open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ioannes Iacobus Griesbach

**Ioannes Iacobus Griesbach** (natus die 4 Ianuarii 1745 Butzbach in Hassia, mortuus die 24 Martii 1812 Ienae) theologus et philologus biblicus Germanicus fuit.

## Vita
Praesertim se explorationi Novi Testamenti consecrans iter scientificum annis 1769 et 1770 fecit in Germania, Batavia, Anglia et Francia. Anno 1771 docens Halensi in universitate, triennio post professor extraordinarius ibidem creatus est. Anna Amalia ducissa magna mediatrice anno 1776 Ienae nominatus est professor ordinarius. 

Merita maxima habuit in textu Novi Testamenti revidendo: »Synopsis Evangeliorum« (Halae 1774–1775); »Novum Testamentum« (Halae 1775–1777).

Addenda opera en haec: »Symbolae criticae ad supplendas et corrigendas varias lectiones Novi Testamenti« (Halae 1785–1793); »Commentarius criticus in textum graecum Novi Testamenti« (Ienae 1798–1811) et »Opuscula academica« (edidit Gabler, Ienae 1824–1825).

## Nexus externi
*nexus apud DDB

Griesbach
Griesbach
Regio Transcarpathica

**Regio Transcarpathica** (Ucrainice *Закарпатська область*) est regio administrativa Ucrainae, anno 1946 constituta. In parte meridio-occidentali Ucrainae sita est. Cum regione Ivano-Frankivskensi ad orienrem, regione Leopolitana Ucrainae er palatinatum Subcarpaticum Poloniae ad septentrionem, cum regionibus Cassovia et  Epurie Slovaciae ad occidentem et cum comitatu Szabolcsensi et Szathmariensi et Beregiensi Hungariae et circulis Satmarino et Maramorosiensi Dacoromaniae ad meridiem contermina est. Aream 12&thinsp;752 chm2 et circa 1&nbsp;243 milia incolarum (anno 2022) habuit.

Caput regionis Unghvar urbs est (quae et Uźhorodum), Munchatium et Peregium aliae urbes notiores sunt.

## Nota 
## Nexus externi 
!
Carolus-Alexander Ridoré

**Carolus-Alexander Ridoré** (Francogallice: Carl-Alex Ridoré), natus 14 Martii 1972, est politicus Helveticus, sodalis Factionis Socialisticae (FS).

## Biographia 
### Pueritia 
Carolus-Alexander Ridoré origine Haitiana est, parentibus Haitianis natus. In Universitate Friburgensi iurisprudentiae studuit, ubi gradum licentiati adeptus est.

Ut socialista, leges Europaeas conscripsit. Insuper athleta fuit et in choro Friburgensi cecinit.

### Vita politica 
Carolus-Alexander Ridoré munere advocati fungitur. 

Anno 2001 princeps consilii municipalis Villars-sur-Glâne electus est. Anno 2006 in Magnum Concilium pagi Friburgensis cooptatus est. Mense Iunio 2008 praefectus regionis Sarine/Saane in pago Friburgensi creatus est. Munus praefecti per tredecim annos (2008–2021) gessit, primusque homo niger in Helvetia hoc honore functus est. Ob hanc rem diurnarium *Blick* eum "Barack Obama Friburgensem" appellavit. Inter comitia, una ex imaginibus eius vandalismi causa deleta est, quod facinus multi discriminationis speciem iudicaverunt.

## Articuli affines 
* Petrus N'Gahane

## Notae
## Nexus externi 
* Situs officialis Caroli-Alexandri Ridoré 

Categoria:Alumni Universitatis Friburgensis in Helvetia
Categoria:Friburgum (Helvetia)
Categoria:Socialismus
Categoria:Haitia
Ioannes Schröder

**Ioannes** vulgo *Johann* **Schröder** (natus die 24 Novembris 1869 Vindobonae, mortuus die 13 Ianuarii 1928 ibidem) diurnarius Austriacus, praeses esperantistarum Theodiscorum in Imperio Austro-Hungarico et membrum in Commissione linguistica (LK) fiebat (quae postea Academia Esperantica nuncuptata est).
## Vita
E familia Hungarica oriundus agriculturae studuit et Vindobonae et Dasenae in Bohemia. Ipse in Hungaria rurans magistratibus diversis de ruratione consiliabatur. Vindobonam reversus omnino se diurariorum arti consecravit. 

Schröder motionem Esperanticam in Vindobona quasi officialiter collocavit, cum anno 1902 Sodalitatem Esperanticam condidit. Cui praefuit velut Unioni Esperantistarum Theodiscorum in Austria quae organizatio usque Primum bellum mundanum duravit.

Anno 1905 Gesoriaci primo in congressu universali particeps in motu catholico Esperantico multa laudabilia paravit atque peregit. Insuper pro periodico *Neuigkeitsweltblatt* operam dabat (variis in redactionibus, e.g. de rebus localibus, de cultura) in quo iterum atque se cerycem pro idiomate Zamenhofiano in communicatione internationali fecit. Anno 1924, cum Vindobonae congressus universalis XVI celebraretur, ei licuit esse praeses et conventus et commissionis examinatoriae linguisticae.  

Ipse multos linguam internationalem docuit et diu folia *Informaj Raportoj - Oficiala organo por la Ligo de Germanlingvaj Aŭstriaj Grupoj Esperantistaj* (1908-1910) et *Germanaŭstria Esperantisto* (1910-1914) modum in diligentem disposuit. Etiam periodicum internationale catholicum *Espero Katolika* edendum curabat. Insuper symbolas tradidit assiduis moderatoribus foliorum *Tra La Mondo* (1905-1908) et *Juna Esperantisto* (pro iunioribus).

## Opera selecta
Mentionis dignus sit liber definitivus eius in domo editoria Lipsiensi Hartleben anno 1906 *Methodisches Lehrbuch der internationalen Hilfssprache Esperanto* (=Die Kunst der Polyglottie, 88). Ibidem editum est anno 1924 glossarium *Kleines praktisches Wörterbuch der internationalen Hilfssprache Esperanto: enthaltend Wörterverzeichnisse Esperanto-Deutsch, Deutsch-Esperanto*. Arthuri Schnitzler drama absurdum *Der grüne Kakadu* (1912).

## Bibliographia 
* "1914: Kandidatoj al la Lingva Komitato. Schröder, Johann - Vieno." Apud: *Oficiala Gazeto Esperantista*, 1914 (8/63), p. 183-184

## Nexus externi 
*photographia  
*H. Mayer: vita apud *Österreichisches Biographisches Lexikon*
Laís Pinho

+

**Laís Pinho** (nata in Urbs Fluminensis, die 2 Augusti 1996) est actrix Brasiliensis.

## TV 
*2013: *Malhação* ... Micaela Martins
*2014: *Dupla Identidade* ... Mila
*2014: *Alto Astral* ... Scarlett Máximo 
*2015: *Milagres de Jesus* ... Haya
*2015: *Império* ... Noely
*2015: *Sete Vidas* ... Joana da Cunha
*2016: *Impermanência* ... Tina 
*2017: *Chocante* ... Menina Chocante
*2017: *Supermax: O Inferno em Suas Mentes* ... Maby
*2017: *Perrengue* ... Vanessa
*2017: *Rock Story* ... Amanda Gonzáles
*2017: *Apocalipse* ... Talita Aisen Peixoto
*2018: *Intimidade entre Estranhos* ... Moça
*2019: *Jezabel* ... Samira Rakesh

## References 
## Nexus externi 
*Laís Pinho ad IMDb
*Laís Pinho ad Instagram

Categoria:Actores Brasiliae
Granitiacum

left|thumb|upright=0.8|Collegium
**Granitiacum**, (Francogallice *Grancy*), est vicum Francophonicum et commune Helveticum 407 incolarum (anno 2020) districti Morgiensis in pago Valdense.

## Toponymia 
Oppidi primo *Granitiacum* nomen. *Granitius* vel *Graniticus* videtur esse nomen gentilis originalis cum suffixo **-akon* adjecto Gallico, quod per suffixo *-acum* latine redditur.

### Alia nomina 
Vicus nomina officialium varia descripserunt. Per saecula historiae orthographiam mutavit: *Grantie* (anno 1202); *Grancie* (anno 1210); *Grancier* (anno 1571).

## Hydrographia 
*Le Veyron*, Venobia tributarius, et *Le Lemponex*, Le Veyron tributarius, duo flumina transeuntes Granitiacum.

## Clari cives 
* Augustus Tissot, medicus (1728–1797) et auctor variolis vaccinationis
* Augustus Pidou, politicus (1754–1821), unus e primis magistratibus pagi Valdensis ab anno 1803 ad 1821, quo anno, postquam sedem Praesidis Concilii Maximi occupavit, honorificam vitam finivit.

## Notae 
* Valdensis (pagus)

## Nexus externi 
* Huius communis situs interretialis

Categoria:Municipia Helvetiae
Categoria:Loci habitati pagi Valdensis
Lacus Chiemensis

**Lacus Chiemensis**, sive **Lacus Bedaius** (Theodisce *Chiemsee*), est maximus lacus internus in Bavaria, prope Rosenheimium in circulo Traunstein situs. Mare Bavariense saepe appellatur. Ad radices Alpium in altitudine 520 metrorum supra mare situs est, area octoginta fere chiliometrorum quadratorum. Lacus a rivulis Ach et Prien et Roth a meridie nutritur, et eius aquae in Alcissam in septentrionem exundant. Alcissa vicissim in Aenum defluit, qui se in Danubium effundit.

Lacus Chiemensis in duas partes dividitur: in partem septentrionalem, quae maior est, septentrionibus et oriente versus, Weitsee ('Lacus Latus') appellatam, atque in partem meridianam et occidentem, Inselsee ('Lacus Insularum') appellatam. Piscium, plerumque tructarum, salmonum, carpionum, abundare dicitur.

Ora paludum et multa stagna se a septentrione ad occidentem vertentia testimonium perhibent de extensione maiore pristina. Montes meridiani catenam perpulchram gignunt cum cacuminibus *Hochgern* et *Hochfelln*, cum cetera litora plana atque humilia essent.

## Insularum trias
Amoenitatem dant tres insulae inter meridiem et occidentem sitae: 
**Herrenwörth* ('Insula dominorum') sive *Herrenchiemsee*: maxima, 11 chiliometrorum patens, ubi usque ad annum 1803 ordo Sancti Benedicti abbatiam saeculo VIII conditam habuit; annis inter 1215 et 1805 sedes Dioecesis Chiemensis erat; ad instar Castelli Versaliensis rex Ludovicus II annis inter 1878 et 1885 burgum magnum ibi creari iussit.
**Frauenwörth* ('Insula dominarum') sive *Frauenchiemsee*: cum monasterio anno 766 fundato, quod interim monialibus reddidit rex Ludovicus I; aedes inter Bavariae thesauros ecclesiasticos maxime egregios numerantur; periegesis et piscatus hic florent.
**Krautinsel* (ad verbum *Insula herbarum*): minima, loci cepurici ab aedilibus administrati

## Commeatus
Statio ferriviaria Prien in oppido tramina invitat, ut homines et merces a Salisburgo vel Monaco ad Lacum Chiemensem transportentur. Naves Prien cum insulis citatis et e.g. cum vico septentrionali Bedaio (Seebruck) iungunt.

## Nexus externi
*scitu digna in paginis administrationis castellanae Bavaricae
*circuitus archaeologicus Bedaii

## Notae
Categoria:Bavaria
Categoria:Lacus Germaniae
Carolus Saura

thumb|Carolus Saura anno 2018.
**Carolus**, vulgo *Carlos* **Saura** (natus 4 Ianuarii 1932; mortuus die 10 Februarii 2023) fuit dispositor cinematographicus, photographus, et scriptor Hispanicus.

Anno 1960 operam pelliculae *Los golfos* apud Festum Canuense publicavit, anno 1966 praemium argenteum ab opera *La Caza* apud Festum Cinematographicum Inter Gentes Berolinense (Theodisce *Internationale Filmfestspiele Berlin*), et anno 1991 Praemium Goyanum accepit.

## Bibliographia 
* Michael Eaude, "Carlos Saura obituary" in *The Guardian* (21 Februarii 2023)

## Nexus externi
*De Carolo Saura apud IMDb.

Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Cinematographia
Categoria:Incolae Hispaniae
Categoria:Photographia
Categoria:Scriptores Hispaniae
Ludovicus Munthe

**Ludovicus** vulgo *Ludvig* **Munthe** (natus die 11 Martii 1831 Årøy apud Sogndal, mortuus die 30 Martii 1896 Dusseldorpii) pictor Norvegicus fuit. Et in aulicum pictorem Suecicum et in professorem Borussicum promotus est.

## Vita
Primo educatus est ab architecto et pictore Francisco Gulielmo Schiertz Bergae antequam anno 1861 Dusseldorpium peteret. Quia ibi nonnullos menses discipulus Alberti Flamm factus est - et domicilium locavit. 

Praesertim plagas hibernales et autumnales diligebat pluviis nebulisque coopertas. Tractavit modum in latum fortemque saepe adumbrationes tantummodo (proh dolor?) praeferens. Summatim realismo deditus fuisse videtur, a melancholia non alienatus. 

Inter picturae topiariae artifices maxime egregios numerabatur. Res valde simplices atque modestas delineabat cuncta tam bene et examussim cum umbris, lumine, circumiectu redditurus, ut spectatorem facile captarent.

Inter eius opera mentionis digna sint haec: 
**Silvae hieme cum cervis* (Osloae)
**Saltus pinuum* (Hammoniae)
**Imago autumnalis cum vaccis* 
**Piscatores in glacie*
**Messis solanorum tuberosorum*
**Roratio*
**Saltus betularum autumnalis* (1886)
**Ad vesperas hieme media in silva* (1893, Dusseldorpii)
**Autumnus in Batavia* (1895, Berolini)

## Nexus externi
*vita in elencho artificum
Sepulcretum Ilmenaviae

**Sepulcretum Ilmenaviae** (Theodisce: *Friedhof von Ilmenau*) invenitur Ilmenaviae in Germania inter septentrionem et occidentem se vertens non iam media in urbe, inter Viam Erfordiensem et vallem torrentis Rottenbach. Municipale est, non ecclesiasticum. Ilmvenia amplificata ne oblivisceris vicos multos hodie ad urbem spectantes, qui etiam coemeteria sua colunt. Haud procul est catholicum fanum Sancti Iosephi. 
## Historia
Ex anno 1633 in situ sepulcretum esse constat; antea autem circa ecclesiam Sancti Iacobi sepulturae factae erant. Divisum est in partes duas, quarum antica historica est, postica autem recentior. In prima parte habent cippos suos non pauci illustres personae: histrio Corona Schröter, scriptor Fridericus Hofmann, metallorum consiliarius Ioannes Carolus Gulielmus Voigt, institor Gustavus Ricardus Fischer, politicus Albertus Pulvers et alii. Tumbae nonnullae lapideae (nonnumquam cum urnis pulchre ornatis) saeculo XVII ita affabre factae sunt, ut eas artificia vera habere liceat.

Fanum Sanctae Crucis anno 1852 erectum est, aedificium scissile quoddam, quod homines nostris diebus in caeremoniis exsequiarum aut in concentibus faciendis utuntur. Antecedentes aedes autem iam ex anno 1630 ibi stabant. Oratorium istud incendio anno 1752 saeviente novem ferme annos partes ecclesiae parochialis agebat. 

Aula vetus caerimonialis fano Sanctae Crucis contigua anno 1836 constructa est genere classico Ioanne Christiano Hertzer moderante: in principio non solum cadavera ibi deposita sunt respective missae funebres celebratae sunt sed ipse vespillo ibidem habitavit. Post amplificationes (e.g. anno 1922 a septentrione ustrina addita est) non iam suo officio patuit unde anno 1995 muri eius evanuerunt. Aula festiva autem, cuius demolitio iam in animo fuerat, anno 1999 salvari potuit. Ex anno 2012 columbarium ibi institutum est. 

In coemeterio insuper arbor commemorativa et monumentum  memoriam operariorum ex Unione Sovietica et Polonia oriundorum qui secundo bello pancosmico inhumanis sub condicionibus laborare coacti sunt. Militibus plura monumenta dedicata sunt.

## Quadrivium ad puteum 
Trans sepulcretum semitae viatorum duae ducuntur, Goethiana et a Bachio ad Goethium, praeter Puteum Goetheanum quod testimonium grave motionis Bauhaus est.

## Pinacotheca 

File:Grab Bayer Ilmenau.JPG|dominus Bayer, gymnasii Goethiani conditor 
File:Grab Robert Döpel Ilmenau.JPG|Robertus Döpel, physicus atomicus
File:Familiengrab Fischer Ilmenau.JPG|Gustavus Ricardus Fischer, cui fabrica Fischerhütte erat
File:Grab Johann Gottfried Leffler Ilmenau.JPG|Ioannes Godofredus Leffler
File:Corona Schröter Grab.JPG|Corona Schröter, histrio et cantatrix
File:Grab Voigt Ilmenau.JPG|Ioannes Carolus Gulielmus Voigt, peritus metallorum et consiliarius

### Monumenta pro patria mortuis 

File:Kriegerdenkmal 1871 Ilmenau.JPG|belli inter Borussiam et Franciam acti, 1871
File:Kriegerdenkmal 1WK Ilmenau 2.JPG|primi belli mundani
File:Kriegerdenkmal 2WK Ilmenau.JPG|secundi belli pancosmici
File:Kriegerdenkmal Sowjet Ilmenau 2.JPG|pro militibus Sovieticis 

## Nexus externi 
*situs proprius
Amandus de Schweiger-Lerchenfeld

**Amandus de Schweiger-Lerchenfeld** (natus die 17 Maii 1846 Vindobonae, mortuus ibidem die 24 Augusti 1910) militibus praepositus et descriptor itinerum morumque peregrinorum Austriacus fuit. 
## Vita 
, ut in libro quodam eius apparet (1887)]]
Schweiger-Lerchenfeld miles anno 1866 in expeditione Italica participatus est. Quinquennio post militaria relinquens se itineribus vacavit, quae saepe in Orientem Proximum facere solitus est. Quae ibi evenisset in multis libris modum in popularem narravit. 

## Opera
Praeter nonnulla opuscula mystagogica (»Italienische Alpenseen«, Vindobonae 1888; »Griechenland«, Herbipoli 1890; »Dalmatien«, editio sexta Vindobonae 1905) mentionis digna sint haec: »Unter dem Halbmond, ein Bild des ottomanischen Reiches und seiner Völker« (Ienae 1876); »Armenien« (Ienae 1878); »Bosnien, das Land und seine Bewohner« (editio altera Vindobonae 1879); »Zwischen Pontus und Adria« (Vindobonae 1879); »Serail und Hohe Pforte« (anonyme, Vindobonae 1879); »Arabische Landschaften« (Vindobonae 1879); »Der Orient« (Vindobonae 1881); »Griechenland in Wort und Bild« (Lipsiae 1882); »Die Adria« (Vindobonae 1882); »Abbazia. Idylle von der Adria« (Vindobonae 1883); »Von Ozean zu Ozean- (Vindobonae 1884);. Afrika, der dunkle Erdteil« (Vindobonae 1885); »Zwischen Donau und Kaukasus« (Vindobonae 1886); »Das Mittelmeer« (Friburgi Brisgoviae 1888); »Unterwegs. Schilderungen und Naturansichten« (Vindobonae 1891–95, decem in partibus); »Alpenglühen, Naturansichten und Wanderungen« (Stutgardiae 1892); »Die Donau« (Vindobonae 1895).

Neque defuerunt historica culturalia imaginibus pulchris aucta: »Das Frauenleben der Erde« (Vindobonae 1880); »Das eiserne Jahrhundert« (Vindobonae 1883); »Im Kreislauf der Zeit, Beiträge zur Ästhetik der Jahreszeiten« (Vindobonae 1885); »Das neue Buch der Natur« (Vindobonae 1891–92, duobus in tomis); »Vom rollenden Flügelrad. Darstellung der Technik des heutigen Eisenbahnwesens« (Vindobonae 1894); »Das Buch der Experimente« (Vindobonae 1896); »Im Reiche der Kyklopen. Darstellung der Stahl- und Eisentechnik« (Vindobonae 1898–1900); »Frauenreiz« (Vindobonae 1900); »Das neue Buch von der Wellpost« (Vindobonae 1901); »Die Frauen des Orients« (Vindobonae 1903); »Kulturgeschichte. Werden und Vergehen im Völkerleben« (Vindobonae 1906, 2 volumoj) kaj »Atlas der Himmelskunde« (Vindobonae 1897). 

Inde ab anno 1889 moderabatur folia »Der Stein der Weisen« (Vindobonae).
## Eksteraj ligiloj 
* opera apud DTA
Ethel Groffier

thumb|Ethel Groffier domi.
**Ethel Groffier** (nata Bruxellis in communi Etterbeek die 13 Ianuarii 1935) est iuris perita, scriptrix, et Canadensis sententiarum historica, cui maximae curae est tam reformatio quam melioratio rerum iuridicarum et institutorum.

## De vita
Ethel Groffier ius in Universitate Libera Bruxellensi primum didicit. Anno autem 1961 munus adepta est apud Organisation internationale des employeurs, organizationem inter gentes, Genavae in Helvetia sitam. Varias tunc inquisitiones de iure laborandi fecit, et particeps sessionum Organizationis Internationalis Laboris fuit.

Anno 1967, in Canadam migravit, ubi doctoratum apud Universitatem McGillensem anno 1972 adepta est. Anno 1974, fuit prima femina quae in ordine iuris civilis Universitatis McGillensis docuit.

Anno 1995, eam duxit in matrimonium Raymundus Klibansky philosophus (1905–2005). Etiam fuit profestrix invitata apud universitates Montis Regalis, Sherbrookianam, et Monctonensem.

Iam rude donata facta est inquisitrix in instituto Paul-André Crépeau apud Universitatem McGill, quod de iure privato comparato tractat. Collaborat cum sectione librorum pretiosorum, ubi collectionem librorum Klibanskianam augere conatur. Pro ea, cultus mentis et eruditionem magni momenti esse debet in educatione et vita studentium.

## De iure reformando
Fuit anno 1967 Montis Reali indagatrix de codice civili reficiendo. Anno 1980, edidit *Précis de droit international privé québécois* ad usum studentium universitatum McGillensis et Sherbrookianae.

## De vocabulario iuridico
Maxime cordi fuit ei usus linguae iuridicae et peculiare scientiae iuridicae vocabularium, quod perutile ad transferendum et bene intelligendum sensum legis communis in Canada erat.

## De historia idearum 
Incepit anno 2005 novas indagationes et studia de historia idearum, praecipue saeculi duodevicensimi. Ita primum de operibus comitis de Guibert, cuius opera denuo in lucem prodiit, librum scripsit. Ex eius notionibus novis apparet patrioticam virtutem non iam regi, sed nationi, dicatam esse. Postea edidit librum de Iacobo Peuchet (1758–1830). Cogitationes Ethelis Groffier de iure reformando exprimuntur in eius libro cui titulus ''Criez et qu'on crie! Voltaire et la justice pénale* edito anno 2001. Anno 2018, de James Forbes habuit acroasin.

## De mutatione scoporum universitatum
Anno 2014, videns mutationes scoporum universitatum, edidit *Réflexions sur l'université: Le Devoir de vigilance.'' Quo in libro monet quod sit cavendum ne universitates fiant instituta submissa potentiae mercatorum et dirigentibus rerum oeconomicarum et politicarum qui universitates transformare cupiunt in scholas quarum discipuli fiant homines sine eruditione et sine mentibus criticis solum servi submissi necessitatibus rerum oeconomicarum, sine ulla libertate mentis, ut lente, pedetemptim et gradatim fit.

## Familia
Ethel Groffier est filia Ioannis Groffier, scriptoris et poetae Belgae. Uxor fuit Raymundi Klibansky philosophi.

## Notae
Categoria:Auctores Francogallici
Categoria:Professores Universitatis McGill
Categoria:Scriptores Canadae
Par basium

[thumb|Imago paris basium inter [adeninum et thyminum]]
**Par basium** (Anglice **bp**) in genetica est unitas fundamentalis acidorum nucleicorum duorum, nexorum ope duarum pontium hydrogenii. Pares basium greges fundamentalis helicis duplicis ADN constituunt. Intra ADN connectuntur nucleobases adeninum **A** cum thymino **T** (ope pontium duarum) et guaninum **G** cum cytosino **C** (ope potium trium). Pares A-T et G-C nominantur etiam *pares Watson et Crick* (etiam *pares Watson et Crick et Franklin*), secundum inventores structurae ADN.

## Notae 
* Franciscus Crick
* Iacobus Dewey Watson
* Nucleobasis

## Nexus externi 
* ''National Human Genome Research Institute: Pares basium 

Categoria:Nucleobases
Ferdinandus Maaß

**Ferdinand Maaß** (natus die 23 Martii 1902 Ried im Oberinntal in circulo Landeck, mortuus die 15 Octobris 1973 Vindobonae) theologus, historicus ecclesiasticus et iesuita Austriacus fuit. 
## Vita
Absolutorio scholastico anno 1921 Brigantii accepto in vitam monasterialem apud iesuitas iniit. 
Praeparatio longinqua, ut bonus iesuita fieret, ita dividebatur: 
*duos annos novitiatus
*annum praedicationis Sankt Andrä in Carinthia
*triennium philosophicum scholasticum Campitempli, Pullach im Isartal in Bavaria Superiore, Aeniponti
*tirocinium didacticum in gymnasio Lentiensi
*quattuor annos studiorum theologicorum Aeniponti

Anno 1931 presbyter ordinatus est. Inde ab anno 1933 in Alma Matre Rudolphina Vindobonensi historiae, geographiae et linguis Romanicis studuit. Anno 1938 doctoratu laureatus est professore Henrico de Srbik postquam defendit thesim *Die Jesuiten in Tirol 1838–1848*. Unde ecclesiam historicam iesuitas Aenipontanos docuit. Maaß, quoniam anno 1939 schola superior ordini propria post invasionem Germanorum evanuerat, Vindobonam iit. Ibi consuetudines contraxit  cum Alphonso Lhotsky, historico artium. 

Anno 1947 Maaß habilitationem Vindobonae peregit et in Universitas Leopoldino-Franciscea instruere coepit. Ibi anno 1954 professor extraordinarius factus est antequam anno 1964 Hugoni Rahner succedens cathedram historiae ecclesiasticae arriperet. Mortuus est casum viarium perpessus.

## Honores
* 1969: membrum correspondens Academiae Scientiarum Austriacae
*1970: signum praemii Austriacum pro scientiis et artibus *Österreichisches Ehrenzeichen für Wissenschaft und Kunst* 
* 1973: signum meritorium Tirolensis *Ehrenzeichen des Landes Tirol*

## Opera 
**Der Josephinismus. Quellen zu seiner Geschichte in Österreich 1760–1850. Amtliche Dokumente aus dem Wiener Haus-, Hof- und Staatsarchiv*, tomis quinque, Vindobonae 1951–1961
**1. Ursprung und Wesen des Josephinismus, 1951
**2. Entfaltung und Krise des Josephinismus, 1953
**3. Das Werk des Hofrats Heinke 1768–1790, 1956
**4. Der Spätjosephinismus 1790–1820, 1957
**5. Lockerung und Aufhebung des Josephinismus, 1961
**Der Frühjosephinismus*, Vindobonae 1969 
*"Josephinismus", apud: *Lexikon für Theologie und Kirche* (editio altera) 

## Bibliographia 
**Kirche und Staat in Idee und Geschichte des Abendlandes. Festschrift zum 70. Geburtstag von Ferdinand Maaß SJ*, edidit Gulielmus Baum, Vindobonae 1973 (cum tabula gratulatoria et photographia)
*Baum, Wilhelm, "Maass, Ferdinand" apud: *Neue Deutsche Biographie* 15 (1987), p. 600-601 (hic in interreti)

## Nexus externi
* necrologus quem Franciscus Huter exaravit
Ars coquinaria Francica

thumb|upright=2.5|Jean François Tourcaty, *Carte Gastronomique de la France* (1809)
**Ars coquinaria Francica**, Lutetiae aliisque in urbibus e gastronomia mediaevali evolvens, inter saecula XVII et XX per Europam necnon Americam borealem divulgata est.

Rem definiverunt saeculo XIX ineunte Grimod de la Reynière, Maria Antonius Carême, Ioannes Anthelmus Brillat-Savarin; medio fere saeculo confirmaverunt et per mundum divulgaverunt Alexander Dumas, Urbanus Dubois, Alexis Soyer, Iulius Gouffé aliique. Elaboraverunt saeculo XX ineunte et (si id dici potest) perfecerunt Augustus Escoffier, Prosper Montagné; eodem aevo gastronomiam regionalem celebrare coeperunt Curnonsky, Montagné, Marcellus Rouff, Augustinus de Croze; artem coquinariam modestiorem Eduardus de Pomiane praeter alios favebat.

Artem coquinariam Francicam scholae plures docent, inter quas Vitta Azurea (*Le Cordon Bleu*), Institutum Pauli Bocuse.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.25|Titulus operis [Maria Antonius Carême|Antonini Carême ''Le Cuisinier parisien, ou l'art de la cuisine française au XIXe siècle* (1828), ubi laureata sunt nomina coquorum a quibus Carême se scientiam suam didicisse confessus est]]
[thumb|upright=1.5|Conditores [Academia gastronomorum|Academiae gastronomorum. Inter alios videntur Gasto Derys (ad sinistram sedens), Curnonsky (media acie sedens), Marcellus Rouff (adstans secundus a sinistra margine), Eduardus de Pomiane (adstans quartus a dextra)]]
; Opera principalia
* 1801 : 
* 1803-1812 : 
* 1808 :  (vide  pp. 118-119)
* 1825 : 
* 1855 : 
* 1873 : 
* 1905 : 
* 1921-1928 :  ; Le Périgord*
* 1926 : 
* 1933 : 
* 1938 : 

; Libri praeceptorum principales
* 1651 : 
* 1659 : 
* 1691 : 
* 1733-1735 : ; 
* 1739-1742 : ; 
* 1739-1742 : ; 
* 1755 : 
* 1814 : 
* 1833-1847 : ; 
* 1856 : Urbain Dubois, Emile Bernard, ''La cuisine classique: études pratiques, raisonnées et démonstratives de l'école française appliquée au service à la russe*. Lutetiae, 1856 Textus apud *Internet Archive*
* 1867 : 
* 1903 : 
* 1913 : 
* 1928 : 
* 1934 : 

; Eruditio
* "L’inscription par l’Unesco du repas gastronomique des français" in *Les cahiers de la gastronomie* n° 5 (Novembri 2010)
* 
* 
* Manouk Borzakian, Gilles Fumey, Pierre Raffard, "Approche culturelle et géographie de l’alimentation francophone : un rendez-vous manqué?" in *Anthropology of Food* no. 11 (2016)
* 
* 
* Jean-Louis Flandrin, "Différence et différenciation des goûts: réflexions sur quelques exemples européens" in Alan Davidson, ed., *National and Regional Styles of Cookery: Proceedings: Oxford Symposium 1981* (Londinii: Prospect Books, 1981) 
* 
* 
* 
* 
* Patrick Rambourg, *Histoire de la cuisine et de la gastronomie françaises*. Lutetiae: Perrin, 2010
* 
* 
* 
* Alice Vollenweider, "Der Einfluß der italienischen auf die französische Kochkunst im Spiegel der Sprache" in *Vox Romanica* vol. 22 (1963) pp. 59-88, 397-442
* 

* Territorium (gastronomia)

## Nexus externi 
* Carole Faivre, *Onomastique de l’art culinaire en France'' (Dissertatio universitatis Parisiensis Occidentalis, 2012)

!
Adolphus Ficker

**Adolphus** vulgo *Adolf* **Ficker** (natus die 13 Iunii 1816 Olomucii, mortuus die 12 Martii 1880 Vindobonae) statisticus et magister Austriacus fuit.

## Vita 
Ficker annis inter 1840 et 1853 magister fuit in gymnasio Labacensi, in Schola Superiore Olomucii et in gymnasio Czernihoviae. Anno 1853 atuem secretarius ministerialis creatus est in Centro Statistico Dispensatorio in Austriae capite. Cui ex anno 1864 praefuit. Anno 1870 Ficker in Ministerio Educationis horariis gymnasiorum tam classicorum quam realium praestare coepit. Anno 1873 autem praeses Commissionis Statisticae Centralis declaratus est.

Anno 1875 periodicum »Statistische Monatsschrift« condidit quod postea curatura erat supra citata commissio centralis in statisticis.

## Opera selecta 
* »Darstellung der Landwirtschaft und Montanindustrie der Bukowina« (Vindobonae 1854)
* »Die Bevölkerung der österreichischen Monarchie« (Gotha 1860)
* »Die Bevölkerung Böhmens« (Vindobonae 1864)
* »Völkerstämme der österreichisch-ungarischen Monarchie« (Vindobonae 1869)
* »Geschichte, Organisation und Statistik des österreichischen Unterrichtswesens« (Vindobonae 1871, duobus in tomis)
* »Jahresberichte des Unterrichtsministeriums für 1870–1872« (Vindobonae 1871–73)

## Bibliographia 
* Schwab, *Adolf Ficker*, Vindobonae 1880
Fanum Sancti Gothardi (Marbach)

**Ecclesia Sancti Gothardi** (Theodisce: *Kirche St. Gotthardt*) anno 1211 exstructa in tribu Erfordiensi Marbach invenitur. Ad circulum ecclesiasticum  Marbach-Salomonsborn attinet in Ecclesia Evangelica Germaniae Centralis. 
## Historia 
Delubrum in monticulo ex latere occidentali situm est, quod post erectionem saeculo XIII ineunte factam pluribus mutationibus gavisum est. Romanici presbyterii manserunt muri in septentrionem et meridiem se vertentes, fenestra parva cum arcu rotundo in meridie et apsidis fundamentum in oriente. 

Anno 1802 turris chori tabulato craticio exaltata est cuius  cacumen casula campanarum coronatum est. Istius temporis habemus altare ambonis pulchrum ubi columnae adhuc gustum barocum redolent. 

Anno 1842 navis modesta renovata est, quam fenestrae rectangulares simplices illuminarent. Tum addita sunt matroneum circumiens et laquearia media lignea. Armarium autem pro organo genere historico anno 1843 confectum est. 

Annis inter 1982 et 1984 interiora restaurata sunt; anno 2015 tegmentum novum advenit et sodalitas amicorum aedibus sacris succurrentium fundata est. Ex anno 2016 concentus aestivi *Sommerkonzerte in Erfurter Dorfkirchen* dantur Societate Cameralis Musicae Erfordiensis disponente. 

## Bibliographia
* Dehio-Vereinigung: *Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler: Thüringen.* Bearb. von Achim Hubel und Stephanie Eißing, Dt. Kunstverlag, Berolini 1998, ISBN 3-422-03050-6, p. 780
* Wilhelm von Tettau: *Beschreibende Darstellung der älteren Bau- und Kunstdenkmäler der Stadt Erfurt und des Erfurter Landkreises.* Editiones Hendel, Salinis Saxonicis 1890

## Nexus externi 
## Notae
Carolus Becker

cantans]]
**Carlus Ludovicus Fridericus Becker** (natus die 18 Decembris 1820 Berolini, mortuus ibidem die 20 Decembris 1900) pictor Germanicus fuit.
## Vita
Discipulus Augusti de Kloeber moderatore Petro de Cornelius opera tectoria in proscaenio Musei Veteris confecit. Anno 1843 autem Monaci basilicam convenustabat Henrico Maria de Heß disponente. Anno 1841 Lutetiam petivit, unde in Italiam itum est. Berolinum reversus parietalia exaravit de mythologia antiqua in Aula Niobidorum Musei Novi. Sed ingenium eius Venetiis vere effloruit ubi coloribus fortitudinem atque pulchritudinem inflavit artificibus vetustioribus (inter quos Paulus Veronese) exploratis. Contigit ut cyclum valde amoenum de moribus Venetiarum pristinarum crearet novellis quasi similem.

Em imagines Venetiarum maioris momenti:
* Schmuckhändler beim Senator (1855)
*Besuch des Senators beim Nobile (1857)
*Sitzung des Dogen im Geheimen Rat
*Der Bravo (1864)
*Karneval von Venedig
*Venezianische Balkonszene
*Gnadengesuch beim Dogen
*Karl V. bei Tizian
*Dürer bei Tizian
*Dürer in Venedig (1872)
*Karneval beim Dogen in Venedig (1884, Berolini)
*Othello der Desdemona seine Abenteuer erzählend (1886, Vratislaviae)
*Othello vor dem Dogen

Ecce opera eiusdem momenti alias res narrantia: 
*In der Gemäldegalerie (1860)
*Karls V. Besuch bei Fugger (1866, Berolini)
*Viola und Olivia aus »Was ihr wollt«
*Figaros Hochzeit (1874)
*Huttens Dichterkrönung (1876)
*Kaiser Maximilian in Verona (1877)
*Papst Julius II. besichtigt die Statue des Apollon von Belvedere (1887)
*Don Juan d'Austria vor Karl V. (1891). 

Varietates coloratae validissimae erant in scholae Berolinensis emolumento. Becker usque mensem Octobrem 1895 Academiae Artium praefuit, inde praeses honoris causa factus est.

## Nexus externi
*nexus apud DDB
Rudolphus Zacharias Becker

]]
**Rudolphus Zacharias Becker** (natus die 9 Aprilis 1752 Erfordiae, mortuus die 28 Martii 1822 Gotae) scriptor et paedagogus Germanicus fuit.
## Vita
Post theologiae studia Ienensia Dessaviam petit ut magister in Philanthropino fieret. Ex anno 1782 Dessaviae iuventuti folia »Dessauische Zeitung für die Jugend« edidit, quod post transmigrationem Gothensem anno 1784 pergebat sub titulo »Deutsche Zeitung für die Jugend«. Anno 1796 istud periodicum nomen »Nationalzeitung der Deutschen« accepit. 

Opusculo »Not- und Hilfsbüchlein, oder lehrreiche Freuden- und Trauergeschichte des Dorfs Mildheim« (Gotae 1787–1798) rem vulgo valde vulgatam creavit, quod digne insequebantur »Mildheimisches Liederbuch« (Gotae 1799) et »Mildheimisches Evangelienbuch« (Gotae 1816). 

Ephemeris »Anzeiger« autem, quam anno 1791 condiderat, promota est anno post, cum privilegio imperiali, ad »Allgemeiner Reichsanzeiger« et anno 1806 ad »Allgemeiner Anzeiger der Deutschen«. Postquam commentationem criticam in periodico »Nationalzeitung« publicavit, die 30 Novembris 1811 biocolytis Francicis captus est et usque mensem Aprilem 1813 in carcere degere debuit. De quo pepigit »Beckers Leiden und Freuden in 17 monatlicher französischer Gefangenschaft« (Gotae 1814) ubi multa scitu digna de temporibus istis tumultuosis discere possumus.

## Nexus externi
*"Ein Bestsellerautor der Frühen Neuzeit – Der Gothaer Publizist und Verleger Rudolph Zacharias Becker" - Apud: *Blog der Forschungsbibliothek Gotha*, 13.9.2022
*Lülfing, Hans, "Becker, Rudolf Zacharias" apud: *Neue Deutsche Biographie* 1 (1953), p. 721-722 (hic in interreti)
Ars coquinaria Mexicana

[thumb|[Chilli e nucata (*chile en nogada*), ferculum patrioticum Mexicanum quo impensa Mexicana (e.g. *Capsicum annuum*) et peregrina (e.g. nuces, grana mali granati) coniunguntur]] 
**Ars coquinaria Mexicana** e cultura Aztecorum, Mayarum aliorumque populorum indigenarum circumiacentium oritur, magnopere a conquestu Hispanorum et importatione servorum praesertim Africanorum commutata. Alimenta in Mexico et America nata, per exempla maizium, lycopersicum, *Capsicum annuum*, gallopavo, phaseolus, *Salvia hispanica*, cacao, immiscentur species ex Europa allatae, per exempla sus, bos, ovis, capra, gallina cum ovo huius et lacte caseoque illorum. Dulcia gastronomiae Mexicanae maxima parte ex Hispania oriuntur atque e saccharo (specie importata) accommodantur.

## Bibliographia 
[thumb|upright=1.75|Pisces Americani ab amanuensibus [Bernardinus de Sahagun|Bernardini de Sahagun picti et texto bilingui descripti. *Historia general de las cosas de Nueva España* (*Codex Florentinus*) lib. 11 fol. 62v-63r]]
; Fontes antiquiores
* ante 1569 : 
* 1845 :  (1a ed.: 1831)
* 1946 : 

; Eruditio
* Gustavo Arellano, *Taco USA: How Mexican Food Conquered America*. Novi Eboraci: Scribner, 2012
* John G. Bourke, "The Folk-Foods of the Rio Grande Valley and of Northern Mexico" in *Journal of American Folklore* vol. 8 (1895) pp. 41-71
* Keith J. Guenther, "The Development of the Mexican-American Cuisine" in Alan Davidson, ed., *National and Regional Styles of Cookery: Proceedings: Oxford Symposium 1981* (Londinii: Prospect Books, 1981) 
* Diana Kennedy, *The Essential Cuisines of Mexico*. Novi Eboraci: Clarkson Potter mutuabilis; Hispanice *Cocina esencial de México*, 2000 mutuabilis
* Diana Kennedy, *From My Mexican Kitchen: Techniques and Ingredients*. Novi Eboraci: Clarkson Potter, 2003 mutuabilis
* Diana Kennedy, *Oaxaca al gusto: El mundo infinito de su gastronomía*. San Pedro Garza García, Nuevo León: Plenus, 2008 (versio Anglica: *Oaxaca al Gusto: An Infinite Gastronomy*. Austinopoli, 2010 mutuabilis)
* , *Cocina mexicana, o historia gastronomica de la Ciudad de México*. 1967
* 
* Jeffrey M. Pilcher, *Que vivan los tamales! food and the making of Mexican identity*. Albuquerque: University of New Mexico Press, 1998 mutuabilis
* Jeffrey M. Pilcher, *The Sausage Rebellion: Public Health, Private Enterprise, and Meat in Mexico City, 1890-1917*. Albuquerque: University of New Mexico Press, 2006
* Jeffrey M. Pilcher, *Planet Taco: a global history of Mexican food*. Novi Eboraci: Oxford University Press, 2012

## Nexus externi 
* "¿Vas a celebrar fiestas patrias? Te dejamos cinco platillos muy mexicanos para degustar" apud *UNOTV*

!
Ars coquinaria Civitatum Foederatarum

[thumb|Conchylia *[Mercenaria mercenaria* (*quahog*), litore boreoccidentali Civitatum Foederatarum nativa, in popina urbis Cantabrigiae Massachusettensium stilo urbanissimo inlati, appositis patellula embammatis, frusto limonii, foliis petroselini]]
**Ars coquinaria Civitatum Foederatarum** e culturis oritur migrantium et indigenarum Americanorum huius regionis. Migrantes ex Oceania, Asia, Africa, America Latina, Europa pluribus rationibus et variis epochis veniebant: edules plantarum animaliumque species sibi apportabant; cibos insuper Americae septentrionalis endemicos reppererunt ususque ab indigenis doctos adoptabant. Inde per regiones Civitatum Foederatarum consuetudines gastronomicae evolverunt inter se differentes non geographice tantum sed secundum linguas cultusque populorum immigratorum.

## Bibliographia 
thumb|William Hughes, *The American Physitian* (Londinii, 1672): titulus
; Opera antiquiora selecta
* 1672 : William Hughes, *The American Physitian, or, A Treatise of the Roots, Plants, Trees, Shrubs, Fruit, Herbs, &c. Growing in the English Plantations in America*. Londinii: William Crook; recensio interretialis apud Michiganensium 
* 1770 : Harriott Horry, *Receipt Book* (Richard J. Hooker, ed., *A Colonial Plantation Cookbook: the Receipt Book of Harriott Pinckney Horry*. University of South Carolina Press, 1984) 
* 1796 : Amelia Simmons, *American cookery*. Printed by Hudson & Goodwin for the Author, 1796 Textus; editio 1798
* 1803 : Sussannah Carter, *The frugal housewife, or Complete woman cook*. Novi Eboraci: G. & R. Waite, 1803 Textus
* 1808 : Lucy Emerson, *The New-England cookery*. Montpelier: Josiah Parks, 1808 Textus
* 1824 : Mary Randolph, *The Virginia House-wife*. Vasingtoniae: Printed by Davis and Force, 1824; Textus; editio 1836 
* 1894 : Charles Ranhofer, *The Epicurean* (Novi Eboraci, 1894) textus

; Opera recentiora
* Gustavo Arellano, *Taco USA: How Mexican Food Conquered America*. Novi Eboraci: Scribner, 2012
* Paul Freedman, "American Restaurants and Cuisine in the Mid—Nineteenth Century" in *New England Quarterly* vol. 84 (2011) pp. 5-59 JSTOR
* 
* Andrew F. Smith, ed., *The Oxford Companion to American Food and Drink*. Oxford University Press, 2007 

* Gastronomia Californiensis
* Gastronomia Neo-Eboracensis
* Gastronomia Neomexicana
* Gastronomia Texana

!
Sungatschi

**Sungatschi** (Russice Сунгача́; Sinice 松阿察, *Sōngàchá*) est flumen Orientis Extremi, per confinium Russiae (territorium Maritimum) et Sinarum (provincia Heilongjiang) ab initio usque ad ostium fluens.

E lacu Chanka oriens, per planitiem multos maeandros inter paludes formans fluit; in Ussuri flumen prope *Markovo* vicum effunditur. Usque ad saeculum XX duobus ramis e lacu exibat, et navibus toto flumine navigabilis erat; sed aequore Chankae demisso, ramul minor exsiccabat, et naves tantum minores per Sungatschi ire possunt.

*Nelumbo nucífera*, species rara, in lacubus vallis vere inundatae Sungatschiensis gignitur.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Flumina Sericae
Categoria:Heilongjiang
Categoria:Systema Amuris fluminis
Categoria:Territorium Maritimum
Hieremias Zucker

(Anglice *Jeremy Scott Zucker*, saepius *Jeremy Zucker*; natus in Nova Caesarea die 3 Martii 1996) est cantor et compositor Americanus.

## Discographia 
* *Beach Island* (2015)
* *Breathe* (2015)
* *Motions* (2016-2017)
* *Idle* (2017)
* *Stripped.* (2018)
* *Glisten* (2018)
* *Summer,* (2018)
* *Brent* (2019)
* *Brent ii* (2021)

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis Ieremiae Zucker proprius
* De Ieremia Zucker apud IMDb

Categoria:Cantores Civitatum Foederatarum
Categoria:Cantores musicae popularis
Christophorus Ammon

**Christophorus Fridericus de Ammon** (natus die 16 Ianuarii 1766 Baruthi, mortuus die 21 Maii 1850 Dresdae) theologus Germanicus fuit. Tamquam philosophus supernaturalia indagabat; filius eius fuit ophthalmologus Augustus de Ammon.
## Vita
Anno 1789 Erlangae professor in philosophicis factus est, anno 1790 autem in theologicis. Vocatus est anno 1794 Gottingam quiennio post Erlangam reversurus.

Dresdae anno 1813 praedicator aulicus supremus et consistorii consiliarius superior creatus est. Anno autem 1831 operam dare coepit in ministerio educationis; simul consistorii superioris praeses vicarius nominatus est.

## Opera et notiones
In operer »Entwurf einer biblischen Theologie« (editio altera, Gottingae 1801–1802) rationalismum historico-criticum defendit. Etiam in libro qui est de dogmatibus »Summa theologiae christianae« (Erlangae 1803) et in opere de moralibus  »Handbuch der christlichen Sittenlehre« (editio altera, Erlangae 1838) firmus in Kantiana philosophia permanet. Postquam Dresdam transmigravit contraria quasi credidit quoniam in commentationibus praetitulatis »Bittere Arznei für die Glaubensschwäche unsrer Zeit« (1817) ideas Nicolai Harms personat. 

De hoc Fridericus Schleiermacher eum fortiter obiurgavit. Ex anno 1830 autem Ammon vetera recolebat atque referebat ut patet si legeris »Die Fortbildung des Christentums zur Weltreligion« (editio altera, Lipsiae 1836–40), »Die wahre und falsche Orthodoxie« (Lipsiae 1849) et »Geschichte des Lebens Jesu« (Lipsiae 1842-1847).

## Nexus externi
*Vicifons
*nexus apud DDB
Hieracium (planta)

thumb|*Hieracium sylvaticum*
***Hieracium*** genus plantarum angiospermarum est, e familia Compositarum et tribu Cichoriearum.

## Descriptio 
*Hieracia* herbae perennes sunt, caudice ramoso sed stolonibus nullis; indumento duplici (pilis tum glanduliferis tum stellato-floccosis); corolla flava, rarius aurantiaca rubrave; receptaculo nudo, styli ramis longis, pappo praesente, achaeniis 10-costatis. *Pilosella*, olim ut subgenus *Hieracii* habita, nunc tamquam genus tractatur; a *Hieracio* stolonibus praesentibus differt.

## Distributio 
*Hieracia* in Europa, Asia, America septentrionali et America meridionali crescunt. vel etiam plus, quarum pars species asexuales (agamospecies seu microspecies) sunt. In Insulis Britannicis 412 species Hieraciorum crescunt. Botanici qui *Hieracia* investigantur, hieraciologi dicuntur; inter hieraciologos Alexander Boreau, Casimirus Arvet-Touvet, Carolus Hermannus Zahn, et Albertus Üksip notantur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Schou, J. Ch. (2001) Danmarks Høgeurter (*Hieracium*, *Pilosella*). Afdeling for Systematisk Botanik, Aarhus Universitet. ISBN 87-87600-57-9
* Sell, P.D. (1987) An introduction to the study of the British *Hieracia*, 1. History and classification. *Watsonia*, 16: 365–371. http://archive.bsbi.org.uk/Wats16p365.pdf
* Shaw, M.M. (2020) Hawkweeds of south-east England. *BSBI Handbook 20*. Botanical Society of Britain and Ireland, Durham. 
* Tyler, T. (2017) The last step towards a full revision of *Hieracium* sect. *Vulgata* in Sweden. *Nordic Journal of Botany*, 35 (3): 305–321. https://doi.org/10.1111/njb.01209
* Zahn, K.H. (1921–1923) *Compositae–Hieracium.* *In*: Engler, A. (ed.), *Das Pflanzenreich – Regni vegetabilis conspectus.* [Volumina 75–79]. W. Englemann, Leipzig. 

Categoria:Genera plantarum
Categoria:Asteraceae
Categoria:Cichorieae
Insula Sancti Dionysii

[thumb|[Pons inter Villeneuve-la-Garenne et L'Île-Saint-Denis Alfredus Sisley anno 1872 pinxit)]]
**Insula Sancti Dionysii** est insula in fluvio Sequana sita, in praefectura Sequanae et Sancti Dionysii in regione Insula Franciae. Quae insula ad insularum intestinarum genus pertinet. Est autem terra communis ''L'Île-Saint-Denis*. Nominatur a sancto Dionysio, primo Parisiensi episcopo.

## Geographia 
### Insulae 
Insula est in medio duorum ansarum Sequanae. *Ramum sinistrum,* quod ansa parva seu *Ramum Genivillarensi*s dicitur, limitatio est inter praefectura Sequanae et Sancti Dionysii (ad orientem) et praefectura Altorum Sequanae (ad occidentem). Haec insula venit ex aggregatione plurium insularum per tempus:

* insula meridionalis, scilicet *Venetensis Insula*.(Francogallice *îsle des Vannes*)
* septentrionalem *insulae Sancti Dionysii*
* *Insula Castellaris* (Francogallice *îsle du Chastelier*). In hac insula fuit castrum Buchardi Barbati, dominus loci huius in saeculo X.
*Deo peculiarique protectori nostro sanctissimo scilicet Dyonisio concedimus. Submovemus etiam omnem circummanentium oppressionem, et precipue Burchardi cognomento Barbati infestationem, qui de feudo sancti Dyonisii prope ipsum castrum in insula Sequane tenebat munitionem, que sibi proveniebat ex sua conjuge, conjugi autem ex marito suo Hugone cognomento Basseth, quam tunc temporis ipse Burchardus. non-duxerat lege maritali. --* Robertus II rex Franciae in carta ad Abbatiam S. Dionysii die 25 Ianuarii anno 997

### Pontes 
In statu quatuor pontes insulam transeunt: 

* Pons Sancti Audoeni Navaliae  ((Francogallice: *pont de Saint-Ouen-les-Docks*)
* Viaductus  Insulae Sancti Dionysii (autovia A86) ;
* Pons Insulae Sancti Dionysii;
* Pons Spinoili (Francogallice: *Pont d'Épinay'').

## Notae 
## Nexus externi 
* De hoc commune apud cassini.ehess.fr
* Huius communis situs interretialis

Categoria:Communia praefecturae Sequanae et Sancti Dionysii
Categoria:Flumina Franciae
Categoria:Loci habitati praefecturae Sequanae et Sancti Dionysii
Categoria:Lutetia
!
Augustus de Ammon

**Fridericus Augustus** vulgo *Friedrich August* **de Ammon** (natus die 10 Septembris 1799 Gottingae, mortuus die 18 Maii 1861 Dresdae) medicus ophthalmologicus Germanicus et filius Christophori Ammon theologi ifuit. 

## Vita
Anno 1829 professor in Academia chirurgico-medica fuit necnon rector valetudinarii municipalis Dresdensis. 

Pepigit haec: »Klinische Darstellung der Krankheiten und Bildungsfehler des menschlichen Auges etc.« (Berolini 1838–47), »Die Behandlung des Schielens durch den Muskelschnitt« ((Berolini 1840), »De Iritide« (deutsch, Berolini 1843), »Illustrierte pathologische Anatomie der menschlichen Kornea, Sklera, Choroidea und des optischen Nerven« (edidit Warnatz, Lipsiae 1862), »Die plastische Chirurgie« (una cum Baumgarten, Berolini  1842); »Brunnendiätetik« (editio septima cura domini Reimer, Lipsiae 1880), »Die ersten Mutterpflichten und die erste Kindespflege« (Dresdae 1827, editionem XXXVIII curavit Winckel, Lipsiae 1902).
## Nexus externi
*Academiae Leopoldinae sodales

Ammon
Casimus (flumen)

**Casimus** (Russice *Казым, Kazym*) est flumen in districtu autonomo Chanty-Mansiensi Russiae. In Uvalibus Sibiricis e lacu Toren Nor oritur, circiter 964 chiliometra patet et in Obium flumen (cuius accola dexter est) effunditur. Per paludes et inter lacus planitiei Sibiricae Occidentalis aquas fert. *Beloiarskij* urbs ad ripam Casimi laevam situs est. 

Piscibus abundat; *Perca fluviatilis, Leuciscus idus, Esox lucius, Acipenser ruthenus, Stenodus leucichthys nelma, Coregonus muksun* in Casimo gignuntur. Per 250 chm ab ostio navibus accessibilis est.

## Notae 
## Nexus externi 
* De Casimo  in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 
* De Casimo in *registro nationali aquarum* 

Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Districtus autonomus Chanty-Mansiensis
Categoria:Systema Obii fluminis
Uvaly Sibirici

**Uvaly** (vel melius **Uvales**) **Sibirici** (Russice *Сибирские Увалы*) sunt systema collium, elevationum et montium humiliorum per planitiem Sibiricam Occidentaliem extentum ab Obio ad Ieniseam. In districtibus autonomis Iamalo-Nenetico et Chanty-Mansiensi siti sunt. Longitudo systematis circa 900 chm est, altitudo maxima ad 280 m (in *Syrkaltotporelsek* prope fluvii Saranis fontes).

Uvales Sibirici sunt divortium aquarum inter systemata hydrographica Obii medii et fluminum, quae in Uvalibus oriuntur et septentrionem versus fluunt (i. e. Casimi, Nadymi, Puris et Tasi). Taiga laricum et pinuum et picearum Uvales operit.

## Notae
## Nexus interni
* Uvaly Boreales

## Nexus externi
* Uvales Sibirici in *Encyclopaedia Sovietica magna* 
* Uvales Sibirici in *iNaturalist*

Categoria:Montes Russiae
Categoria:Districtus autonomus Iamalo-Neneticus
Categoria:Districtus autonomus Chanty-Mansiensis