open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lyra (constellatio)

thumb|Tabula Lyrae constellationis
**Lyra** est constellatio in caelo nocturno septentrionali, cuius nomen deductum est ab instrumento musico dei Orphei filius Apollinis proprio.
Ea una ex octagintaocto constellationibus hodie definitis et Claudius Ptolemaeus inter XLVIII constellationes nominavit. Lyra non magna est, at faciliter potest observari, quod α-Lyrae est stella Vega, quae inter magis lucentes in caelo et pars Trianguli Aestivi.

## Stellae 
* α Lyrae, nota nomine Vega

## Notae 

## Nexus externi 
* "Lyra" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Categoria:Constellationes
Alcman

(Graece Ἀλκμάν) poeta lyricus fuit apud Lacedaemonios, qui carmina composuit pro choris virginum et virorum conviviis canta. De patria huius poetae nulla concordia stat inter doctos: multis fuisse Lydus, aliis Lacon dicitur. Ex operibus Alcmanis reliquiae supersunt paucae sed pulchritudine mire insigniuntur.

Antiquissimus novem poetarum lyricorum fuit Alcman, natus ante Alcaeum et Stesichorum.

Erat vir musicus, in chordis lyrae maxime peritus et in tibiis Phrygiorum, Musarum adeptus et avium carminibus. Piam ad saltationem conduxit pueros puellasque civium Spartae ante aras deorum, at iocosa canebat apud viros e communibus poculis bacchum bibentes.

## Nexus externi 
Categoria:Poetae Anatoliae
Categoria:Nati saeculo 8 aut 7 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 7 aut 6 a.C.n.
Populatio

[thumb|upright=1.25|[Vandali Romam populantur.]]

 (a verbo *populando*, saepius deponente) in lingua Latina classica vastationem regionis significat. Exempli gratia, apud Livium legimus:

Solum saeculo quinto aerae vulgaris ‘multitudinem’, ‘populum’ significare coepit. Exempli gratia, apud Sedulium legimus:

Confer *population* et similia in linguis hodiernis Europaeis, in quibus ‘numerum incolarum’ saepe significat.

## Notae 
Categoria:Societas hominum
Fagales

Betulaceae
Casuarinaceae
Fagaceae
Juglandaceae
Myricaceae
Nothofagaceae
Rhoipteleaceae
Ticodendraceae 

**Fagales** sunt ordo magnoliophytorum cui aliquot notissimorum arborum sunt. In grege rosidarum plantarum dicotyledonearum sunt. Nomen a genere *Fago* deducitur.

## Notae 

1Fagales
Categoria:Ordines plantarum
Categoria:Taxa Engler
Saeculum 1 a.C.n.

[thumb|150px|[Cleopatra VII (regina Aegypti)|Cleopatra VII, regina Aegypti ab anno 51 a.C.n. usque ad 30 a.C.n.]]
[thumb|150px|[M. Tullius Cicero, orator Romanus]]
**Saeculum 1 a.C.n.** saeculum est quod annos 100 a.C.n.–1 a.C.n. comprehendit.

## Eventa 
* Bellum Sociale
* Coniuratio Catilinae
* Principatus Romanus incipitur

## Homines praeclari 
* 106 a.C.n.—43 a.C.n. M. Tullius Cicero, orator Romanus
* 100 a.C.n.—44 a.C.n. C. Iulius Caesar, imperator, dictator, scriptor Romanus
* ca. 100 a.C.n.—71 a.C.n. Spartacus, gladiator et dux seditionis servorum
* ca. 95 a.C.n.—ca. 55 a.C.n. T. Lucretius Carus, poeta Romanus
* 85 a.C.n.—42 a.C.n. Marcus Iunius Brutus, senator Romanus
* 84 a.C.n.—ca. 54 a.C.n. Caius Valerius Catullus, poeta Romanus
* 83 a.C.n.—30 a.C.n. Marcus Antonius, magistratus et imperator Romanus
* 70 a.C.n.—19 a.C.n. P. Vergilius Maro, poeta Romanus
* 69 a.C.n.—30 a.C.n. Cleopatra VII, regina Aegypti
* 65 a.C.n.—8 a.C.n. Quintus Horatius Flaccus, poeta Romanus
* ca. 61 a.C.n.—47 a.C.n. Ptolemaeus XIII, rex Aegypti
* 59 a.C.n.—17 a.C.n. T. Livius Patavinus, auctor historicus Romanus
* 43 a.C.n.—ca. 17 p.C.n. Publius Ovidius Naso, poeta Romanus

## Decennia annique 
saeculum 2 a.C.n. - saeculum 1 a.C.n. - saeculum 1

Categoria:Saeculum 1 a.C.n.
Falconiformes

**Falconiformes** sunt ordo aviarius, cui circiter 290 species sunt. 

Categoria:Falconiformes
Categoria:Ordines animalium
Categoria:Taxa Sharpe
Categoria:Taxa 1874
Pindarus

[thumb|upright=1.25|Pindarus aevo Romano sculptus post protomam Graecam [saeculum 5 a.C.n.|saeculi quinti a.C.n. Musea Capitolina Romae MC 586.]]
**Pindarus** (Graece Πίνδαρος) fuit poeta lyricus Graecus. Patre Thebanus, ex aristocratica familia Boeotica ortus, novissimus et clarissimus inter novem lyricos habetur. Carmina quae supersunt e Pindari opere principes tyrannosque laudant pro gentis virtute victoriaque ludorum.

Multos per annos in Sicilia habitabat, praecipue Syracusis et Agrigenti, apud tyrannos Hieronem atque Theronem. Ibi poëtas cognovit Simonidem et Bacchylidem, in litteris aemulos. Pindarus, mores maiorum celebrans, par heroibus celebratis, etsi tyrannis sive regibus, suis versis fiebat. Sic poeta iuvenes instruebat haec exempla referens.

Opera copiosa a Pindaro composita, a philologis Alexandrinis in libros septemdecim collecta, quorum libri quattuor *Epiniciorum* nobis integri supersunt, una cum fragmentis aliorum:

* *Epinicia* sive athletarum laudes
** *Olympia* carmina 14 de victoribus ludorum Olympiorum
** *Pythia* carmina 12 de victoribus ludorum Pythiorum
** *Nemea* carmina 11 de victoribus ludorum Nemeorum
** *Isthmia* carmina 8 de victoribus ludorum Isthmiorum
* *Hymni*
* *Paeanes*
* *Dithyrambi*
* *Prosodia* sive pompae
* *Parthenia* sive carmina virginum
* *Hyporchemata* sive saltationes
* *Encomia* sive laudes
* *Threni* sive lamenta

* *Pindara*

## Bibliographia 
; Editiones operum
* Augustus Boeckhius, ed., *: Pindari opera quae supersunt*. Lipsiae: Weigel, 1811-1821  vol. 1: textus Graecus vol. 2 pars 1: scholia Graeca vol. 2 pars 2: versio Latina, commentarius Latinus

; Eruditio
* Augustus Boeckhius, *De metris Pindari libri III, quibus praecepta artis metricae et musices Graecorum docentur, cum notis criticis in Pindari carmina*.

!
Categoria:Nati saeculo 6 a.C.n.
Categoria:Mortui saeculo 5 a.C.n.
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Poetae Graeci
Categoria:Scriptores Graeci antiqui
Stephanus Razin

thumb|right|Stephanus Razin (Razinus)
[thumb|right|Stephanus Razin a [Basilius Surikov|Basilio Surikov pictus]]
**Stephanus Timothei filius Razin** seu **Razinus** (Russice: Степан Тимофеевич Разин, tr.: *Stepan Timofeevič Razin*; natus c. 1630 in vico *Zimovejskaja*, decapitatus 16 Iunii 1671 Moscuae), etiam vulgo **Stenka Razin** (Russice: Стенька Разин) vocatur, cosacus Donicus (Tanaiticus), ab anno 1670 ad annum 1671 praetor rebellionis magnae ('Belli Rustici') in Russia erat. Rebellio illa repressa, Razin supplicio affectus est. 

Vir ille heros cantium popularium Russorum factus est. Demetrius Šostakovič musicam cantatae (op. 119) composuit apud poema Eugenii Evtušenko de supplicione Stephani Razin anno 1964.

## Nota 
## Nexus externi 
* I.I. Martius, Stephanus Razin Donicus Cosacus Perduellis. Publicae Disquisitioni Exhibitus (1674) 
* Pagina de Stephano Razino *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae 

Categoria:Cosaci
Categoria:Incolae Russiae
Categoria:Morte damnati
Categoria:Rerum novarum cupidi
Categoria:Nati 1630
Categoria:Mortui 1671
Papia

thumb|Papia
**Papia** (), olim **Ticinum** Universitas studiorum Papiae condita est anno 1361. Ibi, in bibliotheca, sunt cineres Christophori Columbi, alumnus eiusdem universitatis.

Papia fuit statio in via Francigena, quae Aevo Medio peregrinos Romam duxit. In itinerario Sigerici, Papia, nomine *Pamphica*, fuit statio quadragesima prima.

Anno 1360 incorporata est Ducatui Mediolanensi.

Die 24 Februarii 1525, Carolus Quintus imperator Franciscum Primum rex Francorum ibi vicit.

Saeculis 18 et 19 ineunte Papia fuit sub Hispanorum, Francorum, Austriacorumque dominatione. Anno 1859 incorporata est regno Sardiniae, futuro regno Italiae.

## Praeclari cives 
Papiae olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae, inter eos:
### Nati 
* Cornelius Nepos, scriptor et historicus Romanus
* Ioannes Galeatius Vicecomes, primus dux Mediolani
* Antonius Botta Adorno, miles et legatus Italianus qui apud familiam Habsburgum operam dedit.
* Benedictus Cairoli, vir publicus et nonies praeses Consilii Ministrorum Regni Italiae
* Clara Marangoni, athleta quae adfuit ad Olympiis aestivis 1928

## Aedificia egregia 
* Vetus pons Papiae

## Scholae 
* Alma Ticinensis Universitas

## Ecclesia Catholica Romana 
Papia sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Papiensis est et praesens episopus est Ioannes Giudici.

Ibi sepulti sunt, in Ecclesia Sancti Petri in Caelo Aureo, Sanctus Augustinus Hipponensis et Boethius.

## Fractiones 
### Fractiones 
''Albertario, Ca' della Terra, Cantone Tre Miglia, Cassinino, Cittadella, Fossarmato, Mirabello, Montebellino, Pantaleona, Villalunga*

## Municipia finitima 
*Borgarello, Carbonara al Ticino, Certosa di Pavia, Cura Carpignano, Marcignago, San Genesio ed Uniti, San Martino Siccomario, Sant'Alessio con Vialone, Torre d'Isola, Travacò Siccomario, Valle Salimbene*

* Langobardiam (*regionem*),
* Provinciam Papiensem
* Agrum Papiensem (*terram''),
* Viam Francigenam,
* Urbes Italiae.

## Nexus externi 
* Situs Publicus 

## Pinacotheca 

Imago:Map of comune of Pavia (province of Pavia, region Lombardy, Italy).svg|Collocatio finium municipii Papiensis in provincia Papiensi
Imago:Pavese.GIF|Collocatio Agri Papiensis in provincia Papiensi
Imago:Pavia türme1.jpg|Turres mediaevales

Imago:Italy Pavia Ponte vecchio.JPG|Vetus pons Papiae
Imago:San Michele crop.JPG|Basilica maior S. Michaelis
Imago:Pavia_(1).JPG|Palatium municipale

## Notae
Catharina II (imperatrix Russiae)

**Catharina II Alexii filia** (Russice Екатерина II Алексеевна, tr. *Ekaterina II Alekseevna*; nata die 2 Maii 1729 Stettini, mortua die 17 Novembris 1796 Villae Augusti), cognomine **Magna** (Russice Великая, tr. *Velikaja*), erat imperatrix Russiae ab anno 1762 ad annum 1796.

## Vita et opera 
Principissa Germanica Sophia Augusta Friderica (Theodisce *Sophie Auguste Friederike von Anhalt-Zerbst-Dornburg*) anno 1745  uxor Petri, heredis throni Russiae facta est. Religionem orthodoxam accepit et novum nomen recepit : Catharina Alexii filia (Екатерина Алексеевна), in honorem imperatricis Catharinae I. 

Die 5 Ianuarii anno 1762, post mortem imperatricis Elisabethae, maritus Catherinae factus est imperator Russiae, Petrus III. Die 19 Iulii 1762 res novae evenerunt, Petrus III deiectus, et uxor eius imperatrix Russiae, Catharina II facta est.

Tempore regiminis Catharinae II Russia contra Turciam et alias nationes prospere bellabat. Ruthenia Alba, Lituania, Crimaea et nonnullae aliae terrae partes Imperii Russici factae sunt. 

Tutorix philosophorum Illuminationis, sicut Voltarii, Dionysii Dideroti et Ioannis Baptistae Le Rond d'Alembert fuit, tamen politicam monarchiae absolutae suae tenebat. Catharina II etiam ad litteris se applicavit: commentaria de vita sua atque dramata nonnulla Russice scripsit.

## Notae 
* Museum Solitarium
* Gregorius Orlov
* Tsaritsyno (domus et horti)
* 6955 Ekaterina

## Nexus externi 
* Pagina de Catharina II *Encyclopaediae Sovieticae Magnae* editionis tertiae 

Categoria:Imperatores Russiae
Categoria:Incolae Germaniae
Categoria:Mulieres
Categoria:Auctores Russici
Categoria:Scriptores Russiae
Categoria:Nati 1729
Categoria:Mortui 1796
Categoria:Romanov
Compostella

thumb|Despectus in Compostellam.
**Compostella,** sive **Fanum Sancti Iacobi**, (Hispanice *Santiago de Compostela*) est urbs Hispaniae, caput Gallaeciae, ubi secundum traditionem corpus Sancti Iacobi apostoli requiescit. Nomen fortasse ex *Composita tella* aut *Campus stellae* ortum est. Peregrinatio Compostellana, ad Occidentem, in fine terrae, una ex maioribus peregrinationibus Christianitatis est.

Anno 1985 Compostella tablam UNESCO Mundi Hereditatis regesta est. Anno 2000 (anno millennii, qui dicebatur), ut culturalis Europae hereditas praecipue honoraretur, novem urbes electae sunt, inter quas et Compostella, quae titulo capitis culturalis Europaei exornatae sunt.

Ibi etiam universitas est.

* Liber Sancti Iacobi: Codex Calixtinus (Aimericus Picaudus)
* Pecten Iacobaeus
* Iter ad Sanctum Iacobum
* Via Lemovicensis
* Via Francigena

## Notae 

## Bibliographia 
* Klaus Herbers, *Der Jakobsweg: mit einem mittelalterlichen Pilgerführer unterwegs nach Santiago de Compostela*. Tubingae: Narr, 1986. ISBN 3-87808-312-2.
* Berthold Burkhardt, Hans-Jörg Bahmüller: *Der Jakobsweg vom Hochrhein bis Vézelay, Waldshut – Basel – Héricourt – Gy – Vézelay*. Winnenden 2011. ISBN 978-3-9812350-7-4.
* Jürgen Kaiser: *Jakobswege in Europa*. Stuttgart2008. ISBN 978-3-8062-2103-9.

## Nexus externi 
* Santiago de Compostela situ UNESCO de hereditate mundi.
* Urbis pagina interretialis.

!
Categoria:Loci peregrinationis
Categoria:Gallaecia
Categoria:Urbes sanctae
Categoria:Patrimonium totius mundi
Peregrinatio Compostellana

thumb|250px|Itinera Peregrinationis Compostellanae
**Peregrinatio Compostellana**, una ex maioribus peregrinationum christianarum est. Alii peregrini Hierosolymam et Romam eunt, necnon in alia loca.

Peregrini iter faciunt ad finem terrae, ad ultimum Occidentem (in Gallaecia, provincia Hispaniae). In urbe Compostella (vulgo *Santiago de Compostela*; etymologia "composta tell[ur]a") requiescit **corpus sancti Iacobi apostoli**. Eum venerantur, sollemniter in die festo eius 25 Iulii - et insolito modo quando hic dies festus etiam dominica dies est (in annis "sanctis" dictis).

Permulta sunt testimonia historica de peregrinatione ad Compostellam. Praecipuum monumentum autem  Codex Calixtinus (a.D. 1140) esse videtur.

Varias vias peregrini ad Compostellam sequuntur. In Hispania, principalis Via Francogallica nuncupatur. In ea convergunt quattuor viae: 
* **Via Turonensis** (Lutetia, per Turonem et Pictavium)
* **Via Lemovicensis** (Vezeliaco, per Lemovicum et Petricordium)
* **Via Podiensis** (Anicio Vellavorum, per Moyssacum)
* **Via Tolosana** vel Arelatensis (Arelati, per Tolosam)

Aliae viae innectuntur in his quattuor viis. E.g., **via Gebennensis** ducit a Genava ad Podium, dein "via Podiensis" appellata est.

## De Peregrinationis Compostellanae termino 
[thumb|Sepulcrum Iacobi Maioris in [Compostella]]
In Aevo Medio sepulcrum christiani Apostoli Iacobi Maioris Compostellae, praeter Romam Hierosolymamque, terminum tertium peregrinationum christianorum erat. Iam saeculo 12 ineunte Capitulo Cathedrali Ecclesiae Cathedralis Compostellae, ante Romae, dogmata redemptionis scholastica methodus deductiva in curam pastoralem includi contingebant. Ita nuntius omnibus intellectus simplex advocationem Iacobi Maioris redemptionem Christo perficere exortus est. Postea insuper indulgentiae velut Iobelei introducti sunt.
### Ecclesia Cathedralis Compostellae 
Sepulcrum Iacobi Maioris in Ecclesia Cathedrali Compostellae esse putatur. Sita est Ecclesia Cathedralis, quae inter annos 1075 et 1211 erecta est, in communitate autonoma Gallaeciae. Hodie Patrimonio Totius Mundi attribuitur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Guillermo Fernando Arquero Caballero, "El Liber peregrinationis como fuente para la historia del camino de Santiago y de las sociedades medievales del Norte peninsular" apud codexcalixtinus.es
* Klaus Herbers, *Der Jakobsweg: mit einem mittelalterlichen Pilgerführer unterwegs nach Santiago de Compostela*. Tubingae: Narr, 1986. ISBN 3-87808-312-2

Categoria:Religio Christiana
Categoria:Itinera peregrinorum
!
Categoria:Patrimonium totius mundi
Peregrinatio (religio)

[thumb|*Peregrinatrix.* [Pictura Davidis Teniers minoris.]]
**Peregrinatio** (-ionis, f.) est iter sacrum, ad locum sanctum venerandum effectum.

## In Christianismo
In Ecclesia Catholica sunt tres peregrinationes maiores: 
* Hierosolyma, in Terra Sancta, ad Orientem, 
* Roma, ad limina Apostolorum, ubi est caput mundi. 
* Compostella, ad sanctum Iacobum, in fine terrae, ad Occidentem. 

**Peregrinatio ad Hierosolymam** apicem habet in visitatione basilicae Sancti Sepulcri, ubi sunt mons Golgotha (locus Passionis Dominicae) et Sanctum Sepulcrum vel Anastasis (locus Resurrectionis Dominicae). Alia loca sancta visitantur in Terra Sancta, praecipue Bethleem (basilica Nativitatis) et Nazareth (basilica Annuntiationis). 

**Peregrinatio ad Romam** apicem habet in visitatione sepulcri apostoli Petri, in basilica Vaticana. Quae peregrinatio etiam dicitur "ad limina Apostolorum", id est, includit visitatio basilicae viae Ostiensis cum sepulcro apostoli Pauli. Hae duae basilicae dicuntur "maiores", sicut etiam basilica Lateranensis (cathedralis Urbis et Orbis) et basilica Sanctae Mariae maior. Aliae basilicae minores dicuntur ; inter quas basilica Sancti Laurentii, Ecclesia Sanctae Crucis in Hierusalem et Sancti Sebastiani ad Catacumbas, additis basilicis maioribus, stationes sunt gyri septem ecclesiarum. Via principalis quae Romam ducitur est via Francigena. 

**Peregrinatio Compostellana** apicem habet in visitatione sepulcri Apostoli Iacobi, in basilica quae Compostellae erecta est, in Gallaecia Hispaniae. Via principalis quae eo ducitur est via Francogallica, antea in quattuor viae divisa.

## In Islamo
In religione Islamica, peregrinatio ad Meccam (Hagga; Arabice حج *ḥaǧǧ*) inter columina religionis Islamicae numeratur.

## Bibliographia
*al-Naqar, Umar. 1972. *The Pilgrimage Tradition in West Africa.* Khartoum: Khartoum University Press.
*Coleman, Simon, et John Elsner. 1995. *Pilgrimage: Past and Present in the World Religions.* Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.
*Coleman, Simon, et John Eade, eds. 2005. *Reframing Pilgrimage: Cultures in Motion.* Londinii: Routledge.
*Davidson, Linda Kay, et David M. Gitlitz. 2002. *Pilgrimage: From the Ganges to Graceland: An Encyclopedia.* Sanctae Barbarae Californiae: ABC-CLIO.
*Gitlitz, David M., et Linda Kay Davidson. 2006. *Pilgrimage and the Jews.* Westport Connecticutae: Praeger.
*Jackowski, Antoni. 1998. *Pielgrzymowanie.* Wroclaw: Wydawnictwo Dolnoslaskie.
*Kerschbaum & Gattinger. 2005. *Via Francigena – DVD – Documentation, of a modern pilgrimage to Rome.* VindobonaeL Eurovia. ISBN 3-200-00500-9.
*Margry, Peter Jan, ed. 2008. *Shrines and Pilgrimage in the Modern World: New Itineraries into the Sacred.* Amstelodami: Amsterdam University Press.
*Sumption, Jonathan. 2002. *Pilgrimage: An Image of Mediaeval Religion.* Londini: Faber and Faber.
*Wolfe, Michael, ed. 1997. *One Thousands Roads to Mecca.* Novi Eboraci: Grove Press.
*Zarnecki, George. 1985. The Monastic World: The Contributions of The Orders. In *The Flowering of the Middle Ages,* ed. Joan Evans, 36–66. Londinii: Thames and Hudson.

!
Categoria:Religio Christiana
Categoria:Religio Islamica
Lex

[thumb|upright=1.2|Constitutum [Magnus Ducatus Lituaniae|Magni Ducatus Lituaniae, Polonice scriptum.]]
**Lex** , vel **constitutum**, est rite scriptum auctoritatis legiferae consultum quod legitimas urbis, civitatis, vel civitatis sui iuris entitates per  gubernat.

## In Ecclesia Catholica
Secundum Thomam Aquinatem, lex est "quaedam rationis ordinatio ad bonum commune, ab eo qui curam communitatis habet, promulgata." Varia sunt genera legum. Ex ritu et opinione Ecclesiae Catholicae Romanae Lex Divina constat ex eis quae a Deo sunt promulgata, sicut agnoscuntur varii homines qui credant ea vel ad divinam revelationem pertinere vel a ratione sciri posse; lex autem naturalis continetur eis quae constat homini esse facienda, usu tantum rationis. Lex Positiva concludit ea, quae ab auctoritate humana sunt promulgata ad societatem bene ordinandam. Plurimae etiam sunt theoriae originis legum et fontis eorum auctoritatis.

* Codex Hammurabi
* Duodecim tabulae
* Iuris consultus
* Iurisprudentia
* Ius
* Legalitas
* Regnum legis

## Notae
!
Nicolaus II (imperator Russiae)

**Nicolaus II**, plenius **Nicolaus II Alexandri filius Romanov**, in Ecclesia Orthodoxa Russica **Sanctus Nicolaus Passionarius** appellatus (natus 18 Maii 1868; caesus 17 Iulii 1918), fuit ultimus imperator Russiae, rex Poloniae Congressionalis, et Magnus Dux Finniae, qui a die 1 Novembris 1894 ad suam abdicationem die 15 Martii 1917 regnabat.

Eques fuit Ordinis Aurei Velleris.

## De vita 
Tempora eius regiminis: 
* annis 1904-1905 Imperium Russicum contra Iaponiam bellabat, bellum illud perdidit.
* anno 1905, manifestationem Dominicae Sanguineae oppressit.
* annis 1905-1907 prima revolutio in Russia erant.
* anno 1906 institutum est parlamentum, Russice *Duma* nominatum.
* anno 1914 primum bellum mundanum coepit.
* anno 1917 evenit Revolutio Februaria. 

De 15 Martii anno 1917 Nicolaus II regno se abdicavit, revolutionis causa. Posthac deprehensus noctu 16–17 Iulii 1918 Catharinopoli cum familia sua (uxore Alexandra filiisque Helga, Tatiana, Maria, Anastasia, et filio Alexio) traiectus est. 

Anno 2000, Ecclesia Orthodoxa Russica Nicolaum II canonizavit.

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis, "tzare-martyro" Nicolao II dedicatus 

Categoria:Nati 1868
Categoria:Mortui 1918
Categoria:Morte damnati
Categoria:Imperatores Russiae
Categoria:Participes primi belli mundani
Categoria:Romanov
Categoria:Sancti
Evangelium

**Evangelium** (a Graeco εὐαγγέλιον 'bonum nuntium') est bonum de Iesu Christo nuntium, et salvatio ab eo inventa. Diserte significat quattuor evangelia, praecipuos Novi Testamenti libros, qui gesta Iesu recolunt.

Quattuor evangelia sunt:
* Evangelium secundum Matthaeum a Sancto Matthaeo scriptum
* Evangelium secundum Marcum a Sancto Marco scriptum
* Evangelium secundum Lucam a Sancto Luca scriptum
* Evangelium secundum Ioannem a Sancto Ioanne scriptum

Haec sunt inter evangelia minime recepta a Christianis:
* Protevangelium Thomae
* Evangelium secundum Thomam
* Evangelium Philippi
* Evangelium Mariae

## Notae 
* Biblia
* Studium Bibliorum

## Nexus externi 
!
Lingua Lycia

**Lingua Lycia** ex inscriptionibus primi ante Christum natum millennii nota est. Quae lingua in numero linguarum Anatolicarum habetur propiorque est linguae Luviae. Lycii ipsi linguam *tr^mmili* appellabant. 
Nomina Lycia e quattuor declinationibus sunt (a - i - e - u), quae per quinque casus declinantur (nominativum, genetivum, dativum, accusativum, ablativum). Linguam Lyciam in abecedario proprio scriptam videmus, quod a litteris Graecis derivatum est. Exstant octo vocales (a - e - i - ^m - ^n - u - â - ê) et viginti una consonantes (b, β, g, d, θ, k, q, p, κ, t, τ, χ, w, z, j, m, n, r, s, h, l) quarum pronuntiatio quidem incerta est. In sententiis obiectum (directum) primum locum tenere solet, praedicatum medium, subiectum postremum.

## Fontes 
* Wolfgangi Jenninges *Mystagogus Lycius, sive de historia linguaque Lyciorum**libri* apud users.skynet.be 
*Emmanuel Laroche,  La stèle trilingue récemment découverte au Létôon de Xanthos : le texte lycien,  ''Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres*  1974 : 115-125  
*H. Craig Melchert, *A dictionary of the Lycian language*, Beech Stave Press, 2004
* Günter Neumann, *Das Lykische und seine Verwandten*. Göttingen : Vandenhoeck und Ruprecht, 2004
** *Glossar des Lykischen*, Wiesbaden : Harrassowitz, 2007

## Conexiones telae 
* 
* codicationis litterarum Lyciarum in *Unicode'' faciendae praepositio (Anglice)

Lycia
Categoria:Linguae exstinctae
Codex Calixtinus

thumb|upright|Sanctus Iacobus in Codice Calixtino pictus
**Codex Calixtinus** vel **Liber Sancti Iacobi** est conlatio documentorum anno 1140 circiter scripta ad sanctum Iacobum apostolum celebrandum. Monumentum est praecipuum peregrinationis Compostellanae. 

## Historia
Ad maiorem auctoritatem ei conlationi dandam, auctores introduxerunt litteras pseudepigraphas papae Callixti II (iam defuncto), unde venit nomen "Codex Calixtinus." Aimericus Picaudus documenta libri conlegisse censetur.

Antiquissima eius libri recensio, circa annum 1150 descripta, in archivo ecclesiae cathedralis Compostellanae adservata est. Altera recensio antiqua, vulgo "Ripoll" dicta, Barcinone adservata est. Aliae versiones in variis Europae urbibus, praecipue Romae, diffusae sunt.

Editio princeps impressa est anno 1882 a Fideli Fita (Academiae Regalis Matritensis) cum Iuliano Vinson.

## Index
[thumb|"Epistula papae [Callixtus II|Callixti II" (initium huius codicis)]]
Codex Calixtinus quinque libros habet:
*Anthologia liturgica (hymni et homiliae)
**De miraculis sancti Iacobi*
**Liber de translatione* (scil. corporis sancti Iacobi ad Compostellam)
**Historia Karoli Magni et Rotholandi*
**Iter pro peregrinis ad Compostellam*, Aimerico Picaudo adscriptum, ubi Glossae Vasconicae Picaudi inventae sunt.

## Bibliographia 
* John Williams, Alison Stones, edd., *The Codex Calixtinus and the Shrine of St. James*. Tubingae: Narr, 2002 

## Nexus externi
* Archivium cathedralis Compostellanae
* Musica in Codice
* Approfondiamo: il Codex Calixtinus apud camminando.eu 

Categoria:Hispaniae scripta
Categoria:Scripta saeculo 12
Categoria:Textus Christiani
!
Presbyter

thumb|Duo presbyteri spatiantes
**Presbyter,** in ecclesiis quae successionem apostolicam noscunt, est qui secundum sacramenti ordinis gradum accepit. Episcopi summi sunt sacerdotes; presbyteri in munere eorum intersunt, sed diaconi sunt ordinati non ad sacerdotium sed ad ministerium. Eodem tempore presbyteri saepe sacerdotes vocantur. Tria sunt munera sacerdotum: munus regendi, ad quod pertinet populum Dei regere, et munus docendi (id est Christifideles in rebus ad fidem et mores pertinentibus erudiendi), et munus sanctificandi, quo populus Deo uniatur Deusque populo praesentetur. Ergo satis constat sacerdotem mediatorem Dei et hominum esse, non vice unius mediatoris Dei et hominum, hominis Iesu Christi, unici et summi sacerdotis, sed in persona Christi agentem, ut actio Christi praesentetur hominibus.

## Vota 
In rituali ordinationis presbyterorum a Paulo PP. VI promulgato, et Ioannis Pauli PP. II auctoritate renovato, varia vota faciunt diaconi antequam ordinentur ad sacerdotii gradum:

* Vultis munus sacerdotii in gradu presbyterorum ut probi Episcoporum Ordinis cooperatores, in pascendo grege dominico, duce Spiritu Sancto, indesinenter explere?
**Volo.**
* Vultis ministerium verbi, in praedicatione Evangelii et expositione fidei catholicae, digne et sapienter explere?
**Volo.**
* Vultis mysteria Christi ad laudem Dei et sanctificationem populi christiani, secundum Ecclesiae traditionem, praesertim in Eucharistiae sacrificio et sacramento reconciliationis, pie et fideliter celebrare?
**Volo.**
* Vultis nobiscum misericordiam divinam pro populo vobis commisso implorare orandi mandato indesinenter instantes?
**Volo.**
* Vultis Christo summo Sacerdoti, qui seipsum pro nobis hostiam puram obtulit Patri, arctius in dies coniungi et cum eo vos ipsos, pro salute hominum, Deo consecrare?
**Volo, Deo auxiliante.**
* Promittis mihi et successoribus meis reverentiam et oboedientiam?
**Promitto.**

*Amictus
*Ludovicus Antonius Muratori

## Notae 
## Nexus externi 
* Decretum conciliare *Presbyterorum Ordinis*  
* Decretum generale de delicto attentatae sacrae ordinationis mulieris 
* De presbyterorum coelibatu secundum Benedictum XVI 

Categoria:Munera in Ecclesia
Categoria:Munera ecclesiastica Catholica Romana
Categoria:Munera ecclesiastica Anglicana
Categoria:Hierarchia Catholica
Prudentii Peristephanon

***Peristephanon*** est collatio quattuordecim poematum ab **Aurelio Prudentio Clemente** scriptorum, quarto saeculo exeunte vel quinto ineunte, ad martyrum laudem. Significatio vocabuli *Peristephanon* (vox Graeca) est 'De Coronis' (id est, 'de Passionibus gloriosae martyrum, qui coronati in caelo sunt') vel 'De Stephanis' (id est, 'per antonomasiam, de martyribus, quorum sanctus Stephanus est exemplar).

In principio erant septem poemata, omnia passio nuncupata, cum propria dispositione thematica et metrica, variis symmetriis usa, de martyribus fere omnibus illustribus:
* "Passio Laurentii beatissimi martyris" (perist. 2)
* "Passio Cypriani" (perist. 13)
* "Passio Cassiani Forocorneliensis" (perist. 9)
* "Passio Apostolorum" (perist. 12), id est sanctorum Petri et Pauli
* "Ad Valerianum episcopum de passione Hippolyti beatissimi martyris" (perist. 11)
* "Passio Agnes" (perist. 14)
* "Passio sancti Vincenti martyris" (perist. 5)

Dein additi sunt quinque "hymni," ad aequandum numerum symbolicum duodecim, quod est numerus poematum libri Cathemerinon, praecipue de martyribus Hispanis, sicut poeta Prudentius:
* "Hymnus in honorem sanctorum martyrum Emeteri et Chelidoni Calagurritanorum" (perist. 1)
* "Hymnus in honorem passionis Eulaliæ beatissimæ martyris" (perist. 3)
* "Hymnus in honorem sanctorum decem et octo martyrum Cæsaraugustanorum" (perist. 4)
* "Hymnus in honorem beatissimorum martyrum Fructuosi episcopi ecclesiae Tarraconensis et Augurii et Eulogii diaconorum" (perist. 6)
* "Hymnus in honorem Quirini beatissimi martyris episcopi ecclesiae Siscianae" (perist. 7)

Denique in hodiernis editionibus libri *Peristephanon* inveniuntur duo alia poemata Prudentii:
* "De loco in quo martyres passi sunt, nunc baptisterium est Calagorra" (perist. 8), inscriptio pro Calagurris baptisterio
* "Romanus contra gentiles" (perist. 10), quasi tragoedia Christiana

## Nexus externi 
* Liber Peristephanon (latine)

Categoria:Carmina
Categoria:Hispaniae scripta
Categoria:Litterae Latinae aetatis Imperii
Categoria:Scripta saeculo 5
Categoria:Textus Christiani
Matthaeus (apostolus)

[thumb|300px|Inspiratio Sancti Matthaei (1599-1602), a [Michael Angelus Merisi Caravaggius|Caravaggio depicta (in *Cappella Contarelli* ecclesiae Sancti Ludovici Francorum de Urbe, Romae)]]

**Matthaeus** (Hebraice: מתתיהו, *Matitjahu* = "donum JHVHs", Graece: Ματθαῖος), fuit discipulus Iesu Christi, qui eum inter duodecim apostolos vocavit. Traditio Christiana eum etiam scriptorem Evangelii secundum Matthaeum esse vult, quod autem a multis exegeseos biblicae auctoribus abnuitur, imprimis Hypothesi duorum fontium, quae dicitur, innixis.

## Vita 
Filius Alphaei natus est in Galilaea. Publicanus a Romanis praefectus est ad cogendas pecunias.

Matthaeus, qui etiam dicitur **Levi**, probabiliter a Iesu appellatus est Matthaeus, cuius nomen idem valet atque *donum Dei*. Sanctus Petrus, exempli gratia, antea Simon dicebatur. Postquam vocatus est, reliquit officium exactoris, ut Iesum comitaretur in eius itineribus. Fuit testis mortis et resurrectionis Iesu; vidit eius ascensionem in caelum; et Spiritum Sanctum recepit die Pentecostes.

Matthaeus, ut Iudaeis praedicaret, scripsisse traditur primum evangelium lingua Aramaica, ut affirmavit Eusebius, sed exemplaria tantum superfuerunt conversionis in lingua Graeca.

Traditur Matthaeum profectum esse in Aethiopiam et, deinde, in Persiam, ubi martyrium subiit.

## Dies festus 
Matthaeus sanctus celebratur ab Ecclesia Catholica die 21 Septembris.

## Vocatio Sancti Matthaei 
thumb|130px|left|Vocatio Sancti Matthaei
In ipsius evangelio Sanctus Matthaeus suum describit vocationem a teloneo ad apostolum Iesu:

:*Et cum transiret inde Iesus, vidit hominem sedentem in teloneo, Matthaeum nomine, et ait illi: “Sequere me”. Et surgens secutus est eum. Et factum est, discumbente eo in domo, ecce multi publicani et peccatores venientes simul discumbebant cum Iesu et discipulis eius.
:*Et videntes pharisaei dicebant discipulis eius: “ Quare cum publicanis et peccatoribus manducat magister vester? ”.
:*At ille audiens ait: “ Non est opus valentibus medico sed male habentibus. Euntes autem discite quid est: “Misericordiam volo et non sacrificium”. Non enim veni vocare iustos sed peccatores”.* Mat 9,9-13

* Evangelista
* *Liber de infantia* (textus mediaevalis sancto Matthaeo tributus)

## Nexus externus 
Categoria:Sancti
Categoria:Martyres
Categoria:Apostoli
Categoria:Scriptores Syropalaestinae Graecoromanae
Categoria:Scriptores de Iesu
Categoria:Auctores Graeci antiqui
Categoria:Scriptores Biblici
Categoria:Nati saeculo 1
Categoria:Mortui saeculo 1
!
Cetus (constellatio)

thumb|Forma constellationis Ceti
thumb|upright=1.25|Delineatio constellationis Ceti
**Cetus** est constellatio a Piscibus ad austrum versus visibilis. Finitimae Fornax, Eridanus, Sculptor iacent.

## Stellae
* τ Ceti (G8 Vp; 11,89 sla remota)
* Kappa1 Ceti (G5 V; 29,87 sla remota)
* Mira (ο Ceti), stella mutabilis

## Notae 

## Nexus externi 
* "Cetus" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae
* "Deep Photographic Guide to the Constellations: Cetus" 

Categoria:Cetacea ficta
!
Categoria:Constellationes
Vincentius Caesaraugustanus

[thumb|275px|Sanctus Vincentius [Caesarea Augusta|Caesareae Augustae in carcere. Artifex ignotus saeculi septimi decimi]]

**Vincentius** fuit martyr et diaconus Valentiae, qui die 22 Ianuarii anno 304 Caesaraugustae passus et Sagynti sepultus est.

Martyrologium Romanum (22 Ianuarii 2001) haec notat:
:*sancti Vincentii, diaconi Cæsaraugustani et martyris, qui in persecutione Diocletiani imperatoris, sub præside Daciano, carceres, famem, eculeum laminasque candentes perpessus, Valentiæ in Hispania Carthaginensi inuictus ad martyrii præmium euolauit in cælum.*

Prudentius poeta, in libro suo Peristephanon, scripsit poema quinque in honore illius martyris, titulo *Passio sancti Vincenti martyris*.

## Nexus externi 
* Invictus martyr Vincentius, motectum (Joan Baptista Pastor Pérez, 1859-1927). Sedes Valentina. 2017
* Ardebat Vincentius, motectum (Josep Pradas i Gallén, 1689-1757). Sedes Valentina. 2018

Categoria:Nati saeculo 3
Categoria:Mortui 304
Vincentius
Categoria:Sancti
Cyprianus Carthaginiensis

thumb|upright|Sanctus Cyprianus
Sanctus **Cyprianus** alias **Thascius Caecilius Cyprianus** (ca. 200–258), fuit episcopus Carthaginiensis, doctor Ecclesiae et apologeta necnon martyr.

## Vita et passio 
Natus est in Africa die ignoto ca. annum 200. Primum fuit rhetor Carthagine. Iam matura aetate conversus est ad Christum; presbyter ordinatus est, dein episcopus Carthaginiensis (248 vel 249). 

Tempore persecutionum, primum damnatus est exsilio (mense Augusto 257), postea, die 14 Septembris 258, securi feritus.

Haec leguntur in *Martyrologio Romano* (14 Septembris 2001): "Carthagine, passio sancti Cypriani, episcopi, sanctitate et doctrina clarissimi, qui funestissimis temporibus Ecclesiam optime rexit, confessores fidei in aerumnis firmauit et, Valeriano et Gallieno principibus, post durum exsilium, coram frequentissimo populo a proconsule gladio animaduerti iussus martyrium consummauit. eius memoria perendie celebratur." 

De vita eius a diacono Pontio scriptum est, sub titulo *Vita Cypriani.* Eius passionis acta proconsularia authentica servata sunt. (Textus)

## Opera 
Sanctus Cyprianus multos tractatus scripsit et litteras, ad Christianismum defendendum et ad fidem Christifidelium tuendam. Usque ad tempus Sancti Augustini, praecipuus erat scriptor ecclesiasticus Latinus. Eius opera multi legerunt. 

Prudentius poeta stylum eius celebravit in poemate 13 operis cui nomen est *Peristephanon liber*: 

:Punica terra tulit quo splendeat omne quidquid usquam est, 
:inde domo Cyprianum, sed decus orbis et magistrum. 
:Est proprius patriae martyr, sed amore et ore noster; 
:incubat in Libya sanguis, sed ubique lingua pollet,
:sola superstes agit de corpore, sola obire nescit, 
:dum genus esse hominum Christus sinet et vigere mundum. 
:Dum liber ullus erit, dum scrinia sacra litterarum, 
:te leget omnis amans Christum, tua, Cypriane, discet.
:Spiritus ille Dei, qui fluxerat auctor in prophetas, 
:fontibus eloquii te caelitus actus irrigavit.

Sanctus Hieronymus de eo scripsit in opere *De viris illustribus,* 67: *Huius ingenii superfluum est indicem texere, cum sole clariora sint eius opera.*

## Cultus 
Corpus Sancti Cypriani sepultum est Carthagine, in coemeterio Macrobii Candidiani, apud viam Mappalensium, ubi cultus eius incepit die 14 Septembris 258. Pace ecclesiae reddita, ibi exstructa est basilica. "Mensa Cypriani" erecta est in agro Sextii, ubi passus erat.

Festum sancti Cypriani apparet in omnibus calendariis liturgicis antiquissimis. Sanctus Cyprianus memoratur in canone Romano sanctae Missae. 

## Nexus Externi 
* Opera apud documentacatholicaomnia.eu
* Acta proconsularia Sancti Martyris Cypriani
* Lectio papae Benedicti XVI de sancto Cypriano inter audientiam generalem diei 6 Iunii 2007 habitam (Italiane)

Categoria:Martyres
Categoria:Sancti
Categoria:Patres Ecclesiae
Categoria:Apologetae Christiani
Categoria:Incolae Africae antiquae
Categoria:Nati 200
Categoria:Mortui 258
Cassianus Forocorneliensis

**Sanctus Cassianus** (mortuus fere die 13 Augusti 303) fuit ludimagister et dein martyr Foro Cornelii. 

Martyrologium Romanum haec dicit: "Fori Cornelii in Flaminia, sancti Cassiani, martyris, qui, cum idolis adorare noluisset, pueris, quibus magister præfuerat, traditus est calamis ad mortem torquendus, ut, quanto infirmior manus, tanto gravior pœna esset martyrii."

Prudentius poeta, in libro suo *Peristephanon,* scripsit poema nonum in honore illius martyris, sub titulo "Passio Cassiani Forocorneliensis."

## Nexus externi 
Cassianus
Categoria:Nati saeculo 3
Categoria:Mortui saeculo 4
Categoria:Martyres
Categoria:Forum Cornelii
Agnes Romana

**Agnes Romana** erat virgo et martyr Romae, passa die 21 Ianuarii anno 305.

Martyrologium Romanum (anno 2001, die 21. Ianuarii) haec notat : *memoria sanctae Agnetis, uirginis et martyris, quæ, adhuc puella, Romæ supremum fidei obtulit testimonium et titulum castitatis martyrio consecrauit ; nam et ætatem uicit et tyrannum, amplissimam apud gentes admirationem acquisiuit, plus etiam maiorem apud Deum gloriam cumulauit. hac in die depositio corporis celebratur.*

Et sancta patrona pro castitate, virgine et puella.

Prudentius poeta, in libro suo Peristephanon, scripsit poema 14 in honore illius martyris, sub titulo *Passio Agnetis*.

## Nexus externi 
Categoria:Sancti
Categoria:Martyres
Categoria:Nati 237
Categoria:Mortui 305
Categoria:Mulieres
Spiritus Sanctus

[thumb|[Columba (avis)|Columba, signum Spiritus Sancti in Christianismo.]]
**Spiritus Sanctus** est notio de proprietate Dei coniuncta quae in pluribus religionibus Abrahameis reperitur. Magni momenti praesertim in religione Christiana est, ubi Spiritus Sanctus tertia persona Trinitatis habetur.

## In religione Iudaica 
In Bibliis Hebraicis, varia nomina reperiuntur: רוּחַ אֱלֹהִים (*ruach Elohim*, spiritus Dei), רוּחַ יְהוָה (spiritus Iehovae vel Domini), ac רוּחַ קָדְשְׁ (*ruach codes*, spiritus sanctus).

## In religione Christiana 
In religione Christiana, Spiritus Sanctus est tertia persona Sanctissimae Trinitatis post Pater et Filium; nonnulli autem Christiani Spiritum Sanctum solum vim Dei aut amorem vivum Dei esse putant. 

Signa actionis Spiritus Sancti sunt aqua baptismi (quae hominem renovat) et chrisma (unctio). Symbola tamen eius ignis, nubes, lumen, tonitrus, columba, digitusque Dei sunt.

Spiritus Sanctus a nonnullis Consolator Advocatusque appellatur. Eius dies festus eiusque descensus in discipulos Iesu est Pentecoste.

Libri Bibliorum inspiratione Spiritus Sancti, a scriptoribus variis, compositi esse dicuntur. Etiam prophetae a Spiritus Sancti inspiratione moti locuti esse dicuntur.

### Hymni 
* Veni Creator Spiritus
* Veni Sancte Spiritus

### Epistolae encyclicae 
* Divinum illud munus
* Dominum et vivificantem

## In religione Islamica 
Quattuor mentiones Spiritus Sancti (Arabice , *ruh al-qudus*) in Alcorano reperiuntur, ubi is nuntios a Deo fert. Saepe idem habetur qui Gabriel archangelus.

## Nexus externi 
* 
* Commentatio in 

Categoria:Deus
Categoria:Notiones Dei
Categoria:Religio Christiana
Categoria:Res Iudaeo-Christianae
Laurentius (archidiaconus et martyr)

[295px|thumb|Imago Sancti Laurentii (ad dextram) a [Frater Angelicus|Fratre Angelico picta, eum cum Sancto Thoma Aquinate ac Sancto Ioanne exhibens.]]
[thumb|S. Laurentius cum crate ferrea, [Adam Elsheimer, c. 1605]] 

**Laurentius,** martyr et archidiaconus Romae, passus est die 10 Augusti 258.

## Martyrium secundum antiquam traditionem 
Laurentio Sixtus II papa curam pauperum et miserorum mandaverat. Postquam Valerianus imperator Sixtum supplicio affecit, Laurentius verberatus iussus est, ut thesaurum ecclesiae inter triduum traderet. Laurentius autem thesauro inter fideles distributo turbam pauperum, aegrorum, mancorum, viduarum et orphanorum iudici ut "ecclesiae thesaurum" praesentavit. Quare in crate ferrea flammis traditus est. Tum etiam iudici insultavisse traditur, cum diceret: "Assatum est iam, versa et manduca!" Inde Laurentius cum crate ferrea depingitur.   
Traditio vult eum una cum quattuor sociis anno 258 die 10 Augusti hoc martyrium tulisse. 

## Veneratio 
Sepulcrum eius invenitur prope viam Tiburtinam, ubi iam initio saeculi quarti memoria Laurentii celebrata est. Constantinus imperator ibi basilicam aedificavit, ex qua pluries mutata hodierna Basilica Sancti Laurentii extra muros exstitit. Anno 955 die 10 Augusti Otto I imperator Hungaros in Campo Lici fluminis devicit. Cum victoria auxilio S. Laurentii adscripta esset, veneratio eius valde increbuit.

## Fontes 
Martyrologium Romanum (a. 2001, die 10 Augusti) haec notat:
:festum sancti Laurentii, diaconi et martyris, qui, Xysti papæ consortium etiam in martyrio cupiens, ut refert sanctus Leo Magnus, thesauros Ecclesiæ tradere iussus, pauperes, in quorum victum atque vestimentum facultates cumulaverat, illuso tyranno ostendit ac post triduum pro Christi fide flammas superavit et in honorem eius triumphi transierunt etiam instrumenta supplicii. eius corpus Romæ in cœmeterio in agro Verano eius nomine appellato depositum est.

Prudentius poeta, in libro Peristephanon, carmen 2, in illius martyris honore, sub titulo *Passio Laurentii beatissimi martyris* scripsit.

Praeterea exstant varii de natali S. Laurentii sermones, inter alios Ambrosii, Augustini et Leonis I papae.

## Notae 
## Nexus externi 
* De natali S. Laurentii levitae et martyris (Sermo 71 Ambrosii Mediolanensis)
* In Natali S. Laurentii (sermones 206 et 207 Augustini Hipponensis)
* In Natali S. Laurentii martyris (Sermo 85 Leonis I papae)
* Hymnus in honorem passionis Laurentii (Prudentius: Peristephanon, c. 2)

Categoria:Nati saeculo 2 aut 3
Categoria:Mortui 258
Categoria:Sancti
Laurentius
Benedictus (discretiva)

**Benedictus** est praenomen masculinum Latinum, quod e verbo *bene-dicere* venit, cuia forma contracta **Benitus** est.

Multa notantur nomine **Benedictus**.

Duae orationes praecipuae christianae ita vocantur:

*Canticum Benedictus e Evangelio secundum Lucam,
*Secunda pars orationis veterrimae Sanctus quae praefationem concludit.

Homines etiam ita nominantur:
*Sanctus Benedictus, conditor Ordinis Sancti Benedicti.
*Benedictus I, papa
*Benedictus II, papa
*Benedictus III, papa
*Benedictus IV, papa
*Benedictus V, papa
*Benedictus VI, papa
*Benedictus VII, papa
*Benedictus VIII, papa
*Benedictus IX, papa
*Benedictus X, papa
*Benedictus XI, papa
*Benedictus XII, papa
*Benedictus XIII, papa
*Benedictus XIV, papa
*Benedictus XV, papa
*Benedictus XVI, papa

* Benedicta

Categoria:Praenomina
Categoria:Praenomina masculina
Gloria Patri

[thumb|Gloria Patri et Filio et Spiritui sancto in scheda ab [angelus|angelo tenta, ecclesia Abbatiae Plagensis (Austria Superior)]]
[thumb|350px|Cantus "Gloria Patri" in [Liber Usualis|Libro Usuali, duabus versionibus "saeculorum Amen" (euouae) praeditus.]]
**Gloria Patri** est doxologia trinitaria, oratio brevis ad Deum, in variis liturgiis Christianis usitata. Etiam **doxologia minor** appellatur, ut a doxologia maiore, Gloria in excelsis, discernatur. 

## Verba doxologiae 
:Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto,
:Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in saecula saeculorum. Amen.

Et Graece:
:Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
:καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

## Historia 
Gloria patri similis est doxologiis, quae quinque libros Psalmorum concludunt (cofer Ps 41,14, Ps 72,18s, Ps 89,53, Ps 106,48, Ps 150,6).

Iam saeculo secundo Christiani preces cum doxologia concludere solebant, a saeculo tertio doxologia aperte ad trinitatem refert. Formula e Syria oriunda initio διὰ Χριστοῦ ἐν ἁγίῳ πνεύματι (per Christum in Spiritu Sancto) sive διὰ Χριστοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος (per Christum et Spiritum Sanctum) est. Quod Ariani praepositionem διά sensu Subordinatianismi solum patrem Deum esse interpretati sunt, formula mutata est. Imprimis Basilius Magnus illud διά cum μετά (cum) mutavit, et ἐν cum σύν (una cum), ita omnes personas trinitarias aequo fastigio collocans. Praeterea etiam formulam 'Gloria Patri et Filio et Spiritui Sancto' recepit, quae a iussione baptismatis in  evangelio secundundum Matthaeum tradita (Mt 28,19) repetitur. In ecclesia occidentali mox ad psalmos responsoriaque finienda adhibita, traditio liturgiae firma facta est (confer Regula Benedicti 9).

## Notae 
## Si plus legere vis 
* Markus Eham: *Gloria patri*, in: Walter Kasper (ed.): Lexikon für Theologie und Kirche, ed. 3. vol 4. Friburgi: Herder 1995, col. 752s.
* Josef Andreas Jungmann, *Missarum Sollemnia. Eine genetische Erklärung der römischen Messe*, vol 1, ed. 5. Friburgi: Herder 1962, 423s.

Categoria:Preces Christianae
Nova Aurelia

**Nova Aurelia**, seu **Novum Aurelianum** etc. (Anglice *New Orleans*; Francogallice *La Nouvelle-Orléans*), est urbs et paroecia consolidata, quae in ripis Mississippii fluvii in regione meridie et oriente Ludovicianae civitatis Civitatum Foederatarum patet. Numerus incolarum anno 2019 erat 390,144, unde Nova Aurelia est urbs frequentissima in Ludoviciana. Urbs est maior portus, oeconomicus et commercialis regionis Litoris Sinus Civitatum Foederatarum axis.
[thumb|Forum Italianum ([Anglice ''Piazza d'Italia*), vide inscriptionem Latinam.]] 

Urbs praecipue Carnelevario celebris est.

Nova Aurelia circumflua est, ubi aliquot canales navigabiles Pontratranum Lacum et Mississippium fluvium et Sinum Mexicanum iungunt.

Quadratum Francicum est prima Novae Aureliae regio. Et humanitate et lingua Francogallica ibi utuntur. Hoc quadratum est locus Cathedralis Sancti Lodovici et Curiae Supremae Ludovicianae. Terra Neutrius dividit aream Americae a Quadrato Francico.

Homines in rebus commercialibus Anglica lingua utuntur in regione ubi est domus maioris amphitheatri tholi Lodovicianae.

Post eventum hurricani Katrinae calamitatis, Nova Aurelia auxilio magnopere egebat; nam nondum Nova Aurelia in toto refecta est.

Nova Aurelia est incunabula iazensis musicae.

## Incolae
Nova Aurelia habet multos incolas.
:**Houmae**
:Houmae sunt Indi Americani vulgo appellati Sabini.
:**Creoles**
:Criolles sunt Europaeani et Africani et Indi Americani nam hi est meriti alteri.
:**Americani**
:Americani in Novam Aureliam venerunt postquam Lodoviciana vendita est Civitatibus Foederatis Americanis a Francogallia.

## Religio 
### Ecclesia Catholica 
* Vide: Archidioecesis Novae Aureliae

## Regio 
Nova Aurelia est in Comitatu Aureliano. In Lodoviciana, comitatus *parochiae* (Anglice *parishes*) appellantur.
 
Novae Aureliae sunt septendecim regiones (Anglice *wards'').
[thumb|Tabula geographica anno [1798.]]

## Carnelevarium 
[thumb|[Ferrivia strataria.]]
Carnelevarium Sollemnitate Epiphaniae Domini sive die sexto mensis Ianuarii quotannis incipit.

* Aurelianum
* Forum Neo-Aurelianense
* Yat

## Notae 
## Bibliographia 
* Bienvenu, Richard. 2014. The urbanist's guide to New Orleans: 'Let the good times roll'. *The Guardian,* 16 Iunii.

## Nexus externus 
Categoria:Carnelevarium
Categoria:Condita 1718

Categoria:Portus sinus Mexicani
Columba

**Columba** haec dissimilia significat:

#**Columba** avis est.
#**Columba** constellatio in caelo australi sita est.

Columba fuit etiam nomen plurium hominum, inter alios:
#Columba Hiensis
#Columbanus Bobiensis

## Geographia
# Columba (Italia) seu Palumba (deinde Roccha Palumbae) (Italiane: *Roccapalumba*),
Leo (constellatio)

thumb|upright=1.5|Forma constellationis.

**Leo** est constellatio zodiaci et caeli septentrionalis; leonem, in oriente, post occasum solis, ver ineuns ostendit. Vide etiam: Leo (signum zodiacum).

In mythologia Graecolatina duae sunt interpretationes de origine constellationis: Hyginus auctor est Iovem in caelo leonem animalium regem posuisse; alii autem praetendunt hunc leonem Nemeum esse, ab Hercule in primo labore victum et, post mortem eius, a Iove inter signa zodiaci positum. In zodiaco astrologico recentiori Leo est signum firmum, igneum, a Sole gubernatum stella media et systematis Solaris splendidissima: ii qui solem in Leone habent, natura boni, seipsos tantum amant.

[thumb|left|Leo in *[Uranometria* Bayeri pictus.]]

## Stellae et nebulae 
* Regulus sive Alpha Leonis
* NGC 3177
* NGC 3185
* NGC 3190
* Wolf 359

## Notae 

## Bibliographia 
* "Leo, the Lion" in Richard Hinckley Allen, *Star-Names and Their Meanings* (Stechert, 1899) Textus apud LacusCurtius

## Nexus externi 
* "Leo" apud Chris Dolan, *The Constellations and their Stars*
* "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Categoria:Constellationes