open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ludovicus Ferdinandus Huber

**Ludovicus Ferdinandus** vulgo *Ludwig Ferdinand* **Huber** (natus 1764 Lutetiae, mortuus die 24 Decembris 1804 Ulmae) scriptor Germanicus fuit.

## Vita
Pater eius Michael Huber (1727-1804) operam dederat, ut litterae Theodiscae in Francia vulgarentur. Ludovicus Ferdinandus autem una cum parentibus aetate duorum annorum Lipsiam venit, ubi optime omnes res docebatur. Praesertim in linguis modernis et litteris Francogallicis, Anglicis, Theodiscis discendis atque intelligendis excellebat. Maximus poeseos amator consuetudines contraxit cum Carolo Theodoro Kórner eiusque fratria Dora Stock. Quam pictricem Ludovicus Huber sponsabat. Anno 1784 amici cum feminis epistula quadam panegyrica Schillerum coluerunt quae in Schilleri vita momenti maioris fuisse dicebatur. Cum diutius Dresdae mansisset anno 1787 Moguntiaci in legationem Saxonicam secretarius cooptatus est. Legato Saxonico ano 1790 dimisso moram Moguntinam porro praetulit usque ad exercitus Francici incursionem. Inde Francofurtum eum octo menses sartum atque tectum servare potuit. Moguntiaci autem Georgius Forster eiusque uxor Teresia eum in circulis suis receperunt et Ludovicus Doram interdum negligere visus est. Anno 1793 autem de cursu honorum desperans, ne Dorae familia detrimentum caperet, Helvetiam petivit. 

Georgo Forster anno 1794 decesso Teresiam viduam in matrimonium duxit. Qui anno 1798 Stutgardiam ibant, ubi Ernesto Ludovico Posselt in ephemeridibus quibusdam disponendis successit. Quae folia "Allgemeine Zeitung" nuncupabantur. Auctoritatibus Virtembergiensibus terrentibus foliorum moderatores Ulmam ire coacti sunt. Itaque anno 1803 Huber consiliarius in rebus educatoriis summus Provinciae Suebicae Bavaricae proclamatus est. 
#### Litterula
Huber etiam dramata pepigit, quorum comoedia *Das heimliche Gericht* (Lipsiae 1790) homines incitabat. Criticus cum sale in opere *Vermischten Schriften von dem Verfasser des heimlichen Gerichts* (Berolini 1793), quod florilegium et recensiones olim pro foliis "Jenaische Allgemeine Literaturzeitung" exaratas amplexum est. Res politicas historicasque scripsit pro periodicis his, "Friedenspräliminarien" (Berolini inter 1794 et 1796) et "Klio" (annis inter 1795 et 1798)

## Nexus externi
*Vicifons
*nexus apud DDB
*Anne Hofmann: "Huber, Ludwig Ferdinand", apud: Dictionnaire historique de la Suisse/DHS (hic in interreti) 
*Segebrecht, Wulf, "Huber, Ludwig Ferdinand" apud: Neue Deutsche Biographie 9 (1972), p. 684-685 (hic in interreti)
Proiectio Mercatoris

thumb|Orbis terrarum secundum Mercatorem proiectus
**Proiectio Mercatoris** est proiectio tabularum geographicarum, qua Gerardus Mercator in atlante edito usus est. *Cylindrica* et *aequiangularis* dicitur; nam et meridiani et circuli paralleli omnes in hac proiectione lineae rectae parallelae sunt, quae sub aequis (rectis) angulis secantur; tabula ergo sic proiecta in cylindrum nec in sphaeram involvi facile potest. Distantiae a Mercatore proiectae in circulo aequinoctiali verae sunt, sed quo magis ab eo abis, eo maiores, quam verae, fiunt. Polorum puncta in tabula huius generis nullo modo designari possunt. Sed omnibus his vitiis spretis saepe tabulae more Mercatoris proiectae edebantur; nam nautis ad navigandum commodae sunt.  

## Notae
## Bibliographia
* Mark Monmonier: *Rhumb Lines and Map Wars: A Social History of the Mercator Projection*. University of Chicago Press, Sicagi 2004, ISBN 0-226-53431-6. 
* Reinhard Buchholz, Wilhelm Krücken: *Die Mercator-Projektion. Zu Ehren von Gerhard Mercator (1512–1594)*. Becker, Velten 1994, ISBN 3-930640-36-8. 

## Nexus externi
* *Ad maiorem Gerardi Mercatoris gloriam*

Categoria:Cartographia
Categoria:Systemata coordinatorum
Oberonia titania

***Oberonia titania*** est species plantarum florentium familiae Orchidacearum, quae epiphyta caespitem generat. Ei in quoque surculo sunt a quattuor ad decem folia flabelliformia et usque ad 350 perparvuli flores colore a roseo ad rubrum in verticillis circa caulem florentem ordinati. Endemica est in Iava, Nova Caledonia, et Australia orientali, Insula Norfolcia non exclusa.
 
## Descriptio
*Oberonia titania* est herba epiphytica quae caespites generat. Cuique surculo sunt a quattuor ad decem folia succulenta, lanceolata vel ovata, viridia vel cinerascentia, 40-60 mm longa et 3-5 mm lata, imis partibus convenientibus. A quinque ad 350 flores subrosei ad roseos circa 1.2 mm longi et 1.0 mm lati in sex ad octo verticillos in arcuato cauli florente 30-80 mm longo ordinantur. Sepala et petala ovata circa 0.9 mm longa sibi seorsum extenduntur. Labellum est cupulatum, circa 1.0 mm longum et 0.6 mm latum, tris lobos habens. Plantae a Ianuario ad Iunium florent.
 
## Taxinomia et nomina
*Oberonia titania* primum a Ioanne Lindley anno 1859 rite agnita est, qui descriptionem in libro *Folia Orchidaceae* protulit.

## Distributio et habitatio
Haec orchis in arboribus in silvis pluvialibus umidisque vallibus praeruptis in Iava, Nova Caledonia, Nova Cambria Australi, Insula Norfolcia, et Terra Reginae sponte crescit.
 
## Conservatio
Haec orchis vulnerabilis describitur sub *Biodiversity Conservation Act 2016* Novae Cambriae Australis. Principales speciei minae sunt deterior habitationis naturali condicio et collectio illegitima.

## Notae
## Nexus externi
*Photographema racemi florentis.

Categoria:Biota Indonesiae
Categoria:Biota Insulae Norfolciae
Categoria:Biota Novae Caledoniae
Categoria:Biota Oceaniae
Categoria:Oberonia
Categoria:Orchidaceae Australiae
titania
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Roberts
Categoria:Taxa 1859
Promunturium Murchisoni

thumb|*MS Ocean Endeavour* navis iuxta promunturium Murchisoni anno 2019 navigat
**Promunturium Murchisoni** est promunturium, in extremitate septentrionali Boothiae Felicis paeninsulae situm, quod ad fretum Bellot spectat. Promunturium est Americae et terrarum continentium hemisphaerii occidentalis locus maxime septentrionalis. 

Gulielmus Kennedy et Iosephus Renatus Bellot, qui Ioannis Franklin expeditionem quaerebant, primi hos locos anno 1852 investigaverunt. Franciscus Leopoldus McClintock, et ille Francklinum quaerens, hiemem annorum 1858 –1859 his locis hiemaverat, hoc promunturium extremitatem continentis septentrionalem esse definiverat et nomine Roderici Murchisoni, praesidis Societatis Regalis Geographicae, nominavit.

## Notae
## Nexus externi
* *Encyclopaedia Sovietica magna* 

Categoria:Promunturia Canadae
Categoria:Nunavut
Provocatio ad populum

**Provocatio ad populum** fuit antiquum institutum iuris criminalis Romani. Secundum illud, civis Romanus a magistratu capitis damnatus, ad mutandum suum decretum poenae capitalis in aliud minus crudele, poterat dicere "provoco" vel "provoco ad populum".

## Historia 
Tullo Hostilio Romae regnante, Publius Horatius fuit capitis damnatus a duumviris ob necem sororis suae. Publius, auctore Tullo rege, dixit "provoco"; deinde populus, praecipue ob merita eius vincendi Curiatios, a poena capitalis eum vindicavit. Haec prima provocatio ad populum in historia Romana fuit.

## Notae 
Categoria:Ius Romanum
Olaus Egilli filius

thumb|Olai Egilli filii relatio de Abductione Turcica.
**Olaus Egilli filius** (Islandice *Ólafur Egilsson*, natus anno 1564, obiit die 1 Martii 1639) fuit sacerdos Lutheranus Islandicus, qui commentarios memoria dignissimos composuit.

## Vita 
Olaus fuit sacerdos in insula Heimaey, maxima Vestmannorum Insularum. Anno 1627, dum praedones maritimi ex Africa septentrionali advehentes insulam Heimaey aggrediuntur, una cum uxore et duobus filiis raptus et cum aliis Islandis abductus est Algeriam, ubi a familia sua separatus est. Olao iam insequente anno domum reverti contigit, cum uxor eius, Asta Thorsteinis filia, usque ad annum 1637 Algeriae permaneret, donec e captivitate redempta est. Filios suos numquam viderunt.

Olaus in Islandiam reversus librum conscripsit de memoria vitae suae, qui et in Islandia et in Dania in lucem emissus est. Est et versio Anglica eius libri, anno 2016 edita. Commentariis suis Olaus describit conculcationes, quibus Islandi a piratis ferocissime affecti erant, et negotiationem venaliciariam Algeriae exercitam. Descriptiones eius sunt fons praecipuus impetuum ab Ottomanis in Islandiam factorum, qui impetus ab Islandis usque ad hodiernum diem *Tyrkjaránið* (Abductio Turcica) nominantur.

## Plura legere si cupis 
* *En kort Beretning om de Tyrkiske Søe-Røveres onde Medfart og Omgang*, 1741 .
* *Lítil saga umm herhlaup Tyrkjans á Íslandi árið 1627*, liber iterum in lucem editus Reykiavicae 1852 .
* Karl Smári Hreinsson et Adam Nichols (interp. 2016): *The Travels of Reverend Ólafur Egilsson (Reisubók Séra Ólafs Egilssonar): The story of the Barbary corsair raid on Iceland in 1627.* Vasingtoniae: The Catholic University of America Press. ISBN 978-0813228693. 

## Notae 
## Nexus interni 
* Abductio Turcica
* Gudrida Simonis filia
* Vestmannorum Insulae
* Heimaey
* Islandia

## Nexus externi 
* *Lítil saga um herhlaup Tyrkjans á Íslandi árið 1627* apud *Wikibækur* 
* Praefatio versionis Anglicae *The Travels of Reverend Ólafur Egilsson* apud archive.org 

Categoria:Viri
Categoria:Nati 1564
Categoria:Mortui 1639
Categoria:Islandia
Categoria:Servitus
Mirogroda (Gogol)

[thumb|Nicolaus Gogol anno 1834 ([Alexius Venecianov|Alexii Venetsianov opus)]]
***Mirogroda*** (Russice *Миргород*) est Nicolai Gogol collectio fabularum secunda, anno 1835 edita. Quattuor fabulas continet:

* *Domini moribus priscis*, de dominis fundi coniugibus senibus;
* *Tarasius Bulba*, de bello Cosacorum et Polonorum annis 1637—1638 gesto;
* *Vius*, de bursae discipulo et daemone horribili;
* *Fabula de Ioanne Ioannis filio, quomodo Ioannis Nicephori filii amicitiam discidit*, de duobus burgensibus Mirogrodensibus.

In duobus voluminibus, binas fabulas continentibus, *Mirogroda* primum edita est. Historia (*Tarasius Bulba*), eruditio vulgaris (*Vius*) et vita cotidiana Ucrainae illius temporis describuntur. 

## Notae
## Nexus externi
* *Mirogroda* in *Vicifonte* 

## Bibliographia
*  Magarshack, David. (1962) Mirgorod. (Introduction) Novi Eboraci: Farrar, Straus and Cudahy. p.viii.

Categoria:Russiae scripta
Categoria:Litterae Russicae
Categoria:Nicolaus Gogol
Oberonia crateriformis

thumb|upright=0.8|Habitus (specimen cultum).
***Oberonia crateriformis*** est species plantarum florentium familiae Orchidacearum, quae in Terra Reginae endemica est. Caespites epiphyta vel lithophyta efficit. Cuique surculo sunt quattuor ad sex folia flabelliformia permultique flores rubri pallidi in verticillis florum octonorum circa caulem florentem ordinati. 

## Descriptio
*Oberonia crateriformis* est herba epiphytica vel lithophytica, quae caespites efficit. Cuique surculo sunt quattuor ad sex folia carnosa lanceolata viridia ad subrubia 50–80 millimetra longa et 4–6 mm lata, fundamentis congruentibus. Permulti flores subrubri pallidi circa 1.7 mm longi et 1.5 mm lati in verticillis octoni ordinati in caule arcuato vel dependente 50–150 mm longi ordinantur. Sepala et petala elliptica ad ovata circa 0.7 mm longi late separatim sunt. Sepala ad ovarium reflectuntur. Labellum est circa 0.9 mm longum et trilobatum; lobi laterales separatim stant, et medio lobo est fovea crateriformis. Planta a Februario ad Iunium floret.

## Taxinomia et nomen
*Oberonia crateriformis* primum rite descripta est anno 2006 a Davide Jones et Marco Clements, qui descriptionem in *Australian Orchid Research* una protulerunt.  Specimen typicum in Australian National Botanic Gardens ex planta prope Eungellam collecta cultum est. *Crateriformis,* epitheton specificum, foveam in labello attingit.

## Distributio et habitatio naturalis
*Oberonia crateriformis* super arboribus et saxis in silvis pluvialibus atque in aliis locis umidis et tectis sponte crescit, divulgata et facile inter Eungellam et Mount Misery in Terra Reginae visa.

## Notae
## Nexus externi
crateriformis
Categoria:Orchidaceae Australiae
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Clem
Categoria:Taxa Jones
Categoria:Taxa 2006
Malaxideae

**Malaxideae** sunt tribus familiae Orchidacearum  subfamiliae Epidendroidearum. Species in sedecim genera in duabus subtribubus digeruntur.

;Malaxidinae
**Alatiliparis*
**Crepidium*
**Crossoglossa*
**Crossoliparis*
**Dienia*
**Hammarbya*
**Hippeophyllum*
**Liparis*
**Malaxis*
**Oberonia*
**Oberonioides*
**Orestias*
**Stichorkis*
**Tamayorkis*
;Dendrobieae
**Dendrobium*
**Bulbophyllum*

## Notae
## Bibliographia
*Chase, Mark W., Kenneth M. Cameron, John V. Freudenstein, Alec M. Pridgeon, Gerardo Salazar, Cássio van den Berg, et André Schuiteman. 2015. "An updated classification of Orchidaceae." *Botanical Journal of the Linnean Society* 177 (2): 151–74. ISSN 00244074. .

## Nexus externi

Categoria:Taxa Lindley
Categoria:Taxa 1821
Categoria:Tribus plantarum
Amadeus Daimler

**Amadeus Daimler** (Theodisce *Gottlieb Daimler*; in Schorndorfio natus die 17 Martii 1834, Canstadii mortuus die 6 Martii 1900) fuit ingeniarius Theodiscus, inventor motorii celeriter torquenti secundum Nicolai Otto (1832—1891), una cum Gulielmo Maybach (1846—1929).

* Autocinetum
* Grex Mercedes et Benz

## Nexus externi 
Categoria:Machinatores Germaniae
Sergius Šoigu

**Sergius Kužugeti filius Šoigu** (Russice *Сер­гей Ку­жу­ге­то­вич Шойгу*; Tuvinice *Сергей Күжүгет оглу Шойгу*, natus Chadani in Tuva die 21 Martii 1955) e patre gentis Tuvae matreque Russa ortus, est ingeniarius civilis, politicus Russicus, et dux exercitus (Russice *генерал армии*), qui ab anno 2012 munere ministri defensionis officio fungitur. Ex anno 2012 praeses concilium ministrorum defensionis ICF est.

Ab anno 1991 usque ad annum 2012, munere minister condicionum necessitatis fungebatur. Ex eo munere anno 1999 praemium Foederationis Russicae nobilissimum Herois Foederationis Russicae accepit. Anno 2012, brevi tempore, gubernator regionis Moscuensis fuit.
[thumb|Sergius Šoigu (a sinistra parte), [Vladimirus Putin, Valerius Gerasimov dux exercituum anno 2019 picti.]]

Sergius Šoigu circulo *silovicorum* (Russice "virium praefecti") attribuitur, hominum, qui intelligentia ministerio copiisve Russicis laborant. Aestimatur Šoigu praesidi Foederationis Russicae, Vladimiro Putin persona familiaris.

## Nexus externi
Categoria:Ingeniarii
Categoria:Milites Russiae
Categoria:Ministri munitionis
Categoria:Politici Russiae
Perdita albipennis

***Perdita albipennis*** est species anthophilorum familiae Andrenidarum, quae in America Media Septentrionalique endemica est.
 
## Subspecies
Tres subspecies ad speciem pertinent:
* *Perdita albipennis albipennis*
* *Perdita albipennis canadensis* Crawford, 1912
* *Perdita albipennis mut* Cockerell
 
## Notae
## Bibliographia
*Ascher, J. S., et J. Pickering. 2019. "*Discover Life* bee species guide and world checklist (Hymenoptera: Apoidea: Anthophila)." Textus interretialis.
*Michener, Charles D. 2007. *The Bees of the World.* Baltimorae: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0801885730.
 
## Nexus externi
Categoria:Andrenidae
Categoria:Hymenoptera Americae Septentrionalis
Categoria:Species animalium
Categoria:Taxa Cresson
Categoria:Taxa 1868
Perdita (genus)

***Perdita*** est magnum genus anthophilorum parvorum, quae in America Septentrionali endemica sunt, maxime varia in desertis Civitatum Foederatarum Mexicique regionibus. Sunt plus quam sescentae species agnitae, plus centum subspecies additae, multaeque species nondum descriptae. Singulae huius generis species plerumque sunt minimae (a 2.0 mm ad 10.0 mm), saepe clarissime coloratae, metallice repercutientes, cum maculis vel flavis vel albis, atque inter paucas anthophilorum stirpes sunt species quae icere nequiunt. Genus penitus tractatum est a Philippo H., Timberkake, qui, cum Theodoro Dru Alison Cockerell, plurimas species notas descripsit. Plurimae species polline sunt oligolectosae, quae enim pollen solum ex paucis plantarum speciebus vel generibus arte cognatis colligunt. Multae huius generis species vulgo anthophila fada appellantur.

Inter parasitos *Perditae* praesertim numeratur *Neolarra,* aliud quidem anthophilum, quae ova in eorum nidis opportune ponunt.

**Perdita albipennis*

## Notae
## Nexus externi
*Bugguide.
*Index specierum.
*"*Perdita* Identification Guide (female)."
*"*Perdita* Identification Guide (male)."
*Tabula geographica specierum in orbe terrarum.

Categoria:Andrenidae
Perdita
Categoria:Genera animalium
Categoria:Taxa Smith
Categoria:Taxa 1853
Briga (Gallia Belgica)

thumb|Ruinae templi Iovis.
**Briga**, usque recentius ab archaeologis nomine Francogallico '''''Bois l'Abbé'''* nuncupatum, fuit oppidum Galliae Belgicae cuius ruinae sub agris communis Auci praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia iacent. Aevo Romano urbs magna fuit pagi Catuslogorum.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Hic videtur quod de ligneo theatro remanet.
thumb|Statua Mercurii quae in Briga inventa est.
* "Eu" in  M.30 (Londinii, 1983) p. 49
* 

## Nexus externi 
* "Briga" apud *Merimee''

Categoria:Urbes Galliae Romanae
Categoria:Aucum
Categoria:Loci archaeologici Franciae
Atoms for peace

[thumb|[pittacium cursuale de sententia *Atoms for peace*]]
[thumb|[Logotypus sententiae *Atoms for peace*]]
**Atoms for peace** est sententiola praeconialis a Dwight D. Eisenhower in oratione Conventus generalis Natinum Unitae die 8 Decembris 1953 data ad arma nuclearia abroganda et energiam nuclearem pacificam in vicem promovendam. Hae oratio et sententia origini Procurationis energiae atomicae internationalis factae sunt.

## Notae 
*Exarmatio nuclearis
*Energia nuclearis
*Technologia nuclearis

## Nexus externi 
*Atoms for Peace (Anglice)

Categoria:Motus contra arma nuclearia
Categoria:Motus pacis
Categoria:Constituta 1953
Andrenidae

thumb|upright=0.8|*Andrena* sp.
**Andrenidae** sunt magna et paene cosmopolita familia solitariorum anthophilorum, insectorum quae nidos sub solo excavant. Familia maxime diversa est in regionibus temperatis vel siccis (zonis temperatis rite xericis calidisque appellatis). Permagna genera comprehendit, inter quae *Andrena* (plus 1300 species) et *Perdita* (plus 700). Species unius subfamiliae, Oxaeinarum, tam variae videntur, ut statum familiarem usitate acceperunt, sed diligens explicatio phylogenetica monstrat eas ad Andrenidas pertinere, subfamiliae Andreninarum proximas.
 
## Notae
## Bibliographia
*Michener, C. D. 2007. *The Bees of the World.* Ed. secunda. Baltimorae: Johns Hopkins University Press.
 
## Nexus externi
**Andrena.* Pinacotheca imaginum apud *Atlas Hymenoptera.*
*Andrenidae Americae Septentrionalis.
*"Identification guides to eastern North American Andrenidae."
 

Categoria:Familiae animalium
Oxaeinae

**Oxaeinae** sunt subfamilia anthophilorum familiae Andrenidarum in America endemica, quae magna (13–26 mm) anthrophila celeriter volantis comprehendit, saepe magnos oculos habentia. Quattuor genera, quibus sunt undeviginti species descriptae, a Civitatibus Foederatis ad Argentinam inveniuntur. Nomen autem *Oxaeidae* inter aliquot auctores adhibebatur, qui haec anthophila familiam appellabant, sed haec insecta statum familiarem anno 1995 acceperunt.

Oxaeinae humillimis ocellis in earum faciebus facillime agnoscuntur, qui proprietas eis unica inter anthophila sunt. Eorum nidi sunt alti cuniculi in solo excavati; eorum victus, pollen nectarque mixta atque in cellulis tegumento ceraceo tectis coacervata.

## Notae
## Bibliographia
*Engel, Michael S. 2015. "A review of the genera and subgenera of Oxaeinae (Hymenoptera: Andrenidae)." *Journal of Melittology* 52. Textus interretialis.
*Michener, C. D. 2007. *The Bees of the World,* ed. Secunda. Baltimorae: Johns Hopkins University Press.

## Nexus externi
Categoria:Andrenidae
Categoria:Subfamiliae animalium
Protoxaea

***Protoxaea*** est genus anthophilorum familiae Andrenidarum, cui sunt saltem tres species descriptae.

* *Protoxaea australis* Hurd & Linsley, 1976
* *Protoxaea gloriosa* (Fox, 1893)
* *Protoxaea micheneri* Hurd & Linsley, 1976

## Notae
## Bibliographia
* 
*Michener, Charles D. 2007. *The Bees of the World.* Baltimorae: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0801885730.

## Nexus externi
Categoria:Andrenidae
Categoria:Genera animalium
Categoria:Taxa Cockerell
Categoria:Taxa Porter
Categoria:Taxa 1899
Oberonioides

***Oberonioides*** est genus plantarum florentium familiae Orchidacearum quae in Sinis et Thailandia inveniuntur. Duae species rite descriptae sunt:

**Oberonioides oberoniiflora* (Seidenf.) Szlach. - Thailandia
**Oberonioides pusillus* (Rolfe) Marg. & Szlach. - Jiangxi, Fujian, Taivania

Typus generis est *Oberonioides oberoniiflora.*

## Notae
## Bibliographia
*Szlachetko, Dariusz L. 1995. *Fragmenta Floristica et Geobotanica,* supplementum 3: 134.

## Nexus externi
*IOSPE orchid photos, *Malaxis microtatantha* (Synonym of *Oberonioides pusillus*)
*[Nature Museum, CFH图库 photos, 照片浏览 分类系统位置：外部资源：*Oberonioides microtatantha* (Tang & F.T.Wang) Szlach.  小沼兰 ](https://web.archive.org/web/20140606212802/http://www.cfh.ac.cn/(S(hgt4mdjmgnxiezr0mb30yvqr))/Album/ShowPhoto.aspx?albumid=e97007c7-7f3f-4f3c-957d-1cd19bd28018&&page=1&&photoid=63c7854d-875f-4aaf-88e8-11aadef59fad)

Categoria:Flora Sinarum
Categoria:Flora Taivaniae
Categoria:Genera plantarum
Categoria:Malaxidinae
Categoria:Orchidaceae Asiae
Categoria:Taxa Szlachetko
Categoria:Taxa 1995
Malaxidinae

**Malaxidinae** sunt subtribus orchidacearum tribus Malaxidearum subfamiliae Epidendroidearum, cui sunt quattuordecim genera rite descripta.

## Genera
Genera inter subtribum Malaxidinarum digesta sunt:

* *Alatiliparis*
* *Crepidium*
* *Crossoglossa*
* *Crossoliparis*
* *Dienia*
* *Hammarbya*
* *Hippeophyllum*
* *Liparis*
* *Malaxis*
* *Oberonia*
* *Oberonioides*
* *Orestias*
* *Stichorkis*
* *Tamayorkis*

Genus *Risleya,* olim hic inclusum, nunc in tribu Collabiearum ponitur.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Subtribus plantarum

Categoria:Taxa Bentham
Categoria:Taxa Hooker, Iosephus Dalton
Ferrivia metropolitana Charcoviae

thumb|Logotypus Metropolitanae Charcoviensis
**Ferrivia subterranea Charcoviae**, etiam **Metropolitana Charcoviensis** (Ucrainice: *Харківський метрополітен*) est ferrivia metropolitana in Charcoviae, Ucrainae. Eae tres linea sunt. Longitudo retis ferriviarii 38,1 km, numerus stationes 30 sunt. Linea quarta (purpuree) in consilio restat.

thumb|Tabula ferriviae subterraneae Charcoviensis
## Lineae 
Metropolitanae tres lineae sunt: 1 (rubre), 2 (carulee, "Linea Saltivkensis", *Салтівська лінія*), 3 (viride, "Linea Alexandrinica", *Олексіївська лінія*).

## Invasio Russica in Ucrainam 
thumb|Atrium vehiculorum impeto passo mense Iunio 2022
Invasione causa etiam Metropolitana Charkoviensis intermissa est, tamen reparato officinam mense Maio recoluit. Alius impetus fuit mense Iunio 2022.

## Pinacotheca 

Fasciculus:81-718.jpg|Tramen Metropolitanae Charkoviensis
Fasciculus:Moskovskoye Depot, Kharkiv.jpg|Atrium vehiculorum
Fasciculus:Kharkiv metro logo.jpg|Statio "Victoria" (*Перемога*) anno 2016 aperta est.
Fasciculus:Kharkiv metro token.jpg|Nummus tessera vectoria

## Nexus externi 
* Situs officialis 

Charcoviae ferrivia metropolitana
Categoria:Charcovia
Categoria:Incepta 1975
Ioannes Carolus de Reslfeld

[thumb|Reslfeld: pictura sui ipsius, pinacotheca [Cremifanum (abbatia)|abbatiae Cremifanensis.]]
[thumb|„[Assumptio Beatae Mariae Virginis“, pictura in altari maiore Abbatiae Seitenstettensis.]]

**Ioannes Carolus de Reslfeld** (natus *Johann Carl Resler* anno 1658 in oppido Tirolis Schwaz; mortuus die 13 Ianuarii 1735 in Garsten, in Austria Superiore) fuit pictor Austriacus Baroci.

## Vita 
Natus anno 1658 in Schwaz (Tirolis Septentrionalis) iam adulescens Styram Austriae Superioris venit. A viro nobili nomine de Risenfels adiutus quadriennnium Venetii apud Ioannem Carolum Loth  (*Carlotto*) artibus studuit. Anno 1684 reversus pictor monasterii Garstensis factus est. Mox plura quam alii pictores altarium mandata recepit. Quamquam inter familiares monasterii numeratus tamen etiam pro aliis multa opera fecit. Reslfeld die 13 Ianuarii 1735 in monasterio Garstensi mortuus est.

## Stilus 
Opera Caroli de Reslfeld disciplinam officinae Caroli Loth sequuntur. Sic dicto *Tenebrismo* innititur, id est modus lucis umbraeque pingendi, qui a Michaele Angelo Caravagio repetit. Una cum Ioanne Michaele Rottmayr, Ioannes Adam Weissenkirchner et Petro Strudel inter optimos pictorum habetur, qui stilum Lothium ab Alpibus in septentriones versus diffundebant. 

## Notae 
## Bibliographia 
*Constantin von Wurzbach: Röslfeld, Karl von. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. 26. Theil. Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, Vindobonae 1874, p. 246 s.
*Albert Ilg: Reslfeld, Johann Karl v.. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Vol. 28, Duncker & Humblot, Lipsiae 1889, p. 784 s.
*Peter Prange: Reslfeld, Johann Carl von. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Vol. 21, Duncker & Humblot, Berolini 2003, ISBN 3-428-11202-4, p. 442 s.

## Nexus externus 
Categoria:Viri
Categoria:Nati 1658
Categoria:Mortui 1735
Categoria:Pictores Austriae
Andreas Wolff (pictor)

thumb|Imago Andreae Wolf, Ruhmeshalle ("porticus gloriae") Monaci.
[thumb|Tabula in altari [Rassonis in ecclesia monasterii Andechs.]]
[thumb|Tabula altaris maioris in [Cremifanum (abbatia)|abbatia Cremifanensi.]]

**Andreas Wolff**, etiam **Ioannes Andreas Wolff**, (natus 11 Decembris 1652 Monaci; mortuus 9 Aprilis 1716) fuit pictor Germaniae. 

## Vita 
Artifex, filius minus noti pictoris *Ionas Wolff*, fuit pictor aulicus principis electoris bavarici Maximiliani II Emmanuelis. Numerosa opera etiam iussu principis episcopi Frisingensis Ioannis Francisci Eckher perfecit. Imprimis in tabulis altarium pingendis inter pictores coaevos eminebat. Non solum autem pictor laboravit, sed etiam sententias dixit, descriptiones confecit, rationes aedificiis maximis construendis instituit. Opera eius in Bavaria, Suebia et Austria inveniuntur.

## Bibliographia 
* Wilhelm Schmidt: Wolf, Johann Andreas. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Vol. 43, Duncker & Humblot, Lipiae 1898, p. 760 s.
* Hans Vollmer: Wolff, Andreas. In: Hans Vollmer (ed.): Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart (Thieme-Becker). Vol. 36: Wilhelmy–Zyzywi. E. A. Seemann, Lipsiae 1947, p. 190–191.
* Ulrike Götz: Der Münchner Hofmaler Andreas Wolff (1652–1716). Untersuchungen zu seinen Altarbildern. tuduv, Monaci 1988.
* Kuno Schlichtenmaier: Studien zum Münchner Hofmaler Johann Andreas Wolff (1652–1716) unter besonderer Berücksichtigung seiner Handzeichnungen. Thesis doctorialis Tbingae 1988.
* Dagmar Dietrich: Johann Andreas Wolff (1652–1716) und seine Entwürfe zur Gestaltung des Münchner Bürgersaals. In: Münchner Jahrbuch der bildenden Kunst 61, 2010, p. 109–138.
* Achim Riether: Johann Andreas Wolff. Zeichenkunst in München um 1700 (Katalog zur Ausstellung in der Pinakothek der Moderne, München, 5. Mai bis 17. Juli 2016, mit Beiträgen von Josef Strasser). Deutscher Kunstverlag, Berolini et Monaci 2016, ISBN 978-3-422-07348-7.
* Sybille Appuhn-Radtke, Josef H. Biller, Dagmar Dietrich, Maria-Luise Hopp-Gantner (ed.): Johann Andreas Wolff (1652–1716) – Universalkünstler für Hof und Kirche. Apelles Verlag, Starnberg 2016, ISBN 978-3-946375-01-2.

## Nexus externi 
Categoria:Viri
Categoria:Nati 1652
Categoria:Mortui 1735
Categoria:Pictores Germaniae
Index elementorum chemicorum

Haec sunt elementa chemica naturalia atque synthetica usque ad annum 2022 cognita.

## Nexus interni 
* Elementum chemicum
* Systema periodicum

Categoria:Chemia
Philosophia neoscholastica

**Philosophia neoscholastica**, vulgo **thomismus neoscholasticus** seu **neothomismus** ob momentum operum ab Thoma Aquinate scriptorum nota, est motus, qui philosophiam in theologia et philosophia Catholica Romana, quae a medio saeculo undevicensimo coepit.

## Initia 
Philosophia scholastica medio aevo norma philosophiae et theologiae communiter accepta facta est. Ratio scholastica adventu humanismi saeculis quinto decimo et sexto decimo labi incohavit, postea quam eam a nonnullis eius assectatoribus rigidam et nimis formalem existimabant. Porro, ut ostendit Iosephus Ludovicus Weisheipl, intra Ordinem Fratrum Minorum philosophia scholastica nunquam intermissa est, eamque ex tempore Aquinatis colebant. "Philosophia vero scholastica nunquam omnino evanuit. Motus magni momenti ad thomismum redivivum reddendum incepit a saeculo 16, litteras Scholasticas eminentibus collationibus locupletaturus. Thomas Caietanus (1469–1534), Gabriel Vásquez (1551–1604), Franciscus Toletus (1532–1596), Petrus Fonseca (1528–1599), et praesertim Franciscus Suárez (1548–1617) profundi philosophi fuerunt, magistro illi, cuius principia adoptaverunt, digni."" "Philosophia thomistica semper vigebat inter Dominicanos, post reformationem, res novas Francicas et occupationem Napoleonicam. Lex Ordinis requisivit, ut omnes Dominicani doctrinam Sancti Thomae tam in philosophia quam in theologia praeciperent."" Continuitas diutina scholasticismi Dominicani derivatur ex indice hominum cum Pontificia Universitate a Sancto Thoma conexorum.

## Philosophiae partitio 
Philosophiam scholasticam generatim, Christianum Wolffium sequentes, in partes diviserunt. Quoad intellectum, dignoscebant logicam, dialecticam, et criticam. Quoad realitatem, internoscebant inter metaphysicam, quae dicebatur, generalem seu ontologiam, et metaphysicam specialem, quae theodicaeam, rationalem psychologiam, et cosmologiam seu philosophiam naturalem comprehendebat. Quoad societatem, ethicam generalem et specialem a se distinxerunt.

## Notae 
Categoria:Philosophia
Categoria:Philosophia Christiana
Categoria:Thomismus
Apsis (architectura)

[thumb|Apsis ecclesiae nomine Neuwerkkirche [Goslariae.]]
thumb|Apsis ecclesiae (formae pars rosea)
[thumb|Apsis [Aula Palatina|Aulae Palatinae in urbe Augusta Treverorum.]]
[thumb|Tres apsides ecclesiae [Visigothi|Visigothorum Sanctae Luciae del Trampal (Extremadura), Hispania.]]

Apsis est aedificii maioris pars dimidia circuli vel polygonali forma, quae plerumque dimidio tholo tegitur. Rarius - ut puta in Anglia - apsides rectanguli aut quadri forma inveniuntur. 

## Definitio 
Basilicis antiquis apsides esse solent. Plerumque muris excedunt, nonnumquam autem intra corpus aedifii sitae aut rectis angulis saxis vel lateribus consaeptae esse possunt. Apsis a semitholo tegi solet, nonnumquam autem alio tecto. Magnitudine ab aediculis differunt.  

## Historia 
### Antiquitas 
Forma apsidis ab exedra et tribuna aedificiorum Graecorum Romanorumque repetit. Basilicis Romanis saepe duae apsides per axem longitudinalem ex adverso sitae erant (Volubilis, Leptis Magna), quae forma nonnumquam etiam in ecclesiis medievalibus invenitur (ut puta in ecclesiis cathedralibus Augustae Treverorum aut Niverni). 

In architectura antiqua aediculae saepe statuis ornatae in usu erant, ut locus aut conclave vel pars conclavis distingueretur. Basilicis imperii Romani saepe erat apsis cum simulacro imperatoris. A basilica Romana forma ecclesiarum Christianarum repetit. Prima ecclesia magna Archibasilica Sanctissimi Salvatoris (319) habet apsidem, in qua est altare in positione altiore constitutum.

Multis in ecclesiis extrema pars orientalis – aditui ex adverso – formam apsidis habet. Ibi est suggestus cum altari et scamno sacerdotum, quod *Synthronon* vocatur. Ex tunc apsis presbyterii ecclesiarum Christianarum in orientem versus spectare solet.

### Medium aevum 
Cum apsis usque ad tempus Carolingorum navi principali aut navi transversae afficta sit, postea presbyterium intermissum est. Arte Romanica et Gothica apsides in ecclesiis forma oblonga una cum presbyterio oculos intrantium in se vertunt. Apsides Romanicae etiam foris conspicuae variisque rebus ornatae sunt. Interdum etiam duplices (e.g. Abulae) ac triplices apsides (Monasterium Tuberis in Müstair) inveniuntur. Arte Romanica exeunte et arte Gothica presbyterium capellis sive sacellis coronae instar circumdari solet. Apsis nihil nisi ambitus internus appellatur.

Saepe apsides iam ab antiquitate exeunte Roma et Ravennae magnis operibus tesselatis ornatae sunt, postea etiam fenestris varii coloris vel narrationes biblicas demonstrantibus, statuis sanctorum aut monumentis sepulcralibus.

## Notae 
## Bibliographia 
* Leopold Giese: Apsis, Apside In: Reallexikon zur Deutschen Kunstgeschichte. Vol. 1: A – Baubetrieb. Monaic 1935, Col. 858–880.
* August Mau: Apsis 1. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. II,1, Stuttgardiae 1895, Col. 283.

## Nexus externi 
Categoria:Elementa architecturae
Categoria:Architectura ecclesiastica
Solanum trilobatum

***Solanum trilobatum*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. Frutex scandens, ad 2.5 m altus, spinosus, fructus globosos producit diametro 1.2 cm vel usque ad 1.7 cm. Plantae per Indiam australem orientalemque, Srilancam, Thailandiam, Malayam, Cambosiam sponte gignuntur in terris apertis marginibusque silvarum non longe a litoribus distantibus. Fructus edibiles et variis modis medicinales esse ab Indos referuntur; decoctio radicis in Penang in medicinam adhibetur; decoctio plantae in Thailandia contra ulcera gutturis sumitur.

## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1753 : 
* 1768 : 
* 1834 : 

; Eruditio recentior
* 
* 
* Adil Lateef, Sudheesh K. Prabhudas, Purushothaman Natarajan, "RNA sequencing and de novo assembly of Solanum trilobatum leaf transcriptome to identify putative transcripts for major metabolic pathways" in *Scientific Reports* vol. 8 (2018) no. 15375
* 
* Le Hoang Pham, Michael Böhme, Ina Pinker, "Solanaceae Diversity in Vietnam: a preliminary taxonomic inventory for conservation and utilization" in *Agriculture & Forestry* vol. 62 (2016) pp. 45-55

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1790
Categoria:Pabulata Asiae australis
Categoria:Pabulata Asiae austro-orientalis
Categoria:Plantae medicinales
Solanum violaceum

***Solanum violaceum*** (binomen a Casimiro de Ortega anno 1798 statutum) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. "Planta" secundum Ortegam "fruticosa, undique aculeata, ulnaris; caulis erectus, a radice ramosus, subteres, nuperne compressus, leviter tomentosus, violaceus, nitidiusculus ... folia petiolata, sparsa, cordata, lobati-sinuata, obtusa, tomentosa ... aculei caulini recurvi, foliorum recti ... corolla dilute violacea ...bacca ciceris magnitudinis".

Crebrius sponte gignitur in India, Srilanca, Casmiria, Nepalia, Bangladesia, Birmania, omnibus Asiae austro-orientalis civitatibus, Iunnania et omni Serica australi, insulis Oceani Indici, fortasse et Sumatra Iavaque. Ex Iava Miquelius sub nomine *S. junghuhnii* descripsit.

Traditione Indica Ayurveda *S. violaceum* (synonymo *S. indicum* saepe usitato) inter decem radices recipitur quae *daśamula* nominantur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1797-1800 : 
* 1856 : 

; Eruditio recentior
* 
* 
* Baharul Islam, Muhammad Torequl Islam, "Solanum violaceum Ortega, a promising medicinal plant" in *Academia Journal of Biotechnology* vol. 6 (2018) pp. 138-143
* 
* 
* Le Hoang Pham, Michael Böhme, Ina Pinker, "Solanaceae Diversity in Vietnam: a preliminary taxonomic inventory for conservation and utilization" in *Agriculture & Forestry* vol. 62 (2016) pp. 45-55

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa Ortega
Categoria:Taxa 1798
Categoria:Plantae medicinales
Categoria:Pabulata Asiae australis
Categoria:Pabulata Asiae austro-orientalis
Categoria:Pabulata Indomalaesiae
Solanum virginianum

***Solanum virginianum*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum; synonymis recentius usitatis *S. xanthocarpum*, *S. surattense*) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. Frutex prostratus spinosissimus est, ad 60 cm altus, foliis ad 11 cm longis et profunde lobatis, fructibus immaturis viridibus candidisque, maturis flavis, diametro inter 1.5 cm et 2.5 cm. In Pakistania, India, Srilanca, Nepalia, Bangladesia, Birmania, Iunnania, insulis Nicobarensibus, etiam In Iemenia sponte gignitur ad margines viarum agrorumque et in terris ruinosis. Fructus a pluribus populis comeduntur; planta in medicinam adhibetur.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|*Solanum xanthocarpum* (i.e. *S. virginianum*) ab [Ioannes Christophorus Wendland|Ioanne Christophoro Wendland anno 1795 depictum ()]]
thumb|Flores *Solani virginiani*
; Fontes antiquiores
* 1753 : 
* 1768 : 
* 1795 : 

; Eruditio recentior
* 
* 
* Biswash Guragain et al., "Correlative study of heavy metal content with biological importance of Solanum virginianum leaf extract" in *Clinical Phytoscience* vol. 6 (2020) no. 81
* Shashank Kumar, Abhay K. Pandey, "Medicinal attributes of Solanum xanthocarpum fruit consumed by several tribal communities as food: an in vitro antioxidant, anticancer and anti HIV perspective" in *BMC Complementary and Alternative Medicine* vol. 14 (2014) no. 112
* Sandip G. Laware, Nitin L. Shirole, "A systematic review on Solanum xanthocarpum L. (Solanaceae) plant and its potential pharmacological activities" in *International Research Journal of Plant Science* vol. 13 (2022) no. 008
* 
* 
* Okram Mukherjee Singh, Thokchom Prasanta Singh, "Phytochemistry of Solanum xanthocarpum: an amazing traditional healer" in *Journal of Scientific & Industrial Research* vol. 69 (2010) pp. 732-740
* T. R. Prashith Kekuda et al., "Antimicrobial, Insecticidal and Antiradical Activity of Solanum virginianum L. (Solanaceae)" in *Asian Journal of Pharmaceutical and Clinical Research* vol. 10 (2017) pp. 163-7
* Prabodh Satyal, Samjhana Maharjan, William N. Setzer, "Volatile Constituents from the Leaves, Fruits (Berries), Stems and Roots of Solanum xanthocarpum from Nepal" in *Natural Product Communications* vol. 10 (2015) pp. 361-364
* Muhammad Abdur Rehman Shah et al., "Cytotoxic, Antioxidant and Phytotoxic Effect of Solanum Surattense Burm F Fruit Extracts" in *International Journal of Pharmacognosy and Phytochemistry* vol. 28 (2013) pp. 1154-1158

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753
Categoria:Pabulata Asiae australis
Categoria:Pabulata Asiae austro-orientalis
Categoria:Plantae medicinales
Solanum barbisetum

***Solanum barbisetum*** (binomen a Christiano Godofredo Nees ab Esenbeck anno 1834 statutum) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. Frutices spinosissimi ad 1 m alti baccas calycibus involutas ad 1 cm longas producit.
  
In Thailandia, Laotia, Xishuangbanna, Birmania, Bangladesia, Assamia sponte gignitur. Fructus maturi in India comeduntur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1834 : 

; Eruditio recentior
* 
* 
* Mohammed Rahmatullah et al., "Medicinal plants and formulations used by the Soren clan of the Santal Tribe in Rajshahi district, Bangladesh for treatment of various ailments" in *African Journal of Traditional, Complementary and Alternative Medicines* vol. 9 (2012) pp. 350-359

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa Nees
Categoria:Taxa 1834
Categoria:Pabulata Asiae australis
Solanum cyanocarphium

***Solanum cyanocarphium*** (binomen a Carolo Ludovico de Blume anno 1825 statutum) at post Blume in eadem insula "in oryzetis siccis montium Seribu" sub nomine *S. cyanocarphium*, fructibus nondum observatis. Anno 1834 a Christiano Godofredo Nees ab Esenbeck descripta est, specimine a Penang reportato, sub nomine illegitimo *S. sarmentosum*.

Fructus edulis, sucus ad febrem medendam utilis est; elephantibus ad appetiti stimulationem sucus vel decoctio datur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1825 : 
* 1834 : 
* 1852 : 
* 1856 : Fred. Ant. Guilielmi Miquel. *Flora Indiae Batavae = Flora van Nederlandsch Indië* vol. 2 pars 2 (Lipsiae: apud Frid. Fleischer, 1856) 

; Eruditio recentior
* 
* 
* 
* Le Hoang Pham, Michael Böhme, Ina Pinker, "Solanaceae Diversity in Vietnam: a preliminary taxonomic inventory for conservation and utilization" in *Agriculture & Forestry* vol. 62 (2016) pp. 45-55

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa Blume
Categoria:Taxa 1825
Categoria:Pabulata Asiae austro-orientalis
Categoria:Plantae medicinales
Solanum insanum

***Solanum insanum*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1767 statutum) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. Ex hac specie silvestri *S. melongena*, latissime culta, evolutam esse censetur.

## Bibliographia 
* 
* 
* 
* Sandra Knapp, Maria S. Vorontsova, Jaime Prohens, "Wild Relatives of the Eggplant (Solanum melongena L.: Solanaceae): New Understanding of Species Names in a Complex Group" in *PLoS One* (22 Februarii 2013)
* 
* 
* R. H. G. Ranil et al., "Solanum insanum L. (subgenus Leptostemonum Bitter, Solanaceae), the neglected wild progenitor of eggplant (S. melongena L.): a review of taxonomy, characteristics and uses aimed at its enhancement for improved eggplant breeding" in *Genetic Resources and Crop Evolution* vol. 64 (2017) pp. 1707–1722

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Solanum melongena
Solanum lasiocarpum

***Solanum lasiocarpum*** (binomen a Michaele Felice Dunal anno 1813 statutum; synonymo etiam recenter usitato *Solanum ferox*) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. Clado *Lasiocarpa* huius subgeneris attributa est. Frutex ad 2 m altus, spinosus, foliis simplicibus modice lobatis, fructibus globosis diametro inter 2.5 cm et 3.5 cm, seminibus cuiusque fructus fere 100. Per Indiam, paeninsulam Indosinensem, Malaesiam, Indonesiam sponte gignitur et propter fructus sucosis acidisque colitur.

thumb|Flos *Solani lasiocarpi*
Huic fructui, nomine vernaculo ***Terung asam*** ("melongena acerba"), in Sarawak appellatio geographica conceditur. Haec species in India meridiana florens iam anno 1679 sub nomine *ana-chunda* ab Henrico van Rheede descripta et delineata est. De fructibus sic scripsit:
:Fructus, qui congregati seu falciati proveniunt, rotundi sunt, pilis densis, longis, surrectis ac nonnihil hirsutis, ex albicante flaviusculis undique circumdati ac subasperi, primum virides, postea flavi, calycibus suis arcte inferius excepti; in hisce inter pulpam succulentam quae primum viridis est, postea flavescens, numerosa semina continentur in quinque distinctas series inter parietes mambranaceos intermedios disposita.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|*Ana-schunda* (*Solanum lasiocarpum*) ab [Henricus van Rheede|Henrico van Rheede delineatum ( fig. 35)]]
; Fontes antiquiores
* 1679 : 
* 1813 : 

; De re botanica
* 
* 
* 
* 
* Charles B. Heiser, "Ethnobotany of the Naranjilla (Solanum quitoense) and Its Relatives" in *Economic Botany* vol. 39 (1985) pp. 4-11 JSTOR
* Charles B. Heiser, *Of Plants and People* (Norman: University of Oklahoma Press, 1985) pp. 74-76 Exemplar mutuabile 
* Charles B. Heiser, "Origins of Solanum lasiocarpum and S. repandum" in *American Journal of Botany* vol. 74 (1987) pp. 1045-1048 JSTOR
* 
* 
* 
* Michael D. Whalen, D. E. Costich, Charles B. Heiser, "Taxonomy of Solanum Section Lasiocarpa" in *Gentes Herbarum* vol. 12 (1981) pp. 41-129
* Michael D. Whalen, Elizabeth E. Caruso, "Phylogeny in Solanum sect. Lasiocarpa (Solanaceae): Congruence of Morphological and Molecular Data" in *Systematic Botany* vol. 8 (1983) pp. 369-380 JSTOR

; De usu
* Lee Sin Chang, Siew May Eau Yong, Liew Phing Pui, "Production of Spray-dried “Terung Asam” (Solanum lasiocarpum Dunal) Powder" in *Walailak Journal of Science and Technology* vol. 18 (2021) no. 6922
* Albert Ting Koon Soon, Phebe Ding, "A Review on Wild Indigenous Eggplant, Terung Asam Sarawak (Solanum lasiocarpum Dunal.)" in *Sains Malaysiana* vol. 50 (2021) pp. 595-603

## Nexus externi 
* "Solanum lasiocarpum" apud *Solanaceae Source*
* "Terung Asam (sour) Eggplant" apud *Specialty Produce*

Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa 1813
Categoria:Taxa Dunal
Categoria:Fruges Indomalaesiae
Categoria:Alimenta Malaesiana
Solanum aculeastrum

***Solanum aculeastrum*** (binomen a Michaele Felice Dunal anno 1852 statutum) est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. Ad formam fruticis seu arbusti spinosi, inter 1 m. et 6 m. alti, crescit: fructus ellipsoides virides qui maturitate flavescunt, ad 5 cm longos, 4 cm latos, per omnem annum producit. Per saltus et ad silvarum margines in Africa austrina et orientali, re publica democratica Congensi sponte gignitur, necnon in Cammarunia septentrionali: ibi olim separatim species *S. conraui* Dammer anno 1912, varietas *Conraui* (Dammer) Bitter anno 1923 recognitae sunt.

Fructus plantarum aliquarum, sed forte non omnium, edules esse referuntur; in medicamenta praescribi solent. Propter habitum spinosum saepes agrorum nonnumquam constituunt.

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* S. Koduru, D. S. Grierson, A. J. Afolayan, "Antimicrobial activity of Solanum aculeastrum" in *Pharmaceutical Biology* vol. 44 (2006) pp. 283–286
* Linet T Laban et al., "Experimental therapeutic studies of Solanum aculeastrum Dunal. on Leishmania major infection in BALB/c mice" in *Iranian Journal of Basic Medical Sciences* vol. 18 (2015) pp. 64-71
* V. Steenkamp, A. C. Fernandes, C. E. J. Van Rensburg, "Screening of Venda medicinal plants for antifungal activity against Candida albicans" in *South African Journal of Botany* vol. 73 (2007) pp. 256–258
* 
* 
* A. W. Wanyonyi et al., "Molluscicidal and antimicrobial activity of Solanum aculeastrum" in *Fitoterapia* vol. 74 (2003) pp. 298–301

## Nexus externi 
thumb|Arbustum *Solani aculeastri*

Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Pabulata Africae orientalis
Categoria:Pabulata Africae austrinae
Categoria:Plantae medicinales
Categoria:Saepimenta
Solanum anguivi

***Solanum anguivi*** (binomen ab Ioanne Baptista Lamarckio anno 1794 statutum), synonymo *Solanum indicum* L., est planta florens generis *Solani* subgenerisque Leptostemoni. per Africam Subsaharanam (partibus australibus Africae Australis exceptis) Madagascariamque sponte gignitur; in India meridiana introducta est. *Solanum anguivi* est frutex inter 0.7 m et 2 m altus, interdum sed non semper spinosus, qui per omnem annum fructus rotundos diametro inter 0.6 et 0.9 cm producit. Fructus ad comedendum colliguntur et in medicina adhibentur.

[thumb|Fructus *Solani anguivi* in [Malabaria picti]]
Species silvatica (praesertim perennis), e qua varietes cultae (praesertim annuae) *S. aethiopici* ortas esse censentur, *S. anguivi* nominatur.

## Notae 
## Bibliographia 
* O. O. Elekofehinti et al., "Hypoglycemic, antiperoxidative and antihyperlipidemic effects of saponins from Solanum anguivi Lam. fruits in alloxan-induced diabetic rats" in *South African Journal of Botany* vol. 88 (2013) pp. 56-61
* P. Karthika, T. Poongodi Vijayakumar, "Phytochemical Screening and Nutritional Composition of Solanum anguivi L. Fruit" in *Indian Journal of Natural Sciences* vol. 7 (Iunio 2017)
* R. N. Lester, L. Niakan, "Origin and domestication of the scarlet eggplant, Solanum aethiopicum, from S. anguivi in Africa" in W. G. D'Arcy, ed., *Solanaceae, Biology and Systematics* (Novi Eboraci: Columbia University Press, 1986) pp. 433-456
* Aisha Musaazi Sebunya Nakitto et al., "Solanum anguivi Lam. Fruits: Their Potential Effects on Type 2 Diabetes Mellitus" in *Molecules* vol. 26 (2021) 2044
* S. D. Oyeyemi et al., "Nutritional Quality and Phytochemical Studies of Solanum anguivi (Lam.) Fruits" in *Journal of Natural Sciences Research* vol. 5 (2015)
* H. Ripperger, U. Himmelreich, "Anguivine and isoanguivine, steroid alkaloid glycosides from Solanum anguivi" in *Phytochemistry* vol. 37 (1994) pp. 1725–1727
* 

## Nexus externi 
Categoria:Species plantarum
Categoria:Fructus
Categoria:Solanum subg. Leptostemonum
Categoria:Taxa Lamarck
Categoria:Taxa 1794
Categoria:Plantae medicinales
Categoria:Pabulata Africae orientalis
Categoria:Pabulata Africae occidentalis
Categoria:Pabulata Africae austrinae