open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Iustinus Febronius

thumb|Iustinus Febronius.

**Iustinus Febronius**, sive vulgo **Ioannes Nicolaus ab Hontheim**, natus die 27 Ianuarii 1711 Treveris et mortuus die 2 Septembris 1790 in castello Montis Quintini in hodierna Belgica, erat episcopus Myriophytensis in partibus, suffraganeus episcopi Treverensis, historicus et theologus.

Studia fecit in universitatibus Treverorum et Lovanii.

Auctor est doctrinae cui nomen Febronianismus.

## Epitaphia 
Manent duo lapides sepulchrales cum epitaphiis.
Primus in ecclesia Trevirensi super tumbam, alter in coenotapho in ecclesia Montis Quintini in Belgica.

### In ecclesia Treverensi 

:IOANNES.NICOLAUS.AB.HONTHEIM.
:EPISCOPUS.MYRIOPHITANUS.
:SUFFRAGANEUS.TREVIRENSIS.
:DOMINUS.IN.MONTQUINTIN.COUVREUX.ROUVROIS.DAMPICOURT.
:POST.SEXAGENTA.ET.ULTRA.ANNORUM.LABORES.
:REQUIEM.QUAESIVIT.ET.HIC.INVENIT.
:NATUS.27.IANUARII.ANNO.MDCCI. 
:OBIIT.DIE.2.SEPTEMBRIS.MDCCXXXX.
:TANDEM.LIBER.TANDEM.TUTUS.TANDEM.AETERNUS.
:R.I.P.

### In ecclesia Montis Quintini 

: HIC.
: IN.CASTRO.OBIIT.
: II. SEPTEMBR.ANN.MDCCXC.
: IOANNES.NICOLAUS.AB.HONTEIM.
: EPISCOPUS. MYRIOPHITANUS.
: SUFFRAGANEUS.TREVIRENSIS.
: DOMINUS.IN.MONTQUINTIN.
: CONDOMINUS.IN.DAMPICOURT.
: ET.
: ROUVROIX.
: TREVIRIS.XXVII.IAN.MDCCI.NATUS.
: IBIDEM.BIDUO.POST.MORTEM.TUMULATUS.
: IN.PROSPERIS.ET.ADVERSIS.
: SEMPER.SIBI.PRAESENS.
: AMICUS.CONSTANS.
: PRUDENS.ET.
: PIUS.
: PATER.SUORUM.
: PATER.PAUPERUM.
: PATRUE.
: AVE.ATQUE.VALE.
: R[equiescas].I[n].P[ace].

Eius Nepos et heres Iohannes Iacobus de Hontheim, natus Treveris die 4 decembris 1741 mortuus in vico montis Quintini (Montquintin) die 3 Mai 1821, ponendum curavit.

## Eius scripta 
* *Historia Trevirensis diplomatica*, Treveris, 1750, 3 volumina.
*  *Prodromus* Treveris, 1757, 2 volumina.
*  *De statu Ecclesiae et legitima potestate Romani pontificis liber singularis*, Francofurti, 1763. (Sub nomine Iustini Febronii)

Categoria:Theologi
Categoria:Iansenistae
Categoria:Nati 1711
Categoria:Mortui 1790
Categoria:Eruditi Germaniae
Categoria:Episcopi Myriophytenses
Categoria:Alumni Universitatis Treverensis
Categoria:Alumni Studii Generalis Lovaniensis
Talmont-sur-Gironde

[thumb|Talmont-sur-Gironde: [via ad portum]]
thumb|left|250px|Talmont-sur-Gironde: communis tabula

** Talmont-sur-Gironde ** est commune Francicum 96 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni Maritimi in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis .

* Indicem communium praefecturae Carantoni Maritimi

## Nexus externi 
* 
* Talmont-sur-Gironde pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Carantoni Maritimi
Categoria:Loci habitati praefecturae Carantoni maritimi
Talleburgum

**Talleburgum**, vulgo *Taillebourg*, est commune Francicum 747 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni Maritimi in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.

## Notae 
* Index communium praefecturae Carantoni Maritimi

## Nexus externi 
[thumb|Taillebourg: [vici conciliabulum ]]

* 
* Talleburgi pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Carantoni Maritimi
Categoria:Loci habitati praefecturae Carantoni maritimi
Nativitas Iesu

[thumb|*Adoratio Pastorum.* [Tabula a Gerardo de Honthorst anno 1622 facta.]]
**Nativitas Iesu** est narratio Iesu nati secundum evangelia Lucae, Matthaei, et apocrypha biblica. Evangelia canonica Lucae Matthaeique ferunt Iesum natum esse ex Maria virgine et in praesaepe Bethleem in oppidulo Iudaeae positum esse. Iosephus et Maria secundum evangelistam Lucam propter professionem quandam de orbe universo Romano describendo peregrinati sunt a Nazareth ad Bethleem, ubi Iesus natus est. 

Secundum narrationem Lucae, angeli omnibus nuntiaverunt eum salvatorem hominum esse, pastoresque venerunt ad infantem adorandum. Quidam autem astronomi, ut fert evangelium Matthaei, stellam sequebantur dona parvulo in praesaepe iacenti laturi. Herodes Rex inde stragem fecit, cum omnes pueros minores duobus annis natos necari iuberet, unde familia sacra in Aegyptum fugit.

Res traditione Christiana die 25 Decembris evenisse dicitur, numeratione historicorum mediaevalium anno 1 a.C.n. exeunte, sed e rationibus recentiorum annis fere a 6 ad 4 a.C.n. hoc factum esse constat.

## Fons 
*Christi Natalis
*Dies Sanctorum Innocentium
*Genealogia Iesu

Categoria:Evangelium
Categoria:Iesus
Categoria:Iudicium biblicum
Categoria:Maria (mater Iesu)
Categoria:1 a.C.n.
Subissia

**Subissia**, vulgo *Soubise*, est commune Francicum 2'852 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni mmaritimi in regione occidentali Nova Aquitania.

## Notae 
* Index communium praefecturae Carantoni Maritimi

## Nexus externi 
[thumb|Soubise: [vici conciliabulum ]]

* Soubise pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Carantoni Maritimi
Categoria:Loci habitati praefecturae Carantoni maritimi
Lupita Nyong'o

thumb|upright=0.8|Lupita Nyong'o anno 2016
'''Lupita Nyong'o'* (Mexicopoli die 1 Martii 1983 nata), parentibus Keniensibus, in Kenia erudita, alumna Collegii Hantoniensis Massachusettensis et Scholae Scaenicae Yalensis, est actrix ac moderatrix cinematographica. Lupita clarior facta est anno 2013 ob partes a se actas in pellicula quae *XII annos servus* inscribitur, partes scilicet ancillae cuiusdam nigricoloris in Ludoviciana saeculo undevicensimo servientis.

## Pelliculae selectae 
* 2015: *Star Wars: The Force Awakens*
* 2017: *Star Wars Episode VIII: The Last Jedi''

## Notae
Categoria:Actores Keniae
Categoria:Actores Mexici
Categoria:Alumni Collegii Hantoniensis
Categoria:Alumni Scholae Scaenicae Yalensis
Categoria:Incolae Mexicopolis
Categoria:Moderatores cinematographici
Categoria:Mulieres
Gaius Lutatius Catulus

**Gaius Lutatius C.f. Catulus** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus post annum 203 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

## Familia 
Pater eius Gaius Lutatius C.f. Catulus consul anni 242 a.C.n. erat.

## Cursus honorum 
Lutatius anno 220 a.C.n. una cum Lucio Veturio L.f. Philone consul fuit, forsitan consul suffectus. Contra Gallos certans usque ad Alpes montes processit. Anno 218 IIIvir ad colonias Cremonam et Placentiam condendas a Gallis captus neque ante annum 203 liberatus est.

## Bibliographia 
* 

## Notae 

Catulus, Gaius
Categoria:Senatores
Lucius Veturius L.f. Philo

**Lucius Veturius L.f. Philo**' (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus anno 210 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

## Cursus honorum 
Veturius anno 220 a.C.n. una cum Gaio Lutatio Catulo consul fuit, forsitan consul suffectus. Contra Gallos certans usque ad Alpes montes processit. Dictatura ad comitia habenda anno 217 verisimile ficticia est. Anno 210 censor mortuus est, postquam Marcum Livium M.f. Salinatorem consularem adduxit, ut ad rem publicam rediret.

## Bibliographia 
* 
*Veturius 20  in Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft

## Notae 

Philo, Lucius L.f.
Categoria:Senatores
Categoria:Censores
Marcus Livius M.f. Salinator

**Marcus Livius M.f. Salinator** (natus 254 a.C.n., mortuus paulo post annum 204 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.

## Familia 
Pater eius Marcus fuit, in domo patris a poeta liberto Lucio Livio Andronico eruditus est. Uxor eius Calavia filia summi magistratus Capuae fuit. Filium habuit Gaium Livium M.f. Salinatorem, qui anno 188 consulatum gessit.

## Cursus honorum 
Salinator anno 219 primo consulatum gessit. Collega eius Lucius Aemilius Paullus erat. Hoc anno vicerunt Demetrium Pharium Secundo Bello Illyrico effecitque ut Demetrio fugiendum esset ad regiam Philippi V. Triumphaverunt, sed ambo propter praedam repetundam accusabantur, sed Livius solus damnatus est. Hac re laesus se recepit in fundum suum neque Secundo Bello Punico interfuit. Non prius quam 208 iterum ad rem publicam accessit et anno 207 consul II electus est, una cum Gaio Claudio Ti.f. Nerone, qui in iudicio contra eum testimonium dixerat. Ambo consules Poenos ad flumen Metaurum vicerunt. Livius de Carthageniensibus triumphavit. Anno 207 dictator ad comitias habendas erat, anno 206/205 proconsul in Etruria fuit, anno 204 in Gallia Cisalpina contra Magonem. Tum etiam cum Claudio Nerone censor fuit, inter alia Templum Iuventutis aedificaverunt.

## Bibliographia 
* 

## Notae 

Salinator, Marcus M.f.
Categoria:Senatores
Categoria:Censores
Categoria:Dictatores Romani
Publius Cornelius L.f. Scipio

**Publius Cornelius L.f. Scipio** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus anno 211 a.C.n.) vir consularis Romanus fuit.

## Familia 
Pater eius Lucius Cornelius Scipio anno 259 a.C.n. consul fuit, frater Gnaeus Cornelius Scipio Calvus anno 222 a.C.n. eodem magistratu fungebatur. Filius eius Publius Cornelius Scipio Africanus fuit.

## Cursus honorum 
### De consulatu (218 a.C.n.) 
thumbnail|300px|Iter Hannibalis.Scipio anno 218, ineunte secundo bello Punico, consul contra Carthaginienses in Hispaniam missus est. Massiliam sexaginta navibus mari iam pervenerat cum de adventu Hannibalis certior factus est, quem Rhodanum transeuntem atque in Italiam per Alpes iter facientem non iam consequi poterat : nam dux Poenus elabi festinavit. Tum exercitum suum, duce fratre Calvo, in Hispaniam misit, dum ipse in Italiam cum paucis redit. Pisas appulit atque raptim exercitus quibus praetores adversus Boios pugnantes praeerant, collegit atque ad Padum flumen secum duxit, Hannibali ex Alpibus advenienti obviam iturus. 

Atque ita procedens Scipio Hannibalem a coniunctione cum speratis sociis, Boiis et Insubribus, primum prohibebat. Sed commisso equestri proelio apud Ticinum (qui rivus ex Alpibus per lacum Verbannum in Padum prope Papiam influit) Numidae equites Romanos fugavere : tunc consul saucius et ipse plana loca relinquere festinavit, in quibus hostes equitatu praestabant. Itaque Padum retro transiit ad Placentiam coloniam iter faciens. Hannibali autem post eum Padum transeunti plurimae gentes Celticae legatos miserunt, societatem et auxilia ultro offerentes. Galli quoque qui in exercitu Scipionis militabant, occisis nonnullis commilitonibus Romanis, nocte e castris ad Hannibalem transfugerunt. Tunc castra ultra Trebiam in colle posuit Scipio, quem alter consul Sempronius Longus e Sicilia cum exercitu revocatus ibi convenit atque copias suas in eadem castra coniunxit.

Tunc Scipio morari nec proelium statim committere voluisse ab antiquis auctoribus traditus est, quod inceptum collegae Sempronio dissuadere tamen non potuit. Cladi Trebianae mense decembri 218 a.C.n., e vulnere aeger, non interfuit.

### De proconsulatu in Hispania 
Anno 217 proconsul in Hispaniam venit ubi cum fratre Gnaeo bellum contra Hasdrubalem, fratrem minorem Hannibalis et ducem Poenorum, gesturus erat. Eo ipso anno fratres Hiberum flumen transierunt atque obsides quos Carthaginienses Hispanarum gentium in fide retinendarum causa Sagunti custodiebant liberare atque propinquis reddere potuerunt : ita amicitias multas apud Iberos sibi conciliaverunt. Diu postea feliciter pugnaverunt sed anno 211 cum fratre in pugna contra Poenos necatus est. Successor eius Publius Cornelius Scipio Africanus filius factus est.

## Bibliographia 
* 

## Notae 
Scipio, Publius L.f.
Categoria:Senatores
Senorbinum

**Senorbinum**  seu **Senorbis**  (alia nomina: *Oppidum Senorbis*) (Italiane: *Senorbì*) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Caralitana situm. Incolae *Senorbinenses* appellantur.

Municipium in Trecenta, historica ac geographicia terra situm.

## Insigne 

Fasciculus:Corona di comune.svg|*Municipium Italiae*

## Geographia 
* Trecenta (*terra*),

## Fractiones, vici et loci in municipio 
## Municipia finitima 
* Sardinia (*regio et insula*),
* Provincia Caralitana,
* Trecenta (*terra*),
* Caralis (*urbs*),
* Municipium Italiae.

## Nexus externi 
* Pagina officialis

## Pinacotheca 

Imago:Map of comune of Senorbì (province of Cagliari, region Sardinia, Italy).svg|Collocatio finium Municipii in Provincia Caralitana.

## Notae 
Categoria:Municipia in provincia Caralis
Categoria:Trecenta (Sardinia)
Categoria:Municipia in provincia Sardiniae Australis
Febronianismus

thumb|Iustinus Febronius.
**Febronianismus** est doctrina politico-theologica quae magni ponderis ultimis annis saeculi duodevicensimi fuit. Eius auctor erat Iustinus Febronius, sive Iohannes Nicolaus von Hontheim, suffraganeus Treverensis et episcopus Myriophytanus. Doctrinam explicuit in libro cui titulus Iustini Febronii Juris consulti, *de Statu Ecclesiæ et legitima potestate Romani Pontificis Liber singularis ad reuniendos dissidentes in religione christianos compositus* (Bullioni apud Guillelmum Evrardi, 1763). In hoc libro, praecipue doctrinam Espenianam qua imbutus est tempore studiorum in universitate lovaniensi sustinuit et auxit. Doctrina adversus systema monarchicum Ecclesiae Catholicae se erigebat, volebatque cum protestantibus viam communem invenire.

## Nexus externi
*De Febronianismo in *Britannica*, 1911 
*De Febronianismo in *Catholic Encyclopaedia*, 1913 
*De Febronianismo in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Philosophia politica
Categoria:Theologia Christiana
Corin Nemec

[thumb|Corin Nemec in *[Gatecon* anno 2006.]]
**Corin Nemec**, natus **Iosephus Carolus Nemec IV** (vulgo *Joseph Charles Nemec IV*) die 5 Novembris 1971 in *Little Rock*, Arcansiae, est actor. Eius personae notae sunt prima persona Parker Lloyd Lewis e ''Parker Lewis Can't Lose* (1990-1993) et Ionas Quinn e *Stargate SG-1'' (1997-2007).

## Nexus externi 
* 

Categoria:Actores Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Arcansiae
Categoria:Nati 1971
Categoria:Homines vivi
Categoria:Actores e Stargate SG-1
Varzay

thumb|Varzay: vici introitus
thumb|left|250px|Varzay: communis tabula
**Varzay ** est commune Francicum 804 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni Maritimi in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis .

* Indicem communium praefecturae Carantoni Maritimi

## Nexus externi 
* 
* Varzay pagina interretialis

Categoria:Communia praefecturae Carantoni Maritimi
Categoria:Loci habitati praefecturae Carantoni maritimi
Ajain

[thumb|Ajain: [ecclesia Virginis assumptioni dicata]]
thumb|left|250px|Ajain: communis tabula

** Ajain ** est commune Francicum 1'096 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.

* Indicem communium praefecturae Crosae

## Nexus externi 
* 

Categoria:Communia praefecturae Crosae
Categoria:Loci habitati praefecturae Crosae
Thaims

[thumb|Thaims: [ecclesia Romanica Sancto Petro dicata]]
thumb|left|250px|Thaims: communis tabula

** Thaims ** est commune Francicum 382 incolarum (anno 2019) praefecturae Carantoni Maritimi in regione occidentali Nova Aquitania (ante 2016 Pictaviensis et Carantonis) .

* Index communium praefecturae Carantoni Maritimi

## Nexus externi 
* 

Categoria:Communia praefecturae Carantoni Maritimi
Categoria:Loci habitati praefecturae Carantoni maritimi
Villa Opponis

thumb|300px|Villa Opponis: oppidum.

**Villa Opponis** (Theodisce *Oppenweiler*; usque ad annum 1942 *Reichenberg*) est vicus et commune Badense-Virtembergense 4008 incolarum (anno 2012).
## Clari cives 
* Wilfried Klenk , politicus (1959) 
## Notae
* Indicem Communium Badeniae-Virtembergiae
## Nexus externi 
* Villae Opponis pagina interretialis

Categoria:Communia Badeniae-Virtembergiae
Mar (titulus)

**Mar** titulus, potius *Mor* enuntiatus, lingua Syriaca (ܡܪܝ) ortus *dominus* valet. Nomini anteponitur.
thumb|Lapis sepulcralis memoriae cuiusdam Mar Iacob inscriptus (inscriptio versa)

## Ecclesiae Syriacae 
Nomen honorificum Mar in Ecclesiis Syriacis omnibus episcopis et sanctis competit.

## Lingua Hebraica Rabbinica 
In Lingua Hebraica Rabbinica Mar est appellatio nomenque honorificum hominum doctrina eruditorum vel rabbinorum. Una ex veterrimis attestatio est lapis sepulcralis anni 1156, qui cuidam Mar Iacob dedicatus est et, ut putatur, ex Colonia Agrippina oriundus est.

Categoria:Tituli dignitatis
Oppenavia

thumb|300px|Oppenavia: despectus in urbem

**Oppenavia** (Theodisce *Oppenau*) est urbs et commune Badense-Virtembergense 4'684 incolarum (anno 2012).
## Notae
* Indicem Communium Badeniae-Virtembergiae
## Nexus externi 
* Oppenaviae pagina interretialis

Categoria:Urbes Badeniae et Virtembergiae
Maieutica

**Maieutica** (μαιευτική) est verbum Graecum artem obstetricis designans. In philosophia vero Socratica ita nominatur genus interrogationis, per quod efficitur ut is qui interrogatur veritatem aliquo modo ipse inveniat nec quicquam stricto sensu discat sed reminiscitur se iam scire. Quam cognitionem si Platoni Pythagoricisque credimus e vitis anterioribus, hoc est antequam nasceretur, servat.

Itaque eandem artem atque mater sua (quae obstetrix fuerat) sese exercere dicere solebat Socrates, ut qui non corpora sed mentes parturientes adiuvaret.
## Notae 
## Plura legere si cupis 
*Roland Mugerauer, *Sokratische Pädagogik : ein Beitrag zur Frage nach dem Proprium des platonisch-sokratischen Dialoges*, Marburgi, 2011 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
*Pierre Parlebas, "Un modèle d'entretien hyperdirectif: la maïeutique de Socrate", *Revue française de pédagogie*, 1980: 4-19
*Karl Pestalozzi (ed.), *Der Fragende Sokrates*,Teubner, 1999 Colloquium Rauricum (06 ; 1997)
*Chloé Titli, "Particularités de la maïeutique socratique : la métaphore de Socrate accoucheur dans le Théétète de Platon", ''Bulletin de l'Association Guillaume Budé'', 2009ː 81-97
*Bruno Vancamp, "L'historicité de la maïeutique socratique : réflexions critiques", ''L'Antiquité Classique'', 1992: 111-118

*Cogitatio critica
*Dialectica
*Methodologia
*Paedagogia

Categoria:Socrates
Categoria:Paedagogia
Categoria:Termini philosophici
Proxenia

In Graecia antiqua **proxenia** (προξενία) erat officium proxeni (πρόξενος), id est eius qui in  civitate quadam civium alterius civitatis velut patrocinio fungebatur atque res eorum curabat, praesertim in iudiciis si necesse foret. Ita exempli gratia Cimon atque post eum Callias et post intervallum Alcibiades proxenus Lacedaemoniorum Athenis fuit. Saepe per illas necessitudines consilia civitatum quoque movere poterant in qualemcumque  partem. Quarto saeculo Demosthenes Thebanorum proxenus ab Aeschine dicebatur.

Nonnumquam etiam civis peregrinus proxenus honoris causa creari poterat atque publice ob merita sustentabatur. Ita secundum Diogenem Laertium Lacedaemonii Xenophonti apud se exsulanti proxeniam contulerunt ut quinto saeculo Athenienses Pindaro poetae quod Athenas 'Graeciae praesidium' appellasset.

Quod aevo antiquo proxeni faciebant hodie faciunt qui plerisque linguis Europaeis *consules* dicuntur nec quicquam tamen commune cum consulibus Romanis habent.
## Notae
## Plura legere si cupis 
*Dominique Lenfant, "Le rôle de la proxénie dans les relations diplomatiques entre Grecs et Perses", *Ktèma*, 2016ː 275-287
*S. Perlman, "A Note on the Political Implications of Proxenia in the Fourth Century B. C.", *The Classical Quarterly*, 1958ː 185-191

Categoria:Graecia antiqua
Categoria:Diplomatia
Tributum ex reditibus

thumb|Ratio mundana tributorum ex reditibus solvendorum

**Tributum ex reditibus** est vectigal quaestibus ex censu impositum.
Iustitiae socialis et aequalitatis causa, tributum ex reditibus in multis civitatibus more progressivo computatur.

*Tributum pro hereditate
*Redistributio divitiarum
*Compilatio Panamensis

## Notae 
Categoria:Oeconomia
Categoria:Vectigalia
Tiberius Sempronius Longus (consul 218 a.C.n.)

**Tiberius Sempronius Longus** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus anno 211 a.C.n.) vir consularis Romanus fuit.

## Gens 
Filius eius Tiberius Sempronius Ti.f. Longus anno 194 a.C.n. consulatum gessit.

## Cursus honorum 
### De consulatu et pugna Trebiana
[thumb|300px|[Proelium Trebianum]]
Sempronius anno 218 consul fuit, una cum Publio Cornelio L.f. Scipione. Secundo Bello Punico exorto  a senatu  in Africam missus est ad urbem Carthaginem oppugnandam  ; magnis apparatibus Lilybaei adhuc operam dabat  et iam Melitam insulam expugnaverat, cum e Sicilia revocatus   in Galliam Cisalpinam properanter ire iussus est,  Hannibale imperatore Carthaginiensium trans Alpes in Italiam iter facere nuntiato. Scipionen, alterum consulem,  ad flumen Ticinum  equestri proelio victum et saucium prope Placentiam convenit  atque eisdem castris copias suas consules collocarunt.  Quia integer corpore erat Tiberius Sempronius toti exercitui praefuit et invito collega proelium  mense Decembri ad flumen Trebiam commisit ubi ab Hannibale victus est. In hac pugna multa ob superbiam et arrogantiam  peccasse dicitur, ut qui lacessitus ab hostibus milites ieiunos e castris eduxit atque eos per aquam gelidam Trebiae recentibus imbribus auctae tramisit, atque postremo in insidias incidit, velut ac si putasset Romanos tantum visos iam victores fore. Quae mala fama usque ad modernas litteras miserum Sempronium persecuta est. Nam poeta José-Maria de Heredia ita de eo scripsit :
: *Sempronius Consul, fier de sa gloire neuve,*
: *A fait lever la hache et marcher les licteurs*.
Mense Ianuario anni 217 Romae comitia consulum habuit, deinde in hiberna rediit.

### Quid post consulatum gesserit
Anno 215 Hannonem imperatorem Poenorum apud oppidum Grumentum vicit. Anno 210 a.C.n. *decemvir sacris faciundis* mortuus est.

## Bibliographia 
* 

## Notae 

Longus, Tiberius
Categoria:Senatores
Fanum Sancti Andreae (discretiva)

**Fanum Sancti Andreae** potest esse:

* **Fanum Sancti Andreae (Alpes Maritimae)**: oppidum et municipium Franciae.
* **Fanum Sancti Andreae (Bruttium)** (alia nomina: **Fanum Sancti Andreae ad Ionium**):
* **Fanum Sancti Andreae (Sabaudia)**: oppidum et municipium Franciae.
* **Fanum Sancti Andreae (Sabaudia Superior)** (alia nomina: **Fanum Sancti Andreae Bovitiensium**): oppidum et municipium Franciae.
* **Fanum Sancti Andreae Compsae** (alia nomina: **Fanum Sancti Andreae Compsanorum**): 
* **Frium** (alia nomina: **Fanum Sancti Andreae Frius**):
* **Castrum Sancti Andreae** (deinde **Fanum Sancti Andreae Caris Liriani**):
Senega (discretiva)

**Senega** potest:

* **Senega**:
* **Selega** seu **Senega (Provincia Caralitana)**:
* **Senega** vel Senegalus, flumen Africae occidentalis
Villa Sancti Petri (discretiva)

**Villa Sancti Petri** potest:

* **Villa Sancti Petri**:
* **Villa Sancti Petri (Aemilia-Romania)** vel **Villa Sancti Petri in Casale** (seu **Fanum Sancti Petri in Casale**):
Gnaeus Servilius P.f. Geminus

**Gnaeus Servilius P.f. Geminus** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus die 2 Augusti 216 a.C.n. apud Cannas) vir consularis Romanus fuit.

## Gens 
Pater eius versimile Publius Servilius Q.f. Geminus erat, consul annorum 252 et 248 a.C.n..

## Cursus honorum 
Gnaeus Servilius Geminus anno 217 inter Secundum Bellum Punicum una cum Gaio Flaminio consul creatus est. Consul uterque cum duabus legionibus  adventum hostium ducis Hannibalis expectabant, Servilius apud Ariminum prope Hadriaticum mare, Flaminius ad Arretium in Etruria. Hannibal iter per Etruriam praetulit atque exercitum Flaminii apud Lacum Trasimenum omnino delevit. Servilius serius auxilio advenit quam ut eum adiuvare possett. Deinde sese recipiens Narniae Quinto Fabio Maximo dictatori legiones suas tradidit atque ipse praefectus classis factus litora Italiae contra Poenos defendebat. Etiam praesidium in Cossyram insulam posuit. Deinde adhuc consul, tum anno 216 a.C.n. proconsul una cum Marco Atilio Regulo in locum Flaminii suffecti milites Romanos rexit. Die 2 Augusti 216 a.C.n. in Proelio Cannensi necatus est.

## Bibliographia 
* 
* 

## Notae 

Geminus, Gnaeus, Cn.f.
Categoria:Senatores
Univocitas entis

**Univocitas entis** est notio quae dicit verba proprietates Dei describentia significationem eandem habent cum hominibus vel rebus adhibeantur, etsi Deus genere magnopere differt.
 
Multi theologi et philosophi mediaevales (sicut Thomas Aquinas), de natura Dei disputantes, habere solebant bonitatem Dei, cum Deus esse bonum dicamus, bonitatis humanae solum similem esse; ex contrario, Ioannes Duns Scotus arguit hanc bonitatem, cum Deum esse bonum dicimus, generis bonitatis quae significatur cum dicimus Ioannam esse bonam subtiliter similem esse. Quod dicere vult Deum a nobis solum gradu differre, ac bonitatem, malum, vim, rationem, aliasque proprietates per univocitatem adhiberi, num de Deo, homine, vel etiam pulice sermocinemur.
 
Aegidius Deleuze, philosophus Francicus recentior, doctrinam univocitatis ontologicae a Scoto mutuatus est. Postulavit ens esse univocale, omnibus suis significationibus una voce adfirmatis. Doctrinam univocitatis aptat ut postulet ens univocaliter esse varietatem: "Quod autem ad univocitatem spectat, non sunt varietates quae sunt et esse debent: id est ens quae varietas est, sensu qui de varietate dicitur. Praeterea, non est nos qui univocales sumus in ente quod non est; est nos et nostra natura propria quae ambigua manet, in et pro ente univocali."  
 
Deleuze Spinozam semel respondens invertit, qui contendit omnia quae adsunt variationem esse unius substantiae, aut Dei aut naturae, quod Deleuze postulat esse ordinans philosophiae illius principium, contra absentiam huius nominis in eius operibus. Pro Deleuze, non est substantia una, sed ratio quae semper discrepat, cosmos sicut origami, se semper plicans, explicans, iterum complicans. Deleuze hanc ontologiam in formula paradoxica "pluralismum esse monismum" breviter repetit.
 

*Analogia
*Ens
*Lex noncontradictionis
*Ontologia fundamentalis
*Polysemia
 
## Notae

 
## Bibliographia
*Berressem, Hanjo, et Leyla Haferkamp, eds. 2009. *Deleuzian Events: Writing History.* Münster: LIT Verkag. ISBN 9783643101747.
*Deleuze, Aegidius. 1968. *Différence et Répétition.* Lutetiae.
*Deleuze, Aegidius, et Félix Guattari. 1976. *Rhizome.*
*Widder, Nathan. 2009. John Duns Scotus. In ''Deleuze's Philosophical Lineage,'' ed. Graham Jones et Jon Roffe, 27–43. Edimburgi: Edinburgh University Press. ISBN 9780748632992. PDF.
 

 
Categoria:Philosophia religiosa
Categoria:Philosophia mediaevalis
Categoria:Scotismus
Gaius Terentius C.f. Varro

**Gaius Terentius C.f. Varro** (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus post annum 200 a.C.n.) vir consularis Romanus fuit. Praecipue notus est ut is qui magnum exercitum pugna Cannensi (216 a.C.n.) omnino amisit.
## De origine
thumbnail|Pugna Cannensis. Acies instructae.
Gaius Varro humili loco natus homo novus in senatu Romano fuit, cuius pater divitias e taberna macellaria quaesisse traditur. Itaque plebi gratus erat, patriciis invisus et historici Romani senatoriam traditionem secuti memoriae eius non pepercerunt. Nam omnes scripsere Varronis culpa accidisse cladem Cannensem. Constat tamen non tantum  reum de ea re non fuisse sed etiam paulo post proconsulatum gessisse.

## De cursu honorum 
Primo quaestor fuit, deinde anno 220 a.C.n. cum aedilitatem gereret, ludos circenses edidit. Quos ludos novitate quadam in pompam introducta vitiatos atque sacrificiis expiandos esse post Cannensem cladem decreverunt pontifices, ita deorum irae rationem reddere cupientes. 

Anno 218 praetor Siciliae erat. Anno 216 una cum Lucio Aemilio Paullo consul factus in Apuliam adversus Hannibalem ducem Poenorum cum octo legionibus et sociorum auxiliis missus est.  e quibus circiter octoginta milia hominum efficiebantur. Alter consul altero die imperabat : cum autem de consiliis bellicis adhibendis dissentirent (Aemilius Paullus pugnam committendam esse in campis negabat, Varro contra numero suorum confisus quam primum cum hostibus decertare cupiebat), ea res Romanis exitio fuit. Die quo fasces habebat Varro exercitum e castris eduxit atque aciem instruxit sed proelio Cannensi  ab Hannibale  victus est ; dum Paullus collega necatur,  ipse effugere potuit et apud Venusiam eos, qui e clade se eripere potuerant, colligeret. Romam redeunti senatus obviam iit atque gratias egit quod de salute urbis non desperasset. Sed Varro dictaturam ultro tunc sibi oblatam recusasse dicitur.

Annis 215 - 213 proconsul in Piceno fuit. Annis 208/207 propraetor Etruriam contra Hasdrubalem defendit. Anno 200 legatus in Africam missus est.. Itaque Proelio Cannensi exercitus Romanus ab Hannibale et Paullus necatus est, cum Varro fugeret. Apud Venusiam eos, qui e clade se eripere potuerant, collegit. Annis 215 - 213 proconsul in Piceno fuit. Annis 208/207 propraetor Etruriam contra Hasdrubalem defendit. Anno 200 legatus in Africam missus est.

## Bibliographia 
* 

## Notae 
 

Varro, C.f.
Categoria:Praetores Siciliae
Categoria:Senatores
Haecceitismus

[thumb|*Quaestiones* [Duns Scotus|Ioannis Scoti. Manuscriptum saeculi quarti decimi vel quinti decimi.]]
**Haecceitismus** est cosmotheoria a fide significata entitates haecceitatem habere posse. Iacobus Ladyman haecceitismum designat "postulationem mundos inter se solo numero differre posse, mundos inter se de re differre posse cum non de dicto differant; quod aliquando dicitur mundos solum per permutationem singulorum differre posse."

*Duns Scotus
*Leibnitius

## Notae

## Bibliographia
*Kment, Boris. 2012. Haecceitism, Chance, and Counterfactuals. *The Philosophical Review* 121(4):573–609. DOI 10.1215/00318108-1630930.
*Ladyman, James. 2002. *Understanding Philosophy of Science.* Londinii et Novi Eboraci: Routledge. ISBN 0415221560.
*O'Leary-Hawthorne, John, et J. A. Cover. 1996. Haecceitism and Anti-Haecceitism in Leibniz's Philosophy. *Nous* 30(1):1–30.
*Ross, Don, James Ladyman, et Harold Kincaid. 2013, eds. *Scientific Metaphysics.* Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 9780199696499.

Categoria:Essentialismus
Categoria:Modalitas
Categoria:Ontologia
Categoria:Scotismus
Ricardus Taylor (philosophus)

**Ricardus Taylor**, vulgo *Richard Taylor*, fuit philosophus Americanus, argutiis modicis et disceptationibus metaphysicis celeberrimus. Erat praeterea apiarius ubique notus.

Gradum philosophiae doctoris in Universitate Brunensi obtinuit, ubi Roderico Chisholm usus est studiorum exactore. Praeter Almam Matrem etiam Columbiae et in Universitate Roffensi docuit, cooptatusque erat magister visitatorius in duodecim fere institutionibus aliarum universitatum. 

Celeberrimus inter eius libros est *Metaphysics* (1963). Alia opera philosophica sunt *Action and Purpose* ('actus et propositum', 1966), *Good and Evil* ('bonum et malum', 1970), *Virtue Ethics* ('ethica virtutis', 1991). Taylor etiam fuit editor principalis libri *The Will to Live: Selected Writings of Arthur Schopenhauer*. Ardenter ethicam virtutis suasit. Commentarios graves de sensu vitae scripsit, scilicet de re, quam ad instar Alberti Camus mytho Sisyphi studens investigavit. Anno 1962 de fatalismo commentarium edidit, quo David Foster Wallace usus est argumento dissertationis baccalaurei in Collegio Amherstensi anno 2011 editae. Quae dissertatio sub titulo *Fate, Time, and Language: An Essay on Free Will* una cum commentario Ricardi Taylor et responsis collegarum prolata est.

Taylor mellificio magnopere profuit. Trecenta alvearia curavit, et ab anno 1970 plerumque mellis favos produxit. Suas rationes administrationis nonnullis libris exposuit, inter quos *The Comb Honey Book* et *The Joys of Beekeeping.*

Anno 1993 Taylor cum Gulielmo Lane Craig de hac quaestione, "Fundamenta morum utrum naturalia an supernaturalia sint." disputavit.

## Notae 

## Bibliographia 
* Donnelly, John. 2007. *Reflective Wisdom.* Prometheus Books. ISBN 0-87975-522-9.
* Holmes, Robert; Barry Gan; & Tim Madigan. 2004. Richard Taylor Remembered. *Philosophy Now* 44. 
* LaScola, Russell. 1992. A Common Sense Approach to the Mind-body Problem: A Critique of Richard Taylor. *Journal of Philosophical Research* 17:279–286.

* Philosophia Civitatum Foederatarum
* Index philosophorum Civitatum Foederatarum

## Nexus externi 
*  De expositione fatalismi Tayloriani. 

Categoria:Nati 1919
Categoria:Mortui 2003
Categoria:Alumni Universitatis Brunensis
Categoria:Apiarii Civitatum Foederatarum
Categoria:Metaphysici
Categoria:Philosophi Civitatum Foederatarum
Categoria:Professores Universitatis Brunensis
Meontologia

**Meontologia** est philosophicum non-entitatis studium, vel sermo philosophicus de negatione realis alicuius entitatis, sed non eius potestatis.

## Historia
Verbum, a Graeco μή 'non' + ὄν 'ens' (confer *ontologiam*), ne ad studium quidem cuiusque non exsistit spectat, sed conatus est quod praeter ontologiam manere potest amplecti. Meontologia est traditio tenuis in Occidente (vide Sophista et theologia negativa), sed semper in Taoismo et deinde Buddhismo, philosophiis Orientalibus, maximi momenti fuit.

Nishida fuit primus qui Orientalem nihili notionem in paradigmate Continentali penitus amplificavit, et clariorem notionis non-entis Buddhisticae intellegentiam sic ad Occidentem tulit. Notio etiam recentius consociari potest cum vi in absentia vel prorogatione a Martino Heidegger et Iacobo Derrida posita.

## Meontologia apud Levinas
Apud Emmanuelem Levinas, quod fuit meontologicum fuit quod significationem praeter entem et praeter ontologiam habuit; pro eo, hoc fuit res ethica, prima alius postulationis in concursione facie ad faciem. Hoc sensu conatus est expedire vel extendere nonnullas res ab Heidegger erectas, et plane ontologiae partes minores quam partes ethicae dare, potius quam eas iterare persistere, ens significare 'curam' (Theodisce *Sorge*) adfirmans.

*Cura
*Meonismus
*Nihil
*Emmanuel Severino

## Notae

Categoria:Martinus Heidegger
Categoria:Metaphysica
Categoria:Ontologia
Omnia

**Omnia** sunt totum universum quod exsistit, contrarium vel complementum nihilius, totalitas rerum quae ad certam rem subiectam spectant. Finibus nec dictis nec significatis, nomen ad quodlibet designare potest. Universum saepe omnia quae exsistunt definitur. Ad cosmotheoriam anthropocentristicam, vel ad summam hominum experientiam, historiam, et condicionem humanam in universum spectare potest. Quisque res et entitas est pars omnium, omnibus corporibus et aliquando omnibus rebus abstractis comprehensis.

## Notae 
*Absolutum
*Alpha et Omega
*Holismus
*Metaphysica
*Nihil
*Panentheismus
*Pansophismus

Categoria:Aestimatio
!
Categoria:Ontologia
Categoria:Perceptio
Categoria:Termini philosophici
Ontologismus

**Ontologismus** est formula philosophica, artissime cum Nicolao Malebranche (1638–1715) consociata, quae contendit Deum et notiones divinas esse primam nostrae intellegentiae res perceptionemque Dei primum nostrae scientiae mentis factum.

## Notae

*Antonius Arnauld
*Casimir Ubaghs
*Ontologia

## Bibliographia
*Bonafede, Giulio. 1972. *Ontologismo.* Palermo: Tip. ed. Fiamma serafica.
*Buscaroli, Silvano. 1979. ''Introduzione all'ontologismo critico-ascetico. Brescia: Paideia.
*Malebranche, Nicholas. 1977. *Dialogues on Metaphysics and on Religion.* Conv, David Scott; ed. Nicholas Jolley. Cantabrigiae: Cambridge University Press. 
*Malebranche, Nicholas. 1997. *The Search After Truth.* Conv. Paul J. Olscamp; ed. Thomas Lennon. Cantabrigiae: Cambridge University Press.

Categoria:Epistemologia religionis
Categoria:Ontologia
Categoria:Theologia
Categoria:Theoriae epistemologicae
Quidditas

**Quidditas** in philosophia scholastica fuit unum ex nominibus essentiae rei, ad verbum suum "quod est." Nomen a *to ti ên einai,* Graeca Artistotelis locutione, a scholasticis mediaevalibus deductum est, 'quod fuit esse [rem datam]' significans. Nomen proprietates describit quae inter substantiam peculiarem (exempli gratia, homo ipse) aliosque sui generis partiuntur. Quaestio "Quid est?" descriptionem generalem per commonalitatem rogat; quod est quidditas. Haec notio a philosophis scholasticis cum haecceitate rei saepe comparabatur, quam positivam hominis proprietatem esse crediderunt, quae hominem fecit hunc homine ipsum, et neminem alium. Hoc sensu in "Quiddity," poemate Georgii Herberti poetae Anglici adhibetur.

## Alii sensus
*Nomen in legibus adhibetur ad spectandam cavillationem vel quaestionem academicam. Exemplum in oratione principis Hamleti iuxta sepulcrum in *Hamlet* ludo Shakesperii videri potest: "Where be his quiddities now, his quillets, his cases, his tenures" dicit Hamlet, ad quidditates iurisconsulti spectans.
 
*Quidditas, nomen in Anglicum *quiddity* conversum, est nomen maris somniculosi et mystici in *The Great and Secret Show,* mythistoria Clive Barker, in corpore aquae quod superiorem exsistentiae humanae gradum significat. Vehementius dicitur ut mare proprie dictum in *Everville,* sequela mythistoriae, et "On Amen's Shore," fabula breve.

*Mythistoria *The Quiddity of Will Self* Samuelis Mills (Londinii: Corsair, 2012), ISBN 9781780331133.

*Mythistoria *Quiddity* Eduini Page (Red Pill Publications Ltd., 2013).

*Essentia
*Haecceitas
*Ousia
*Theoria substantiarum

## Bibliographia
*Naquib al-Attas, Syed Muhammad. 1990. *On Quiddity and Essence: An Outline of the Basic Structure of Reality in Islamic Metaphysics.* Kuala Lumpur: International Institute of Islamic Thought and Civilization, International Islamic University. ISBN 983996285X.

## Nexus externi
Categoria:Essentialismus
Categoria:Metaphysica
Eutaxiologia

**Eutaxiologia** (Graeco *eu* 'bonus' + *tax-* 'ordo') est philosophicum ordinis et designationis studium. A teleologia distinguitur quia finem vel metam conformationis vel rationis datae vehementius non dicit, sed tantum gradum et multiplicitatem conformationis vel rationis tractat. Nomen *eutaxiology* Anglice primum factum est a geologo Ludovico Ezra Hicks in libro *Critique of Design Arguments,* in qui arguit hominem multiplicem vitae organicae in tellure naturam aestimare posse, ratione designationis intellegentis assumpta et accepta absente. Notio iam invenitur in operibus Aristotelis et Lucretii.

*Consequentialismus
*Orthogenesis
*Teleonomia

## Notae

## Bibliographia
*Corey, Michael Anthony. 1993. *God and the New Cosmology.* Lanham Terrae Mariae: Rowman & Littlefield.
*Nagel, Ernest. 1979. *Teleology.* Novi Eboraci: Columbia University Press.

Categoria:Ethica
Categoria:Teleologia
Orthogenesis

[thumb|[Theodorus Eimer.]]
[thumb|[Henricus Fairfield Osborn.]]

**Orthogenesis** est hypothesis quae adfirmat ens vitae inclinationem innatam ad se evolvendam modo unilineare ob certam vim agentem internam aut externam. Haec coniectura, in essentialismo et teleologia cosmica condita, proponet agenturam in se ipsa positam quae species lente convertit. Georgius Gaylord Simpson, notionem orthogenesis insectans (1953), hanc agenturam vim interiorem occultam appellavit. Optimi orthogenesis suasores doctrinam selectionis naturalis ut machinatio in evolutione ordinans, doctrinasque speciationis pro rectilineari evolutionis ductae exemplari repudiaverunt quae in speciebus distinctis "essentiis" agunt. Nomen *orthogenesis* a Theodoro Eimer vulgatum est, quamquam multae ex eius notionibus multo vetustiores erant.

## Definitio
Verbum *orthogenesis* primum a biologo Gulielmo Haacke anno 1893 adhibitum est. Theodorus Eimer autem fuit primus qui definitionem verbi scripsit; *orthogenesis* definivit "lex generalis quae adfirmat progressum evolutionarium in cursu qui observari potest fieri, praesertim in gregibus propriis."

*Teleonomia

## Notae

## Bibliographia
*Bateson, William. 1909. Heredity and Variation in Modern Lights. In *Darwin and Modern Science,* ed. A. C. Seward. Cantabrigiae: Cambridge University Press.
*Dawkins, Richard. 1993. The Evolutionary Future of Man: A Biological View of Progress.
*Dennett, Daniel. 1995.  ''Darwin's Dangerous Idea.* Novi Eboraci: Simon & Schuster.
*Huxley, Julian. 1942. *The Modern Evolutionary Synthesis.* Londinii: George Allen and Unwin.
*Jacobs, Susan C., Allan Larson, et James M. Cheverud. 1995. Phylogenetic Relationships and Orthogenetic Evolution of Coat Color Among Tamarins (Genus Saguinus). *Syst. Biol.* 44(4):515–532. Abstractum.
*Lane, David H. 1996. *The Phenomenon of Teilhard: Prophet for a New Age.* Mercer University Press. ISBN 9780865544987.
*Mayr, Ernst. 2002. *What Evolution Is.* Londinii: Weidenfeld and Nicolson.
*Reinheimer, Hermann. 1915. *Symbiogenesis: The Universal Law of Progressive Evolution.* Londinii: Knapp, Drewett and Sons.
*Simpson, George G. 1957. *Life Of The Past: Introduction to Paleontology.* Portu Novo: Yale University Press.
*Wilkins, John. 1997. What Is Macroevolution? TalkOrigins Archive, 14:08 UTC 13 Octobris 13 2004.
*Ranganath, H. A., et K. Hägel. 1981. Karyotypic orthoselection in *Drosophila.* *Natur Wissenschaften'' 68(10):527–528. 

Categoria:Essentialismus
Categoria:Historia biologiae evolutionariae
Categoria:Teleologia
Dysteleologia

[thumb|200px|[Ricardus Dawkins ad Cooper Union Novi Eboraci anno 2010.]]
**Dysteleologia** est sententia philosophica quod exsistentia *telos* vel causam finalem ex designatione ad rem non habet. Nomen est vocabulum recens, ab Ernesto Haeckel factum et vulgatum. Dysteleologia est infensum sed spe plenum atheismi scientifice aspicientis genus, primum fortasse cum Haeckel sociisque eius, sed nunc fortasse cum genere atheismi Ricardi Dawkins, Samuelis Harris, et Christophori Hitchens consociatum. Modernus naturalismus philosophicus, usitatarum sententiarum philosophicarum et religiosarum dissimilis, adfirmat exsistentiam in se ipsam positam calcem vel metam desideratam non habere. Inter scholas philosophicas quae dysteleologiam repudiaverunt sunt idealismus Germanicus (praecipue philosophiae Hegeliana et Shellingiana), theoria integralis, et philosophiae nonnullorum principii anthropici suasorum.

*Adevismus
*Argumentum ex designatione mala
*Argumentum teleologicum
*Atheismus
*Epistemologia
*Fides et rationalitas
*Kierkegaard
*Materialismus
*Nietzsche
*Nihilismus exsistentialis
*Philosophia religionis
*Significatio vitae
*Teleologia
*Teleonomia
*Theismus

## Notae

## Bibliographia
*Haught, John F. 1980. *Nature and Purpose.* Lanham Terrae Mariae: University Press of America.
*Romanes, George. 1874. Natural Selection and Dysteleology. *Nature* 9(228):361–362. DOI 10.1038/009361a0.
*Woodfield, Andrew. 1976. *Teleology.* Cantabrigiae et Novi Eboraci: Cambridge University Press. ISBN 0521211026.

Categoria:Causalitas
Categoria:Philosophia religionis
Categoria:Teleologia
Categoria:Theoriae metaphysicae
Teleonomia

[thumb|[Ricardus Dawkins proprietates consilii archaici per selectionem naturalem et consilii novi per adaptationem evolutam descripsit.]]

**Teleonomia** est qualitas consilii manifesti petitionisque finis structurarum et functionum in organismis vivis quae ab historia evolutionaria et adaptatione pro successu reproductivo deducuntur, vel generatim ex operationibus programmatum oriuntur. Teleonomia ad programmaticos vel computationales consilii aspectus pertinet. Factum est nomen ut cum teleologia discrepet, quod finibus adhiberi potest qui ab agente excogitantur qui varios futuros fingere vel excogitare intus potest, atque intentionis, consilii, et prospicientiae facultatem facit.

*Autopoiesis
*Orthogenesis
*Selectio naturalis
*Teleologia

## Bibliographia
* Allen, C., M. Bekoff, et G. Lauder, eds. 1998. *Nature’s Purposes: Analyses Of Function and Design in Biology.* MIT Press. ISBN 0262510979.
*Marcos, Alfredo. 1992. Teleología y teleonomía en las ciencias de la vida. *Diálogo Filosófico* 22:42–57.
*Mayr, Ernst. 1982. *The Growth of Biological Thought: Diversity, Evolution, and Inheritance. Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.
*Mayr, Ernst. 2004. *What Makes Biology Unique? Considerations on the Autonomy of a Scientific Discipline.* Cambridge University Press. ISBN 0521841143.
*Ruse, M. 2004. *Darwin and Design.* Harvard University Press. ISBN 0674016319.

## Nexus externi
*Data Biologica, plato.stanford.edu
*Nonlinearitas et Teleologia, www,dactyl.org
**Teleonomy'' (Anglice), www.m-w.com (Merriam-Webster)

Categoria:Evolutio
Categoria:Notiones in metaphysica
Categoria:Teleologia
Yangismus

**Yangismus** (Mandarinice 杨朱学派 *Yángzhūxuépài*) fuit schola philosophica a Yang Zhu condita, per Aetatem Civitatum Bellantium (475–221 a.C.n.) florens, quae habere solebat actiones humanas in amore sui conditas esse et debere. Schola a sinologis descripta est primum sicut genus egoismi psychologici et ethici. Fundamenta Yangistarum fuit notio *xing* ('humanitas'), Philosophus Mencius postulavit Yangismum olim Confucianismum et Moismum aemulavisse, quamquam veritas huius postulationis res controversa inter sinologos manet. Quod Yangismus memoria plerumque excidit ante tempus cum Sima Qian suum *Shiji* compilaret, schola inter Centum Scholas Cogitationis non comprehensa est.

*Libertarianismus
*Yang Zhu
*Cārvāka, schola Indica hedonica

## Notae

## Bibliographia
*Ivanhoe, P. F., et Bryan William Van Norden. 2005. *Readings in Classical Chinese Philosophy.* Hackett Publishing. ISBN 978087220780.
*Shun, Kwong-Loi. 2000. *Mencius and Early Chinese Thought* Stanford University Press. ISBN 9780804740173.

## Nexus externi
*Yangismus
*Yangismus (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

Categoria:Consequentialismus
Categoria:Philosophia Sinensis
Categoria:Theoriae ethicae
The History of the Dividing Line

[thumb|Signum transitus Gulielmi Byrd II et sociorum fines metantium (1728), in [Henricus Comitatus (Virginia)|Henrico Comitatu Virginiae erectum.]]

***The History of the Dividing Line betwixt Virginia and North Carolina*** ('Historia finium Virginiae et Carolinae Septentrionalis') est relatio a Gulielmo Byrd II metatorum finium Carolinae Septentrionalis et Virginiae, civitatum Americanarum, anno 1728 factorum. Narratio itineris ad metandos fines disputatos cum Gulielmo Mayo, metatore principali, deductionem nominis *Matrimony Creek* ('Aestuarium matrimonii'), ob aquas rixantis appellati, et alias narratiunculas facetas comprehendit.

Quaeque colonia metatores aliosque homines artis metiendi peritos commisit, Gulielmo Byrd principali procuratore Virginiae, Eduardo Moseley principali procuratore Carolinae Septentrionalis. Byrd praeterea privata operis historiam compilavit. Textus Byrdianus est res pelliculae *The Secret History of the Dividing Line,* propositi Davidis Gatten.

## Bibliographia
*Berland, Kevin Joel, ed. 2013. *The Dividing Line Histories of William Byrd II of Westover.* Chapel Hill: pro Omohundro Institute of Early American History and Culture a University of North Carolina Press. ISBN 9781469606934.
*Byrd II, William. 1929. *Histories of the Dividing Line betwixt Virginia and North Carolina.* Raleigh Carolinae Septentrionalis: North Carolina Historical Commission. Textus.

Categoria:Historia Civitatum Foederatarum
Categoria:Scripta 1841
Categoria:Civitatum Foederatarum scripta
Categoria:Virginia
Categoria:Carolina Septentrionalis
Categoria:Litterae Anglicae
Manuel Valls

**Manuel Valls** (natus die 13 Augusti 1962) est politicus Franciae.

Manuel Valls, nepos diurnarii Catalani Magí Valls, filius est Xaverii Valls artificis et Ludovicae Angelae Galfetti magistrae (architecti Helvetici Aurelii Galfetti sororis). Barcinone in urbe Hispaniae natus est sed in Francia educatus: "Filius sum," ait, "pictoris Hispani matrisque Italae Helveticae qui Franciam elegerunt propter pulchritudinem, magnitudinem, dulcedinem."

Annum octodecimum agens, sectator iam Michaelis Rocard, sodalis factionis socialisticae factus est. Apud universitatem Parisiensem I historiae studuit. Annis 1988-1991 a consilio meruit iuxta ipsum Rocard qui eis annis primus minister erat. Ab anno 2001 magister urbi Evriae fuit usque in 2012, quo anno minister rerum internarum selectus est, praeside Francisco Hollande. Die 31 Martii 2014 primus minister promotus est, succcessor Ioanni Marco Ayrault. Quod munus die 6 Decembris 2016 renuntiavit ut candidaturam suam ad officium praesidis proposuerit.

Manuel Valls e prima uxore Natalia Soulié quattuor filios genuit. A qua divortio separatus die 1 Iulii 2010 violinae psaltricem Annam Gravoin in matrimonium duxit.

## Notae 

## Bibliographia 
 apud ferias oeconomicas Tridenti anno 2015 picti]]
* "Manuel Valls, l'ombre de la MNEF et les coulisses du PS" in *Mediapart* (17 Septembris 2014)
* "Manuel Valls stands down to join battle for French presidency" in *The Guardian* (5 Decembris 2016)
* "Royal, Montebourg, Hamon... l'équation risquée de Manuel Valls" in *Le Monde* (2 Aprilis 2014)
* "Nos portraits des 14 secrétaires d'Etat" in *Le Monde* (9 Aprilis 2014)

## Nexus externi
* Emmanuelis Valls pagina interretialis apud Conventum Nationalem
* Biographia apud ministerium rerum internarum 

Categoria:Primi ministri Franciae
Categoria:Nati 1962
Categoria:Homines vivi
Categoria:Praefecti communibus Francicis
Categoria:Incolae Cataloniae