open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Demophoon

thumb|Phyllis et Demophon. Eduardus Burne-Jones pinxit.
in mythologia Graeca **Demophoon** aut **Demophon** (Graece Δημοφῶν aut Δημοφόων) fuit filius Phaedrae et Thesei cui successit in Athenarum regno; frater ei fuit Acamas quocum Troiam contendisse dicitur ubi duo fratres in ligneum equum conscenderunt et urbe capta aviam Aethram, Thesei matrem, servitute liberaruntː etenim Helenae a Dioscuris fratribus  ancilla data erat. In Euripideis *Heraclidis* rex Atticae Herculis liberos in suos fines profugos adversus Eurystheum tuetur quem proelio vicit. Secundum Pausaniam Diomeden e Troia redeuntem et quia nesciebat quo terrarum adpulisset Atticam diripientem feliciter reppulit sed eodem tempore civem Atheniensem equi impetu stravitː quam ob non voluntariam necem Demophon primus apud Epipalladium tribunal iudicatus est.

Maxime noti sunt eius amores cum principissa Phyllide. Nam cum Thraciam praeternavigaret amore captus filiam cuiusdam Thracii regis uxorem duxit. Paulo post abire coactus rediturum et eam secum ducturum pollicetur. Cui abeunti pyxidem tradit puella  quam nisi tum cum non reversurum sciet aperiri vetat. Tam diu immemor afuit ut misera Phyllis se suspenderit. Post longum tempus in insula Cypro (quod parum cum regno Atheniensi congruit) Demophon pyxidem aperuit et quod intus vidit tantopere eum terruit ut in  equum statim conscenderet e quo mox ita eiectus esse dicitur ut suo gladio transfigeretur. Poeta Latinus Ovidius in *Heroidibus* epistulam a Phyllide amore perdita ad Demophontem missam excogitavit.
## Notae 
## Nexus externi 
Demophon apud Greekmythology.com
Categoria:Athenae antiquae
Categoria:Mythologia Attica
Categoria:Reges Athenarum
Categoria:Theseus
Categoria:Heroes Belli Troiani
Ratis

[thumb|Ratis simplex ([Bangladesae anno 2010)]]
**Ratis** est connexarum trabium vel lignorum compages, quae per aquam agitur; navis genus simplicissimus est. Сaules scirpi vel phragmitis pro lignis usurpari possunt. Rates magnae et arte factae et vela ferre possunt. Cum trabes per flumina ipso fluxu transportantur, saepe in rates coniunguntur.

Ulixes carmine quinto *Odysseae* ratem construit, quam Neptunus tempestate missa disrumpit.

## Nexus externi 
sub verbo *ratis*

Categoria:Genera navium
Iolaus

[thumb|Hercules et Iolaus in [Opus tessellatum|opere tessellato Antii in Nymphaeo reperto.]]
**Iolaus** in mythologia Graeca est filius Iphicli, Herculis gemini fratris mortalis, et Automedusae. Ita per patrem Amphitruonis et Alcmenae nepos, per matrem vero Pelopis pronepos est. Megaram primam Herculis uxorem in matrimonium accipit postquam patruus furore correptus liberos quos ex ea genuit interficit.

## De rebus gestis 
[thumb|[Cista Ficoroni|Cista Ficoronia: Eros inter Iolaum et Herculem.]]
Patrui auriga erat et Olympicis ludis quadrigarum certamen vicit. Argonautarum expeditioni et apri Calydonii venationi interfuit. In duodecim laboribus patruum adsidue comitatus est et magno usui ei fuit inprimis adversus hydram. Coloniam Thebanorum quoque in Sardiniam duxit. Postremo Herculis iam mortui filios, Heraclidas dictos, tuetur et proelio sive ad Thebas, ut voluit poeta Pindarus, sive prope Marathonem, ut Athenienses malebant, Eurystheum veterem Herculis inimicum vicit et occidit, quod argumentum tragoediae *Heraclidarum* Euripidi praebuit. Fabula addit deos viro senio confecto ad unam horam iuventutem reddidisse ita ut inimicum profligare posset.

## De cultu heroico 
Multis in locis arae Iolao erectae erant, imprimis Thebis ubi paria homosexualia ad Iolai aram  fidem sibi invicem iurabant quia multi aestimabant hoc quoque modo Iolaum ab Hercule amatum esse. Non minus enim per Iolaum quam per Herculem in Boeotia iurabatur. Alibi quoque honorabatur ut in Sicilia et Athenis in Herculis templo. Agyrii certamina quoque in eius honorem fiebant et incolae capillos ei vovebant.

## Notae 
## Nexus externi 
*Iolaos in *Encyclopédie berbère*

Categoria:Argonautae
Categoria:Hercules
Categoria:Mythologia Thebana
Categoria:Religio Graeca
Carabella

thumb|Carabella duobus malis cum velis triangularibus (Latinis dictis).
**Carabella** vel **caravella** est genus navis veliferae duobus vel tribus malis, quod plerumque in Lusitania, Hispania, et Italia saeculis a duodecimo ad quintum decimum in usu erat. Saeculo quinto decimo exeunte *caraccae*, ad navigationem naves meliores, carabellas expulerunt.

[thumb|*Pinta*, [Christophorus Columbus|Columbi carabella.]]
Bartholomaeus Dias duabus carabellis promontorium Bonae Spei attendit. In expeditione prima Columbi trium navium duae carabellae fuerunt, tertia autem et principalis *caracca*; Vascus Gama duabus carabellis et duabus *caraccis* in Indiam navigavit; expeditionis Magellanicae primae quattuor *caraccae* et una carabella participes fuerunt. 

## Notae
## Bibliographia
* Schwarz, George Robert. 2008. "The History and Development of Caravels." Thesis, University of Cincinnati, Maius 2008. PDF. 

## Nexus externi
* de carabellis (*Britannica*) 
* *Museu da Marinha* 
* *Museu da Marinha, fac-similes* 
* *Instituto Camões: Caravela*
* Engstfeld, Axel. 2002. *Durchbruch am Kap des Schreckens. * 

carabella
Categoria:Verba Italiana mutuata
Alexander Halensis

[thumb|*Doctor Alexander Halensis* a Georgio Glover [Chalcographia|in aes incisus, saec. 17 medio.]]
**Alexander Halensis** (natus circa annum 1185 in oppido Hales in Salopiensi comitatu aut Glevi in Glocestriensi comitatu, mortuus die 21 Augusti 1245 Lutetiae), dictus *Doctor Irrefragibilis* (ab Alexander IV papa in Bulla apostolica *De Fontibus Paradisi*) et *Theologorum Monarcha*, fuit Franciscanus Anglicus, theologus and philosophus maximi momenti scholasticae methodi. Conditor sic dictae scholae antiquioris Franciscanorum habetur; imprimis ob commentarium sentiariarum Petri Lombardi notus est.

## Notae 
## Opera 
;editiones antiquiores
*Summa universae theologiae. P. 3, Ihoannes de Colonia et Ioannes Manthen, Venetiis 1475. in interrete
*Summa universae theologiae. Antonius Koberger, Norimbergae 1481.
:Vol. 1 (24.I.1482). Generalis discursus ī sūmā. in interrete
:Vol. 2 (29.XI.1481). Tabula tractatuus hui[us] secūde ptis sūme alexādri. in interrete

;editiones recentiores
*Glossa in quatuor libros sententiarum Petri Lombardi. Edita a Quaracchi Fathers. Bibliotheca Franciscana scholastica medii aevi, t. 12–15. Romae: Collegii S. Bonaventurae, 1951–1957.
*Quaestiones disputatae antequam esset frater. Editae a Quaracchi Fathers. Bibliotheca Franciscana scholastica medii aevi, t. 19–21. Quaracchi: Collegii S. Bonaventurae,1960.
*Summa universis theologia, (Summa fratris Alexandri), edita a Bernardini Klumper et Quaracchi Fathers, 4 vol. Romae: Collegii S. Bonaventurae, 1924–1948.

## Bibliographia 
*Osborne, Kenan B. “Alexander of Hales,” in The History of Franciscan Theology edita ab eodem. St. Bonaventure, NY: Franciscan Institute Publications, 1994.
*Dettloff, Werner: Alexander Halesius. In: TRE 2 (1978), p. 245–248
*Gössmann, Elisabeth: Metaphysik und Heilsgeschichte. Eine theologische Untersuchung der Summa Halensis (= Mitteilungen des Grabmann-Instituts der Universität München, Sonderband), Grabmann-Institut zur Erforschung der Mittelalterlichen Theologie und Philosophie, Universitas Monacensis, Monanci 1964

## Nexus externi 
Categoria:Viri
Categoria:Nati saeculo 12
Categoria:Mortui 1245
Categoria:Auctores Latini mediaevales
Categoria:Doctores Ecclesiae Catholicae
Categoria:Franciscani
Categoria:Philosophi Angliae
Categoria:Scriptores Angliae
Categoria:Theologi
Fortunatae insulae

[thumb|Fortunatae insulae in [Liber chronicarum (Schedel)|Chronicis Norembergensibus]]

**Fortunatae insulae**, vel **beatorum insulae** (Graece μακάρων νῆσοι), sunt insulae commenticiae, quae locum amoenum vel paradisum transmundanum iis praebere creduntur paucis, qui post mortem ob merita digni sint aditu. Apud Graecos et Romanos antiquos Fortunatae insulae ad extremam oram Oceani occidentalis iacere et idem esse atque Elysium credebantur. 

Rerum scriptores Graeci de Fortunatis insulis usque ab Hesiodo narraverunt. Diodorus Siculus unam tantum in Oceano agnoscit insulam, quam, antiquam possessionem Carthaginiensium, multorum dierum navigatione a Columnis Herculis distare dicit. Plutarchus autem duas insulas 10&thinsp;000 stadiorum (c. 1&thinsp;600 m) ab Africa distantes agnoscit, quae raris tenuibus pluviis ac ventis plerumque lenibus, solo pingui, et quidem excellenti in arando serendoque, et caelo salubri gaudent. Qui in Fortunatis insulis habitant vitam otiosam sine laboribus degunt. 

Iam nonnulli scriptores antiqui, sicut Plinius saeculo primo et Ptolemaeus saeculo secundo, Fortunatas insulas saepe cum Canariis insulis comparaverunt et ad eundem locum referri putaverunt. 

Medio aevo in fabulis de Brendano Navigatore et Trezenzonio insulae beatae in Oceano Atlantico describebantur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Manfredi, Valerio Massimo (1993) *Le Isole Fortunate. Topografia di un mito.* Bretschneider.
* Sacks, David (1995) *A Dictionary of the Ancient Greek World.* Oxford University Press. 
* Szynalski, Gilles (2000) ''La Situation spatio-temporelle de l'île des Bienheureux.'' Université de Genève, Département des sciences de l'Antiquité.

Insulae commenticiae
Categoria:Mythologia Graeca
Scaevola Sammarthanus (discretiva)

* Scaevola Sammarthanus (1536-1623), poeta
* Scaevola Sammarthanus  (1571-1650), filius eius, historicus
Macaria (Herculis filia)

In mythologia Graeca **Macaria** (Graece *Μακαρία*) est Herculis filia quam Euripides in tragoediam *Heraclidarum* induxit. Iolaus cum parvis Herculis liberis Eurysthei odium in Atticam fugit ubi patrocinium regis Demophontis impetrat. Rex armis profugos tueri paratus est sed vatum oracula immolationem virginis nobilis ad victoriam necessariam esse cecinerunt. Tum Macaria sese ad mortem voluntariam offert ut Demetris filia placanda fratribus  gentique saluti foret. Quia nomen in argumento tantum et in personarum catalogo legitur, non in ipso fabulae textu, philologi nonnulli coniecerunt mythographum posteriorem ex fonte proximo nomen heroidi imposuisse potius quam heroidem fonti nomen suum in generosi facti memoriam indidisse. 

## Fontes 
*Euripides, *Heraclidae* 474-630
*Pausanias, *Descriptio Graeciae* I.32.6
*Strabo, *Geographica* VIII.6.19
## Plura legere si cupis 
*P. Roussel, "Le thème du sacrifice volontaire dans la tragédie d'Euripide", ''Revue belge de Philologie et d'Histoire'', 1922ː 225-240
Categoria:Hercules
Categoria:Mythologia Graeca
Categoria:Heraclidae
Navis remivaga

[thumb|[Cheops|Cheopis navis, cum eo sepulta, quae quinquies binis remis movebatur]]
**Navis remivaga** est navigium, quod remis movetur.

Antiquissimum genus navium est. Lintri parvi binis remis movebantur; magnae naves antiquitatis per numerum ordinum remorum dividebantur in uniremes, biremes, triremes, quadriremes. Saepe naves remivagae magnae et vela habuerunt, ut nautae remis tantum vento adverso uterentur. Haec naves saepe *galerae* nuncupabantur.

## Notae 
## Nexus externi 
s.v. *remivagus*
* Naves remivagae in *Encyclopaedia Russica magna* 

remivaga
Institutum Studiorum Superiorum Scientificorum (Lutetia)

**Institutum Studiorum Superiorum Scientificorum**, vulgo *Institut des hautes études scientifiques*, est institutum privatum ac schola superior eruditionis gratuitae et acroasis Lutetiae pro mathematica et physica theorica in Francia anno 1958 constituta, quae recentius Buriis in praefectura Exona floret. Inter praeceptores eius Alexander Grothendieck celebratur.

## Nexus externi 
* Situs interretialis instituti proprius.

Categoria:Buriae
Categoria:Constituta 1958
!
Georgius Paget Thomson

**Georgius Paget Thomason** (natus die 3 Maii 1892 et mortuus est 10 Septembris 1975) est physicus Britannicus qui Praemium Nobelianum physicae cum Clinton Davisson accepit anno 1937 ratione studii qualitatis undae de electron. Et aerodynamicae studuit. 

thumb|left|Georgius PagetThomson
Alma mater eius Collegium Trinitatis. Filius eius Iosephus Ioannes Thomson fuit.

## Notae 
## Nexus externi
Categoria:Physici Britanniae
Categoria:Praemium Nobelianum Physicae
Categoria:Nati 1891
Categoria:Mortui 1975
Baptisterium Arianorum

thumb|Baptisterium Arianorum
thumb|Opus tesselatum in tecto
thumb|Processio apostolorum
Baptisterium Arianorum est opus ecclesiasticum Ravennae in Italia, quod saec. 5 exeunte aedificatum est, cum Theoderico rege Ostrogothorum Arianismus religio regia facta est. Ornatu simplicius est quam Baptisterium ecclesiae cathedralis Ravennatis.

Sicut alia aedificia Ravennae baptisterium notum est propter opus tessellatum in interiore situm. Una cum aliis ecclesiis urbis baptisterium Arianorum inter patrimonium totius mundi inscripta est. 

Saec. 6 exeunte baptisterium ab Ecclesia Catholica Romana in ecclesiam Sanctae Mariae in Cosmedin mutatum est. 

## Res externae 
Aedificium octagonon cum quattuor apsidibus his diebus 2,25 m infra terrae fastigium temporis, quo aedificatum est, iacet, quod ex tunc fastigium terrae Ravennae maxime increvit.

## Res internae 
In intima aedificii parte nihil ornamentorum nisi opus tesselatum in tholo servatum est. Hoc illi baptisterii cathedralis simile est, quod, ut putatur, huic exemplari fuit. Medio in opere tesselato baptismus Christi in flumine Iordane demonstratur. Iesus omnino nudus a Spiritu Sancto forma columbae baptizatur, Ioanne Baptista simul caput Iesu tangente. Tertia figura cannam palustrem ferens Iordanis flumen est. Cum Iesu membrum virile aliter ac in arte Byzantina clare videatur, sunt, qui credant hoc proprium Arianismi esse, vero non exstant alia exempla aut causae theologicae. Inde probabilius est vis artis antiquae, quae nudidatem monstrare non verecundata est, saeculo 5 adhuc perseveravisse.

Cuncti apostoli vestibus candidis induti divinoque capiti circumfusi igni in opere tesselato palmis separati monstrantur. Inter Sanctum Petrum clavem coelorum tenens et Sanctum Paulum, qui volumina fert, *Hetoimasia* picta est: crux magna in throno, Christum a cruce regnantem significans. 

## Notae 
## Bibliographia 
*Raffaella Farioli Campanati (1977). Ravenna romana e bizantina, Ravennae.
*Fulvia Fabbi (2000). Alessandro Ranuzzi e la tutela dei monumenti nella Ravenna di fine ottocento. Il caso del Battistero degli Ariani, "Ravenna studi e ricerche", 7/2 (2000), pp. 116–133.
*Clementina RIzzardi (2001). Teodorico a Ravenna. Il Battistero degli Ariani alla luce dell'ideologia politico religiosa del tempo, in Zironi Alessandro (a cura di), Wentilseo. I Germani sulle sponde del Mare Nostrum, Patavii. ISBN 978-88-8098-147-3, pp. 101–118.
*Clementina Rizzardi (2010). Ravenna Otto Monumenti patrimonio dell'umanità. L'iscrizione di Ravenna nella World Heritage List dell'UNESCO, Ravennae.
*Restauri dei monumenti paleocristiani e bizantini di Ravenna patrimonio dell'umanità, a cura di Antonella Ranaldi e Paola Novara, Ravennae 2013, ISBN 9788890771729.
*Emanuela Penni (2011). L’arianesimo nei mosaici di Ravenna, Ravennae. ISBN 978-88-8063-699-1.

## Nexus externi 
Categoria:Ars byzantina
Categoria:Ravenna
Categoria:Sacella
Categoria:Loci hereditatis mundialis in Aemilia-Romania
Iamnia

[thumb|[Panorama urbis Iamniae]]
Iamnia (Hebraice יַבְנֶה Javneh, Arabice يبنة, DMG Yibna) est urbs in Israel, fere 30 chiliometra a Telavivo in meridiem versus.

## Historia 
Oppidum ad tempus Chanaanitarum repetit. Effossionibus fere 2000 vasa sacra saeculi 9./8. a.C.n. repperta sunt, quae ex templo oriunda esse videntur. Numquam ante tantus vasorum numerus aetatis ferreae in Israel repertus est. Biblia Iamniam urbem Philistaeorum fuisse narrat, quae ab Ozias rege expugnata et in Regnum Iudae inserta est (II Paralipomenon 26,6).  

Anno 70 Hierosolymis a Romanis expugnatis temploque deleto Synhedrion (*summum consilium*) circa annum 72 Iamniae convenit. Eodem tempore ibidem Jochanan ben Sakkai duce notissima schola Iudaica orta est, de qua Leo Feuchtwanger in in sic dicta *trilogia Joseph* prolixe narratur.

## Nexus externi 
*Georg Beer: Iamnia, in: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. IX,1, Stuttgardoae 1914, col. 683–685.
*pagina domestica urbis Iamniae (Hebraice)
*Alexander Dubrau: Jabne / Jabneel. In: Michaela Bauks, Klaus Koenen, Stefan Alkier (ed.): Das wissenschaftliche Bibellexikon im Internet (WiBiLex), Stuttgardiae 2006 ss.

Categoria:Loci Biblici
Categoria:Loci Israelis
Notre-Dame de Paris (Hugo)

[thumb|Initium manuscripti autographi *Notre-Dame de Paris* ([Bibliotheca Nationalis Francica).]]
***Notre-Dame de Paris*** (scilicet "Ecclesia Nostrae Dominae Parisiensis") est liber Francogallice scriptus auctoris Victoris Hugo, monumentum litterarum Francicarum. Lutetiae anno 1831 scriptus prolatusque est. Praeterea anno 1832 addidit auctor novam primae editioni notam. Aliquae narrans perdidisse tria capita rationem novae editionis explicat.  

Grandes personae narrationis in libro Quasimodo atque La Esmeralda nominantur. Apparens liber, optime acceptus societate aetatis. Cum alio libro grande vitae, *Les Misérables* post triginta annos publicato, Notre-Dame de Paris monumentum operis auctoris est.

Ecce praefatio libri:

Praefatio:

Aliquot anni sunt visitando, vel, ut melius dicatur, Notre-Dame perscrutando, libri in obscuro utrae turrum angulo invenit auctor hoc manu muro insculptum verbum :

:ΑΝΑΓΚΗ

Illae litterae graecae grandesque, vetustatis nigrae, et in petra penitus incisae, quae signa propria gothicis litteris pulchris in formis necnon in habitibus impressis nescio, tamquam ut reveletur quod manus erat Medii Aevi illas quae hic scripserat, in primis lugubris fatalisque sensus illis includitur, vehementer auctorem moverunt.

Dubitavit, vaticinando quaerens quam anima maesta esse poterat, quae non in mundum alterum neque veteris ecclesiae fronte haec scelesta vel misera relinquere stigmata ire potuit.

Postea murus dealbatus aut rasus est ( utrum nescio ) et scripta evanuerunt. Nam sic agitur jam prope duobus centum annis cum miris Medii Aevi ecclesiis. Ubique veniunt eis truncationes interiore simul exteriore. Sacerdos dealbat, architectus radit, deinde, surgens populus demolitur.

Ita, praeterquam fragilis memoria in libro auctore dicata, nihil occulti verbi insculpti in obscura Notre-Dame turri hodie restat, nec nihil incogniti fati tantum flebiliter illo narrabatur. Homo, qui hoc verbum in murum inscripsit medioque generationum per saecula deletur, simili modo illud muro ecclesiae deletur et ecclesia, eadem, fortassis proximo futuro de terra delebitur.

Ergo illo cum verbo hic factus est liber.

## Nexus externi 
* Manuscriptum *Notre-Dame de Paris* apud Gallica
* Textus ex editione operum 1880-1926 apud Gallica

Categoria:Ecclesia Cathedralis Nostrae Dominae Parisiensis
Categoria:Franciae scripta
Categoria:Victor Hugo
Categoria:Litterae Francogallicae
Categoria:Scripta 1832
Universitas Parisiensis Meridiana

**Universitas Parisiensis XI**, quam ab anno fere 2006 appellare oportet **Universitas Parisiensis Meridiana** (vulgo *Université Paris-XI*, denuo *Université Paris-Sud*) fuit schola superior Parisiensis die 1 Ianuarii 1971 e partitione singulae universitatis Parisiensis constituta. In universitatem Parisiensem de Saclay die 1 Ianuarii 2020 confusa est.

## Eruditi notabiles 
* Albertus Fert, physicus Francicus
* Alanus Aspect, physicus Francicus

## Notae 
## Nexus externi 
* Publicus universitatis situs interretialis.

Categoria:Constituta 1971
Categoria:Scholae superiores Parisienses
Parisiensis Meridiana
Categoria:Orceacum
Basilica Sancti Apollinaris in Classe

thumb|pars exterior
thumb|Frons et turris
[thumb|[Apsis (architectura)|Apsis et turris]]

**Basilica Sancti Apollinaris in Classe** sive **Classensis** est ecclesia Sancto Apollinari consecrata in Classe, commune civitatis Ravennatis in meridiem versus. Ecclesia saec. 6 medii est basilica trium navium. Nota est imprimis ob opera tesselata in parietibus, quae vim artis Byzantinae demonstrant. 

Una cum septem aliis aedificiis antiquitatis posterioris Ravennae Basilica Sancti Apollinaris in Classe ab UNESCO ad Patrimonium totius mundi regestum est.

## Notae 

Fasciculus:Ravenna BW 3.JPG|Navis ecclesiae media
Fasciculus:Saint Apollenaris.jpg|Apollinaris ut pastor; opus tesselatum in apside (pars)
Fasciculus:Ravenna SantApollinare Classe 0115.jpg|Transfiguratio Domini - opus tesselatum in apside
Fasciculus:2012 ravenna 138.jpg|Altare et apsis
Fasciculus:Interno Sant'Apollinare in Classe 11.JPG|Ciborium scapo torto et pavimenti tesselati quod reliquum est
Fasciculus:Sarcophagus in Sant'Apollinare in Classe.jpg|Sarcophagus antiquitatis posterioris operculo rotundo
Fasciculus:Classe-Gedenktafel Otto III..JPG|Inscriptio in pariete interiore navis sinistrae fixa, quae Ottonem III imperatorem in quadragesima anni 1001 per 40 dies in monasterio Classensi fuisse attestat. Subter sarcophagus vacuus saec. 5.–7., in quo archiepiscopus sepelitus erat.

## Bibliographia 
* Erich Dinkler (1964). Das Apsismosaik von S. Apollinare in Classe. Wissenschaftliche Abhandlungen der Arbeitsgemeinschaft für Forschung des Landes Nordrhein-Westfalen, vol. 29. Coloniae Agrippinae / Opladen.
* Angelika Michael (2005). Das Apsismosaik von S. Apollinare in Classe: seine Deutung im Kontext der Liturgie. Francoforti ad Moenum et alii. ISBN 3-631-53488-4.

## Nexus externi 
Categoria:Ars byzantina
Categoria:Ravenna
Categoria:Ecclesiae (Italia)
Categoria:Loci hereditatis mundialis in Aemilia-Romania
Architectura Romana (antiquitas)

e]]
**Architectura Romana**, medio aevo **opus Caesarum** appellata, quoniam Romani oppida et aquaeductus et castella ubique in imperio aedificaverunt, facile in multis partibus Europae et Africae et Asiae viis agnosci potest. Quod Romani multa et magna materia aedificandi qua ratione utebantur spatio, qua ratione ordinabant ornamentis, qua ratione ea variabant, multi architecti, Romanos imitantes multa de genere aedificandi eorum assumpserunt. 

## De aedificando
### De caementis
Romani opere caementicio utebantur, quod ipsi primi invenerunt, mortarium calce et arena et aqua et caementis (a quo verbum Anglicum cement derivatum est).  Haec mixtura cum in formis ligneis fusa esset, quibus lateres vel lapides fronte et tergo addebantur, ita siccabatur ut lateribus vel lapidibus haereret, et tunc formae ligneae auferebantur. 
	
Concreto aedificia numquam antea temptata Romani aedificaverunt, praecipue spatia ingentia fornicibus et tholis instructa, quae nullae columnae sustinebant.  Propter haec Romani de spatio potius quam muris tantum.

### De fornicibus
Earum rationum, quibus Romani saepissime utebantur, nonnullae spatium augent, quales sunt duo genera fornicum et tholus in hemisphaerium figuratus.  Quarum fornicum primum genus est fornix supra duos muros parallelos producta (fornix quae "barrel vault" Anglice appellata est), secundum genus (Anglice "groin vault" appellata), in angulis, ubi duae fornices primi generis se coniungunt, invenitur.

## Aedes praecipuae Romanorum
*Forum et basilica.
*Aquaeductus
*Domus Romana
*Pons

## Opera Romana
### Cum caementis
*Opus caementicium
*Opus signinum
* Opus vittatum
### In muris
*Opus quadratum
*Opus spicatum
*Opus reticulatum
*Opus mixtum
*Opus africanum
### In solis
*Opus tesselatum
*Opus sectile

## Clari architecti Romani
*Vitruvius
*Frontinus

## Verba architecturae 
* Epistylium (trabes)
* Epistylium (trias frontalis)
* Zophorus 

## Notae 
*Historia artium
*Technologia Romana

!
Suffragium decretorium

thumb|325px|Suffragii decretorii exemplum: quod vices duae suffragiorum ferendorum involvit, et solum candidatūs duo secundae vici supersunt.
**Suffragium decretorium** suffragatio secundis e comitiis habitis consistit ad determinandum victorem cum nullus candidatus requisitum victoriae limen attigerat. Suffragium decretorium et praeelectionibus et comitiis generalibus haberi potest.

## Notae 
Categoria:Civilitas
Categoria:Democratia
Categoria:Ius
Categoria:Comitia
Nicolaus Lysenko

thumb|upright=0.8|Nicolaus Lysenko
[thumb|upright=0.6|[Sepulcretum Nicolai Lysenko in Kiovia]]
**Nikolaus Lysenko** (Ucrainice: Мукола Віталійович Лусенко, natus die 22 Martii 1842 et mortuus die 6 Novembris 1912) est musicographus, clavicen et ethnomusicologiae peritus Ucrainus more Romanticismo.

Musicam vulgarem studuit et usum linguae Ucrainicae promovere conatus est et culturam et linguam Russicam negavit. Inter operas hymnus celeber "Prex pro Ucraina" (Ukrainice: Молитва за Україну) quod secundus hymnus nationalis spiritualis Ucrainae admissus est. Et carmen ex poemate Tarasii Ševčenko et Lesiae Ukrajinkae compositus est.

Alma mater eius Universitas Kioviensis deinde Universitas Charcoviensis ubi doctorem biologiae acquisit.

## Notae 
## Nexus externi 
*Notationes Nicolai Lysenko (International Music Score Library Project)

Categoria:Incolae Ucrainae
Categoria:Compositores Ucrainae
Categoria:Alumni Universitatis Kioviensis
Categoria:Alumni Universitatis Charcoviensis
Categoria:Nati 1842
Categoria:Mortui 1912
Cohors praetoria

**Cohors praetoria** seu **praetorium generale** seu **duces generales** plerumque refert ad institutum seu consociationem se occupantem ad consilium dandum et ad ferendum opem cuilibet homini regenti seu curatori, quamquam Latine classice "cohors praetoria" ad praetorianos referebat.

## Notae
Categoria:Res militares
Orlando (Florida)

**Orlando** quarta a maxima urbe in Florida est, cum 307 573 civibus (census anni 2020).

## Historia 
Anno 1838 milites Exercitus Civitatum Foederatarum castellum aedificaverunt. Prope castrum anno 1840 coloni vicum condiderunt cui anno 1856 nomen "Orlando" adscriptum est. Anno 1875 urbs sub hoc nomine rite constituta est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Condita 1875
Categoria:Urbes Floridae
Dies Libertatis (Civitates Foederatae Americae)

[thumb|Spectacula pyrotechnica Diem Libertatis [Vasingtonia (D.C.)|Vasingtoniae celebrant.]]
**Dies Libertatis** (Anglice *Independence Day*) est iustitium publicum in Civitatibus Foederatis celebratum, quod Declarationem Libertatis rite anno 1776 comprobatam commemorat.

Resolutio a Ricardo Henrico Lee rogata Tredecim Colonias Americanas liberas esse asseruit, quae die 2 Iulii 1776 a congressu comprobata est. Tamen, die 4 Iulii Declaratio Libertatis ascita est; ergo 4 Iulii dies festi factus est.

Spectaculis pyrotechnicis, pompis, orationibus publicis, concentibus musicis, carnelevariis, ceterisque rebus celebratur.

## Notae 
Categoria:Feriae Americanae
Categoria:Historia Civitatum Foederatarum
Categoria:Ritus Iulii
Caseus Salernensis

thumb|Forma casei Salernensis
**Caseus Salernensis** (Francogallice *Salers*, nonnumquam *fourme de Salers*) est varietas casei bubuli in Francia inventa. Ab oppido Salerno praefecturae montis Cantalini appellatur.

## Appellatio Originis Protecta
thumb|Caseus Salernensis vetulus
Caseus sub nomine *Salers*ab anno 1961 appellationem Francicam portabat; ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habent.

## Notae 
## Bibliographia 
* Angelique Chrisafis, "Production of French salers cheese halted due to drought" in *The Guardian* (13 Augusti 2022)
* J.-Cl. Rocher, ''L'Art de la fourme''. Ostal del Libre, 1990. ISBN 2-85910-093-8

## Nexus externi
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Salernum (Francia)
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Arverna
Caseus de Gleola

thumb|Segmentum casei de Gleola
**Caseus de Gleola** (Francogallice *Laguiole*, nonnumquam *fourme de Laguiole*) est varietas casei bubuli in planitie Albraco Franciae a saeculo fere XVI confecta eisdem fere modis quibus caseus Cantalinus iam antea paratus erat. Ab oppido de Gleola praefecturae Avarionis appellatur, ubi venditari solebat, sed per saltus montanos Albracenses, dum pecora et bubulci aestate ibi morabant, conficiebatur.

## Appellatio Originis Protecta
thumb|upright=1.25|Forma casei de Gleola
Caseus sub nomine *Laguiole* ab anno 1961 appellationem Francicam portabat. Hi casei ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habet. Caseus bubulus eodem loco extra normas appellationis confectus ''fourme d'Aubrac*, scilicet "forma Albracensis", appellari solet.

## Notae 
## Bibliographia 
* Jacinthe Bessière, *Valorisation du patrimoine gastronomique et dynamiques de développement territorial: le haut plateau de l'Aubrac, le pays de Roquefort et le Périgord noir''. Lutetiae: l'Harmattan, 2001. ISBN 2-7475-1261-4 
* Éric Bordessoule, ''Les montagnes du Massif central: espaces pastoraux et transformation du milieu rural dans les monts d'Auvergne*. Claro Monte: Presses universitaires Blaise Pascal, 2001. ISBN 2-84516-166-2 
* Daniel Crozes; Jean Ribière, photogr., *Dans les burons de l'Aubrac, 1950-1960*. Arelate: Rouergue, 2013. ISBN 978-2-8126-0554-3
* Alfred Durand, *La vie rurale dans les Massifs volcaniques des Dores, du Cézallier, du Cantal et de l'Aubrac*. Aurillac: Impr. moderne, 1946 
* Laurent Fau, ed., *Les monts d'Aubrac au Moyen âge: genèse d'un monde agropastoral''. Lutetiae: Maison des sciences de l'homme, 2006. ISBN 978-2-7351-1117-6 Textus. Praesertim Étienne Hamon et al., "L’habitat temporaire", pp. 147-171
* Yves Garric; André Molinier, photogr., *Paroles de burons*. Segoduni: Fil d'Ariane, 2001. SBN 2-912470-23-4
* Eugène Marre, ''La race d'Aubrac et le fromage de Laguiole''. Segoduni: E. Carrère, 1904
* 
* 

## Nexus externi
*De appellationibus lacticiniis Francicis 
*De appellationibus lacticiniis 

Categoria:Casei Francici
Categoria:Gleola
Categoria:Casei bubuli
Categoria:Gastronomia Guiennensis
Ambrosius Calepinus

thumb|upright=0.8|Ambrosius Calepinus. Biblioteca Angelo Mai Bergami.
[thumb|upright=0.8|*[Dictionarium Latinum.* Editio Aldina, anno 1558.]]
**Ambrosius Calepinus** (natus in agro Bergomato circa annum 1435; mortuus Bergomi anno 1511) fuit humanista et lexicographus Italicus, qui *Dictionario Latino* innotuit. In Ordinem Sancti Augustini anno 1458 cooptatus est.

## De vita
* Ambrosius Calepinus (1550). *Dictionarium Latinum.* Venetiis: Ioannes Gryphius.
* Albert Labarre: *Bibliographie du dictionarium d’Ambrogio Calepino. (1502–1779).* Koerner, Aquis Aureliis 1975.
* Giulio Orazio Bravi, Maria Giuseppina Ceresoli, Francesco Lo Monaco: *Ambrogio Calepio detto il Calepino e il suo dizionario.* Bergomi 2002 (giuliooraziobravi.it).
* Maria Mencaroni Zoppetti, Erminio Gennaro (edd.): *Società, cultura, luoghi al tempo di Ambrogio da Calepio.* Bergomi 2005 (index).

## Nexus externi
*Pagina interretialis VIAF

Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Humanistae
Categoria:Lexicographi
Regiones Guineae Bissaviensis

**Guinea Bissaviensis** seu **Guinea Bissavia** in regiones (Lusice singulari: *região*, plurali: *regiões*) octo et unum sectorem autonomum (Lusice *sector autónomo*) dividitur. Haec regiones vicissim 38 sectores (Lusice singulari: *sector*, plurali: *sectores*) subdividuntur, qui vicissim subdividuntur habitata in loca (scilicet: oppida, oppidula, vicos, sessamenta, communitates, etc...). Inferiori in tabulā regiones enumerantur:
thumb|500px|center|Guineae Bissaviensis regiones.

|}

Haec regiones etiam conglobari possunt in provincias tres: Orientem (Lusice *Leste*), Septentrionem (Lusice *Norte*) et Meridiem (Lusice *Sul*). 

## Notae
Categoria:Guinea Bissaviensis
Guinea Bissaviensis
Categoria:Appellationes conversae
Supremus comes (Hungaria)

link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Erd%C5%91dy_J%C3%A1nos_f%C5%91isp%C3%A1n.jpg/175px-Erd%C5%91dy_J%C3%A1nos_f%C5%91isp%C3%A1n.jpg|right|thumb|222x222px| Supremus comes, Ioannes Erdődy
**Supremus comes** (Hungarice: *főispán*) fuit dignitas a rege Hungariae designata, quae regem ipsum (mox consilium administrorum regiorum) in comitatibus regni repraesentavit.

Officium anno 1950 Parlamentum Hungaricum abrogavit.

Lex appropriativa mense Iunio anni 2022 Parlamento praesentata proposuit, ut regiminis commissarii postea  comites supremi appellarentur. Rogationem legiferam Parlamentum Hungaricum 19 Iunii 2022 accepit.

## Bibliographia 
*  Pécs lexikon  I. (A–M). Főszerk. Romváry Ferenc. Pécs: Pécs Lexikon Kulturális Nonprofit Kft. 2010. 243. o. ISBN 978-963-06-7919-0
*  Magyar történelmi fogalomtár, szerkesztette Bán Péter, Gondolat, Budapesti, 194-195. o.. ISBN 963 282 202 1 (1989)

Categoria:Historia Hungariae
Categoria:Gubernatio
Vicecomes (Hungaria)

**Vicecomes** (Hungarice: alispán, Theodisce: Vizegespan) erat illa dignitas, quae vicem supremi comitis gerebat. Comitatibus Regni Hungariae praefuit, post supremum comitem ille erat valentissimus. Hoc munere valentissimi opulentissimique nobiles functi sunt.

## Historia officii 
Primo de illo anno 1113 mentio fit ut comes curialis, haec appellatio a saeculo tanum quattuordecimo pervulgata est.

Categoria:Historia Hungariae
Asaph Hall

[thumb|Asaph Hall apud [USNO anno 1899.]]
[thumb|upright=0.8|[Subscriptio.]]
[thumb|Domus Halliana [Oppidum Georgii|Oppido Georgii in vico Vasingtoniensi sita. Angelina uxor et duo operarii ante aedificium videntur.]]
[thumb|upright=0.8|[Nummus Aureus Societatis Astronomicae Regalis Asapho Hall concessus.]]
**Asaph Hall III** (natus Gessen in oppido Connecticutensi die 15 Octobris 1829; mortuus Annapoli in Terra Mariae die 22 Novembris 1907) fuit astronomus Americanus qui Deimo et Phobo, binis Martis lunis anno 1877 inventis, innotuit. Orbitas satellitum aliorum planetarum et stellarum binariarum, rotationem Saturni, ac massam Martis decrevit.

Collegium Novi Eboraci Medii frequentavit. Asteroides 2023 Asaph in eius honorem nominatus est.

## Notae
## Bibliographia
*Hall, Angelo. 1908. ''An Astronomer's Wife: The Biography of Angeline Hall.* Baltimorae: Nunn & Company. Textus apud archive.org.
*Hall, George William. 1908. *A Biographical Memoir of Asaph Hall, 1829–1907.* Vasingtoniae: Judd and Detwiler. Textus apud archive.org.
*Hall. Percival. Sine tempore. *Asaph Hall, Astronomer.'' A se typis impressis et prolatus.

## Nexus externi
* De historia Observatorii Detroitensis apud www.umich.edu.
* Fabulae Vasingtonienses.
* Monumentum Asaphi Hall.
*Memoriae biographicae Academiae Scientiarum Nationalis.
* De vita dominae Hall.

Categoria:Alumni Collegii Novi Eboraci Medii
Categoria:Astronomi Civitatum Foederatarum
Categoria:Equites Legionis Honoris
Categoria:Incolae Connecticutae
Categoria:Inventores satellitum
Categoria:Sodales Academiae Nationalis Scientiarum (CFA)
Sectores Guineae Bissaviensis

**Sectores** (Lusice singulari *se(c)tor*, plurali *se(c)tores*) in Guinea Bissavia sunt regiones terrestres, quae in loca (scilicet oppida, oppidula, vicos, sessamenta, communitates) iterum dividuntur. Ecce infra sectores per provinciam et regionem numerati:
thumb|600px|center|Guineae Bissaviensis sectores.

## Provincia Oriens
### Regio Bafăta
|}
thumb|600px|center|Regionis Bafătae sectores.

### Regio Gabuensis
|}
thumb|600px|center|Regionis Gabuensis sectores

## Provincia Septentrio
### Sector Autonomus Bissaviae
|}
thumb|600px|center|Sector Autonomus Bissagensis seu Bissavia

### Regio Biombo
|}
thumb|600px|center|Regionis Biomboënsis sectores

### Regio Cacheum
|}
thumb|center|600px|Regionis Cachei sectores.

### Regio Oioënsis
|}
thumb|center|600px|Regionis Oioënsis sectores.

## Provincia Meridies
### Regio Bolāma
thumb|center|600px|Regionis Bolāmae sectores.

### Regio Quināra
thumb|center|600px|Regionis Quinārae sectores.

### Regio Tombăli
thumb|center|600px|Regionis Tombăliensis sectores

## Notae
Categoria:Appellationes conversae
Categoria:Guinea Bissaviensis
Guinea Bissaviensis
Ioannes Eck

**Ioannes Eck** (natus *Johann Mayr/Maier* die 13 Novembris 1486 Eggae ad Guntiam in Bavaria, mortuus die 10 Februarii 1543 Ingolstadii) theologus atque philologus Germanicus fuit.

## Vita
Eckius puer duodecim annos natus Heidelbergae philosophiae et linguis classicis, Tubingae theologiae et philosophiae, Friburgi autem iuribus et mathematicae arti studebat. Anno 1510 Ingolstadii professor in theologicis creatus est; sacerdos iam anno 1508 ordinatus erat. 

Scientiis scholasticae et ingenio rhetoricae optime praeditus famam augere potuit. Opinionibus contra Lutherum scriptis, quibus titulus »Obelisci«, et cum Carlostadio et cum Luthero ipso dissensit. In disputationibus Lipsiae unum mensem actis sese bene defendit itaque bullam anathematis postea in Lutherum coniectam provocavit. Anno 1520 opus eius magnum in lucem prolatum est, »De primatu Petri«. Reformationi reprimendae totam vitam dedicare videbatur. Annis 1521 et 1523 Romam petivit et anno 1524 Ratisbonae in conventu particeps fuit. Anno 1515 eum videbant Batavia et Anglia et anno 1526 in Helvetia contra Oecolampadium ingrediens reformationem impedire conatus est. 

Augustae Vindelicorum in diaeta confutationes contra confessionem Augustanam pangere iuvabat. Annis 1540 et 1541 colloquiis religiosis intererat, quae inceptum habuerant Wormatiae. Collectionem disputatonum suarum ipse edidit sub titulo »Operum Iohannis Eckii contra Lutherum tomi I-IV« (Augustae Vindelicum, 1530–35); opera cosmographica et geographica in Bibliotheca universitaria Monacensi inveniuntur.

Bilibaldus Pirckheimer (fortasse) in eum exaravit saturam quandam de *Eckio dedolato*.

## Nexus externi
*nexus apud DDB
*André Zünd: "Eck, Johannes", apud: *Historisches Lexikon der Schweiz* (hic in interreti) 
*opera

## Notae

Categoria:Eruditi Germaniae
Categoria:Presbyteri catholici
Alar Karis

**Alar Karis** (Tarbati die 26 Martii 1958 natus), biologus, est a die 11 Octobris 2021 praeses Estoniae. Filius botanistae, alumnus est academiae agronomicae Estoniensis in urbe nativa. Rector universitatis biologicae Estoniensis (almae matris suae successor) ab anno 2003, rector universitatis Tartuensis ab 2007, rationarius generalis Estoniae ab 2013, director Musei nationalis Estonici ab 2018 usque in 2021 meruit. Quo anno praeses patriae factus est: huic enim officio a Georgio Ratas praeside parlamenti Estonici ille solus propositus, a binis factionibus acceptus, statim sine aemulo a legatis electus est.

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1958
Categoria:Alumni academiae agronomicae et universitatis biologicae Estoniensis
Categoria:Politici Estoniae
Categoria:Duces civitatum
Categoria:Homines vivi
Ludovicus Abinader

**Ludovicus**, vulgo *Luis* **Abinader** (Dominicopoli die 12 Iulii 1967 natus) est negotiator et politicus rei publicae Dominicianae. 

Familia e regione Cibao habitante, patre a colonis Libanensibus, matre ab Hispanis Canariensibus orta, Ludovicus Abinader alumnus est Instituti technologici Sancti Dominici in urbe nativa et Scholae commercialis internationalis Hult Cantabrigiae Massachusettensium. Negotiator societates deversoria gerentes direxit. Praeses vicarius Factionis revolutionariae Dominicianae anno 2005 factus est. Ad praesidium patriae bis propositus, anno 2016 malo successu, anno 2020 electus est.

## Nexus externi 
Categoria:Nati 1967
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici rei publicae Dominicianae
Categoria:Mercatores
Categoria:Alumni Instituti Technologici Sancti Dominici
Categoria:Alumni Scholae Commercialis Internationalis Hult
Lazarus Chakwera

**Lazarus McCarthy Chakwera** (ad Lilongwe die 5 Aprilis 1955 natus), politicus Malaviae, est a die 28 Iunii 2020 praeses patriae. Filius praeceptoris, alumnus est universitatum Malaviensis Borealisque (nomine recentiori Limpopoënsis); studia longinqua iuxta universitatem Africae Australis persecutus est. Ab anno 1989 usque in 2013 praeses fuit Conciliorum Dei Malaviensium. Professor meruit apud Seminarium Theologicum Panafricanum ab anno 2005.

Res politicas suscipiens factionem congressus Malaviensis ab anno 2013 duxit. Ab anno insequenti legatus est parlamento Malaviensi pro circulo Lilongwe boreo-occidentalis. Comitiis 2020 praesidem Petrum Mutharika, qui se iterum proponebat, devicit. Praesidem vicarium ministrumque evolutionis oeconomicae Saulos Chilima convocavit, qui iam praeside Mutharika officium praesidis vicarii tenebat. Lazarus Chakwera secundum praesidentiam in comitiis generalibus Malawianis die XXI Septembris anni 2025 contendit, sed Petro Mutharika, decessori suo, qui plus quam LX% suffragiorum vicit, victus est.

## Bibliographia 
* "Malawi on the Road to 2014: Rev. Dr. Lazarous Chakwera" in *Nyasa Times* (15 Aprilis 2013)

## Nexus externi 
* "Curriculum Vita" (c. 2012)

Categoria:Nati 1955
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Malaviae
Categoria:Duces civitatum
Categoria:Alumni Universitatis Malaviensis
Categoria:Alumni Universitatis Limpopoënsis
Categoria:Alumni longinqui Universitatis Africae Australis
Georgius Curtius

thumb|Georgius Curtius, philologus.
**Georgius Curtius** (natus Lubecae die 16 Aprilis 1820; mortuus Ieleniae Gorae in Silesia die 12 Augusti 1885) fuit philologus et linguisticae comparativae peritus Germanicus. Ernestus Curtius, archaeologus atque historicus summus, frater eius erat.

## De vita
Ut frater gymnasium Catharinei frequentavit, ubi maturitatis examen anno 1837 fecit. Post studia Bonnae et Berolini, magister creatus est Dresdae. Triennio post Berolinum petivit ubi privatim docebat. Postquam opus *Die Bildung der Tempora und Modi im Griechischen und Lateinischen* editum est (cum dedicatione ad honorandum professorem Fridericum Ritschl), homines attenti multa similia cum ideis Augusti Schleicher cernebant. Postea amicitiam scientificam frugiferam cum Schleicher iniit. Anno 1849 Curtius Pragae seminarii philologici Pragensis proclamatus est. Post biennium professor in Universitate Carolina factus est. Anno 1854 Kieliae, postea Lipsiae fuit.

## Adeptiones
Theorias philologicas a Curtius positas maximi momenti fuisse constat. Ecce eius opera maiora: 
* *Die Sprachvergleichung in ihrem Verhältniss zur classischen Philologie* (1845)
* *Sprachvergleichende Beiträge zur griechischen und lateinischen Grammatik* (1846)
* *Grundzüge der griechischen Etymologie* (1858-1862)
* *Das Verbum der griechischen Sprache* (1873)

Ex anno 1878 Curtius curavit editionem foliorum *Leipziger Studien zur classischen Philologie* annoque proximo cooptatus est in Academiam Americanam artium scientiarumque. Grammatica linguae Graecae scholastica anni 1862 plus quam viginties edita in idioma Anglicum conversa est. In scriptis ultimis *Zur Kritik der neuesten Sprachforschung* (1885) acriter in neogrammaticos invectus est.

## Bibliographia
*Meister, Richard. 1903. "Curtius, Georg." *Allgemeine Deutsche Biographie* 47: 597–602. Hic in interreti.

## Nexus externi 
*Vicifons
* 
* nexus apud DDB
* praelectiones Lipsiae habitae

## Notae
Categoria:Eruditi Germaniae
Categoria:Philologi Germaniae
Evaristus Ndayishimiye

**Evaristus**, vulgo *Évariste* **Ndayishimiye** (in communi Giheta anno 1968 natus) est politicus et dux exercituum Burundiae.

Alumnus est universitatis Burundiensis unde effugit anno 1995 propter caedes studentium Hutuensium (ad quam gentem pertinet). Sodalis atque mox ductor factus est Copiarum democratiae defendendae quae anno 2003 in factionem politicam conversae sunt, duce Petro Nkurunziza, praeside futuro, qui et ipse inter Hutuenses ab universitate eodem anno effugerat. Ndayishimiye his annis dux exercituum Burundiensium, deinde minister rerum internarum, mox consiliarius praesidis promotus est. Nkurunziza a praesidio decessurus anno 2018 successorem suum Ndayishimiye elegit; qui comitiis mense Maio 2020 habitis victor reportatus est, nonnullis de probitate enumerationis dubitantibus; Nkurunziza autem, non iam recesso, subito die 8 Iunii 2020 mortuo, curia constitutionalis Ndayishimiye post decem dies in officium praesidis rite induxit.

## Bibliographia 
* "Burundi’s outgoing president dies, possibly of covid-19" in *The Economist* (11 Iunii 2020) Situs venalis

## Nexus externi 
* "Qui est le général Evariste Ndayishimiye, le nouveau visage du régime burundais ?" (28 Ianuarii 2020) apud *RTBF*

Categoria:Nati 1968
Categoria:Homines vivi
Categoria:Duces civitatum
Categoria:Politici Burundiae
Categoria:Milites Burundiae
Categoria:Hutuenses
Categoria:Alumni Universitatis Burundiensis
Bajram Begaj

**Bajram Begaj** (Rrogozhinë in oppido die 20 Martii 1967 natus) est miles et politicus Albaniae. Alumnus est Facultatis Medicae Tyranensis ubi titulum doctoris professorisque adiuncti meruit. Inde medicus militaris factus est, sed a die 29 Iulii 2020 praeses tribunorum militarium exercitus Albaniensis factus est. Denuo die 4 Iunii 2022 a parlamento Albaniensi praeses Albaniae electus est, quod officium die 24 Iulii eiusdem anni rite suscepit, antecessore Ilir Meta.

## Bibliographia 
* Kristi Ceta, "[Head of Albanian Armed Forces emphasizes importance of 'Defender Europe 21'" in *Albanian Daily News* (4 Maii 2021)

## Nexus externi 
* "https://www.voanews.com/a/albania-elects-top-general-as-country-s-new-president-/6603918.html Albania Elects Top General as Country’s New President" (5 Iunii 2022) apud *VoA*
* "Me 78 vota pro, Bajram Begaj zgjidhet Presidenti i 8-të i Shqipërisë" (4 Iunii 2022) apud *RTSH 24*
* Vita brevis apud praesidium Albanicum

Categoria:Nati 1967
Categoria:Homines vivi
Categoria:Milites Albaniae
Categoria:Politici Albaniae
Categoria:Alumni Facultatis et Universitatis Medicae Tyranensis
Categoria:Duces civitatum
Vahagn Chačaturjan

**Vahagn Garniki Chačaturjan**, litteris Armenicis Վահագն Գառնիկի Խաչատուրյան (Sisjan in urbe die 22 Aprilis 1959 natus) est politicus Armeniae. Alumnus est Instituti Oeconomiae Nationalis Erivanensis. Praefectus urbi Erivani a die 4 Decembris 1992 usque in 22 Februarii 1996 meruit. A parlamento Armenico praeses Armeniae electus, in hoc officium die 13 Martii 2022 rite receptus est.

## Nexus externi 
* "High-Tech minister addresses reports that he is ruling party’s pick for presidency" (31 Ianuarii 2022) apud *Armenpress*
* "Vahagn Khachaturyan elected President of Armenia" (3 Martii 2022) apud *Armenpress*

Categoria:Nati 1959
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Armeniae
Categoria:Praefecti urbibus
Categoria:Duces civitatum
Categoria:Alumni Instituti et Universitatis Oeconomicae Armenicae
Categoria:Oeconomi
Ludovicus Arce

**Ludovicus Arce**, vulgo plene *Luis Alberto Arce Catacora* (in urbe Pacensi die 28 Septembris 1963 natus) est politicus Boliviae. Filius praeceptorum, alumnus est Universitatis Maioris Pacensis Divi Andreae universitatisque Warwicensis in Anglia. In patriam reditus apud Argentariam Centralem Bolivianam operam dedit. Suadente praeside Evo Morales, minister vectigalium a die 23 Ianuarii 2006 usque ad 24 Iunii 2017, iterum a 23 Ianuarii 2019 ad 10 Novembris 2019 operam dedit. Morales ab officio praesidis deiecto, regimine  conservativo Ioanninae Áñez vigente, Arce in Mexicum fugit, ubi eum Morales successorem suum proposuit. In patriam reditus, comitiis victor, praeses electuis est et die 8 Novembris 2020 hoc officium suscepit.

## Scripta 
* *El modelo económico social comunitario productivo boliviano*. 2a ed. PUCP De hoc libro

## Nexus externi 
* Vita apud *CEPAL*

Categoria:Nati 1963
Categoria:Homines vivi
Categoria:Argentarii
Categoria:Politici Boliviae
Categoria:Duces civitatum
Categoria:Ministri vectigalium
Categoria:Alumni Universitatis Maioris Pacensis Divi Andreae
Categoria:Alumni Universitatis Warwicensis
Paulus Henricus Sandaogo Damiba

**Paulus Henricus**, vulgo *Paul-Henri* **Sandaogo Damiba** (mense Ianuario 1981 ineunte natus) est politicus Burkinaënsis.

Alumnus est scholarum militarium Parisiensium Conservatoriique Nationalis Artium et Munerum in eadem urbe: ibi gradum magistri ascendit in rebus criminologicis. Apud exercitum Americanum exercitationibus usus est. In patriam reditus, minister terrorismi supprimendi a praeside Rocho Kaboré nominatus, expeditiones anno 2021 contra bellatores Islamicas in Burkina Faso bono successu direxit: de quibus rebus mense Iunio eiusdem anni librum a se scriptum edidi iussit titulo *West African Armies and Terrorism: Uncertain Responses?* Mox insurrectione sublevato, praeside incarcerato, Damiba se praeses ad interim die 31 Ianuarii 2022 proclamavit, sed die 30 Septembris huius anni ab Ibrahim Traoré deiectus est.

## Notae 
## Bibliographia 
* "Burkinabe Still Waiting For Promised Security" in *ADF* (24 Maii 2022)
* "Burkina Faso’s military leader ousted in second coup this year" in *The Guardian* (30 Septembris 2022)
* Emmanuel Akinwotu et al., "Coup in Burkina Faso as army confirms removal of president" in *The Guardian* (24 Ianuarii 2022)

## Nexus externi 
* 
* 
* Enock Bulonza, "Paul-Henri Sandaogo Damiba: trois choses à savoir sur le nouvel homme fort du Faso" (24 Ianuarii 2022) apud *Afrik.com*

Categoria:Nati 1981
Categoria:Homines vivi
Categoria:Politici Burkina Faso
Categoria:Milites Burkina Faso
Categoria:Alumni scholarum militarium Parisiensium
Categoria:Alumni Conservatorii Nationalis Artium et Munerum