open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ioannes Radvanus

**Ioannes Radvanus** (Albaruthenice *Ян Радван*, Lituanice *Jonas Radvanas*), post annum 1591 mortuus, poeta Latinus Magni Ducatus Lituaniae fuit.

## Vita et opera 
Vita Radvani paene ignota est. Vilnae et in Universitate Studii Paduani educatus est. Scripsit *Epitalamium in nuptis… Christophori Monvidi Dorohostajski*, anno 1590 Vilnae editum, carmen epicum *Radiviliadem* et nonnulla alia, variis libris inserta.

## *Radivilias* 
*Radivilias*, poema in quattuor libris et circa 3000 versibus, vitam et opera , imprimis  gesta, describit. Libri eius haec sunt:
* I — de origine Nicolai Radivilli et de indole eius; de Starodubo expugnato;
* II — de initio belli Livonici;
* III — de proeliis magnis, imprimis de  et de gestis Radivilli gloriosis;
* IV — de fine belli et de morte Radivilli.
Inimicorum in bello Livonico Russorum (quos Radvanus *Moschos*, i.e. *Moscuenses*, nominat) rex est Ioannes Severus, coloribus tenebricosis pictus. Multa nomina locorum Latina Russiae et Europae Orientalis poema continet.

## Editiones 
* *Radivilias, sive, De vita, et rebus praeclarissime gestis, immortalis memoriae, illustrissimi principis Nicolai Radivili Georgii filii, ducis in Dubinki ac Bierze ... libri quatuor*, Ioannis Radvani Lit[uani] ... ex officina Ioannis Kartzani, Vilnae, [1592].
* Jonas Radvanas, *Radviliada*, ed. Sigitas Narbutas, Vilnae, 1997 (cum versione Lituanica et commentariis doctis).

## Bibliographia 
* Žanna Nekraševič-Karotkaja. *Latin Epic Poetry and its Evolution as a Factor of Cultural Identity in Central and Eastern Europe in the Sixteenth and Seventeenth Centuries* 
* *Некрашевич-Короткая Ж. В.* Tibi surgit opus, Lituania praestans! // Senoji lietuvos literatūra. — 29 knyga, 2010. 

## Nexus externi 
* *Radiviliadis* editio prima (vel hic vel hic)
* Initium *Radiviliadis*, versio Albaruthenica
* *Radivilias*, versionis Lituanicae fragmenta
* De Ioanne Radvano 

Categoria:Poetae Latini Magni ducatus Lituaniae
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Scriptores Lituaniae
Categoria:Scriptores Rutheniae Albae
Categoria:Alumni Universitatis Patavinae
Categoria:Epici
Cursus publicus de Turri et Tassis

**Cursus publicus de Turri et Tassis** per imperium Sacrum Romanum sub aegide familiae nobilis Germanicae de Turri et Tassis actus est. Pars nominis huius familiae e stirpe mediaevali Italica  demitur, quae saeculo XIII dominium Mediolanense tenebat.

Franciscus de Turri et Tassis anno 1516 servitium cursuale primum inter Vindobonam et Bruxellas instituerat. Inde eius familiares heredes servitiorum cursualium perennes declarati sunt. Anno 1624 graviones imperiales proclamati sunt, anno 1695 vel principes imperiales.

Anno autem 1867 omnia privilegia cursualia Borussiae vendita sunt. Saeculo XX ineunte princeps Albertus (natus 1867) sedebat Ratisbonae, cum princeps Alexander (natus 1851) Pragae vitam degeret.

## Bibliographia 
* Wolfgang Behringer: *Thurn und Taxis.* Monaci 1990, ISBN 3-492-03336-9.
* Martin Dallmeier: *Quellen zur Geschichte des europäischen Postwesens.* Kallmünz 1977.
* Martin Dallmeier, Martha Schad: *Das fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern.* Pustet, Ratisbonae 1996, ISBN 3-7917-1492-9.
* Ludwig Kalmus: *Weltgeschichte der Post.* Vidobonae 1937.
* Max Piendl: *Das fürstliche Haus Thurn und Taxis.* Ratisbonae 1980.
* Heinrich von Stephan: *Geschichte der Preußischen Post.* Berlin 1859 (nova editio non aucta: Heidelbergae 1987)

## Externi nexus
*Familiae pagina domestica

## Fons
''Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon'', editio quinta, volumen 2. Lipsiae 1911, p. 836 quod relegi potest hic in interreti.

Categoria:Historia Germaniae
Categoria:Nobilitas Europaea
Categoria:Sacrum Romanum Imperium
Categoria:Cursus publicus
Ferdinandus Ruizius Villegas

**Ferdinandus Ruizius Villegas** (Hispanice *Hernán Ruiz de Villegas*), anno 1510 Burgis natus et anno 1572 ibidem mortuus, humanista Hispanicus et poeta Latinus fuit.

## Vita 
Educatus est Lutetiae et in Studio Lovaniensi. Discipulus Ioannis Vives, cui eclogam suam secundam consecravit, et amicus Gulielmi Budaei fuit. Cum Hispaniam revertisset, Militiae Sancti Iacobi magister et Burgorum corregidor factus est. Annis 1569 et 1571 et corregidor Cordubae erat.

## Notae 
## Opera 
Scripta Ferdinandi Villegas incognita erant, donec  anno 1734 ea edidit (*Ferdinandi Ruizii Villegatis burgensis, Quae exstant opera* Emmanuelis Martini Alonensis Decani studio emendata, Venetiae). Scripsit sex eclogas, tres epistolas morales, epigrammata aliaque. Hispanice de equitatione praecepta filio suo composuit.

## Bibliographia 
* Campos Cañizares, José, «Toreo caballeresco en el *Tratado de cavallería a la gineta* de Hernán Ruiz de Villegas». Perfil biográfico previo de V. Moreno Gallego.
* *Los humanistas españoles y el humanismo europeo. IV Simposio de Filología Clásica *, Universidad de Murcia, Secretariado de Publicaciones, 1990, ISBN 84-7684-967-2
* Moreno Gallego, Valentín, *La recepción hispana de Juan Luis Vives*. Valencia, Biblioteca Valenciana, 2006, ISBN, 8448242920, pp. 256-264
* Moreno Gallego, Valentín, «*Tristia rerum*. El poeta neolatino Hernán Ruiz de Villegas y su testamento», en *Silva. Estudios de Humanismo y Tradición Clásica*, 2005, (4), ISSN 1579-7392, pp. 209-233

## Nexus externi 
* Eclogae Ferdinandi Villegas in *Vicifonte*

Categoria:Nati 1510
Categoria:Mortui 1572
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Poetae Latini Hispaniae
Categoria:Scriptores Hispaniae
Iulius Carolus Raschdorff

**Iulius Carolus Raschdorff** (*Julius Carl*; natus die 6 Iulii 1823 Plesnae (Pszczyna) in urbe Silesiae Superioris, mortuus die 13 Augusti 1914 Sifridi Villae Silvestris (Waldsieversdorf) in vico Brandenburgensi) fuit architectus egregius Germanicus.

## Vita
Absolutorio scholastico Gliwiti recepto rebus structoriis studuit Berolini antequam Coloniae Agrippinae architectus urbanus prior crearetur. Ibi variis in generibus artem suam ante oculos omnium affabre monstrabat, praesertim in operibus generis Renati. Fana varia Romanica et Gothica restauranda curavit necnon curiam quam fronte perpulchra nova induit. Reconstruxit e.g. domum Gürzenich (ex anno 1855) et, una cum Iosepho Felten, Museum a Wallraff-Richartz nuncupatum (1861), porro Theatrum municipale (annis 1871 et 1872) et Scholam fabrorum. Aedificia multa publica in Rhenania (velut scholas) et Conventuum domum Dusseldorpii creavit (annis inter 1876 et 1878).

Anno 1878 vocatus est ut professor in Scholam superiorem technicam Berolinensem. Mentio fiat, quod attinet ad artificia recentiora, de officiis cursualibus variis de quo gaudebant urbes Brunsvicum, Monasterium, Erfordia, Heidelberga. Berolini universitatem technicam novam confecit, Ecclesiam Angelorum in horto Monbijou (1885) necnon mausoleum Friderici Potestampii (1890) quoque terminavit.

Ichnographiam excogitavit de Ecclesia cathedrali Berolinensi, quae exarata est una cum filio Otone Raschdorff annis inter 1894 et 1904. Postea honoratus est titulo Consiliarii de secretis.

## Vide etiam
*Officium cursuale prius Erfordiense

## Opera selecta 
* *Das Kaufhaus Gürzenich in Köln.* Berolini 1863.
* *Die Hochbau-Ausfuehrungen des preußischen Staates.* Toeche, Berolini 1880.  
* *Abbildung deutscher Schmiedewerke.* Verlag von Ernst & Korn, Berolini 1882.

## Bibliographia 
* Klaus Peters: *Leben und Werk des Architekten Julius Carl Raschdorff. (1823–1914).* Universität Hannover – Institut für Geschichte und Theorie im FB Architektur, Hanovrae 2004, ISBN 3-931585-13-1. (= *Schriften des Institutes für Bau- und Kunstgeschichte der Universität Hannover*, tomus 14.)
* Uwe Kieling: *Berlin. Bauten und Baumeister. Von der Gotik bis 1945.* Berlin-Edition, Berolini 2003, ISBN 3-8148-0095-8.
* Julius Carl Raschdorff: *Aufzeichnungen aus dem Leben und Schaffen des Architekten Professor J. C. Raschdorff.* Vaterländische Verlagsanstalt, Berolini 1903.

## Externi nexus 
*Vita eius apud NDB

## Fons
*Meyers Großes Konversations-Lexikon* vol 16. Lipsiae 1908, p. 606, quod relegi potest hic in interreti.
Officium cursuale prius Erfordiense

]] 
 

**Officium cursuale prius** (Theodisce: *Hauptpostamt Erfurt*) invenitur media in urbe Erfordiae, in platea Anger nr 66-73. Aedes velut monumentum grave protectae sunt. 

## Descriptio 
Antea in situ fuerunt domus mediaevales nonnullae et duo palatia. Namque 1612 domnus Hiob, mercator isatidos tinctoriae quidam, domum generis Renati maximam erexerat. Quae proh dolor annos triginta post in incendio flammis consumpta est. 

Iam die 15 Novembris 1850 hic prima vice notae vectoriae venditae sunt. Annis inter 1882 et 1886 aedificium officii cursualis maximum construi incohati sunt, loco in eminentissimo in platea centrali Anger. Architectus Iulius Carolus Raschdorff, qui ichnographias Ecclesiae cathedralis Berolinensis fecerat, complexum maximum proposuit tribus cum areis internis atque frontibus pretiosissimis. Cui giganti proposito urbani annuerunt, attamen annis inter 1905 et 1907 alae septentrionales genere Renato novo reconstructae sunt architecto Klamodt moderante. In angulo meridiano reperitur turris cum horologio, cuius vertex in Secundo bello mundano detrimentum cepit; reparationes usque annum 1949 confectae sunt modo minus sumptuoso.

## Mutationes historia postulante 
Anno 1867 familia Thurn und Taxis curam de rebus cursualibus in manus terrae Borussicae commendavit. Id statui Borussico non solum territorium curandum augebat sed etiam constructionem aedium novarum multarum postulavit. Nihilominus tempore inter Aprilem 1888 et Martium 1900 Erfordiae servitium cursuale privatum erat, quod typographus Gulielmus Wellendorf instituerat. 

A vere anni 2006 usque mensem Iunium 2007 aedificium modernizatum et novis temporibus aptatum est, cum domus servitiis cursualibus tantummodo nimis magna esse diceretur. Insuper alia instituta tabernaeque in aedes venerunt; fieri non potuit quominus parvae mutationes in historicis frontibus factae essent..

## Commemoratio pharmaceutica 
In angulo ubi olim pharmacopolium fuerat, tabulam commemorativam admirari potueris in honorem  Ioannis Bartholomaei Trommsdorff positam, qui inter medicaminum confectores venditoresque utique excellebat. 
## Notae 
## Nexus externi 
*Chartula ubi adhuc turris pristina videtur

Categoria:Aedificia Erfordiae
Collegium Novum (Oxonia)

thumb|upright=0.8|Capella Collegii Novi.
**Collegium Novum** est collegium Universitatis Oxoniensis, quod Gulielmus de Wykeham episcopus anno 1379 condidit. Ipse praeterea Collegium Wintoniense condidit anno 1382.

Robertinus Lane Fox Paulusque Fait ibi docebant anno 2019.

## Nexus externi
*Interretialis societatis discipulorum situs.

Categoria:Collegia Oxoniensia
Ethnarches

Ethnarches (ae, m. ː Graece  ἐθνάρχης) fuit titulus in Oriente antiquo nonnullorum dynastarum quibus rex nomen denegabatur. E duobus vocabulis Graecis compositus, ἔθνος  et άρχή,  hic titulus idem valet atque Latine "gentis ducem", quod apud Iudaeos quidem non tantum ad incolas Iudaeae sed etiam ad universos Iudaeos per orbem terrarum disseminatos qui tributum Hierosolymitano templo solvere solebant, referri poterat.

Titulus ethnarches in primis Hyrcano II, summo sacerdoti a matre Alexandra, Iudaeorum regina, ad successionem designato sed statim illa mortua a fratre Aristobulo regno expulso et per Pompeium imperatorem postea restituto et Herodi Archelao quem pater rex Herodes Magnus ultimo testamento heredem regni fecerat, a Romanis collatus est. Etenim Herodes Archelaus, quia dum rerum potiri studet magnam caedem popularium suorum Pascham in Templo celebrantium  fecerat et proprio populo invisus erat, regno indignus Augusto visus est, quamvis ultimam voluntatem amici Herodis irritam facere noluisset. Nec tamen spem regni ei omnino ademit si quidem probatus esset. At anno 6 p.C.n. eum abdicavit et provinciam Iudaeam praefectis Romanis ex equestri ordine administrandam tradidit.

In hierarchia dignitatum a Romanis collatarum ethnarches supra tetrarcham positus erat. Simul atque Augustus Herodem Archelaum ethnarcham fecit duos e fratribus eius tetrarchas creavit, Philippum et Herodem Antipam.
## Si vis plura legere
* Mireille Hadas-Lebel, *Rome, la Judée et les Juifs*, Parisiis, A. & J. Picard, 2009E. 
* Maria Smallwood, *The Jews under Roman rule : from Pompey to Diocletian*. Lugduni Batavorum : E.J. Brill, 1976 ISBN 90-04-04491-4

## Notae 
Categoria:Tituli
Categoria:Imperium Romanum
Gabapentinum

**Gabapentinum** est medicamentum pharmaceuticum cum virtutibus anticonvulsivis convulsionum partialium quod in doloribus neuropathicis, epilepsia tractandis adhibetur. 

## Natura Gabapentini 
thumb|Gabapentinum gregi *gabapentinoidorum* attribuitur.

### Natura chemica 
Gabapentinum est acidum carboxylicum, atque gregibus -COOH et -NH2, in sensu lato, etiam aminoacidum. Nomen IUPAC suum est acidum 2-[1-(amino-methylo)-cyclohexyli]aceticum, massa molaris sua 171.237 g/mol.

Fasciculus:Gamma-Amino Acid Formula V2.svg|γ-aminoacidum. Gabapentino sane R positione *β* est
Fasciculus:Gamma-Aminobuttersäure - gamma-aminobutyric acid.svg|GABA
Fasciculus:Cyclohexane-2D-skeletal.svg|Cyclohexanum
Fasciculus:Benzene circle.svg|Benzenum - non pars Gabapentini

### Natura pharmacologica 
Gabapentinum est medicamentum cum virtutibus anticonvulsivis et analgeticis (contra dolorem). Codex ATC est .

Modi effectuum etiamnunc non clare evoluti sunt, quamquam adhuc diversae consultationes divulgatae sunt:
* Gabapentinum varias membranas per transportatores aminoacidorum (*systema L*) transire, 
* id intra cerebrum GABA summa per effectus ad receptoria GABA augere, 
* id canales tensione pendentes ionticos calcii (*VGCC*) obsidere, 
* id liberationem neurotransmissorium monoaminergicorum minuere,

#### Effectus ad receptoria GABA 
Obsidens subunitates receptoriorum GABA et B1a et B2 Gabapentinum incrementum summae neurotransissoris GABA perficere videtur.

### Pharmacodynamica 
Gabapentinum canalis ionticus calcii canales ionticos calcii obsidet.

### Pharmacocinetica 
Semivita biologica t_{\frac{1}{2}}. 5 - 7 horae sunt. Excretio est generaliter non mutatum per urinas. 

## Effectus Gabapentini 
Effectus sunt fatigatio, siccitas oris, vertigo, capitis dolor, vomitus, insomnia.

## Usus Gabapentini 
### Indicatio 
Gabapentinum in doloribus neuropathicis, epilepsia, vulvodynia tractandis adhibetur. Effectus autem aegrotorum cum fibromyalgiae Gabapentino enim se non convincere videntur, quia non plus quam 35% eorundem deminutio dolorum sentiant.

### Doses 
Dosis diurna definita (DDD) est 1800 mg per die p.o.

## Notae 
* Dolor
* Morbus comitialis
* Pregabalinum

Categoria:Antipsychotica
Bürgel

**Bürgel** oppidum est in Circulo Saale-Holzland in Thuringia in Germania, cui incolae 3137 fuerunt pridie Kal.Ian.2018. Situm est inter Ienam et Isenbergam Thuringorum.
## Historia
Prima mentio fuit anno 1133 et iam anno 1234 promotum est ad oppidum "nominatum Burglin". Anno autem 1307 civitas nuncupatur, cuius nomen originem sumit a parvo burgo in Monticulo Sancti Georgii sito. Verisimiliter monachi proximi monasterii vicum saeculo XIII ineunte condebant. Uxor marchionis Henrici Lusatiae inferioris olim monasterium benedictinorum in vico Thalbürgel in valle fundaverat. Marchione mortuo privilegia advocatoria omnia in dynastiam Vitinensium (Wettin) translata sunt. 

Unio cum Sanctae Paulinae cella effecit, ut reformationes Hirsaugiensis abbatiae etiam ad Bürgel introducerentur. Fanum abbatiale utique numerari potest inter Thuringiae totius vestigia clarissima praeter delubrum Paulinae cellae et Ecclesiam Sancti Petri (Erfordiae) quoad artem Romanicam. In ecclesia restaurata nostris temporibus dantur actus liturgici sed etiam concentus. Anno 1526 Reformatione saeviente monasterium dissolutum est et territoria mutata sunt in tribum Saxonicum. Originem mediaevalem signant vestigia moenium cum Porta balneariorum quae dicitur. Incendio magno anno 1754 extincto Ecclesia Sancti Ioannis anno 1754 reaedificata est cuius mentio prima fuerat anno 1234. Tunc curia nova quoque orta est.

## Quaestus
Inde a saeculo XVII quaestus figlinus florere coepit cuius artificia facile in pittacio subligaculi caerulei cognosci possunt. Anno 1660 collegium opificum condiderunt quo quaestus figulorum promoverentur atque servarentur. Historia ista in museo media in urbe sito narratur et furnum publicum in vico Töpfergasse admirari potueris. Quotannis nundinae vasorum multos homines alliciunt.
## Externi nexus 
* Situs proprius
* Pagina domenstica musealis
* Historia oppidi necnon circumiectorum territoriorum 
Burgel
Georgius Calvert

[thumb|Georgius Calvert ab [Ioannes Alfredus Vinter|Ioanne Alfredo Vinter pictus]]
**George Calvert, primus baro Baltimore** (natus anno 1580, mortuus die 15 Aprilis 1632) fuit politicus Anglicus qui colonias in Americam deduxit. Iacobo I rege, senator parlamenti, deinde secretarius civitatis, prospera fortuna in rebus civilibus usus, postea infausto proposito coniugii Caroli principis Angliae et Mariae Annae principissae Hispaniae suffragatus, auctoritatem perdidit. Anno 1625 omnia officia politica, munere regis consiliarii excepto, concessit et palam se ecclesiae Romanae sectatorem esse declaravit. Post hanc abdicationem baro Baltimore inter magnatos Hiberniae creatus est. Manierum, seu praedium, Baltimore in Hibernico comitatu Longofordiensi iacebat.

Calvert studio colonizationis Americae tentus est, primum commercii de causis, deinde ad refugium pro Catholicis Anglicis persecutione affectis creandum.

## Bibliographia 
* 
* 
* 
* Fiske, John (1897). *Old Virginia and Her Neighbors*. Boston: Houghton Mifflin.
* Hennesey, James (1981). *American Catholics: A History of the Roman Catholic Community in the United States*. Oxford University Press. ISBN 0-19-503268-3.
* Krugler, John D. (2004). *English and Catholic: the Lords Baltimore in the Seventeenth Century*. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-7963-9.
* Middleton, Richard (3rd ed. 2002). *Colonial America: A History. 1565–1776*. Oxford, UK; Malden, MA: Blackwell Publishers. ISBN 0-631-22141-7.
* Pope, Peter Edward (2004). *Fish into Wine: the Newfoundland Plantation in the Seventeenth Century*. Chapel Hill: Published for the Omohundro Institute of Early American History and Culture, Williamsburg, Virginia, by the University of North Carolina Press. ISBN 0-8078-2910-2.
* Stewart, Alan (2003). *The Cradle King: A Life of James VI & I*. London: Chatto & Windus. ISBN 0-7011-6984-2.

## Nexus externi 
* Stemma genealogicum Calvert 
* Calvert, Sir George (bio), from "The Governorship of Newfoundland and Labrador: Government House" website.
* Calvert, Sir George (bio), from *Dictionary of Canadian Biography Online*
* Calvert, Sir George (bio), from *Encyclopædia Britannica*, full-article free, latest online edition.
* Calvert, Sir George (bio), from Maryland State Archives. Includes photographs and sources.

Categoria:Nati 1580
Categoria:Mortui 1632
Categoria:America Septentrionalis Britannica
Antonius a Spiritu Sancto

**Antonius a Spiritu Sancto** fuit Minister Generalis Ordinis Sanctissimae Trinitatis et Captivorum. Hispanus fuit, natus sacrisque lustratus lymphis, Villanovae Infantium die 14 Maii an. 1634 habitum Ordinis induit et Solanae 20 Maii anni proxime sequentis votis solemnibus se obstrinxit. Exstitit philosophiae et theologiae professor, magnus verbi Dei praeco. Postquam ministerium Complutense multaque alia in Ordine munia obiisset, Ministri generalis officio auctus fuit; quod quidem per annum (1677-1678) sustinuit. Ipse 126 captivos Tetuani in Africa an. 1654 redemit. Fatis tandem cessit Matriti die 1 Maii an. 1678.

* Ordo Sanctissimae Trinitatis redemptionis captivorum
* Ministrorum generalium Ordinis Sanctissimae Trinitatis series

## Notae 

Categoria:Ministri generales Ordinis Santissimae Trinitatis
Categoria:Clerici Hispaniae
Santa Ana-La Florida

**Santa Ana-La Florida** est locus archaeologicus in parte australi civitatis Aequatoriae et in vallibus superioribus Amazoniae regionis absconditus. Ibi inter annos fere 5&nbsp;450 et 3&nbsp;305 a.p. habitabant homines culturae Mayo-Chinchipe, a quibus colebantur et pabulabantur species *Theobroma cacao*, *Manihot esculenta*, *Erythroxylum coca*, *Zea mays* necnon genera *Phaseolus*, *Ipomoea*, *Dioscorea*, *Maranta*, *Capsicum*.

## Notae 
## Bibliographia 
* Francisco Valdez, "Investigaciones arqueológicas en Palanda, Santa Ana-La Florida (Ecuador)" in Q. Olivera Núñez, ed., *Arqueología Alto Amazónica: los origenes de la civilización en el Perú* (Limae: Apus Graph, 2014) pp. 222-245
* Francisco Valdez, "Complejo cerámico Mayo Chinchipe" in Cristiana Barreto, Helena Pinto Lima, Carla Jaimes Betancourt, edd., *Cerâmicas Arqueológicas da Amazônia. Rumo a uma nova síntese* (2016)
* 
* J. A. Zeidler, "The Ecuadorian Formative"; Jean Guffroy, "Cultural Crossings and Boundaries: Ecuador and Peru" in Helaine Silverman, William H. Isbell, edd., *Handbook of South American Archaeology* (Springer, 2008) praesertim pp. 480-482, 879-893 

## Nexus externi 
* "Santa Ana - La Florida" apud *The Megalithic Portal*
* Lorena Chamba Jumbo, "Centro arqueologico Santa Ana-La Florida contará con réplicas de la cultura mayo-chinchipe"

Categoria:Loci archaeologici Aequatoriae
Categoria:Archaeologia alimentorum
Categoria:Archaeologia potionum fortium
Demetrius Ustinov

**Demetrius Theodori filius Ustinov** (Russice Дмитрий Фёдорович Устинов, tr. *Dmitrij Fёdorovič Ustinov*; Samarae natus die [[30 Octobris|17 [30] Octobris]] 1908, Moscuae mortuus die 20 Decembris 1984) fuit ductor exercitus et rerum politicarum peritus Sovieticus, marescalcus Unionis Sovieticae (ab anno 1976), titulis Herois Laboris Socialisticae (bis, annis 1942 et 1961) et Herois Unionis Sovieticae (anno 1978) multisque aliis signis laudis ornatus, qui annis ab 1941 fuit commissarius popularis et dein minister armaturae URSS, ab anno 1953 ad annum 1957 minister industriae defensionis URSS, annis ab 1957 ad 1963 vicarius et annis ab 1963 ad 1965 vicarius primus praesidis Consilii Ministrorum URSS, annis ab 1965 ad 1976 secretarius Commissionis Centralis Factionis Communisticae Unionis Sovieticae, dein ad mortem suam minister defensionis Unionis Sovieticae atque socius Officii Politici Commissionis Centralis Factionis Communisticae Unionis Sovieticae fuit.

## Nexus externi
* Pagina de Demetrio Ustinov in situ interretiali ministerii defensionis Foederationis Russicae 
* Pagina de Demetrio Ustinov in situ interretiali *Heroes terrae* 

Categoria:Ductores exercitus
Categoria:Incolae Moscuae
Categoria:Marxistae
Categoria:Milites Unionis Sovieticae
Categoria:Participes secundi belli mundani
Categoria:Politici Russiae
Dominicus a Sanctissimo Sacramento

**Dominicus a Sanctissimo Sacramento** (in saeculo: **Dominico Iturrate Zubero**) (natus die 11 Maii 1901 Dima in Hispania; obiit Belmonte die 7 Aprilis 1927), beatus et professus Ordinis Sanctissimae Trinitatis fuit. 

## Vita 
Dominicus a Sanctissimo Sacramento natus est in pago vulgo Biteriño, qui est Dimensis municipi vicus, in regione Vasconica dioecesis Victoriensis situs, die undecima mensis Maii, anno 1901. Cum autem Dominicus decimum quartum aetatis annum ageret, inter adspirantes ad Ordinem SS. Trinitatis, qui Algortae degebant, exceptus est, in quo domicilio tribus actis annis, ad Cantabricum coenobium, seu Sanctuarium vulgo «Bien Aparecida» missus est; ubi prima, id est simplicia vota, die 14 Decembris, anno 1918, nuncupavit. Post haec praepositi Moderatores ad singulare eius ingenium respicientes indolemque bonam, eum mitti Romam curarunt, in coenobium videlicet S. Caroli ad quattuor fontes, ut studia philosophiae atque sacrae theologicae in Pontificia Universitate Gregoriana absolveret; ibique felicissimo exitu lauream philosophiae consecutus est, die tertio mensis Iulii, anno 1922. Die autem tertio et vicesimo Octobris, eodem anno, sollemnibus votis susceptis. Tandem die 9 mensis Augusti, anno Sancto 1925, est optato sacerdotio initiatus; atque mox doctoris gradum ob sacrae theologiae prudentiam adeptus est, magna sane laude.

Dominico in Hispaniam cedendum fuit, in coenobium scilicet vulgo Belmonte cognominatum, in Conchensi dioecesi. Sed est ibi, brevi, malo consumptus, ac nonnullos post menses, doloribus acerbissimis fortiter toleratis, ex hac vitae statione sereno ore discessit, die 7 Aprilis, anno 1927, vita cum morte commutata. Anno 1984, a Ioannes Paulo II  papa, Beatus declaratus est: Maii mensis die 11 celebratur.

* Ordo Sanctissimae Trinitatis redemptionis captivorum

## Notae

Categoria:Nati 1901
Categoria:Mortui 1927
Categoria:Beati
Categoria:Trinitarii
Categoria:Clerici Hispaniae
Categoria:Alumni apud Gregorianam
Sacena

praeest sacrificio. In parte dextra vidimus victimatorem sive popam gestantem sacenam sive securim pontificalem qua victima ictu in occipite facto sine impiis doloribus ululatibusque observanter mactabatur.]]

thumb|300px|Sacrificium Tiberii. Victimarius sive popa mactat taurum cum sacena, dum genuflexus expectans casum victimae aiutor tenet secespitam ad animal post mortem dissecandum eiusque exta extrahenda ut haruspicibus inspicerentur.
thumb|Consuetudo Romana bestiarum mactandarum ictu in capite cum sacena sine impiis doloribus mali augurii remansit in usu in lanienis in Europa usque ad tempora nostra, ut exempli gratia apparet in hac delineatione saeculi XVImi, ubi videtur lanio securi eiusdem generis quam sacena bovem ictu in capite mactare.

**Sacēna** sive **scēna**, sive **securis pontificalis** sive **dolabra pontificia**, sive **aciēris**, erat instrumentum quo immolatores Romani in sacrificiis victimas mactabant. In altera sacenae parte securis, in altera malleus erat.

Victimarius sive popa stans parte *sinistra* cum malleo occipitium vel caput victimae impingebat eamque sine doloribus morte subita tali modo mactabat : "*sacrificiorum minister tenebat bovem et victimarius **malleo** suo illum occidebat*". Corpus et guttur animalis manebant integra et eius mors debebat esse subitanea et sine longis, atrocibus et impiis doloribus et ululatibus, si ita non esset, caro habebatur impia, nefas, annuntians malum augurium et eam comedere et Dis offerrre non licebat neque fas erat.

Ut scribit Gulielmus Caulius : "*Ac si hostia forte, cum ad altare duceretur, violenter restitisset, et si vi eo attracta fuisset, aut in fugam se dedisset, vel ululatum emisisset, postquam a Victimario feriretur, sive in aliud latus recidisset quam oporteret, Romani credebant quod illud iis malum annunciaret augurium, et quod victima praeter voluntatem Deorum oblata esset*". 

Post sacrificium cultro, cui nomen "**secespita**", dissecebatur et, extis inspectis visceribusque Dis oblatis, carnes assistentibus dividebantur.
 
## Bibliographia 
* Gulielmus Caulius sive vulgo Guillaume Du Choul, ''Veterum Romanorum religio, castrametatio, disciplina militaris ut et balneae ex antiquis numismatibus et lapidibus demonstrata, Volume 1, Apud Janssonio-Waesbergios, 1731. Legito in reti internationali.

## Imagines 
## Notae 
Categoria:Religio Romana
Tiberianus (poeta)

**Tiberianus** (quarto saeculo p.C.n floruit) fuit poeta Latinus.

## Vita 
Non satis constat utrum sit idem vir ac Caius Annius Tiberianus quem Hieronymus "*disertum virum*" declarat, an Baebius Tiberianus, qui  praefectus Romae fuit, circa annos 303/304.

## Opera 
Tiberianus tria vel quattuor poemata brevia scripsit. Etiam octo fragmenta extant, quae scholia Servii et Fulgentii servaverunt. Notissimum ex  his carminibus, quod verba "*Amnis ibat"* incipiunt, ex viginti tetrametris trochaicis constat. Tituli autem duorum eius operum adhuc cognoscuntur, *Prometheus* et *Liber de Socrates*.  Forsitan  prosimetras et philosophicos dialogos menippeos
scripserit. Quidam philologi, similitudinis causa, etiam *Pervigilium Veneris* illi poetae tribuerunt, sed res maxime dubia est.

## Notes 
## Bibliographia 
* E. Courtney, The fragmentary latin poets, Oxonii, 1993, pp. 429-446.

## Nexus externi 
* Carmina et fragmenta.

Categoria:Auctores Latini antiqui
Categoria:Poetae Latini Romae antiquae
Iairus Bolsonaro

**Iairus Messias Bolsonaro** (natus *Jair Bolsonaro* Glicério in oppido Paulopolitano die 21 Martii 1955) est politicus Brasiliae.

## De vita
E familia originis Italicae ortus, Academiam Militarem ad Agulhas Negras frequentavit, et usque in annum fere 1988 militavit. Hoc anno consiliarius municipalis urbis Fluminensis electus, anno 1990 camerae deputatorum Brasiliensi legatus est. Quo munere usque in annum 2018 functus est, sodalis factionis socialis Christianae, sed mense Ianuario eiusdem anni in factionem socialem liberalem receptus est. A qua factione die 22 Iulii 2018 candidatus ad officium praesidis propositus est. Dum candidatus in urbe Juiz de Fora circuibat cultello inimici graviter vulneratus est. Nihilominus primis comitiis die 7 Octobris eiusdem anni suffragiorum 46 centesimas prospere agens, secundis comitiis die 28 Octobris suffragiorum 55 centesimas agens rite electus est.

Iairo sunt quinque liberi.

## Bibliographia 
*Ayuso, Anna, et Julimar da Silva Bichara. 2018. "El Brasil de Bolsonaro: incógnitas y certezas," Decembri 2018, apud CIDOB.
*Haltiwanger, John. 2018. "The 'Brazilian Donald Trump' just became president in a landslide. He got there despite saying he couldn't love a gay son and that a colleague was too 'ugly' to be raped," *Business Insider,* 29 Octobris 2018.
*"A banca de Bolsonaro: quem são e o que pensam os ministros escolhidos pelo presidente eleito" (Novembri/Decembri 2018) apud Vice.com.
*"Bolsonaro foi à igreja. Não sou o mais capacitado, mas Deus capacita os escolhidos," *Diário de Notîcias,* 31 Octobris 2018.
*"Who is Jair Bolsonaro? Brazil's far-right president in his own words," *The Guardian,* 6 Septembris / 29 Octobris 2018.

## Nexus externi 
* 
* Situs interretialis Iairi Bolsonaro proprius.

Categoria:Alumni academiae militaris Brasiliensis
Categoria:Duces civitatum
Categoria:Politici Brasiliae
Habacuc Petri filius

[thumb|[Icon archipresbyteris Habacuc circa annum 1800 facta]]
**Habacuc Petri filius** (Russice Аввакум Петров; natus 25 Novembris 1620 Grigorovo prope Novogardiam Inferiorem, mortuus 14 Aprilis 1682 Pustoosero prope Mare Barentsianum) fuit sacerdos Ecclesiae Orthodoxae Russicae ac scriptor operum polemicorum. Fuit archipresbyter (протопоп) urbis Iorgoviciae, particeps Circuli zelotarum pietatis (Кружок ревнителей благочестия), amicus commilitoque futuri patriarchae Moscuensis Niconis, qui quoque particeps Circuli erat. Deinde factus est adversarius implacabilis reformationis ecclesiae a Nicone et Alexio tzare coeptae, ideologus et unus ex ducibus novi motus veterum fidelium (*staroobrjadtsy*), post schisma orti. Propter quod in Siberiam pulsus, carceri abditus, denique ultimo supplicio affectus est. Anno 1672 librum de vita sua scripsit, Житие протопопа Аввакума (Vitam archipresbyteris Hacacuc), qui usu sermonis vulgaris ab aliis libris Russicis liius temporis distinguitur. Habacuc apud veteres fideles martyr et confessor sanctus habetur.

## Notae
## Nexus externi 
* Житие протопопа Аввакума (Vita archipresbyeris Habacuc) in bibliotheca FEB 

Categoria:Exploratores Siberiae
Categoria:Nati 1620
Categoria:Mortui 1682
Categoria:Sacerdotes
Systema excitans reticulare ascendens

[thumb|[Truncus encephali cum partes systematis excitantis reticularis ascendentis.]]
**Systema excitans reticulare ascendens** est collectio nucleorum in trunco cerebri vertebratorum situata. Systema hoc simul est ipsa pars formationis reticularis, quae fibras nervales (ascendentes) in corticem cerebri mittit. Munera eius est statum vigilantem et numerum circadianum multiplicium fibrarum nervorum in cortices cerebri ambos distribuentium ope sustentare. Hoc in modum quaequae undarum EEG generatae sunt.

Nuclei systematis excitantis reticularis ascendentis intra formatione reticulari et etiam thalamo cum systematibus neurotransmissorum acetylcholini, dopamini, acidi glutamici, histamini, noradrenalini, serotonini inveniuntur.

Damnum systematis excitantis reticularis ascendentis, ut in apoplexia cerebri, perturbationes graves perficiat, at sanitas recuperata nonnumquam observata est.

## Historia 
Anno 1949 MORUZZI et MAGOUN primum rationem systematis excitantis reticularis ascendentis, desynchronizationem undarum EEG formatione reticulari stimulata observantes, cognoverunt.

## De systematibus neurotransmissorum 
Quaedam systemata neurotransmissorum systema excitans reticulare ascendens formant. Systema neurotransmissoris hic ad multitudinem neuronorum aequalium eodem neurotransmissore ex terminalibus synapticis liberato spectat. Verbi gratia *systemate dopaminergico* cellulae nervales cum *synapticis dopaminergicis* neurotransmissorem *dopaminum* liberant, incitantque postsynaptice *receptoria dopaminergica*.

### Systema dopaminergicum 
In mesencephalo imprimis duo nuclei, cuius synapses neurotransmissorem dopaminum liberant, inveniuntur: substantia nigra, pars compacta (A9), ac area tegmentalis ventralis (A10).
### Systema noradrenergicum 
Perikarya initium fibrarum noradrenergicarum systematis excitantis ascendentis in loco caeruleo locata sunt. 

Fibrae nordrenergicae progrediuntur (exempla): 
* ab extensione rostrali loci caerulei ad partem parvocellularem nuclei paraventricularem (liberationem hormonis corticotrophinum liberantis (*CRH*) )

### Systema serotonergicum 
Inter systemata neurotransmissorum, intra systema exictans reticulare ascendens, *systema serotonergicum* maximum videtur. Fibrae nervales serotonergicae de nucleis raphes oriuntur.

## Notae 
* Conscientia
* Delirium
* Nuclei intralaminares thalami
* Somnus, insomnia

Categoria:Truncus encephali
!
Categoria:Systema cholinergicum (acetylcholinum)
Reticulum computatrale

[thumb|upright=0.7|alt=Bundle of glass threads with light emitting from the ends|[Opticae fibrae rudentes ad lucem inter nodos reticuli transmittendam adhibentur.]]
[thumb|[Interrete|Interretis tabula geographica die 15 Ianuarii 2005 apud opte.org per partes monstrata.]]

**Reticulum computatrale** sive **reticulum datorum** est digitale reticulum telecommunicationum, quod sinit ut nodi opes inter se partiant. In reticulis computatralibus, artificia computandi data inter se permutant per coniunctiones (nexus datorum) inter nodos. Qui nexus datorum constituuntur per rudentes reticulorum sicut fila ferrea vel rudentes opticos, vel media sine filibus ferreis sicut Wi-Fi.

*Computatio in nube datorum
*Cyberspatium
*Ethernet
*Historia interretis
*Interrete
*Interretiarius
*Media socialia
*Protocollum interretiale
*Simulatio reticulorum
*Situs interretialis
*Tela Totius Terrae

## Bibliographia
*Bertsekas, Dimitri, et Robert Gahhager. 1992. *Data Networks.* Prentice Hall.
*Kurose, James F., et Keith W. Ross. 2005. *Computer Networking: A Top-Down Approach Featuring the Internet.* Pearson Education.
*Odom, Wendell, Rus Healy, et Denise Donohue. 2010. *CCIE Routing and Switching.* Indianapoli: Cisco Press
*Shelly, Gary, et al. 2003. *Discovering Computers.*
*Stallings, William. 2004. *Computer Networking with Internet Protocols and Technology.* Pearson Education.

## Nexus externi
* 
* *IEEE Ethernet manufacturer information.*
* *A computer networking acronym guide.*

Categoria:Cultura interretialis
Iacobus Iosephus Orliński

**Iacobus Iosephus Orliński** (natus *Jakub Józef Orliński* Varsaviae die 8 Decembris 1990) est cantor operaticus, voce contratenor, Polonicus.

## Vita et cursus
Orlinski cursum musicum in Gregoriano coepit, choro marum a Berenice Jozajtis ducto, ubi in Polonia peregreque perfungebatur. Alumnus Universitatis Musicae Friderici Chopin ab anno 2009 discipulus erat Annae Radziejewska. Discipulus praeterea concentibus ab Universitate Musicae Friderici Chopin et Academia Nationali Artis Dramaticae Alexandri Zelwerowica Varsoviae ordinatis interfuit. Ex anno 2012 sodalis est Academiae Operaticae Theatri Maximi Varsoviae, et ab 2015 ad 2017 in Schola Juilliardiana ab Editha Wiens doctus est. Interea in Polonia partes Cupidi in *Venus et Adonis* Ioannis Blow et Narcissi in *Agrippina* Handelii egit. Cum in Germania esset, partes personae Ruggieri in *Alcina* Handelii Aquisgrani et Cotbusii egit, et carmina selecta Henrici Purcell in Opera Lipsiensi cecinit.

In Aula Carnegiana et Aula Tulliana apud Sedem Lincolnianam Artium Activarum Novi Eboraci perfunctus est, avide a censoribus diarii *The New York Times* recensus. Inter res quas cecinit sunt *Messiah* Handelii cum Musica Sacra et Societate Oratoriorum Neoeboracensi. Etiam cecinit cum Opera Juilliardiana in *Flight,* opera Ionathan Dove. Anno 2017, partes Ottonis in *Agrippina* Handelii cecinit cum La Serenissima: Music and Arts from the Venetian Republic. Interfuit in festis Handelianis Carolsruhae, ubi *Nisi Dominus* Antonii Vivaldi partesque *Dixit Dominus* Handelii cecinit. Eodem anno, primo apparuit apud Festum Aquiarum Sextiarum in *Erismena,* opera Francisci Cavalli. Tempore 2017–2018 *debut* faciet apud Operam Francofurtensem, partes Rinaldi in *Rinaldo* Handelii cantans.

## *Breakdancing*
Orlinski, summus athleta *breakdancing,* est sodalis gregis Skill Fantastikz Crew, communis saltationi *breakdancing* dicati.

## Notae
## Nexus externi
*Situs proprius
*Pellicula.
*Pellicula: "Alla gente a Dio diletta," aria in oratorio *Il Faraone sommerso* ('Pharao submersus') Nicolai Fago; soni ex albo *Anima Sacra,* die 26 Octobris 2018 edito.

Categoria:Alumni Scholae Juilliard
Categoria:Alumni Academiae Musicae Friderici Chopin
Categoria:Cantores Poloniae
Categoria:Saltatores
Matronae Aufaniae

thumb|Altar Matronarum Aufaniarum, in Bonnae basilica" inventum.
[thumb|[Inscriptio Matronis Aufaniabus dedicata.]]
**Matronae Aufaniae** ex numero sunt Matrum-Dearum cui nomen Matronarum datum est. A nobis cognoscuntur inscriptionum imaginumque gratia, quae inventae sunt praecipue in hac regione, quae olim provincia Germania inferior fuit.

Quod cultae essent Bonnae, Coloniae Agrippinae, Iuliaci, Noviomagi Batavorum, Xanti, Marcomagi (Theodisce *Nettersheim*), Tulpiaci, Noviomagi Batavorum, in loco Haus Bürgel nuncupato apud Dusseldorpium, Moguntiaci, Lugduni, et Carmonae in Hispania, satis constat e fere centum inscriptionibus primi et secundi saeculorum.

Fuerunt loci cultus in regione aedium sacrarum quae inventae sunt in loco Görresburg nuncupato, apud Vicum Marcomagum, in agro Eifla situm, necnon sub hodierna Basilica Bonnae.

Verbum autem *Aufaniae* quid significet, non satis constat.

## Notae 
## Bibliographia 
*  (Hrsg.): *Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie*. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp.&nbsp;729 (Digitalisat).
* Christoph B. Rüger: *A husband for the mother goddesses. Some observations on the Matronae Aufaniae.* In: *Rome and her northern provinces. Papers presented to Sheppard Frere in honour of his retirement from the Chair of the Archaeology of the Roman Empire, University of Oxford, 1983*. Sutton, Gloucester 1983, S. 210–221.
* B. H. Stolte: *Die religiösen Verhältnisse in Niedergermanien.* In: Wolfgang Haase (Hrsg.): *Aufstieg und Niedergang der römischen Welt.* Bd. II 18, 1: *Religion (Heidentum. Die religiösen Verhältnisse in den Provinzen).* de Gruyter, Berlin/New York 1986, , S. 642–649.
* Hermann Reichert: *Lexikon der altgermanischen Namen.* Band 1, 1. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1987, , S. 97–100 s.v. *Aufani* (Nachweis von Inschriften).
* Rudolf Simek: *Lexikon der germanischen Mythologie* (= *Kröners Taschenausgabe.* Bd. 368). 3., völlig überarbeitete Auflage. Kröner, Stuttgart 2006, , S. 31 s.v. *Aufaniae, Matronenname*.
* Wolfgang Spickermann: *Germania Inferior.* (= *Religionsgeschichte des römischen Germanien.* Bd. 2). Mohr Siebeck, Tübingen 2008, , bes. S. 160–162. 174-177. 189-194. 206-211. 213-215. 258.l 250. 352 (Index s.v.).
* Frank Biller: *Kultische Zentren und Matronenverehrung in der südlichen Germania inferior* (= *Osnabrücker Forschungen zu Altertum und Antke Rezeption.* Bd. 13). Verlag Marie Leidorf, Rahden/Westfalen 2010, , S. 29–53.

Categoria:Deae Romanae
Categoria:Religio Romana
Receptorium GABA

thumb|**Receptorii GABA** subtypus A est receptorium ionotropicum.
**Receptoria GABA** sunt grex receptoriorum neurotransmissoris, quae in vertebratorum systemate nervoso centrali ab neurotransmissore inhibente GABA stimulantur. Adhuc tres classes inventae sunt: Receptoria GABAA ac receptoria GABAA-ρ *ionotropicae* enim et receptoria GABAB *proteino G copulata*. Nimirum velocitates eorundem divertunt: Cum ionotropica celeriora essent, ita proteino G copulatum GABAB tardius est.

Per receptoria GABA in vertebratorum systemate nervoso centrali operationes inhibentes principales excellunt.

Praeterea receptoriis GABA in iecoris hepatocytis quoque et cholangiocytis ductūs biliaris functiones enim, velut in pancreate, sunt.

[thumb|[Acidum γ-aminobutyricum, "GABA" abbreviatum]]

## Receptoria GABAA 
Quodque receptorium GABAA est canalis ionticus imprimis chloridi, proinde *ionotropicum* receptorium. Subunitates receptorii variae, quo quinque partes (heteropentamero) sunt, descriptae sunt. Alkaloidum bicucullinum antagonista selectivus competitivusque haec receptoria inhibit.

## Agonistae 
* Diazepamum (non selectivus)
* Muscimolum agonista selectivus receptorii GABAA est.

## Antagonistae 
* Bicucullinum (GABAA, selectivus et competitivus)

## Notae 
* Anxietas
* Benzodiazepinum

Categoria:Receptoria neurotransmissoria
Categoria:Receptoria ionotropica
Categoria:Receptoria proteino G copulata
Iter per Larium lacum

**Iter per Larium lacum** a Brigantio usque ad Comum et Mediolanum per duas vias Romanas in *Itinerario Antonini* describitur, mensuris haud veris, sub titulis "A Brigantia per lacum Mediolanium" et "alio itinere a Brigantia Comum" (277,4-279,1). Per Tarvessedo milia passuum 195 enumerantur; idem iter in *Tabula Peutingeriana* depingitur. Ex eadem tabula iter a Como ad Bergomum addi potest.

## Bibliographia 
*  "Mediolanum Aventicum Brigantium". Roma, 1966
* Cuntz, Otto, ed. *Itineraria Romana. Vol. 1: itineraria Antonini Augusti et Burdigalense*. Stuttgarti: B. G. Teubner, 1929; anno 1990 reimpressum. ISBN 3-519-04273-8 Paginae selectae Itinera Hispanica
* Miller, Konrad, ed. *Die Peutingersche Tafel*. Ravensburg: Otto Maier, 1887-1888; anno 1962 reimpressum. Tabula Peutingeriana in Bibliotheca Augustana
* G. Parthey, M. Pinder, edd., *Itinerarium Antonini Augusti et Hierosolymitanum*. Berolini: Nicolaus, 1848 Textus
* "Alpes: Passes of the Alps. 5" in 

Categoria:Viae Romanae
Categoria:Transitus Alpium
Dolor neuropathicus

**Dolor neuropathicus** (ICD-10: M79.2) est notio gregis dolorum diversorum causis multiplicium. Dolores neuropathici et nervis nociceptivis excitandis et stimulis telis detrimenta faciendis et etiam stimulo salvo oriuntur.

## Epidemiologia 
Circiter octo centesimas omnium hominum aliquando dolorem neuropathicum patiuntur. 

## Natura dolorum neuropathicorum 
Syndroma principale est dolor. Post quamque laesionem nervi irritabiliores sive regeneratio eorundem non ad integrum fiunt, ita neurona facilius excitari (sensilem dans), aliquanto sive stimulo rapto, queant. 
### Symptomata positiva 
* Allodynia — Dolores, de consuetudine non stimulis dolorosis vegetati
* Dysaesthesia — sensus et falsus *et iniucundus*, aut spontaneus aut incitatus
* Paraesthesia — sensus falsus, *non necessarie iniucundus*, aut spontaneus aut incitatus
* Hyperalgesia — Sensus auctus post stimulos dolorosos

### Symptomata negativa 
* Hypaesthesia — Sensus reductus stimuli
* Hypalgesia — Sensus reductus stimulorum dolorosorum
* Analgesia — Amissio sensuum stimulorum dolorosorum

## Differentia 
Differentia varietatem non parvam ostendit, per exemplum encephalomyelitis disseminata, dolor post apoplexiam cerebri, damnum medullae spinalis, neuropathia diabetica, neuralgia trigeminalis, neuralgia post-herpetica, dolor post amputationem, neuropathia compressione causa, et ceterae. Etiam in nonnullis tumoribus (syndroma paraneoplasticum) dolores tales neuropathici (per exemplum neuropathia/ganglionitis *Denny-Brown*) observati sunt.

## Therapia 
Tractatio imprimis medicamentorum ope ad mali levationem spectat. Medicamenta (praeter neuralgiae trigeminalis), per exemplum, Amitriptylinum, Duloxetinum, Gabapentinum, Pregabalinum ac neuralgiae trigeminalis Carbamazepinum praescribi possint (vid. etiam nex. ext.). In casibus gravibus etiam opioida respicere oporteant.

## Notae 
* Algologia
* Apoptosis
* Cannabis
* Dolor psychologicus
* Fibromyalgia
* Gabapentinum
* Neuropathologia
* Pregabalinum

## Nexus externi 
* *National Institute for Health and Excellence (NICE)* (2013 & 2018): Consilium tractationis dolorum neuropathicorum 

Categoria:Dolor
Categoria:Neurologia
Martina Hartmann

**Martina Hartmann **(nata die 18 Septembris 1960 Mulhemiae ad Roram) rerum gestarum perita itemque praeses incepti Monumenta Germaniae Historica.

## Quos fere tractatus confecerit 
**Monographiae**

**Edita**

**Editiones**

* *Das Briefbuch Abt Wibalds von Stablo und Corvey.* Teil 1–3. (= *Monumenta Germaniae Historica. Die Briefe der deutschen Kaiserzeit.* Bd. 9.). Hahn, Hannover 2012, ISBN 978-3-7752-1812-2.
* *Hinkmar von Reims, Collectio de ecclesiis et capellis* (= *Monumenta Germaniae Historica. Leges.* Bd. 8 = *Fontes iuris Germanici antiqui in usum scholarum separatim editi.* Bd. 14). Hahn, Hannover 1990, ISBN 3-7752-5332-7.

## Notae 
Categoria:Professores Universitatis Monacensis
Categoria:Professores Universitatis Heidelbergensis
Alfredus Wegener

**Alfredus Lotharius Wegener** (Theodisce *Alfred Lothar Wegener*, Berolini natus die 1 Novembris 1880, Groenlandiae mortuus mense Novembri 1930) fuit meteorologiae et scientiae telluris peritus ac explorator Arcticae Germanicus, cuius contributio clarissima ad scientiam est eius theoria translocationis continentum, anno 1912 proposita.

## Nexus externi
Categoria:Exploratores Arcticae
Categoria:Exploratores Germanici
Categoria:Geologi Germaniae
Transitus Alpium

**Transitus Alpium** sunt viae quibus homines trans Alpes iter fecerunt. Transitus qui sequuntur utiliores censentur:
* Arula
* Avicula mons
* Bernina
* Brennus mons
* Cunus Aureus
* Falsi Regis transitus
* Iovis iugum
* Iulius mons
* Lucus Magnus
* Meloius mons
* Mons Sancti Gothardi
* Novena
* Porta Magni Sancti Bernardi
* Sempronius mons
* Septimus mons
* Thonalis transitus
* Urigae transitus

Itinera Romana transalpina fere decem in fontibus antiquis describuntur:
* Iter per Alpes Cottias
* Iter per Alpes Graias
* Iter per Alpes Iulias
* Iter per Alpes Maritimas
* Iter per Alpes Poeninas
* Iter per Alpes Rhaeticas
* Iter per Larium lacum

## Bibliographia 
* Mirta Faleschini, "Qui veniunt de Austria et Stiria et Karintia ... per Canales et per Clusam consueverunt venire ..." in *Ce fastu?* vol. 89 (2013) pp. 71-98
* Douglas W. Freshfield, "The Great Passes of the Western and Central Alps" in *Geographical Journal* vol. 49 (1917) pp. 2-22
* Walter Woodburn Hyde, "The Alpine Passes in Nature and History" in *Scientific Monthly* vol. 45 (1937) pp. 317-330
* "Alpes: Passes of the Alps" in 
* Adolf Wäber, "Bündner Berg- und Passnamen vor dem XIX. Jahrhundert" in *Jahrbuch der Schweizer Alpenclub* (1911/1912) pp. 148-182
* Gerold Walser, *Die römischen Strässen und Meilsteine in Raetien (Limes-Museum Aalen)*. Stutgardiae, 1983
* Gerold Walser, *Studien zur Alpengeschichte in antiker Zeit*. Wiesbaden: Steiner, 1994 

## Nexus externi 
* Katharina Winckler, *Mensch und Gebirge im Frühmittelalter: Die Alpen im Vergleich* (Dissertatio universitatis Vindobonensis 2010)

!