open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Leo (discretiva)

**Leo** significare potest:

## Animalia
#Leo, animal, *Panthera leo.* 

## Res naturales
#Leo, constellatio in caelo
#Leo Minor, sidus
#Leo est signum zodiacum.

## Homines
Leo (nomen), nomen hominum

### Imperatores Romani Orientales
#Leo I (457–474)
#Leo II (474)
#Leo III Isaurianus (717–741)
#Leo IV (775–780)
#Leo V Armenius (813–820)
#Leo VI Sapiens (886–912)

### Pontifices Catholici
#Sanctus Leo I 
#Sanctus Leo II 
#Leo III
#Sanctus Leo IV 
#Leo V 
#Leo VI 
#Leo VII 
#Leo VIII 
#Sanctus Leo IX
#Leo X 
#Leo XI
#Leo XII 
#Leo XIII
#Leo XIV

### Alii
#Leo Landau, physicus Sovieticus
#Leo Samuel Olschki, bibliopola ac editor Germanico-Italicus
#Leo Tolstoi, scriptor Russicus
#Leo Trotzki, vir publicus Sovieticus

## Res aliae
#LEO (abbreviatio pro Anglice *Link Everything Online* et *Law Enforcement Official*) est pagina in interrete.
#Leo Belgicus
#Leo est bestia heraldicum
Hyginus

**Hyginus** est:
#Hyginus mythographus
#Gaius Iulius Hyginus
#Hyginus Gromaticus
#Hyginus, nonus in indice paparum
#Hyginus, crater Lunaris
Bos (genus)

**Bos**  (nomen a Linnaeo anno 1758 inventum) est genus animalium. Compluria animalia "boves" existimata, *Boves tauri* inclusa, ad boum genus pertinent.

**Bos gaurus*

## Nexus externi 
!
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1758
Pius VII

**Barnabas Nicolaus Maria Aloisius** (in religione Gregorius) **Claramontius** (Italiane *Barnaba Niccolò Maria Luigi Chiaramonti*), natus 14 Augusti 1742, mortuus die 20 Augusti 1823, fuit Papa a die 14 Martii 1800 cum nomine Pio VII. Antequam Papa creatus est, Claramontius fuit monachus benedictinus.

## Iuventus 
Barnabas Aloisius (in religione Gregorius) Claramontius Caesenae in regione Italiae Aemilia et Romania natus est, filius comitis Scipionis Claramontii et uxoris eius, Ioannae Ghiniae (Italiane *Giovanna Ghini*). Mater eius erat religiosissima mulier nobili genere nata sed e familia sine divitiis, quae adfina Braschis, gente ex qua oritur Papa Pius VI, erat.

Barnabas Aloisius, nonum annum agens, ingressus est in abbatiam Benedectinam Sanctae Mariae montis (Italiane *Santa Maria del Monte*) apud Caesenam, ubi anno 1756 ut novicius admitittitur. Post duos annos, die 20 Augusti 1758 Barnabas monachus creatus est et sibi nomen imposuit Gregorium.

Postea Barnabas Gregorius Ravennae in schola dicata filiis nobilitatis studuit. Mox seniores abbates, qui indolem eximiam iuvenis viderunt, miserunt eum Patavium in monasterium Sanctae Iustinae, quod illo tempore inquisitio Venetiae suspicabatur Iansenismum. Postea Barnabas Gregorius Romae, in collegio Sancti Anselmi, theologiae studuit. Die 21 Septembris 1765 Barnabas Gregorius presbyter ordinatus est et, paulo post doctor theologiae factus, Parmae apud abbatiam Benedectinam Sanctae Ioannae Romaeque docuit.

## Pastor 
alt=|thumb|Pii VII insigniis
Die XV Februarii 1775 socius ac consobrinus Aloisii Gregorii Ioannes Angelus Braschi (Italiane Giovanni Angelo Braschi) Papa (Pius VI) factus est. Barnabas Gregorius prior abbatiae Sancti Paoli Romae creatus est. 

Anno 1783 Barnabas Gregorius a Pio VI Papa episcopus Tiburis (hodie Italiane *Tivoli*) et post duos annos Fori Cornelii (hodie Italice *Imola*) factus est. Die 14 Februarii 1785 Barnabas Nicolaus Maria Aloisius Gregorius Claramontius etiam cardinalis creatus est.

Cum anno 1796 Napoleo Italiam aggressus est et etiam dioecesis Fori Cornelii captam est, Claramontius non opinionem praeiudicatam contra Bonapartem (nec contra regimen quod Francici in terris subiectis imponebant) habebat.

 
 
Die 2 Februarii 1808 Francici Romam ceperunt et die 6 Iulii 1809 papam ipsum deprehenserunt et eum in Gratianopolis et postea in Savonem transtulerunt.

## Causa canonizationis 
Anno 2007 15 Augusti Pius VII Servus Dei declaratus est a Papa Benedicto XVI.

## Legenda 
O. Fusi Pecci, *La Vita del Papa Pio VI*, Romae, anno 1965 ; 

## Nexus externi 
* 
* 
* 

Categoria:Papae
Categoria:Nati 1740
Categoria:Mortui 1823
Categoria:Nobiles Italiae
Categoria:Benedictini
Categoria:Episcopi Tiburtini
Categoria:Episcopi Imolenses
Isis

thumb|Isis

**Īsis** *(-is *aut* -idis, f.)* (Aegyptie *Ʒs.t*, tempore Romano fere /ˈʔeːsǝ/) est dea mater, fertilitatis, sapientiae et dea magica religionis Aegyptiae. Macedones qui Aegypto potiti sunt Isidem deae Demetri adsimulavere vel nonnumquam etiam Ioni/Hathor.
[thumb|[Cleopatra VII deae Isidi sacra obfert|Isis in stela depicta a Cleopatra Philopatore propitiata. Inscriptio:Ὑπὲρ ΒασιλίσσηςΚλεοπάτρας Θε-ᾶς Φιλοπάτωρ τό-πος Σνοναιτια-κῆς συνόδουὧν συναγογὸςὌννωφρις λεσώνης𐅹 α̅ Ἐπὶφ α̅"Pro Regina Cleopatra Dea Philopator [SIC] locus Snonaiticae synodi, quorum conductor Onnophris lesones, anno 1, Epiph 1."]]
In religione Aegyptia, Isidem Hori matrem et Osiridis uxorem esse dictum est. Osiride autem a fratre Seth interfecto, Isin et Anubin, qui Osiridis sororisque Nephthyos filius habebatur, Osiridis partes collegisse, quas invenirent; phallum autem non invenisse. Qua de causa Isidem phallum artificiosum fecisse atque coitum cum merito suo habuisse. Impraegnata Horum edidisse. Ex ea Osiris deus habebatur frugifer; Isis maga.

Templum Isidis praeclarum Philis erat et Aegypto ad meridiem spectat. Templo longe in usu erat, etiam dum Christiani per Aegyptum diffundebantur, usque ad sextum saeculum Aerae Vulgaris. Opere lacus nomine Nasser incepto templum remotum est tres annos. Insula ubi templum nunc stat Philae appellatum est ut idem nomen maneret.

**Euchromia isis*
*Navigium Isidis
*Tyet
*Harpocrates

## Notae
## Bibliographia
* Bricault, Laurent (2001), *Atlas de la diffusion des cultes isiaques*, Paris, Académie des Inscriptions et Belles Lettres, 2001 Recensio critica Altera recensio critica
*Lafaye, Georgius (1884), ''Histoire du culte des divinités d'Alexandrie, Sérapis, Isis, Harpocrate et Anubis, hors de l'Égypte, depuis les origines jusqu'à la naissance de l'école néoplatonicienne...''  Parisiis : E. Thorin.  (Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome ; 33)
*Merkelbach, R. 1963. *Isisfeste in griechisch-römischer Zeit: Daten und Riten.* Meisenheimii.
*Shaw, I., et P. Nicholson. 1995. *Dictionary of Ancient Egypt.* Londinii.
*Vidman, Ladislav. 1969. *Sylloge inscriptionum religionis Isiacae et Sarapiacae.* Berolini.
*Vidman, Ladislav. 1970. *Isis und Sarapis bei den Griechen und Römern: Epigraphische Studien zur Verbreitung und zu den Trägern des ägyptischen Kultes.* Berolini: De Gruyter.

Categoria:Dei Aegyptii
Categoria:Deae
Kuroda Sayako

**Kuroda Sayako** (Iaponice: 黒田清子; nata 18 Aprilis 1969) est filia Akihiti imperatoris et Michikae uxoris. "*Nori-no-miya*"  (Regis filia Nori vel *Saeako Principissa Nori*), titulum tenebat  donec viro non nobili Yoshiki Kuroda in 15 Novembris 2005 nupsit. Ob quam, lege obsequente, familiam imperialem, id est, titulum imperialis reliquit. Graduata est Universitate Gakushuin. Ornithologiae perita est. Anno 2012, suprema sacerdos temporalis ad Ise Magnum Templum electa est. Et die 19 Iunii 2017 suprema sacerdos Ise Magni Templi lecta est post officium Ikeda Atsuko, soror Akihiti.

## Notae 
Categoria:Familia Imperialis Iaponiae
Categoria:Nati 1969
Categoria:Mulieres
Categoria:Homines vivi
Categoria:Ornithologi
Categoria:Alumni Universitatis Gakushuin
Categoria:Eruditi Iaponiae
Norimberga

[thumb|Despectus in **Norimbergam** [hiems|hieme]]
[thumb|Norimberga anno [1493]]
**Norimberga** seu **Noremberga**  (Theodisce: *Nürnberg*) est urbs Bavariae circiter 500&thinsp;000 incolarum.

## Historia 
Norimberga circa annum 1000 condita est. Magna epistula libertatis (Germanice *Großer Freiheitsbrief*) imperator Fridericus II anno 1219 decrevit Norimbergam urbem (liberam) imperii esse. Anno 1885 in situ *Sodalitas linguae mundanae Norimbergensis* fundata est, quae revera prima societas esperantistarum totius mundi fuit.

Anno 1946, post cladem Germaniae in bello orbis terrarum secundo, Norimbergae iudicium contra Nazistas constitutum est.

## Cives clari 
Norimbergae olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae, inter eos:

### Nati 
* Albertus Durerus (1471–1528), artifex
* Carolus Hegel, historicus
* Catharina Strobel (1907–1996), femina rei publicae Germanicae factionis SPD
* Iacobus Ayrer, poeta
* Ioannes Pachelbelius (1653–1706), compositor organistaque
* Ioannes Sachs, sutor atque poeta cantans
* Martinus de Boemia, cosmographus

### Mortui 
* Albertus Durerus (1471–1528), artifex
* Ioannes Pachelbelius (1653–1706), compositor organistaque
* Leopoldus Einstein (1834-1890), esperantista et scriptor
* Catharina Strobel (1907–1996), femina rei publicae Germanicae factionis SPD

## Communia coniuncta 
## Bibliographia 
* 1911 : Nathaniel Newnham-Davis, ''The Gourmet's Guide to Europe* (3a ed. Londinii: Grant Richards, 1911) pp. 187-192

*Almoshof
*Ferrivia Subterranea Norimbergae
*Liber chronicarum Norimbergae anno 1493 divulgatus
**Die Meistersinger von Nürnberg''

## Notae 
## Nexus externus 
* De Norimberga Germanice
Camberra

**Camberra**, Anglice *Canberra*, est caput Australiae, in Territorio Capitali Australiano ad Murrumbidgee flumen sita, incolis 381&nbsp;488 anno 2014. Urbs die 12 Martii 1913 condita est. Forma urbis ab architecto Americano Waltero Burley Griffin delineata est.

Australiani appellatione iocosa *The Bush Capital*, scilicet "capitalis ruralis", nuncupare solent quia procul urbibus magnis Sydneio Melburnaque iacet et sic quadam tranquillitate vitae fruitur. Porro, clarissima est in tota Australia ob leges solutae (id est, solutae prae legibus ceterarum provinciarum regionumque Australiae) de venditione emptione ignium artificiosorum libellorumque pornographicorum. Haec fama non est omnino accurata, sed nihilominus permanet et plurimorum Australianorum cognitionem Canberrae informat.

Camberra est sedes gubernationis foederalis Australianae. Aedes Parlamenti Foederalis, domus officiales Gubernatoris Generalis (vulgo *Yarralumla*) et primi ministri ('The Lodge') et Basilica Tribunalis Alti Canberrae inveniri possunt, praeterea diversa opera monumentaque civilia, velut Monumentum Bellicum Australianum, Pinacotheca Nationalis Australiana, Pinacotheca Imaginaria Nationalis Australiana, Bibliotheca Nationalis Australiae, Museum Nationale Australianum, Moneta Australiana, Tabulae Nationales, et Universitas Nationalis Australiana.

## Cultura
thumb|Despectus in "axem parlamentariam" urbis Camberrae 
Universitas Nationalis Australiae anno 1947 Canberrae constituta est.

## Clima 
Urbi Camberrae clima est oceanicum per enumerationem Köppen–Geiger, tonitruis et fulguris  (montium circumiacentium gratia) praecipue inter menses Octobrem et Aprilem relatis; temperatura aëris minima mense Iulio −0.1° atque mense Ianuario 13°, maxima inter 11° et 28°,  sed minima extrema usque hodie nota −10° die 11 Iulii 1971, maxima extrema 42.8° in regione suburbana Acton die 11 Ianuarii 1939; pluviis mense Iunio ad 40 mm tantum, mense Novembri 64 mm, anno toto non minus quam 646 mm elevatis; diebus pluviosis per annum totum fere 106 accidentibus; horis solis fulgentis mense Iunio 156, mense Ianuario 294, per annum totum 2814 repertis.

## Urbes coniunctionis communium 
*Nara
*Pechinum
## Notae 
## Bibliographia 
* Fitzgerald, Alan (1987). *Canberra in Two Centuries: A Pictorial History*. Torrens Australiae: Clareville Press. ISBN 0-909278-02-4
* Gibbney, Jim (1988). *Canberra 1913–1953*. Camberrae: Australian Government Publishing Service. ISBN 0-644-08060-4
* Gillespie, Lyall (1991). *Canberra 1820–1913*. Camberrae: Australian Government Publishing Service. ISBN 0-644-08060-4
* Sparke, Eric (1988). *Canberra 1954–1980*. Camberrae: Australian Government Publishing Service. ISBN 0-644-08060-4
* Wigmore, Lionel (1971). ''Canberra: History of Australia's National Capital*. Camberrae: Dalton. ISBN 0-909906-06-8

## Nexus externi
* Situs regiminis territorialis publicus
* *Visit Canberra*: situs peregrinatoribus destinata
* Canberra apud *Tourist Australia'' 

Categoria:Territorium Capitale Australianum
Categoria:Capita
!
Categoria:Condita 1913
Rusa

**Rusa** sive **Ursa** est flumen Helveticum, longissimorum quartum. Fontes duos habet, unum apud Furkapass, alium apud Gotthardpass. In Valle Urseren se in uno flumine coniugunt. Apud Andermatt fauces Schöllenen perit, ubi Pons Diaboli (Theodisce *die Teufelsbrücke*) appellatur. Postea Pagum Urensem transit; post in Lacum Quattuor Pagorum influit. In Lucernam urbem, lacus iterum in Rusam influit, quae, Rusae Vallem transiens, in fine Arolam influit.

## Locus apud Hofmannum
[thumb|upright=0.8|left|Rusa apud [Bremogartum.]]
URSA fluvius Helvetiorum (Quem transpositis duabus prioribus literis vulgo rusam German. Rus, vocant) in summis Alpibus, quibus hodie S. Gothardi nomen est, seu potius ex palude, inter duo saprema S. Gothardi iuga, oritur, ac recta ad Sedptentrionem labitur; cum contra Ticinus ex eodem iugo per lepontios in Meridiem abeat.

Ursulam sive Ursellam primum, vallent Rhaeticam; deine Uriam Tauriscorum, gentis Gallicae reliquias, venit, ubi lacui der Lucerner see, vel der uter Waldstatten see, miscetur, qui Uros, Suntios, silvanos ac Lucerinos, quatuor Silvae civitates (nam ita appellant liodie) alluit: Porro deinde Tuginis amnibus susceptus Bremgartum ac Mellingam (oppida sunt ditionis Helveticae) alluens, infra Brugas Arolae commiscertur. Baudrando ex Adula monte ortus, dein in Boream tendens, prope Altorfium et per Lucerinum lac. fluens, Luceriam rigat: ac tandem auctus aliquot amnibus, prope Vindonissae rudera, in Atolam cadit. Simlero dictus videtur, ab Ursariis populis (vib Urseren, ad radices fere S. Gothardi) quibus ursus pro insignibus est. Idem testatur: Ursam aurum ferre, unde Lucernates multi studiose auri ramenta colligunt, maxime quando imbribus aut nivibus solutis vicina prata inundat. De illo sic Glareanus. 

:Ursa celer, ninc verso nomine Rusa,
:Gottica stagna trahens, Tauriscos proruit undas
:Alpibus a summis, hoc est, a monte Gothardi, 
:Usque ad Luceriam, Tugintsque amnibus auctus, 
:Labitur in patrios, quos numquam ontigit, ortus.

## Nexus externi
Categoria:Flumina Helvetiae
Categoria:Systema Rheni fluvii
Zufikon

**Zufikon**, latine *Zuficum*, municipium est in Helvetia, apud Rusam situm.

## Geographia 
Ab origine constabat ex partibus duabus: *vicus inferior* ac *vicus superior*.
Situs est uterque in valle Rusae, in circiter 400 m.sup.mar., apud Bremogartum urbem.
In colle ad Mutschellen aedificati sunt fere ubique domus privatae.

## Emaus 
In finibus Zufikensis sita est, propinqua Rusae, cappella parva nomine *Emaus*. Ibi habitabant ab media aetate Eremitae, postea Capucinii ordinis fratres, nunc autem Franciscanae sorores tres. In temporibus passis ibi erat arbor immanis clarus.
(Nomen cappellae est ille urbis Emaus, in qua visus est Iesus a discipulis post resurrectionem.)

## Nexus externi 
Categoria:Rusae vallis
Categoria:Municipia Helvetiae
Categoria:Cellae Praefectura
Abdul Rahman

Confessor **Abdul Rahman** (Persice: عبدارحمن), Christianus Afganus, est natus in Afgania anno 1965, in familia Musulmana. Anno 1990, dum laborabat cum Catholica Romana societate caritatis Teutonica in Pakistania, conversus est in fidem Christianam. Anno 1993 est ad Germaniam peregrinatus; postea mandatus est ad Afganiam. Sua uxore eum causa conversionis repudiante, a civitate captus est, et in discrimine positus. Morte pendente, noluit renuntiare fidem Christianam, dicens: "Christianus sum; credo in Trinitatem; credo in Iesum Christum." Potestatibus occidentalibus imminentibus, civitas Afgana eum dimisit, et Romae exiliatus est.

Categoria:Nati 1965
Categoria:Religiosi
Categoria:Afgania
Categoria:Homines vivi
Futurum

**Futurum** est forma verborum in grammatica quae tempus futurum significat.

Sanscrite, futurum formatur a suffixo *-sya*: *dadati* "dat" vs. *dada-sya-ti* "dabit".

Categoria:Ars grammatica
Perfectum

**Perfectum** (plene **tempus praeteritum perfectum**) in lingua Latina multisque aliis linguis e contrario imperfecti non status sed actiones praeteritas narrat et describit. Habet genera haec:

## Coniunctio 
De verbo 'mutare':

(ego) mutáv-**i**

(tu) mutav-**ísti** (vel *mutásti*)

(is/ea/id) mutáv-**it**

(nos) mutáv-**imus**

(vos) mutav-**ístis** (vel *mutástis*)

(ei/eae/ea) mutav-**érunt**

(ego) mutát-**us**, **-a**, **-um** **sum**

(tu) mutát-**us**, **-a**, **-um** **es**

(is/ea/id) mutát-**us**, **-a**, **-um** **est**

(nos) mutát-**i**, **-ae**, **-a** **sumus**

(vos) mutát-**i**, **-ae**, **-a** **estis**

(ei/eae/ea) mutát-**i**, **-ae**, **-a** **sunt**

De verbo 'esse':

(ego) fú-**i**

(tu) fú-**ísti**

(is/ea/id) fú-**it**

(nos) fú-**imus**

(vos) fu-**ístis**

(ei/eae/ea) fu-**érunt**

## Perfectum narrativum 
### Exempla 
* Veni, vidi, vici. Caesar

## Perfectum constativum sive resultativum 
*Odi, novi, memini*

Forma perfectica sunt, sed praesentica sentiuntur.

## Perfectum gnomicum 
## Perfectum praesens 
vide perfectum resultativum.

## Alii sermones 
In lingua Germanica idem tempus dicitur Praeteritum.

Categoria:Ars grammatica
Categoria:Grammatica Latina
Futurum Exactum

**Futurum perfectum** est forma verborum in lingua Latina. Indicat verba in futuro ante futurum.

Categoria:Ars grammatica
Activum

Genus **activum** accidit verbis Latinis.  Secundum plerosque hodiernos grammaticos quoque est genus *passivum* et *deponens*.

Exempla latinae sententiae vel activae vel non activae: 

Sententia *puer matronam laudat* tribus vocibus constat quae sunt :
– nomen substantivum *puer*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;
– nomen substantivum *matronam*, casus **accusativi**, obiectum sententiae ;
– verbum *laudat*, paradigmatis **sine littera r**, verbum sententiae. 
Ubi obiecto casus accusativi uti potes et verbum **sine littera r** declinatur, verbum generis activi dictum est et sententia activa.

Sententia *puer sermoni Latino studet* quattuor vocibus constat quae sunt :
– nomen substantivum *puer*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;
– nomen substantivum *sermoni* et adiectivum *Latino*, casus **dativi**, obiectum sententiae ;
– verbum *studet*, paradigmatis **sine littera r**, verbum sententiae. 
Ubi obiecto casus accusativi uti non potes et verbum **sine littera r** declinatur, verbum ab hodiernis grammaticis generis activi dictum est et sententia activa. Antiqui grammatici verbum neutrum vocabantur.

Sententia *matrona a puero laudatur* quattuor vocibus constat quae sunt :
– nomen substantivum *matrona*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;
– praepositio *ab* cum nomine substantivo *puero*, casus **ablativi**, actore sententiae ;
– verbum *laudatur*, paradigmatis **cum littera r**, verbum sententiae. 
Ubi paradigma verbi litteram r accipit et verbum sine r exstat, verbum generis passivi dictum est et sententia passiva.

Sententia *puer stylo utitur* tribus vocibus constat quae sunt :
– nomen substantivum *puer*, casus **nominativi**, subiectum sententiae ;
– nomen substantivum *stylo*, casus **ablativi**, obiectum sententiae ;
– verbum *utitur*, paradigmatis **cum littera r**, verbum sententiae. 
Ubi paradigma verbi litteram r accipit **nec verbum sine r exstat**, verbum generis deponentis dictum est.

Categoria:Ars grammatica
Passivum

**Passivum** est genus verbi, sicut activum et deponens.

## Explicatio Passivi 
Plurimae sententiae substantivo, obiecto, et verbo constant. Plerumque subiectum est actor:
:Puer(S) puellam(O) amat(V).

Nimirum obiectum subiectum facere possumus.
:Puella(S) puerum(O) amat(V).

Hic *puer* obiectus est, nec actor, itaque momentum sententiae mutavit. Immo, si *puerum* obiectum facere velimus, actorem tamen manentem, oportet passivo genere utamur:
:**Puella(S) a puero amatur(V passivum).**

Haec sententia eadem est ac:
:**Puer puellam amat.**

Actor sententiae passivae cum praepositione *a* vel *ab* casu ablativo ponitur:
:Imperia saepissime a**b** **i**mperatore uno recta sunt.
:Imperium Romanum nonnunquam a**b** **i**mperatoribus duobus rectum est.

* Coniugatio

Categoria:Ars grammatica
Coniunctivus

**Coniunctivus** aut **subiunctivus** est modus verbalis.

## Notio praecipua 
**Coniunctivus** modus indicat notiones quae sunt non in re sed in *mente*. Proposita, consequentia, causas et concessa exprimit. Nomen aliud coniunctivi est "subiunctivus" (anglice *subjunctive*) in multis linguis. In Lingua Latina omne tempus praeter futurum formam coniunctivi habet.

## Coniunctivus Latinus 
Hae regulae coniunctivae sunt:

|}

(*)**NOTA:** Hae coniugationes saepe radices perfecti mutantes habent ('* *cap*ere** → ** *cep*isse** / ** *reg*ere** → ** *rex*isse**)

|}

(*)**NOTA:** Hae coniugationes saepe etiam participia irregularia habent (**capere** → **captus** / **regere** → **rectus**)

## Usus Coniunctivi (in Lingua Latina)
* **Coniunctivus Adhortativus:*' (utere praesentem) Indicat quid aliquis *facere debeat*, *facere possit* vel *voluntatem* (imperativo simile)

*Hic servus veniat!* = Hic servus venire debet, Hic servus venire potest *vel* Voluntas mea est hunc servum venire.

* **Coniunctivus Finalis:** (coniunctiva verba cum "ut" vel "ne")

* **Coniunctivus Consecutivus:** ("ita", "tam", "tantus", "sic" et coniuntiva verba cum "ut")

* **Coniunctivus Temporalis:** ("cum" cum coniunctiva verba)

* **Coniunctivus Imperii Obliqui:** (coniunctiva verba cum "ut" vel "ne")

* **Coniunctivus Quaestionis Obliquae:** (quaerens verbum cum coniuncto verbo)

* Indicativus
* Imperativus
* Optativus

Categoria:Ars grammatica
Categoria:Grammatica Latina
Imperativus

thumb|Caesar imperator modo imperativo imperat
**Imperativus** est modus verbi, qui imperata indicat.  Est modus, sicut modus coniunctivus et modus indicativus.  Lingua Latina formas huius modi personarum secondae et tertiae.  Lingua Anglica, sicut plures linguae, formas secondae personae tantum habet.  Lingua Sanscritica formas imperativas omnium personarum habet, quamquam formae primae personae re vera fuerunt formae modi coniunctivi.

## Imperativus in Lingua Latina 
Ecce imperativus singularis (imperatum uni personae) et pluralis (imperatum multis personis), secondae personae:

|}

|}

Lingua Latina etiam "imperativum futurum" habet qua in legibus utimur.

|}

|}
Imperativum usus cum aliquid negat, licet hunc modo coniunctivo uti, sed ***non*** mutat in ***ne***:
* non pugn**are** = ne pugn**emus**! (-o 1)

* non leg**ere** = ne leg**amus**! (-o 3)

* *Eum ne audiamus!* (Eum audire non debemus, -io 4)
Autem coniunctivus imperfecti -usus irrealis-, ei verbum ***non*** est cum sententia negans est.
* non pugn**are** = *non* pugn**aremus**! (-o 1)

* non leg**ere** = *non* leg**eremus**! (-o 3)

* *Eum **non** audiremus!*
Hi coniunctivi appellantur *coniunctivos prohibitativos* (nom sing.: **Coniunctivus prohibitativus**).

## Irregulares 
N.B.: Nimirum sunt etiam imperativi irregulares
* esse = es! (simus!) este! esto! esto! estote! sunto!
* facere = fac! (faciamus!) facite! fieri! fitis! facito! facito! facitote! faciunto! fito! fito! fitote! fiunto!
* dicere = dic! (dicamus!) dicite! dicito! dicito! dicitote! diciunto!
* ducere = duc! (ducamus!) ducite! ducere! ducimini! ducito! ducito! ducitote! duciunto! ducitor! ducitor! duciuntor!
* ferre = fer! (feramus!) ferte! ferre! (fiamus!) ferimini! ferto! ferto! fertote! ferunto! fertor! fertor! feruntor!
* ire = i! (eamus!) ite! ito! ito! itote! eunto!
* velle = vel! (alterae formae non existunt)
* nolle= noli! (nolimus!) nolite! nolito! nolito! nolitote! noliunto!

## Notae 

Categoria:Ars grammatica
Equus asinus

thumb|left|Asinus in opere tesselato Byzantino.
***Equus asinus*** (binomen a Linnaeus anno 1758 factum), vel **asinus,** est bestia familiae Equidarum, quae habet magnas aures et est consobrinus equi. Saepe asini vel aselli ferunt onera. Asinus habetur tenax, sed re vera est docilis.

Antiquorum de asinis eorumque generatione Varro scripsit,, apud quem legimus optimos asinos apud Graecos in Arcadia factos esse, apud Romanos autem Reatinos fuisse. *Onagrum* nomen fuisse asinorum ferorum.

## Asinus in cultura humana 
Sententiae:
* Asinus ad lapidem non bis offendit eundem.
* Asinus in scamno se vult similare magistro.
* Asinus asinum fricat.
* Qui asinum non potest, stratum caedit.
* Asinus in tegulis (velut de miro quodam ostento)

Apuleius et Nigellus de Longo Campo opera Latina de asinis famosa composuerunt.

## Notae 
## Bibliographia 
* Haskel J. Greenfield, Itzhaq Shai, Tina L. Greenfield, Elizabeth R. Arnold, Annie Brown, Adi Eliyahu, Aren M. Maeir, "Earliest evidence for equid bit wear in the ancient Near East: The "ass" from Early Bronze Age Tell eṣ-Ṣâfi/Gath, Israel" in *PLOS One* (16 Maii 2018)
*Pascual Barea, Joaquín “*Asinus* y *asellus*: los dos tipos de asno doméstico en latín clásico”, ''Pallas. Révue d'Études Antiques*, 101 (2016), 279-291. 

* Metamorphoses sive *Asinus aureus* (Apuleius)
**Equus africanus asinus''

## Nexus externi
Categoria:Equus
Categoria:Mammalia dilecta
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1758
Nova Vulgata

**Nova Vulgata**, plenius **Nova Vulgata Bibliorum Sacrorum Editio** (nomine imminuto *NV*), est Latina Bibliorum interpretatio e criticis primorum Hebraicorum Graecorumque scriptorum editionibus conversa. Quae usui in praesenti ritu Romano a Sancta Sede edita est. Ab Ioanne Paulo Papa II in *Scripturarum thesaurus* constitutione apostolica anno 1979 promulgata est; editio autem secunda et emendata anno 1986 ab ipso promulgata est. Nova Vulgata est verus et solus Bibliorum Ecclesiae Catholicae Romanae textus Latinus hominibus rite permissus.

Ante Novam Vulgatam editam, Vulgata Clementina erat solita Ecclesiae Catholicae biblia.

Nova Vulgata non est critica Vulgatae historicae editio: immo, emendatio textus cum criticis editionibus Hebraecis Graecisque praesentibus congruere sermonemque Latinae Classicae propiorem efficere destinata est.

## Usus Novae Vulgatae 
Gulielmus Griffin, cum libros converteret Tobiae, Iudith, I et II Maccabaeorum, Baruch, Sapientiae, Ecclesiastici, et accessiones ad Esther Danielemque in *The Message* ('Nuntium'), Catholica oecumenicaque Bibliorum Sacrorum editione, Nova Vulgata utebatur.

Nova Vulgata textum Latinum *Novo Testamento Graece et Latine* suppeditat, Curtio et Barbara Aland  auctoribus, libro cuius pars Latina anno 1984 prolata est.

* Biblia Duacensia
* Biblia Sacra in linguam Latinam conversa
* Divino afflante Spiritu
* *Liturgiam authenticam*
* Vulgata Xystina-Clementina

## Notae
## Bibliographia
*Clifford, Richard J. 2001. "The Authority of the "Nova Vulgata": A Note on a Recent Roman Document." *The Catholic Biblical Quarterly* 63 (2): 197–202. ISSN 0008-7912. JSTOR 43724418.
*Dy, Oliver G. 2016. "The Latin Vulgate as an 'Auxiliary Tool' of Translation: Historical Perspectives on *Liturgiam Authenticam.*" *Questions Liturgiques / Studies in Liturgy* 97 (3–4): 141–70. doi:10.2143/QL.97.3.3197403. Editio interretialis.
*Zilverberg, Kevin. 2017. Briody, Joseph (ed.), "The Neo-Vulgate as Official Liturgical Translation." *Verbum Domini: Liturgy and Scripture: Proceedings of the Ninth Fota International Liturgical Conference, 2016.* SMENOS: 93–125.

## Nexus externi 
*  *Nova Vulgata Bibliorum Sacrorum Editio*

Categoria:Biblia Vulgata
Categoria:Litterae Latine versae
Categoria:Scripta 1979
Categoria:Versiones Biblicae
Canticum Benedictus

**Canticum "Benedictus"** nomine quotidie recitatur in Ecclesia Latina in officio Laudum Liturgiae Horarum. Recolit verba Zachariae cum prius est locutus post natum Ioannem Baptistam. Congruentiam habet cum cantico Magnificat, etiam de Luca 1, qua Maria canit laudes Dei in vistatione ad Elisabeth, et quod adhebitur in officio Vesperarum. Sequens versio ex Nova Vulgata est accepta.

:Benedictus Dominus, Deus Israel,
:quia visitavit et fecit redemptionem plebi suae
:et erexit cornu salutis nobis
:in domo David pueri sui,
:sicut locutus est per os sanctorum,
:qui a saeculo sunt, prophetarum eius,
:salutem ex inimicis nostris
:de manu omnium, qui oderunt nos;
:ad faciendam misericordiam cum patribus nostris
:memorari testamenti sui sancti,
:iusiurandum, quod iuravit ad Abraham patrem nostrum, daturum se nobis,
:ut sine timore, de manu inimicorum liberati, serviamus illi
:in sanctitate et iustitia coram ipso
:omnibus diebus nostris.
:Et tu, puer, propheta Altissimi vocaberis:
:praeibis enim ante faciem Domini parare vias eius,
:ad dandam scientiam salutis plebi eius
:in remissionem peccatorum eorum,
:per viscera misericordiae Dei nostri,
:in quibus visitabit nos oriens ex alto,
:illuminare his, qui in tenebris et in umbra mortis sedent,
:ad dirigendos pedes nostros in viam pacis. Lucas 1:68-79

Categoria:Preces Christianae
Categoria:Evangelium secundum Lucam
Categoria:Musica ecclesiastica
Sanctus (prex)

**Sanctus** est prex antiqua in cantu Missae, sumpta a verbis angelorum in libro Isaiae, ubi seraphim Deo canunt: "Seraphim stabant iuxta eum; sex alae uni et sex alae alteri: duabus velabat faciem suam et duabus velabat pedes suos et duabus volabat. Et clamabat alter ad alterum et dicebat: 'Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus exercituum; plena est omnis terra gloria eius'" (Is 6:2-3).

Secunda pars precis saepe *Benedictus* vocatur. Generaliter "Benedictus" est plus terminus musicus quam religiosus, cum divisio orationis "Sanctus" duas in partes evolutio fuit musica, quia prius pars "Sanctus" canebatur ante consecrationem, et secunda pars post eam, dum sacerdos submissa voce canonem missae orabat. Itaque in hac secunda parte musica saepe mitis et tranquillior est. 

Verba sunt:
:Sanctus, Sanctus, Sanctus,
:Dominus Deus Sabaoth.
:Pleni sunt caeli et terra gloria tua.
:Hosanna in excelsis.
:Benedictus, qui venit in nomine Domini.
:Hosanna in excelsis.

Textum in lingua Graeca hoc est:
:Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ· 
:πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου, 
:ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις. 
:Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. 
:Ὡσαννὰ (ὁ) ἐν τοῖς ὑψίστοις.

* Auscultate cantum *Sanctus* e missa Francisci Schubert
* et *Benedictus*

*Trishagion

Categoria:Preces Christianae
Categoria:Musica ecclesiastica
Categoria:Liber Isaiae
Vestis nautica

thumb|right|Puellae Iaponicae vestem nauticam gestantes.

**Vestis nautica** (Iaponice: セーラー服 *sērā-fuku*) est vestis scholaris a puellis Iaponicis in schola media et schola superiore gestata.

Categoria:Iaponia
Categoria:Vestimenta
Cygnus

thumb|upright=0.8|Cygnus.
***Cygnus*** est genus avium familiae Anatidarum, avis alba quae longum angustumque flexibileque collum habet et rostrum flavum et brevia crura palmipeda. Cum humi ambulat, plumbeus videtur. Mori potest influentia aviaria H5N1. 

Nomen in lingua Latina classica ***cycnus*** (a Graeco κύκνος) scribitur. Nomen alterum ***olor*** est. Quorum utrumque in poësi classica saepe, in prosa rarius reperitur.

## Volatus 
thumb|upright=0.7|left|Duo olores.
Cycnus, quoniam magna avis est, trochili more in aere pendere non potest, nec statim evolare in speciem *Columbam*, sed oportet cycnum humi velociorem esse, ut pluribus gradibus evolet. 

## Species 
Cycni sunt magnae aves aquatiles, quae notae sunt collo curvo (maximum enim numerum cervicis vertebrarum (25) omnium chordatorum habent) et pulchris pennis albis. Tamen aliquae species plumas nigras habent. Adfines sunt alcidis et anatibus.

## De vita 
Cycni albi in hemisphaera septentrionali habitant; in Australia autem *Cygnus atratus* niger habitat. Cycni paria formant una vitam degentia et nidos construunt, ubi tres ad octo ova fovent. Si fetus fallit, aves generis *Cygni* alteram uxorem saepe quaerere solent.

## De cibo 
Cycni insectis parvisque animalibus vescuntur.

## In mythologia et litteris 
* *Den grimme ælling,* fabula ab Iohannis Christiani Andersen conscripta, quae vitam informis anatis narrat, quae videtur, cum re vera in formosum olorem adolescit. 
* *Lacus cygnorum,*: fabula saltatoria Petri Čajkovskij.
* *Nascitur cygnus,*: poema a Gulielmo Johnson Cory (1823–1892) Sapphico metro compositum, quod ita incipit: "Nascitur cygnus : sibi rex videtur, / Impiger pigrae dominus paludis."
* Helenae matrem ferunt fuisse Ledam quam rapuisset Iuppiter in speciem oloris conversus. Ex ovo nato e matre, Helenam Dioscurosque natos esse Graecis fabulis traditum est. 
* *Cygnus* moriturus dicitur formosa voce canere  quamquam in cetera vita raucos sonos emittit, quae fabula a Platone in *Phaedone* tradita est: nam ut qui Apollinis avis est futura post mortem praesagit atque proxima felicitate gaudet. Plura invenies apud: Oloris cantus.
* Cycnus canorus (*Cygnus cygnus*) est avis civitatis Finniae.

## Notae 
## Nexus externi 
!
Categoria:Genera animalium
Categoria:Taxa Bechstein
Categoria:Taxa 1803
Anicetus (papa)

thumb|upright=1.5|Anicetus
**Anicetus** (natus die ignoto Emesae in Syria - obiit circiter anno 166), fuit episcopus Romanus ac Papa Ecclesiae Catholicae Romanae circiter ab anno 155.

## Vita 
Pauca de Aniceto, Ioannis de Vito Marcote filius, nota sunt.

## Pontificatus 
Anicetus contra haeresem Montanismi pugnavit.

## Nexus externi 
* Fontes Latinae de papis usque ad annum 530 (Papa Felix IV)
** Liber pontificalis

## Notae 
Categoria:Papae
Categoria:Sancti
Categoria:Syria
Categoria:Nati saeculo 1
Categoria:Mortui 166
Columba (avis)

***Columba*** est genus avium familiae Columbidarum ordinis Columbiformium.

## Fetus 
Par qui se coniungunt in temporis amorum construit simplicissimos nidos in quibus duo vel tria ova fovent. Columbae sunt species quas venatores propter carnem quaerunt. 

## Generalia 
Columbae in campis urbibusque habitant, et seminibus vescuntur

Eorum pondus valet a 800g ad 1 KG. Sunt plures species harum avium. Inveniuntur in omnibus continentibus

Columba domestica alitur non solum propter carnem,sed etiam propter amorem columbarum. In mediis urbibus ita faciliter vivunt ut homines earum reproductionem definiant.

## Species 
* Didunculus strigirostris

## Religio 
*Columba* est signum pacis quia in Arca Noë columba in rostro olivae ramum habebat cum Deus diluvium cessavit. Ea etiam est signum Spiritus Sancti quia in baptismo Iesu Christi dicitur columba venire in caput eius. Columbae imago pacem quoque declarat.

## Columba nuntia 
Species clarissima sparsissimaque est *Columba livia,* communis columba domestica. Fortasse homines admirantur columbas quia redire ad nidos valent ex locis longissimis.Itaque homo eis utitur ad mittendos nuntios. Quae columbae appellantur nuntiae.Quamquam hodie solum in otio adhibentur, ante telephonum aut telegraphum milites eas miserunt ut epistulas ferrent.

Quae avis adaptari ita potuit urbibus ut quaestio tremenda est in civitatibus ut Venetia, in qua platea Sancti Marci (Italiane: *la piazza San-Marco*) frequentatur columbis plurimis. Urbs modos cepit ne columbarum faeces graviter corroderent artisticum architectonicumque patrimonium huius civitatis.

*Columbarium
*Symboli pacis

Categoria:Animalia urbana
Categoria:Columbinae
Categoria:Taxa Illiger
Categoria:Taxa 1811
Marcus Aemilius Scaurus (senior)

**Marcus Aemilius Scaurus** (natus anno 163 a.C.n.; mortuus 88 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus. Habebatur unus ex ingeniosissimis et eminentibus hominibus publicis illius temporis.

## Familia 
Marcus Aemilius Scaurus nobili familia ortus est, sed paupere. Nam pater, quamvis patricius, ob rei familiaris inopiam carbonarium negotium exercuisse dicitur. Filius ipse dubitavit primo utrum honores peteret, an argentarium faceret; sed cum eloquentia valeret, ex ea gloriam et opes peperit.
Altera uxor erat Caecilia Metella Dalmatica, quae facta est postea tertia uxor Lucii Cornelii Sullae.
Habuit duos liberos:
#Aemilia Scaura, secunda uxor Pompeii
#Marcus Aemilius Scaurus

## Cursus honorum 
* Tribunus militum in Hispania
* Aedilis curulis curans munera
* Praetor
* Consul creatus anno 115 a.C.n., cum Marco Caecilio Metello, altero consule iuniore. Severum se pro tuenda militari disciplina praebuit; disciplinae exemplum admiratione dignum referebat ipse in eis libris quos de vita sua scripserat. Cum in eo loco ubi posuerat castra, arbor esset maturis fructibus onusta, postridie abeunte exercitu, arbor intactis fructibus relicta est. Idem Publio Decio praetori, quod se transeunte sederet et assurgere iussus non paruisset, vestem scidit, sellam fregit, et ne quis ad eum in ius iret, edixit et  Fidei templum  pontemque Milvium Romae refecit.
* Annonae princeps Romae anno 104. Quod munus eximium erat et fidelissimis viris datum, quia prosperitas populi (et seditionum absentia) suspensa erat illi. Per vitam et cursum honorum, scaurus mansit princeps optimatium in senatu.

## Ignavia filii 
Marcus Scaurus, ut in tuenda militari disciplina, sic in punienda filii sui ingnavia fuit severus. Cum enim in quodam proelio Romani equites pulsi, deserto imperatore, Romam pavide repeterent, in quibus erat ipse Scauri filius, misit pater, qui ei dicerent se libentius occursurum esse filii in acie interfecti ossibus, quam visurum reducem reum tam turpis fugae, ideoque conspectum irati patris degeneri filio esse vitandum, si quid verecundiae ex animo superesset. Non tulit iuvenis ignominiae dolorem et moerore confectus interiit.

## Senex 
Marcus Scaurus, cum esset summa senectute et adversa valetudine, pristinum animi vigorem retinuit. Varius quidam patria Hispanus, vetus Scauri inimicus, senem opprimere conatus est. Accusabat eum acceptae ab hostibus pecuniae ad prodendam rempublicam. Scaurus nobilissimis iuvenibus innixus descendit in forum, dataque respondendi facultate, paucis verbis ita causam egit: "Varius Hispanus ait Marcum Scaurum senatus principem ab hoste corruptum esse, et populi Romani imperium prodidisse; Marcus vero Scaurus princeps senatus, negat se esse huic culpae affinem: testis nemo est; utri vos potius credendum putatis?" Qua dicti gravitat periculum intentatum propulsavit: nam statim populus accusatorem ab illa actione depulit.

## Notae 

Categoria:Praetores
Categoria:Senatores
Categoria:Censores
Categoria:Nati 163 a.C.n.
Categoria:Mortui 88 a.C.n.
Scaurus (senior), Marcus
Olea europaea

***Olea europaea***, vulgo **olea** vel **oliva** dicta, est species generis *Oleae,* plantarum florentium familiae Oleacearum. Planta est arbor perutilis, endemica in regionibus quae Mare Mediterraneum circumiacent, qui fructus edules praebet.

Hae oleae arbores ultra duo milia annos vivere et altitudine inter viginti et quadraginta pedes tendere possunt, atque parvos flores, qui odorem iucundum habent, post sex annos florescere incipiunt.

Oleis pro multis usibus variis per totam orbem terrarum ab hominibus diutissime cultis, prope centiens centena milia olearum arborum iam crescunt, quarum pars maior pro oleo liquido.

## Historia 
[thumb|*Olea europaea* a [Gerardus Cibo|Gerardo Cibo picta (BL MS. Add. 22332 f. 181v)]]
Homines oleam arborem tot postea annos colere initiaverunt ut inter veterrimas arbores cultas in orbe terrarum sit, sata ante inventionem scribendi. Initio indigena soli Asiae Minori, unde olea ad reliquas regionum, quae Mediterraneum Mare cirumceunt, circa sex milia annos postea extendit. Circa quinque milia annos postea in Creta serebatur, atque in Aegypti sepulcris, circa quattuor milia annos postea extructis, inventa est.

Aliquando Graeci et Romani oleas in suas culturas religionesque proprias asciverunt, et in multis scriptionibus, quae hodie exstant, et arbori oleae et oleo attigerunt. Apud Graecos, oleum, quod in lanternis sacris templorum per Ludos Olympicos crematum est, symbolus puritatis fuit, et rami oleagini, ex quibus folia in coronam pro victore ludorum texta sunt, pacem felicitatemque repraesentaverunt.

## Nutritio 
Hodie olea praecipue colitur ut producamus oleum, quod multa varia commoda sana habet. Oleum ex magnis quantitatibus adipum bonorum et sodii et modicis quantitatibus vitamini E et ferri et cupri constat.

Quantitates magnae adipum bonorum protoplasmatum muros corporis confirmant, quod protoplasmata stabiliora facit. Protoplasmata stabiliora auxilio vitamini E impeditionem multorum malorum, velut cancri et impetuum cardiacorum et apoplexiarum cerebri et malorum intestinorum, efficere possunt. Etiam continentiam malorum, velut asthmatis et arthritis et fulgores calidi, adiuvare possunt. Praeterea ferrum et cuprum necessaria pro bona valetudine sanguinis et iecoris sunt.

Quantitas magna sodii in oleis pressionem magnam sanguinis et multa alia mala efficere potest. Ergo oleae, perinde omnes cibi, moderate consumantur.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1597 : 
* 1601 : Carolus Clusius, *Rariorum plantarum historia* (Antverpiae) p. 26 "olea sativa"

* Camelina sativa
* Lallemantia iberica
* Carthamus tinctorius
* Symboli pacis
* 9242 Olea

## Nexus externi 
Categoria:Arbores ornamentales
Categoria:Drupae
Categoria:Fruges Asiae occidentalis
Categoria:Oleeae
Categoria:Oleum
Categoria:Plantae oleaginosae
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753
Orcus (discretiva)

**Orcus** est:
* Orcus, locus et deus mythologiae Romanae
* Orcus sive "Orc", monstrum mythologiae Nordicae
* Orcus, gobelinus Terrae Mediae fictae
* Orcus sive "Orgus", flumen Italiae

* 90482 Orcus, asteroides
* Horcus, deus mythologiae Graecae
* Orcus-Figlinae, municipium Italiae
Spiritismus

**Spiritismus** est dogma spiritualisticum ab Hippolyto Leone Denizard Rivail, educatore Francico, pseudonymo Allan Kardec scribente, saeculo undevicensimo digestum. Hic motus quasi religiosus, tandem Dogma Spiritualismi Kardecisticum appellatus, investigationem "naturae, originis, et fati animam vel spirituum, atque eorum coniunctionis cum mundo corporeo" proposuit. 

## Dogma
Rivail in *Libro Spirituum* (1857) non modo arte conclusit spiritismum, sed etiam pervulgavit. Illis, qui spiritismum profitentur, homo maximam morum honestatem consequitur, si, mortuos consulendo, eorum praeceptis rite oboediat; et si, ad eluendas sordes et ad reddendum se meliorem usque, continuas vitas inter se diversas in alio post mortem corpore in se recipiat.

## Notae 

## Libri inspiciendi 
* *Animismo o spiritismo? Quale dei due spiega il complesso dei fatti?*, Ernesto Bozzano, Editrice Luce e Ombra, Verona 1967 (1938).
* *Aspetti della ricerca scientifica sullo spiritismo in Italia (1870-1915)*, Fabrizio Pesoli, Università degli Studi di Milano 1999.
* *Il Libro degli Spiriti*, Allan Kardec. 
* *Il Libro dei Medium*, Allan Kardec.
* *Researches on the Phenomena of Spiritualism*, Wiliiam Crookes, Burns, London 1874, (trad. it. di E. Servadio, *Ricerche sui fenomeni dello “spiritualismo” e altri scritti*, Libreria Lombarda, Milano 1932).
* *Viaggio nel Mondo del Paranormale*, Piero Angela, Mondadori

Categoria:Philosophia
Categoria:Religiones
Iacobus Wales

[thumb|upright=0.5|left|[Francofurtum ad Moenum|Francofurti ad Moenum 2005.]]

**Iacobus Donal** (vulgo *Jimbo*) **Wales** (natus *Jimmy Donal Wales* die 7 Augusti 1966) est negotiator interretialis Americanus, qui conditor adiutorque Vicipaediae, encyclopediae interretialis non lucrativae,  et Wikia, lucrativae ministerii hospitialis interretialis, innotuit.

[thumb|upright=0.8|Wales in *CeBIT Global Conferences* ([Wikipedia Zero) anno 2014.]]
[thumb|upright=0.6|Wales in [Wikimania colloquio anno 2016.]]

## Vita
Natus est Huntsville in urbe Alabamae, ubi Scholam Randolphianam frequentavit. Deinde gradus baccalaurei ab Universitate Alburniana et magistri ab Universitate Alabamiense accepit. Etiam gradum doctoralem prosequi coepit, sed rem non confecit. Die 15 Ianuarii 2001 cum Laurentio Sanger aliisque negotiatoribus Vicipaediam constituit et inceptus princeps fautor fit. In collegio Vicimediorum servit. Nunc Londinii habitat.

Ipse Obiectivismum acriter sustinet, et se adsectatorem libertarianismi appellavit.

## Notae 
## Bibliographia 
*Garside, Juliette. 2014. Jimmy Wales: digital champion of free speech. *The Guardian,* 3 Augusti.
*Meyer, Susan. 2013. *Jimmy Wales and Wikipedia.* Novi Eboraci: The Rosen Publishing Group, Inc. ISBN 9781448869121.
*Moggridge, Bill. 2010. *Designing media.* Cantabrigiae Massachusettae: MIT Press. ISBN 9780262014854, ISBN 0262014858.
*Poe, Marshall. 2006. The Hive. *The Atlantic Monthly* 298, no. 2 (September): 86–94. Textus interretialis.

## Nexus externi 
* De Iacobo Wales linguis multis.
* *Jimmy Wales,* ephemeris interretialis.
* Jimmy Wales apud *Bloomberg Businessweek.*
* usoris pagina apud Wikipediam Anglicam.

Categoria:Alumni Universitatis Alabamensis
Categoria:Alumni Universitatis Auburn
Categoria:Computatores
Categoria:Encyclopaedici
Categoria:Eruditi Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Alabamae
Categoria:Vicipaedia
Bithynia et Pontus

[thumb|upright=1.5|Provinciae Romanae [Traianus|Traiano imperatore (117 p.C.n.)]]
**Bithynia et Pontus** nomen est provinciae Romanae in Anatolia septentrionali occidentalique creata 74 a.C.n., quae Proponti, Bosphoro Thraciano, et Ponto Euxino attingit. Hodie est pars Turciae septentrionalis.

Saeculo II a.C.n. regnum Bithynia sedem magnam habuit inter monarchias minores Anatolianas, sed ultimus rex, Nicomedes IV, non potuit se sustinere contra Mithridaten VI Ponticum, et postquam Senatus Romanus eum in regnum restituit, regnum testamento Rei Publicae Romanae legavit (74 a.C.n.).

Provincia Bithynia et Pontus anno 64 a.C. instituta est e collatione  provinciae Bithyniae (prius regnum) cum partibus quibusdam regni Pontici Mithridatis VI. Lex administrandae provinciae nomine *lex Pompeia* (nomen traxit ab imperatore Romano Gnaeus Pompeius Magnus, hieme 63/62 a.C. lata est. E tempore Augusti Bithynia et Pontus provincia erat populi Romani. Per primam partem saeculi II saepe a legatis imperialibus administrabatur, quorum notissimus est Plinius minor, annis 103–105, imperatore Traiano; cui Plinius epistulas crebriter scripserat e quibus res de provincia gerenda discere licet.

Caput provinciae vetus urbs regalis Bithynici regni, Nicomedia, facta est, cui autem semper cum Nicaea de principatu urbium certandum fuit. Vespasiano imperatore, verisimiliter anno 73, quae antea nominabatur *civitas libera et foederata* Byzantium provinciae attributa est.
Recompositione provinciarum imperatoris Diocletiani facta anno 295 Bithynia et Pontus in provincias Bithynia, Paphlagonia et Diospontus divisa est.

## Fasti legatorum
Tempore reipublicae liberae fuere proconsules :
*Marcus Aurelius Cotta 73-71 a.C.n.
*Quintus Marcius Crispus 45-44 a.C.n.
*Lucius Tillius Cimber 44-42 a.C.n.
*Gnaeus Domitius Ahenobarbus 37-35 a.C.n. aMarco Antonio designatus.
Deinde provincia a legatis Augusti pro praetore administrabatur. Hi inter alios fuerunt:
*Lucius Iulius Marinus Caecilius Simplex anno 89
*Lucius Iulius Marinus Caecilius Simplex annis 96/97 - 98/99
*Gaius Iulius Cornutus Tertullus - 111
*Gaius Plinius Caecilius Secundus 111 -
*Lucius Hedius Rufus Lollianus Avitus 159 - 165
*Marcus Didius Iulianus inter annos 185 et 189
*Lucius Egnatius Victor Lollianus anno 220 - ?

## Bibliographia 
* Tenney Frank, *Roman Imperialism*. Novi Eboraci: Macmillan, 1914 Textus apud archive.org
* Tenney Frank, ed., *An Economic Survey of Ancient Rome*. 6 voll. Baltimorae: Johns Hopkins University Press, 1933-1940
* A. H. M. Jones, *The Later Roman Empire 284-602; a social, economic and administrative survey*. 3 voll. Oxoniae: Blackwell, 1964
 		 

Categoria:Provinciae Romanae
Categoria:Bithynia
Categoria:Pontus
Accentus

**Accentus** , quod nomen dictum est ab praefixu *ad* et nomine *cantus* , est modus pronuntiandorum verborum vel premendarum quarundam syllabarum.

Tres accentus qui inveniuntur in lingua Graeca sunt *acutus* ("quod acuat et erigat syllabam", secundum Isidorum, vide infra), *gravis* ("quod deprimat et deponat"), *circumflexus* ("qui de acuto et gravi constat").

In verbis Latinis quae de pluribus syllabis constant, accentus cadit in syllaba paenultima, cum paenultima longa est; secus cadit in syllaba antepaenultima.

Notae accentus linguae Latinae non scribuntur, Graecae autem antiquae scribi solent hoc modo:
* accentus acutus: ά 
* accentus gravis: ὰ
* accentus circumflexus: ᾶ

## Nexus externus 
* Isidorus Hispalensis, Etymologiarum libri XX, liber primus, caput 18

## Notae 

Categoria:Pronuntiatus
Categoria:Linguistica
Onoda Hiro

**Onoda Hiro** (19 Martii 1922 Kainan, Wakayamaënsis - 16 Ianuarii 2014 Tokium) fuit miles Iaponicus qui Bello Mundi II iampridem confecto credebat dolum hostis fuisse et pugnare pergit. In 1974 olim eius imperator ex Iaponia iter fecit mandatum libere ex officio. Fere triginta annos manebant Philippinis. Pneumonia mortuus est 16 Ianuarii, 2014, Tocio.

* Iaponia

## Notae 
Categoria:Milites Iaponiae
Categoria:Nati 1922
Categoria:Participes secundi belli mundani
Categoria:Mortui 2014