open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alpes Australes

thumb|Alpes Australes hieme

**Alpes Australes** (Anglice *Southern Alps*; Maoriane *Kā Tiritiri o te Moana*) sunt maximi Novae Zelandiae montes, in insula Australi siti. Qui secundum litus occidentale insulae extenduntur, et magnam insulae partem occupant. Iugum circa 500 chm longitudinis est. Valles saepe glaciariis opertae sunt, interdum et lacus glaciariis nutriti in vallibus siti sunt.
[thumb|[Lupinus|Lupini in ripa *Ohau Lodge* lacus in Alpibus Australibus florent.]]

Septendecim cacumina plus quam 3000 m alta in Alpibus Australibus sunt; altissimus est mons Cook, nomine Iacobi Cook nuncupatus, qui Alpes Australes anno 1770 vidit et descripsit; sed Abel Tasman anno 1642 primus Europaeorum iugum invenit. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Insula Australis (Nova Zelandia)
Categoria:Montes Novae Zelandiae
Kerguelen

[thumb|Lacus Armor prope [mons ignifer|montem igniferum Diaboli in insula maiore Kerguelensi]]
**Kerguelen** vel **insulae Kerguelenses** est archipelagus in parte australi Oceani Indici vel in Oceano Australi. Pars terrarum australium antarcticarumque Franciae est. 

Insula archipelagi principalis saepe ipsa *Kerguelen* nominatur, sed correctius *Terra Maior* vel *insula Desolationis*. Praeter eam circa 300 insularum et saxorum archipelagum componunt. Area Terrae Maioris 6675 chm², аrchipelagi totius 7215 chm² est. 

thumb|Desertum Arcticum in montibus Kerguelensibus
Insulae montuosae sunt; litora fiordis et terrae lacubus oblongis abundant. Mons altissimus est  mons Ross; 1721 m altitudinem habet. Tundra vel, si altius ascendas, desertum Arcticum insulas occupat. *Pringlea antiscorbutica* comestibilis, saepe *brassica Kerguelensis* appellata, archipelagi planta endemica, frequenter crescit.

Nomine , qui anno 1772 archipelagum invenit, nuncupatur. Archipelagus incolis caret, praeter stationem scientificam, quae Portus Francogallorum nominatur.

thumb|*Aciculae* (*les Aiguilles*), saxa litoris meridionalis Terrae Maioris
## Notae
## Nexus externi
Categoria:Archipelagi Oceani Indici
Categoria:Insulae Franciae
Categoria:Territoria obnoxia Oceani Indici
Categoria:Oceanus Australis
Categoria:Subantarctica
Gulielmus Butlerus

**Gulielmus Butler** vel **Butlerus**, vulgo *William Butler* (Gippevici natus anno 1535; Cantabrigiae die 29 Ianuarii 1618 mortuus) fuit medicus (qui nunquam doctoratum nactus est) et socius Aulae Clarensis apud Cantabrigienses. Regi Iacobo I interdum medebatur.

## Notae 
[thumb|[Guilielmus Gagerus|Gulielmi Gageri carmen Latinum amico Gulielmo Butlero dicatum (Collegium Clarae Cantabrigiense)]]

## Bibliographia 
; Fontes fere coaevi
* 

; Eruditio
* Thompson Cooper, Sarah Bakewell, "Butler, William (1535–1618)" in 
* 

## Nexus externi 
* Documenta Gulielmi Butleri apud archivum Collegii Clarae Cantabrigiensus

Categoria:Iacobus I (rex Angliae)
Categoria:Medici Britanniae
Categoria:Socii collegiorum Cantabrigiensium
Guilielmus Gagerus

**Guilielmus Gagerus**, vulgo *William Gager* (anno 1555 natus, fortasse Melfordiae in oppido; Cantabrigiae mortuus anno 1622) fuit clericus Anglicanus et poëta Latinus. Alumnus fuit Aedis Christi apud Oxonienses, ubi tragoedias a se scriptas magna cum laude annis 1580 et 1590 docuit. Denuo cancellarius dioecesis Eliensis promotus, Cantabrigiae habitavit.
[thumb|Guilielmi Gageri carmen Latinum amico Gulielmo Butlero dicatum ([Collegium Clarae (Cantabrigia)|Collegium Clarae Cantabrigiense)]]

## Opera ante mortem edita 
* 1586 : *In catilinarias proditiones ac proditores domesticos odae 6*. Oxoniae (editione altera *... odae 9*)
* 1587 (editor) : *Exequiae Illustratissimi Equitis D. Philippi Sidnaei*. Oxoniae
* 1592 : *Ulysses redux: tragoedia nova in Aede Christi Oxoniae publice academicis recitata*. Oxoniae: excudebat Iosephus Barnesius 
* 1593 : *Meleager*. Oxoniae

## Bibliographia 
* J. W. Binns, "William Gager's *Meleager* and *Ulysses redux*" in Elmer M. Blistein, ed., *The Drama of the Renaissance: essays for Leicester Bradner* (Providentiae: Brown University Press, 1970) pp. 27-41 exemplar mutuabilis
* Frederick S. Boas, *University Drama in the Tudor Age*. 1914 Textus; alibi
* C. F. T. Brooke, "The life and times of William Gager" in *Proceedings of the American Philosophical Society* vol. 95 (1951) pp. 401–431
* Dana F. Sutton, ed., *William Gager: The Complete Works*. 4 voll. 1994

## Nexus externi 
* J. W. Binns, "Gager, William (1555–1622)" in 
* Dana F. Sutton, ed., *William Gager: The Complete Works: a hypertext edition* (2005/2019) apud *The Philological Museum*

Categoria:Alumni Universitatis Oxoniensis
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Clerici Angliae
Categoria:Poetae Latini Britanniae
Categoria:Scriptores scaenici
Iosephus Sękowski

**Iosephus Iulianus Sękowski** (Polonice Józef Julian Sękowski, Russice Осип(-Юлиан) Иванович Сенковский; natus Antagaluonė prope Vilnam die 19 (31) Martii 1800, mortuus Petropoli die 4 (16) Martii 1858) fuit scriptor, orientalista, diurnariusque Polonicus et Russicus. Primam magnam ephemeridem Russicam, *Bibliothecam ad lectionem* (Библиотека для чтения) edidit. Seriem "itinerum phantasticorum" sub nomine ficto "baronis Brambei" scripsit.

## Opera selecta 
### Fabulae orientales 
* *Beduinus* (*Бедуин*, 1823)
* *Vir fortis equi gilvi* (*Витязь буланого коня*, 1824)
* *Pulchra lignea* (*Деревянная красавица*, 1825)
* *Vera magnanimitas* (*Истинное великодушие*, 1825)
* *Documentum ingratis* (*Урок неблагодарным*, 1825)

### Alia 
* *Itinera phantastica baronis Brambei* (*Фантастические путешествия барона Брамбеуса*, 1833)
* *Chartae baronis Brambei* (*Листки барона Брамбеуса*, 1856–58)

## Nexus externi 
Categoria:Scriptores Poloniae
Categoria:Scriptores Russiae
Categoria:Auctores Polonici
Categoria:Auctores Russici
Categoria:Orientalistae
Categoria:Scriptores de rebus phantasticis
Carthago (provincia Costaricae)

**Carthago** est provincia Costaricae secunda, oris maritimis carens. Ad septentrionem et orientem cum provincia Limón, ad occidentem et meridiem cum provincia Sancti Iosephi in Costarica contermina est.

Carthago urbs caput provinciae est. Carthago quoque erat Costaricae caput ab anno 1563 ad 1823, cum Costarica Hispaniae colonia esset et cum res publica iam libera facta esset aliquot annos.

Secundum censum anni 2011 490&thinsp;903 incolarum provincia habuit, quorum 82,5% in urbibus habitabant. Carthago  130.464 domuum habuit, et 70,9% domuum  bono statu erant, 3,5% autem pauperi erant. 

Alia data demographica:
* index alphabetizationis: 97,9%
* mediocris doctrina: 8,4 anni
* incolae alienae: 4,2%

## Toponomastica 
Hoc nomen habet originem in civitas africi, Carthago.

provincia duo nomen habet, primus est "Vetus metropoli" (Vieja metrópoli) quia Carthago caput res publici erat et secundo nomen est "Nebula Urbis" ob nebulae est cotidiana

## Nexus externi 
Categoria:Subdivisiones Costaricae
Gulielmus Christianus Fridericus Bock

**Gulielmus Christianus Fridericus** vulgo *Wilhelm Christian Friedrich* **Bock** (natus Stadtsulza in hodierno Circulo Weimarer Land die 26 Decembris 1815; mortuus Vimariae die 9 Aprilis 1888) fuit politicus Germanicus.

## Vita 
Cameralis secretarius Bock anno 1851 primus burgimagister Vimarianus creatus est. Eodem anno promotionem ad demarchiam superiorem nactus est, ut Carolo Georgio Hase succederet. Imperio eius fabrica gasii anno 1855 inaugurata est, quo facto quaestio de stratis illuminandis ilico atque efficaciter solvi potuit. Insuper Schola rerum realium portas suas patefecit. Anno 1867 autem Vimariam reliquit quia rector districtus Apoldensis factus erat. Neque eisdem annis laborem senatorium in parlamento Thuringiensi agendum spernebat.

Rude donatus est tamquam consiliarius gubernii a secretis. Ultimos annos denuo Vimariae degebat, inde cippus in principali sepulcreto Vimariano invenitur.

## Honores 
Anno 1890 Vimariae secundum istum virum clarissimum via nominata est *Bockstraße*.  

## Bibliographia 
* Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (ed.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte*, Vimariae 1993, p. 46.

Categoria:Politici Germaniae
Categoria:Senatores
Categoria:Incolae Vimariae
Ursuma

**Ursuma**  vel **Orsum** (Russice Уржум, *Uržum*) est urbs regionis Kirovensis Russiae. Incolas  9703 anno 2021 habet. In ripis Uržumkae (vel et eae Ursumae, ut urbs) fluvii, Viatcae accolae, haud longe ab ostio sita est. 

thumb|left|Ursumae via *Voskresenskaja* (Resurrectionis) saeculo XX ineunte
## Historia
Loca in ripis Ursumae ab anno 1555 in *annalibus Niconi* memorantur, sed arx Ursumensis anno 1584 condita est. Anno 1647 arx lapidea aedificata. Ab anno 1780 Ursuma caput circuli erat.

## Notae 
## Nexus externi
Categoria:Condita 1584
Categoria:Urbes regionis Kirovensis
Additamenta Estheris

[thumb|upright=1.5|Pictura [Iacobus Tentoretus|Tentoreti hunc versum additamentorum Estheris depingens: "Cumque [Assuerus rex] elevasset faciem, et ardentibus oculis furorem pectoris indicasset, regina corruit, et in pallorem colore mutato, lassum super ancillulam reclinavit caput" (15.10 in Vulgata Clementina)]]
**Additamenta Estheris** sunt sex loci Libri Estheris qui non in manuscriptis Hebraicis, sed in versione Graeca Septuaginta interpretum reperiuntur. Haec additamenta canonica in Ecclesia Catholica Romana, Ecclesia Orthodoxa, Ecclesiis Orthodoxis Orientalibus, atque Ecclesia Syrorum Orientalium, sed apud Iudaeos et Protestantes apocrypha habentur.

In Triginta novem articulis Ecclesiae Anglicanae "reliquum libri Hester" numeratur inter scripta quae "(ut ait Hieronymus) legit quidem Ecclesia ad exempla vitae et formandos mores; illos tamen ad dogmata confirmanda non adhibet".

In praefatione Novae Vulgatae historia versionum Latinarum relata est:
Liber ESTHER in Ecclesia legitur secundum duas formas canonicas. Textus Hebraicus a s. Hieronymo translatus exstat in editione Vulgata in Est 1, 1-10,3. Textus Graecus non est simplex versio, sed retractatio libri Hebraici, largiter aucta et etiam partim transformata. Partes, quae in libro Hebraico desunt, s. Hieronymus addidit post versionem textus Hebraici (in Vulgata 10, 4–16, 24). Editio Graeca condicioni Iudaeorum in diaspora degentium aptata est, ut apparet in transformato decreto regio Mardochaei (8, 12 et 8, 12u-cc = Vulgata 16, 17-24). Huic mutationi congruit in versione Vetere Latina textus Graeci omissio pugnae (9, 1-2.5-19). In hac omissione et aliis lectionibus variantibus, in quibus distat a textu manu scriptis Graecis tradito, versio Vetus Latina textum Graecum primigenium conservavit. 

Haec additamenta sunt:
* Additamentum A: de somnio Mardochaei
* Additamentum B: de edicto ab Amane contra Iudaeos dictato
* Additamentum C: de precibus Mardochaei et Estheris
* Additamentum D: de adventu Estheris coram rege
* Additamentum E: de edicto Mardochaei pro Iudaeis dictato
* Additamentum F: interpretatio somnii Mardochaei et colophon

## Notae 
## Nexus externi 
* Liber Esther in Nova Vulgata (cum additamentis)
* Liber Esther in Vulgata Clementina (cum additamentis)
* Liber Hester in Vulgata Stuttgartensi (cum additamentis)

Categoria:Liber Esther
Categoria:Veteris Testamenti apocrypha
Endocytosis

thumb|Tria genera endocytosis. 
**Endocytosis** est mechanismus biologicus quo cellula  corpuscula e spatio extracellulari membrana sua circumdat et vesiculis formatis sorbet. Ipsa membrana cellularis enim in vaginae modum sese cavat et bracchia protrudit quibus rem extracellularem circumdet. Postquam bracchia coaluere vesicula cum substantia quam capit a membrana discedit et per cellulam meatː quae in vesicula vehuntur a cytoplasmo membrana separantur. Biologistae tribus nominibus endocytosim dividuntː **pinocytosim** (Graece πίνειν = bibere)  appellant cum cellula guttam liquidi extracellularis velut bibit, **endocytosim per receptoria** cum receptoria proteinica primum moleculam externam ligant antequam cum ipsis receptoriis sorberetur, **phagocytosim** (Graece φαγεῖν = esse) cum cellula bacterium aut cellulam vorare videtur (exempli gratia phagocyta systematis immunitatis eo modo corpora organismo periculum facientes sorbent). Nonnullae vesiculae cum lysosomis coalescunt ita ut substantiae ingestae digererentur antequam in  cytoplasma dimitterentur. Aliae - exempli gratia in epithelii intestinalis cellulis - cellulam transeunt atque per adversam membranam substantias ingestas per **exocytosim** in spatium extracellulare atque inde in sanguinem dimittunt.

Ipsi canales membranei per endocytosim et exocytosim sive membranae inseri sive e membrana extrahi possunt. Exempli gratia in renibus cellullae epitheliales quae tubos collectores cingunt vesiculas cytoplasmaticas habent canales aquae destinatos et aquaporinas dictas continentes. Cum illarum cellularum receptoria hormon vasopressinum ligant illae vesiculae sese membranae cellulae inserunt quae aquaporinarum gratia permeabilis fit. Ita aqua in organismo retinetur. Econtra cum vasopressinum abest illae membranae partes per endocytosim in cellulam remeant et vesiculas cum aquaporinis rursus formant. Ita tubulus impermeabilis fit et aqua ex organismo emittitur. Aliae cellulae hoc eodem mechanismo volumen suum moderari possuntː augent aut minuunt superficiem membranae suae prout necesse erit. Ita in vesica urinaria urothelii cellulae per vesiculas internas sese membranae inserentes volumen vesicae tum augent cum vesica urina impletur ita ut facilius distendatur. Rursus cum vesica vacuatur illae partes membranae vesiculas denuo formant et intra cellulam remeant. Tum vesica coartatur.
## Notae
## Plura legere si cupis 
*Doherty et McMahon, "Mechanisms of Endocytosis", *Annual Review of Biochemistry*, 2009(78):857-902 
*Andreas I. Ivanov, *Exocytosis and endocytosis*, Humana Press, 2008 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
*Christophe Lamaze et  Ian Prior curatores, *Endocytosis and signaling*, Springer, 2018.
*Charlotte Pratt et Kathleen Cornely,  *Essential Biochemistry*, Wiley, 2018ː IX.4. In versione Francogallica, De Boeck, 2019 pp.249-59

## Nexus externi 
**Transports intracellulaires des protéines* (Francogallice)
* Endocytosis - researching endocytic mechanisms at endocytosis.org 
*Clathrin-mediated endocytosis (videogramma)
 
Categoria:Cytologia
Sebastianus Vrancx

**Sebastianus**, vulgo *Sebastiaen* **Vrancx** (baptizatus Antverpiae die 22 Ianuarii 1573; ibidem mortuus die 19 Maii 1647) fuit pictor Flandrensis. Discipulus fuit Adami van Noort, ergo Petri Pauli Rubens contubernalis. Sodalis fuit  Antverpiensium.

## Pinacotheca 

File:Sebastiaan Vrancx - The battle of Leckerbeetje.jpg|*Leckerbeetiae pugna* 
File:Sebastiaan Vrancx - Battle of Vimpfen on 6 May 1622.jpg|*Wimpinae pugna*
File:Sebastiaen Vrancx - The four seasons - Spring.jpg|*Ver*
File:Sebastiaen Vrancx - The four seasons - Winter.jpg|*Hiems*

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Pictores Belgicae
Categoria:Viri
Categoria:Artifices Flandriae
Theophilus van Rysselberghe

**Theophilus van Rysselberghe** (natus Gandavi die 23 Novembris 1862; mortuus Vari die 13 Decembris 1926) fuit pictor Belgicus.

## Vita
Natus est Theophilus van Rysselberghe die 30 Novembris anno 1862 apud Gandavum, in Belgica. Filius fuit Ioannis van Rysselberghe uxorisque eius Melaniae Rommens. Familia Lingua Francogallica utebatur. Loci natalis, Bruxellae ab 1881 usque ad 1882, Maroci ab 1882 usque ad 1883, Buxellae ab 1883 usque ad 1897, Lutetiae ab 1897, et Provinciae laborabat.

Van Rysselberghe Neoimpressionismum amplectebatur. Unus ex pictoribus praestantissimis Neoimpressionismi in Belgica fuit.

## Pinacotheca 

File:Theo van Rysselsberghe La Promenade.jpg|*Ambulatio* (1901)
File:Théo Van Rysselberghe - Portret van Marguerite van Mons.JPG|*Margaritae van Mons effiges* (1886)
File:Theo Van Rysselberghe portrait-of-irma-sethe-1894.jpg|*Irmae Sèthe effiges* (1894)
File:Théo van Rysselberghe - Portrait of Constantin Meunier.jpg|*Constantini Meunier effiges* (1900)

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Pictores Belgicae
Categoria:Viri
Epistula Ieremiae

**Epistula Ieremiae**, seu **Baruch 6**, In epistula, quasi sermone, scriptor idololatriam vituperat, fortasse ad versum canonici librum Ieremiae referens: "Sic ergo dicetis eis: 'Dii, qui caelos et terram non fecerunt, pereant de terra et de his, quae sub caelis sunt'".

## Notae 
## Nexus externi 
* Epistula Ieremiae (Baruch 6) in Nova Vulgata
* Epistula Ieremiae (Baruch 6) in Vulgata Clementina
* Epistula Ieremiae (Baruch 6) in Vulgata Stuttgartensi

Categoria:Veteris Testamenti apocrypha
Categoria:Epistulae
Categoria:Idololatria
Assuerus

**Assuerus** (Hebraice , *ʾĂḥašwērôš*; Graece '** vel **') est unus ex pluribus regibus in Bibliis Hebraicis memoratis:

* rex Persarum in (primo) libro Esdrae 4.6 et in libro Esther passim, probabiliter idem qui Xerxes I
* pater "Darei Medi" in prophetia Danielis 9.1, homo fictus vel fortasse idem qui Astyages
* socius Nabuchodonosoris II in libro deuterocanonico (vel apocrypho) Tobiae, fortasse idem qui Cyaxares
Lucas Ghinius

**Lucas Ghinius**, vulgo *Luca Ghini* (ad Castrum Casale anno 1490 natus; mortuus Bononiae die 4 Maii 1556) fuit botanista et herbariorum creator. Apud Bononienses, atque ab anno 1544 (suadente Cosimo Mediceo) apud universitatem Pisarum docuit. Inter discipulos fuerunt Gerardus Cibo, Guilielmus Turnerus, Ioannes Falconer, Franciscus Calceolarius, Petrus Andreas Matthiolus, Ulysses Aldrovandus, Andreas Caesalpinus (qui successor fuerit in cathedra Pisana). Expeditiones botanicas per Italiam faciebat, inter quas illa ad montem Baldum anno 1554 a Calceolario ducta, comitantibus Aldrovando,  Patavino, Andrea Alpago Bellunensi.

Lucas Ghinius pauca scripsit neque ullum librum suum imprimi iussit; post mortem varia minora proderunt, inter quae anno 1592 "Morbi Neapolitani curandi ratio perbrevis" (sed ipse "morbum Gallicum" nuncupaverat), anno 1902 "De quibusdam simplicibus placita ad Andream Mathiolum ... conscripta".

## Scripta post mortem edita 
* 1592 : "Morbi Neapolitani curandi ratio perbrevis" in Ioannes Marquardus, *Practica theorica empirica morborum interiorum*. Spirae Nemetum: apud Bernardum Albinum 
* 1902 (Gian Battista de Toni, ed.) : "I placiti di Luca Ghini" in *Memorie del Reale Veneto Instituto di Scienze Lettere e Arti* vol. 8 (1902/1907) pp. 3-49

## Notae 
## Bibliographia 
* Cristina Bellorini, *The World of Plants in Renaissance Tuscany: Medicine and Botany*. Routledge, 2016 
* Dietrich von Engelhardt, "Luca Ghini (um 1490–1556) und die Botanik des 16. Jahrhunderts: Leben, Initiativen, Kontakte, Resonanz" in *Medizinhistorisches Journal* vol. 30 (1995) pp. 3-49 JSTOR
* 

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1490
Categoria:Mortui 1556
Categoria:Botanistae Italiae
Categoria:Herbariorum confectores
Categoria:Professores Universitatis Pisanae
Categoria:Professores Universitatis Bononiensis
Categoria:Cosimus I Medices
Putridum mare

thumb|Mari Putrido medio (hominis figura altitudinem monstrat)
**Putridum mare** (Graece Σαπρὰ λίμνη, *limen Putridus*) vel **Sivasch** est lacuna vel maximus paludis Maeotidis limen, inter regionem Chersonensem Ucrainae et Crimaeam paeninsulam situs. Ab occidente isthmo Taurico a Ponto Euxino separatur, ab oriente lingua Arabatensi a palude Maeotide; per linguam Arabatensem fretum tenue *Geničeskij* Putridum mare cum palude Maeotide coniungit; anno 1929 harena a mari dispersa fretum alterum ortum est, Promoina nominatum.

Putridum mare supersalsum et minime altum est; altitudo media 0,5-1 m est. Paeninsula Čongarica et freto Čongarico in duas partes divisum est, quae ipsae multos sinus formant, quorum nunc multi aggeribus separati sunt. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Crimaea
Categoria:Limenes
Categoria:Regio Chersonensis
Categoria:Sinus paludis Maeotidis
Isthmus Tauricus

[thumb|[Sepulcretum in isthmo Taurico, in litore Putridi maris (a Carolo Bossoli anno 1856 pictum)]]
**Isthmus Tauricus** vel **isthmus Precopensis**, **isthmus Taphrensis**, et brevius **Precopia** et **Perecopia**, est isthmus, qui Crimaeam paeninsulam cum terra continente coniungit et Pontum Euxinum a Putrido mari separat. Minima isthmi latitudo est 7 chm. Urbs eiusdem nominis in isthmo olim iacuerat, annis autem belli civilis destructa.

## Notae
## Nexus externi
*de isthmo Taurico in J. Murray, *Handbook for Travellers in Russia, Poland, and Finland*, 1868 

Categoria:Crimaea
Categoria:Isthmi
Categoria:Palus Maeotis
Categoria:Pontus Euxinus
Categoria:Regio Chersonensis
Braslavia

**Braslavia** (Albaruthenice *Браслаў*) est urbs in regione Vitebscensi Rutheniae Albae, ad *Driviaty* lacum sita, incolas 9829 anno 2018 habens.

[thumb|left|Mons castelli (*Zamkovaja gora*) et ecclesia Braslaviae anno 1864 a  picta ([hydrochroma)]]
## Historia 
A saeculo XI in annalibus memoratur; primo Lettigallorum et Kriviciorum colonia loco Braslaviae erat. A saeculo XIV in Magno ducatu Lituaniae; possessio Gedimini et Iaunuti erat. Arx in *Monte castelli* usque ad saeculum XVIII existebat. Anno 1795 Polonia ter divisa Braslavia Russica facta est; caput circuli erat. Oppidulum Iudaicum Braslavia erat; anno 1942 duo milia Iudaeorum Braslaviae a Nazistis occisi sunt.

## Nota 
## Nexus externi 
* Situs proprius  
* Braslavia in *Encyclopaedia Iudaica* 

Categoria:Urbes regionis Vitebscensis
Categoria:Condita saeculo 11
Ula (Ruthenia Alba)

**Ula** (Albaruthenice *Ула*) est urbs in regione Vitebscensi Rutheniae Albae, ad Duinam Occidentalem in ostio Ulae fluvii sita, incolas 884 anno 2019 habens.

## Historia 
A saeculo XI ut oppidum ducatus Polotiensis Ula nota est. Castellum Ulae bello Livonico ardente iussu Ioannis Severi constructum erat, postea a Polonis incensum et a Stephano Báthory restitutum est; saeculo XVII iterum incensum est; reliquiae eius in ostio Ulae fluvii manent. Polonia divisa anno 1793 Ula Russica facta est; oppidulum Iudaeorum erat; anno 1897 Ula 1897 incolas 2485 habuit, quorum 1539 Iudaei erant.

thumb|left|Ecclesia Trinitatis monasterii Dominicani Ulae a  picta
## Notae 
## Nexus externi 
* Ula in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron*  
* Ula in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron Iudaico*  

Categoria:Urbes regionis Vitebscensis
Categoria:Condita saeculo 14
Lingua terrae Arabatensis

thumb|Linguae terrae Arabatensis partis australis de aeroplano despectus (a  dextra palus Maeotis, a laeva Putridum mare
**Lingua terrae Arabatensis** est lingua terrae harenosa longissima, quae Putridum mare a palude Maeotide separat. In regione Chersonensi pars linguae septentrionalis et in Crimaea pars meridionalis sitae sunt. Freto tenui *Geničeskij*, quod Putridum mare cum palude Maeotide coniungit, extremitas linguae septentrionalis a terra continente separata est; anno 1929 harena a mari dispersa fretum alterum ortum est, *Promoina* nominatum.

Longitudo linguae Arabatensis plus quam 100 chiliometra, latitudo minima 270 metra est. 

## Notae
## Nexus externi
* Lingua terrae Arabatensis in  *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Crimaea
Categoria:Linguae terrae
Categoria:Palus Maeotis
Categoria:Paeninsulae Russiae Europaeae
Categoria:Paeninsulae Ucrainae
Categoria:Regio Chersonensis
Limen (sinus)

[thumb|[Limen Tyraicus, per quem Tyras fluvius in Pontum Euxinum effunditur, in photographemate spatiali]]
**Limen** (-enis, m.; de Graeco λιμήν) est genus sinus marini vel lacunae, quod saepe in litoribus Ponti Euxini invenitur. Limen aream habet magnam, sed altitudinem minimam, et a mari lingua terrae aut baro continuo separatur. Multi (sed non omnes) limenes aestuaria fluviorum sunt; per limenes magnos limenem Tyraicum Tyras, per limenem Tiligulensem Asiaces, per limenem Hypanicum Hypanis, per limenem Borysthenium Borysthenes, per limenem Miussicum Mius fluvius, per limenem Ieiensem Rhombites Maior in mare effunduntur. Limen vel  limenum systema maximum Putridum mare est, lingua terrae Arabatensi separatum; ab altera parte linguae Arabatensis limen Utliukensis situs est.

## Notae
## Nexus externi
* Limen in *Britannica* 
* Limen in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Geographia litoralis
Categoria:Conformationes litoris et maris
!
Limen (discretiva)

*Limen, lignum vel lapis transversum in ianua positum
*Limen, sinus marini vel lacunae genus
***Limen**, pars nominum urbium maritimarum Graecarum, e.g. 
** (*Portus Pulcher*), 
** (*Portus Albus*), 
**Bathys Limen (*Portus Altus*)
Limen Tyraicus

thumb|Castellum Akkerman in litore limenis Tyraici.
**Limen Tyraicus** (Ucrainice *Дністровський лиман*), interdum et **lacus Ovidianus** est limen Ponti Euxini, fluvii Tyrae aestuarium. In regione Odessana Ucrainae situs est. Longitudo limenis circa 41 chm est, latitudo maxima 12 chm. Ad meridiem lingua terrae *Bugaz* nominata limenem a mari separat. Bialogroda et Ovidiopolis urbes in litore limenis Tyraici sitae sunt; antiquitus ad litus limenis Tyras urbs Graeca sita erat.

## Notae
## Nexus externi
* De limene Tyraico in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

 
Categoria:Limenes
Categoria:Pontus Euxinus
Categoria:Regio Odessana
Limen Hypanicus

[thumb|Limen Hypanicus prope [Olbia Pontica|Olbiam Ponticam.]]
**Limen Hypanicus** (Ucrainice *Бузький лиман*) est limen Ponti Euxini, fluviorum Hypanis et Inguli commune aestuarium. In regione Nicolaopolitana Ucrainae situs est. Longitudo limenis circa  chm est, latitudo maxima 11 chm. Ad meridiem cum limene Borysthenio coniungitur. Nicolaopolis Olbiopolitarum in litore limenis Hypanici sita est; antiquitus ad litus limenis Olbia Pontica urbs Graeca sita erat.

## Notae
## Nexus externi
* De limene Hypanico in *Lexico encyclopaedico magno* anni 2000 

Categoria:Limenes
Categoria:Pontus Euxinus
Categoria:Regio Nicolaopolitana
Sporus

**Sporus** libertus Neronis fuit. Cum Poppaeae mortuae similis esset, a Nerone castrari iussus est et ab eo initus est. In Graecia in sequente anno 66-68 a Nerone in matrimonium ductus est et ei nomen Sabinae datum est (Cass. Dio 62,28,2 f.; 63,12 f.; Suet. Nero 28; 29). Sporus Neronem in fuga comitatus est. Post mariti mortem a Sabino et postea ab Othone in stupri consuetudinem se immergere est coactus (Plut. Galba 9,3; Cass. Dio 64,8,3). Cum Vitellius eum partes agere iussit, Sporus sibi mortem conscivit (Cass. Dio 65,10,1).

## Nexus externi 
* "Sporus" in 

Categoria:Nati saeculo 1
Categoria:Mortui 59
Categoria:Homines qui sibi mortem consciverunt
Categoria:Nero
Hypothermia

**Hypothermia** est corporis humani minus quam  temperamentum. Indicia lenis hypothermia horrorem et confusionem includunt. Horror cessat et confusio in modica hypothermia augetur.
Oppositum hypothermia est hyperthermia vel febris.

[thumb|Durante [Napoleo I (imperator Francogallorum)|Napoleone Bonaparte a Russia hieme anni 1812 recessus, multae copiae ex hypothermia mortuae sunt.]]

Hypothermia dividitur in gradus severitatis;
*Mitis hypothermia ()
*Moderata hypothermia ()
*Gravibus hypothermia ()
*Profundum hypothermia (<)

Signa et symptomata pro gradu hypothermiae variant, et per tres gradus severitatis dividi possunt.  Infantes cum hypothermia sentire frigus tactum, cum cute rubea et insolita defectus industriae.

## Notae
Categoria:Homoeostasis
Categoria:Physiologia
Pratum Tobalinae

thumb|Despectus in Pratum Tobalinae.
**Pratum Tobalinae** est viculus in regione eiusdem nominis, quae Vallis Tobalinae appellatur, situs in Provincia Burgensi, apud Castellam in Hispania. In hoc viculo viginti incolae anno 2017 numerabantur. Viculus prope Petrosam Tobalinam aliosque vallis viculos iacet.

### Historia vici 
In praesenti oeconomia Prati Tobalinae, nulla officina vel industria est, sed agricultura et animalium educatio (praesertim ovium et caprarum) maximi momenti fuerunt. Anno 2013, initium capere coepit parvum agriculturae organicae coeptum nomine *La Montañuela*.

Nomen vici primum scriptum est anno 1352 in libro Petri I regis Castellae, cui titulus est *Privilegium Benefactoriarum* (Hispanice: *Becerro de las Behetrías*). Media aetate nemo Prati Tobalinae habitabat, sed iam anno 1752 scripta quaedam sunt in quibus dicitur incolas Prati Tobalinae in dicione ducis Aquarum Frigidarum (Hispanice *Frías*) fuisse.

In documentis anni 1413, Ferrandus Gundisalui de Helechedo vendidit Johanni de Velasco terras frumentarias in Prato sitas. Hoc testatur villam iam tunc locum cultum et negotiandi fuisse.

Anno 1848, Paschalis Maddox scripsit 71 incolas Prati Tobalinae habitare. Anno 1900, numerus incolarum Prati 139 erat. Vita in hoc viculo non facilis erat; anno 1950 tantum 78 incolae numerabantur, annoque 2000, duodeviginti. Tamen, populus Prati Tobalinae hodie paulatim augetur, quia multi homines ibi habitare volunt, vitam rusticam tranquillam desiderantes.

### Monumenta 
Monumenta Pratensia non multa sunt, sed ecclesia Pratensis (quae fortasse primum romanica erat) antiquissima esse dicitur. Haec ecclesia Sancto Pelagio dicata est, media aetate constructa, quamquam maxima ex parte (recentiore aetate) renovata est. Nostris temporibus, quidam sacerdos Prati, qui in Civitatibus Foederatis habitabat (in California), pecunia fidelium donatione collecta, refectionem ecclesiae curavit. In ecclesia est statua Sanctae Mariae antiquissima (saeculo XIV), quae a vicanis processione usque ad eremitorium Callerii portatur.

In vico etiam reperiuntur antiqua scuta gentilicia in domorum lapidibus incisa, inter quae notissima sunt scuta familiarum *de Roças* et *Salazar*. Haec domus, saeculis XVI et XVII structae, stilum vernacularem Burgensem servant, cum tectis tectis et parietibus lapideis.

Viculus ipse quasi monumentum est. In eo sunt multae domus antiquissimae cum scutis mediaevalibus in saxo incisis. Hodie multae domus novae aedificantur, sed hae antiquis dissimiles sunt nec tam pulchrae aestimantur. Novae domus plerumque ex ligno et aliis recentioribus materiis constructae sunt.

Eremitorium quoque parvum est in Prato, sed in monte haud procul a Vasconia. Incolae illuc processione eunt ut vere ferant statuam Sanctae Mariae.

### Rectionis forma 
Rectionis forma Prati Tobalinae est comitia aut consilium incolarum; primus inter incolas est decurio. Decuriones vicorum cum valle laborant, et una cum legato tractant problemata vicorum aliorumque inceptorum. Decurio Prati est dominus Xaberius Iudex Urtiga, factionis Popularis Hispanicae.

## Notae 
Categoria:Castella et Legio
Categoria:Loci habitati Hispaniae
Dies internationalis contra corruptionem

[thumb|upright=0.8|[Logotypus contra corruptionem.]]
[thumb|upright=0.8|Dies contra corruptionem in [India celebratur.]]
thumb|upright=0.8|Conventio Consociationis Nationum contra corruptionem.
**Dies internationalis contra corruptionem** est dies internationalis die 9 Decembris quotannis celebrata, ad corruptionem abrogandum et regnuum iuris promovendum, quae a Consociatione Nationum anno 2003 per resolutionem A/Res/58/4 ab eius Commune Conventu sancta est.

Origo dies apud diem subscriptionis Conventionis Nationum Unitarum contra corruptionem est. 

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs proprius. (Procuratio Nationum Unitarum pharmacis et sceleribus cohibendis)

Categoria:Crimina
Categoria:Nationes Unitae
Categoria:Ritus Decembris
Martes

***Martes*** est genus mammalium familiae Mustelidarum, cui sunt octo species. Plerumque in arboribus habitant.

## De nomine 
Vocabulum *martes* in lingua mediaevali orta est, sed fortasse non hoc genus sed *Mustelam putorium* significabat. A Theodisco antiquo *mardar* sumptum esse videtur. Aliae formae medieavales sunt *martor*, *martur* *martir*. Citatio Martialis, propter quam *martes* in aliquibus lexicis linguae Latinae classicae reperitur, lectio erronea esse videtur.

## Species 
Haec sunt species apud ITIS acceptae:
* *Martes americana* (Turton, 1806)
* *Martes caurina* (Merriam, 1890)
* *Martes flavigula* (Boddaert, 1785)
* *Martes foina* (Erxleben, 1777)
* *Martes gwatkinsii* (Horsfield, 1851)
* *Martes martes* (Linnaeus, 1758)
* *Martes melampus* (Wagner, 1840)
* *Martes zibellina* (Linnaeus, 1758)

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Taxa Pinel
Categoria:Taxa 1792
Categoria:Genera animalium
Categoria:Mustelidae
Fundus Virgarum Viridium

**Fundus Virgarum Viridium** (Anglice *Rancho Palos Verdes*) est oppidum in Angelopoli comitatu in California situm et maximum oppidum Paeninsulae Virgarum Viridium. Anno 2010, numerus incolarum erat 41 643.

## Notae 
## Nexus externi 
Situs interretialis officialis oppidi

Categoria:Angelopolis Comitatus
Imperium Nicaenum

thumb|Imperium Nicaenum colore rubro indicatum
**Imperium Nicaenum** fuit inter successores Imperio Romano seu Byzantino, Constantinopoli instituto et a militibus quartae expeditionis sacrae anno 1204 abrupto. Imperatores Nicaeni se veros imperatores Romanos putabant et civitas Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων (*Regnum Romanorum*) nuncupabatur.

Constantinopoli capta Theodorus I Lascares Nicaeam fugit, ubi incolae Latinorum imperio minime faventes eum iuverunt et ducem creaverunt. Post Theodorum Ioannes III Ducas Batatzes, Theodorus II Ducas Lascares et Ioannes IV Ducas Lascares Nicaeae regnaverunt; cum Ioanne IV Michael VIII Palaeologus imperium diviserat, qui anno 1464 Constantinopolim revertit.

## Bibliographia 
*Angold, M. *A Byzantine Government in Exile. Government and Society under the Lascarides of Nicaea (1204—1261*). Oxoniae, 1975.
*Finlay, George. *A History of Greece from its Conquest…*. Oxoniae: Clarendon Press, 1877. (vol. III, History of Greece from its Conquest by the Crusaders to its Conquest by the Turks);
* Gardner, Alice. *The Lascarides of Nicaea. The Story of an Empire in Exile*. Londinii, 1912.

## Nexus interni
* Index Imperatorum Constantinopolitanorum

!
Categoria:Imperium Byzantinum
Categoria:Quarta expeditio sacra
Categoria:Condita 1204
Iacobus Ligotius

**Iacobus Ligotius**, vulgo *Jacopo Ligozzi* (Veronae natus anno 1547; Florentiae anno 1627 mortuus) fuit pictor. Cum Ulysse Aldrovando delineationes rerum naturalium fecit.

## Bibliographia 
* 

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1547
Categoria:Mortui 1627
Categoria:Pictores Italiae
Categoria:Pictores rerum naturalium
Naumburgum ad Salam

**Naumburgum** sive **Numburgum** (Theodisce: *Naumburg an der Saale*) urbs in Saxonia et Anhaltio ad flumen Salam sita est. Kalendis Ianuariis 2020 homines 32 155 ibi habitaverunt.

Maximi momenti ecclesia cathedralis est quam UNESCO patrimonium mundanum declaravit. Anno 1028 episcopatus factus est; ex anno 1815 Borussiae in manibus erat.
## Descriptio
Inter Lipsiam et Vimariam in plagis valde amoenis cum vitibus muiltis ea urbs iacet. Hic historiae culturae naturae momentis iugiter frui potes. Vestigia mediaevalia in burgis et ruinis super flumen erectis senti potest. 

Media in urbe aetate mille annorum, cui 30 milia incolarum, cathedralis ecclesia Sanctorum Petri et Pauli stat. Tota urbs miraculorum lapideorum locus nuncupari dicitur. 

Nundinarum forum cum aedificiis temporum renati et baroci in meridie fanum Sancti Venceslai cum organo tubulato Hildebrandtensi tangit. Naumburgum Hansae partem fuisse multis ex angulis evidenter spectatur. Moenia ductta optime permultis in angulis servata sunt. 

Domus familiae Friderici Nietzsche philosophi nunc museum sartum et tectum conservat. Facile urbs hamaxostice, autocinetice, nautice peti potest. Homini excursionibus gaudenti Naumburgum placet, eo quod cito Lipsiam sive Salinas Saxonicas sive Dresdam transire possit.

## Incolae de quibus fama iit
* Arminius Goethe, hortulanus 
* Augustus Gotthilf Gernhard, philologus et ludorum rector 
* Carolus Petrus Lepsius, historicus
* Carolus Ricardus Lepsius, aegyptologus 
* Helena Franz, histrio et clavicen de Heldburg
* Marius Todte, historicus
* Rudolphus Goethe, hortulanus

## Notae
## Nexus externi
*Situs proprius
Schola Practica Studiorum Superiorum (Lutetia)

**École pratique des hautes études** (EPHE) est institutio studiorum provectus Lutetiae, non autem universitas sensu classico.

EPHE fundata est die 31 Iulii 1868 decreto Ministri Gallici Educationis Victor Duruy et unus ex magnis scholis est. Praecipua notio erat alumnis ad investigationes praeparandas per praxim investigationis participandam. Diplomata nec petiuntur nec donantur.

Eius diplomata in studiis religionis et historiae et grammaticae philologiaeque inter optimos in mundo sunt.

EPHE peritis in studiis Asiaticis et Islamicis mundi: classis continenter exercet et, inter eos, argentarias, diplomates et duces militares in his campis praecipue exercet.

## Nexus externi 
* Situs interretialis institutionis proprius. www.ephe.psl.eu

Categoria:Constituta 1868
!
Medvesegorsia

**Medvesegorsia** (Russice *Медвежьего́рск*, tr. *Medvezhyegórsk*; Carelice *Karhumägi*) est oppidum in re publica Carelia Foederationis Russicae et caput districtus Medvesegorsiae. Anno 2018, numerus incolarum erat 14&thinsp;340.

## Historia 
[thumb|Mons Ursae, [statio ferriviaria.]]
Medvesegorsia anno 1916 in Imperio Russico condita est cum Mons Ursae statio ferriviaria aedificata esset. Anno 1919 in bello civili Russico, Exercitus Albus cum copiis Civitatum Foederatarum oppidum occupabant; anno autem 1920, copiae Bolsevicorum oppidum ceperunt. Anno 1938, oppidum nominatum est Medvesegorsia.

Anno 1941 in Bello Magno Patrio, Finnia oppidum oppugnavit et cepit. Anno 1944, Exercitus Ruber oppidum cepit.

## Notae 
## Nexus externi 
Situs interretialis oppidi proprius.
Categoria:Condita 1916
Categoria:Urbes Careliae
Provincia Burgensis

**Provincia Burgensis** (Hispanice *provincia de Burgos*) est provincia hispana sita in Castella et Legione. Caput provinciea est Burgi urbs. Ibi sunt multa monumenta antiqua (exempli gratia: Ataporca sive Cathedralis Burgi). Nunc, in provincia Burgi non multi incolae sunt, exodi ad urbes causa.

## Nexus externi
Categoria:Castella et Legio
Categoria:Provinciae Hispaniae
Franciscus Calceolarius

**Franciscus Calceolarius**, vulgo *Francesco Calzolari* (natus Veronae die 10 Iulii 1522; Ripulis die 5 Martii 1609 mortuus) fuit pharmacologus et botanista. Filius speciarii, munere patris functus est. In universitate Patavina eruditus est, ubi  audivit. Eo tempore Ulyssem Aldrovandum cognovit atque per eum Lucam Ghinium. Saepe montem Baldum prope Veronam peragrabat, plantas rariores semper quaerens; quarum expeditionum celeberrima est illa anno 1554 suscepta, comitantibus Aldrovando, Anguillara, Andrea Alpago Bellunensi. Narrationem brevem huius itineris Calceolarius ipse post duodecim annos divulgaverit, titulo *Il viaggio di Monte Baldo*; cuius opusculi versio Latina anno 1571 prodiit. Calceolarius musaeum Veronae confecit quod Benedictus Cerutus, adiuvante Andrea Chiocco, descripserit.

thumb|Musaeum Calceolarium (Benedictus Cerutus, Andreas Chioccus, *Musaeum Franc. Calceolarii iun. Veronensis*. 1622)
## Scripta 
* 1566 : *Il viaggio di Monte Baldo della magnifica città di Verona*. Venetiis: appresso Vincenzo Valgrisi Textus apud *Internet Archive*
* 1571 : *Iter Baldi civitatis Veronae montis*. Venetiis: Valgrisius Textus

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1522
Categoria:Mortui 1609
Categoria:Botanistae Italiae
Categoria:Alumni Universitatis Patavinae
Administratio Scholz

thumb|Consilium ministrorum Scholz die 7 Decembris 2021 foedere regendi signato
Olaus Scholz cancellarius Germaniae electus novum consilium ministrorum de factionibus  SPD, Viridium ac FDP die 8 Decembris 2021 formavit.

## Compositio
* Olaus Scholz (SPD): Cancellarius foederalis
* Robertus Habeck (Virides):  Administer Foederalis Oeconomiae et Tutelae Climatis et Cancellarius vicarius
* Christianus Lindner (FDP): Administer Foederalis Aerarii Publici 
* Nancy Faeser (SPD): Administra Foederalis Rerum Internarum
* Annalena Baerbock (Virides): Administra Negotiorum Externorum
* Marcus Buschmann (FDP): Administer Foederalis Iustitiae
* Hubertus Heil (SPD): Administer Foederalis Laboris
* Christina Lambrecht (SPD): Administra Foederalis Defensionis Publicae
* Zizimus Özdemir (Virides): Administer Foederalis Victuum et Rei Agrariae
* (ad mensem Aprilis 2022:) Anna Spiegel (Virides): Administra Foederalis Familiarum, Senium, Feminarum et Iuventutis
* (a mense Aprilis 2022:) Lisa Paus (Virides): Administra Foederalis Familiarum, Senium, Feminarum et Iuventutis
* Carolus Lauterbach (SPD): Administer Foederalis Salutis Publicae
* Volcherus Wissing (FDP): Administer Foederalis Rerum Digitalium et Commeatus
* Stephania Lemke (Virides): Administra Foederalis Oecologiae, Tutelae Naturae, Securitatis Nuclearis et Tutelae Consumptorum
* Bettina Stark-Watzinger (FDP): Administra Foederalis Eruditionis et Scientiae
* Svenja Schulze (SPD): Administra Foederalis Provectionis et Collaborationis Oeconomicae
* Clara Geywitz (SPD): Administra Foederalis Habitationum, Evolutionis Urbanae et Aedificiorum
* Volfgangus Schmidt (SPD): Administer Foederalis Officiorum Praecipuorum et caput magistratus cancelarii

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Res politicae Germanae
Categoria:Constituta 2021
Exocytosis

thumb|Neurotransmissores per exocytosim in synapsim emissi.
**Exocytosis** est mechanismus biologicus quo cellula  corpuscula vesiculis vecta per membranam in liquidum extracellulare emittit. Illae vesiculae plerumque e membrana ulteriore apparatus Golgiani turgescunt et  postquam substantias emittendas includerunt solvuntur et trans cytoplasmum ad membranam cellularem meant ubi proteina v-SNARE in vesicula prolata a similibus proteinis t-SNARE parti citeriori membranae cellulae adfixis adgnoscuntur. Tum exocytosis moveturː duae membranae coalescunt et substantiae vectae in spatium extracellulare liberantur. Ita neurona neurotransmissores in synapsibus emittunt, ita glandulae hormona in sanguinem, ita epithelium apparatus digestorii enzyma quae nutrimenta digerunt.

Mechanismus exocytosi contrarius quo corpuscula per vesiculas intra cellulam invehuntur endocytosis dicitur. Endocytosis aliquid membranae cellulae subripit quo substantiae invectae circumdentur; econtra exocytosis membranae cellulae aliquod additamentum inserit e membranis apparatus Golgiani aut aliunde sumptum.

Etiam canales membranei per endocytosim et exocytosim sive membranae inseri sive e membrana extrahi possunt. Exempli gratia in renibus cellullae epitheliales quae tubos collectores cingunt vesiculas intracellulares habent canales aquae destinatos et aquaporinas dictas continentes. Cum illarum cellularum receptoria hormon vasopressinum ligant illae vesiculae sese membranae cellulae inserunt quae permeabilis fit. Ita aqua in organismo retinetur. Econtra cum vasopressinum abest illae membranae partes per endocytosim in cellulam remeant et vesiculas cum aquaporinis rursus formant. Ita tubulus impermeabilis fit et aqua ex organismo emittitur. Aliae cellulae hoc eodem mechanismo volumen suum moderari possuntː augent aut minuunt superficiem membranae suae prout necesse erit. Ita in vesica urinaria urothelii cellulae per vesiculas internas sese membranae inserentes volumen vesicae tum augent cum vesica urina impletur ita ut facilius distendatur. Rursus cum vesica vacuatur illae partes membranae vesiculas reformant et intra cellulam remeant. Tum vesica coartatur.

## Notae 
## Plura legere si cupis 
*Andreas I. Ivanov, *Exocytosis and endocytosis*, Humana Press, 2008 Nonnullae paginae apud Guglum librorum. 
*Reinhard Jahn, Dirk Fasshauer, "Molecular machines governing exocytosis of synaptic vesicles", *Nature*, 2012(7419): 201-7 

Categoria:Cytologia

## Nexus externi 
*Universitas Andecavensisː lectio  de exocytosi (Francogallice)
Megalopodidae

**Megalopodidae** sunt parva Chrysomeloideorum familia, olim subfamilia inter Chrysomelidas digesta. Familia ad triginta genera per orbem terrarum comprehendit, praecipue inter Megalopodinas digesta, subfamiliam nominatam, cuius species plerumque in zona tropica inveniuntur; aliae subfamiliae sunt Palophaginae et Zeugophorinae (olim subfamilia intra Chrysomelidas saepe digesta). Familia a Petro Andrea Latreille anno 1802 constituta est.
 
## Bibliographia
*Kuschel, G., et B. M. May. 1990 "Palophaginae, a new subfamily for leaf-beetles, feeding as adult and larva on araucarian pollen in Australia (Coleoptera: Megalopodidae)." *Invertebrate Taxonomy* 3: 697–719.
*Latreille, P. A. 1802. *Histoire naturelle, générale et particulière des Crustacés et des Insectes.* Vol. 3. Lutetiae: F. Dufart. Internet Archive. BHL.
*Löbl, I., et A.Smetana, eds. 2010. *Catalogue of Palearctic Coleoptera.* Vol. 6: Chrysomeloidea, p. 334. Stenstrup Daniae: Apollo Books. ISBN 978-87-88757-84-2. PDF.
 
## Nexus externi
* "Atlas of the family Megalopodidae of Russia."
* "Megalopodidae." Australian Faunal Directory.
 
Categoria:Familiae animalium

Categoria:Taxa Latreille
Categoria:Taxa 1802
Elisius Calentius

**Elisius Calentius** (Italice *Elisio Calentio,* Fractis anno 1430 natus, ibidem anno 1503 mortuus) fuit humanista Italicus et poeta Latinus, Academiae Pontanianae socius (ubi *Elisius Gallutius* nominabatur), Friderici Aragoniae educator et a secretis.

Duo poemata composuit; alterum annos 22 natus, *Croacum seu de Bello ranarum ac murium*, ubi *Batrachomyomachiam* imitabatur, alterum *Hectorem libellum*, *Iliadis* materiam tractans. Etiam *Carmen in divam Hippolitam et Alphonsum Brutiorum ducem*, a Calentio compositum notum est, et epistolae eius ad Hiaracum.

## Editiones
* Elisii Calentii Poemata, a cura di Mauro de Nichilo, Barii, Adriatica, 1981
* Michele Mongelli, Il *Carmen in divam Hippolitam et Alphonsum brutiorum ducem* di Elisio Calenzio, in Neo-latin in local, trans-regional and worldwide contexts, Lugduni, Brill, 2018, pp. 482-491;
* *Epistolae ad Hiaracum*, introduzione, edizione critica e traduzione a cura di Michele Mongelli ; premessa di Raffaele Giglio, Barii: Edizioni di Pagina, 2020

## Notae
## Nexus externi
* [De Calentio](https://www.treccani.it/enciclopedia/luigi-gallucci_(Dizionario-Biografico)/) (Simona Foà, in: Dizionario Biografico degli Italiani, vol. 51, 1998)
* Calentii poemata ambo in *Corpore corporum*

Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Humanistae
Categoria:Poetae Italiae
Categoria:Poetae Latini Italiae
Larchmont

**Larchmont** ('Mons Laricis') est vicus maritimum in Westchester Comitatu Novi Eboraci situs, pars oppidi Mamaroneck. Quod oppidulum 29 chiliometra ad septentriones Manhatae versus patet. Anno 2010, numerus incolarum erat 5864. Larchmont est quintum decimum a divitissimo Civitatum Foederatum oppido et tertium in Novo Eboraco situm.

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis oppiduli proprius.

Categoria:Loci habitati Civitatum Foederatarum
Categoria:Novum Eboracum
Iosephus Cooper

thumb|''The Art of Cookery Refin'd and Augmented* (1654): titulus
**Iosephus**, vulgo *Joseph* **Cooper** , qui medio saeculo XVII floruit, fuit coquus principalis vel privatus regi Anglico Carolo I. Auctor fuit praeceptorum culinariorum titulo *The Art of Cookery Refin'd and Augmented* ("Ars coquinaria expolita et aucta") quae anno 1654 divulgata sunt (sub regimine parlamentario, rege iam interfecto).

Nec de ipso Cooper nec de officio quo fungi dicitur ullam rem scimus nisi quod in titulo operis videtur. Proponitur eum Bello Civili saeviente operam dedisse, quibus annis documenta pauca e domibus villisque ubi aula regia morabat servantur. Recenter etiam proponitur Iosephum Cooper patrem fuisse Augustini Cooper, "coloni" nuncupati (*Austin the Settler*) qui in palatio Hamptoniensi habitavisse ibidemque in matrimonium coniunctum esse, anno 1661 (rege Carolo II restituto) cum familia sua Hiberniam petivisse, hic patrimonium sibi constituisse: patrem enim Augustini "officio apud aulam regis Caroli I" functum refertur.

## Scriptum 
* 1654 : *The Art of Cookery Refin'd and Augmented, containing an Abstract of Some Rare and Rich Unpublished Receipts of Cookery collected from the Practise of that Incomparable Master of These Arts, Mr. Jos. Cooper, Chiefe Cook to the Late King*. Londinii: R. Lowndes  editio interretialis

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 
* Gulielmus Carew Hazlitt, *Old Cookery Books and Ancient Cuisine* (Londinii: Elliot Stock, 1886) Textus apud *Internet Archive*; editio 1902 apud *Project Gutenberg*; apud Vicifontem
* 

## Nexus externi 
* *The Art of Cookery Refin'd and Augmented* apud *GastronomyArchaeology*
* *The Art of Cookery Refin'd and Augmented* apud *Fireside Feasts''
* De Augustino Cooper "colono" nuncupato

Categoria:Nati saeculo 17
Categoria:Mortui saeculo 17
Categoria:Artifices Angliae
Categoria:Coqui
Categoria:Scriptores de re cibaria
Categoria:Carolus I (rex Angliae)