open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Biperidenum

**Biperidenum** est substantia anticholinergica antagonista receptoriorum muscarinergicorum M1 et M4. Adhibetur morbi Parkinsoniani et perturbationum motuum drogis causa.

Biperidenum in ordinis mundi sanitarii indicem exemplarem medicamentorum essentialium receptum est. 

## Natura pharmacologica biperideni 
### Pharmacodynamica 
Biperidenum substantia anticholinergica antagonista receptoriorum muscarinergicorum M1 et M4 est. Effectus clinici 6-8 horas remanent.

Maxima hominis dosis diurnalis 16 mg valet. Antidotum physostigminum, parasympathomimeticum *indirectum* (inhibitione acetylcholini esterasis), est.

### Pharmacocinetica 
Semivita biologica t_{\frac{1}{2}}. 18-24 h est. Excretio maiore in parte per renes est.

## Usus medicus 
* Morbus Parkinsonianus
* Perturbationes motuum drogis (ut antipsychoticis) causa
* Hypersalivatio (sialorrhoea) consumptione clozapini, methadoni.

## Notae 
* Acetylcholinum
* Schizophrenia

## Nexus externi 
* *drugs.com* cum monographia biperideni 

Categoria:Medicamenta antiparkinsoniana
Categoria:Ordinis mundi sanitarii medicamenta essentialia
Schmidius

**Schmidius** est  nominis Germanici *Schmidt* forma Latina.
* Erasmus Schmidius, humanista Germanicus
* Iacobus Fridericus Schmidius, cartographus Russicus

## Nexus interni
* Schmidt
Schmidt

**Schmidt** est nomen Germanicae originis frequentissimum. De vocabulo *Schmied* (faber ferrarius) derivatum est.

* Alfredus Schmidt, philosophus
* Benedictus Schmidt, poeta Latinus
* Brianus Schmidt, physicus
* Carolus Patterson Schmidt, zoologus
* Christianus Schmidt, vir publicus
* Helimutus Schmidt, vir publicus
* Ioannes Schmidt, linguista
* Iulianus Schmidt, historicus
* Nicolaus Schmidt, archaeologus
* Otto Schmidt, explorator
* Petrus Schmidt, nauta rerum novarum cupidus
* Renata Schmidt, femina in rebus publicis perita
* Robertus Schmidt, vir publicus
* Ursula Schmidt, femina in rebus publicis perita

* Eduardus Schmidt-Jortzig, vir publicus
* Wendelin Schmidt-Dengler, litterarum peritus
* Helle Thorning-Schmidt, femina in rebus publicis perita 

## Nexus interni
* Schmidius
* Smith
* 1743 Schmidt, asteroides
* *About Schmidt*, pellicula
Categoria:Cognomina Theodisca
Serapion (discretiva)

Multi homines nomine **Serapion** vocati sunt.  Inter eos, praecipui sunt:

# Serapion, Antiochenus Praesul, fuit scriptor sub Commodo Imperatore post Maximinum, scriptor excellens. Contra Domnum, deserta fide Iudaismum amplexum, scripsit, librumque sub Sancti Petri nomine, varios errores continentem, refellit. Obiit anno 213 p.C.n. Successit Asclepiades. 
# Serapion episcopus Thmuitanus in Aegypto, saeculo quarto e solitudine, Athanasii cura, ecclesiae admotus, censorque librorum huius constitutus. Imo ab eodem ad Constantium, ut animum eius mitigaret, missus est: sed, quod insignis esset consubstantialitatis defensor, gravia passus, et in exilium est eiectus. Ob elegantiam ingenii "Scholiasticus" meruit cognominari. Scripsit contra Manichaeos, et de titulis Psalmorum, laudatus ob fidei constantiam. Sub Constantino Imperatore floruit, anno 340 p.C.n. An idem cum priore?
# Serapion, Atheniensis, poeta et medicus, sub Nerva et Traiano, Plutarchi familiaris.
# Serapion, martyr Alexandrinus, sub Decio Imperatore, anno 351 p.C.n.

# Serapion, pictor
# Serapion, Aelianus dictus, orator Alexandrinus, qui multa scripsit. 

## Notae
Sancta Sophia (discretiva)

**Sancta Sophia** est nomen usitatum aliquot ecclesiarum, praesertim ecclesiarum cathedralium orthodoxarum, Sapientiae Dei dicatarum, quarum notissimae sunt:
* Sancta Sophia, ecclesia cathedralis Constantinopolitana
* Sancta Sophia, ecclesia cathedralis Serdicensis
* Sancta Sophia, ecclesia cathedralis Kioviensis
* Sancta Sophia, ecclesia cathedralis Novogardiensis
* Sancta Sophia, ecclesia cathedralis Polotiensis
* Ecclesia Divinae Sapientiae (Patavii sita, ritus Latini)

## Nexus interni
*Sancta Sophia, commune Italiae
*Sophia (pagina discretiva principalis)
*Sophia (sancta)
Viventius

**Viventius**, vir Pannonius Sisciae natus et ante 384 mortuus, est senator Romanus quem imperator Valentinianus  mense octobri 365 ad praefecturam urbanam promovit usque ad maium 367.
## Cursus honorum 
* 464ː **Quaestor Sacri Palatii** erat cui una cum officiorum magistro Ursacio causae morbi Imperatorum investigandae mandatae sunt. Etenim Valentinianus et Valens morbo adfecti ambo eodem tempore malas artes et veneficium quoddam suspicabantur. Nihil tamen inventum est.
* 465-7ː **Praefectus Urbi**. Rivalitate inter duos papas Ursinum et Damasum et eorum fautoribus orta ob cruentas rixas quibus obviam ire nequibat Viventius in suburbium sese recepit donec Damasus vi praestitit. In summa Viventius ab Ammiano *integer et prudens Pannonius* iudicabatur, *cuius administratio quieta fuit et placida, copia rerum omnium fluente*.

## Notae 
## Fontes 
*Ammianus Marcellinus, *Res gestae*  XXVI.4.4 et XXVII.3.11-12
* Symmachus, Relationes 30.3

## Plura legere si cupis 
* Martindale, J. R.; A. H. M. Jones (1971). «C. Ceionius Rufius Volusianus signo Lampadius 5» in  *The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I AD 260-395*. Cambridge University Pressː 972
Categoria:Nati saeculo 4
Categoria:Senatores
Categoria:Praefecti urbi Romae antiqui
Categoria:Mortui saeculo 4
Allex sorus

[thumb|[Vincentius van Gogh, *Bouffis sur papier jaune* ("alleces in charta flava", 1889, collectus privatus)]]

**Allex sorus** est harengus fumatus et exsiccatus. "Allex sorus" ad locutionem Francogallicam *hareng sor* (recentius *saur* vel *sauret*) respondet, e qua convertitur (per etymologiam popularem) Anglica *red herring*. Locutio Francogallica non ad colorem (*saur* "rufus") sed ad saporem (*sor* "salsus") alludit. Locutio Anglica nostro aevo non ad pedem litterarum, sed per metaphoram intellegitur sensu "rei distrahentis vel impertinentis".

Alleces sori variis modis condiuntur ad litora Oceani Germanici. Per civitates adiacentes venditantur, videlicet Scotia, Angliam, Franciam septentrionalem, Belgicam, Nederlandiam, Germaniam septentrionalem. Iam anno fere 1250 in Anglia et Francia proveniebant.

In litteris tenuitatem et odorem harengorum siccatorum celebrari solent. Aemilius Zola libro cui titulus est *Le Ventre de Paris* ("venter Parisiensis", 1873) alleces soros inter alia salsamenta evocavit quae sub tectu Halarum Parisiensium venditabantur:
:''C'était toujours par la saline qu'il terminait son inspection; les caisses de harengs saurs, les sardines de Nantes sur des lits de feuilles, la morue roulée [...] le faisaient songer à un départ, à un voyage au milieu de barils de salaisons* ("[Aedilis] inter salinas semper visitationem suam terminavit: capsae ibi allecum sororum, sardinae Namnetenses cubilibus foliosis ostentae, morhuae salsae volutae eum ad exitum, ad peregrinationem cum cadis salsamentorum susceptam incitabant".

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1240 : 
* c. 1250 : 
* 1669 : Kenelm Digby; George Hartman, ed.? *The Closet of the Eminently Learned Sir Kenelme Digbie Kt. Opened*. Londinii: Henry Brome, 1669  (*Red-herrings broyled*)
* 1806 : Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 4 (1806) p. 134 ff.
* 1873 : 

; Eruditio
* "saur" apud *TLFi*
* H.-J. Arndt; Harri Meier, ed., *Beiträge zur Etymologie von afrz. saur...* Heidelbergae, 1975
* I. Clauzel-Delannoy, "«Le hareng roi» : Boulogne et le marché du poisson à la fin du Moyen Age" in *Boire et manger en pays bourguignons (XIVe - XVIe siècles)* (*Publications du Centre Européen d’Etudes Bourguignonnes*) Turnholti: Brepols, 2007. ISBN: 978-2-503-52667-6 recensio huius operis

; Praecepta culinaria
* 1742 : [Menon], *La Nouvelle Cuisine ... continuation au Nouveau traité de la cuisine''. Lutetiae, 1742  ("Harangs sors grillés, sauce à l'huile; Harangs sors à la Sainte Menehould")

Categoria:Clupeidae
Categoria:Alimenta Britannica
Categoria:Alimenta Francica
Gaius Ceionius Rufius Volusianus Lampadius

**Gaius Ceionius Rufius Volusianus Lampadius** est senator Romanus e nobili gente Ceionia quem imperator Valentinianus die 7 Aprilis 365 ad praefecturam urbanam promovit. Ob graves seditiones iam die 17 septembris anni eiusdem successorem accepit. Per rerum scriptorem gestarum Ammianum Marcellinum eum prolixe denigrantem praecipue notus est.
## De cursu honorum 
* Anno incerto praetor ludos magnificos edidit quibus eius liberalitas insignis quidem fuit sed potius quam plebis studiis obtemperare pauperes quosdam e Vaticano accersere maluit quos donis ditaret. Ita secundum Ammianum *liberalem  sed multitudinis  contemptorem* se ostendit.
* 355 Praefectus praetorio per Italiam
* 364 Iudex sacrarum cognitionum
* 365 Praefectus urbi. In quo munere nomen proprium  monumentis a se refectis non ut *instaurator sed conditor* inscripsisse dicitur. Quin etiam seditiones movit quia res ad aedificandum necessarias per apparitores rapiebat nec pretium solvebat. Adeo irascebatur  plebs ut eius domum incendere voluerit. Ipse tum ad pontem Mulvium sese recepit, exitum tumultus opperiens.
## De reliqua vita 
Filius erat Ceionii Rufii Albini, consulis anno 335, et uxoris eius Lampadiae. Romae ad Constantinianum lavacrum habitabat. Sectator studiosus paganorum deorum erat, in primis Magnae Matrisː tauroboliatum enim fuisse ex pluribus inscriptionibus comperimus. Alia sacerdotia cumulavit ut pontifex dei Solis, propheta Isidis. Caecinam Lollianam uxorem duxerat, Isidis sacerdotem, e qua Ceionium Rufium Volusianum Albinum genuit qui et ipse annis 389-391 praefectus Urbi fuit.

Homini non pepercit Ammianus Marcellinus ut vano et superbo et  *indignanter admodum sustinenti si, etiam cum spueret, non laudaretur, ut id quoque prudenter praeter alios faciens*. Severum tamen et frugi nonnumquam fuisse simul fatebatur.

## Notae 
## Fontes 
*Ammianus Marcellinus, *Res gestae* XXVII.3.5-11
* Inscriptionesː  ,  ,  ,  . AE 1945|55, AE 1955|180.
## Plura legere si cupis 
* Martindale, J. R.; A. H. M. Jones (1971). «C. Ceionius Rufius Volusianus signo Lampadius 5» in  *The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I AD 260-395*. Cambridge University Pressː 978-9

Categoria:Nati saeculo 4
Categoria:Gens Ceionia
Categoria:Senatores
Categoria:Praefecti Praetorio
Categoria:Praefecti urbi Romae antiqui
Categoria:Mortui saeculo 4
Tutela circumiectalis

thumb|Proiectum Oceani purgandi.
**Tutela ambitalis** est usus ambitum naturalium ab individuis, consociationibus, regiminibusque tutandi. Finis ad conservandos opes naturales et ambitum naturalem spectat et intendit, ubi potest, ut incommoda reparentur et tendentiae revertantur.

Sub vi nimiae consumptionis, accrescente mundicolarum numero, evolvente technologia, ambitus biophysicus, nonnumquam perpetuo dilapsus est. Hoc agnoverunt et regimina refrenare coeperant actiones quae dilapsum ambitalem efficiebat. Quandoquidem ab annis 1960, motus ambitales prudentiam de variis quaestionibus ambitalibus creabat. Dissentiunt quidam de modo influxus ambitalis in actiones humanas, praescripta ad tutamentum interdum disputabantur. Anno 1972, programm circumiectorum Consociationis Nationum pro tutela ambitali constitutum est. 

## Parengises tutelae ambitalis 
### Voluntaria conventa ambitalia 
In civitatibus industrialibus, pacta ambitalia frequenter aream societatibus oeconomicis praebent, ut normae regulatoriae minimales recognoscantur itaque emolumentum optimae praxeos ambitalis. Verbi gratia, in India EIT (Environment Improvement Trust, Societas Ambitum Meliorandi) operam navat in tutamento ambitus silvarumque ex anno 1998. Grex voluntariorum viridorum finem proposuit conceptum Green India Clean India. In civitatibus se evolventibus, velut in America Latina, haec conventa frequentius pacta sunt quae quaestiones in communibus mederentur.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Circumiectus
Tundrosteppa

thumb|Ukok planities elevata, tundrosteppae antiquae similis
**Tundrosteppa** vel saepe **steppa mammuthorum, prataria mammuthorum** fuit biotopus vel oecosystema epochae pleistocaeni amplissimum. Nunc paucae regiones tundrosteppae similes relictae sunt, tundrosteppae dryadicae in Chakassia et montibus Altaicis (e.g., planities elevata *Ukok*), sed Tempore glaciali recentissimo tundrosteppae ab Hispania per Eurasiam totam et Beringiam (quae tunc terra continua a Lena usque ad Mackenzie flumen erat) ad Canadam et a regionibus Arcticis ad Sinas patebant. Silvae siccitatis causa crescere non poterant, et glaciariis, ut tundra hodierna, tundrosteppa vicina erat, sed loca silvarum borealium et stepparum hodiernarum occupabat. Gramineae tundrosteppae plantae frequentissimae erant, quae animalibus cibum abundantem dabant: mammuthis, coelodontis antiquitatis, equis feris, bisontibus, uris.

## Bibliographia
* Guthrie, R.D. (1990). *Frozen Fauna of the Mammoth Steppe*. Sicagi
* Chersky, I.D. (1891). "Description of the post-Tertiary mammal collection found byNew Siberian expedition 1885–1886". Notes of Russian Academy of Science.

## Notae
Categoria:Pleistocaenum
Categoria:Oecosystemata
Categoria:Steppa
Categoria:Tundra
Categoria:Vita praehistorica
Carolus Aemilius Janssen

**Carolus Aemilius** vulgo *Carl Emil* **Janssen** (natus die 20 Decembris 1813 Hafniae, mortuus ibidem die 9 Aprilis 1884) missionarius Danicus in Groenlandia fuit, insuper rector universitatis, scriptor et presbyter Lutheranus. 

## Vita
Filius consiliarii cameralis Pauli Ernesti Jannsen et saltatricis Catharinae Børresen studia in theologicis anno 1840 finivit. Postea magister creatus est in Instituto campestri ad latifundia *Haraldslund* apud Hinnerup in Iutlandia Media sita, unde Hafniam ad ludos Ecclesiae Sancti Spiritus iit.

Anno 1843 in seminario Groelandico se inscripsit et anno consecuo ordinatus est. Superiores eum missionarium Holsteinsborg in oppido creaverunt, qui regionem Sukkertoppen quoque curaret. Eodem anno consilium captum est de duobus seminariis paedagogicis institudendis. In principio Carolus Janssen in instituto meridiano condendo operam dabat iuvenes Groenlandicos ad introitum paraturus. Cum rector scholae superioris  *Grønlands Seminarium* Carolus Iunius Optatus Steenberg anno 1848 in Daniam remigravisset, Carolus ad tempus res moderari coepit. Anno 1849 missionarius primus Godthåb declaratus est: eius erat fanum novum Salvatoris consecrandum. Die 8 Novembris 1849 Ludovicam Sophiam Fridericam Luplau in matrimonium duxit, parochi cuiusdam filiam. Anno 1851 Janssen in alterum seminarium ad septentrionem iacens missus est, ubi res in tanto discrimine periculi stabant. Anno 1853 rector universitatis Godthåb factus est: quod munus usque annum 1853 implevit, cum podagrae curandae reditus fieri debuit.

## Adeptiones linguisticae
Janssen inter primos fuit qui istam orthographiam a Samuele Kleinschmidt anno 1851 emendatam ubique introducendam esse censuit. Janssen etiam libros definitivos pepigit. Scripsit *Elementærbog i Eskimoernes Sprog til Brug for Europæerne ved Colonierne i Grønland* (1862), historiam mundanam *Silamiut ingerdlausiánik (Menneskehedens fremskridt)* (1861) et librum psalmorum melioravit. Anno 1913 diaria eius edita sunt. Una cum Henrico Ioanne Rink et Samuele Kleinschmidt ex anno 1857 consilia instituit, ubi autochthonos vocem suam dare fas erat *(Forstanderskaber)*. 

In Daniam reversus anno 1858 parochus in decanatibus Sørbymagle, Kirkerup et Værslev (1872) in Selandia et in decanatu Jordløse 
in Fionia declaratus est. Denique anno 1881 rude donatus est.

## Notae 
## Nexus externi
*Caroli Janssen tumba
*De festo nativitatis Salvatoris in Groelandia celebrato, e diariis Ludovicae Janssen
Florentia Guérin

**Florentia Guérin**, (*francice* Florence), postea **Florentia Nicolas**, nata Nicaeae die 12 Iunii 1965, est actrix francica. Anno 1998, gravi casu autocinetico ipsa vulnerata, et filio Nicolao vita defuncto, nomen "Florentia Nicolas" sumpsit ad honorandam filii memoriam.

## Pelliculae selectae 
* 1986 - *La serva* (sc. *Serva illa*) Salvatoris Samperi : Anna
* 1988 : *Faceless* (sc. *Sine vultu*) Iesus Franco

## Nexus externi 
* Florentia Guérin de vita sua et pelliculis https://www.nanarland.com/interviews/entretiens/fr/florence-guerin.html

Categoria:Mulieres
Categoria:Nati 1965
Categoria:Homines vivi
Herodotus (historicus Byzantinus)

**Herodotus** (Graece ) fuit historicus Graecus, frater Menandri Protectoris, qui Mauricio Caesare imperatore vixit.

Secundum *Sudam*, scripsit, socio fratre, *Historiam  Byzantinam*, quae narrationem Agathia ab anno 558 excipiebat. Potest fieri ut ei nomen fuerit *Herodorus* vel *Heliodorus,* quod nomen legitur in antiquissimis manuscriptorum qui adhuc extent.

## Notae
Categoria:Historici Byzantini
Categoria:Scriptores Constantinopoleos
Categoria:Auctores Graeci mediaevales
Categoria:Nati saeculo 6
Categoria:Mortui saeculo 6 aut 7
Isaacius Aaron

**Isaacius Aaron** fuit magus quidam insignis, qui cum gratia et auctoritate plurimum apud Manuelem Comnenum imperatorem posset, magiae accusatus est, et excaecatus, cum simulacrum testudinis prolatum esset, in quo erat imago hominis, qui ambos pedes habebat in compedibus, et pectus clavo transfixum: deprehensus est etiam evolvens librum Solomonium, qui cum legebatur, legiones daemonum adducebat, subinde interrogantium, cur accersiti essent, ac iussa alacriter exsequentium.

## Bibliographia 
* Nicetas Choniatas, *Historia* https://books.google.fr/books?id=sCIAAAAAYAAJ&newbks=1&newbks_redir=0&dq=Nicetae%20Choniatae%20Historia&hl=fr&pg=PR1#v=onepage&q=Aaron&f=false
* Collin de Plancy, Iacobus, *Dictionnaire infernal*, Lutetiae, 1826

Categoria:Imperium Byzantinum
Categoria:Magi
Abadir

**Abadir** lapis est qui, teste Prisciano, a Saturno pro Iove devoratur. Cum enim esset in fatis, ut Saturnus a filiis propriis regno pelleretur, id ut evitaret, quoscumque ex Ope uxore partus suscipiebat, devorabat. Eam ob causam, Ops Iovem in lucem editum servari cupiens, nixus   tempore Corybantes accivit, qui strepitu suo infantis vagitum tegerent: quod cum frustra esset, Saturnum decepit lapide in os eius iniecto. qui *Abadir* dictus est. Hac fabula , allegorice *Tempus* indigitari videtur *edax rerum.* 

## Bibilographia 
* Vossius *De theologia gentili,* VI, 39.

## Vide etiam 
* Baetulus

## Notae 
Categoria:Mythologia Graeca
Equus ferus

***Equus ferus*** est animal mammale exstinctum, de quo equus hodiernus domesticus (*Equus ferus caballus*) originem ducit. In epocha pleistocaeni in tundrosteppa frequentabat. Iam millenio secundo a.C.n. in Europa Occidentali vix inveniebatur, sed in Europa Orientali subspecies *Equi feri*, quae *Equus ferus ferus* (vel *Equus ferus gmelini*, vulgo *tarpan*) nuncupatur, etiam saeculo XIX occurrebat. *Equus ferus  przewalskii*, saepe ut subspecies *Equi feri* descriptus, chromosomata 66 nec 64, ut *Equus caballus* et *Equus gmelini*, habet.

## Nexus externi 
Categoria:Equus
Categoria:Mammalia exstincta
Categoria:Mammalia herbivora
Categoria:Taxa Boddaert
Categoria:Pleistocaenum
Lithophaga lithophaga

***Lithophaga lithophaga*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1758 statutum), Latinitate communi **dactylus marinus**, est molluscum bivalve familiae Mytilidarum quod paulo sub maris aequore habitat in rupibus ubi se cuniculo excavato celat. Prope litora rupestria maris Mediterranei reperitur. Cibum deliciosum hominibus praebet; venatores igitur ad dactylos extrahendos rupes explodebant. Venatio propter iniurias ita animalibus plantisque marinis factas in civitatibus Europaeis annis recentibus vetatur.

Olim ad portum Ericis Liguriae conficiebatur iusculum dactylorum modo Portus Ericis (*zuppa di datteri alla Lericina*).

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|upright=1.25|*Lithophaga lithophaga* vel dactylus marinus e cuniculo exiens
* Agostino Petroni, "Mafia mussel: the fight to save a mollusc from the mob" in *The Guardian* (20 Maii 2021)
* D'Arcy Wentworth Thompson, *Glossary of Greek Fishes* (Londinii: Oxford University Press, 1947) p. 51

## Nexus externi 
* Giorgio Dracopulos, "O datteri di mare o datteri veri, un'incredibile delizia del mare che dal 1998 non si puô piùassaporare" (29 Novembris 2017) apud *La tavolozza del gusto*
* Vincenzo Pagano, "Report datteri di mare. Il Frutto Proibito è illegale e pericoloso" (5 Novembris 2019) apud *Scatti di gusto*
* "Datteri di mare" apud *Cibo 360*

Categoria:Lithophaginae
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1758
Categoria:Mollusca edulia
Ababil

**Ababil** (vel **Ababilo****)** est avis fabulosa, quam Samuel Bochart sic describit: "In *Alcorani* Surata cui titulus est *Elephas*, Deus in Abyssinos qui, quo anno natus est Mahomet, Meccham obsessuri venerant immisisse dicitur aves *ababil a quibus imperiti sunt lapidibus ex sigil* id est ex luto præduro in gehennæ igne cocto eorum nominibus inscriptis quos ii lapides feriebant. Porro quæ sint aves *ababil* quas *Mahometes* hos lapides coniecisse vult, nondum constat inter doctores, neque vero constabit unquam. Asserit Said Ben Giabir avem esse quae degit et pullos edit inter coelum & terram, rostro avis et caninis pedibus. At Achrama vult avem esse viridem e mari ortam cui caput sit leoninum. Et Ibnoabas ut *balsun*, quae est ardeae species. Et Ibada Ben Mufa conicit sturnos. Et Aisa species fuisse hirundinum, quales in Mecchano templo degunt. Quid si upupas voluerit, quas *Hispani* a *Mauris,* ut videtur, edocti *abubillas* appellant?"

## Bibliographia 
* Bochart, Samuel, *Hierozoicon, Sive Bipertitum Opus De Animalibus S. Scripturae*, vol. 2, Lugduni Batavorum, 1692 https://books.google.fr/books?id=iRNEAAAAcAAJ&lpg=PA849&ots=9PMK-PBbp9&dq=aves%20ababil%2C%20a%20quibus%20imperiti%20sint%20lapidibus%20exsigil&hl=fr&pg=PP1#v=onepage&q=aves%20ababil,%20a%20quibus%20imperiti%20sint%20lapidibus%20exsigil&f=false.

## Notae 
Categoria:Aves
Categoria:Animalia fabulosa
Categoria:Personificationes
Categoria:Res mythologicae
Samuel Bochartus

**Samuel Bochartus** (natus *Samuel Bochart* Rothomagi anno  1599 - Cadomi 1667) fuit clericus, reformator, et eruditus Francicus.

Pater eius quoque fuit clericus reformator. Sustinuit tres theses theologiae in urbe Sedan (in Arduenna), Salmurii, et Lugduni Batavorum. Ab anno 1621 habitavit Oxoniae, et postea, ab anno 1628 Cadomi.

Erat peritus 17 linguarum inter quas coptica, phoenica et chaldaica. Scripsit etiam dictionarium linguae arabicae in quo 30000 verba definiuntur. Fuit legatus reformatorum apud synodum Loduniense anno 1659. Anno 1652, vocatus est ad aulam suam a regina Christina Sueciae: quod idem antea evenerat Renato Cartesio.

Inivit multas controversias cum theologis catholicis, inter quas illa quam sustinuit anno cum Iesuita Veron. Cum disputaret cum theologo reformatore Huet, morbo captus est, quo die 16 maii 1667 vita defunctus est.

## Opera 
Opera omnia apud *Post Reformation Digital Library* http://www.prdl.org/author_view.php?s=0&limit=20&a_id=150&sort=
* Opera omnia
* *Geographia Sacra*, Cadomi, typis Petri Cardonelli, 1646;
* *De consiliandis in religionis negotio protestantibus*, 1662;
* *Hierozoicon Sive Bipertitum Opus De Animalibus S. Scripturae*, Londini,1663;
* *De quaestione num Aeneas unquam fuerit in Italia dissertatio*, Hamburgi, 1672

## Notae 
## Bibliographia 
* ''Je m'appelle Byblos'', Jean-Pierre Thiollet, H & D, Lutetiae, 2005 (pp. 234-243). 

## Nexus externi
Categoria:Alumni Academiae Lugduno-Batavae
Categoria:Alumni Universitatis Oxoniensis
Categoria:Auctores Latini
Categoria:Eruditi Franciae
Categoria:Philologi Biblici
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Theologi Franciae
Coelodonta antiquitatis

***Coelodonta antiquitatis*** est Rhinocerotidarum species exstincta, quae in epocha pleistocaeni tundrosteppam incolebat. Rhinoceroti hodierno similes, sed lana spissa operti erant. Coelodontae ossa etima pro unicornis reliquiis interdum putabantur, donec descriptus est (primo a Petro Pallasio).

## Nexus externi
Categoria:Rhinocerotidae
Categoria:Mammalia exstincta
Categoria:Pleistocaenum
Categoria:Fossilia
Categoria:Taxa Blumenbach
Iuscellum dactylorum modo Portus Ericis

[thumb|upright=1.25|*[Lithophaga lithophaga* vel dactylus marinus e cuniculo exiens]]
**Iuscellum dactylorum modo Portus Ericis**, Italice *Zuppa di datteri alla Lericina*, est ferculum olim ad portum Ericis Liguriae confectum, cui dactyli marini e rupibus mari submersis extrahebantur. Nostris diebus venatio huius mollusci propter iniurias animalibus plantisque marinis factas vetatur. Sunt qui rupes artificiales ad dactylos marinos colendos ordinant.

## Bibliographia 
* "In arrivo i primi datteri di mare da allevamento" in *La Repubblica* (12 Aprilis 2008)

## Nexus externi 
* Agnese Ciccotti, "Cucina ligure: tradizione radicata e vizio dei sensi" (21 Iulii 2020) apud *Vagabondi*

Categoria:Fercula e cibo marino
Categoria:Ars coquinaria Italica
Categoria:Sorbitiones
Equus przewalskii

***Equus ferus przewalskii*** vel ***Equus przewalskii caballus*** est equi subspecies fera, fine saeculi XIX a Nicolao Przewalski in Mongolia inventa. 

Fortasse *Equus przewalskii* non est is *Equus ferus*, de quo equus domesticus originem ducit, nam chromosomata 66 nec 64 (ut equus caballus) habet. Fortasse ab equis domesticis culturae Botai aeneoliticae originem ducit. 

In area naturali Mongolica saeculo XX medio exstinctus est; nunc aliquibus in locis reintroducitur.

## Nexus externi 
Categoria:Equus
Categoria:Mammalia herbivora
Categoria:Taxa Poliakov
Categoria:Taxa 1881
Categoria:Subspecies animalium
Theoria prospectuum

[thumb|*Functio valoris subiectivi* pars theoriae prospectuum [symmetria|asymmetrica est; trans punctum referentiae transit. Sinistrorsum (amissionem) declivitas valoris ascensui dextro (lucrum) abscisior est: Homo amissionem suam lucro graviorem esse sentit.]]
thumb|upright=0.8|*Curvae aestimationis probabilitatis*: Probabilitates valoribus minoribus maius aestimari solent.
**Theoria prospectuum** est theoria psychologica discrimen faciendum attingens, quae anno 1979 a psychologis Daniele Kahneman et Amoso Tversky proposita est. Binae discriminis curvae momentum habent, quae curva valoris subiectivi et curvae aestimationis probabilitatis appellantur. Cum lucro incremente, ascensus valoris subiectivi minus quam, cum amissione eiusdem valoris *numeralis*, declivitatem valoris subiectivi. Sequitur, ut homo prospectu amissionis cuiusvis angorem animi praesentiat et eam evitare conetur ("aversio amissionis"). Secundum homo probabilitates gravius maius, at maiores lenius aestimare solet.

## Notae 
* Oeconomia

## Nexus externi 
* Introductio theoriae prospectus 

Categoria:Behaviorismus
Categoria:Oeconomia
Iosephus Gastaldy

**Iosephus Gastaldy**, Francogallice plenius *Jean-Baptiste-Joseph Gastaldy* (Avennione natus die 9 Aprilis 1741; Lutetiae die 22 Decembris 1805 mortuus) fuit psychiater et ganeo. Nepos fuit medici Avennionensis Ioannis Baptistae Gastaldy (1674-1747), a quo scriptae sunt *Dissertatio de somnambulis* (Avennione, 1713), *Institutiones medicinae physico-anatomicae* (ibidem, eodem anno) aliaeque commentationes plures.

Alumnus fuit facultatis medicae universitatis Montispessulani. Medicus meruit ipse Avennione in urbe, avo et patri successor, apud nosocomium Sanctae Marthae opusque Misericordiae paenitentium nigrorum domumque Providentiae insensatorum. Socius fuit ab anno 1778 Regiae Societatis Medicae Francicae. Medicus privatus fit iuxta principem Anglicum Henricum. Anno 1790, rebus novis iam saevientibus, in Angliam effugit ubi autem patronus eodem anno mortuus erit.

In Lutetiam reditus rector asyli psychiatrici Carentoniensis mense Decembri 1797 factus est, ubi inter alios marchionem de Sade curavit. Praeses fuit ab anno 1804, primus ipse, illorum iuratorum qui suadente Grimod de la Reynière congredi solebant ad illas delicias aestimandas quas tabernarii Lutetiae submiserant. Placita iuratorum in itinerariis gastronomicis libellorum *Almanach des gourmands* conscribebantur. Gastaldy fuerit secundum Grimod ''l'un des meilleurs dégustateurs qu'a jamais produits la médecine* ("unus optimorum gustatorum quos unquam produxerit medicina"). Idem labores psychiatricos amici Gastaldy his fere verbis laudavit:
:Plus quam decem annos medicus principalis apud Asylum Carentoniense merebat, ubi includuntur permulti furiosi, praecipue post istam Revolutionem quae tanta capita confundi, disperdi, decollari fecit. Dici potest illum istic artem exercuisse quam nullus antea possiderat: rationem enim reddere potuit maiori parti infelicum qui usque eo incurabiles censebantur. His casibus facultas observandi ususque methodorum moralium eo multo maius profuerunt quam omnia adiumenta pharmacopolarum.

## Scripta 
* 1848 : *La Cuisine ordinaire'' (congeries operum Beauvilliers, Carême, Brillat-Savarin, Gastaldy, aliorum) vol. 1 vol. 2 apud Gallica

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* Michel Ibert, "Des insensés d'Avignon au Marquis de Sade: Jean-Baptiste Joseph Gastaldy" in *Psy-cause* no. 15-16 (1999) pp. 82-102
* Jeanne Mesmin D'Estienne, "La Maison de Charenton du XVIIe au XXe siècle: construction du discours sur l’asile" in ''Revue d'histoire de la protection sociale'' (2008) no. 1 pp. 19-35

## Nexus externi 
* 

Categoria:Nati 1741
Categoria:Mortui 1805
Categoria:Psychiatri
Categoria:Ganeones
Categoria:Medici Franciae
Categoria:Alumni Universitatis Montispessulani
Categoria:Donatianus Alphonsus Franciscus de Sade
Categoria:Grimod de la Reynière
Ludovicus Saulnier

**Ludovicus**, vulgo *Louis* **Saulnier**, qui Londinii annis 1910 floruit, fuit coquus. Discipulus Augusti Escoffier, apud deversorium Ritz artem culinariam didicit. Die 27 Aprilis 1912 una cum Escoffier et  aliisque paucis, "ligam ganeonum" (*Ligue des gourmands*) condidit. Anno circa 1914 subpraefectus coquinae apud deversorium *Piccadilly* in eadem urbe merebat; Nathaniel Newnham-Davis eum verbis *a rising star* ("sidus oriens") propter opus coquinarium admirabile laudavit. Saulnier et Gringoire recensionem compendiosam libri Escoffier *Le Guide culinaire* eodem anno divulgaverunt sub titulo *Le Répertoire de la cuisine*.

## Scripta 
* 

## Notae 
## Bibliographia 
* 

## Nexus externi 
* "Louis Saulnier" apud *1000 Cookbooks*

Categoria:Nati saeculo 19
Categoria:Mortui saeculo 20
Categoria:Coqui
Categoria:Artifices Angliae
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Augustus Escoffier
Categoria:Scriptores de re cibaria
Rheubarbarum

thumb|Rheubarbari folia et petioli.
**R(h)eubarbarum**, alias apud Plinium **rhecoma** (e Graeco ρῆ κόμη) appellatum, aut in classificatione botanica hodierna '''*Rheum rhabarbarum* L.'*, est planta viridis e genere *Rheo* familiae Polygonacearum. Magnis foliis instruitur, quae a 50 ad 60 centimetra longa sunt, dum tota planta nonnumquam duo metrorum altitudinem consequitur.

Folia toxica sunt; soli autem petioli postquam cocti sunt comeduntur, sive in scriblitis sive pulticula saccharo addito multo amaritudinis molliendae causa. Non nisi nono decimo saeculo ars coquinaria animum ad rheubarbarum advertit. Antiquitus radices ob vim aliquam astringentem medicinalibus usibus omnis generis destinatae erant teste Ammiano Marcellinoː *Huic Ra vicinus est amnis, in cuius superciliis quaedam vegetabilis eiusdem nominis gignitur radix, proficiens ad usus multiplices medelarum*. Quamquam ad ripas fluminis Rha rheubarbarum adsignabat Ammianus, hodie potius e Sinis vel certe ex Asia ulteriore occidentem versus disseminasse putatur eo magis quo etymologia Ammiani plerisque dubia videtur (rha fortasse radicem potius significabat.).

## Notae 
[thumb|Radix reubarbari Pontici  in  Dioscoridis *Materia Medica'' delineata, a [Petrus Andreas Matthiolus|Petro Andrea Matthiolo commentata.]]

Categoria:Polygonaceae
Rheum (genus)

thumb|*Rheum* Rhabarbarum
***Rheum*** est genus viridiplantarum e familia Polygonacearum quod circiter quinquaginta species continet e quibus notissimum est Rheubarbarum in coquina usitatum et olim in medicina.
## Species 
**Rheum acuminatum* Hook.f. & Thomson
**Rheum alexandrae* Batalin
**Rheum australe* D.Don
**Rheum compactum* L.
**Rheum cordatum* Losinsk.
**Rheum coreanum* Nakai
**Rheum darvasicum* V.S.Titov ex Losinsk.
**Rheum delavayi* Franch.
**Rheum fedtschenkoi* Maxim. ex Regel
**Rheum forrestii* Diels
**Rheum globulosum* Gage
**Rheum hissaricum* Losinsk.
**Rheum hotaoense* C.Y.Cheng & T.C.Kao
**Rheum* × *hybridum*  Murray
**Rheum inopinatum* Prain
**Rheum khorasanicum* Baradaran & Jafari
**Rheum kialense* Franch.
**Rheum laciniatum* Prain
**Rheum lhasaense* A.J.Li & P.K.Hsiao
**Rheum likiangense* Sam.
**Rheum lucidum* Losinsk.
**Rheum macrocarpum* Losinsk.
**Rheum maculatum* C.Y.Cheng & T.C.Kao
**Rheum maximowiczii* Losinsk.
**Rheum moorcroftianum* Royle
**Rheum nanum* Siev. ex Pall.
**Rheum neyshabourense* Baradaran & Jafari
**Rheum nobile* Hook.f. & Thomson
**Rheum officinale* Baill.
**Rheum palaestinum* Feinbrun
**Rheum palmatum* L.
**Rheum persicum* Losinsk.
**Rheum platylobum* Rech.f.
**Rheum przewalskyi* Losinsk.
**Rheum pumilum* Maxim.
**Rheum racemiferum* Maxim.
**Rheum reticulatum* Losinsk.
**Rheum rhabarbarum* L.
**Rheum rhaponticum* L.
**Rheum rhizostachyum* Schrenk
**Rheum rhomboideum* Losinsk.
**Rheum ribes* L.
**Rheum spiciforme* Royle
**Rheum subacaule* Sam.
**Rheum sublanceolatum* C.Y.Cheng & T.C.Kao
**Rheum* × *svetlanae*  Krassovsk.
**Rheum tanguticum* (Maxim. ex Regel) Balf.
**Rheum tataricum* L.f.
**Rheum tibeticum* Maxim. ex Hook.f.
**Rheum turkestanicum* Janisch.
**Rheum uninerve* Maxim.
**Rheum webbianum* Royle
**Rheum wittrockii* C.E.Lundstr.
**Rheum yunnanense* Sam.

Categoria:Polygonaceae
Ecosia

thumb|upright=0.6|Christianus Kroll, auctor Ecosiae.

**Ecosia** est machina quaesitoria, cuius servitoria solum energiam renovabilem usurpant. Ecosia condita est Berolini anno 2009. Lucrum hac opera factum diversis societatibus internationalibus ad naturam tuendam et anadasosem transmittitur. Anno 2020 Ecosia per collaboratores iam decies centena milia arborum plantanda curavit.

Ecosia 80% ex reditibus praeconialibus se vovit per WWF donaturam esse ad silvas pluviales tuendas.

## Notae 
## Nexus externi 
* Ecosia

Categoria:Computatio
Categoria:Constituta 2009
Categoria:Natura
Categoria:Oecologia
Categoria:Situs quaesitores
Categoria:Technologia digitalis
Canalis Griboiedovii

thumb|Canalis Griboiedovii iuxta pontem Leonum
**Canalis Griboiedovii** est canalis Petropolis, pars deltae Nevae fluminis. E Moika flumine inter Ecclesiam cathedralem Casanensem et Salvatorem *ad sanguinem* oritur, canalem Kriukovii iuxta ecclesiam cathedralem sancti Nicolai marinam transgeditur et in Fontankam flumen influit.

thumb|Canalis Griboiedovii et ecclesiae cathedralis Casanensis porticus
## Historia
thumb|upright|Canalis Griboiedovii

*Krivuscha* flumen parvum hoc loco per paludes fluit; anno 1739 initium Krivuschae cum Moika coniunctum est. Annis ab 1764 ad 1790 Catharina II regnante alveus latior factus est; post quos *Canalis Catharinianus* diu nominabatur. Anno 1926 nomen Alexandri Griboedov cepit, qui in ripa canalis habitaverat.

## Notae
## Bibliographia
* Кудашев Б. М. *По каналу Грибоедова: Путеводитель*. Petropoli 1997.
* Зуев Г. И. *Вдоль канала Грибоедова*. Moscuae, Petropoli 2006.

## Nexus externi
Categoria:Bracchia et canales in delta Nevae
Mitophagia

[thumb|**Mitophagia**: [mitochondrium intra *mitophagosoma*]]
**Mitophagia** ad mitochondriorum autophagocytosem, vulnerationem sui ipsius, refert. Est iter metabolicum aequilibrio cellulae interno servans. Mitophagia una cum diversis morbis coniuncta videtur, ut morbo Alzheimerianus, diabete mellito, morbis cardiovascularibus.

## Contextus 
Mitophagia genus autophagocytosis est. Intra cellulas *rete mitochondrialis* salubre mirabiliter pernecesse est.

### Autophagocytosis in genere 
Autophagocytosis (edere se ipsum) est pars catabolica cellularum, qua organella mala ope lysosomatum et vaculolorum destruuntur. Pleraque organella cellularia autophagiae subiecta sunt. *Mitophagia* est cursus diversorum itinerum, quo mitochondria per *mitophagosomata* discutiuntur.

## Notae 
Categoria:Mitochondria
Emanuele Marongiu Nurra

**Emanuele Marongiu Nurra** (natus Bessude in oppido Sardiniae die 28 Martii 1794, mortus Caralis die 12 Septembris 1866) jurisconsultus ac archiepiscopus catholicus fuit.
Scriptore Iesuita Franciscus Carboni paedagogum ad studium litterarum fuit. Qui in theologia ac jure lectus a Universitas Sassaritana in MDCCCXVII et factus est advocatus, et sacerdotalem ordinationem recepit. Et factus est bibliothecarius in *Accademia ecclesiastica di Superga* Augustae Taurinorum.
Annorum enim paravit cor suum qui intensissime cupiebat studiis et operis et scripsit in commentariis *Selectae s. Gregorii papae I Epistulae de sacris Sardorum antiquitatibus historicis commentariis illustratae* (Torino 1825)

## Opera 
* *Elogio funebre di Carlo Felice I di Savoia (1831) re di Sardegna, di Cipro, e di Gerusalemme*(...), Torino, G. Marietti, 1831
* *Selectiora Francisci Carboni carmina nunc primum in unum collecta opus cum Latinis orationibus de Sardorum literatura*, Karali 1834
* Compendio della dottrina cristiana per l’uso dell’archidiocesi di Oristano, Cagliari, 1847

### Translationes 
* Gregorius Magnus, Regula pastoralis, Augusta Taurinorum, 1858

Categoria:Alumni Universitatis Sassaritanae
Categoria:Archiepiscopi Ecclesiae Catholicae
Categoria:Episcopi Italiae
Categoria:Incolae Sardiniae
Le Guide culinaire

[thumb|[Augustus Escoffier, *Le Guide culinaire*: titulus editionis primae]]
***Le Guide culinaire*** ("monstrator culinarius") est opus scriptum praecipuum ab Augusto Escoffier coquo Francico compositum, adiuvantibus Philea Gilbert et Aemilio Fétu. Francogallice anno 1903 divulgatum est. Editio secunda anno 1907, tertia anno 1912 prodit. Versio Theodisca anno 1904, versio Anglica anno 1907 edita est.

Adiuvantibus eisdem, Escoffier opus suum supplementare *Le Livre des menus* anno 1912 divulgari iussit. Ludovicus Saulnier, Augusti Escoffier discipulus, adiuvante , recensionem compendiosam operis *Le Guide culinaire* anno 1914 divulgavit sub titulo *Le Répertoire de la cuisine*.

## Editiones 
[thumb|[Augustus Escoffier, *A. Escoffiers Kochkunst-Führer* (3a ed. 1910): titulus]]
* 1903 : Textus apud Gallica; Textus apud *Internet Archive*
* 1907 : 2a editio Textus apud *Internet Archive*
* 1912 : 3a editio Textus apud Gallica
* 1921 : 4a editio

; Versiones Anglicae
* 1907 : *A Guide to Modern Cookery*. Londinii: Heinemann Textus apud *Internet Archive*
* 1909 : 2a editio Textus impressionis 1926 apud *Internet Archive*

; Versiones Theodiscae
* 1904 (interprr. Adolf Anker, Alexander Mathis, Emil Blankenburg, Wilhelm Gross, Carl Halbheer, M.C. Banzer)
* 1910 (interprr. Adolf Anker, Alexander Mathis, Carl Halbheer, M.C. Banzer) : *A. Escoffiers Kochkunst-Führer. Hand- und Nachschlagebuch der klassischen französischen Küche und der feinen internationalen Küche*. 3a editio. Francofurti: Fachschriften Verlag des Internationalen Verbandes der Köche, 1910 Textus apud Dresdenses

## Editiones *Le Livre des menus* 
* 1912 : 

## Editiones *Le Répertoire de la cuisine* 
* 1914
* 1923 : 3a editio. Londinii: Allard Textus apud Gallica

## Notae 
Categoria:Scripta 1903
Categoria:Franciae scripta
Categoria:Libri de re coquinaria
Categoria:Litterae Francogallicae
Categoria:Augustus Escoffier
Ecclesia cathedralis Resurrectionis ad sanguinem

thumb|Ecclesia cathedralis in ripa canalis Griboëdov
**Ecclesia cathedralis Resurrectionis Christi ad sanguinem** (Russice *Собо́р Воскресе́ния Христо́ва на Крови́*), vulgo saepe **Salvator ad sanguinem** (*Спас на крови*) est ecclesia cathedralis Resurrectioni dicata, Petropoli aedificata eo ipso loco, ubi Alexander II imperator a sociis *Libertatis populi* rerum novarum cupidis occisus est; *ad sanguinem* nomen de sanguine eius dicit. Annis a 1883 ad 1907 ab Alfredo Parland architecto et Ignatio archimandrita aedificabatur. In ripa canalis Griboiedovii sic sita est, ut pars canalis etiam obruta sit.

## Notae
## Bibliographia
* Антонов В. В., Кобак А. В. *Святыни Санкт-Петербурга: Историко-церковная энциклопедия в трёх томах*. Petropoli, 1994, pp. 99-104.
* Бутиков Г. П. *Музей-памятник «Спас на крови»*. — Petropoli 1998.

## Nexus externi
* Situs proprius 

Categoria:Aedificia Petropolis
Petropolis
Categoria:Ecclesia Orthodoxa Russica
Chocobo

[thumb|Recreatio *[Gastornis giganteus|Gastornis gigantei*, cuius generis avium inspiratus exsistentiae suae qua est.]]
**Chocobo** (Iaponice チョコボ, *chokobo*) est avis ficta in corpore operario phantasiae scientificae *Final Fantasy* a Koichi Ishii facta et formata. Ut flavum, cicurem, et aequitabile parent et auxilium vecturarum, operarum, et equitatuum velocitatis characterium plerumque efficiunt. Animal reverentius, fere in omnibus ludis electronicis seriei capitalis apparent cum *Final Fantasy II* ut primo, dum in aliquibus subseriei similis *Final Fantasy Crystal Chronicles.* In subserie propria nomine eodem etiam apparent. Ishii causa factus et formatus avis infirmate est, sed is qua ab *Gastorne* prisca inspirata est.

## Descriptio 
Chocobo aspectus formam similem et eundem tentum struthionis comprehendit, quo videmus avem in amplitudine magna et pennatam sine facultate volatus. Pennas flavas habent, sed phyla rara exsistunt quae pullis varicoloratis partum dent, et fortissimum omnium quod excellit chocobo aureum est. Avis domabilis in modo cicurem fieri est, et cuius facultatem equitabilem a populo saepe soletur quo velocitatem super 32 km/h currere possunt. Intelligentes etiam sunt quo lexes phrasesque discant. Chocobo sonus signaturae Sonum Kweh Signaturae appellatur, ubi *kweh* ut scriptum sonat.

## Habitatio 
Quamquam saepe domesticata, chocobo in fero etiam inveniantur, sicut in silva chocobo sive ut conductabiles in stabulo chocobo. Princeps chocobo Fat Chocobo (scilicet "crassum") est, persona speciei intelligentis innominatae quae vires magicas super animal chocobo possidet.

## Alimentum 
Chocobo alimentum a holeribus, vel *Greens* in *Final Fantasy* appellata, primum efficit, quo Gysahl Greens, genus dauci, communissimum est. Hoc holus ut res accessibile sit ut chocobo vel Fat Chocobo arcessere.

## Nexus interni 
* *Chocobo* (series)
* *Gastornis*
* Kyorochan

Categoria:Animalia ficticia
Categoria:Final Fantasy
Maruschka Detmers

**Maruschka Detmers** (nata Schoonebeek in oppido Drenthico die 16 Decembris 1962) est actrix Nederlandensis. Duodeviginti annos nata Lutetiam iit ut artem histrionicam disceret, et hic ei pellicula Ioannis Lucae Godard cui titulo *Praenomen carmen* aliquam claritatem dedit. Postea multis in pelliculis necnon in theatro partes egit, et hoc non solum in Francia, sed etiam in Germania, Italia, Civitatibus Foederatis Americae, Israël.      

## Pelliculae selectae 
*1983 : *Praenomen Carmen* (*Prénom Carmen*) Ioannis-Lucae Godard
*1984 : *Femina pirata* (*La Pirate*) Iacobi Doillon
*1984 : *Vindicatio serpentis pinnati* (*La Vengeance du serpent à plumes*) Gerardi Oury
*1986 : *Diabolus in corpore* (*Le Diable au corps*) Marci Bellocchio
*2008 : *Robertus Zimmermann amorem miratur* (*Robert Zimmermann wundert sich über die Liebe*) Leandri Haussmann

## Nexus externi 
* 

Categoria:Actores Franciae
Categoria:Homines vivi
Categoria:Mulieres
Ecclesia Sanctae Mariae de Mesumundu

**Sanctae Mariae de Mesumundu** est templum Medio Aevo prisco in agro Siligi in Sardinia circa finem saeculi sexti aedificatum, prope Romanas ruinas scelerisque saeculi secundi.

Anno 1064-1065, Barisone rex donationem fecit in gratiam Desiderio Beneventi abbati Montis Casini (in documento notum sicut carta Nicita) in qua dedit abbati, magnas tractus terrae et ecclesia nostra "Signora di Mesumundu" et ecclesiam sanctorum Eliae et Enoch, in vertice Montis Santu sita.
Post captam possessionem terrarum, Benedictini monachi templum Byzantinum vetustum accommodaverunt ad normas orientationis liturgicae occidentis, quae post schisma anni 1054 divulgatum est.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Siligo - Chiesa di Santa Maria di Mesumundu (05).JPG|Particula ostium
Fasciculus:Chiesa bizantina di Mesumundu, Siligo. Ingresso.JPG|Ecclesia, ostium, firmamentum, et duas absides
Fasciculus:Siligo - Chiesa di Santa Maria di Mesumundu (13).JPG|Romanis temporibus aedificiorum ruinis

## Fontes litterarum 
* *Chronica Monasterii Casinensis III*, 22 in MGH, Scriptores, XXXIV, Hannover, 1980 pp.388-389 ISBN 3775253165 - ISBN 9783775253161
* D. Norberg, *S. Gregorii Magni Registrum Epistularum*, Corpus Christianorum,Serie Latina, CXL, Turnhout, 1982 ISBN 9782503014012

Categoria:Ecclesiae Sardiniae
Categoria:Medius Locus (Sardinia)
Lingua Picena Meridionalis

**Lingua Picena Meridionalis** fuit sermo Indoeuropaeus familiae linguarum Italicarum Oscoumbricarum quo Piceni, gens Piceni meridionalis, utebantur, gens quondam in hodierno in medio-orientalis Paeninsulae Italicae regione adhibita, loquebantur.

## Inscriptiones 
* Postin viam videtas tetis tokam alies esmen vepses vepeten.

* Apaes qupat esmin pupuns nin mefim veiat vepeti.

* Mei Aniom ombrijen akren posti iknam puti knuskem dunoi defia ufflu tefei.

* Matereih patereih qolof itur pirquoih arith imih puih pupunum estufek apaius adstaiuh suais manus menitinum.

## Notae 
Volsca
Volsca
Mednicum

**Mednicum** (Lituanice *Varniai*, usque ad saeculum XV *Medininkai*) est urbs districtus Telsensis Lituaniae.

## Historia
Saeculo XIV Samogitiae urbs magna fuit. Annis 1314, 1316, 1320, 1355, 1387, 1393, 1399 equites Ordinis Teutonici Mednicum oppugnabant; anno 1389 a Samogitis ad Mednicum debellati sunt. Anno 1413 Samogiti ab Iagaelone et Vitoldo baptizati sunt; anno 1417 Mednici ecclesia cathedralis aedificata est et sedes archiepiscopi Lituaniae hic fuerat usque ad saeculum XIX, cum Couna sedes nova facta est.
[thumb|Mednici pars media (cum ecclesia cathedrali sanctorum [Petrus|Petri et Pauli).]]

## Incolae noti
* Stanislaus Czerski, canonicus Mednicensis

## Notae
## Nexus externi
* Mednicum in *Visuotinė Lietuvių enciklopedija* 

Categoria:Urbes Lituaniae
Musculus biceps femoris

**Musculus biceps femoris** (TA: A04.7.02.032) est musculus sceletalis membri inferii. Invenitur musculus in latere postico femoris.

## Anatomia macroscopica 
Ut musculi nomen indicat, ex partibus duabus compositus est: *capite longo* et *capite brevi*. Origo musculi tendo singularis una cum tendine musculi semimembranosi tubere ischiadico, insertio fibula est. 

Varietates insertionis descriptae sunt.

## Anatomia topographica 
Musculus biceps femoris, una cum musculo semimembranoso et musculo semitendinoso *musculis ischiocruralibus* attributus, in loco postico femoris et superficale situs est. Musculis semimembranoso et semitendinoso lateraliter locatus est.

## Mala 
Rupturae musculi diversibus artibus athleticis notae sunt: narta nautica.

## Notae 
## Nexus externi 
* Liber interretialis de ruptura musculi bicipitis femoris 

Biceps femoris
Paulina Lafont

**Paulina Lafont** (nata *Pauline Medveczky*, deinde *Pauline Laffont* appellata, Nemausi die 6 Aprilis 1963; in urbe Gabriac repente die 11 Augusti 1988 mortua, cum per montana curreret), clarae actricis Bernadettae Lafont filia, fuit ipsa illustris actrix, ostentatrix et cantatrix.

## Pelliculae selectae 
* 1983 : *Vivant feminae*, francice *Vive les femmes !*, Claudii Confortès cum Mauritio Risch, Catherina Leprince, Rolando Giraud
* 1986 : *Actores odi*, francice *Je hais les acteurs*, Gerardi Krawczyk cum Michaele Galabru : Elvina
* 1987 : *Aestas, molli clivo *, francice ''L'Été en pente douce'' Gerardi Krawczyk cum Iacobo Villeret, Iohanne-Petro Bacri, Iohanne Bouise, Guido Marchand : Lila

## Nexus externi 
* 

Categoria:Mulieres
Categoria:Actores Franciae
Categoria:Nati 1963
Categoria:Mortui 1988
Mscislavia

**Mscislavia** (Albaruthenice Мсцісла́ў, Russice Мстисла́вль) est urbs regionis Mohiloviensis Rutheniae Albae. Incolarum 10 200 habuit anno 2020.

## Historia
A Rostislao Mstislai filio duce Smolenscensi anno 1135 condita est, qui nomen patris sui Mscislai Magni urbi dedit. Urbs et ducatus Mscislaviensis sui iuris caput erat, et pars ducatus Smolenscensis et Magni ducatus Lituaniae (postquam ab Olgerdo anno 1359 captus erat), et caput palatinatus Mscislaviensis  Magni ducatus Lituaniae. Mscislavia anno 1654 incensa ad pristinam gloriam nunquam revertit. Anno 1772 post divisionem Poloniae primam Russica facta est, ab anno 1924 Albaruthenica.

[thumb|left|Collegium [Societas Iesu|Iesuitarum Mscislaviense; saeculo XVII aedificatum est]]

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Urbes regionis Mohiloviensis
Categoria:Condita 1135