open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gavinus Newsom

(vulgo *Gavin Christopher*; Franciscopoli natus die 10 Octobris 1967) est politicus Californiae, factionis democraticae sodalis.

Alumnus est universitatis Sanctae Clarae. Tabernarum vinariarum *Plump Jack* olim dominus, praefectus urbi nativae a die 8 Ianuarii 2004 meruit. A die 10 Ianuarii 2011 fuit gubernator locum tenens civitatis Californiae, gubernatore Geraldus Brown. Cui succedens ipse die 7 Ianuarii 2019 gubernator factus est.

## Bibliographia 
* Angela Hart, "Gavin Newsom, John Cox advance to general election in California governor's race" in *Sacramento Bee* (5 Iunii 2018)
* Vivian Ho, "California governor rebukes Trump agenda with immigrant healthcare and free college" in *The Guardian* (10 Ianuarii 2019) 
* Paul Lewis, "California's would-be governor prepares for battle against job-killing robots" in *The Guardian* (5 Iulii 2017)
* Laura Locke, "The Scandal of San Francisco" in *Time* (2 Februarii 2007)
* Jennifer Steinhauer, "San Francisco Mayor Drops Governor Bid" in *New York Times* (30 Octobris 2009)

## Nexus externi 
* Vita olim apud regimen urbis Franciscopolis divulgata
* Carolyn Tyler, "SF mayor fights for same-sex marriage (29 Octobris 2008) apud *ABC News*

Categoria:Nati 1967
Categoria:Homines vivi
Categoria:Incolae Californiae
Categoria:Politici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praefecti urbibus Civitatum Foederatarum
Categoria:Alumni Universitatis Sanctae Clarae
De simplici medicina (Serapio)

[thumb|*Liber Serapionis agregatus in medicinis simplicibus*: incipit (MS [Bibliotheca Britannica|BL Harleianus 3745)]]
***De simplici medicina*** est liber origine Arabicus, Latine saeculo XIII exeunte versus, in codicibus manu scriptis satis multis editionibusque saeculi XV nonnullis servatus. Interdum *liber aggregatus* nuncupatur propter placita variorum scriptorum Graecorum Arabicorumque in eum congesta.

Qui liber, Serapioni cuidam attributus, nihil commune habet cum operibus veris Ioannis Serapionis scriptoris medici Syriaci qui saeculo IX floruit. Auctor ergo **Serapio iunior** a recentioribus appellatur, sed de eo nihil scitur.

## Libri manuscripti 
* c. 1390/1404 : Iacobus Philippus, interpres, "*Herbarium Carrarense*" (versio Italiana picturis botanicis ornata) 

## Editiones 
* 1473 : *Liber Serapionis agregatus in medicinis simplicibus*. Mediolani Textus
* 1479 : *Liber Serapionis aggregatus in medicinis simplicibus*. Venetiis Textus
* 1497 : *Practica Jo. Serapionis dicta Breviarium; Liber Serapionis de simplici medicina; Liber de simplici medicina dicta Circa instans; Practica Platearii*. Venetiis: mandato Octaviani Scoti per Bonetum Locatellum Textus Textus Textus
* 1531 : Otho Brunfelsius, ed., *... Ioan. Serapionis Arabis De simplicibus medicinis opus praeclarum et ingens, Averrois Arabis de eisdem liber eximius, Rasis filii Zachariae de eisdem opusculum perutile, incerti item autoris de centaureo libellus hactenus Galeno inscriptus ...* Argentorati: Georgius Ulricher Textus

Categoria:Libri de medicamentis
Categoria:Scripta saeculo 13
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Vasopressinum

**Vasopressinum** sive **antidiureticum hormon** (**ADH**) est hormon et neuropeptidum, quod in cerebro prohormon *prae-pro-AVP*, ibi in hypothalamo enim, perficitur, tum per axones intracellulariter portatur in lobum hypophysis posteriorem, in quo liberatio ex vesiculis in sanguinem fit. Secundum definitionem hormontum vasopressinum quoque effectus suos procul ab loco secretionis suae perficit. 

Effectus vasopressini principales sunt duo:
# *Reabsorptio/retentio*: Vasopressinum reabsorptionem aquae purae (sine electrolytis) in renium tubulis colligentibus auget.
# *Vasoconstrictio*: Vasopressinum vasa sanguinea arteriosa peripherica (arteriolas) contrahens, ita resistentiam vascularem augens, quo fit, ut fluxus per eas deminueretur et pressionis sanguinis valor altior sit.

Usus verbi *antidiuretici hormontis* saepe cum *syndroma secretionis indignae antidiuretici hormontis* (*SIADH*) nexus est.

## Natura vasopressini 
[thumb|Vasopressinum (hic: argipressinum, vide textum). Inter amba [cysteinum|cysteina *pons sulphurica* formatur]]
Vasopressinum neuropeptidum vocatur, quod est, hormon peptidum (peptidohormon) ex aminoacidorum formatur. Vasopressino novem aminoacida sunt,  in plerisque mammaliis, nomine *argipressini* quoque - aminoacido arginini positione 8 causa:
:Cys—Tyr—Phe—Gln—Asn—Cys—Pro—Arg—Gly—
Amba Cysteina (Cys) inter se per atomos sulphuri S—S (*ponte sulphurica*) connectuntur, ita *anulum disulphuricum* formans. In natura extra argipressinum alia vasopressina (*nonapeptidum*) sunt, ut *lypressinum* apud sues vel hippopotamos, cum lysino, positione octava.
### Genetica 
Genum vasopressini, argininum-vasopressinum (AVP) nominatum, apud homines in chromosomate 20 locatum est. Productum geni *prae-pro AVP* (prae-pro-arginino-vasopressinum) nominatum, in cellulis hypothalami , ex quo tria peptida dimoventur, quorum unum vasopressinum est. 

Plus quam triginta mutationes geni AVP divulgatae sunt. Pleraeque illarum morbum diabetis insipidi cum disruptione aequilibriorum aquatorum in corpore electrolytorum ut natrii (Na++) generant.

## Physiologia 
Prae-pro AVP secretum in cellulis magnocellularibus et parvocellularibus nuclei supraoptici hypothalami ac nucleo paraventriculari, tria producta generantur:*peptidum* eius *signum dans*, *AVP* ipsum, *neurophysinum II* (NP).

## Notae 
* Hyponatraemia
* Hippocampus (cerebrum)

Categoria:Hormonta
Categoria:Neuropeptida
Herbarium Carrarense

[thumb|Prima pagina Herbarii Carrarensis, malum Medicam (*[Citrus medica*) depingens. Bibliotheca Britannica MS. Egerton 2020 f. 4r]]
***Herbarium Carrarense***, Italiane *Erbario Carrarese* ab eruditis appellatum, est liber manuscriptus ante annum 1404 confectus hodieque in Bibliotheca Britannica siglo **Egerton 2020** servatus. Textum continet operis "Serapionis iunioris" (ita dicti) *De simplici medicina* Italiane ab Iacobo Philippo de Padua conversum, cum imaginibus novis summa arte pictis. Liber  domino Patavii artificumque patrono dicatus est. Ulysses Aldrovandus Bononiensis saeculo XVI librum possedit.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|upright=1.5|*[Asparagus officinalis*. Bibliotheca Britannica MS. Egerton 2020 f. 5v]]
* G. Ineichen, ed., *El libro agregà de Serapiom, volgarizzamento di frater Jacobus Philippus de Padua*. 2 voll. Venetiis: Istituto per la collaborazione culturale, 1962–1966
* Sarah Kyle, *Medicine and Humanism in Late Medieval Italy. The Carrara Herbal in Padua*. Londinii: Routledge, 2017

## Nexus externi 
* Catalogus Bibliothecae Britannicae
* Series imaginum apud Bibliothecam Britannicam

Categoria:Codices
Categoria:Libri botanici
Categoria:Libri de medicamentis
Categoria:Libri picti
Categoria:Italiae scripta
Categoria:Scripta saeculo 15
Anna Karenina

[thumb|*Анна Каренина* anno [1878. ]]
***Anna Karenina*** (Russice: *Анна Каренина*) est mythistoria Russica a Leone Tolstoj scripta. Quod opus annis 1876–1877 primum publicatum est. Argumentum libri tractat mulieris animum labefactum amore. Tamen Anna in ardore sequendo perditionem sibi efficit.  

## Bibliographia 
* Evans, Mary, *Anna Karenina* (Londinium et Novum Eboracum, 1989).
* Gifford, Henry, *Tolstoy* (Universitas Oxoniensis, Oxonii, 1982).
* Gifford, Henry (ed) *Leo Tolstoy* (Penguin Critical Anthologies, Harmondsworth, 1971).
* Nabokov, Vladimir (1980). *Lectures on Russian Literature*. Novum Eboracum: Harvest. ISBN 0-15-649591-0.

## Nexus externi 
* Textus libri in *Project Gutenberg.* 

Categoria:Russiae scripta
Categoria:Mythistoriae Russicae
Categoria:Leo Tolstoj

Categoria:Scripta 1876
Categoria:Scripta 1877
Lingua Cimbrica

**Lingua Cimbrica** (Cimbrice: *Zimbrisch gaprècht, Zimbrische zunga*; Theodisce: *Zimbrisch*; Italice: *Cimbro*) dialectus Bavarica antiquissima est, quae in Italiae septentrione a grege sat pusillo velut sermo patrius colitur.
## Descriptio
Lingua haec in nonnullis vicis montanis in Provincia Tridentina, in Bellunensi et in Provincia Vicetina plus minusve vigebat, praesertim in sic dictis Communitatibus septem/Siben Komoin et Communitatibus tredecim/Dreizehn Komoin. Revera nunc autem ab UNESCO inter totius mundi idiomata maxime periclitantia numeratur.

Incolae circa annum 1100 e Bavaria in citatas regiones commigraverant. Ob insulam linguisticam  procul a terris Theodiscis sitam multa elementa vetustissima adhuc conservantur. Itaque lingua etiam a hodiernis Germanis, si intellegere velint, disci debet. Italici dialectae temporibus recentioribus quoque nova verba in idioma Cimbricum attulerant. Tempore Beniti Mussolini usus linguae istius interdictus est. 

Nostris autem diebus tribus solus, ubi omnes incolae idiomate illo utuntur, Lusern est. Inde versio ibi adhibita exemplo pro extraneis et pro usu in instrumentis communicationis socialis (e.g. in televisione *Zimbar Earde*) est. Aliquo modo similis est lingua qua homines loquuntur in Valle Fersinae in Provincia Tridentina.
## Pater noster
Sequuntur verba Orationis dominicae lingua Cimbrica diversis e saeculis.

## Cimbri antiquitatis
Nuncupationem Cimbrorum istorum Germanophonorum fac ne confundas cum populo antiquo Cimbrorum (Graece: Κίμβροι) qui annis inter 113 und 105 a.Chr.n. Romanis bella atrocia intulerat.

## Nexus externi
* Centrum documentarium ad Lusern 
* Zimbar Earde, emissiones televisificae 
* Dar Foldjo - periodica officialia vici Lusern 
* [Cursus interretialis ad linguam Cimbricam discendam quem composuit germanophonis et anglophonis Remigius Geiser(https://la.wikipedia.org/wiki/Remigius_Geiser), zoologus Bavaricus Iuvavi vitam degens]
* De cultu atque humanitate Cimbrorum symbolae
## Notae
Categoria:Insulae_linguisticae_Italiae_Linguae_Theodiscae
Categoria:Alta Planities Septem Communium
Forum sancti Venceslai (Praga)

[thumb|upright=1.2|Forum sancti Venceslai cum [Museum nationale (Praga)|Museo nationali.]]
**Forum sancti Venceslai** sive brevius **Forum Venceslai** (Bohemice *Václavské náměstí*, Germanice *Wenzelsplatz*), olim **Forum equorum** (Bohemice *Koňský trh*, Germanice *Rossmarkt*), est unum e tribus foris magnis Novae Civitatis Pragensis in Bohemia, a rege Carolo IV anno 1348 fundatae.

Medio aevo erat hic mercatus ubi equi venibant. Nomen hodiernum ab anno 1848 tenet. Appellatur a sancto Venceslao, patrono Bohemiae, cuius statua equestris, ab Ioanne Georgio Bendl sculptore facta, in foro e saeculo septimo decimo stabat. Nova statua equestris sancti Venceslai, quae ab Iosepho Venceslao Myslbek sculptore Bohemico perfecta est, in eodem foro ante museum nationale ex anno 1913 videri potest.

Museum nationale Bohemicum, anno 1818 conditum, aedificium suum principale in hoc foro habet. In loco Portae equorum (olim etiam Portae sancti Procopii nuncupatae), deletae anno 1875, sedes aedificata est hodierna musei nationalis inter annos 1885 et 1891 (tunc *Museum Regni Bohemiae* appellatum erat). 

In foro sancti Venceslai ante museum nationale anno 1969, Ioannes Palach et Ioannes Zajíc discipuli se immolaverunt, ut se ipsos igni necantes testimonium darent mundo contra incursionem copiarum foederis Varsoviae sub imperio Unionis Sovieticae in Bohemoslovaciam post Ver Pragense anno 1968.

## Notae 
## Nexus 
Categoria:Fora
Categoria:Praga
Evangelus Apostolaces

**Evangelus Apostolaces**, litteris Graecis Ευάγγελος Αποστολάκης (Rhithymnae in Creta natus anno 14 Maii 1957) est classiarius et politicus Graeciae.

Alumnus est schola navalis Piraei in urbe, schola fulminei belli navalis Ostendae, scholae Corporis Marinorum iuxta Quantico in Virginia. Praeses praetorii navalis Graeci die 7 Martii 2013, praeses praetorii militaris nationalis die 7 Septembris 2015 factus est. A die 15 Ianuarii 2019 minister munitionis nationalis meret, primo ministro Alexio Tsipra.

Filius eius Ioannes Apostolaces est coquus televisificus.

## Bibliographia 
[thumb|upright=1.5|[Iosephus Dunford praeses praetoriorum coniunctorum Civitatum Foederatarum et Ricardus Norland legatus Americanus cum Evangelo Apostolaca die 4 Septembris 2018 picti]] 
* "Ναύαρχος Αποστολάκης: Ποιος παρουσιαστής είναι γιος του νέου υπουργού Άμυνας" in *Nea Selida* (13 Ianuarii 2019)
* Μάκης Πολλάτος, "Βρέθηκε η φόρμουλα για να γίνει υπουργός Άμυνας ο ναύαρχος Αποστολάκης" in *Protothema* (14 Ianuarii 2019)

## Nexus externi 
* Vita apud ministerium munitionis nationalis
* "Παραίτηση Καμμένου: Ποιος είναι ο νέος υπουργός Άμυνας, Ευάγγελος Αποστολάκης" (13 Ianuarii 2019) apud *CNN Greece*
* "Νέος υπουργός Εθνικής Άμυνας ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ευάγγελος Αποστολάκης" (13 Ianuarii 2019) apud *CNN Greece*

Categoria:Homines vivi
Categoria:Nati 1957
Categoria:Milites Graeciae
Categoria:Politici Graeciae
Categoria:Ministri munitionis
Categoria:Alumni Scholae Navalis (Piraeus)
Categoria:Alumni Scholae Fulminei Belli Navalis (Ostenda)
Categoria:Alumni Universitatis Corporis Marinorum (Quantico)
Categoria:Classiarii
Categoria:Incolae Cretae
Gerardus Cremonensis de Sabloneta

**Gerardus Cremonensis**, qui saeculo XIII floruit et **de Sabloneta** appellari potest ut a Gerardo homonymo et antecessore distinguetur, opera Arabica de astrologia Latine convertit.

## Bibliographia 
* Baldassare Boncompagni, *Della vita e delle opere di Gherardo Cremonese, traduttore del secolo duodecimo, e di Gherardo da Sabbionetta, astronomo del secolo decimoterzo*. Romae, 1851 Textus

Categoria:Nati saeculo 12 aut 13
Categoria:Mortui saeculo 13
Categoria:Interpretes Arabo-Latini
Categoria:Scriptores Italiae
Stropha Ambrosiana

**Stropha Ambrosiana** est series quattuor versuum ex duobus dimetris iambicis (acatalecticis) compositorum. Haec stropha et hic versus ab Ambrosio ad hymnos conscribendos usitati sunt. Versus ergo Ambrosianus et talis stropha locum principialem Latinae hymnographiae Christianae obtinent et a multis successoribus suscepti sunt. 

Hymnorum Latinorum hi quinque certe ab Ambrosio facti sunt, quorum nonnulli ad liturgiam horarum destituti sunt:
* Aeterne rerum conditor (ad galli cantum)
* Iam surgit hora tertia (ad horam tertiam)
* Deus creator omnium (ad completorium)
* Intende qui regis Israel
* Grates tibi, Iesu, novas

Tales hymni cantari possunt iisdem modis ac e. g. *Conditor alme siderum* et *Veni creator spiritus*. 
Reconstructio autem melodiae hymnorum Ambrosii reperitur in *Bibliotheca Augustana*: http://www.hs-augsburg.de/~harsch/Chronologia/Lspost04/Ambrosius/amb_intr.html

## Bibliographia 
* Teresa Kostkiewiczowa, "Ambrozjańska strofa" in Michał Głowiński et al., *Słownik terminów literackich* (Wratislaviae, 2002)

## Nexus interni 
* Phos hilaron

## Nexus externi
* Hymni Ambrosii in *Vicifonte*

Categoria:Strophae
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Hymni Christiani
Categoria:Musica ecclesiastica
Cuniculi Claudii

thumb|upright=1.25|Ostia cuniculorum Claudiorum.
**Cuniculi Claudii** sunt emissarium ad altitudinem Fucini moderandum in costa occidentali lacus huius, iussu Claudii imperatoris perfossum annoque 52 inauguratum. Triginta duo putei recti et sex cuniculi excavati sunt, quorum multae reliquiae permanent. Emissarium 5653 metris longum est, cum sectura inter 5 et 10 m2 casuraque 8.44 m, in Lirim flumen effluens. Usque ad consummationem, anno 1870, cuniculi ferriviarií *Fréjus*, hi cuniculi Claudii foramen longissimum in mundo manebant.

## Inceptum 
Caesar emittere Fucinum lacum destinabat, sed mortuus est prius quam hoc opus sumere posset. Marsis precantibus, tamen Augustus tantum munus negavit. Tandem Claudius hoc opus quod eo tempore necessarium fuit perficere destinavit. Narcisso ministro suo, lacum exsiccare mandavit, et inde milia 20 hectariorum ad agriculturam liberare, adque navigabilitatem Liris fluminis per influxionem aquarum pluvialium ex Fucino augere.

## Opus 
thumb|Schema cuniculorum.

In hoc opere 30&nbsp;000 servorum undecim annis continue laborantium fere 6 chiliometra per calcarium et strata adluvialia forabant. Opus, quod, dici possit,

## Post Claudium 
Annis posterioribus emissarium ob curam malam obstructum factum est et Traianus eum aperire iussit. Posterius Hadrianus iterum Fucinum exsiccare conatus est. Itaque emissarium melius fecit, sed lacum tantum in 57 chm.2 deprimere adeptus est. Emissarium operabatur usque ad saeculum VI, quando ob incuriam denuo obstructum est. Saeculo XIII Fridericus II conatus est emissarium aperire, sed id non pervenit. Tantum anno 1870 omnino novo emissario Fucinus tandem exsiccatus est.

## Fontes antiqui 
* Cassius Dio, *Historia Romana 60.11, 60.33
*  36.24
* Suetonius, *De vita Caesarum* "Iulius" 44, "Claudius" 20-21, 32
* Tacitus, *Annales* 12.56-57

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Cuniculus maior intus visus
* Carlo Afan de Rivera, *Progetto della restaurazione dello emissario di Claudio e dello scolo del Fucino*. Neapoli: Stamperia e cartiera del Fibreno, 1836
* Ezio Burri, *Il parco naturalistico archeologico dei cunicoli di Claudio (Avezzano, Italia centrale)*. Florentiae: Associazione Nazionale dei Musei Scientifici, 2002
* Adele Campanelli et al., *Il tesoro del lago: l'archeologia del Fucino e la Collezione Torlonia*. Piscariae: Carsa Edizioni, 2001
* V. Castellani, W. Dragoni, "Italian Tunnels in Antiquity" in *Tunnels & Tunnelling International'' vol. 23 no. 3 (1991)
* 

* Avezzanum

## Nexus externi 
* De cuniculis apud situm regionis

Categoria:Aquaeductus
Categoria:Avezzanum
Categoria:Confecta 52
Categoria:Claudius
Categoria:Loci archaeologici Italiae
Categoria:Archaeologia aquaeductionis
Andrea Sailer

[thumb|Andrea Sailer in litterarum atriis *Literaturhaus* [graecium|Graecii, anno 2003]] 
**Andrea Sailer** (nata Weiz in Styria anno 1972) est scriptrix Austriaca. 

## Vita 
In Universitate Carolo-Franciscea philosophiae et linguae Anglicae studuit rebus Americanis haud neglectis. Poemata, fabulas, mythistorias pangit et vulgat, quod fit aut in libro aut in florilegiis aut  in periodicis. Praeterea eius symbolae saepe in radiophonia auscultari possunt, e.g. in rubrica cui titulus "Gedanken zur Zeit" (mentes de tempore datae).  

Anno autem 2001 Expositionem Styriae ditavit structione litterarum captanti cui titulus *Vitae spiritalis: de fontibus septem ad fortitudinem ducentibus* (Spiritueller Weg - 7 Quellen zur Kraft). Quas res in oratorio Emmanuel in ecclesia peregrinatoria Weizberg admirare potuisti. Sailer usque nunc in oppido natali Weiz vitam degit velut scriptrix.

Anno 2018 librum XIV confecit, imaginem lyricam de vita quotidiana in Vico Sancti Vincentii Graecensis (*VinziDorf Graz*), ubi homines e margine societatis (e.g. alcoholi nimium dediti) vitam degunt. Argumenta de solitudine, infirmitate, morte Andream Sailer generatim captabant et captant. Insuper ipsa institutiones tales libenter iuvat atque hominibus infirmioribus succurrere solet. Andrea Sailer interrete minoris aestimans machina scriptoria antiqua ad libros scribendos utitur.

## Libri 
* *Paradiese*, Leykam, Graecii 2015
* *Einstweilen wird es Abend.* Leykam, Graecii 2012
* *Von Käfern und Menschen.* Leykam, Graecii 2007
* *Warteräume.* Vier-Viertel-Verlag, Strasshof 2004	
* *Gedanken zur Zeit* Steirische Verlags-Gesellschaft, Graecii 2000
* *Saisonschluss*, Leykam, Graecii 1998 
* *Am Ende des Tages*, Leykam, Graecii 1996

## Honores allati 
* 1997 Literaturförderungspreis der Stadt Graz
* 1998 Bertelsmann-Literaturkursstipendium
* 2002 Österreichischer Frauenkunstpreis

## Nexus externi 
*Praelectio Andreae Sailer in fano quodam
*Biographia minor in pagina culturali quadam Styriaca

## Notae 
Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Scriptores Austriae
Categoria:Litterae Theodiscae
Ebenbitar

**Ebenbitar**, nomine brevi Arabico بن البيطار *Ibn al-Baiṭār* (natus anno circiter 1190 ad Benalmádena prope Malacam; Damasci mortuus anno 1248) fuit medicus scriptorque in lingua Arabica de simplicibus medicamentis. Nomen breve Arabicum بن البيطار *Ibn al-Baiṭār* eum "filium veterinarii" fuisse attestat. Hispali in urbe studia medica persecutus est sub tutela Abu al-ʿAbbās al-Nabātī, qui commentarios in *Materiam medicam* Dioscoridis composuit. Ebenbitar itinera per Africam septentrionalem anno fere 1220 incipiens usque in Aegyptum pervenit, ubi herbarius iuxta sultanum Meledinum factus est. Quo dominium suum in Syriam promovente, Ebenbitar Damasci habitare et laborare coepit. Ibi mortem obiit.

## Opera 
[thumb|*De limonibus tractatus Embitar Arabis*: titulus editionis 1602. Opusculum e magno opere Ebenbitar ''[De simplicibus medicinis opus magnum (Ebenbitar)|Kitāb al-ǧāmiʿ li-mufradāt al-adwiya wa-'l-aġḏiya* extrahitur]]
* *Tafsῑr Kitāb Diyūsqūrῑdūs* (commentarius libri Dioscoridis *De materia medica*)
* *Kitāb al-mugnῑ fῑl-adwiya al-mufrada* (libellus de simplicibus medicinis)
* *Kitāb al-ǧāmiʿ li-mufradāt al-adwiya wa-'l-aġḏiya* (opus magnum de simplicibus medicinis) 
** *De limonibus*, separatim Latine versus, ex hoc opere extrahitur

## Notae 
## Bibliographia 
* Lucien Leclerc, interpr., *Traité des simples par Ibn el-Baithar.* 3 tomi. Lutetiae, 1877-1883 Tom. 1 2 3 apud *Internet Archive''

## Nexus externi 
Categoria:Auctores Arabici
Categoria:Scriptores Hispaniae
Categoria:Scriptores Syropalaestinae mediaevalis
Categoria:Scriptores de medicamentis
Categoria:Nati saeculo 12
Categoria:Mortui 1248
Categoria:Incolae Vandalitiae
Phosphatum

thumb|Phosphatum.
thumb|Adenosinum triphosphoricum cum phosphato triplici.
**Phosphatum** est grex chemicus ab acido phosphorico H3PO4 derivatus. Ion  (quod est anion) valorem pH altum requirit. Grex phosphatum in metabolismo magnum momentum habet et in quibusdam morbis.

Nam phosphata in acidis nucleicis et osseo textu et in cellularum membranis (phospholipida) inveniuntur. In primis magno usui sunt in energia chemica transferenda (ADP et ATP, GTP) quae in energiam cineticam mutari potest.

## Notae 
* Acidum phosphoricum
* Acidum ribonucleicum
* Compositio inorganica
* Phosphorolysis
* Phosphorus
* Phosphorylatio oxidativa

Categoria:Composita chemica
!
Phos hilaron

**Phos hilaron** (griech. Φῶς Ἱλαρόν, „lumen hilare“) est hymnus religionis christianae, qui in ecclesiis ritus Byzantini in liturgia vespertina cottidie cantatur. In veterrimis hymnis totius christianitatis numeratur, iam saeculo secundo notus.

## Textus 
### Textus Graecus 
 Φῶς ἱλαρὸν ἁγίας δόξης ἀθανάτου Πατρός,
οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ,

ἐλθόντες ἐπὶ τὴν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν,
ὑμνοῦμεν Πατέρα, Υἱόν, καὶ ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν.

Ἄξιόν σε ἐν πᾶσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι φωναῖς αἰσίαις,
Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδούς· διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει.

(Transcriptio:
 Phôs hilaròn hagías dóxēs,
athanátou Patrós,
ouraníou, hagíou,
mákaros, Iēsoû Christé,

elthóntes epì tḕn hēlíou dýsin,
idóntes phôs hesperinón,
hymnoûmen Patéra, Hyión,
kaì Hágion Pneûma, Theón.

Áxión se en pâsi kairoîs
hymneîsthai phōnaîs aisíais,
Hyiè Theoû, zoḕn ho didoús,
diò ho kósmos sè doxázei.)

### Textus Latinus 
Iucunda lux tu gloriae,
fons luminis de lumine,
beate Iesu caelitus
a Patre sancto prodiens.

Fulgor diei lucidus
solisque lumen occidit,
et nos ad horam vesperam
te confitemur cantico.

Laudamus unicum Deum,
Patrem potentem, Filium
cum Spiritu Paraclito
in Trinitatis gloria.

O digne linguis qui piis
lauderis omni tempore,
Fili Dei, te saecula
vitae datorem personent.
Amen.

Hic textus Latinus nequaquam versio ad verbum facta, sed poesis est sui generis textum Graecum sequens. Versui et strophae Ambrosianae respondit, cantari ergo potest modo permultorum hymnorum Latinorum sicut *Conditor alme siderum*. In vespera ecclesiae Latinae carmen hoc ad libitum cantari licet.

Categoria:Hymni Christiani
Thoas Aetolus

**Thoas** (Graece Θόας) in fabulis Graecis est Andraemonis et Gorgae filius, Aetolorum rex, qui quadraginta naves ad Troiam duxit.

Procus Helenae fuit, ut Hesiodus dicit. In *Iliade* Pirum occidit et bonum consilium Achivis dat. Neptunus specie Thoantis indutus  Idomeneum alloquitur. In *Odyssea* Ulisses incognitus Eumaeo fabulam narrat, quomodo ille cum Thoante et Ulisse explorationem faceret. Ludorum, quae Achaei post mortem Achillis fecerant, particeps fuit et in equo Troiano erat.

Post bellum ex Ilio Minervae imaginem extulit et domum advexit; Amphissae Pausanias eam vidit. Filiam eius uxorem duxit Ulisses Lycophron in Libyam et post in Illyriam a tempestatibus eum auferri dicit, sed secundum Strabonem in  oppidum Bruttii venerat ibique habitabat..

## Notae
Categoria:Heroes Belli Troiani
Categoria:Personae Iliadis
Categoria:Personae Odysseae
Categoria:Reges ficti
Thoas (nomen)

*Thoas — Aetolorum rex, belli Troiani particeps
*Thoas — Lemni rex, Hipispylae pater
*Thoas (Assyrius) — Assyriae rex, Smyrnae pater
*Thoas (Taurus) — Taurorum rex, apud quem Iphigenia habitabat
Antinous (procus Penelopae)

**Antinous** (Graece Ἀντίνοος) Eupeithis filius Ithacensis in *Odysseae* procorum Penelopae nobilissimus et audacissimus. Antinoo suadente proci Telemacho insidias fecerunt ut eum occidant . Saepe Ulixem et Eumaeum laesit, cum Eumaeus Ulixem specie senis mendici indutum in palatium adduxisset. Pugnam Ulixis cum Iro Antinous instituit . Prima sagitta Ulixes eum occidit, quae guttur Antinoi transfigit, cum ille poculum vini ad labia afferret. Eupeithes pater Antinoi post mortem eius turbam Ithacensium contra Ulixem duxit, sed ab eo occisus est . Erant qui Penelopem ab Antinoo corruptam esse dicebant, qua de causa Ulixes eum ad Icarium patrem misit, ubi Penelope a Mercurio Pana genuit.

## Notae
Categoria:Personae Odysseae
Categoria: Mythologia Graeca
Antinous (nomen)

**Antinous** (Ἀντίνοος) nomen Graecum est.

*Antinous — *Odysseae* persona;
*Antinous — Hadriani amasius; cf. Antinous Montis Draconis — imago eius.
Anticlea

**Anticlea** (Graece Ἀντίκλεια) in fabulis Graecis mater Ulixis fuisse dicitur. Pater eius erat Autolyci, fīlius Mercurii, et māter eius Amphithea erat. Dianae socia et venatrix fuit, ut Callimachus dicit. Laertis uxor. Cum spem reditus filii amisisset, desiderio et tristitia mortua est; Ulixes de morte eius nescit, cum eam in Orco videt et colloquitur. Scholia Homerica Nauplium ei nuntium falsum de morte Ulixis misit; his cognitis ipsa se interficit. Eumaeus Ulixi de Anticlea et morte eius narrat. Filiam habuit Ctimenem.

Non a Laerte, sed a Sisypho Anticlea saepissime filium genuisse dicitur ab inimicis Ulixis, ut in *Aiace* Sophoclis. Cum Sisypho convenit, cum Autolycus boves eius rapuisset, Sisyphus autem illas invenisset.

Ulixem genuit in monte Neryto Ithacensi, tempestate improvisa perterrita, unde nomen ei Ὀδυσσεύς a 'Διὸς ὕσαντος' (scilicet Latine *Iove pluvium mittente*) dedit vel in Alalcomenis urbe Boeotiae. Ipse Ulixes in *Odyssea* dicit, ut Autolycus avus ei nomen hoc ab ὀδυσάμενος (*odiosus*) dedit.

## Notae
Categoria:Personae Odysseae
Categoria: Mythologia Graeca
Anticlea (discretiva)

*Anticlea — mater Ulixis
*Anticlea — mater Periphetis
*Anticlea (liliaceae) — genus plantarum
Cf. Charaxes anticlea — species papilionum
Cf. etiam 651 Antikleia — asteroides
Ioannes Green

**Ioannes Michael Green** (natus Indianapoli Indianae die 24 Augusti 1977) est scriptor, moderator cinematographicus, et educator Americanus.  Est acceptor *Printz Award* 2006 propter primam mythistoriam *Looking for Alaska*, et eius quarta scripta mythistoria ab eo solo, *The Fault in Our Stars,* prima erat in indice *New York Times Best Seller* Ianuario 2012.  Anno 2014, in indice 100 Hominum Gravissimorum in Mundo *Time* Green inclusus est.  Duae eius mythistoriarum, *Paper Towns* et *The Fault in Our Stars*, in pelliculas conversae sunt.

Green etiam est creator in YouTube. Anno 2007, cum Henrico Green fratre, *Vlogbrothers* canalem interretialem condidit. Quocum etiam *Crash Course,* scholasticam seriem litteras, historiam, biologiam, et cetera docentem constituit. Anno 2019, canalis *Vlogfratres* 3&thinsp;100&thinsp;000 subscriptorum habet, et *Crash Course* 8&thinsp;800&thinsp;000 habet.

## Vita 
Green natus a Michaele et Sydney Green Indianapoli Indianae. Birminghamiae Alabamae et Orlando Floridae a parentibus educatus est, cum Henrico fratre. Alumnus est Collegii Kenyonenis Gambieri Ohii, ubi linguae Anglicae et religionibus studuit.  E collegio, Green in *Booklist Magazine* laboravit, ubi de libris variis scripsit. Dixit curriculum suum scribendi a laborando in *Booklist* inspiratum esse.

## Libri 
### Mythistoriae 
* 2005 : *Looking for Alaska* 
* 2006 : *An Abundance of Katherines* 
* 2008 : *Let it Snow: Three Holiday Romances* - cum Maureen Johnson et Lauren Myracle
* 2008 : *Paper Towns* 
* 2010 : *Will Grayson, Will Grayson* - cum Davide Levithan
* 2012 : *The Fault in Our Stars* 
* 2017 : *Turtles All the Way Down*

## Filmographia 
## Notae 
## Bibliographia 
* Margaret Talbot, "The Teen Whisperer" in *New Yorker* (9 Iunii 2018)

## Nexus externi 
* Situs interretialis Ioannis Green proprius.

Categoria:Alumni Collegii Kenyonensis
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Blog
Categoria:Moderatores cinematographici Civitatum Foederatarum
Categoria:Scriptores mythistoriarum Civitatum Foederatarum
Categoria:Viri
Sindi

[thumb|Statua Sindi [miles|militis (saeculo primo a.C.n. creata, anno 1896 in paeninsula Tamanica inventa et nunc in musaeo Kertschiae posita).]]
**Sindi** (Graece Σινδοί) fuere populi antiqui, qui millennio primo a.C.n. et saeculis primis p.C.n. in paeninsula Tamanica litoreque adiacenti Ponti Euxini (in regione secundum eos Sindica vocata) habitabant. Maeotarum pars videntur. A saeculo 5 a.C.n. regnum suum habentes, a saeculo 4 a.C.n. tamen in regnum Bosporanum inclusi, culturam linguamque Graecorum valde acceperunt, saeculis primis a.C.n. enim Sarmatis assimilati sunt. 

## Notae
## Nexus externus
* Кто такие синды? = Qui sunt Sindi? 

Categoria:Gentes antiquae
Categoria:Regnum Bosporanum
Categoria:Scythia
Sargon (rex Accad)

**Sargon** (Accadice *Šarru-kīnu* 'rex est constans') primus rex fuit Accadiorum. Regnavit quinquaginta sex annos, quod ex Sumerico catalogo regum intellegi potest, incertum an saeculo vicesimo quarto a.C.n., ut habet chronologia media.

Regnum Sargonis quasi Mesopotamiam permutavit. Antea multae urbes liberae de quadam dominatione inter se decertaverant, nunc autem ab Sargone subiectae in unam civitatem, quae prima civitas Mesopotamiae appellari potest, conglomeratae sunt. Gens Sargonidarum plus quam centum annos imperium extendit et tenuit, cuius caput Accad urbs fuit, unde imperium habet suum nomen. Nobilitas semitica sua lingua ad imperium gubernandum usa est: epistulae, inscriptiones, testamenta Accadice scripta sunt, Sargone rege. Hoc modo lingua Sumerorum paulatim expelli incepta est. 

[thumb|[Caput aeneum regis Sargonis aut Naram-Sin nepotis. Partes oculorum prisca aetate iam obtritae et ereptae sunt.]]
## Vita et regnum 
Ex aetate Sargonis non plus quam duae inscriptiones exiles obtritaeque Assyriologiis notae sunt. Quingentis fere annis post Sargonem mortuum autem ab scriptoribus Babylonicis descriptae sunt inscriptiones monumentis Sargonis hodie deletis incisae, unde nostrae memoriae traditae sunt. Quibus in tabulis inter alios textus servatus est, qui facit Sargonem ipsum narrantem: vitricum suum aquatorem se, dum in calatho positus in flumine nataret, repperisse et adoptavisse; adulescentem ministatorem regis urbis Kiš factum eum depulisse, cum Inanna dea Sargoni benevolens illi ob quaedam nefaria irata esset. Etsi est facile intellectu, ut illius fabulae, quem narratio originis Moysis imitari videtur, maxima pars ficta sit, haec probantur: Sargonem esse humili origine ortum, per motus et seditones regnum usurpavisse et legitimationem suam ex dea Innana traxisse. Praeterea divulgatio fabularum Sargonis, quarum tabulae usque ad finem scripturae cuneiformae fere iterum atque iterum descriptae sunt inter Aegyptum et imperium Hetheticorum, manifeste ostendunt Sargonem quasi exemplum regibus posteris imitandum fuisse.

Postquam nomen regale induit, bellum regi Lugalzaggesi intulit, qui paulo antea dominationem quarandam urbium adeptus erat. Quo proeliis devicto, in vincula dato et necato, Sargon primus princeps Mesopotamiae terras et urbes plures non solum subiugavit, sed etiam pacavit imperiumque condidit gentemque, quae nonnullas aetates regnavit.

## Plura legere si cupis 
*Jean-Marie Durand, "Sargon a-t-il détruit la ville de Mari ?", ''Revue d'assyriologie et d'archéologie orientale'' 2012ː 117-132

*Antiquus Oriens Medius
*Sumer

## Nexus externi
Categoria:Incolae Mesopotamiae antiquae
Categoria:Reges
Tauri

[thumb|Tabula Crimaeae terrarumque adiacentium saeculo [saeculum 2 a.C.n.|secundo a.C.n. cum terra Taurorum colore viridi tincta.]]
**Tauri** (Graece Ταῦροι) fuere populi antiqui, incolae litoris meridiani (ut plurimum, regionis montanae) Crimaeae, quae secundum eos *Tauria* vel *Chersonesus Taurica* vocabatur. In operibus geographorum historicorumque Graecorum (Herodoti, Strabonis) et Romanorum (e.g. Taciti) a saeculo sexto a.C.n. ad initium saeculi secundi p.C.n. commemorabantur, gradatim enim cum Scythis mixti sunt (idcirco autem a Plinio *Scythotauri*, vel etiam *Tauri Scythae* ac *Tauroscythae* nominati).

In mythologia Graeca Tauri populus chersonesi Tauricae erant qui deam quandam Artemidi a Graecis adsimulatam sacrificiis humanis colebant. Quorum regem Thoantem Euripides in tragoediam *Iphigenia in Tauris* inducebat qui iam persona tragoediae Sophocleae hodie deperditae *Chryses* fuerat.
## Notae
## Nexus externi
* , t. IV, p. 357 (cum textu de Tauris, populis "Sarmatiae Europaeae") 
* Pagina de Tauris *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Gentes antiquae
Categoria:Crimaea
Categoria:Regnum Bosporanum
Categoria:Scythia
Systema extrapyramidale

**Systema extrapyramidale** est pars systematis nervosi centralis, imprimis apud primates, quod ad motus non voluntarios spectat. In utroque cortice cerebri areae praemotoriae (areae 6 et 8 Brodmanni sive areae extrapyramidales) velut in medio cerebri nuclei basales systema extrapyramidale constituunt atque in medulla spinali tractus extrapyramidales. 

Munus systematis extrapyramidalis est initium et actio et gubernatio motuum non voluntariorum.

Medicamenta et mala varia equidem functiones systematis extrapyramidalis inhibere et in morbum detrahere possunt.

## Natura anatomica systematis extrapyramidalis 
Systema extrapyramidale pars systematis nervosi centralis et in cerebro et in medulla spinali repraesentatum est.

### Systema extrapyramidale in cerebro 
In cerebro et in cortice cerebri et in medio cerebri tomi systematis extrapyramidalis locati sunt. In cortice utriusque lateris *area praemotoria* (sive *area extrapyramidalis*), quae inter cortices praefrontalem et motorium iacent.

### Systema extrapyramidale in medulla spinali 
Partes cerebro sequentes in utriusque medulla lateris spinali quattuor tractus extrapyramidales inveniuntur: 
* singuli tractus rubrospinalis
* bini tractus reticulospinales
* singuli tractus olivospinalis
* singuli tractus vestibulospinalis
Ut nomina indicant, tractuum quique ab structuris cerebralibus ad spinales fluunt.

## Natura physiologica systematis extrapyramidalis 
Motus corporis non solum actiones voluntariae requirunt, sed etiam non voluntariae, quarum observatori plures non ante oculos ponuntur. Praecipue reactiones ad habitum aequilibritatemque tenere spectantes absolute non modo in manibus calculatoris voluntarii pensae sint. Eis muneribus systema extrapyramidale quasi computatio parallela nexus alter inter cerebrum et musculos constat.

## Notae 
* Antipsychoticum (effectuum adversae ope)
* Morbus Parkinson (exemplum morbi systematis extrapyramidalis)
* Motus

## Nexus externi 
* *CNS-Clinic*: de systemate extrapyramidali 

Categoria:Nuclei basales
!
Henricus Sdico

**Henricus Sdico** (Bohemice *Jindřich Zdík*; natus circa annum 1083; mortuus Olomucii die 25 Iunii 1150) fuit episcopus Olomucensis ab anno 1126 ad 1150. 

A nonnullis habetur pro filio Cosmae Pragensis, decani ecclesiae Pragensis.

Sub episcopatu eius nova ecclesia sub titulo sancti martyris Venceslai erecta est et sedes episcopalis illuc ex ecclesia sancti Petri permissione summi pontificis Innocentii II translata est, duodecim ibi canonicis institutis.

Anno 1143 cum Vladislao II, duce Bohemae (ab anno 1158 rex), fundavit monasterium Strahoviense, vetustissimam abbatiam ordinis Praemonstratensis in Bohemia, ubi est autem sepultus.

## Notae 
## Nexus externi 
* "Heinrich Zdik" apud *Ökumenisches Heiligenlexikon*

Categoria:Episcopi Olomucenses
Gulielmus Lee

**Gulielmus Lee**, vulgo plene *William Byron Lee* (Franklin in urbe natus die 9 Octobris 1959) est politicus Tennesiae.

Filius est aedificatoris, nepos agricolarum. Ipse tam cum patre quam cum avo operam dedit. Alumnus est universitatis Auburn. Sodalis factionis republicanae, gubernator Tennesiae a die 19 Ianuarii 2019 meret.

## Bibliographia 
* "Bill Lee has potential to be an inspiring Tennessee governor" in *Knoxville News Sentinel* (25 Octobris 2018)
* Jordan Buie, "Campaigning for Tennessee governor: What life is like on the road with Republican Bill Lee" in *Tennessean* (4 Augusti 2017)
* Tyler Jett, "Who is Bill Lee?" in *Times Free Press* (6 Iulii 2018)

Categoria:Nati 1959
Categoria:Homines vivi
Categoria:Incolae Tennesiae
Categoria:Politici Civitatum Foederatarum
Categoria:Agricolae
Categoria:Aedificatores
Categoria:Gubernatores provinciarum
Categoria:Alumni Universitatis Auburn
The Great Transformation

***The Great Transformation*** (Latine fere 'transfiguratio magna') est liber a Carolo Polanyi exeuntibus annis 1940 compositus, qui anno 1944 e prelo prodiit. Quo opere magno Polanyi causas historicas primi belli mundani, magnae depressionis annis 1930 factae, consilii *New Deal*, ortus fascismi, secundi belli mundani intellegere vult, et quidem inter societatem et mercatum liberum intercedere temptat. Vidit enim mercatum, si liber et ab omnibus institutis absolutus est, civibus periculum afflare posse. 

In opere suo Polanyi ortum et auctum civitatis modernae coniunctim cum oeconomia mercatus procedere dicit: opus esse civitate valida, ut tales configurationes provehi possint, quae competitivae oeconomiae capitalisticae prosint. Simul autem oeconomiae capitalisticae dicit civitate valida opus esse, ne duritia capitalismi nimium periculum afflet. Secundum Polanyi hae mutationes vel transfigurationes perniciem significabant eorum institutionum, quae ante aetatem modernam fuerunt. Qua de causa Polanyi magnitudinem transfigurationis profert. 

Cognitio empirica a Polanyi facta magnam partem posita est in lege Speenhamland investiganda, cui systemati duas significationes inesse vidit: ex una parte de ultima conatu nobilitatis praediatae agebatur, ut translaticium systema productionis et ordinem socialem conservarent; ex altera parte de sui defensione agebatur, qua una pars societatis turbationes ex transfiguratione violenta conflatas mitigare temptabat.

Libro suo Polanyi suam de communitate mercatus opinionem profert: societatem solum in mercatu positam, quod moribus et naturae perniciem afferat, tolerari non posse. Contra eos, qui originem capitalismi liberalistici manu invisibili explanaverunt, Polanyi effrenatam mercaturam  (*laissez-faire*) dicit praemeditatam esse. Protectionismum autem esse reactionem spontaneam contra perturbationem socialem ex mercatu effrenato effectam.

## Bibliographia 
* Block, Fred & Somers, Margaret R. (2014) ''The Power of Market Fundamentalism. Karl Polanyi's Critique.* Harvard University Press.
* Brie, Michael (2015) *Polanyi neu entdecken.* VSA Verlag.
* Buğra, Ayşe & Ağartan, Kaan (2007) *Reading Karl Polanyi for the twenty-first century: market economy as political project.* Palgrave Macmillan.
* Dale, Gareth (2010) *Karl Polanyi: The Limits of the Market.* Polity Press.
* Polanyi, Karl (1944) *The Great Transformation.* Farrar & Rinehart.
* Stanfield, J. Ron (1986) *The Economic Thought of Karl Polanyi.'' Macmillan.

*Anticapitalismus

Categoria:Oeconomia politica
Categoria:Scripta 1944
Categoria:Civitatum Foederatarum scripta
Kevinus Stitt

**Kevinus Stitt**, vulgo plene *John Kevin Stitt* (Miltoniae in Florida natus die 28 Decembris 1972) est politicus Oclahomae.

Filius est presbyteri qui Norman in urbe Oclahomae functus est: ibi ergo educatus est. Avus maternus, e stirpe Cherokeensi ortus, in eadem civitate propter hunc originem fundum habuit. Eodem iure Kevinus Stitt se civem nationis Cherokeensis vindicat. Alumnus est universitatis civicae Oclahomensis ubi arti rationariae studuit. Sodalis factionis republicanae, gubernator Oclahomae a die 14 Ianuarii 2019 meret, primus inter omnes Civitatum Foederatarum gubernatores qui cives populi indigenae esset.

## Bibliographia 
* Ben Felder, "Stitt takes office, promises new state pride" in *The Oklahoman* (14 Ianuarii 2019)

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1972
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Civitatum Foederatarum
Categoria:Incolae Floridae
Categoria:Incolae Oclahomae
Categoria:Gubernatores provinciarum
Categoria:Alumni Universitatis Civicae Oclahomensis
Neapolis Scythica

thumb|Ruinae Neapolis Scythicae Sympheropoli in urbe
**Neapolis Scythica** (Graece Σκυθική Νεάπολις) fuit urbs et arx antiqua in parte media Crimaeae. Ab extremo saeculo tertio a.C.n. ad demidium secundum saeculi tertii p.C.n. exsistebat, ut caput regni Scytharum in Crimaea videtur. Ruinae Neapolis Scythicae, secundum opinionem praevalentem, sita sunt in parte meridie-orientali Sympheropolis urbis hodiernae.

## Notae
## Nexus externi
* Pagina de Neapoli Scythica *Encyclopaediae Russicae Magnae* 
* Situs interretialis musei archaeologici "Neapolis Scythica" 

Categoria:Crimaea
Categoria:Loci archaeologici Russiae
Categoria:Loci archaeologici Ucrainae
Categoria:Scythia
Categoria:Sympheropolis
Categoria:Urbes antiquae
Myrmecium

[thumb|Ruinae Myrmecii prope [Kertschiam sitae]]
**Myrmecium** (Graece Μυρμήκιον) fuit oppidum antiquum, colonia Graecorum in Crimaea ad Bosporum Cimmerium prope Panticapaeum (in Kertschia nostri temporis). Medio saeculi sexti a.C.n. conditum, ad regnum Bosporanum pertinebat, initio saeculi quarti p.C.n. finaliter desertum.

## Nota
## Nexus externi
* , t. III, p. 256 cum textu de Myrmecio 
* Pagina de Myrmecio *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Crimaea
Categoria:Loci archaeologici Russiae
Categoria:Loci archaeologici Ucrainae
Categoria:Regnum Bosporanum
Categoria:Urbes Graecae antiquae
Jenůfa

thumb|Titulus operae
[thumb|[Manuscriptum notationis musicae *Jenůfa*]]
***Jenůfa*** est opera in tribus actis a Leone Janáček primum die 21 Ianuarii 1904 in theatro nationali Brunae acta.

Opera impubum homicidium more realismo et verismo tractat.

## Personae principales
*Jenůfa, filia in iure Kostelnička Buryjovka, supranus
*Števa Buryja, frater Jenůfa, tenor
*Laca Klemeň, frater in iure Števa, tenor
*Kostelnička Buryjoka, mater in iure Jenůfa, alto
*Stárek, barytonus
*Demarchus, bassus

## Synopsis 
### Actio I
Jenůfa, pregnans impubes Števa, illum cogitat et amat, at Laca ira est de coniunctione Jenůfa et Ŝteva. Et Kostelnička matrimonium Jenůfae opposuit ratione sexualitate Števa. Jueůufa, ex anxietate Števae nubere postulat, at iram Lacae parit et Laca Jenůfa vulnum facit cum gladio.

### Actio II
Kostelnička, rumorem graviditatis Jenůfa timet, illum secreter tutor. Et post somnum Jenůfa, Števam illi nubere postulat at Števa matrimonium negat sum amore, et Laca, ex paenitentia matrimonium cum Jenůfa volet at dolorem tenet de impubere Jenůfa cum Števa. At Kostelnička Lacam fallaciam dixit; ut impubes Jenůfa mortuus est, deinde impubem necat ad flumen. Jenua, post somnum, in anxietate est de absentia impubum et sanctam Mariam orabat. Kostelnička Jenufa impubes mortuos esse dixit et matrimonium cum Laca postulat. Et ex timore Kostenlnička mortem personificatam videt.

### Actio III
Ritus matrimonii Jenůfa et Laca fit. Dum Kostelnička Junufa celebrat, vox popluli fit; quod cadaver impuberum ex flumine. Jenůfa dixit impubes mater ipse et pater Ŝteva esse. Populus Jenufa lapidem iacere canati at Lasa Jenuda defendit. Et Kostelnička ispe peccatum occidii impuberum confessa est. Jenůfa peccatum toleret illam et viam paenitentiae postulat. Kostelenička paenentiam peccati dixit et demarchus et legati illam in carcero misserunt.

## Nexus externi
*[notatio musicae Jenůfa](http://imslp.org/wiki/Jenůfa_(Janáček,_Leoš)) (International Music Score Library Project)

Categoria:Musica classica
Categoria:Musica 1904
Categoria:Operae
Boris Ordynskij

**Boris Ioannis f. Ordynskij** (Russ. *Борис Иванович Ордынский*), die 22 Augusti anni 1823 natus, die 30 Maii anni 1861 mortuus, fuit grammaticus et interpres Russicus.  In gymnasiis Tulae et Iaroslaviae, postea in Universitate Mosquensi educatus, in gymnasio Mosquae et in Universitate Casanensi (annis 1853—1861) docuit. *Artem poëticam* Aristotelis cum commentariis et *Iliadem* Homeri Russice vertit. Versio *Iliadis* oratione soluta et vocabulis sententiisque, quae fabulis et carminibus Russicis vulgaribus propinquae erant, facta est. Exempli gratia, patronymica Homerica, ut Ἀτρείδης, semper patronymicis Russicis in orthographia vulgari, ut *Атреич*, vertebat. Ordynskij in praefatione scripsit, ut omnia 24 carmina vertisset, sed solum 12 edita sunt.

## Opera 
* «О поэзии», соч. Аристотеля. Перевел, изложил и объяснил Б. Ордынский. М. 1854 (Aristotelis versio)
* «Илиада» Гомера. Опыт перевода в прозе, народным языком. Рапсодии I—XII / Отечественные записки. 1853, т. 86—88 (Homeri versio)

## Notae
## Nexus externi 
* *Iliadis* versio 
* De Ordynskij in *Lexico Russico biographico* a Polovtsev edito

Categoria:Alumni Universitatis Moscuensis
Categoria:Professores Universitatis Casanensis
Categoria:Incolae Imperii Russici
Categoria:Philologi Russiae
Categoria:Interpretes Homerici
Categoria:Interpretes Graeco-Russici
Categoria:Nati 1774
Categoria:Mortui 1850
Hermylus Kostrov

**Hermylus Ioannis f. Kostrov** (Russ. *Ермил Иванович Костров*), die 6 Ianuarii calendario Iuliano (17 Gregoriano) anni 1755 natus, die 9 Decembris calendario Iuliano (20 Gregoriano) anni 1796 mortuus, fuit poeta et interpres Russicus. In familia agricolae gubernii Viatcensis natus, in seminario Viatcensi, postea in Academia Slavo-Graeco-Latina et in Universitate Mosquensi educatus est. Odas et alia carmina Russice composuit. *Metamorphoses* Apulei Russice vertit, et de Ossiano carmina Iacobi Macpherson necnon *Iliadis* Homeri carmina octo Russice vertit. Versio *Iliadis* versu Alexandrino facta est. Post versionem Petri Iekimov haec secunda versio Homerica Russica fuit.

Alexander Puškin de Κostrov scripsit :
«Cheraskov magnopere Κostrovium veneratus est et ingenium eius suo anteposuit. Quod et cordi et gustui eius magno honori est. Κostrov aliquod tempus apud Cherascovium vivebat, a quo mero se compleri impediebatur. Hoc Κostrovio taedium attulit. Aliquando is afuit. Raptim per totam Mosquam quaesitus est, sed non inventus. Repente Cheraskov de Casano litteras a Κostrovio accipit. Κostrov pro omnibus beneficiis gratias ei egit, *sed*, ut poeta scripsit, *libertas mihi omnibus carior est*.

Κostrov a Catharina imperatrice *versificator Universitatis* nominatus est et pro hoc officio 1500 rubelos stipendii accipiebat.

Cum dies sollemnes advenirent, per totam urbem ad versus componendos Κostrov quaerebatur et in taberna aut apud *diatschek* quendam, potatorem maximum, cum quo amicitiam colebat firmam, inveniri solebat.

Aliquando in universitate tumultus factus est. Studiosi coena sua minime contenti catillos aliquot confregerunt et in oeconomum aliquot placentas iecerunt. Magistratus hoc casum examinantes inter rebelles et Hermilum Κostrov baccalaureum inveniunt. Omnes valde mirati sunt. Moribus Κostrov quam mitissimis fuit nec iam in tali aetate, ut catillos confringeret et placentis iacularetur. In consessum vocatus est. "Tute", rector ait, "Hermyle Ioannis fili, obsecro, quomodo huc implicatus es?.." — "Misericordia humanitatis commotus", bonus Κostrov respondit».

## Notae
## Opera 
* Полное собрание сочинений. Ч. 1—2, СПб., 1802 (opera omnia)

## Nexus externi 
* *Iliadis* versionis editio prima 
* De Κostrov 

Categoria:Alumni Universitatis Moscuensis
Categoria:Incolae Imperii Russici
Categoria:Scriptores Russiae
Categoria:Poetae Russiae
Categoria:Interpretes Homerici
Categoria:Interpretes Anglo-Russici
Categoria:Interpretes Graeco-Russici
Categoria:Interpretes Latino-Russici