volžskij* urbes situm est; ab eo et canalis Volgo-Tanaiticus incipit. Annis a 1953 ad 1962 construebatur et receptaculum annis 1958-1961 aqua implebatur. 

Saratovia et Kamyschin et Urbs Patrocinii et Rhapolis et Catharinopolis Germanorum et Nicolaopolis ad Volgam urbes in ripis receptaculi Volgogradensis stant. Ruslana et Bolloclea et Kamyschinkia fluvii in receptaculum aquam ferunt. Steppa ripas receptaculi occupat.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Receptacula aquarum Russiae
Categoria:Regio Saratoviensis
Categoria:Regio Volgogradensis
Categoria:Confecta 1961
Categoria:Systema Rha fluminis