open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mangasea Nova

thumb|Mangasea Nova circa annum 1735.
**Mangasea Nova**, nunc ***Staroturuchansk*** (Russice Старотуруханск, i.e. *Turuchanium priscum*), est arx vetus et urbs, nunc vicus tantum in territorio Crasnoiarensi Foederationis Russicae. Situs est in ripa laeva Ieniseae fluminis in ostio Turuchani fluvii. Circa mille incolarum anno 2020 habuit.

## Historia
Ab incolis Mangaseae anno 1607 castra hiemalia in ostio Turuchani condita sunt. Mox castellum Turuchanense aedificatu, est. Mangasea anno 1662 incendio destructa incolae eius in castellum Turuchanense migraverunt; ab anno 1672 urbs Mangasea Nova nominabatur; saeculo XVIII regionis magnae Mangasea Nova urbs principalis erat; ab anno 1735 caput circuli gubernii Toboliensis. Anno 1780 urbs *Turuchanium* (Russice *Turuchansk*) nomen cepit. Anno 1909 urbs incensa est et anno 1912 in alteram ripam Ieniseae translata est, ad ostium Tunguscae Inferioris, loco vico Monasteriano (*Monastyrskaia*), translata est; vicus loco prisco situs hodie *Staroturuchansk* (i.e. *Turuchanium priscum*) nominatur.

## Notae 
## Nexus externi 
* Pagina de Mangasea Nova  in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Condita 1607
Categoria:Loci habitati Russiae
Categoria:Territorium Crasnoiarense
Dioecesis Luceoriensis

]]
**Dioecesis Luceoriensis** (Ucrainice *Луцька дієцезія*) est dioecesis ecclesiae catholicae Romanae, quae sedem Luceoriae habet. Regiones Rovnensis et Volhyniensis terrae dioecesis sunt. Archidioecesis Leopolitanae nunc pars est. Ecclesia cathedralis est Ecclesia cathedralis Petri et Pauli Luceoriensis. Sancta Teresia Lexoviensis ab anno 1927 dioecesis patrona est.

thumb|left|Ecclesia cathedralis Petri et Pauli Luceoriensis
## Nexus externi
* 
* Situs proprius

Luceoriensis
Categoria:Volhynia
Tobias

**Tobias** (Hebraice טוֹבִיָּה, *Toviyah*; Graece Τωβίας vel Τωβίτ) est praenomen masculinum. E vocabulis Hebraicis *tov* (טוֹב, 'bonus') atque *yah* (יָה, abbreviatio nominis Dei in religione Hebraica, JHVH) derivatur.

## Homines 
* 
* Tobias Alderweireld
* Tobias Asser
* Tobias Beutel
* 
* Tobias Hans
* Tobias Lindner
* Tobias Maguire
* 

## Notae 
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Categoria:Praenomina Anglica
Categoria:Praenomina Batava
Categoria:Praenomina Danica
Categoria:Praenomina Norvegica
Categoria:Praenomina Suecica
Categoria:Praenomina Theodisca
Adelhaidis (nomen)

**Adelhaidis**, vel **Adelais**, est praenomen femininum, Germanica origine, quod e vocabulis *adal* ("nobilis") et *heit* ("familia") ducitur.

## Quae hoc nomen habuerint 
* Adelhaidis de Austria
* Adelais de Saxonia-Meiningen
* Adelais Lovaniensis
* 

## Que hoc praenomen habuerint 
* Adelhaidis Assmann
* 
* Adelhaidis Kenéz Heka
* Adelhaidis Labille-Guiard
* Adelhaidis Sommer

## Notae 
* Adelhaidis, urbs
* Adelhaidis (fabula)

Categoria:Nomina
Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina feminina
Dioecesis Pinskensis Latinorum

]]
**Dioecesis Pinscensis Latinorum** (Albaruthenice *Пінская дыяцэзія,*) est dioecesis ecclesiae catholicae Romanae, quae sedem Pinsci habet. Regiones Brestensis et Homelensis terrae dioecesis sunt. Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis nunc pars est. Ecclesia cathedralis est Ecclesia cathedralis Assumptionis Mariae Virginis Pinscensis. 

thumb|left|Ecclesia cathedralis Assumptionis Mariae Virgini Pinscensis
## Historia
Primum ab anno 1794 ad annum 1798 dioecesis Pinsci exsistebat, secundum ab anno 1925 ad annum 1946, tertium anno 1991 instituta est.

## Nexus externi
* 
* Situs proprius

Pinscensis Latinorum
Categoria:Polessia
Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis Latinorum

]]
**Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis Latinorum** (Albaruthenice ) est archidioecesis ecclesiae catholicae Romanae, quae sedem Minsci habet. Regiones Minscensis et Mohiloviensis terrae archidioecesis sunt. 

[thumb|Ecclesia cathedralis [Maria (mater Iesu)|Beatae Mariae Virginis Minscensis]]

## Historia
Anno 1783 archidioecesis Mohiloviae a Pio VI creata est, cuius sedes Petropoli sita erat et omnes Imperii Russici regiones ad eam pertinebant. Dioecesis Minscensis anno 1798 instituta erat, anno 1869 deleta et anno 1917 restituta. Anno 1991 Ioannes Paulus II dioeceses Minsci et Mohiloviae coniunxit terrarumque archidioecesis Mohiloviensis partem maiorem Archidioecesi Moscoviensi Matris Dei transtulit.

thumb|left|Ecclesia cathedralis Dormitionis Beatae Mariae Virginis et sancti Stanislai Romani Mohiloviensis
## Ecclesiae cathedrales
Ecclesia cathedralis est Ecclesia cathedralis beatae Mariae virginis Minscensis et ecclesia concathedralis est ecclesia Dormitionis et sancti Stanislai Mohiloviensis. 

thumb|left|Thaddaeus Kondrusiewicz archiepiscopus Minscensis et Mohiloviensis anno 2011
## Archiepiscopi
Archiepiscopus Minscensis et Mohiloviensis ab anno 2007 Thaddaeus Kondrusiewicz est. Primus archiepiscopus anno 1991 cardinalis Casimirus Świątek fuit.

## Dioeceseis suffraganeae
Dioeceseis ceterae Rutheniae Albae, Minsco et Mohiloviae suffraganeae, sunt:
* Dioecesis Grodnensis
* Dioecesis Pinskensis Latinorum
* Dioecesis Vitebscensis

## Nexus externi
* 
* Situs proprius

Minscensis-Mohiloviensis Latinorum
Categoria:Minscum
Categoria:Mohilovia
Vaflum

[thumb|Vaflum cum [Saccharum (alimentum)|saccharo glacieque edibile,]]
**Vaflum** (-i, *n.*) (Anglice *waffle*, ex Francogallico *wafla*) est crustuli genus, quod in forma tessellata coquitur.

## Notae 
Categoria:Ars coquinaria
Categoria:Cibus
Dioecesis Grodnensis

]]
**Dioecesis Grodnensis** (Albaruthenice *Гродзенская дыяцэзія*) est dioecesis ecclesiae catholicae Romanae, quae sedem Grodnae habet. Regio Grodnensis terra dioecesis est. Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis nunc pars est. Ecclesia cathedralis est Ecclesia cathedralis Francisci Xaverii Grodnensis. 

[thumb|left|Ecclesia cathedralis sancti [Franciscus Xaverius|Francsisci Xaverii Grodnensis]]
## Historia
Anno 1991 Ioannes Paulus II dioecesim Grodnensem constituit; antea hae terrae pars Archidioecesis Vilniensis fuerunt.

## Nexus externi
* 
* Situs proprius

Grodnensis
Festum Sacratissimi Cordis Iesu

thumb|Cor Iesu.
**Festum Sacratissimi Cordis Iesu** est festum in Religione Christiana, in quo ecclesia corde Iesu reminsicitur. Die sexagesimo octavo post Dominicam Resurrectionis (tertio die Veneris post Pentecostem) celebratur. Venerationis cordis Iesu origo in Ioannis evangelistae capitulo undevicensimo est, ubi dicitur "Sed unus militum lancea latus eius aperuit et continuo exivit sanguis et aqua." Latronum cum Iesu crucifixorum cruribus fractis, milites ad Iesum venientes videbant eum iam mortuum esse, quam ob rem crura non frangentes lancea latus eius aperiebant. 

## Historia 
Innocentius Papa VI festum instituit, "Lanceae sanctae festum" appellatum. Media aetate cor Iesu media pietatis Christianae erat. Media persona in Festo Sacratissimo Cordis Iesu et in eius veneratione etiam est *Margareta Maria-Alacoque,* monacha, quae saeculo septimo decimo vivebat et saepe visiones cordis Iesu videbat. Anno 1856, festum in tota Ecclesia Catholica Romana factum est, et Leo Papa XII anno 1899 totum orbem terrarum cordi Iesu consecravit. Anno 1970, Festum Sacratissimi Cordis Iesu summum festum in Missale Romano ascriptum est.

## Nexus externi
*Quid de Sacratissimo corde Iesu in catechismo Catholico legamus.
*De notione mysterii.
*Feria sexta de Sacratissimo corde Iesu.

## Notae 
Categoria:Ecclesia Catholica
Cor Iesu
Categoria:Innocentius VI
Categoria:Iesus
Categoria:Leo XII
Categoria:1856
Aevum Explorationis

[thumb|upright=1|[Caravela *Vera Cruz.*]]
[thumb|upright=1|[Navis *Victoria.*]]
**Aevum Explorationis**, laxe et haud sollemni more definitum, fuit tempus praematurae modernitatis, cum aetate navigationis coincidens, abs quindecimo fere saeculo usque ad duodevigesimum saeculum in historia Europae, in quo Europaei navigantes regiones orbis terrarum explorarent.

Exploratio latissime transmarina, quam Portugalli et Hispani duxerunt, factores maximi momenti se erexerunt in cultura Europaea, maxime in occursu et colonialismo Europaeorum Americarum. Quod etiam denotat accrescentem colonialismi acceptionem in administratione regiminum Europaeorum, ut talis, nonnunquam cum primo fluctu colonialismi Europaei synonyma est.

Exploratio Europaea extra Mare Nostrum initium suum ducit cum expeditionibus maritimis Portugalliae ad Insulas Fortunatas anno 1336. Paulo post Portugalli archipelagum Atlanticum invenerunt et detegerunt, Insulam Materiae et Azores, coronae Portugallicae sibi annis 1419 et 1427 vindicatae, mox ora Africae Occidentalis post annum 1434, donec iter navigationis ad Indiam Vascus Gama constituit. Corona Castiliae (Hispania) pecuniam suppeditavit transatlanticis Christophori Columbi ad Americam continentem itineribus inter annos 1492 et 1504, initium colonialismi Europaei designantes, et ad primam globi circumnavigationem adducebatur inter 1419 et 1522 in expeditionibus Ferdinandi Magellan (quam Ioannes Sebastianus Elcano complevet). Hae explorationes alias quoque expeditiones navales commoverunt in oceanis Atlantico, Indico, Pacifico, in America, Asia, Africa, et Australia, quae exeunte 19 saeculo pergebant usque ad saeculum vicensimum, cum etiam regiones polares explorabantur.

Exploratio Europaea multum contulit ad accrescens commercium pancosmicum inter imperia colonialia cum Mundo Veteri et Novo coniuncta. Aetas Explorationis serius effecit mundi descriptionem, quae ad novum mundi aspectum et politismorum distantium contactum adducebatur. Verumtamen morbi novi propagabantur, incolarum numerum, praesertim autochtones Americanos, exstinguentes. Aevum comprehendebat subiectionem, expilationem, et occupationem militarem, increscentem influxum oeconomicum et culturae necnon technologiae Europae diffusionem.

## Notio 
Notionem explorationis seu inventionis iamdudum perquisierunt, historiam huius termini principalis eximentes. Terminus ipse usu venit in litteris historicis ac etiamnunc rite adhibetur. J. H. Parry, historicus maritimus et professor Universitatis Harvardianae, aetatem alias *Age of Reconnaissance* vocans, argumentatur non modo aevum Europaearum explorationum illa territoria eis nondum cognita explorandi fuisse, sed etiam notitias geographicas scientiamque empiricam auxisse. "Erat prima victoria pervestigationis empiricae contra auctoritatem, initia scientiae, technologiae, operisque quotidiani quod recentiori mundo occidentali necessarie proprium est."

*Conquisitatores Hispani
*Permutatio Columbiana

## Bibliographia 
* .
* 
* .
* .
* .
* .

## Notae
Categoria:Aeva historica
Categoria:Colonizatio Hispanica Americarum
Categoria:Exploratio
Categoria:Historia Europae
Dioecesis Vitebscensis

.]]
**Dioecesis Vitebscensis** (Albaruthenice *Віцебская дыяцэзія*) est dioecesis Ecclesiae Catholicae Romanae, quae sedem Vitebsci habet. Regio Vitebscensis terra dioecesis est. Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis nunc pars est. Ecclesia cathedralis usque ad annum 2011 Ecclesia sanctae Barbarae Vitebscensis fuit; nunс Ecclesia Iesu Misericordis Vitebscensis nuper aedificata est. 

## Historia
Anno 1999 Ioannes Paulus II dioecesim Vitebscensem constituit; antea hae terrae pars Archidioecesis Minscensis-Mohiloviensis fuerunt.

## Nexus externi
* 
* Situs proprius

Vitebscensis
Consilium Internationale de Monumentis et Sitibus

[thumb|[Logotypus consilii.]]
**Consilium Internationale de Monumentis et Sitibus** (abbreviatio Anglice *ICOMOS*) est organizatio re publica vacans UNESCO ad monumenta et patrimonium totius mundi protegenda et conservanda constitutum anno 1965, apud Chartam Venetiarum decretam anno 1964. ICOMOS apud Statum anno 1978 Moscuae rite decretum est.
Officium principale est patrimonia totius mundi eligendi et conservandi. Hodie socii personales ICOMOS plus quam 7000, socii civitatum 110 sunt. Organizatio ICOMOS Lutetiae sedet.

## Notae 
* Dies internationalis monumentorum et hereditatum culturalium

## Nexus externi 
* Situs interretialis consilii proprius. (Anglice)

Categoria:Constituta 1965
Categoria:Patrimonium totius mundi
Categoria:UNESCO
Dies internationalis pro monumentis hereditatibusque

thumb|Vexillum UNESCO
 est dies internationalis, propositus anno 1982 a ICOMOS et confirmatus anno 1983 ab UNESCO, qui semel in anno celebratur, die 18 Aprilis, ad monumentum et patrimonium totius mundi, cum respectu diversitate culturae, protegenda, et statum conservationis promovendum.

Adagium anno 2017 "periegesis oecologica durabilis" fuit, anno 2022 "patrimonium et clima" fuit, anno 2023 "patrimonii mutationes" et anno 2024 "patrimonii mollitia ex calamitate et bello".

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs publicus (Anglice)

Categoria:Ritus Aprilis
Categoria:UNESCO
JavaScript

[thumb|upright=1.2|Exemplum codicis fontium JavaScript in [monitorium|monitorio computatrali visum.]]
**JavaScript**, saepe **JS** imminutum, est lingua programmationis cum programmatura obiecta spectante quae cum HTML et CSS inter nucleares Telae Totius Terrae technologias numeratur. Plus quam 97 centesimae situum interretialium JavaScript in machinis clientium pro moribus paginarum interretialium utuntur, saepe bibliothecas computatrales partium tertiarum absorbentes. Omnibus navigatris maioribus est dicatum ingenium JavaScript ad codices fontium in machinis utentium exsequendos.

## Notae
## Bibliographia
* Arya, Ali. 2021. *Anyone can code: the art and science of logical creativity.* Boca Raton Floridae: CRC Press / Taylor & Francis Group. ISBN 9780367199746 (hardback), ISBN 9780367199692 (charta).
* Flanagan, David. 2020. *JavaScript: The Definitive Guide.* Ed. septima. Sebastopoli Californiae: O'Reilly.
* Haverbeke, Marijn. 2018. *Eloquent JavaScript.*Ed.tertia. No Starch Press. ISBN 978-1593279509.(download).
* Miller, Derek L. 2018. *The power of JavaScript.* Novi Eboraci: Cavendish Square Publishing. ISBN 9781502629449.
* Zakas, Nicholas. 2014. *Principles of Object-Oriented JavaScript.* Ed. prima. No Starch Press. ISBN 978-1593275402.

## Nexus externi
* "JavaScript: The First 20 Years."

Categoria:Linguae programmationis

Categoria:Inventiones Civitatum Foederatarum
Categoria:Interrete
Teucer

thumb|Sagittarii Achaei statua quam iamdiu Teucri esse vulgo volunt.
**Teucer** vel **Teucrus** in mythologia Graeca est filius Telamonis Salaminiorum regis et Hesionae, Troiani regis Laomedontis filiae. Optimus sagittarius bello Troiano plerumque Aiacem, fratrem eodem patre natum, comitatur. Bello confecto, quia fratre mortuo solus redisset, a patre regno expulsus Salaminem urbem in insula Cypro exsul condidisse narrabatur. Ita quinto saeculo a.C.n. Cypriorum rex Evagoras stemma genealogicum a Teucro repetebat. Persona tragoediarum quoque est (*Aiax* Sophocleus et *Helena* Euripidea). Titulum deperditae Sophoclis fabulae praebuit in qua primas partes agebat.
## Notae 
## Praecipui fontes antiqui 
*Aristoteles, *Ars Rhetorica* III.15.9 (1416b)
*Euripides, *Helena* 68-163
*Horatius, *Carmina* I.7.21-32.
**Ilias*
* Isocrates, *Euagoras* 18
*Sophocles, *Aiax* et *Philoctetes* 1056-7

## Plura legere si cupis 
*Panos Christodoulou, "Les mythes fondateurs des royaumes chypriotes : le nostos de Teukros", *Cahiers du Centre d’Études Chypriotes*, 2014ː 191-215

## Nexus externi 
Categoria:Heroes Belli Troiani
Categoria:Personae Iliadis
Carolina Février

**Carolina** vulgo *Caroline* **Février** (nata anno 1972, in Francia) magistra linguae Latinae et religionis Romanae indagatrix et histrio est.

## Vita
Annis inter 1990 et 1994 Redonibus litteris recentioribus studuit; triennium autem rebus dramaticis ibi vacabat. Linguarum classicarum studium anno 1995 perfecit. Lutetiae atuem annis inter 1998 et 2001 doctoratum appetivit. Apud Ioannem Laurentiam Cochet cursibus particeps erat. Annis inter 2012 et 2015 licentiam habuit in linguis et litteris Anglicis ad Sorbonam. Lutetiae habitat; etiam pelliculas breves de arte dramatica et fabulae libellos conficit.

Scripsit de prodigiis et de modo deos placandi. Est quoque histrio cui placet partes agere in fabulis. Foliis quae *Kentron* inscribuntur symbolas dare solet. 

## Opera selecta
*Les animaux de la mer. Genèse d’un bestiaire fabuleux, des mosaïques romaines aux éditions illustrées de la Renaissance, apud: *Kentron. Revue plurdisciplinaire du monde antique* 23/2007
*Diis placandis. Les destinataires de la procuratio prodigiorum, apud: *Kentron* 24/2008
**Varietates Fortunae. Hommages à Jacqueline Champeaux*, Presses Universitaires, Lutetiae 2010
**Supplicare deis. La supplication expiatoire à Rome* Brepols, 2009
**Hortus Sanitatis. Livre IV: les poissons*, Presses Universitaires, Cadomi 2013

## Nexus externi
*"Le Pontife et le Décemvir: L'expiation des prodiges à Rome: Pratique et politique de deux grands collèges sacerdotaux." Dissertationis eius argumentum.
*Elenchus rerum in lucem prolatarum.
*Vita brevis cum photographematibus.

## Notae
Categoria:Histriones
Categoria:Mulieres
Categoria:Philologi Franciae
Categoria:Alumni Universitatis Redonensis
Categoria:Alumni Universitatis Parisiensis
Categoria:Praeceptores
Categoria:Professores Universitatis Cadomensis
Constitutio Ucrainae

thumb|Constitutio Ucrainae
**Constitutio Ucrainae** (lingua Ucrainica:Конституція України) est lex constitutionis Ucrainae a.d. V Kal. Iul. 1996 decreta. Dies V Kal. Iul., quo Constitutio Ucrainae creata est, dies festus publicus Ucrainae est.

Post dissolutionem Unionis Sovieticae, praeses Leonidas Kučma constitutionem democraticam decrevit. Ucraina ultima civitas inter priores res publicae Sovieticae quae propriam constitutionem accepit.

A.d. VII Id. Feb. 2019, Verkhovna Rada, parliamentum Ucrainum mutationem Constitutionis admisit qua programma strategiae ad Unionem Europaeam et OTAN participandum postulatur.

## Structura Constitutionis 
Constitutio Ucrainae CLXI articulos et XV sectionibus divisiones continet.
#Principia generalia
#Iura humana, libertas et officium
#Comitia
#Verkhovna Rada, parliamentum Ucrainum
#Praeses Ucrainae
#Consilium ministrorum Ucrainae et potestas exsecutiva
#Officium procuratoris
#Iudicium
#Structura territoriarum Ucrainae
#Autonomiae res publicae Crimeae
#Rectio sui iuris ruralis
#Iudicium Constitutionis Ucrainum
#Introductio pro mutatione Constitutionis Ucrainae
#Provisiones finales
#Provisiones transitoriae

## Notae 
## Nexus externi 
*Constitutio Ucrainae (Constitutio Ucrainae lingua Ucrainica)
*Constitutio Ucrainae (Constitutio Ucrainae Anglice)

Categoria:Ucraina
Categoria:Constitutiones
Categoria:Constituta 1996
Philippus Fleury

**Philippus Fleury** (natus 1952, in Francia) est professor linguae Latinae emeritus apud Universitatem Cadomiensem et indagator apud Sedem Indagationis Antiquitatis et Mythorum. 
Praeterea, se viatorem profitetur, qui totum orbem terrarum lustrat, ut vestigiis Imperii Romani Occidentalis et Orientalis studeat. De rebus technicis bellicisque apud Romanos scripsit, inter quas de Vitruvii machinatione, de qua thesis pro gradu doctorali, habita anno 1982, tractat. Praesertim Formae urbis Romae turmae indagationis, cum Sophia Madeleine collega sua praeest.

## Scripta selecta 
; Libri et commentationes
* 1994 : "Le De architectura et les traités de mécanique ancienne" in ''Publications de l'École Française de Rome* vol. 192 (1994) pp. 187-212
* 2005 (editor cum Claude Janin) : *Agricultures et dynamique des villes alpines* in *Revue de géographie alpine* vol. 93 n° 4
* 2008 (editor cum Olivier Desbordes) : *Roma illustrata. Représentations de la ville. Actes du Colloque international de Caen (6-8 octobre 2005)*. Cadomi: Presses universitaires. Recensio huius libri

; Editiones textuum
* 1985 (cum L. Callebat) : *Vitruve. De architectura. Livre X*. Lutetiae: Les Belles Lettres (Collection Budé). Recensio huius operis
* 1990 : *Vitruve. De architectura. Livre I*. Lutetiae: Les Belles Lettres (Collection Budé).
* 1990 : *Anonyme. De rebus bellicis''. Lutetiae: Les Belles Lettres (Collection Budé).

## Notae
## Nexus externi 
* De forma Romae Cadomi recreata

Categoria:Philologi Franciae
Categoria:Professores Universitatis Cadomensis
Categoria:Nati 1952
Categoria:Homines vivi
Categoria:Interpretes Latino-Francogallici
Descensus Christi ad Inferos

[right|thumb| Descensus Christi ad Inferos in *[Horae ad usu Parisiensem|Horis ad usum Parisiensem* (*Les Petites Heures de Jean de Berry*) depicta, saeculo XIV.]]
**Descensus Christi ad Inferos** in Christianismo est spatium temporis inter Iesu Christi crucifixionem et resurrectionem, quo animas ab origine mundi ibi captivas ad salutem perduxit.

Mentio descensus Iesu Christi in mundum mortuorum fit in fidibus apostolorum et Athanasii, secundum quas enim Iesus "descendit ad inferos," quamvis nulla de mortuis liberatis dicunt. Secundum *Catholic Encyclopedia,* haec narratio primum in Evangelio Nicodemi clare apparet. In Novo Testamento dicit Epistula I Petri "hoc enim et mortuis evangelizatum" esse (4:6). Hanc interpretationem sustinens, Catechismus Catholicae Ecclesiae extollit Epistulam ad Ephesios (4:9), quod asserit eum "descendi[sse] primum in inferiores partes terrae." Ex his locis biblicis interpretationes diversae oriuntur. Descensus Christi ad Inferos die Sabbati Sancti anni liturgici commemoratur.

In arte Christiana, hoc factum etiam appellatur *Anastasis* (Graece Ἀνάστασις 'resurrectio'), et inventum culturae Byzantinae a rerum gestarum scriptoribus habetur, quod in Occidente saeculo octavo ineunte apparuit.

## Notae
## Bibliographia
* Alfayev, Hilarion. 2009. *Christ the Conqueror of Hell: The Descent into Hades from an Orthodox Perspective.* St Vladimirs Seminary Press.
* Brinkman, Martien E. 2007. "The Descent into Hell and the Phenomenon of Exorcism in the Early Church." In *Probing the Depths of Evil and Good: Multireligious Views and Case Studies,* ed. Jerald D. Gort, Henry Jansen, et Hendrik M. Vroom. Currents of Encounter: Studies on the Contact between Christianity and Other Religions, Beliefs, and Cultures, 33. Amstelodami et Novi Eboraci.
* D'Costa, Gavin. 2009. "Part IV: Christ’s Descent into Hell." In *Christianity and World Religions: Disputed Questions in the Theology of Religions.* Oxoniae: Wiley-Blackwell.
* Frank, Georgia. 2009. "Christ’s Descent to the Underworld in Ancient Ritual and Legend." In *Apocalyptic Thought in Early Christianity,* ed. Robert J. Daly,  211–226. Holy Cross Studies in Patristic Theology and History. Grand Rapids Michiganiae: Baker Academic.
* Pitstick, Alyssa Lyra. 2007. ''Light in Darkness: Hans Urs von Balthasar and the Catholic Doctrine of Christ's Descent into Hell.'' Grand Rapids Michiganiae: Eerdmanns.
* Trumbower, J. A. 2001. "Jesus' Descent to the Underworld." In *Rescue for the Dead: The Posthumous Salvation of Non-Christians in Early Christianity.* Oxoniae: Oxford Studies in Historical Theology), 91–108.

## Nexus externi
Categoria:Christologia
Categoria:Mythologia Christiana
Categoria:Termini Christiani
Circulatio atmosphaerica

thumb|upright=1.25|Conspectus trium cellularum seu zonarum circulationis atmosphaericae
**Circulatio atmosphaerica** est motus circum totum planetam Terram variarum massarum aëriarum, cum circulatione oceanica energiam solarem distribuens. Propter formam enim Terrae similem sphaerae radiatio solaris huic incidens variat, maxima facta in regionibus recte ad Solem spectantibus, quae inveniuntur secundum tempora anni longius aut propius aequatori, minima in regionibus maxime de Sole inclinatis, quae sunt propinquae polis. Radiatione remissa proportione acceptae respondente varius fit calor regionum harum et illarum, quod cellulas convectivas apud aequatorem gignit. Longius autem ab aequatore rotatione Terrae vim Coriolis faciente cursus aëris mutatur secundum locos pressionum. E quibus cunctis circulatio atmosphaerica constat.

## Natura secundum latitudinem 
Cum minora circulationis atmosphaericae perpetuo mutentur, ut singulae depressiones in latitudinibus mediis typhonesve marini, natura universa manet. 

Circulatio ventorum in tres zonas inter aequatorem et utrumque polum discernitur:
* Prima est cellula Hadleyana, sita inter aequatorem et 30 gradus N et S, ubi flant constantes venti ex septentrione et oriente in hemisphaera septentrionali, in australi ex austro et oriente, anniversarii nomine. Nautae dudum hac zona ventorum constantium oceanos transnavigantes utuntur; 
* secunda est cellula Ferreliana, sita in latitudinibus mediis, depressionibus inconstantibus ventisque altioribus plerumque ex occidente flantibus;
* tertia est cellula polaris super 60 gradus ab aequatore, ubi venti prope terram plerumque ex oriente flant.

Inter illas tres zonas altitudine maiore 6 et minore 15 km venti pyraulocineticorum, ex quibus cyclogenesis incipere solet, Terram circumeunt. 

## Notae
Categoria:Geographia physica
Categoria:Atmosphaera
Categoria:Meteorologia
Dies mundialis malariae

[thumb|[Logotypus diei mundialis malariae.]]
**Dies mundialis malariae** est dies quae inter gentes die 25 Aprilis quisque anno ad praeventionem et therapiam malariae promovendum celebfatur, ab Ordine Mundi Sanitarii anno 2007 decreta. 

Eius sententia anno 2024 est "Pugna contra malariam accelere pro mundo plus aequali"; anno 2023, "Tempus malariam abrogandi: innovare, collocare et implemendere"; anno 2022 "Innovatio sine periculo ad onus morbi malariae allevandum et vitas salvandas" annis 2019, 2020, et 2021 "Nulla malaria e me iniciet."

Dies in serie programmatis Ordinis Mundi Sanitarii est, sicut Dies mundialis salutis, Dies mundi sine tabaco, Dies mundialis hepatidis, et Dies Mundi SCDI. 

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs interretialis diei proprius.

Categoria:Malaria
Categoria:Ordo mundi sanitarius
Categoria:Ritus Aprilis
MESSENGER

thumb|Speculatrum MESSENGER dum paratur.
**MESSENGER** (Anglice ***ME**rcury **S**urface, **S**pace **EN**vironment, **GE**ochemistry and **R**anging*, Latine "Mercurii Superficies, Circumdatum Spatium, Geochemica et Telemetria"; brevius nomen "nuntius" significat, quo memoratur officium Mercurii dei) fuit speculatrum spatiale quod ad Mercurium, planetam Soli proximum, a NASA expeditum est, proiectum anno 2004, Mercurio incidere situm anno 2015.

Mercurius ante MESSENGER expeditum paene inexploratus fuit; unum enim praecessit speculatrum Mariner 10, quod ter eum supervolavit annis 1974 et 1975. Nam ut machina recto volatu in orbitam circum Mercurium mittatur, opus est velocitatem orbitalem minuere 13 km/s, i.e. 142000 km/h. Nullum igitur speculatrum in orbitam circum Mercurium missum erat ante MESSENGER. Tamen progressa mechanica spatiali per decadas 198 et 199, traiectiones ballisticae et indirectae auxilio gravitatorio perfici potuerunt, quae artes usui in MESSENGER fuerunt, cum seriem cohibitorum motuum faceret in septem annorum transitu ad planetam Mercurium. Sic massa fomitis in MESSENGER impositi, cum sexies planetas interiores supervolaturus (semel Terram, bis Venerem, ter Mercurium) atque aliquotiens traiectionem in media via correcturus esset, reducta est ad vix plus 50 centesimas massae totius, quae cum fomite arsuro erat 1.1 t.

MESSENGER fuit septima expeditio a NASA delecta in Programma Discovery, quo ea proposita ad systema solare explorandum conferuntur, quae pecunia modica parvoque temporis spatio strui possint. Speculatrum ferebat septem machinas scientificas: spectrometra plura, unum altimetrum lasericum, unum magnetometrum, camerasque photographicas. Postulata technica de machina et de orbita a collegio scientifico expeditionis selecta sunt plerumque propter calorem, qui ad 350°C ascensurus erat. Ipsa machina speculabatur de orbita polari valde elliptica dimensionibus 200 km × 15000 km. Finis expeditionis fuit ut cartographia totius planetae efficeretur et compositio chemica superficiei atque exosphaerae, historia geologica, magnetosphaera, magnitudo notaeque nuclei planetarii, atque origo campi magnetici Mercurii observarentur, quibus melius cognosceretur quo modo systema solare constitutum mutatumque esset.

Hoc speculatrum, de Terra die 3 Augusti 2004 proiectum, orbitam circum Mercurium iniit die 18 Martii 2011. Terminus expeditionis, qui ab initio Martio 2011 exspectabatur, dilatus est in Aprilem 2015. Extremo tempore etiam missum est in orbitam propiorem, quo spatium observandi augeretur et resolutio datorum melior redderetur. Exhausto fomite quo se in orbita tenebat, cadens in solum Mercurii confractum est die 30 Aprilis 2015.

Complura scientifica sunt relata a MESSENGER, charta photographica Mercurii expleta quae res exposuit quarum causae nondum constant, multis insperatis de compositione soli Mercurii inventis, et ex mensura campi magnetici nucleum esse partim liquidum probato. Etiam aqua facta glacies, quamquam Mercurius Soli tam propinquus est, esse in regionibus polaribus semper obscuris patuit.

## Notae
Categoria:Speculatra spatialia
Lingua Araucanica

**Lingua Mapudungún**, olim **lingua Araucanica**, est lingua qua homines Mapuche plerumque in certis regionibus Tsiliae et Argentinae utuntur. Lingua est segregata, linguis propinquis carens. Circa 127 milia hominum lingua Araucanica utuntur et circa 263 milia intelligere possunt. Ab anno 1988 lingua Araucanica abecedario Latino utitur, litteris *Ṯṯ,, Ḻḻ* et *Ṉṉ* adiectis.

## Notae
## Bibliographia 
* , *Chilidúgu sive Res Chilenses* (Monasterii Westfaliae: typis Aschendorfianis, 1777)  ; *Chilidúgu sive Tractatus linguae chilensis*, vol. II, Lipsiae : Typis B. G. Teubneri, 1777

## Nexus externi
* Vicipaedia Araucanica in *Incubatrice*
* Lexicon Araucanico-Hispanicum

Categoria:Linguae Argentinae
Categoria:Linguae Chiliae
Categoria:Linguae segregatae
Categoria:Linguae agglutinativae
Categoria:Araucani
Oksana Zabuzhko

thumb|Oksana Zanuzhko anno 2021.
**Oksana Zabuzhko** (Ucrainice Оксана Стефанівна Забужко, nata Luceoriae die 19 Septembris 1960) est poetria et scriptrix Ucrainica, quae postmodernismo favet.

Universitatem Kioviensem frequentavit, ubi in ordine philosophiae studuit; gradu doctoris aestheticae anno 1987 ibi decorata est. Anno 1992 apud Universitatem Civicam Pennsilvaniensem annoque 1994 apud Universitatem Harvardianam litteras Ucrainicas docuit. Anno 2022, exsul in Parlamento Europaeo Argentorati orationem contra praesentem incursionem Russicam in Ucrainam habuit.

## Opera
### Libri poematum 
*Травневий іній (anno 1985)
*Дириґент останньої сбічки (anno 1990)
*Автостоп (anno 1994)
*Новий закон Архімеда (anno 2000)
### Mythistoriae 
*Рольові дослідження  з українського сексу (anno 1996)
*Казкапро калинову сопілку (anno 2000)
*Сестро, сестро (anno 2003)
### Libri philosophici 
*Філософія української ідеї та європейський контекст Франківський період (anno 1992)
*Шевченків міф України: Спроба філософського аналізу (anno 1996)
*Notre Dame d'Ukraine: Українка в конфлікті міфологій (anno 2007)

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs interretialis Oksana Zabuzhko proprius.

Categoria:Alumni Universitatis Kioviensis
Categoria:Auctores Ucrainici
Categoria:Poetae Ucrainae
Categoria:Scriptores Ucrainae
Collegium Pembrochianum (Oxonia)

**Collegium Pembrochianum** (Anglice *Pembroke College*) est collegium Universitatis Oxoniensis, anno 1624 iussu Iacobi I regis conditum. Dscipuli fere 600 ibi habitant.

Samuel Johnson in hoc collegio studuit.

## Gratiarum actio ante mensam dicenda
"Pro hoc cibo, quem ad alimonium corporis nostri sanctificatum es largitus, nos tibi, Pater omnipotens, reverenter gratias agimus; simul obsecrantes ut cibum angelorum, panem verum coelestem, Dei Verbum aeternum Jesum Christum Dominum nostrum nobis impertiare, ut eo mens nostra pascatur, et per carnem et sanguinem eius alamur, foveamur, corroboremur. Amen."

## Nexus externi
*Situs interretialis collegii proprius.

## Notae
Categoria:Collegia Oxoniensia
Categoria:Constituta 1624
Universitas Publica Medica Casanensis

**Universitas Publica Medica Casanensis** (Russice Казанский государственный медицинский университет; Tatarice Казан дәүләт медицина университеты) est universitas studiorum medicorum Casani in Russia sita.

Condita est anno 1814 divisio scientiarum medicarum Universitatis Casanensis, dein facultas medica huius universitatis (ubi multi medici clari sui temporis, e.g. Vladimirus Bechterev, favebat operi). Anno 1930 medicus Universitatis Casanensis ordo factus est Institutum Publicum Medicum Casanense, quod anno 1994 ipse statum universitatis obtinuit.

## Nexus externi
* Situs interretialis Universitatis Publicae Medicae Casanensis

Categoria:Academiae medicae
Categoria:Casanum
Categoria:Universitates Russiae
Sophia Schröder

**Antonia Sophia Ludovica** vulgo *Antoinette Sophie Luise* **Schröder** (nata Paderbronnae die 23 Februarii 1781; mortua Monaci die 25 Februarii 1868) fuit histrio Germanica. Gulielmus Smets eius filius fuit diurnarius; inter eius discipulas numerantur Elisa Bethge-Truhn et Maria Clauer.

## Vita
Actoris Godofredi Bürger filia iam anno 1793 turbae Tyll sese associavit et Petropoli partes Linae modo placito in dramaticulo melodramatico quodam Caroli Ditters de Dittersdorf cui titulus *Das rote Käppchen* egit. Anno 1795, Revaliae Ioanni Nicolao Smets de Ehrenstein nupsit. Augusto de Kotzebue mediatore anno 1798, Vindobonam ad Theatrum Aulicum vocata est. Inde mox Vratislaviam petivit, ubi in dramatibus melicis cantare solebat.

Divortio Hammoniam facto, iit ad partes tragicas accipiendas: quo autem genere lucide excellebat. Anno 1804, eam in matrimonium duxit Fredericus Schröder cantor. Sophia Hamburgi usque anno 1813 vixit. Fugit autem, cum Ludovicus Nicolaus Davout marescalcus Francicus summus eam puniendam et in Francogallicam transferendam esse censeret. Quoniam Sophia bona patriae amoris inflammata erat. Itinera artibus studendis fecit antequam se rursus Pragae et Vindobonae (anno 1815) a scaenis produceret. Cum Fredericus Schröder naturae concessisset, uxor Gulielmi Kunst histrionis facta est. Divortio altero accepto, terras varias iterum visitavit, annoque 1831 Monaci ad Theatrum Aulicum se inscripsit. Vindobonam vere anni 1836 revidit.

Rude donata est anno 1840. Augustae Vindelicum vitam degit, et iterum Monaci. Maioris momenti sunt eius epistulae.

## Gravetudo
Constat Sophiam Schröder, realismo neglecto, idealismum rem bonam cecinisse atque ipsa e scaenis demonstravisse. Namque ista mulier revera in locis theatricis maximas passiones optime firmare atque artificiose in maius extollere potuit.

Ecce partes selectas quas egit: Phaedrae, Medea, Dominae Macbeth, Meropes, Sapphus, Ioannae de Montfaucon (in opere Augusti de Kotzebue), et Isabellae in Friderici Schilleri opere *Die Braut von Messina*.

## Nexus externi
*Vita in lexico auctorum Vestphaliae
*Krone-Balcke, Ulrike, "Schröder, Sophie" apud: Neue Deutsche Biographie 23 (2007), p. 557-558 (hic in interreti) 
* 
*Sophia visitatur - narratio *Ein paar Stunden bei Sophie Schröder*. Die Gartenlaube, 13/1868, p. 207

## Notae
Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Histriones
Categoria:Incolae Germaniae
Categoria:Scriptores Germaniae
Franciscus Fiorentino

**Franciscus Fiorentino**, vulgo *Francesco Fiorentino* (natus Fani Sancti Blasii in regione Bruttio die 1 Maii 1834; mortuus Neapoli die 22 Decembris 1884) fuit philosophus et rerum gestarum scriptor Italicus. 

## Vita 
Fuit professor philosophiae apud Universitatem Bononiensem ab anno 1862 nec non ab anno 1871 apud Universitatem Neapolitanam.

## Opera selecta 
* *Sul panteismo di Giordano Bruno*, Neapoli 1861
* *Saggio storico sulla filosofia greca*, Florentiae 1864
* *La filosofia contemporanea in Italia*, Neapoli 1876
* *Il Risorgimento filosofico nel Quattrocento*, Neapoli 1885

## Nexus externi
* Pagina interretialis VIAF

Categoria:Eruditi Italiae
Categoria:Philosophi Italiae
Categoria:Historici philosophiae
Categoria:Professores Universitatis Bononiensis
Categoria:Professores Universitatis Neapolitanae
Collar

thumb|Cantatrices in colloquio percontativo mense Ianuario 2022.
**Collar**, saepe modo **COLLAR** typis scriptus, est Cantonensis musicae popularis grex, Hongcongi anno 2022 constitutus. Cui gregi sunt septem sodales: Sumling Li (Sinice 李芯駖), Garie Shum (Sinice 沈貞巧), Winka Chan (Sinice 陳泳伽), Ivy So (Sinice 蘇雅琳), Rejena Simkhada (Sinice 許軼), Marife Yau (Sinice 邱彥筒), Candy Wong (Sinice 王家晴).

## Etymologia 
Secundum Garie Shum gregis ducem, nomen gregis duas significationes Anglice habet: primum, torquem tunicae, quae indicat humanum non respirare posse ut torquis circumponatur, scilicet ad perfunctionem omnem quae "spiritum tuum tenere" possit et audientes spiritus suos cessare faciat; secundum, claviculam, quae beatissima corporis feminei pars a Cantonensibus aestimatur. Inde Shum Collar venustissimum gregem femineum esse sperat.

## Discographia 
### Singuli 
* *"*Call My Name!*"* (2022) ('Voca nomen meum!')
* "Never-never Land" (2022) ('Terra Nullissima')
* "Gotta Go!" (2022) ('Eundi sumus!')
* "OFF/ON" (2022) ('Exstinguere/Accendere')
* "The Bright Side" (2023) ('Pars Clara')

## Nexus externi 
* Situs interretialis Collar proprius.

Categoria:Greges musicae popularis
Categoria:Hongcongum
Mistelbachium

thumb|Fori maximi pars spectans ad septentrionem, quae finitur curia anno 1901 structa.
**Mistelbachium** (Theodisce *Mistelbach,* conscriptum ante 1 Ianuarii 1975 **Mistelbach an der Zaya**, quod nomen et nunc interdum usurpatur) est urbs 11&thinsp;592 incolarum (1 Ianuarii 2021) in boreali et orientali parte Austriae Inferioris, caput circuli item appellati.

## Historia 
thumb|Ossuarium Romanicum, postea factum barocum, ad sepulcretum Mistelbachii.
### Antiquitas 
Constat rivorum utilium bonique agri gratia primos humanos incolas in regione Mistelbachensi habitavisse in Neolithico - effossa enim sunt indicia humana ex millenniis 4 et 3 a. C. - et per Aetatem Aëneam increbruisse. Circa annum 1 iam habitabant Germanorum populi, quorum busta ex saeculo 1 apud patibulum Mistelbach sunt comperta.

### Medium Aevum 
thumb|Lennart Torstensson (1603–1651) anno 1645 Mistelbachium praedatum incensit. Pinxit David Beck.
Avari, postquam a Carolo Magno victi per Quadrantem Vini commeatus suos fecerunt, Mistelbachium in praesidium muniverunt. Oppidum conditum est ex adventu gentis Babenberger, in Bavaris nobilis, nomine ducto a patria natali cuiusdam principis von Mistel qui cum Babenberger migraverat, et ex eiusdem genere principibus Mistelbachensibus, qui facti erant vassi gentis Babenberger. Horum notissimus fuit Henricus Canis. Anno 1372 Mistelbachium privilegium mercatus quotannis habendi accepit; quattuor fora omnia exstant. Deletum est oppidum anno 1443 a Georgio Podiebradensi. 

### Novum Aevum 
Privilegium mercatus habendi receptum est cum Mistelbachium imperatori Ferdinando II obtemperasset. Anno 1645 in Bello Triginta Annorum Lennart Torstensson, dux Suecus, praedando oppidum plerumque delevit. Anno 1665 Mistelbachium silvam propriam sibi servavit magna lite orsa cum oppido Wilfersdorf gentis Liechtenstein, quod populum Mistelbach decima atque operibus dominicis valde sollicitabat. Anno 1874 factum est urbs ab imperatore Francisco Iosepho I. Res Iudaeae, postquam is populus ex tota Austria Inferiore anno 1670 pulsus est, denique in anno 1848 sunt restitutae Mistelbachii, donec anno 1938, Austria nuper Germaniae nazisticae adiuncta, caede peremptae sunt.

## Notae 
Categoria:Communia Austriae
Categoria:Urbes Austriae
Categoria:1874
Ioannes van Leeuwen

**Ioannes** (Nederlandice *Johannes*) **van Leeuwen**, die 23 Martii anno 1806 Lugduni Batavorum natus et die 20 Decembris 1883 in *De Rijp* vico Alcmariae mortuus, fuit theologus et sacerdos Nederlandicus, poeta Latinus, cuius undecim poemata in Certamine Hoeufftiano laude ornata sunt.

## Opera Latina
* Carminum Latinorum collectio (Lugduni Batavorum 1893)

## Opera theologica
* De diaconie, beschouwd in hare betrekking tot hei Armwezen (1842); 
* Bedenkingen op hel ontwerp van toet tot ondersteuning van behoeftigen (1846); 
* De Armenwet in haar ontstaan, zin en strekking geschiedkundig toegelicht (1847); 
* Het ontwerp van wel tot ondersteuning der behoef tigen, getoetst aan recht en heil (1847, in *De zelfstandigheid der gemeenten*)

## Nexus externi 
* J.G. Frederiks, Levensbericht van Johannes van Leeuwen (Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 1884) (vita Ioannis van Leeuwen) 
* I. van Leeuwen in *Biografisch Portaal van Nederland*
* I. van Leeuwen in *Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek*

Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Poetae Latini Nederlandiae
Categoria:Theologi Nederlandiae
Categoria:Certamen Hoeufftianum
Arnoldus Ekker

**Albertus Henricus Arnoldus Ekker**, die 6 Februarii anno 1799 in *Vollenhove* Transisalaniae natus et 1 Augusti 1879 Ultraiecti mortuus, fuit paedagogus et philologus Nederlandicus, poeta Latinus.

In Universitate Rheno-Traiectina educatus (1817—1822), in gymnasio Rheno-Traiectino ab anno 1823 docebat. cuius et rector annis ab 1849 ad 1872 fuit. De *Protagora* Platonis et de Cornelio Nepote disserebat; lexicon Nederlandico-Latinum cum F. van Cappelle composuit. *Exeunte Octobri*, carmen Arnoldi Ekker Alcaicum, in Certamine Hoeufftiano laude ornatum est.

## Opera Latina
* Specimen inaugurale in Protagorae apud Platonem fabulem de Prometheo et generis humani ad humanitatem progressione (1822)
* Disquisitio critica de fontibus et auctoritate Cornelii Nepotis (1828)
* Commentatio de patriae gymnasiis, in primis de gymnasii Rheno-Trajectini interiore ratione. Adiungitur epistola in memoriam ... P.G. van Heusde (1840) 
* Exeunte Octobri (Amstelodami 1868) (carmen  in Certamine Hoeufftiano laude ornatum)

## Nexus externi 
* Arnoldus Ekker in *WotldCat*
* Arnoldus Ekker in *Biografisch Portaal van Nederland* 
* Arnoldus Ekker in *Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek* 

Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Poetae Latini Nederlandiae
Categoria:Philologi Nederlandiae
Categoria:Certamen Hoeufftianum
Categoria:Alumni Universitatis Ultraiectinae
Araucani

[thumb|[Mulieres Araucanae.]]
**Araucani**, vulgo  **Mapuche**, sunt coetus indigenarum Tsiliae meridianae mediaeque et Argentinae meridianae. Linguá Araucanicá, qua loqui solent, circa 127 milia hominum utuntur, sed circa 263 milia eam intellegere possunt. 

## Notae
## Bibliographia 
thumb|upright=0.8|Araucanorum instrumenti musici.
* José Bengoa, *Historia del pueblo mapuche: Siglos XIX y XX,* septima ed. LOM Ediciones, 2000. ISBN 956-282-232-X.
* Louis Faron, *Mapuche Social Structure.* Urbanae: University of Illinois Press, 1961.
* Juan Painecura Antinao, *Charu. Sociedad y cosmovisión en la platería mapuche.* 2012.

!
Petrus Damsté

**Petrus Helbertus** (Nederlandice *Pieter Helbert*) **Damsté**, die 10 Augusti anno 1860 in  *Wilsum* Isalae natus et die 5 Februarii 1943 Ultraiecti mortuus, fuit philologus Nederlandicus et poeta Latinus, cuius quattuor poemata in Certamine Hoeufftiano laude ornata sunt. Universitatis Rheno-Traiectinae alumnus, ibique ab anno 1902 docebat. De Valerio Flacco et Statio disserebat; Sallustium et Curtium Rufum edidit.

## Opera selecta
* 1885	Adversaria Critica ad Valerii Flacci Argonautica 
* 1886	Handboek voor Nederlandsche Roeisport 
* 1892	Sallustius, Bellum Iugurthinum (ed.).
* 1893	Bijdrage in het Kontos-Album.
* 1893	Sallustius, Bellum Catilinae (ed).
* 1897	Curtius Rufus (ed.).
* 1900	Bijdrage in Fr. Netschers' Jaarboek.
* 1906	Uitgave van Limburg Brouwer’s ‘Een Ezel’ enz.
* 1908	Mutare apud Statium .
* 1910	De Roeisport .
* 1914	Inleiding tot Brinkgreve’s Achilleïs-uitgave.
* 1921	Sallustius, Bellum Catilinae, 2e dr. (ed.).
* 1921	Gedenkboek Nederl. Studenten Roeibond.
* 1925	Inleiding op Mr. Scheuer’s vertaling van Vergilius Bucol. en Georg.
* 1926	In Memoriam J.J. Hartman.
* 1930	Mijn eerste bezoek aan Triton

## Nexus externi 
* De Damsté in situ Universitatis Rheno-Traiectinae

Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Poetae Latini Nederlandiae
Categoria:Philologi Nederlandiae
Categoria:Certamen Hoeufftianum
Categoria:Alumni Universitatis Ultraiectinae
Iosephus Giacoletti

**Iosephus** (Italice *Giuseppe*) **Giacoletti**, in Academia Arcadum **Crathippus Dryadrius**, anno 1803 Clevasio natus et die 21 Martii 1865 Urbini mortuus, fuit piarista, poeta Italicus et Latinus. 

Clericus Scholarum Piarum ab anno 1818, socius Academiae Arcadum ab anno 1832, Academiae Tiberinae ab anno 1838, Academiae Lynceorum ab anno 1843. Carmina didactica de optica et de vapore Italice et Latine componebat. De machina vaporaria carmen Latinum anno 1862 in Certamine Hoeufftiano laude ornatum est,

## Opera selecta
* Specimen Latinorum carminum, Josephi Jacoletti e S.P, Romae: edebat Alexander Monaldius, 1845.
* L'Ottica, esposta in terza rima da Giuseppe Giacoletti, partes I-III, Romae, 1841, 1843, 1846.
* Il vapore: nuovo saggio poetico didascalico, latino e italiano preceduto da riflessioni sullo studio e l'uso della lingua latina, Turinii, 1861.
* De lebetis materie et forma eiusque tutela in machinis vaporis vi agentibus carmen didascalicum, Amstelodami: C. G. Van Der Post, 1863.

## Notae
## Nexus externi 
* Dario Pasero ''de Iosepho Giacoletti (Lo Stracciafoglio, anno V, n. 9, 2004, 61-66)

Categoria:Academici Arcadum
Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Auctores Italiani
Categoria:Certamen Hoeufftianum
Categoria:Lyncei
Categoria:Poetae Italiae
Categoria:Piaristae
Categoria:Poetae Latini Italiae
Lex refractionis

[thumb|[Refractio lucis transeuntis inter media, quibus sunt dispares indices refractiones, n2 > n1. Quia velocitas est minor in altero medio(v2 1), angulus refractionis θ2 est minor angulo incidentiae θ1; id est, radius in altero medio propior est normali.]]

**Lex refractionis**, sive **lex sinuum**, sive **lex Snelliana**, est lex scientifica ac formula de ratione angulorum incidentiae et refractionis lucis vel aliarum undarum inter duo media isotropica transeuntium, ut aqua, vitrum, aër.

Hac lege optici utuntur in vestigatione radiorum ut de angulis incidentiae aut refractionis ratiocinentur atque in optica experimentali ut indicem refractionis rei inveniant. Eidem legi paretur in materiis transnaturalibus, quae lucem indice refractionis negativo retro flectere queunt.

Lex refractionis ait eandem esse rationem sinuum angulorum incidentiae et refractionis, rationem velocitatum undarum in illis mediis, et inversum rationis indicum refractionis: 

:\frac{\sin\theta_2}{\sin\theta_1} = \frac{v_2}{v_1} = \frac{n_1}{n_2}

ubi littera \theta designatur angulus mensus a normali limitis, littera v velocitas lucis in utroque medio (cuius unitates sunt metra per secundum), et littera n index refractionis (unitatibus carens) utriusque medii.

Lex refractionis consequitur a Petri Fermatii principio brevissimi temporis, quod consequitur ab undanti propagatione lucis. 

Vocabulum "lex sinuum" inditum est quod de ratione sinuum angulorum agitur, "Snelliana" autem ex Batavo astronomo et mathematico Willebrordo Snellio, qui fuit unus ex pluribus eius legis inventoribus.

## Notae 
Categoria:Optica