open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hucbertus Leodiensis

]] 
**Hucbertus Leodiensis** sive *Hubertus* (Batavice: *Hubertus van Luik*, Francogallice: *Hubert de Liège*; natus circa annum 655 Tolosae, mortuus die 30 Maii 727 fortasse Furae) sanctus Francicus et episcopus fuit.
## Vita
Filius Bertrandi ducis Aquitaniae, comes palatinus in aula regis Theuderici III fuit antequam apud Pippinum Heristaliensem degeret. Uxore defuncta mundi vanitatem reliquit et nominatus est a papa Sergio I episcopus Atuatici.

Venator entheus, cum inter cornua cervi aurea crucem inspexisset, libentiam in venando in perpetuas aeternitates reiecit. Tunc venatorum patronus factus est. Stola eius, ut fertur, remedio optimo contra morsus canum rabiosorum est.

Die 3 Novembris, quo Hucbertus inter sanctos elevatus est, multis in locis festa magna dantur et venaturae celebrantur.

## Nexus externi
*de Huberto in Lexico sanctorum oecumenico
## Notae
Fratres puritatis

**Fratres puritatis** (Arabice: *اخوان الصفاء* = iḫwān aṣ-ṣafā’) ordinem quendam religiosum formaverunt, cui in animo erat promotio eruditionis et illuminismi. Ante omnia autem reconciliatio inter fidem religiosam et scientias fieret.

Nobis conservata est illorum encyclopaedia in partibus LI divisa, quae universitatem rerum sciendarum redderet e.g. de propaedeutica, logica, psychologia, philosophia naturali, anthropologia, harmonia mundi. Philosophia eorum mixtura e doctrina Aristotelica cum elementis neoplatonismi et neopythagorismi.

Sedes ordinis prior Basrae fuit.
## Nexus externi
* ismaili.net: The Brethren Of Purity 
*Vicifons
*Eisler, Rudolf: *Philosophen-Lexikon*. Berolini 1912, p. 388-389 (hic in interreti)
Leges Norimbergenses

Leges Norimbergenses (Germanica: *Nürnberger Gesetze*) erant series legum in Germania nazistica 15 September 1935 quis anathemaverunt ad convenium proprium Diaetae Regni Germanici (Germanica: *Reichstag*) consulveruntur.  Leges fuerunt Lex Custodiae Sangue Honorisque Germanicae, qui anathemavit matrimonias inter judaeos gentilibusque, coetum opscaenum inter judaeos gentilibusque, quoque auctoramento feminarum gentilium in domibus judicae qui non ad minimum quadraginta quinque annos habet; et Lex Civitatis Regni, ut nemo praeter personae sangue germanici patiebantur civitatem germanicam habere.  14 November 1935 legem tertiam, diciens quis in classe "judicorum" fuerunt, et in illa die leges duae priori egeruntur.  26 December 1935, amplius leges extendiens anathema athinganis et africanis consulveruntur.  Nam, quod contortiones diplomaticae, executionem legis 1936 Olympici aestivi postposuerunt.

Leges Norimbergenses Judaeorum Germanicorum gentem ambis caete hominium oeconomiceque adflictaverunt.  Multes Judaeos capientur per Gestapo Schutzstaffelque et emissiveruntur ad campis laboris, ubi multes tandem cidisse essent.  Multes leges anathemans Judaeos ab negotios professionalibus, sicut Medici, Consules (legati), et libres auctorum judicorum publice cremaveruntur.

Categoria:Historia Germaniae
Categoria:1935
Categoria:Norimberga
Antiphon sophista

thumb|Nonnulli versus Antiphontis *De Veritate* in vetere papyro
**Antiphon** sophista fuit Socratis aequalis qui Athenis quinto saeculo a.C.n. floruit. Ex eius scriptis tantum fragmenta supersunt sive a Stobaeo in *Florilegio* aut in Suda aut a grammaticis nobis servata  sive ex papyris Oxyrinchis restituta. Tituli traditi sunt *De Veritate* (Περὶ ἀληΘείας), *De Concordia* (Περὶ ὁμονοίας), *Politicus*. Etiam de somniorum interpretatione disseruit atque prodigiorum interpretationi (τεραοσκόπος)  operam dedit. Utrum idem sit atque orator Antiphon Rhamnusius anno 411 a.C.n. mortuus necne eruditi inter se disputant.

Sophistae pretio iuvenes docebant. In *Memorabilibus* Xenophontis Antiphontem discipulos Socratis ad se adlicere conantem videmus. Quibus coram magistrum eorum rogabat num tam nihili sapientiam suam aestimaret ut eam gratis occurrentibus doceret. Poeta comicus Plato quoque Antiphontis avaritiam in theatro irriserat.

In tractatu *de Veritate* naturam legibus hominum consensu in civitatibus vigentibus opponit. Ostendit enim leges  homines se spernentes punire quidem posse, sed  eos qui se diligenter observarent nec adiuvare nec a malis tueriː ita naturales leges humanis potentiores sunt.
## Editiones 
*Gerard J. PENDRICK (Ed.), *Antiphon the Sophist. The Fragments.* Cambridge university Press, 2002 Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica Nonnullae paginae apud Guglum librorum
* Collection des Universités de France (1923, a Ludovico Gernet curata)ː ''Discours suivis des Fragments d'Antiphon le sophiste*, Parisiis, Les Belles Lettres. Textus Graecus, versio Francogallica, apparatus criticus.

## Plura legere si cupis 
*Catherine Darbo‑Peschanski, "Antiphon  : la nature avec la loi et sans l’ intérêt personnel", *Philosophie antique,* 2013ː 173-223
*Elisabeth Kouki, "Antiphon : devin, sophiste, cuisinier de paroles", *Recherches en psychanalyse*, 2010ː 96-101
*David Levystone, "Antiphonː indifférence de la nature, misère des lois humaines", *Phoenix*, 2014ː 258-290
*David J. Riesbeck, Nature, Normativity, and Nomos in Antiphon fr.44, *Phoenix'', 2011ː 268-287

## Notae 
## Nexus externi 
*Treccani; Antifonte sofista

Categoria:Auctores Graeci
Categoria:Scriptores Graeciae
Categoria:Sophistae
Georgius Henricus Macheleid

]] 
 cui olim nomen erat *Georg-Macheleid-Regelschule*]]
**Georgius Henricus** vulgo *Georg Heinrich* **Macheleid** (natus die 16 Octobris 1723 Cursdorf in Circulo Saalfeld-Rudolstadt, mortuus die 7 Martii 1801 Schwarzburg) theologus atque institor Germanicus fuit. Inventor posterior porcellani habetur qui fabricam *Älteste Volkstedter Porzellanmanufaktur* Rudolphopoli condidit. 
## Vita 
Filius fabri lignarii iuventutem ad Silvam Thuringiensem peregit. Theologiae ad Universitatem Ienensem studens scientias naturales magis magisque suas fecit. Studiis finitis nonnullos annos praedicatoris munere fungebatur. Anno 1755 autem se ex animarum cura recepit ut omnino (re)inventioni porcellani vacaret una cum Ioanne Friderico Böttger et Gualterus de Tschirnhaus. Triennio post methodum novam invenit ad fictilia ista conficienda. Locus experimentorum ei praelatus molendinum *Mankenbachsmühle* in meridie vici Sitzendorf erat. 

Dux Schwartzburgensis-Rudolphopolitanus Ioannes Fridericus privilegium cessit de porcellanis faciendis; inde anno 1760 pote erat manufacturam aperire. Mox autem (1762) a Sitzendorf itum est Volkstedt apud Rudolphopolim ubi facultates meliores esse videbantur. Anno 1764 Macheleid ipse officinae rectionem tradidit et dux emeritorium ei reservavit. 

Macheleid sibi casulam modicam ad collem Trippstein erigi iussit in altitudine 504 metrorum. Qui locus nunc ad excursiones invitat et despectus bellos in vallem praebet. Schola in Sitzendorf anno 2012 clausa nomine Macheleid honorata est.

## Nexus externi 
* Huschke, Wolfgang, "Macheleid, Heinrich" apud: *Neue Deutsche Biographie* 15 (1987), p. 612-613 (hic in interreto)
*societas amicorum "G.H. Macheleid"

## Notae
Museum instrumentorum vitreorum (Cursdorf)

**Museum instrumentorum vitreorum** (Theodisce: *Historisches Glasapparatemuseum*) invenitur Cursdorf in circulo Saalfeld-Rudolstadt in Germania (via Ortsstraße 23). 
 
Vicum Cursdorf antiquitus centrum apparatuum vitreorum conficiendorum esse constat: ex anno 1903 por experimentis physicis chemicisque res fabricatae sunt. Collectores anno 1999 primo convenientes post triennium locum catastis dignum in domo demarchi repperunt. 
## Collectiones
Quattuor in conclavibus multitudo rerum admirationi prostant, e.g. et laboratoriorum vitrea et tubi vacuorum gignendorum. Phaenomena gasii descaricandi usque annos 1850 vix momenti exploratorii fuerunt. Quod mutaum est cum anno 1857 Iulius Plücker, mathematicus et physicus Bonnensis notiones Henrici Geißler rursus prehendebat atque provehebat. Saepissime autem antlia vacuorum usus est, quam olim Geißler excogitaverat. Mox autem machinas istas sequebantur recentiores tubi spectro acti. Ecce viri qui nova identidem poliebant: Guilelmus Hittorf, Eugenius Goldstein, Henricus Hertz, Guilelmus Crookes, Philippus Lenard, Iosephus Ioannes Thomson. Procul duio inter viros istos Gulielmus Conradus Röntgen excellit, qui anno 1895 novam radiorum speciem detexit. 

Alia fundamenta saeculo XIX exeunte et aurora saeculi XX inventa  usque hodie in electronica, illuminatione, datorum transmissione efficacia sunt et hominibus serviunt. 

Tubi citati autem multa decennia in praelectionibus universitariis et disciplinis scholasticis usui fuerunt. In museo nostro pulchriores inspiciantur. Testimonia sunt et elegantiae et utilitatis.

## Nexus externi  
*situs proprius 
*domus Henrico Geißler dedicata in vico Neuhaus am Rennweg
Cursdorf

thumb|left|upright=0.8|Locus medio in vico.
[thumb|upright=0.8|[Statio ferriviaria cum hamaxostichis evecturis.]]
 est vicus in Circulo Saalfeld-Rudolstadt in Germania, ubi a.d. Kalendas Ianuarias 2022 homines 594 habitabant.

Demarchiam tenet Franciscus Eilhauer (factionis democraticae Christianae); pagus autem altitudinem 690 metrorum habet.

## Historia 
Magni momenti erat lignorum commercium et apparatuum vitreorum technicorum fabricatio. De quo testimonium datur in Museo instrumentorum vitreorum. Traditio vitrorum tractandorum nostris diebus ornatui tantummodo continuatur. 

*Oberweißbacher Bergbahn,* statio viae ferratae montanae, hic terminatur, quae Obstfelderschmiede in valle rivuli Schwarza initium habet.

Res periegetica et athletica florent, non solum aestate, sed etiam hieme. Olim vel desultura nartatoria enixe colebatur. Incolae sepulcretum habent ecclesia propria carentes.

## Incolae noti 
*Georgius Henricus Macheleid, theologus et porcellanorum effector
  
## Nexus externi 
*situs proprius communitatis administratoriae *VG Schwarzatal* ad quam Cursdorf cum aliis vicis attinet

## Notae 
Categoria:Circulus Saalfeld-Rudolstadt
Categoria:Urbes Thuringiae
Manuela Roka Botey

**Manuela Roka Botey** (anno 1973 nata) est erudita et politica Guineae Aequinoctialis.

In oppido Bariobé pagi Baney insulae Bioko nata, alumna est pontificiae universitatis Urbaniana, ubi operibus missionariis, et  Universitatis nationalis eruditionis longinquae Hispanicae, iuxta quam educationi studuit; quae studia apud universitatem Compluti urbis persecuta est. Ibi gradum doctoris anni 2015 ascendit.

Praeceptrix scholarum professorque studiorum superiorum operam dedit. Rectrix vicaria facta est facultatis litterarum scientiarumque socialium universitatis nationalis Guineae Aequinoctialis. A mense Augusto 2022 ministra ab eruditione athletismoque meruit; die 1 Februarii 2023 prima ministra creata est, iussu praesidis Theodoro Obiang Nguema Mbasogo. Successorem tamquam ministrum eruditionis habet Clementem Engonga Nguema Onguene.

## Notae 
## Nexus externi 
* "Primeira mulher chefe de governo é nomeada na Guiné Equatorial" (1 Februarii 2023)
* "Entrevista a Manuela Roka Botey, premio Mujer Ideal 2019" (1 Februarii 2020) apud *Ahora EG*

Categoria:Nati saeculo 20
Categoria:Homines vivi
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Ministri eruditionis
Categoria:Professores Universitatis Nationalis Guineae Aequinoctialis
Categoria:Politici Guineae Aequinoctialis
Categoria:Incolae Bioko
Categoria:Alumni apud Urbanianam
Categoria:Alumni Universitatis Compluti Urbis
Categoria:Alumni Universitatis Nationalis Eruditionis Longinquae (Hispania)
Borjana Krišto

**Borjana Krišto**, cognomine nativo *Krželj* (Cleunae nata die 13 Augusti 1961) est politica Bosniae et Herzegovinae. E familia Croata orta, alumna est facultatis iurum Banialucensis. Praeses consilii ministrorum die 25 Ianuarii 2023 facta est.

## Nexus externi 
* Azem Kurtic, "Bosnia Finally Forms State-Level Government" (25 Ianuarii 2023) apud *Balkan Insight*

Categoria:Nati 1961
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Bosniae
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Alumni Universitatis Banialucensis
Henricus Geißler (vitrearius)

**Henricus** vulgo *Heinrich* **Geißler** (natus die 26 Maii 1814 Neuhaus-Igelshieb in Circulo Sonneberg, mortuus die 24 Ianuarii 1879 Bonnae) mechanicus, inventor et vitrearius Germanicus fuit.

## Vita
Postquam Mainingiae artem vitrorum conficiendorum edidicit rectio regia Nederlandica eum laboribus mechanicis-scientificis quibusdam praeposuit. Anno 1854 Bonnae officinam condidit ubi novi et insigniti apparatus chemici physicique efficerentur.

Geißler in campo mechanicae physiciae inventor optimus exstabat et exploratores instrumentis affabre excogitatis dotare solitus est. Inter quae valde noti sunt tubi *(Geißlersche Röhre)* qui postea ad lumen fluorescens displicati sunt. Inde etiam reinventio antlia hydrargi successit. Ut collegae liquamina alcoholica facilius rusparentur instrumentum mensurae vaporae *(Vaporimeter)* construxit.
## Honores
*Anno 1868 Bonnenses eum doctorem honoris caussa declaraverunt.
*Cursdorf in Thuringia in Museo instrumentorum vitreorum memoria eius colitur.  

## Nexus externi
*Wißner, Adolf, "Geißler, Heinrich" apud: *Neue Deutsche Biographie* 6 (1964), p. 159 (hic in interreti)
*tubi historici ad instar luminum Geißler fabricati
Chen Chien-jen

**Chen Chien-jen**, litteris Sinicis 陳建仁 *Chén Jiànrén* (in suburbiis Kaohsiung die 6 Iunii 1951 natus), est epidemiologus et politicus rei publicae Sinarum. Filius magistratus municipalis, religioni Catholicae haerens, alumnus est universitatum Nationalis Taiwanensis et Hopkinsiensis.

Minister a valetudine a die 18 Maii 2003 usque in diem 1 Februarii 2005 meruit, primo ministro Yu Shyi-kun: eis annis contra epidemiam SARS bono successu egit etiamsi Ordo mundi sanitarius adiumenta rei publicae Sinarum praebere recusavisset. Iterum recenter, pandemia COVID-19 saeviente, Chen Chien-jen  (qui praeses vicarius a die 20 Maii 2016 quattuor annos fungebatur) defensionem Taivanensium bene dirigebat.

Primus minister rei publicae Sinarum die 31 Ianuarii 2023 factus est, praeside Tsai Ing-wen.

## Bibliographia 
* David Cyranoski, "Taiwan left isolated in fight against SARS" in *Nature* vol. 422 (2003) p. 652
* Shelley Shan, "Ex-vice president to be next premier" in *Taipei Times* (26 Ianuarii 2023)

Categoria:Alumni Universitatis Hopkinsiensis
Categoria:Alumni Universitatis Nationalis Taiwanensis
Categoria:Gubernatores civitatum
Categoria:Incolae Taivaniae
Categoria:Medici Sinarum
Categoria:Ministri valetudinis
Categoria:Politici Sinarum
Circulus terrae Sonnebergensis

thumb|Circuli collocatio in Germania.
[thumb|upright=0.6|Circuli terrae Sonnebergensis [insigne.]] 
**Circulus terrae Sonnebergensis** (Theodisce *Landkreis Sonneberg*) invenitur in Thuringia meridiana, ad culturam Franconiae spectans. Minimus est et quoad aream et quoad incolarum numerum inter circulos Germaniae Orientalis; autumno anni 1990 conditus est, et eius caput est Sonneberga.

Die 12 Decembris 2013 consensu omnium in conventu delatum est de unione cum regione metropolitana Norimbergensi in continuatis quibusvis cooperationibus.

Anno  2021, incolas 56.504 habuit. Civilis circuli commissarius ex anno Ioannes Petrus Schmitz est.

Neque oeconomia neque agricultura Sonneberga in circulo valde floret. Olim exercebantur terra colorifera, aureum, ferrum, carbo, ardesia.

## Nexus externi
*Situs proprius.
*

## Notae
Sonneberg 
!
Depositorium Benary

thumb|Museum pressorium in via Businessstraße Erfordiae.
**Depositorium Benary** (Theodisce *Benary-Depot*) est pars domus argentariae magnae Erfordiae in Germania, quae in via Brühler Straße 37 sita est. Partim museali in usu est. 

## Aedificium 
Oeconomicus Erfordiae flos valde de commercio tam horticulturali quam seminario dependit. Inter huius materiae institores mentionis digni sint Christianus Reichart, Iacobus Platz, Christophorus Schmidt et Niels Lund Chrestensen. Praeterea Ernestus Benary gravis erat, qui aedibus nomen dedit. Horticultorum Europaeorum maior fuisse dicitur, qui novam et inusitatam methodum mercium quoquoversum expediendarum adoptavit atque lucrative peregit. Anno 1865 eius familia hecatometra quadrata XX arvorum possidebat. Itaque anno 1897 haud procul a villa et grapheo horreum magnum erectum est. 

Aedificium quattuor tabulatorum frontem teguliciam habet cum ornamentis recentioribus. In restaurationibus elementa structilia lignea interiora reinveniri potuerunt; tunc anabathrum additum est itaque ex anno 2001 usui culturali nihil iam obstabat.

## Musea
### Museum typographicum
Ante mensem Aprilem 2001 expositio in Cella Gutenbergensi, quae dicebatur, in via Johannesstraße mundum impressionis montrabat quoniam operarii domus editoriae *Fortschritt* res multas collegerant. Proh dolor autem anthologica machinarum ex anno 1982 inspici non iam poterat. Anno 1994, Museum Municipale Erfordiae res istas annorum inter 1860 et 1930 acquisivit. Quoniam spatium in depositorio Benary restaurationibus perfectis promptum erat, impressionis collectio pretiosa eo venit. Deinceps numerus expositarum rerum (e.g. prelorum) assidue crevit.

## Museum Oceani Pacifici
Gulielmus Knappe, minister coloniae et collector, pretiosa multa ad cultum atque humanitatem incolarum Oceani Pacifici spectantia magistratui Erfordiensi anno 1889 vendiderat, ut nunc in depostorio Benary inveniuntur res quae olim in Museo Laographico Thuringiesi videri poterant. Ibi navigium Samoanum pulcherrimum aspici potest.

#### Collectio Kämmerer
Denique collectiones familiae Kämmerer e Museo Anger ad depositorium transportari iussum est. Anno enim 1996 Ioannes Helmutus Kämmerer supellectiles, imagines, vasa vulgo publicari siniverat.

## Nexus externi 
*pellicula de museo
*quid novi sit in Museo municipali
*imagines musei in Depositorio Benary siti
Aieleta Gundar Gosen

thumb|Aieleta Gundar Gosen anno 2021.
**Aieleta Gundar Gosen** (Hebraice  *Ayelet Gundar-Goshen*; Telavivi nata anno 1982) est scriptrix Israelica.

## Vita 
Aieleta Gundar Gosen psychologiae in Universitate Telavivensi deindeque cinematographiae et scripturae cinematographicae in *Sam Spiegel Film and Television School* Telavivi studuit. His temporibus praeter fabulas cinematographicas mythistorias scribit.

## Opera 
*  *Nox una, Markovic*
* . *Leones excitare*
* . *Mulier mendax et urbs*
* *. Translatio*

## Notae 
## Bibliographia 
* Ruth Gilligan: *Waking Lions by Ayelet Gundar-Goshen review - a restrained, serious story of secrets and extortion*. In: *The Guardian*. Publicatum die Martii 2016, aperitum die 11 Februarii 2023 (lingua Anglica).

Categoria:Alumni Universitatis Telavivensis
Categoria:Auctores Hebraici
Categoria:Scriptores Israelis
Categoria:Scriptores mythistoriarum
Franciscus Seraphinus Exner

**Franciscus Seraphinus** vulgo *Franz Serafin* **Exner** (natus die 28 Augusti 1802 Vindobonae, mortuus die 21 Iunii 1853 Paduae) philosophus Austriacus fuit.
## Vita
Postquam Vindobonae et Papiae iuribus studuit, philosophiam amplexus est. Ibi se ad scholam Ioannis Friderici Herbart vertit. Ex anno 1827 philosophicus magister adiunctus in Alma Matre Rudolphina Vindobonensi erat. Inde ab anno 1832 professor ordinarius Pragensis creatus est. Anno 1845 eum vocaverunt Vindobonam in commissionem studiorum et ex anno 1848 consiliarius ministerii factus est. 

Cum Arminio Bonitz programma fundamentale paedagogicum »Entwurf der Organisation der Gymnasien und Realschulen in Österreich« exaravit. Anno 1848 cooptatus est in Academiam scientiarum Austriacam. Munere commissarii ministerialis Langobardensis naturae concessit.

Cum non multa scriberet, tamen multum effecit. Mentionis dignum sit opus hoc: »Die Psychologie der Hegelschen Schule« (Lipsiae 1842–44). Exner intermediatore philosophia Herbertiana in Austriam venit, cui adhaerebant discipuli Franciscus Carolus Lott, Robertus de Zimmermann, Gulielmus Fridolinus Volkmann, Iosephus Gulielmus Nahlowsky. Propaedeutice gymnasiis quoque doctrinae eius utiliter influebant.

## Nexus externi
*Meister, Richard, "Exner, Franz" apud: *Neue Deutsche Biographie* 4 (1959), p. 698-699 (hic in interreti)
*Eisler, Rudolf: *Philosophen-Lexikon*. Berolinum 1912, p. 163 (hic)
Cellula satelles

thumb|Cellulae satellites circa neuronum corpora.
**Cellulae satellites** sunt parvae cellulae gliales quae in systemate nervoso peripherico circa neuronum corpora in ganglionibus circumstant atque ea protegunt. Eorum munus nondum satis compertum est. 

## Plura legere si cupis 
* Menachem Hanani, "Satellite glial cells in sensory ganglia: from form to function, *Brain Research Reviews*, 2005ː 457-76

Categoria:Systema nervosum
!
Albanus Stolz

**Albanus Isidorus** vulgo *Alban Isidor* **Stolz** (natus die 3 Februarii 1808 Bühl, mortuus die 16 Octobris 1883 Friburgi) theologus et scriptor catholicus Germanicus fuit.

## Vita
Anno 1833 in sacerdotium ordinatus ex anno 1843 calendarium in multis vulgatum »Kalender für Zeit und Ewigkeit« edidit. Friburgi in seminario sacerdotali repetitor factus erat. 

Ex anno 1847 autem iam professor theologiae pastoralis et paedagogiae creatus est. Maxime in plebe effecerunt opera ascetica et ecclesiastica-politica eleganter conscripta.

Inter eius libros maiorea sint mentionis digna hi: »Spanisches für die gebildete Welt« (editio decima, Friburgi 1903), »Besuch bei Sem, Cham und Japhet« (editio octava, Friburgi 1905), ambo ex itineribus factis; »Legende« (editio undecima, Friburgi 1895). Plura opuscula in idiomata peregina redacta sunt. 

## Notae
*Vicifons
*nexus apud DDB
**Herders Conversations-Lexikon*. Friburgi 1857, tomus 5, p. 345-346 (hic in interreti)
Hōnen

[thumb|upright=0.8|left|[Statua Hōnen.]]
**Hōnen** Shōnin (Iaponice: *法然*; natus 1133; mortuus 1212; appellabatur etiam *Genku*) fuit sacerdos et philosophus Iaponicus. Jōdo-shū scholam in traditione Amidismi condidit. In hodierna Iaponia multae asseclae sunt; tempore autem suo, Hōnen persona valde nota et valde disputata in Buddhismo fuit.

## Vita 
Honen Shōnin factus est monachus ea gratia quod pater suus quaesiisset: "rancorem noli portare, sed inquire viam salutis et pro occisos, et pro occidentes." Post viginti quinque annos praxis in monte Hiei, is invenit versum qui redemisset omnes sine exceptione in Commentario de Sutra Meditationis Magistri Shandao: "Tota cum intentione invoca Nomen Amidae Buddhae—gradiendo, astando, sedendo, sive iacendo—et noli considerare tempus. Invocatio Nominis Amidae Buddhae definitur "Praxis Proprie Stabilita" nam ea concordans Voto Primigeno Amidae est. Posthac anno 1175, Jodo Shu scholam fundavit.

## Nexus externi 
* De vita.

Categoria:Incolae Iaponiae
Categoria:Philosophi Buddhistici
Donatismus

]]

**Donatismus** fuit factio schismatica Ecclesiae perquam contraria quae saeculo IV in Africa Septentrionali vigebat. Indisplicinatio et immodestia asseclis in odio esse videbatur neque martyres in istis circulis aberant.
## Historia
Caecilianus, cum anno 311 Carthaginis episcopus electus esset, a turma quadam vehementer infestatus est. Causa fuit ordinatio ex manibus viri qui olim ipse persecutionis tormentorum perpessionis incapax erat. Quem gregem duxit episcopus Donatus Carthaginensis. Constantinus Magnus petivit a Miltiade ut accusationem Caeciliani demitteret. Quod et Arelate patres conciliarii anno 314 proclamaverunt atque perpetraverunt. 

Anno 316 Mediolani Constantinus litigatores convenit, ut Caecilianus denuo deculpatus declararetur. Inde fana donatistarum clausa sunt et episcopi donatismo faventes exsulati sunt. Immo persecutio insequens eorum superstitionem et tenaciam auxit et tubera religionis periculosa germinavit. Quia donatistae una cum circumcellionibus vagantibus, ascesim colentibus et mendicantibus coaluerunt. Ad Christi vitam abstemiam imitandam, ut illi simulabant, incolas Africae Septentrionalis terrebant et in rebellionem contra auctoritates exstimulabant. Unde se ipsos *agonisticos* et *milites Christi* appellare solebant.
Res publica armis se defendere debere patuit; diu pugnatum est. Augustinus Hipponensis partim scriptis partim disputatione magna anno 411 habita rem decernere iuvit. Commissarius imperialis in disceptatione citata finem rebellionum declaravit; tamen porro vi contra haereticos agere necesse fuit. Revera omnia usque invasionem Vandalorum et Araborum in ancipiti manserunt. 

In historia ecclesiastica tum primo catholicismus/orthodoxismus et haeretici copulati duello colliserunt. Separatus omnis inde pugnandus debellandusque habebatur. Tunc decisio facta est non solum de tolerantia theologorum falsorum in gremio ecclesiae sed etiam de spe sacramentorum a persona legitima sed indigna datorum.

## Nexus externi
*de donatistis in Lexico oecumenico sanctorum
*Sebastianus Buck in pagina veteribus christianis dedicata
## Notae
Terrae motus Turciae et Syriae anno 2023

[thumb|[Aedificium|Aedificia destructa Amidae in urbe.]]
**Terrae motus Turciae et Syricae anno 2023** fuit terrae motus magnitudinis 7.8 et 7.5, quod Gaziantep in urbe Turcica die 6 Februarii 2023 factus est, cum alio seismo die 20 Februarii, plus quam 44,000 homines in Turcia et in Syria necans. Et peticulum victimae hypothermiae est. Hic terrae motus est pessima ruina naturae post terrae motum Smyrnae anno 1999 et terrae motum Erzincan anno 1939.

Recep Tayyip Erdoğan, praeses Turciae, statum emergentiae et ius militare declaravit, et terrae motum ruinam pessimam post rem anno 1939 fuisse dixit.

Societates inter gentes, sicut OTAN ac civitates Unionis Europaeae, Civitates Foederatae, Canada, et Iaponia auxilium humanitarium mittere declavit.

## Notae 
Categoria:Historia Turciae
Categoria:Syria
Categoria:Terrae motus
Categoria:2023
Margareta Reichardt

**Margaretha Reichardt** (nata die 6 Martii 1907 Erfordiae, mortua ibidem die 24 Maii 1984) textilium artifex Germanica fuit. Assecla maximi momenti motionis Bauhaus habetur. 

## Vita 
Reichardt in artibus erudita est in urbe natali in Schola operationum philotechnicarum. Annis inter 1926 et 1931 Dessaviae studuit, antequam ipsa res limatas pro pecunia ad vitam sibi reperiendam conficeretur. Anno 1933 Erfordia filiam suam revidit. Multi tesseras et tapetia tam parietum quam pavimentorum diligebant, ex quibus industria autem raro merces produxit. Anno 1937 in expositione mundana Lutetiae celebrata palmas tulit. Inde musea, theatra, instituta publica artificia eius acquirere coeperunt. In necrologo Hubertus Hoffmann professor attentionem dirigebat in artes gravas pro motione Bauhaus generatim: Margaretham Reichardt tempore moratricem gravitudine textriculam Bauhausianam summam factam esse.

## Honores et museum
Erfordiae in tribu Bischleben (Am Kirchberg 32) laboratorium eius invenitur, ubi profestrix multos discipulos docebat. Conradus Püschel architectus domum anno 1939 fecerat voluntatibus dominae respectis. Ex anno 1992 ad Museum Anger attinet et vocantur et artifices et adiutores voluntarii ut ibi expositiones explicent disponantque. Casa iam anno 1987 monumentum technicum declarata erat, in qua habitatio artificis in statu originali servari potuit. Frequentia vulgi tamen minor esse dicitur museo vix noto. 

## Bibliographia
* Angermuseum Erfurt et Arbeitsgruppe M. Reichardt (edd.): *Margaretha Reichardt 1907–1984. Textilkunst*, Erfordiae 1995
* Eichhorn, Herbert (ed.): *KinderBlicke: Kindheit und Moderne von Klee bis Boltanski*, Ostfildern-Ruit 2001
* Galerie am Sachsenplatz (ed.): *bauhaus 6*, Lipsiae, p. 87

## Nexus externi 
* descriptio paucis verbis

## Notae
Gulielmus Otho Späte

**Gulielmus Otho** vulgo *Wilhelm Otto* **Späte** (natus die 19 Novembris 1852 Kayna/Saxoniae et Anhaltii, mortuus die 15 Octobris 1925 Ienae) sculptor et latomus Germanicus fuit. 
## Vita
E familia sculptorum oriundus Academiam artium Berolinensem frequentavit. Inter opera eminet statua *Regis alforum* (Theodisce: *Erlkönig*) quam Ienae admireris. Quae allusionem in eiusdem nominis carmen epicolyricum facit, quod Ioannes Volfgangus Goethius anno 1782 pepigerat. Figura anno 1891 priorem exsarciebat iussu possessorum Castelli Thalstein. 

In Museo Vimariae Novae autem effigiem praefecti militum de Tümling creavit.

## Notae
Fridericus Preller

thumb|Fridericus Preller senior.
**Fridericus**  vulgo *Friedrich* **Preller** senior (natus Ysenaci die 25 Aprilis 1804; mortuus Vimariae die 23 Aprilis 1878) fuit pictor et rasor Germanicus.

## Vita
[thumb|upright=0.8|left|[Statua Friderici Nietzsche ante imagines Homericas Friderici Preller in Museo Vimariae Novae.]]
Filius crustularii plures annos gymnasium illustre Vimariae frequentavit quam in urbem parentes interim transierant. Postea ipse se res docuit in libera schola delineatoria ducali Vimariana, Henrico Meyer rectore. Annis inter 1821 et 1823 picturas ex exemplariis classicis reficere amavit quas Dresdae in Pinacotheca Veterum viderat. Goethio mediatore, studiosus ad academiam artium Antverpiensem factus est. Quae omnia stipendium ducis Caroli Augusti valde facilitavit.

Anno 1826 iit ad Academiam Mediolanensem, annoque 1828 Romam, ubi in circulo scholae Iosephi Antonii Koch acceptus est. Koch fecit Fridericum Preller multas plagas heroicas-historicas exaraturum esse; discipulus in cursu temporis in isto genere veram excellentiam genuit. Anno 1831 Vimariam reversus, antistes scholae ducalis delineatoriae creatus est. Pro Maria Pavlovna ducissa magna sex grandes picturas olearias Thuringienses historicas confecit et diaetas Christophori Wieland in castello urbano ornavit, plagis figurisque pictis. Annis inter 1833 et 1836 Lipsiae conclave in domo Romana cyclo septiformi de Odyssea convenustabat.
thumb|upright=1|Ulixes Calypsoni valedicens.

Quotannis itinera fecit in montes (e.g. Norvegiae) et marium oras (e.g. Bataviae), ubi artificia praemandata exaravit. Inde ab anno 1856 magis magisque adamavit mundum Homericum, et citatam seriem heroicam classicam carbonicis imaginibus ampliavit. Quas res vulgo monstravit anno 1858 Monaci. Inde a duce magno Saxoniae, Vimariae et Ysenaci rogatus est ut in Museo Vimariae Novae heliocamini parietes expingeret. Ut creatio adsatis fabra fieret, se tres annos inter 1859 et 1861 in Italia manere posse stipulatus est. Itaque ex anno 1863 adumbrationes Italicae sedecim in opera parietalia retractatae sunt. Laboribus terminatis Italia repetita est; ibi paulo ante decessum seriem plagarum Italicarum latam pepigit.

Preller insuper bellas rasiones produxit, e.g. de Castello Wartburgensi, de litoribus ad Rugiam, de privatis.

Fridericus filius etiam pictor factus est. Nepos quidam longinquus fuit Ludovicus Preller, artifex.

## Nexus externi
*opera apud Zeno
*picturae de Odyssea
*aestimatio internationalis
*historia Scholae delineatoriae Vimariensis cui Preller praefuit

Preller
Preller
Preller
Camillus Poupeye

**Camillus Poupeye**, praenomine Nederlandice *Camiel* atque Francogallice *Camille* (natus Furnae die 26 Maii 1874; mortuus Scarbecae die 29 Novembris 1963), fuit scriptor, historicus artium, et sinologus Belgicus.

## Vita 
Camillus Poupeye studia humanitatis in collegio Furnae urbis Belgicae perfecit; artem delineandi didicit apud patrem suum Carolum ingeniarium. Ab anno 1889 ad annum 1892 se dedit studiis ingeniarii in Universitate Catholica Lovaniensi. Tempore libero, fuit etiam nauta in navibus mercatoriis, et usque Americam navigavit; ab anno 1893 ad annum 1897 fecit ut simplex nauta varia itinera per totum orbem terrarum.

Anno 1897mo 1898moque didicit artem braxatoriam in Schola Braxatoria (*Brouwerijschool Sint-Lieven*), et per breve tempus fuit braxator cervisiae in vico De Panne ad litus maris. Postea migravit usque ad urbem Mechliniam, qua in urbe in matrimonium Rosaliam Collet viduam duxit. Munus postea exercuit computatoris in Societate Ferrearum Viarum Vicinalium.

Ab anno 1904 usque ad annum 1907 didicit Bruxellis historiam artium et antiquitatis. Flagrante primo bello mundano, aufugit in Britanniam, ubi se dedit studiis historiae rerum theatralium. Bello finito, in Belgicam revertit, ubi clarus spectaculorum theatralium iudex fieri coepit. Opera promovit Michaelis de Ghelderode. Praecipue inquisivit et scripsit de arte theatrali Sinensi et didicit linguam Sinensem. Habebat enim conexiones cum Sina, quia Marcellus Poupeye frater (natus Furnae die 20 Aprilis 1885; mortuus in vico Kalmthout die 8 Aprilis 1964), erat sacerdos et missionarius Ordinis Patrum Alborum in Sina.

## De documentis 
Manuscripta epistolaeque eius et delineationes effectae in itineribus, cum eius bibliotheca privata, Bruxellis servantur apud *Archives et musée de la littérature.*

## Nonnulla scripta eius 
* *De stand onzer kennis van de Primitieven*, 1910
* *Nic Van der Veken*, 1911
* *Les jardins clos*, 1912
* *Theodore Verhaegen, sculpteur Malinois du XVIIIe siècle*, 1914 Textus apud *Internet Archive*
* *Les dramaturges exotiques*, 2 partes, 1924 & 1926.
* ''La mise en scène théatrale d'aujourd'hui*, 1927 Textus apud *Internet Archive*
* "Le theâtre francais contemporain" in *Echantillons* n° 8/9 "Hommage à la France" (Octobri/Novembri 1928)
* *Le théâtre Chinois*, 1930
* *Les théâtres d'Asie*, 1937
* *Danses dramatiques et théatres exotiques*, 1941

## Bibliographia 
* E. E. Bogaert, "Camille Poupeye" in *Nationaal Biografisch Woordenboek* pars 8 (Bruxellis, 1978) pp. 609-617
* Gaston Durnez, *Interview met M Kröjer over Poupeye*, in: De Standaard, 4 Februarii 1978.
* Jan Schepens, *Camille Poupeye*, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, pars 3, Turnholti, 1986.
* Pierre Piret, "Camille Poupeye, passeur et miroir de la modernité théâtrale" in*Textyle'', 2001, pp. 25-32.

## Nexus externi 
* De familia

Categoria:Alumni Universitatis Catholicae Lovaniensis (ante annum 1970)
Categoria:Alumni Scholae Braxatoriae ad Sanctum Livinum
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Braxatores
Categoria:Nautae
Categoria:Scriptores Belgicae
Categoria:Sinologi
Castellum Thalstein

**Castellum Thalstein** (Theodisce: *Schloß Thalstein*) invenitur ad piedes monticuli Jenzig Ienae in Germania. 
## Historia 
Anno 1406 in vectigalium libro Ienensi in pagina 163 mentio fit de Adalberto Tümpling, possessore territorii montani ad Jenzig sub saxa Talenstein siti. Tamen in ichnographia anno 1846 facta nulla aedificia indicata sunt. Administrator Eduardus Steinert res obtinuit, qui ex anno 1841 pometa sua elocavit; anno 1853 ligna in auctione in Thalstein vendita sunt. Usque annum 1853 in ephemeridibus praeconia mercatoria de pomis, holeribus, vino legi possunt. Anno 1858 Steinert in animo habuit, ut omnia venderet. Postea ibi manufactura stilorum ligneorum instituta est, cuius merces etiam in actis diurnis iactantia commerciali laudabantur atque commendabantur. Unde agricola Gerstung venit, qui saltem usque annum 1864 ibi mansit. Usque annum 1868 nondum ullum dictum est de castello quodam, tantum de campo cum domo. Sequebantur domini nobiles de Tümpling; iam anno 1891 aream addere potuerunt, quam terminis notaverunt. Post cauponam *Jenzighaus* et nostris diebus terminus spectari potest. Anno 1960 domus confectrix telegraphica Arnstadiensis *VEB Fernmeldewerk Arnstadt* cuncta acquisivit, ut ibi hospitium feriarum peragendarum exigerent.

Post res novas anticommunisticas functio haec perdita est et post venditionem aedificia magis magisque dilapsa sunt. Ratiocinator quidam Ienensis, qui castellum appretiaverat, praemio negativo *Schwarzes Schaf der Denkmalpflege* honoratus est, quo monumenta protegenda eorumque possessores censentur, honoratus est.

## Circumiecta
Burgus situs est amoene inter vicos Wenigenjena et Kunitz, montem Jenzig et fluvium Salam. Haud procul ad septentrionem vergens est lacus quem coronat statua *Regis alforum* a Gulielmo Othone Späte confecta. 

## Bibliographia
* W. von Tümpling: *Thalstein – ein Stück Nachkriegsgeschichte einer Thüringer Familie.* In: J. Sobotka (Hrsg.): *Burgen, Schlösser, Gutshäuser in Thüringen.* Veröff. Dtsch. Burgenvereinig. e.V., Reihe C. K. Theiss Verlag, Stutgardiae 1995, ISBN 3-8062-1123-X, p. 162–167.

## Nexus externi
## Notae
Thalstein
Michael Lutskay

**Michael Lutskay** (Russinice *Михаил Лучкай / Michail Lučkaj*, natus Michael Pop), die 19 Novembris anno 1789 in vico Magni Lučki (Великие Лучки) prope Munchatium tunc Austro-Hungariae natus et 3 Decembris anno 1843 in Unghvar mortuus, fuit clericus, grammaticus et historicus Russinicus.

## Vita
In gymnasiis Unghvari et Varadini, annisque a 1812 ad 1816 in  Vindobonae studuit.  et  magistri eius fuerunt. Postea sacerdos in vico natali, Munchatii consistorii rector, Unghvari ludi litterarum director et annis 1829 et 1830 Lucae ducis Caroli Ludovici Borbonii sacerdos fuit. Ab anno 1830 paroechus Unghvari.

## Opera
Grammaticam Palaeoslovenicam et Carpatho-Russinicam comparativam primam Latine composuit. Historiam Ruthenorum in sex voluminibus Latine composuit, quorum duo tantum edidit; quattuor voluminum versio Ucrainica Eperiis annis 1883—1891 edita est, omnium sex annis 1999—2004 Unghvari. Etiam sermones ecclesiasticas ad omnes hebdomadas anno 1830 Russinice edidit.

## Notae
## Opera Latina
* Grammatica Slavo-Ruthena: seu vetero-Slavicae, et actu in montibus Carpathicis parvo-Russicae, ceu dialecti vigentis linguae, Budae 1850
*  Historia Carpato-Ruthenorum sacra et civilis antiqua et recens usque ad praesens tempus, vol. I-II, Cassoviae, 1843 (editio Latino-Ucrainica)

## Bibliographia
* Гаджега В. Михаил Лучкай — життєпис и творы. — Unghvari 1929 (vita) 
* Сенько І. Михайло Лучкай — фольклорист і літератор // Проблеми історії філософії і літературознавства України: Наукові записки вчених Ужгородського державного університету. — Unghvari, 1996. — Вип. 1. — Pp. 130—153.

## Nexus externi
* Michael Lutskay  in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Paedagogi Ucrainae
Categoria:Grammatici
Categoria:Historici
Categoria:Incolae Imperii Austriaci
Categoria:Lingua Rusinica
Categoria:Clerici
Observatorium Astrophysicum Sammachiae

[thumb|[Tholus telescopii.]]
**Observatorium Astrophysicum Sammachiae** (Atropatenice *Şamaxı Astrofizika Rəsədxanası*) est observatorium astronomicum prope Sammachiam in Atropatena situm. Die 13 Ianuarii 1960 conditum, pars Academiae Scientiarum Atropatenae est.

Complures asteroides planetulaeque ab astronomis in Observatorio Astrophysico Atropatenae versatis repertae sunt.

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis Observatorii Astrophysici Sammachiae proprius.  

Categoria:Observatoria astronomica Atropatenae
Carolus David Anderson

thumb|Carolus David Anderson.
**Carolus David Anderson** (natus 3 Septembris 1905; mortuus die 11 Iunii 1991) fuit physicus Americanus, qui anno 1936 Praemium Nobelianum physicae cum Victore F. Hess accepit, ratione studii positroni. Etiam myon invenit.

Eius alma mater Institutum Technologiae Californiense fuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Instituti Technologiae Californiensis
Categoria:Physici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Physicae
Logographus (ius)

Antiquitus Athenis logographi (Graece λογογράφος, ex *logos* oratio et *graphein* scribere compositum) erant homines iuris et dicendi periti qui aliis orationes in iudiciis habendas pretio scribebant. Etenim ius Atticum litigantes ipsos pro se loqui iubebatː itaque si satis divites erant orationes a doctioribus emebant. Inter logographos Athenienses primi praeclari fuerunt Antiphon et Lysias. Alter a rebus publicis in ecclesia tractatis abstinebat quia oligarchus populo invisus erat, alter quia peregrinus (metoecus) erat. Ambo rhetoricam docuerunt. Quarto saeculo a.C.n. multi alii hoc munere functi suntː Isocrates, Dinarchus atque ipse Demosthenes... Logographi clientium suorum personam velut induere debebant, in quo excellebat Lysias. At quia mercede orationes componebat logographus nonnumquam verbum contumeliosum fit quod Demosthenes et Aeschines in adversarium immittunt ut hominem opinionem suam vendentem designarent.

Logographi etiam appellabantur scriptores qui ante Herodotum soluta oratione "historias" scripserant, ut Hecataeus Milesius.

## Notae 
## Fontes 
* Isocrates, *De permutatione* 37-50.
* Thucydides, *Historiae* VIII.68.1
* Vitae decem oratorum Plutarchi inscriptae apud Remacle

## Plura legere si cupis 
* Marius Lavency, "Aspects de la logographie judiciaire à l'époque de Lysias", ''L'Antiquité Classique*, 1957ː 125-135
** *Aspects de la logographie judiciaire attique*, Lovanii 1974 Recensio critica
* Évelyne Scheid-Tissinier, "La mise en scène de soi dans les plaidoyers judiciaires athéniens. Le cas des plaideurs de Lysias" in *L’identification des personnes dans les mondes grecs*, Éditions de la Sorbonne, 2019ː 243-256
* Bruna Veneroni, "Démosthène logographe", *Revue des Études Grecques*, 1966ː 640-654
* I. Worthington, "Once More, the Client/Logographos Relationship", *The Classical Quarterly'', 1993ː 67-72

Categoria:Munera
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Orationes
Categoria:Ius
Viva Colonia

"**Viva Colonia**" est carmen anno 2003 fictum et primum a Höhner ('Gallinis') grege musico Germanico cantatum. Verba laetitiam vivendi Coloniae in urbe dicunt.

Carmen, quod in tribus strophis consistit, in idiomate Colonico (Theodisce loci *kölsch*), sed secundus et tertius versus intercalares in lingua Theodisca communi compositi sunt. Carmen, populo valde gratum ad alacritatem augendam, ex initio in Carnelevario Rhenano cantatum, hodie tota in civitate cantatur.

## Nexus externi 
* Textus in paginis gregis Höhner.

Categoria:Carmina popularia
Categoria:Carnelevarium
Categoria:Colonia Agrippina
Maria Pauli filia

**Maria Pauli filia Romanova** (Russice *Мария Павловна Романова*; nata Petropoli die 16 Februarii 1786; mortua Vimariae die 23 Iunii 1859) fuit adiutrix culturalis Russica-Germanica, ducissa magna, ipsa compositrix musica, filia imperatoris Pauli I. Vallis Mariae Ysenaci nomen eius portat.
[thumb|Maria Pauli filia a [Vladimirus Borovikovskij|Vladimiro Borovikovskij anno 1804 picta]]

## De vita
Anno 1804 Carolo Friderico heredi regni nupsit: valde dissimiles fuisse dicuntur animae maritorum in matrimonio felici coniunctorum. Cum Maria Vimariam veniret, ovatus plures septimanas acti sunt, qui ilico propter bellum mutescebant, nam ducatus infeliciter expeditionibus Napoleonis implicatus erat.

Napoleone victo, ducissae artes et scientias in terra magnanimiter provehere rursus licuit. Una cum socero Carolo Augusto Consilio Vindobonensi adfuit, ubi res pro patria expetitas assecuti sunt. Namque ducatus territoria nova nactus promotione ad magnum ducatum gaudebat. Diu mansit apud Mariam Anna Dillon serva fidelis, quae ex Russia dominam suam in Thuringiam comitata erat.

Maria Pauli filia anno 1821 mensam argentariam publicam primam in Thuringia collocari iussit. Decem annis post, Museum Lectionum Vimarianum pro sodalibus Societatis Legentium Vimarianae condidit.

## Artium et politicae excelsitas 
Maria optime erudita (linguas Russicam, Francogallicam, Germanicam, Anglicam et Italicam callebat) annis inter 1816 et 1828 valde sollers in artibus erat. Clavichordio et harpa canere iuvabat; opera musica quoque a Maria ipsa composita sunt. Sine dolore criticas de artibus et politicis tulit. Inflammata est reformationibus liberalibus et culturalia scientificaque numquam non fovebat. Anno 1841, Franciscum Liszt Vimariam arcessivit, qui capellae ducali magister factus est. Iste musicus egregius usque 1858 Vimariam incolens, multos alios scilicet illuc allexit: venerunt Richardus Wagner, Hector Berlioz, Antonius Rubinstein, Ioannes Baptista Rubini. Incepta varia Francisci Liszt tamen numquam perfecta sunt. Quoniam artifex vitam interdum indecentem degit consuetudines cum ducissa alserunt.

## Privata 
Ducissae quattuor infantes erant, in quibus Carolus Alexander dux magnus. Anna Amalia avia dilectissima mariti mortua erat, anno 1805 naturae concesserat Fridericus Schillerus; cum Schillero affectionem optimam colebat. Russorum imperator Alexander I anno 1825 vita defunctus est, paulo post socer et anno 1832 denique Goethius necnon Ioannes Henricus Meyer pictor et artium historicus. Eius uxor anno 1853 pausavit, unde illa politicam omnem reliquit. 

Eius corpus sepultum est in sepulcreto historico Vimariano; cadaver iam iacet sub oratorio pulchro orthodoxo apud sarcophagum mariti, qui in Crypta Principum non orthodoxa invenitur. Murus autem maritos separans aliquando remotus est ut ambo post mortem unirentur. Minister ultimus confessionum ducalium Stephanus Sabinin fuit. 

## Nexus externi
* Biographia lata 

Categoria:Compositores Germaniae
Categoria:Incolae Russiae
Categoria:Nobiles Germaniae
Maria Pauli filia
Categoria:Vimaria
Societas Linnaeana Lugdunensis

thumb|Titulus primi volumninis *Annalium* (1853)
**Societas Linnaeana Lugdunensis** (Francogallice *Société linnéenne de Lyon*) est societas studiis scientiarum naturalium dicata, Lugduni sita, anno 1822 fundata.

Saeculo XVIII exeunte et deinceps in variis regionibus fundatae sunt societates studiis scientiarum naturalium dicatae, in honorem Caroli Linnaei, principis botanicorum dicti, nominatae. Inter quas Societas Linnaeana Londinensis (1788 fundata) celeberrima forsitan habetur. Lugduni Societas Linnaeana anno 1822 fundata est; erant inter 19 fundatores 18 viri et una femina.

Societas Linnaeana Lugdunensis tres fines sibi proponit:

* ut ad progressum biologiae et scientiarum Terrae per labores et scripta sociorum sociarumque conferat;
* ut locum creet, ubi cultores scientiarum tum professionales cum voluntarii constitutum habeant;
* ut de organismis vivis eorumque circumiectis omnibus nuntiat.

Anno 2015 haec societas 442 socios sociasque habebat, praeter aliquot alias Societates quae etiam tamquam „membra” connumerantur. Officium Mycologicum, ubi fungi allati a mycologis determinantur, omnibus (haud tantum sociis) patet, atque ab anno 1920 in aedibus societatis semel in hebdomada fit.

Est societati bibliotheca, herbarium (acronymum SLL iuxta Indicem Herbariorum), atque collectiones entomologicae, mycologicae et geologicae. Sumptibus Societatis *Annales* (1836–1936) atque multi libri editi sunt. Ab anno 1922 usque nunc periodicum quod *Bulletin de la Société linnénne de Lyon* inscribitur (1922–1931 *Bulletin bimensuel de...*, 1932–2016 *Bulletin mensuel de...*, 2016– *Bulletin de...*), in lucem profertur.

## Notae 
## Nexus externi 
* Societas Linnaeana Lugdunensis.
* *Annales* et *Bulletin* a Societate Linnaeana Lugdunense editi (textus digitalisati 1836–2015).

Categoria:Societates scientificae
Categoria:Lugdunum
Categoria:Constituta 1822
Categoria:Carolus Linnaeus
Valentinus (sanctus)

thumb|Sanctus Valentinus Interamnae
**Valentinus** episcopus Interamnae erat qui mortuus est die 14 Februarii 269. Coronam martyris tulit persecutione imperatoris Aureliani. Reliquiae eius translatae sunt e catacumbis Calixti ad Ecclesiam Dominae Nostrae Montis Carmel saeculo undevicesimo.

Nostris diebus patronus amantium est, unde traditio flores donandi die 14 Februarii instituta est. Antea autem iste sanctus invocatus est in insania (e.g. a morbo comitiali laborantibus). Saepe Valentinus noster cum illo Valentino Raeto in insaniis succurreret: itaque ambo in tempori cursu magis magisque confundebantur.

## Nexus externi
* vita in Lexico oecumenico sanctorum
* *Vollständiges Heiligen-Lexikon*, tomus 5. Augustae Vindelicum 1882, p. 640 (hic in interreti)

## Notae 
Categoria:Sancti
Categoria:Martyres
Categoria:Episcopi Interamnenses-Narnienses-Amerini
Transcarpathia

**Transcarpathia** vel **Subcarpathia**, etiam **Ruthenia Subcarpathica** (Russinice *Подкарпатя*, *Підкарпатя*, Hungarice *Kárpátalja*, Polonice *Zakarpacie*, Ucrainice *Закарпаття*, Slovacice *Podkarpatská Rus*) est regio historica et geographica in parte meridionali et orientali Europae, quam a tribus partibus Carpates montes circumcingunt. Rutheni, Hungari, Poloni. Ucraini et Slovaci Transcarpathiam incolunt. Nunc ad regionem Transcarpathicam Ucrainae, regionem Epuriensem Slovaciae, palatinatus Poloniae Subcarpaticum et Poloniae Minoris et circulum Maramarosiensem Dacoromaniae Transcarpathia historica pertinet. Unghvar et Munchatium et Peregium sunt Transcarpathiae urbes maiores.  est vicus antiquus.

## Historia
A saeculo X Transcarpathia regni Hungariae pars fuit. Saeculo XVI pars regionis Transsilvanica facta est. A saeculo XVII Imperii Habsburgensis et Austro-Hungarici pars fuit; tunc in comitatus Hungariae Bereghiensem, Unghvariensem et Ugotsensem terrae Transcarpathicae inslusae sunt.

Imperio Austro-Hungarico post Bellum orbis terrarum priorem dissoluto secundum foedus apud Trianonium sanctum Cechoslovaca facta est. Ab anno 1940 Hungarica et ab anno 1944 pars maior Ucrainica.

## Notae
## Nexus externi
!
Categoria:Ruthenia