open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Victoria (mons)

thumb|*Victoria* mons.

**Victoria** (Russice *Победа/Pobeda*; Iacutice *Kyajy*) est mons Iacutiae, in iugo Buordach, quod pars est iugi Czerskii. Eius maxima altitudo est 3003 m. Mons est altissimus Iacutiae et omnis Russiae boreorientalis, 180 chm ad Ostium Nerae vicum Indigircensem et 130 ad Circulum Arcticum eminens.

Primo a Gabriele Saryċev saeculo XVIII exeunte inventa est, sed tunc nomen Russicum non accepit (nomen Iacuticum vetus est *Chonocootas*, 'Hostis saxosus'). Iterum anno 1945 inventus et dimensus nomen pro victoria in bello orbis terrarum altero accepit.

Glaciarium Obručevii maximum sub cacumine Victoriae patet.

## Notae
## Nexus externi 
* *Peakbagger*
* *Peakware*

Categoria:Iacutia
Categoria:Montes Russiae
Xylitol

[thumb|[Crystallum|Crystalla xylitoli.]]
**Xylitol**{ est compositum chemicum cuius formula est , vel HO(CH2)(CHOH)3(CH2)OH, praecipue quidam  illius formulae structuralis, solidum album vel coloribus carens, quod in aqua libere solubilis est.  et  describi potest,  proprie appellatum. Nomen a Graeco ξύλον 'ligno' ducitur, cum suffixo *-itol,* quod alcohola saccharina designat.

Dulce e fagi extrahi potest quod ut  approbatur. Saccharo in medicinis, bellariis, dentifriciis, et cummi masticabili saepe . Eius  est **E967**.

Post cibum essum, xylitol bacteria gingivalia inhibet, et fortasse adiuvat ne cava dentalia nascantur.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alcohol
Categoria:Excipientes
Categoria:Medicina veterinaria
Matralia

[thumb|350px|[Fasti Antiates maiores|Fasti Antiates Maiores: Matralia mense Iunio notantur (MATR ac minoribus litteris MATRI MATV).]]
**Matralia** fuerunt feriae Romanae, quae die 11 Iunii (a. d. III Id. Iun.) in honorem Matris Matutae celebrabantur. A Servio Tullio instituta esse putabantur.

Matronae Romanae haec sacra fecerunt in templo Matris Matutae, quod in foro Boario situm fuit; dona deae liba in testu caldo cocta fuerant. Servi inire prohibebantur, praeter unam servam, cuius genam matrona verberaret et templo exire imperaret. Matronae liberos non suos, sed sororum suarum tenebant et gratiam deorum eis rogabant (sicut Ino, quae et Leucothea, Liberum sororis suae filium alebat; Mater Matuta et Leucothea interdum eadem dea habebantur).

## Fontes
* Varro, *De lingua Latina*, V 106
* Ovidius, *Fasti*, VI 475
* Plutarchus,  *Vita Camilli* 5, *Quaestiones Romanae*,  p. 267
* Tertullianus, *de monogamia* 17

## Nexus externi
* De Matralibus in Gulielmi Smith *Dictionary of Greek and Roman Antiquities* 

Categoria:Feriae Romanae
Categoria:Ritus Iunii
Ricardus R. Ernst

thumb|Richardus R. Ernst.
**Ricardus Robertus Ernst** (natus *Richard Robert Ernst* die 14 Augusti 1933; mortuus die 4 Iunii 2021) fuit chemicus Helveticus, qui, chemiae physicae peritus, technologiam  studuit. Anno 1991, Praemium Nobelianum chemiae accepit, ratione studii spectroscopiae resonantiae magneticae nuclearis.

Alumnus Scholae Superioris Polytechnicae Foederalis Turicensis fuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Scholae Polytechnicae Turicensis
Categoria:Chemici Helvetiae
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Dionysius Petavius

**Dionysius Petavius** (Francogallice *Denis Pétau*), natus die 21 Augusti 1583 Aureliani et mortuus 11 Decembris 1652 Lutetiae, fuit Iesuita, cardinalis, theologus et historicus Francogallicus et poeta Latinus. Chronographiae novae alter post Scaligerum conditor habetur.

## Opera nonnulla
* «Paraphrasis psalmorum omnium nec non canticorum» (1627)
*«Opus de doctrina temporum» (1627)
*«Uranologion» (1630)
*«Rationarium temporum» (1633) (английский перевод)
*«De ecclesiastica hierarchia» (1641)
*«De potestate consecrandi» (1646)
*«De lege et gratia» (1648)
*«De Tridentini concilii interpretatione et S. Augustini doctrina» (1649)
*«De theologicis dogmatibus» (1644—1650)

## Nexus externi 
Categoria:Iesuitae
Categoria:Cardinales
Categoria:Poetae Latini Franciae
Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Scriptores Franciae
Categoria:Theologi
Categoria:Historici Franciae
Categoria:Professores Universitatis Parisiensis
Categoria:Lyceum Ludovici Magni
Sophia Palaeologa

**Sophia Palaeologa** (Graece Σοφία Παλαιολογίνα, Russice Софья Фоминична, Sophia Thomae filia, circa annum 1455 Myzethrae nata et 7 Aprilis 1503 Moscuae mortua) fuit magna ducissa vel regina Moscoviae, Ioannis III uxor et Basilii III mater, Ioannis Severi avia.

[thumb|Velamentum cum cruce [Mons Golgotha|Golgothensi et sanctis multis a Sophia monasterio sancti Sergiii donatum]]
## Origo
Filia Thomae Palaeologi, despotis Moreae et fratris Constantini XI imperatoris Romani Orientalis ultimi fuit, qua de causa heres coronae Byzantinae interdum putabatur. Mater Sophiae Catharina Zacharia fuit, filia Centurionis II, prinicipis Achaeae ultimi.

[thumb|Velamentum cum imagine [Crucifixionis et sanctis multis a Sophia monasterio sancti Sergiii donatum]]
## Vita
In Myzethra urbe capitali despotatus Moreae nata, anno 1460, cum Morea a Turcis capta est, omni cum familia in Cercyram fugit, postea Romam, ubi Sixtus IV pontifex Thomam Sophiae patrem heredem coronae Byzantinae agnovit. Patre  anno 1465 mortuo Bessario cardinalis tutelam liberorum eius accepit. Anno 1469 Bessario et Paulus II pontifex Sophiam Ioanni Moscoviensi nuptum proposuerunt, quod anno 1472 factum est. Quamvis Ioannes Iuvenis Ioannis III ab uxore priore Mariae Borisi filiae Tueriensis heres Ioannis et regni iam particeps fuerat, Ioanne Iuvene mortuo liberi Sophiae regnum acceperunt.

## Liberi
Liberos Ioannes et Sophia habuerunt duodecim:
# Anna (1474), in infantia mortua
# Helena (1475), in infantia mortua
# Theodosia (1475—?)
# Helena Ioannis filia (1476—1513), Alexandri Iagellonidis regis Poloniae uxor
# Basilius III (1479 — 1533), magnus dux Moscoviae
# Georgius Ioannis filius (1480 — 1536), dux Demetriopolitanus
# Demetrius *Vena* dictus (*Zhilka*, 1481 — 1521). dux Ugliciensis
# Helena (1484—?)
# Eudocia (1483—1513), uxor Petri Ibrahimi filii principis Tartarici
# Theodosia (1485 — 1501), uxor principis Basilii Danielis filii Cholmskij
# Symeon Ioannis filius (1487 — 1518), dux Calugensis
# Andreas Ioannis filius, dux Staritiensis

## Fama
Sophia libros aliquot antiquissimos et rarissimos a familia sua acceptos Mosquam attulisse dicitur, de quibus bibliotheca Ioannis Severi famosa postea composita est; sed haec fabulosa esse videtur. 

Sophia, cum Imperii Romani Orientalis heres a nonnullis putabatur et ipsa se putabat, interdum marito et posteris suis ius huius regni reliquisse habetur, cf. Mosqua tertia Roma.

Dona Sophiae in  Laura Trinitatis Sergiique usque adhuc servantur.

## Nexus externi
* De Sophia in *Encyclopaedia Russica magna* 

Categoria:Reginae Moscoviae
Categoria:Palaeologi
Aurelius Palmieri

**Aurelius** (Italice *Aurelio*) **Palmieri** (Savonae die 4 Maii 1870 natus; Romae die 18 Octobris 1926 mortuus) fuit sacerdos, theologus, et historicus Ecclesiae Christianae Italicus. Augustinianus ab anno 1885, historiae Byzantinae et theologiae Orthodoxae maxime studebat; director sectionis Slavicae Instituti Europae Orientalis fuit.

## Opera selecta 
* La chiesa russa, le sue odierne condizioni e il riformismo dottrinal, 1908
* Theologia dogmatica ortodoxa (Ecclesiae graeco-russicae) ad lumen Catholicae doctrinae examinata et discussa, 1911 

## Bibliographia
*Lo Gatto, Ettore (mense Martio 1927). "Aurelio Palmieri". The Slavonic Review. 5 (15): 683–686. JSTOR 4202119.
* Stibili, Edward (2000). "Palmieri, Aurelio". In Salvatore J. LaGumina (ed.). The Italian American experience : an encyclopedia. Novi Eboraci: Garland Publ. ISBN 0815307136.

Categoria:Augustiniani
Categoria:Historici Italiae
Categoria:Theologi Italiae
Ioannes Homelius

**Ioannes Homelius** (1518–1562), etiam **Homilius** et **Humelius**, fuit sui temporis insignis mathematicus, astronomus, cartographus, theologus.

## Vita
Homelius natus in oppido Memmingen in Germania sito theologiae studebat primo Argentorati Christiano Herlino magistro, deinde anno 1539 Wittenbergam transmigravit, ubi in universitatem Leucorea inscriptus est. Magistros ibi habuit et Martinum Lutherum et Philippum Melanchthonem. In mathematica autem audivit Erasmum Reinhold.

Anno 1541 magister factus anno 1543 pastoris munere in pago Pleß fungi coepit, quem pagum anno 1548 religionis causa reliquit. Ibi primum opus mathematicum composuit de "Quadrati, quadrantis et baculi geometrici usu". Carolo V imperatori horologium construxit motus planetarum describens, quo facto summam gratiam Caroli assecutus est: Qui anno 1553 Homelium comitem palatinum fecit. Homelius autem cum protestantium partibus adhaereret cum imperatore manere noluit. Itaque vocatus a principe electore Mauricio Saxonico Lipsiam petivit. Ibi adiuvante Ioachimo Camerario seniore hieme 1549/50 professor mathematicae extraordinarius factus est in universitate Lipsiensi.
Postquam autem Georgius Ioachim Rheticus anno 1551 urbem reliquit, Homelius professor ordinarius factus est, quo munere functus est usque ad mortem.

Homelius mense Iulio Anni 1562 post diuturnum morbum mortuus est. Eius decessum omnes comtemporanei deploraverunt tanquam mathematici maximi ingenii, qui si diutius vixisset, multa praeclara perficere potuissit. Successit autem ei in munere professoris mathematicae Valentinus Thau.

## Familia 
Homelius primo Rosinam Wagner uxorem duxit anno 1544, cum qua divortium factum est anno fere 1556. Deinde Magdalenam filiam Ioachimi Camerarii senioris in matrimonium duxit. Habuerunt duas filias, quarum utraque infans mortua est.

## Opera 
Opera pleraque Homelii nunquam impressa sunt. Manuscripta reliquit socero Ioachimo Camerario. Deinde pervenerunt in possessionem Iohannis Praetorii mathematici et astronomi (1537-1616). Hodie una cum bibliotheca Praetorii Suevoforti conservantur.

## Bibliographia 
* Karl Christian Bruhns: *Hommel, Johann.* In: *Allgemeine Deutsche Biographie (ADB).* Tomus 13, Duncker & Humblot, Lipsiae 1881, p. 58.
* *Homelius oder Hummelius, Homilius, Jo.* In: Johann Heinrich Zedler: *Grosses vollständiges Universal-Lexicon Aller Wissenschafften und Künste.* Tomus 13, Lipsiae 1735, col. 734.
* Torsten Woitkowitz: *Der Landvermesser, Kartograph, Astronom und Mechaniker Johannes Humelius (1518–1562) und die Leipziger Universität um die Mitte des 16. Jahrhunderts*, in: Sudhoffs Archiv 92 (2008), pp. 65–97.
* Marion Gindhart et Alexander Hubert: *Mathematische Wissenschaften (CamLex)*, in: *Opera Camerarii Online*, [Nexus](http://wiki.camerarius.de/Mathematische_Wissenschaften_(CamLex)).

## Notae 
Categoria:Alumni Universitatis Wittenbergensis
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Humanistae
Categoria:Mathematici Germaniae
Categoria:Professores Universitatis Lipsiensis
Viasna

[thumb|[Logotypus Viasnae.]]
**Viasna** (Albaruthenice Вясна) fuit organizatio pro iuribus humanis Ruthenicae Albae ab Alexandro Bialiatski anno 1996 constituta. Minsci sedebat, ubi politicos sub dictatura Alexandri Lukašenko captos adiuvare conabatur, sed oppressa est. 

Anno 2023, Viasna Praemium iurum humanorum Nationum Unitarum accepit.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs interretialis Viasnae proprius. (Anglice)

Categoria:Constituta 1996
Categoria:Historia Rutheniae Albae
Categoria:Iura humana
Categoria:Minscum
Categoria:Societates pacis fautores
Paschalis Quignard

**Paschalis Quignard**, vulgo *Pascal Quignard* (natus anno 1948), est philosophus, fabellarum scriptor, et poeta Francogallus, atque etiam poeta Latinus. Anno 1979, protulit farraginem carminum Latinorum cui titulus *Inter aerias fagos* est.

## Bibliographia
* *Inter aerias fagos*, cum translatione in linguam Francogallicam Emmanuelis Hocquard, 1979.

## Nexus externi
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Poetae Latini Franciae
Categoria:Scriptores Franciae
Rogerius David Kornberg

thumb|Rogerius David Kornberg (2006).
**Rogerius David Kornberg** (natus die 24 Aprilis 1947) est chemicus Americanus qui biochemicae et biologicae structurae peritus est. Anno 2006, Praemium Nobelianum chemiae accepit, ratione studii eukaryotorum transcriptionis. Arthurus Kornberg, eius pater, anno 1956 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae acceperat.

Kornberg est alumnus Universitatis Harvardianae et Universitatis Stanfordiensis et professor in Schola Medicinae Universitatis Stanfordiensis.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Harvardianae
Categoria:Alumni Universitatis Stanfordiensis
Categoria:Chemici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Categoria:Professores Universitatis Stanfordiensis
Iulianna Lusenge

thumb|Iulianna Lusenge.
[thumb|[Pittacium cursuale Iuliannae Lusenge in Armeniae.]]
**Iulianna Lusenge** (nata *Julienna Lusenge* anno 1958) est activista de iuribus humanis Rei Publicae Democraticae Congensis, qui contra abusum sexualem et violentias in mulieres pugnat. Praeses societatis Solidaritatis Femininae pro Pace et Progressu est.

Anno 2023, Praemium Iurum Humanorum Consociationis Nationum accepit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Incolae rei publicae democraticae Congensis
Categoria:Pacis fautores
Gerhardus Ertl

**Gerhardus Ertl** (natus Stutgardiae die 10 Octobris 1936) est chemicus Germanicus qui reactionis chemiae superficiei peritus et rationem accumulatri egergiam creandi sine pollutione explicavit. Anno 2007 Praemium Nobelianum chemiae accepit, ratione studii processus reactionis chemiae superficiei.

Alumnus Universitatis Stutgardianae, deinde Universitatis Monacensis et Universitatis Technicae Monecensis fuit et professor Universitas Luudovico-Maximilianes Monacensis deinde Universitatis Hunbordianae Berolinensis factus est.

## Notae 
## Nexus externi 
*De Gerhardo Ertl

Categoria:Chemici Germaniae
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Categoria:Alumni Universitatis Technicae Monacensis
Categoria:Alumni Universitatis Monacensis
Categoria:Professores Universitatis Monacensis
Pinacotheca Meyenburg

thumb|Museum Meyenburganum, Nordhusii in Thuringia. 
**Pinacotheca Meyenburg** (Theodisce *Kunsthaus Meyenburg*) Nordhusii in Germania (Alexander-Puschkin-Straße 31) invenitur. Cui nomen dedit Michael Meyenburg, demarchus probus et summus reformationis exsecutor domesticus.

## Domus 
Villa Becker, quam architecti anno 1907 genere florali construxerant, iam vicennio post in museum redacta est. Quoniam isto anno urbs iubilaeum de mille annis conditionis habuit atque celebravit. 

Anno autem 2002, omnia recrudescebant et ad usum musealem hodiernum aptata sunt. Insuper villa nostra operi fundato *Stiftung Ilsetraut-Glock-Grabe* et collectionibus artificiorum municipalibus portas patefecit. Coloribus recentioribus adhibitis, omnes diaetae in statum pristinum redactae sunt. Unde simulacra, imagines, effigies, quae videntur, ambitu pulchiore gaudere possunt.

## Collectiones
Ilsetraut Glock, artium peritissima et celsa urbis filia, anno 1998 graphica prelo mandata, in quibus opera artificum saeculorum XIX et XX spectentur, curatoribus commendaverat. Inter artifices mentionis digni sunt Ernestus Barlach, Maximilianus Klinger, Maximilianus Slevogt, Alfredus Kubin, Lyonel Feininger, A. R. Penck, Georgius Immendorff, Andreas Warhol, Horst Janssen. Ecce bona facultas qua multos totius Europae artifices uno loco congregatos bene cognoscas et admireris. 

Attamen multa in recentiora tempora coartantur, in opera Maximiliani Ernst, Ioannis Miró, Henrici Matisse et aliorum. Noster artium focus non solum operis fundati, quod citatum est, sed etiam aliorum gregum res monstrare atque ostentare solet. Catharina Kollwitz et Barlach (coloniae ad Worpswerde in Circulo Astanholteremarkis coeuntis) necnon Friedensreich Hundertwasser 
nequaquam in oblivionem cadant; id collectaneorum moderatoribus in votis est.

Expositiones plures ad tempus in casa positae de cultura alibi sparsa visitatores certiores faciant atque faciunt. Innatum in musei corde est argumentum de arte oculorum promovenda. Numquam autem nexus ad historiam culturalem perditur, neque ad litteras, musicam, delineationem, ichnographias. 

Domus cum viridariis affabre constituta identidem invitat ad spectacula varia facienda. Et discipuli artibus inflammati, qui se congregaverunt in cursibus *Jugendkunstschule*, hanc domum sibi scholam elegerunt.

## Bibliographia 
*Claudia Ehser, Rainer Hellberg: *Festschrift – 125 Jahre Museum Nordhausen.* Nordhusii 2001
* *Kulturelle Entdeckungen THÜRINGEN. Landkreis Eichsfeld, Kyffhäuserkreis, Landkreis Nordhausen, Unstrut-Hainich-Kreis.* Tomus I, in editionibus Schnell & Steiner, Ratisbonae 2009, ISBN 978-3-7954-2249-3, p. 182-183

## Nexus externi
*Situs interretialis musei proprius.
Flohburg

thumb|Visus ex via Franciscanorum.
thumb|Visus posticus (2014).

**Flohburg** (ad litteras *Burgus pulicum*) est opus craticium Gothicum, medio in Nordhusio (in Germania, Barfüßerstraße 6) exstructum. Frontem eius pretiosam et tegumentum acclive multi admirantur. Ibi mense Iunio 2012, museum ad nova exempla compositum portas patefecit, cui nomen *Flohburg. Das Nordhausen-Museum.*

## Historia
Flohburg anno 1336 familiae Bart fuit, quae itinerans casam deversorio utebatur. Domus hodierna autem secundum dendrochronologicas indagationes erecta est saeculo decimo quinto exeunte. Cella ista subterranea saeculi XI sive XII unica habetur inter Hassiae, Saxoniae Inferioris et Thuringiae aedificia. Cuius conclave pulcherrimum habet lacunaria trabibus magnis exornata. Res ista anni 1506 servanda atque salvanda est, ut patet. 

Usque saeculum XIX mutationes multae factae sunt. Inerant e.g. laniones, pistores, cauponarii, fabri aerarii. Etiam theatrum ibi sartum et tectum servabatur, usque annum 1989. Ex anno 1963 bibliotheca municipalis libros suos ad Flohburg exposuerat, ut ala quaedam in oriente adderetur. Quae pars inde ab anno 2002 collectionibus exhibendis patuit.

Anno 2011 architecti rem totam renovaverunt atque restituerunt; etiam additamenta varia, quae tempore Rei publicae democraticae Germanicae advenerant, remota sunt. Mense Iunio 2012 natum est museum elegans atque novum. Insuper hic deposita est bibliotheca pristini monasterii ordinis Servorum Mariae, quod in vico *Himmelgarten* inveniebatur. 

Nomen proprium *burgi pulicum* etymologias diversas genuit. Sunt qui dicant condiciones non salubres id nomen in vulgo effecisse.

## Bibliographia
* Cornelia Klose; Jürgen Rennebach: *Die Flohburg. Das künftige Nordhausen-Museum*, apud: "Thüringer Museumshefte". 19/2010/1, p. 54-58 (Gerapoli) 

## Nexus externi 
* situs proprius
* in paginis municipalibus officialibus 
* in encyclopaedia regionali interretiali 
* Thomas Müller: "Förderverein des Flohburg-Museums löst sich auf." - Apud: TA, 16.1.2016.

Categoria:Constituta 2012
Categoria:Musea Germanica
Categoria:Thuringia
Sventopolcus (magnus dux Kioviae)

**Sventopolcus Vladimiri filius**, saepe **Exsecratus** dictus (natus circa annum 979; mortuus 1019), fuit magnus dux Kioviensis annis 1015–1016 et 1018–1019.

thumb|Sventopolci nummus argenteus
Filius Vladimiri Magni (vel secundum nonnullos Iaropolci), a patre dux Turoviae anno 988 nominatus, post mortem eius imperium Kioviae cepit; eodem anno tres fratres eius, sancti Borisus et Hlibus necnon Sventoslaus, necati sunt; Sventopolcus hoc iussisse putabatur. A Iaroslao fratre eiectus est, sed a Boleslao I rege Polonico socero suo adiutus, Kioviam revertit, sed iterum a Iaroslao victus et expulsus est.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Magni duces Kiovienses
Categoria:Ruricidae
Iaropolcus

**Iaropolcus** **Sventoslai filius** (anno 978 mortuus) fuit magnus dux Kioviensis ab anno 972 usque ad mortem.

Filius Sventoslai ducis senior fuit; Helgum et Vladimirum fratres habuit. Patre iam regnante, Helgus Drevlanorum dux factus esr, Vladimirus Novogardiae; Sventoslao mortuo, Iaropolcus imperium Kioviae accepit. Inter alia facta nummos Ruthenicos primos signavit et Ottoni Rufo legatos misit et a Papa Romano legatos accepit. Discordia cum Helgo fratre accensa Helgum vicerat; postea ipse a |Vladimiro et Varegis eiectus et occisus est.  

Sventopolcus Exsecratus interdum Iaropolci filius habebatur, cuius uxorem fetam Valdimirus sini cepit, sed valde dubium hoc est.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Magni duces Kiovienses
Categoria:Ruricidae
Sventopolcus Iziaslai filius

**Iziaslai filius** (natus 8 Novembris 1050; 16 Aprilis 1113 mortuus) fuit magnus dux Kioviensis ab anno 1093 ad annum 1113.

Iziaslai Iaroslai filii filius secundus, ducatum Polotiae a patre acceperat anno 1069, quem usque ad annum 1071 possedit, cum Vseslaus Brecislai filius ducatum sibi reciperet. Dux Novogardiensis ab anno 1078 ad annum 1088, Turovensis ab anno 1088 ad 1093 fuit. Vsevolodo Iaroslai filio magno duce Kioviae mortuo, Vladimirus Monomachus filius eius legem Ruricidarum secutus (nam fratri seniori rami generis senioris honos magni ducis donandus erat) imperium Kioviae Sventopolco reliquit. Multa contra Cumanos Sventopolcus et Monomachus bella gesserant, et pacem conciliaverunt, cum Sventopolcus Helenam Tugorcanis chani Cumanorum filiam nuberet, et anno 1103 denuo bellum iniverunt, in steppam Cumanicam primi ingressi; hoc anno et annis 1107 et 1111 Cumani victi sunt.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Duces Polotienses‎
Categoria:Duces Novogardienses‎
Categoria:Magni duces Kiovienses
Categoria:Ruricidae
Drevlani

**Drevlani** fuerunt gens Slavica mediaevalis, quae Polessiam meridianam saeculis decimo et undecimo incoluit, Dregoviciorum vicina. Eorum caput fuit Iscorosten (nunc ''Korosten' * regionis Zitomiriensis). Knezos proprios habuerunt, quorum Malus notus est. Ab Helgo Fatidico victi vectigal Kioviae dederant, sed Helgo mortuo seditionem fecerunt et Inguarum ducem perdiderunt; a Helga uxore Inguari crudeliter oppressi imperio Kioviae oboediebant. Helgus Sventoslai filius Helgae nepos dux Drevlanorum erat. Annis 1136 et 1158 ultimo in annalibus memorantur.

## Notae
## Nexus externi
* De Drevlanis in *Encyclopaedia Russica magna* 
* De Drevlanis in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron'' 

Categoria:Gentes Europae
Categoria:Polessia
Categoria:Ruthenia
Categoria:Slavi
Dytiscidae

**Dytiscidae** – ex Graeco vocabulo *dytikos* (δυτικός), "capax se mergendi" – sunt familia coleopterorum aquaticorum praedatoriorum. In paene omnibus aquis dulcibus orbis terrarum exsistunt, nec non sunt species quae in foliis stratis habitent. Pleraeque adultae sunt inter 1 et 2.5 cm longae; species autem valde variae. Maximi sunt *Dytiscus latissimus*, Europaeus, et *Megadytes ducalis*, Brasiliensis, quorum ille usque ad 4.5 cm, hic ad 4.75 cm crescit. Minimus probabiliter est *Limbodessus atypicalis* aquarum subterranearum, circiter 0.9 mm longus. Haec familia plus 4,000 specierum descriptarum in compluribus generibus comprehendit.

## Habitatio 
Dytiscidae sunt diversissima Coleoptera locorum aquaticorum et in paene omni genere aquae dulcis exstant, sint minimi lacus et inter saxa positi vel maximi. Quaedam etiam species in aqua subsalsa vivunt. Aquae Dytiscidarum in variis terris, et rusticis et urbanis, sitae sunt. Quasdam, e.g. *Agabum uliginosum* sed aliae, ut *Oreodytes sanmarkii*, in retectis inveniuntur.

## Larvae 
Larvae Dytiscidarum longitudinem variam circiter 1-5&nbsp;cm habent. Corpus est lunatum, cauda longa et villis gracilibus tecta. Sex crura a thorace similibus villis praedito exstant. Caput est planum et quadratum cum forcipe magno et longo. Venantes larvae herbas vel stipites amplexae toto corpore quiescunt donec praeda adit; tum exsurgunt praedamque inter crura priora captam forcipe mordent. Nonnumquam, si aliud animal quod praedam facere velint annaverit, corpus partim esum praedae prioris abiciunt. Praedari solent ranunculos larvasque *Chaobororum* et alia animalia aquatica minora. Maturae ex aqua cruribus robustis repunt et in luto conditae pupantur. Post circiter septem diebus, vel in quibusdam speciebus spatio maiore, adultae e luto emergunt. Ova nonnumquam inter ova ranarum in loco brevissime habitabili ponuntur, et larvae intra 24 horas post ranunculos excussae eos vorant.

## Tutela
Maxima pericula Dytiscidis sunt facta humana quibus loci, ubi eae habitant, dilabuntur. et periculum fortasse magnum est ne praedatoribus capiantur dum transeant.

Dytiscidis adultis, quamquam permultis armis chemicis se tuentur, vescuntur multae aves, mammalia, reptilia, et alii praedatores vertebrati. Quorum autem gravissimi sunt pisces; itaque pleraeque species Dytiscidarum tantum in lacubus sine piscibus, aut in marginibus aquaticis, vivunt. Quamquam larvae quarundam specierum fiunt praedatores summi stagnorum suorum, etiam eae et pisces ibidem superesse non solent. Igitur maxima est cura tutorum Dytiscidarum, ut aquae naturales sine piscibus serventur. In Unione Europaea, duas species Dytiscidarum tuetur Conventio Bernensis de Tutela Ferarum et Habitationum Naturalium Europaearum, quo factae species umbriferae tutelam lustrorum naturalium aquaticorum praestant: eae sunt *Dytiscus latissimus* et *Graphoderus bilineatus*.

## Notae
Categoria:Dytiscidae
Categoria:Insecta aquatica
Sloppy Joe's Bar

[thumb|Despectus in cauponam Iosephi Abeal [Havanae anno circiter 1935]] 
'''Sloppy Joe's Bar'* (ad pedem litterarum "caupona immundi Iosephi") est caupona Havanae in urbe insulae Cubae annis 1920 condita. Agnomen pincernae conditoris mox assumpsit Iosephi Abeal y Otero. Ille hoc loco tabernam cibariam a principio constituit, ubi glacies dilabida, ad pisces fructusque servandos exposita, semper fundebat soliumque madebat.

## Conditor 
Iosephus Abeal, vulgo plenius *José Abeal y Otero*, anno 1886 natus, origine Gallaecus, Havanam anno 1904 migravit. Ibi Miamiaeque et Novae Aureliae in urbe popinarius et pincerna apud varios meruit antequam, Havanam reditus, tabernam cauponamque suam condiderit. Anno 1942 mortuus est. 

## Bibliographia 
[thumb|[Alexander Guinness histrio ad tabulam cauponae immundi Iosephi adsedens dum creatur pellicula *Our Man in Havana* (1958)]]
thumb|Aula cauponae Iosephi Abeal annis 1930 recreata
* 1931 : *Sloppy Joe's bar* (catalogus potionum mixtarum): statione 1931/32; statione 1932/33 (vita conditoris in praefatione narratur); anno 1933; 1934; 1935; 1936; 1938; 1939; 1940

## Nexus externi 
* De Iosepho Abeal
* Julia Otero, "José Abeal Otero, el hombre que mitigó la sed de la Ley Seca" (3 Septembris 2021) apud *Ondacero''

Categoria:Cauponae
Categoria:Popinae Havanenses
The Epicure's Almanack

[thumb|Auctor Radulphus Rylance ab [Ioannes Kay|Ioanne Kay anno 1813 delineatus in serie *Portraits of curious characters* ("Effigies characterum insolitorum"): Pinacotheca Effigierum Nationalis Londinii]]
'''''The Epicure's Almanack'''* est liber Londinii a Radulpho Rylance scriptum, anno 1815 ab editore Longman divulgatus. Seriem Perisiensem *Almanach des gourmands* secutus (a Grimod de la Reynière inter annos 1803 et 1812 editam) Rylance tabernas, thermopolia, popinas, mercatus enumeravit. Prima editione exemplaribus 750 edita, sed post duos annos haud pluribus quam 300 venditis, nulla alia editio parata erit.

thumb|Titulus huius operis
Auctor Radulphus (*Ralph*) Rylance, anno fere 1782 natus, anno circiter 1834 mortuus est. Anno 1808 alium librum edere iusserat, titulo *A sketch of the causes and consequences of the late emigration to the Brazils*.

## Notae 
## Editiones 
* 1815 : *The Epicure's Almanack*. Londinii: Longman 
* 2012 : 

## Bibliographia 
* Anne Williams, "Historical attitudes to women eating in restaurants" in Harlan Walker, ed., *Public eating: Oxford Symposium on Food and Cookery: proceedings* (Londinii: Prospect Books, 1991) 

## Nexus externi 
* Larisa Zimberoff, "Book Review: The Epicure’s Almanack" apud *The Iinquisitive Eater''
* "Idées Fixes of the Week: Ralph Rylance"
* "Eating Out In Georgian London – A Regency Good Food Guide" (2014)

; De singulis popinis tabernisque
* Baldwin Hamey, "Dolby's Dining Rooms" (2016)
* "Leadenhall Market in 1815" (2016)
* "Putney's White Lion Inn isn't quite the same" (2018)

Categoria:Scripta 1815
Categoria:Litterae Anglicae
Categoria:Libri de re coquinaria
Categoria:Gastronomia Londiniensis
Categoria:Angliae scripta
Petrus Agre

thumb|Petrus Agr.e
**Petrus Agre** (natus die 30 Ianuarii 1949) est chemicus et biologiae molecularis Americanus. Anno 2003, Praemium Nobelianum chemiae cum Roderick MacKinnon accepit, ratione studii canalis iontici.

Alumnus Universitatis Hopkinsiensis est.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Universitatis Hopkinsiensis
Categoria:Chemici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Roderick MacKinnon

thumb|Roderick MacKinnon.
**Roderick MacKinnon** (natus 19 Februarii 1956) est biologiae molecularis et biologiae physicae peritus Americanus. Anno 2003 praemium Nobelianum chemiae cum Petro Agre accepit, ratione studii canalis iontici.

Alumnus Universitatis Brandeiensis, professor Universitatis Rockefellerensis creatus est.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Homines vivi
Categoria:Chemici Civitatum Foederatarum
Categoria:Biologi Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Categoria:Nati 1956
Gastronomia Londiniensis

[thumb|Pisces in [mercatus Burgensis|mercatu Burgensi (*Borough Market*) venditati]]
[thumb|Gastronomia urbis [Chungkina|Chongqing (*Shuizhu niurou*: "frusta bubula ex aqua bullita") Londinii in popina Sichuanensi illata]]
**Gastronomia Londiniensis**, videlicet ars coquinaria Londinii in urbe exercita, cibos potionesque totius fere mundi, a coquis e pluribus regionibus orbis terrarum migratis, una cum alimenta Anglica ab indigenis parata, exhibet. 

## Bibliographia 
[thumb|[Caril e caprina in mercatu ad cataractam Camdenensem (*Camden Lock market*) oblatum]]
thumb|Thermopolia gastronomiam peregrinam Londinii praebentia, videlicet Iaponensem, Indicam, Sinensem, Mexicanam, Italicam
* 1615 : I. M., *A New Booke of Cookerie ... London Cookerie*. Londinii: John Browne, 1615 Textus interretialis
* 1783 : John Farley, *The London Art of Cookery*. Londinii; Textus
* 1815 : Ralph Rylance, ''The Epicure's Almanack*. Londinii: Longman 
* 1899 : Edward Callow, *Old London taverns: historical, descriptive and reminiscent, with some account of the coffee houses, clubs, etc.*. Londinii: Downey; Textus
* 1899 : Nathaniel Newnham-Davis, *Dinners and Diners: where and how to dine in London*. Londinii: Grant Richards 1899 Textus apud *Internet Archive*
* 1909 : Henry C. Shelley, *Inns and taverns of old London, setting forth the historical and literary associations of those ancient hostelries, together with an account of the most notable coffee-houses, clubs, and pleasure gardens of the British metropolis*. Londinii: Pitman; Textus
* 1914 : Nathaniel Newnham-Davis, *The Gourmet's Guide to London*. Londinii: Grant Richards 1914 Textus apud *Internet Archive''; Novi Eboraci: Brentano's Textus apud *Project Gutenberg*
* 1928 : Eileen Hooton-Smith, *The Restaurants of London*. Londinii: Knopf, 1928 de hoc libro 

!
Londinium
Basilius (magnus dux Volodimiriae)

**Basilius Iaroslai filius** (anno 1236 vel 1241 natus; anno 1276 mortuus) fuit dux Costromensis ab anno 1247, magnus dux Volodimiriae ab anno 1272, et dux Novogardiae ab anno 1273. Iaroslai Vsevolodi filii filius iunior, ducatum Costromae a patre accepit. Iaroslao fratre mortuo, magnus dux Volodimeriae factus est; cum Novogardienses eum eicere vellent, eos sibi domuit. 

Basilio in venatu Imago thaumaturga Theodoriana apparuisse videtur, sed narrationes de illa aparitione saepe ducem *Basilium Kvašniam* nominant et multa fabulosa addunt.

## Nexus externi
* De Basilio in Peerage.org.
* De Basilio in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron.* 

Categoria:Duces Costromenses
Categoria:Duces Novogardienses
Categoria:Magni duces Volodimiriae
Categoria:Ruricidae
Demetrius (dux Pereslaviae)

**Demetrius Alexandri filius**, anno 1250  natus et anno 1294 mortuus, fuit magnus dux Volodimiriae ab anno 1276 ad 1281 et ab anno 1283 ad 1294, dux Pereslaviae Transsilvanae ab anno 1263 ad 1294 et dux Novogardiensis quater (1260—1263, 1272—1273, 1276—1281 et 1285—1292). 

Alexandri Nevensis filius secundus, post Basilium, cui pater ius heredis ademit, ducatum Novogardiae a patre accepit, Dorpatum anno 1262 oppugnavit; ab anno 1263 ducatum Pereslaviensem accepit, quo a Novogardiensibus eiectus abit, et rursus invitatus abnegabat, sed postea non semel Novogardiam revertebat; Pereslaviam autem nunquam reliquit. Patruo suo Basilio mortuo magno ducatu Volodimeriae ut senior gentis nactus est, quem post undecim annos fratri suo Michaeli sua sponte dedit, et iterum Pereaslaviam revertit, quam mortuus filio suo Ioanni reliquit.

## Nexus externi
* De Demetrio in *Peerage.org*
* De Demetrio in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Ruricidae
Categoria:Magni duces Volodimiriae
Categoria:Duces Pereslaviensis
Categoria:Duces Novogardienses
Andreas (dux Susdaliae)

**Andreas Iaroslai filius**, anno 1264 mortuus, fuit magnus dux Volodimiriae ab anno 1248 usque ad annum 1252 et dux Susdaliensis ab anno 1256 usque ad mortem. Iaroslai magni ducis filius et Alexandri Nevensis frater iunior fuit. Anastasiam Danielis Galiciensis filiam uxorem duxit et Basilii pater, Constantini avus, Demetrii Susdaliensis proavus. 

Isssedonem Scythicam cum fratre visitavit ibique a Guiuk chano Mongolorum Bato nolente magnum ducatum accepit, sed mox perdidit et exul Sueciam fugit. Anno 1256 revertit, et Alexander frater Susdaliam ei dedit.

## Nexus externi
* De Andrea in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Duces Susdalienses
Categoria:Magni duces Volodimiriae
Categoria:Ruricidae
Collegium Sanctae Crucis Friburgense

[thumb|Aedificia scholastica media in imagine sunt sita; a latere dextero est [receptaculum aquae|lacus structilis (*lac de Pérolles*).]]
**Gymnasium Sanctae Crucis** (Francogallice *Collège Sainte-Croix*; Theodisce *Gymnasium Heilig Kreuz*) est schola quaedam Friburgi in Helvetia sita, quam multi discipuli e pago Friburgensi frequentant. Adhibentur in ludis istae duae linguae publicae, Theodisca et Francogallica, quia multi discipuli e utraque parte pagi ventant. Institutum hoc invenitur in via Perollensi, iuxta Scholam secundariam Perollensem. Haec schola anno 1904 primum creata est (erat feminarum universitas), sed anno 1909 gymnasium factum est.

Ludicra certatio est inter Sanctae Crucis Gymnasium et Sancti Michaelis Gymnasium. 

## Historia 
### Sanctae Crucis Academia 
Anno 1904, universitas pro feminis creata est, quia Universitas Friburgensis eo tempore mulieres nondum cupivit. Revera, paulo post universitas pro acceptatione optavit.

Itaque pristina academia in scholam pro puellis mutata est. Magistrae fuerunt moniales Sanctae Crucis ex oppido Menzingen. Usque ad secundam partem saeculi vicesimi Santae Crucis Gymnasium plus quam 250 discipulos in hospitio suo servabat. Nonnarum numerus cursu temporum decrescebat; ultima nomine Utae Fromherz, ibi laboravit usque ad initium saeculi vicesimi primi.

### Gymnasium vulgi 
Anno 1983, civitas scholam regere coepit. Anno insequenti ecclesiastici commendaverunt curam omnem in manus saecularium; nunc Gisela Bissig-Fasel ludis praeest.

Cum gymnasium magistratus moderatus esset, schola pro puellis puerisque facta est. Novum aedificium erectum est et ista praeclara sic dicta *Domus nigra* constructa est. Denique anno 2018 novae aedes additae sunt.

## Vita in gymnasio 
In Santae Crucis Gymnasio discere potes mathematicam, linguam Theodiscam, linguam Francogallicam, linguam nostram, linguam Graecam antiquam, linguam Italicam, chemiam, biologiam, at alias res. Sunt etiam res externae, exempli gratia theatrum cohortis Sanctae Crucis et Sancti Michaelis, et choralium gymnasii. Discipuli ad consilium studentium adesse possunt ad vitam scholasticam emendandam. Aliquando cursus Esperanticae linguae quoque pro tironibus institutus est.

## Praeclari discipuli 
* Alanus Berset, consiliarius foederalis
* Ioannes Carolus I (rex Hispaniae)
* Isabella Chassot, politica 
* Ioanna Niquille, histrio Helvetica
* Antonius de Saint-Exupéry, scriptor Francicus

## Praeclari praeceptores 
* , biologa
* Cédric Tamani, artis athleticae magister
* Petrus Voélin, poeta, olim magister linguae Francogallicae

## Bibliographia 
* Charrière, Michel, et Uta Fromherz, ''Sainte-Croix: de l'Académie au Collège* = *Heilig Kreuz: von der Akademie zum Kollegium'': 1904-2004, Friburgi: Collegium Sainte-Croix, 2005. (OCLC 146124017)

## Nexus externi
*Situs proprius.
## Notae
Categoria:Friburgum (Helvetia)
Categoria:Lingua Esperantica
Categoria:Scholae Helvetiae
Casgarium

**Casgarium** (Uigurice قەشقەر‎, *Kәškәr*) est urbs Uiguristaniae (Rei Publicae Popularis Sinarum) antiqua. In oasi loessaceo demissionis Tarimensis inter bracchia Tian Schanis et Cunlunis situm est. Incolarum plus quam 500 milia habet.

A saeculo primo a.C.n. notum est. Via Serica per oasim Casgaricam transibat.

## Notae 
## Nexus externi
Categoria:Urbes Sericae
Categoria:Urbes Viae Sericariae
Categoria:Xinjiang
Dorothea Dix

thumb|Dorothea Dix, diurnaria Americana
[thumb|Philosophica de matrimonio, [1913.]]
**Elizabeth Meriwether Gilmer**, falso nomine **Dorothea Dix** (nata die 18 Ianuarii 1861; mortua die 16 Decembris 1951), fut diurnaria Americana. Consilia eius de vita bene agenda in omni orbe terrarum a permultis legebantur et observabantur. 

## Vita 
Gilmer in latifundiis Woodstock in finibus Montgomery Comitatus ad Kentukiam spectantibus nata est. Anno 1892 forte, Elisabetham Nicholson convenit, cui folia *Daily Picayune* erant; unde consilium cepit de commentationibus publicis pangendis. Nupsit Georgio Gilmer, novercae fratri.

Pseudonymum D.D. prima vice anno 1896 adhibitum est in rubrica quadam apud "Daily Picayune." Mox commentarii iterati nomen definitivum *Dorothy Dix Talks* sibi sumpserunt et diutissime vigebant. Dix usque annum 1917 de delictis Neoeboracensibus scripsit, quod anno 1926 renovavit: tunc agebatur de flagitio Hall/Mills. Allecta est pecunia multa, quam diarium *New York Evening Post* contra commentarios datura erat. 

Columnae eius pluribus notae factae sunt, postquam anno 1923 cooperationes cum "Public Ledger Syndicate" (Philadelphiae) iniit. Namque in foliis 273 ubique sparsis legi potuerunt. Ipso anno 1940 solummodo epistularum centum milia accepit. In omnibus terris anglophonis, res eius lectae et disputatae sunt. Rubrica alia nominata est *Dictates for a Happy Life* cum consiliis quemadmodum vita quam felicissime degi posset. Nostris temporibus excitant tituli librorum ipsi, quos pepigit: e.g. *How to Win and Hold a Husband* et *Every-Day Help for Every-Day People.*

## Porro scienda
Australiani termino *Dorothy Dixer* utuntur de senatore quodam in curia qui quaestionem criticam simulat; vere collega factionis in respondendo occasionem habeat de domo sua laudanda.

## Opera
*Dix, Dorothy. 1902. *Fables of the elite*, Neoeboraci: R. F. Fenno & Company, 1902.
*Dix, Dorothy. 1926. *Dorothy Dix - her book: every-day help for every-day people*, Neoeboraci: Funk & Wagnalls.
*Gilmer, Elizabeth Meriwether. 1974. *How to win and hold a husband.* Neoeboraci: Arno Press. ISBN 0-405-06086-6.

## Bibliographia
*Kane, Harnett T. 1952. *Dear Dorothy Dix: The Story of A Compassionate Woman.* Garden City Novae Caesareae.
*Vella, Christina. 2009. "Dorothy Dix: The World Brought Her Its Secrets." In *Louisiana Women: Their Lives and Times,* ed. Janet Allured et Judith F. Gentry, 195–214. Athenis: University of Georgia Press. ISBN 0-8203-2947-9.

## Notae
Categoria:Diurnarii
Categoria:Incolae Civitatum Foederatarum
Zuzi

**Zuzi** vel **Dschudschius** (Mongolice *Зүчи/Zүči*), natus anno 1182 vel 1184, mortuus anno 1225 vel 1227, fuit chanus Mongolorum, Chingis chani filius senior, Bati pater. 

Suspicio erat, ut non Chingisi filius Zuzi esset, a Borte captiva apud Mercitas conceptus. Bella in Sinis gerebat; ditio (*ulus*) Zuzi Chorasmia, steppa Cumanorum (*Dešt i Kypčak*) omnis ab Irti flumine et montibus Altaicis ad Volgam vel Istrum fuit. Ante patrem mortuus est.

## Notae
## Nexus externi
* Zuzi, *Britannica*
*Zuzi, *Brockhaus et Efron* 
* Zuzi, *Encyclopaedia Sinica magna*

Categoria:Orda Aurea
Categoria:Principes Mongolorum
Ioannes Laurentius Moshemius

**Ioannes Laurentius Moshemius** (Theodisce *Johann Lorenz von Mosheim*),  9 Octobris 1693 Lubecae natus et 9 Septembris 1755 Gottingae mortuus, fuit theologus et historicus ecclesiae Theodiscus. Academiae Iuliae Helmstadiensis professor fuit et unus conditorum Universitatis Gottingensis, cuius et cancellarius fuit.

## Opera Latina selecta
* *Gallus gloriae Jesu Christi, Spiritusque Sancti obtrectator publicae contemtioni expositus.* Weygand, Helmstadii 1736. 
* *Commentatio de lumine sancti sepulchri.* Weygand, Helmstadii 1736. 
* *De odio theologico commentatio.* Vandenhoeck, Gottingae 1747. 
* *Commentatio de divortio. Von den in dem Neuen Testament begründeten Ursachen der Ehescheidung.* Strauss. Ienae 1757. 

## Nexus externi
Categoria:Theologi Germaniae
Categoria:Historici Germaniae
Categoria:Professores Universitatis Goettingensis
Categoria:Professores Academiae Helmstadiensis
Zagatai

**Zagatai** (Mongolice *Цагадай/Tsagadaj,* natus anno 1183, mortuus anno 1242), fuit chanus Mongolorum, Chingis chani filius secundus, quem pater pro discordia magna inter eum et Zuzi filium seniorem ius hereditatis ademit. Ditio (*ulus*) Zagatai fuerunt terrae omnes ab Uiguristania ad Bocharam et Maracandam; sedes capitalis Zagatai in valle Ili fluminis sita erat.

## Notae
## Nexus externi
* Zagatai, *Britannica*
*Zagatai, *Brockhaus et Efron* 
* Zagatai, *Store Norske Leksikon*

Categoria:Principes Mongolorum
Ricardus Kuhn

thumb|Ricardus Kuhn.
**Ricardus Kuhn** (natus in Austria die 3 Decembris 1900; mortuus 31 Iulii 1967) fuit chemicus Germanicus biochemiae peritus. Praemium Nobelianum chemiae anno 1938 accepit, ratione studii carotenidorum et vitaminorum. Tamen praemium accipere non potuit 

Alumnus universitatum Vindoboniensis et Monacensis, professor Universitatis Heidelbergensis fuit.

## Notae 
## Nexus externi
Categoria:Alumni Universitatis Monacensis
Categoria:Alumni Universitatis Vindobonensis
Categoria:Chemici Germaniae
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Categoria:Professores Universitatis Heidelbergensis
Issedon Scythica

thumb|Despectus in Issedonem Scythicam anno 2023.
**Issedon Scythica**, vel **Caracoram**, nunc vulgo **Charchorin** (Mongolice Хархорин), est urbs Mongoliae antiqua, Chingis chani sedes, et imperii Mongolici caput ab anno 1235 ad annum 1260. Ad Orchonem fluvium sita est. Anno 2016, plus quam duodecim milia incolarum habuit.

## Historia
Anno 1220 Chingis chanus sedem suam ad ripam Orchonis statuit. Ugadaio chano filio eius regnante urbs crescebat, aula regia magna constructa est. Anno 1235, moenia argillosa aedificata sunt. Guiuk chano et Munke chano regnantibus, hic caput manebat; tunc et Iaroslaus magnus dux et Alexander Nevensis aliique knezi Issedonem visitabant. Cobila chanus in Shandu et postea in Pechinum sedem transtulit.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Imperium Mongolicum
Categoria:Urbes Mongoliae
Ugadai

**Ugadai** (Mongolice *Өгэдэй/Өgedej,* natus circa annum 1186; mortuus 11 Decembris anno 1241) fuit chanus Mongolorum, Chingis chani filius tertius, quem pater, magna discordia inter Zuzi et Zagatai filios seniores orta, heredem imperii principalis fecit. Urbem Caracorum condidit.

## Notae
## Nexus externi
* Ugadai, *Britannica*
*Ugadai, *Brockhaus et Efron* 
* Ugadai, *Treccani*

Categoria:Principes Mongolorum
Alanus Renatus Lesage

thumb|Alanus Renatus Lesage, scriptor.
**Alanus Renatus** vulgo *Alain René* **Lesage** (natus Sarzeau in vico die 8 Maii 1668; mortuus Gesoriaci die 17 Novembris 1747) fuit iuris consultus ac scriptor Francicus.

## Vita
Studiis Parisiensibus finitis advocatus factus est. Vir mox se litteris tandummodo dedicavit, cuius principia poetica satis dura fuerunt. Post multa tentamina vana rerum Graecarum Hispanicarumque convertendarum convenit clericum de Lyonne, legati cuiusdam Matritensis filium. Iste vir pecuniis succurrebat.

## Gravitudo
Iam applausum erat dramati »Crispin rival de son maître« (secundum Antonium Hurtado de Mendoza; 1707) et saturae contra argentarios »Turcaret« (1708). Maiore gloria potitus est in scribendo opusculo »Le diable boiteux« (secundum Aloysium Vélez de Guevara, quasi fabula palliata Hispanica vere contra pietatis simulatores Francicos exarata; 1707) necnon in conficiendo »Gil Blas de Santillane« (1715–35). Lesage id opus paululum fontibus Italicis Hispanicisque fulciens pepigit, quod Voltarius irrisor et alii Hispani maligni imitationem puram habebant. Sunt qui dicant librum »Gil Blas« Rabelaesi et Fontanae res aequare. Quod cum ita sit, constat figuram Figaro ibi fictam esse.

Ecce duae aliae mythistoriae mentionis dignae: »Les aventures de Guzman d'Alfarache« (secundum Matthaeum Alemán; 1732) et »Le bachelier de Salamanque« (1736–38; fructus auctoris senis qui ipse hanc fabulam magni aestimavisse videtur). Alia sunt carmina vallevirensia, operae comicae (plus quam centum!), nugae, mimi.

Academia Francica, quae criticam sui aegre ferre potuit, Renatum Alanum numquam in socium cooptatus est. Econtra extra fines Tobias Smollett Scoticus ingenium eius intellexit atque tradidit, antequam in Francia ipsa Honoratus de Balzac modos eius evolveret.

## Nexus externi
*Vicifons
*nexus apud DDB
*opera Theodisce translata apud Zeno.org

## Notae
Categoria:Incolae Armoricae
Categoria:Iuris consulti
Categoria:Scriptores Franciae
Fiducia supplicans

thumb|171x171px|Imago Papae Francisci
***Fiducia supplicans*** est declaratio doctrinae catholicae quae permittit sacerdotes catholicos benedicere coniuges qui sub iure canonico non censentur matrimonio coniuncti, etiamsi in concubinatu hominum eiusdem sexus. Documentum, die 18 Decembris 2023  et eodem die editum, a Sancta Sede Dicasterio pro Doctrina Fidei  est ac subscriptione Papae Francisci approbatum.

Fiducia supplicans putatur inversio  ab eodem Sanctae Sedis Dicasterio regens, quae benedictionem eiusdem sexus coniugati interdixit.

## Origo 
Anno 2021, Congregatio pro Doctrina Fidei (postea nominata est Dicasterium pro Doctrina Fidei, anno 2022) responsum ad dubium ...

Negative ad quaestionem respondit utrum Ecclesia habeat "potestatem dandi benedictionem unionibus personarum eiusdem sexus". Causae illius responsionis in notula explanatorio comitante positae sunt.

## Nexus externi 
* *Fiducia supplicans* in situ Sanctae Sedis 
* De *Fiducia supplicante* in *Vatican.news* 

Categoria:Documenta Ecclesiae Catholicae
Categoria:Franciscus (papa)
Universitas Amicitiae Nationum Russica

thumb|right|Universitatis sigillum
thumb|right|Universitatis aedificium
**Universitas Amicitiae Nationum Russica‎** (Russice: :ru:Российский университет дружбы народов, tr. *Rossiejski universitet droezjby narodov*, abbreviata РУДН), est universitas studiorum Russica, Moscuae in urbe sita. Anno 1960 condita est. Ab anno 1961 usque ad annum 1992 e nomine viri publici Africani Patricii Lumumba vocatur.

Universitatis sententia est "Scientia unescamus".

## Bibliographia 
* Abigail Judge Kret, *“We Unite with Knowledge”: The Peoples’ Friendship University and Soviet Education for the Third World*, in: Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East, vol. 33 (n. 2), 2013, p.&nbsp;239–256. https://doi.org/10.1215/1089201X-2322516

## Nexus externi 
* Pagina officialis 
* Pagina interretialis VIAF

!
Categoria:Constituta 1960
Galatoire's

thumb|upright=1.25|Popina Galatoire's
'''''Galatoire's'''*, e nomine possessoris Ioannis Galatoire nominata, est popina Novae Aureliae. Anno 1905 constituta est loco popinae antiquioris *Victor's*. Ibi gastronomia Francica classica proponebatur eo tempore quo apud *Antoine's'' coquina Neo-Aurelianensis iactabatur. Anno 1916 nepotes tres Ioannis Galatoire popinam susceperunt, quorum proles usque hodie gerunt; recentius Leo Galatoire librum praeceptorum culinariorum divulgari iussit.

## Bibliographia 
thumb|upright=1.25|Aula superior popinae Galatoire's
* Marda Burton, Kenneth Holditch, ''Galatoire's: Biography of a Bistro*. Novae Aureliae: Garrett County Press, 2011. ISBN 9781891053238
* Leon Galatoire, *Galatoire's Cookbook*. 1994
* "The art of eating" in Harnett T. Kane, *Queen New Orleans* (Novi Eboraci: Bonanza Books, 1949) pp. 312-330, vide pp. 325-326
* 
* 
* Peter M. Wolf, *My New Orleans, gone away: a memoir of loss and renewal*. Harrison Novi Eboraci: Delphinium, 2013; Exemplar mutuabile

## Nexus externi 
* "History" apud *Galatoire's''
* Milton Prudence, "Tommy's cuisine"
* Joseph B. Stahl, "Antoine's and Galatoire's" (2016)

Categoria:Popinae Novae Aureliae
Categoria:Constituta 1905