open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Telposiz

thumb|Telposiz mons
**Telposiz** (Russice Тельпосиз, in lingua Komiensi Тöлпозиз, i.e. **Mons Nidi Ventorum**) est mons Russiae, in Komiensi re publica situs. Extremitas est septentrionalis montium Uralium Borealium. Duo cacumina habet, quorum altius 1617 m altitudinis est. Ad ripam laevam Stzuchogorae fluvii in saepto nationali *Iugyd Va* (quod est pars Silvarum intactarum Komiensium) situs est. Lapidibus fissilibus et saxis arenaceis conglomeratisque compositus est. Taiga declivia operit, sed supra 500 m tundra montana est.

thumb|Telposiz nive opertus
Fabulae Komienses Voipelem deum Jenis filium ventorum et frigoris dominum in cacumine Telposizensi habitare narrant, unde et nomen montis. Nenetice mons *Nė Chėchė*, i.e. *Idolum Femina* nominatur, nomen Mansiense *Nė Pupyg Nër* (*Mons Idoli Feminae*) a Nenetis mutuatum esse videtur.

## Nexus externi 
Categoria:Komi (res publica)
Categoria:Urales
Categoria:Montes Russiae
Lingua Luvia

**Lingua Luvia** nobis e tabulis signis cuneiformibus insculptis nota est. Hetthaei ipsi linguam *luwili* appellabant quae in meridianis et occidentalibus regionibus Asiae Minoris saeculis inter XVIII et XIII a.C.n. offundebatur (Arzawa; Kizzuwatna; Lukkā; Mirā; Sēḫa; Tarḫuntassa; Wilusa).

## De natura linguae 
thumb|tabula cuneiformis
Lingua Luvia una inter antiquissimas linguas Indoeuropaeas est. Quae adhuc sex casus linguae pristinae servat, praeterea et consonantem pharyngalem *ḫ* (quae consonans vulgo, sed minus recte *laryngalis* vocatur). Dua genera sunt, neutrum et commune. Ac duae coniugationes verborum sunt.

Linguae Luvia cognatae sunt linguae Hetthaea, Lycia, Carica, Lydia aliaeque hodie secundum divisionem Anatolicam congessae.

## De investigatione 
Primum anno 1919 Aemilius Forrer Helveticus linguam Luviam cognovit.

## De ratione scribendi 
Et Hetthaeorum modo scriptura cuneiformi Mesopotamica in saeculis 16-13 a.C.n. et hieroglyphica Anatolica in saeculis 12-8 a.C.n. scribebatur. Hieroglyphica ad inscriptiones adhibebatur, cum scriptura cuneiformis ad alias res scribendas in usu esset. Sunt qui dicant rem dialectus duas varias indicare.

## Luvia vox 
Luvium idioma tam linguarum *satem* quam linguarum *centum* est. Igitur *kui* ‚quod‘ litteram *k* et *zuwan(i)- ‚*canis' litteram *z* habet.

vocales              a             e             i             u                     + plene scriptae

resonantes        l, r, n, m, u̯, i̯

fricativae           š, ḫ

plosivae            p, t, k 

                         b, d, g, 

## Bibliographia 
* Starke, Frank (Tübingen),    “Luwisch”, in:    Der Neue Pauly, Herausgegeben von: Hubert Cancik,, Helmuth Schneider (Antike), Manfred Landfester (Rezeptions- und Wissenschaftsgeschichte).    Online abgerufen am 01 July 2023 <> Erste Online-Publikation: 2006
* H. Craig Melchert (Hrsg.): *The Luwians* (= *Handbook of oriental Studies.* Sect. 1: *The Near and Middle East.* Vol. 68). Brill, Leiden u. a. 2003, .
* Kimball, Sara (2017). "The Phonology of Anatolian." In *Handbook of Comparative and Historical Indo-European Linguistics,* ed. Jared Klein, Brian Joseph et Matthias Fritz. HSK 41.1 Berolini: de Gruyter, 249-256.
* Fortson, Benjamin W. (2004). *Indo-European Language and Culture: An Introduction.* Blackwell Publishing: Malden.

Categoria:Linguae Anatolicae
Categoria:Linguae exstinctae
Dies internationalis cooperativa

**Dies internationalis cooperativa** est die internationalis prima die Satruni mense Iulii celebratur a Societatis internationali cooperativa ab anno 1923, ad valorem cooperativae promovendum.

Die 16 Decembris anno 1992, Conventus generalis diem publice a Resolutione 47/90 admisit.

Sententia anno 2023 est "Cooperativae pro progressu durabilis" est.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs publicus (Nationes Unitae, Anglice)

Categoria:Ritus Iulii
Categoria:Societates cooperativae
Categoria:Nationes Unitae
Societas internationalis cooperativa

[thumb|[logotypus Societatis internationalis cooperativae]]
**Societas internationalis cooperativa** (Francogallice: *Alliance coopérative internationale*) est organizatio internationalis anno 1895 constituta ad societatem cooperativam et pacem mundi promovendas. Sedes hodie Bruxellis est.

Societas internationalis cooperativa relationem consultatoriam cum multis organizationibus - inter quas UNESCO, Consilio oeconomico et sociali Nationum Unitarum - tenet et ab anno 1923 Diem internationalem cooperativam ornat.

## Notae 
## Nexus externi 
*Situs publicus (Anglice)

Categoria:Societates cooperativae
Categoria:Societates pacis fautores
Categoria:Constituta 1895
Permia (discretiva)

* Permia, urbs Russiae
* Permia Maior, regio historica Russiae, ad Camam sita
* Permia Vytschegdana, vel Minor, vel Prisca, regio historica Russiae, ad Wytschegdam sita
Voipel

[thumb|[Telposiz, *Mons Nidi Ventorum*, Voipelis sedes.]]
**Voipel** (in lingua Komiensi Войпель) est deus Komiensis, de quo multa discrepantia narrantur. In fontibus scriptis semel memoratur; nam Simon metropolita Moscuensis in epistola ad Permiam Maiorem anno 1501 scripta *Voipeli idolo orare et inferias facere* interdicit.

Gentilicii mores testantur Voipelem Jenis filium et Iomae maleficae fratrem esse. Voipel de morbis et armis inimicorum avertendis vocatur. *Voi pel* nomen, in lingua Komiensi *auris noctis,* de auditu eius acerrimo dicitur; sed etymologia non satis firma est.

Voipel etiam deus ventorum et praecipue Boreae est; silentium amat et venatores in silva a strepitu nimio abstinere debent, ne procella nivosa a Voipele missa eos obruat. Cum segetes spicas concipiunt, feminae vestes tacite colluere debent, liberi autem fustulis puerilibus stridere prohibenrur, ne Boreas fruges gelu perdat. Fortasse et nomen dei de *voi töl, ventus septentrionalis*, derivatum est,

Sedes Voipelis Telposiz, *Ventorum Nidi Mons*, putatur, de cuius cacumine saepe venti frigidi et pluviosi fiant; si mortalis in Telposiz ascendere temptaverit, a *Schua* (qui est Voipelis nomen?) gelu occidetur. 

Quamvis multa de Voipele ut de deo masculo narrantur, interdum dicitur idolum eius quattuor facies muliebribus habuisse; nomina Telpoziz montis Neneticum et  Mansiense *Idolum Femina* (*Nė Chėchė*) et *Mons Idoli Feminae* (*Nė Pupyg Nër* ) sunt. 

## Fontes 
* *Петрухин В.Я*. Мифы финно-угров. М.:Астрель: АСТ:Транзиткнига, 2005. C.198−201. ISBN 5-17-019005-0 ISBN 5-271-06472-7 ISBN 5-9578-1667-1 
* Mythologia Komiensis. Voipel. 

Categoria:Anthropologia religionis
Categoria:Dei Komienses
Categoria:Mythologia
Categoria:Paganismus
Adolphus Ludovicus Follenius

**Adolphus Ludovicus Follenius** (natus die 21 Ianuarii 1794 Giessae, mortuus die 26 Decembris 1855 Bernae) philologus, theologus et scriptor Germanicus fuit.

## Vita
Frater Caroli Follenii studia academica de philologia theologiaque Giessae fecit et anno 1814 expeditione in Francia participatus est. Heidelbergae autem iurisprudentia imbuebatur. Anno 1817 Elberfeld moderator factus est periodicorum »Allgemeine Zeitung«. Demagogiae et insurrectionis accusatus annis inter 1819 et 1821 Berolini in carcere degebat. Postea Araviae in schola pagana litterarum Theodiscarum professor creatus est. Inde Turici privatim docere maluit. Anno 1848 latifundia Liebenfels in Turgovia acquisivit ubi usque annum 1854 agricolabatur. 

Follenius plura carmina exaravit (e.g. »Vaterlandssöhne, traute Genossen«) apud  »Freie Stimmen frischer Jugend« (Ienae 1819) et edidit »Bildersaal deutscher Dichtung« (Vituduri 1828). Praeter interpretationes (e.g. »Alte christliche Lieder und Kirchengesänge«, Elberfeld 1819) has res vulgavit: »Harfengrüße aus Deutschland und der Schweiz« (Turici 1822); »Malegys und Vivian« (mythistoria de equitibus et magis; Constantiae 1829); »Ein schön und kurzweilig Gedicht von einem Riesen, genannt Sigenot« (Constantiae 1830); »Das Nibelungenlied im Ton unsrer Volkslieder« (Siegfrieds Tod; Turici 1842).

Carmina sex, quae legebantur sub titulo »An die gottlosen Nichts-Wüteriche. Fliegendes Blatt von einem Verschollenen« (Heidelbergae 1846), nihilismum in Germania vigentem deplorabant itaque rixas cum Arnoldo Ruge eiusque sodalibus excitavit. 

Multa autem merita de Godofredo Keller habuit cuius initiis scriptoriis benevole annuebat. Post mortem editum est epicum carmen quoddam cui titulus »Tristans Eltern« (Giessae 1857).

## Nexus externi
*Vicifons

* 
*Markus Bürgi: "Follen, August", apud: *Historisches Lexikon der Schweiz* (HLS) (hic in interreti)
Corpus vitreum

thumb|Schema oculi: corpus vitreum in medio.

**Corpus vitreum** est umor gelatinosus tralucidusque inter retinam et lentem oculi situs, qui in parte posteriore oculi fibris tenuibus retinae adhaeret. Corpus vitreum paene totum (99%) constat ex aqua, quae acido hyaluronico et collageni fibris reticulatis textum gelatinosum fit. Corpus vitreum extrorsum visui manifestum non est.  

Corpus vitreum cum aetate aquatius fit, coartatumque partim aut totum a retina laxari potest. Quod eventum ablatio corporis vitrei appellatur. Interdum insensibile est, sed saepe hominem sollicitudine afficit. Nihilo minus visui nocere non solet, nisi forte retinam findat aut evellat. In ablatione singula velut purgamenta mobilia spatium videndi transvehi solent. Purgamenta visum vexantia efficiuntur, cum sacculus corporis vitrei a capite nervi optici laxatur, quo facto in eo loco densatiuncula similis circulo fit. Etiam fieri potest, ut in margine spatii videndi emicet lux, quae fit ex trepidatione retinae, unde corpus vitreum paulatim solvitur. 

## Bibliographia 
* Sebag, Jerry (1989) *The Vitreous – Structure, Function, and Pathobiology.* Springer.
* Talvensaari, Kirsti & Uusitalo, Marita (2015) Lasiaisirtauma — liikkuvia roskia ja salamointia silmässä ('Ablatio corporis vitrei — purgamenta mobilia et fulgurationes in oculo'). *Duodecim* 131 (24): 2363-2366. 
## Nexus externi
*de oculi partibus

Categoria:Liquores corporis
Categoria:Oculus
Categoria:Organa sensuum
Sycophanta

**Sycophanta** (Graece συκοφάντης 'qui ficos revelat', hoc est delator) Athenis antiquitus fuit homo qui ex iudicialibus accusationibus vitam quaerebat. Nam in Atheniensium civitate accusatores publici non erantː civium officium erat scelestos seditiososque homines ad magistratus deferre. Si coram iudicibus vicissent multarum reo indictarum pars eis obveniebat. Econtra nisi quintam partem iudicum suffragiorum rettulissent ipsi multa mille drachmarum et capitis deminutione adficiebantur. Nihilo minus satis bene vivebant qui dicendi periti hoc modo vitam quaerere constituerant. Nonnumquam minis homines timidos terrebant atque pecunia accepta accusationibus renuntiabant. Quocirca sycophanta  verbum contumeliosum est. Omnes rei accusatores suos sycophantas appellare solebant et Demosthenes Aeschinesque hanc appellationem velut opprobrium invicem immittebant.

Iam quinto saeculo sycophanta in comoediis persona ridicula et invidiosa ostenditur. Ita Aristophanes per Peisetarium ex *Avium* civitate eum expellit. In Acharnensibus vero Diceopolis Nicarchum sycophantam ligatum et in cistam inclusum mercatori Thebano vendit qui mercedem in Boeotia rarissimam atque Athenarum velut insignem quaerebat quam magno pretio Thebis venumdaret. Diceopolis et ipse laetatur quod ita commode hominem tam molestum extra fines Atticae exportarit. Aliis quoque in comoediis ad sycophantas irridenter alludit. Postea et philosophi (Plato, Isocrates, Aristoteles) velut cives reipublicae perniciosos eos vituperabant. Nihilominus florere non desierunt quia velut "canes democratiae" a quibusdam habebantur, qui populi inimicos denuntiabant.

Quia Romae iudicia non eodem modo atque Athenis agebantur, apud Plautum poetam comicum nomen sycophanta multo latiorem sensum accepitː hominem blandum et perfidum et dolosum designat. Adverbium *sycophantiose* et verbum *sycophantari* quoque creavitː ita colore Graeco iocos suos imbuebat.

## Notae 
## Plura legere si cupis 
*Paul Girard, "Quelques réflexions sur le sens du mot sycophante", *Revue des Études Grecques*, 1907ː 143-163
*Robert Hanulak, *Sykophant und Sykophantie im klassischen Athen*, GRIN Verlag, 2007 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
*Jules Labarbe,	"Physiologie du sycophante", ''Bulletins de l'Académie Royale de Belgique'', 1996ː 143-171
*Carine Karitini Doganis,	"La sycophantie dans la démocratie athénienne d'après les comédies d'Aristophane", *Journal des Savants*, 2001ː 225-248
**	*Aux origines de la corruption : démocratie et délation en Grèce ancienne*, PUF, 2007 Nonnullae paginae apud Guglum librorum
*John Oscar Lofberg, *Sycophancy in Athens*, Chicago University Press, 1917 Recensio critica
*Salomon Reinach, *Sycophantes*, *Revue des Études Grecques*, 1906ː 335-358
*Iacobus Gerardus de Vos, *Specimen literarium inaugurale de sycophantis*, Amstelodami, 1868
*Iohannes Weitzius, *Oratio de contemnendis sycophantarum arrosionibus*, Ienae, 1599
*Christianus Wildvogel,	*De sycophantis*, Ienae, 1702

Categoria:Athenae antiquae
Categoria: Verba Graeca
Ranunculus

thumb|*Ranunculus acris* L., species in Europa pervulgata, in America septentrionali inquilina
***Ranunculus*** est genus plantarum angiospermarum e familia *Ranunculacearum*, cosmopolitus, cum circa 600 speciebus (microspeciebus e grege *R. auricomi* non additis).

## Nomen 
Genus *Ranunculus* a Linnaeo descriptus est, sed hoc nomen iam apud Plinium invenitur. Nomen Latinum deminutivum vocabuli "rana" est, propter multas species huius generis in humentibus crescentes.

## Descriptio 
Herbae perennes, biennes vel annuae. Folia basalia plura, singula vel nulla; simplicia (integra vel dissecta), ternata vel pinnata. Folia caulina basalibus similia vel bracteiformia, nonnumquam nulla. Flores multi ad pauci, hermaphroditi; inflorescentia cymosa corymbiformis vel subpaniculiformis, vel flores solitarii. Sepala 3 vel 5, caduca. Petala 5, raro 3, saepius plana conspicuaque, flava, alba, vel rubra; in speciebus tamen asexualibus tum 5, tum pauciora, tum nulla. Stamina saepissime multa; carpella sessilia. Fructûs achenia, a nonnullis nuculae nuncupati.

## Taxinomia 
### Genus sensu stricto et sensu lato 
thumb|*Ranunculus peltatus* Schrank, species aquatilis ad sectionem *Batrachium* pertinens
*Ranunculus* a botanicis diverse circumscriptus est, tum latissime, inclusis generibus *Coptidio* et *Ficaria*; tum strictissime, exclusis praedictis necnon *Batrachio*. Data karyologica *Coptidium* et *Ficariam* excludenda esse indicant, *Batrachium* autem includendum.

### Species et microspecies 
Ranunculi, etiamsi in humentibus saepius inveniuntur, plantae praesertim terrestres sunt; ad sectionem (vel subgenus) *Batrachium* tamen plantae aquatiles cum floribus albis pertinent. 

Species Ranunculorum circiter 600 sunt, 77 in America septentrionali), sed hic numerus computatus est non inclusis plantis quae per processus asexuales, nempe apomixin, multiplicantur. Qui Ranunculi asexuales in microspecies (species asexuales, seu agamospecies, characteribus saepe difficilibus visu separatas et haud raro in parvis tantum territoriis distributis) ergo dividuntur, quarum numerus permagnus esse potest, exempli gratia in sola Alsatia 29 vel in Scandinavia 605. Has microspecies, cum non faciles dignoscitu sint, saepe coniunctim tamquam species collectivae *Ranunculus auricomus* et *Ranunculus cassubicus* tractantur. 

## Notae 
Categoria:Ranunculaceae
Categoria:Genera plantarum
Categoria:Taxa Linnaei
Boucher

**Boucher** est cognomen Francogallicum. 
## Homines
* Alfredus Boucher
* Carolus Eugenius Boucher de Boucherville
* Franciscus Boucher

Categoria:Cognomina Francogallica
Hunter

**Hunter** est cognomen Anglicum:
* Carolus Hunter
* David Hunter Hubel
* David Hunter Miller
* Duncan Hunter
* Holly Hunter
* Marcus Hunter (philologus)
* Marcus Hunter (rerum politicarum peritus)
* Maria Hunter Austin
* Rachel Hunter
Categoria:Cognomina Anglica
Mons Popularis

thumb|Urales Cispolares; montem Popularem sagitta indicat
**Mons Popularis** (Russice *Narodnaia*, in lingua Komiensi *Naroda Iz*, i.e. **Mons Narodae fluminis**, in lingua Mansiensi *Poang Ur*, i.e. **Mons Caput**, **Mons Cacumen**) est mons Russiae, iugi principalis Uralium Cispolarium pars. In divortio aquarum systematum Petschorae et Obii, in confinio Europae et Asiae et in confinio rei publicae Komiensis et districtus autonomi Chanty-Mansiensis et in saepto nationali *Iugyd Va* (quod est pars Silvarum intactarum Komiensium) situs est. 

Mons altitidinis 1895 m est montium Uralium omnium et Russiae Europaeae omnis praeter Caucasum altissimus. Quartzitibus proterozoicis et Cambricis necnon saxis metamorphicis compositus est. Taiga laricina et betulina decliviorum partem humiliorem montis Popularis operit; altius sola tundra montana et desertum Arcticum est. Naroda fluvius systematis Sosvae Septentrionalis de monte Populari ad orientem fluit et Kos'iu Ussae accola ad occidentem. Saranpaul vicus Mansiensis locus habitatus monti Populari proximus est. 

## Exploratio et nomina
Anno 1846 ab  linguista et exploratore Hungarico, qui linguae et moribus gentiliciis Mansiensibus studeret, tabula Uralium Cispolarium cum nominibus Mansiensibus delineata est, ubi mons ad fontes Narodae situs *Poang Urr* (*Mons Caput* vel *Cacumen*) nominatus est. De altitudine montis nihil Reguly dicit. Tabula eius in manuscripto restat et ignota erat usque ad annum 2016, cum Ladislaus Georgii filius Karelin explorator Uralensis eam invenit.

Anno 1927 expeditio  geologi Sovietici originis Komiensis, qui et nomen Uralium Cispolatium induxit, descriptionem et dimensionem certam iugi composuit; in libro Alëškovii anno 1929 editae mons Popularis (*Narodnaia*) primo momtium Uralium altissimus esse dicitur (Telposiz vel Sablia diu montium Uralium altissimus putabantur). Sed sensus nominis anceps est; saepius nomen *Narodnaia* de vocabulo Russico *narod*, *populus*, derivatum esse intelligitur, et amici Alëškovii eum sic intellexisse affirmant; sed haud pauci de nomine fluvii Narodae nomen montis derivatum esse putant (et Latine id non *Popularis*, sed *Narodensis* vertendum est).

## Notae
## Nexus externi 
* De charta Antonii Reguly manu scripta, cum imagine, in situ Societatis Geographicae Russiae 
* Ladislai Karelin liber *Poeng Ur montium Uralium altissimus*, Catharinopoli 2016 

Categoria:Komi (res publica)
Categoria:Districtus autonomus Chanty-Mansiensis
Categoria:Urales
Categoria:Montes Russiae
Iremel

thumb|Iremel Maior
**Iremel** (Baschkirice *Ирәмәл*) est mons Russiae, iugi principalis Uralium Australium pars. In Baschkiria et in regione Celiabinscensi situs est. Duo cacumina habet: Iremelem Maiorem, item Fenisectam dictam, altitudinis 1582,3 m, qui est mons Uralium Australium secundus ab altissimo, et Iremelem Minorem (1449,4 m). Multi Albi fluminis accolae de Iremele fluunt et Album ipsum prope ad Iremelem fontem habet. Declivia silvosa sunt.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Baschkiria
Categoria:Regio Celiabinscensis
Categoria:Urales
Categoria:Montes Russiae
Iurma

thumb|Iurma mons
**Iurma** (Russice Юрма, Baschkirice *Йөрмә*) est mons Russiae, iugi eiusdem nominis pars. Uralium Australium extremitas septentrionalis esse putatur. In regione Celiabinscensi sita est. Altitudinem 1003 m habet. Declivia silva betulina operit, cacumen planum piceae. Vicus Alexandrinus (*Alexandrovka*) et Karabasch urbs loci habitati Iurmae proximi sunt.

## Notae
## Nexus externi 
* De Iurma in situ exploratorum Uralensium 

Categoria:Regio Celiabinscensis
Categoria:Urales
Categoria:Montes Russiae
Paulus Aemilius Lecoq de Boisbaudran

thumb|Paulus Aemilius Lecoq de Boisbaudran.
**Paulus Aemilius Lecoq de Boisbaudran** seu **Franciscus Lecoq de Boisbaudran** (natus Condati die 18 Aprilis 1838; mortuus Lutetiae die 28 Maii 1912) fuit chemicus Francicus qui anno 1875 gallium, anno 1879 samarium, annoque 1886 dysprosium invenit.

Eius alma mater fuit Schola Polytechnica Francica, et socius in Academiam Scientiarum Francicam cooptatus est.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Alumni Scholae Polytechnicae Parisiensis
Categoria:Chemici Franciae
Baldachinum

[thumb|Baldachinum in [processione eucharistica.]]
[thumb|[Carolus V (imperator)|Carolus V imperator, Franciscus I, rex Francorum, et Alexander Farnesius cardinalis Lutetiam anno 1540 sub baldachino intrant. Pict. a Thaddeo Zuccari, circa annum 1559.]]
***Baldachinum*** vel ***baldakinus*** est verbum tardioris Latinitatis imprimis in Ecclesia Catholica Romana in usu, umbellam ad Sanctissimum Sacramentum (id est panem secundum fidem ecclesiae in corpus Christi conversum) vel etiam episcopum, principem aut alium hominem gravem honorificandum ac tuendum.

## Etymologia 
Secundum Carolum du Fresne nomen *baldakinus* pannum notat, cuius stamen ex filo auri, subtemen ex serico texitur, plumario opere intertextum. Nomen a Baldacco, id est Bagdato, repetere, quod confieret ibi et inde in Occidentem deferetur.

## Usus ecclesiasticus 
Baldachinum, quod in processionibus super Sanctissimum defertur, etiam coelum gestatorium appellatur. Quadratum, oblongum, ex serico seu holoserico auro et argento intexto, albi coloris est. Undique habet ornatum duplicium fasciarum.

Umbraculum sive baldachinum, quod in sublimi supra altare et supra sedem episcopi appendi debet, forma quadrata est, colore conformi colori caeterorum paramentorum, pro temporum ac celebritatum varietate.
[thumb|Conopeum [Basilica minor|basilicae minoris.]]

Etiam verbum *conopeum* (Graece Κωνωπεῖον) pro baldachino in usu est, varia significans:
*Baldachinum linteum super altare.
*Caelum gestatorium.
*Velum tabernaculum ecclesiae tegens.  
*Umbella serica metae similis flavis et rubris virgis sibi insequentibus, quae olim sacerdotes et cantores in processionibus protegebat, postea signum honoris basilicarum facta.

## Architectura 
Raro scriptores recentiores pro *ciborio* verbo *baldachini* usi sunt, quod autem sensu stricto linteum esse debet. Ciborium a Bernini in Basilica Vaticana sub cupula et super sepulcrum apostoli Petri paene totum aere factum (nihil nisi basis quattuor columnarum ex marmore constat) coniunctio ingeniosa ciborii et baldachini habetur, quoniam artifex tegimentum altaris super quattuor columnas positum pannis dependentibus ac fasciis exornavit, quas autem ex aere imitatus est.

## Notae 
## Bibliographia 
*Weber, Marga (1990). Baldachine und Statuenschreine (= Archaeologica. vol. 87). Giorgio Bretschneider, Romae, ISBN 88-7689-036-X (Item: Francofurti ad Moenum, thesis doctoralis, 1982).

## Nexus externi 
*Caeremoniale episcoporum, cap. XIV / S. 24 (1752 / 1886): *Umbraculum, seu baldachinum, et super altare, et supra sedem Episcopi statuatur. Ejus forma et color. Alterum umbraculum pro rebus sacris in processionibus gestandis. A quibus hoc umbraculum deferendum, et quo ordine*.
*Decretum quo declaratur, Episcopis, in Ecclesiis Regularium Pontificalia exercentibus licere Baldachinum erigere (1603).

Categoria:Liturgia
Categoria:Sacra supellex
Petrus a Fonseca

thumb|Monumentum Petri a Fornesca
thumb|Institutionum Dialecticarum libri octo auctore Petro a Fornesca Lugduni anno 1564 editi
**Petrus a Fonseca** (1528–1599), vulgo *Pedro da Fonseca*, fuit philosophus nec non theologus sociusque Societatis Iesu  Lusitanus. Inter alia apud Universitatem Conimbrigensis et Universitatem Eborensis docuit.

## Opera selecta 
* *Institutionum Dialecticarum Libri* (1564)
* *Commentariorum in Libros Metaphysicorum Aristotelis* (1577)
* *Isagoge Philosophica* (1591)

## Bibliographia 
* Manuel dos Santos Alves, *Pedro da Fonseca e o «Cursus Collegii Conimbricensis»*, in «Revista Portuguesa de Filosofia», XI, n. 3/4, 1955, p.&nbsp;479-489.
* António Freire, *Pedro da Fonseca, humanista e Filósofo*, in «Revista Portuguesa de Filosofia», L, n. 1/3, 1994, p.&nbsp;143-153.

Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Philosophi
Categoria:Iesuitae
Categoria:Eruditi Portugalliae
Categoria:Professores Universitatis Conimbrigensis
Iamantau

[thumb|Iamantau super [steppa Baschkirica]]
**Iamantau** (Baschkirice *Яман тау*, i.e. **Mons Malus**) est mons Russiae, iugi principalis Uralium Australium pars. In Baschkiria re publica situs est. Mons altitudinis 1640,4 m est Uralium Australium altissimus. ''Mežgor'e* (*Intermontium*) urbs est locus habitatus ad Iamantau proximus. Mons Iamantau Minor etiam prope ad Iamantau situs est.

Declivia Iamantau paene tota acervis lapidum magnorum acriorum (qui Baschkirice *qorum'' nominantur) obruta sunt, unde et nomen montis; equi et homines saepe pedibus fractis de Iamantau reverti nequibant.

Quamvis arx quaedam subterranea clandestina contra arma nuclearia sub Iamantau aedificata esse saepe dicebatur, hoc tamen minime certum est.

## Notae
## Nexus externi 
Categoria:Baschkiria
Categoria:Urales
Categoria:Montes Russiae
Porphyrites

thumb|Porphyrites ex Löbejün (rhyolithum).

 (), sive   (a Graeco πορφύρα ‘purpura, murex’), est variorum saxorum igneorum genus, quae magna ac distincte formata crystalla sicut spathum aut quarzum in matrice maioris tenuitatis comprehendunt.

His diebus porphyrites in geologia stricte dictum tantum lapidis structuram, non autem certum lapidem valet. Nihilominus, porphyrites etiamnunc in sermone cottidiano et in nominibus multarum lapidum in construendo adhibitarum in usu est.

## Historia 
Porphyrites iam antiquitate (inter annos 29 et 335) in Aegypto antiqua ex Mons Porphyrites 55 chiliometra ab Hurghada in occidentem versus effodiebatur. Lapicidinae porphyritam coloris purpurei, nigri (*lapis porphyrites niger*) et viridis (*lapis hieracitis*) continent. Ille purpureus solis imperatoribus reservatus erat. Exemplum notissimum est statua quattuor tetrarcharum Venetiis in angulo Basilicae Sancti Marci posita.

In atriis Constantini I erant circuli porphyritides, quos nemini nisi illi ipsi inire licebat, filii "in porphyris," id est in conclavibus lapide porphyrita instructis, nati sunt, quamobrem porphyrogeneti dicti sunt. Iidem in sarcophagis porphyritidibus sepulti sunt.

Alia exempla nota sunt orbis phorphyritis in Basilica Vaticana, qui locum notat, quo Carolus Magnus coronatus esse traditur. In ecclesia cathedrali Panormitana sunt sepulcra Henrici VI et Friderici II imperatorum atque Rogeri II regis et Constantiae de Altavilla ex lapide porphyra facta. Etiam sarcophagus Guillelmi I regis in  Monte Regali in vico Panormitano porphyretis est.

Lanx porphyritis omnium maxima 15 metra circuitu, olim in Neronis Domus Aurea posita, nunc in Museis Vaticanis asservatur.

## Pinacotheca 

Minerva Alexander Mazarin Louvre Ma3385.jpg|E porphyreta expressa facies Minervae, saec. 2 (cum addimamentis saec. 17), Museum Luparense.
Baptismal Font Magdeburg.jpg|Fons baptismalis in ecclesia cathedrali Magdeburgensi.
Venice – The Tetrarchs 03.jpg|Statuae quattuor tetrarcharum, Venetiis.
+_Kaiser- und Königsgräber in der Kathedrale von Palermo. 01.jpg|Sepulcra Friderici II et Rogeri II in ecclesia cathedrali Panormitana.
+_Die Sarkophage der Könige von Sizilien Wilhelm I. und Wilhelm II. in der Kathedrale von Monreale. 05.jpg|Sarcophagus Gulielmi I in Monte Regali.
Musei_vaticani_-_sala_della_Rotonda_-_Porphyrschale.jpg|Lanx  porphyritis, Musea Vaticana.

## Notae 
## Bibliographia 
*Naturwissenschaftlicher Verein Aschaffenburg (ed.) (20212). *Porphyre*. Mitteilungen des Naturwissenschaftlichen Museums der Stadt Aschaffenburg. Vol. 26, Karlstein ad Moenum. ISSN 0939-1924.
*Borghini, Gabriele (ed.) (2001). *Marmi antichi*. Romae. ISBN 88-8016-181-4.
*Perrier, Raymond (2004). *Les roches ornementales*. Ternay. ISBN 2-9508992-6-9.
*Schmuhl, Yvonne  (2016). *Porphyr*. In: RDK Labor (in interrete).

## Nexus exterrni 
Categoria:Materies
Categoria:Mineralia
Nicolaus Turczaninow

**Nicolaus Stephani filius Turczaninow** (Russice *Никола́й Степа́нович Турчани́нов*), anno 1796 in vico Nicetinano natus et 26 Decembris anno 1863 Charcoviae mortuus, fuit botanista Russicus. Circa 150 genera et plus quam mille species plantarum primo descripsit.

## Vita et opera
In familia nobili natus, herbaria a prima iuventute colligebat; in gymnasiis Voronegiae et Charcoviae et in Universitate Charcoviensi (1811—1814) educatus, Petropolim migravit, ubi in Ministerio Iustitiae officio fungebatur. Botanicae ut amator, sed strenuissime operam dabat,  et  familiaris; Turczaninowii opus primum, index florae Petropolitanae Russice compositus (1825), 646 species includit et Gregorii Sobolewski *Floram Petropolitanam*  praevaluit.

thumb|*Florae Baicalensi-Dahuricae* titulus
Ab anno 1828 Ircutiae laborabat et anno 1830 socius Academiae Scientiarum electus est, ut expeditiones per Cisbaicaliam, Transbaicaliam et Dauriam faceret. Anno 1833 expeditio Turczaninowii per Schilcam ad confluentiam cum Arguno et per Amurem ad Albasinum navigavit; altera a Nertschia ad Kiachtam ivit. Alia itinera ad Alpes Sochondenses Turczaninow fecit, bis per Saianes Orientales in Mongoliam, trans iugum Baicalense et ad fontes Bargusini; Angarae ripas imvestigans, per tractυm Iacuticum circa 100 chm pedestris progressus est. Circa 60&thinsp;000 foliorum herbarii tunc Turczaninow collegit et librum suum nobilem, *Floram Baicalensi-Dahuricam* composuit. Augustino et Alphonso de Candolle tunc centurias foliorum misit ad *Prodromum systematis naturalis regni vegetabilis* componendum.

Herbarium et postea augebat et multas collectiones adiunxit; e.g., Porphyrius Kirilow Occae et Ircuti valles exploravit et exempla Turczaninowio collegit. Universitati Charcoviensi id reliquit; nunc Kioviae in Instituto Botanices servatur.

Genus *Turczaninoviella* et permultae species nomine Turczaninowii appellantur.

thumb|*Pulsatilla turczaninovii* nomine Nicolai Turczaninow nuncupata

## Opera Latina
* Decades tres plantarum novarum Chinae boreali et Mongoliae chinensi incolarum // Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou, 1832. — № 5. — P. 180—206.
* Enumeratio plantarum quas in China boreali collegit et mecum benevole communicavit cl. medicus missionis Rossicae Porphyrius Kirilow // Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou, 1837. — 10, № 7. — С. 148—158.
* Catalogus plantarum in regionibus Baicalensibus et in Dahuria sponte crescentium // Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou,1840. — 11, № 1. — С. 85—107.
* Flora Baicalensi-Dahurica, seu, Descriptio plantarum in regionibus Cis- et Transbaicalensibus atque in Dahuria sponte nascentium. — Mosquae 1842—1856.
* Animadversiones in partem herbarii Turczaninowiani nunc Univers. С. Charkow : ad II partem — Mosquae 1854—1858.

## Notae
## Nexus externi
* De Nicolao Turczaninow in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Alumni Universitatis Charcoviensis
Categoria:Socii Academiae Scientiarum Russicae
Categoria:Botanistae Russiae
Categoria:Herbariorum confectores
Physalis pruinosa

***Physalis pruinosa*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum) est species plantarum florentium et fructiferarum familiae Solanacearum. In America Media et Australi sponte crescit. Fructus fragariae et ananassae redolere dicitur. In Argentina septentrionali deliciosus varietatis *Physalis pruinosa* var. *argentina* J. M. Toledo & Barboza a populo Pilagá pabulatur. De hac specie quaeritur an late cultivari potebit, varietate utiliore vel habiliore evoluta.

Species quaedam in partibus boreo-occidentalibus Americae Septentrionalis florens, saepe *P. pruinosa* per errorem appellata, nomine *P. grisea* (Waterf.) M. Martínez rite nominatur.

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* 
* Mahinda Martínez, "Revision of Physalis section Epeteiorhiza (Solanaceae)" in *Anales del Instituto de Biología, Universidad Nacional Autoónoma de México. Serie Botánica* vol. 69 (1998) pp. 71-117, vide pp. 103-106
* Mahinda Martínez, Ofelia Vargas-Ponce, Pilar Zamora-Tavares, "Taxonomic revision of Physalis in Mexico" in *Frontiers in Genetics* vol. 14 (2023), vide pp. 34-35
* 

## Nexus externi 
Categoria:Physalis
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753
Categoria:Fruges Americae mediae
Categoria:Pabulata Americae australis
Categoria:Fructus
Veleia (Italia)

thumb|Forum Veleiae
**Veleia** fuit antiquum municipium Romanum apud Carium amnem situm proximumque urbi Placentiae. Hodie eius vestigia in municipio Lucaniano sunt, in provincia Placentina.

## Historia 
Bello obviam indigenis gesto, Romani pago saeculo secundo a.C.n. potiti sunt: nam antea Ligures Veleiates vel Eleates (ex quibus accipitur nomen Veleiae) pagum tenuerunt. Veleia a saeculo tertio ob rerum oeconomicarum difficultates et ipsas labes dilapsa est.

## Effossiones 
Municipi aedificia in solo per gradus acclivi structa sunt. Forum in tribus lateribus porticu columnis tuscanicis quae hodie in museo archeologico Parmae servantur. Ad occasum Solis, antiquiora aedificia inventa sunt, inter quae fori aditus primus, illo monumentali saeculo primo ad septentriones structo supplitus. Supra forum habitationum vicus ac thermae sunt. In altiore loco cisterna quaedam est, longe antiqui amphitheatri vestigia ob suam formam credita.

"Tabula alimentaria Traiana", iussu Traiani imperatoris constituta inter annos 101 et 114 ex aere facta est atque in ea alimentorum institutio ad familiarum pauperrimarum pueros puellasque continetur ne illius regionis agri ob alias provincias imperiales relinquerentur, cum frumentum ibi coleretur dareturque Romae flagitanti, neve ipsa regio deseretur cum ex ipsa multi milites ad exercitum venirent. Nomina quoque municipi Veleiae pagorum vicorumque in inscriptione continentur.

## Notae
## Nexus externi 
# De Veleia antiqua
# De Veleiae loco
# De Veleiae historia
# De Lucaniano
# De Veleiae fossionibus
# De Parmae museo archeologico
# De lege Rubria
# De tabula alimentaria Traiana

Categoria:Historia Aemiliae-Romaniae
Categoria:Loci archaeologici Italiae
Categoria:Urbes antiquae Italiae
Physalis grisea

***Physalis grisea*** est species plantarum florentium et fructiferarum familiae Solanacearum. In partibus boreo-occidentalibus Americae Septentrionalis sponte crescit; ibi colitur, fructu in condituris et pastillis adhibito. Saepe *P. pruinosa* per errorem appellata, nomine *P. grisea* (Waterf.) M.Martínez rite nominatur.

## Notae 
## Bibliographia 
* Jia He et al., "Establishing Physalis as a Solanaceae model system enables genetic reevaluation of the inflated calyx syndrome" in *Plant Cell* vol. 35 (2023) pp. 351–368
* 
* Mahinda Martínez, "Revision of Physalis section Epeteiorhiza (Solanaceae)" in *Anales del Instituto de Biología, Universidad Nacional Autoónoma de México. Serie Botánica* vol. 69 (1998) pp. 71-117, vide pp. 87-89
* Mahinda Martínez, Ofelia Vargas-Ponce, Pilar Zamora-Tavares, "Taxonomic revision of Physalis in Mexico" in *Frontiers in Genetics* vol. 14 (2023), vide p. 22

## Nexus externi 
Categoria:Physalis
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753
Categoria:Fruges Americae septentrionalis
Categoria:Fructus
Physalis angulata

***Physalis angulata*** (binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum) est species plantarum florentium et fructiferarum familiae Solanacearum. In America septentrionali habitat. In Mexico (provinciis Xalisca, Queretaro, Chihuahua, Tamaulipas) plantae sponte gignentes crescere sinuntur; in Xalisca colitur, sed rarius. Fructus maturi, licet minores quam fructus *P. philadelphicae*, in nundinis venditantur.

## Notae 
## Bibliographia 
* 
* Shangguo Feng et al., "Complete chloroplast genomes of four Physalis species (Solanaceae): lights into genome structure, comparative analysis, and phylogenetic relationships" in *BMC Plant Biology* vol. 20 (2020) no. 242
* Mahinda Martínez, Ofelia Vargas-Ponce, Pilar Zamora-Tavares, "Taxonomic revision of Physalis in Mexico" in *Frontiers in Genetics* vol. 14 (2023), vide p. 12
* Ofelia Vargas-Ponce et al., "Traditional management of a small-scale crop of Physalis angulata in Western Mexico" in *Genetic Resources and Crop Evolution* vol. 63 (2016) no.8

## Nexus externi 
Categoria:Physalis
Categoria:Species plantarum
Categoria:Taxa Linnaei
Categoria:Taxa 1753
Categoria:Fruges Americae mediae
Categoria:Fructus
Categoria:Alimenta Mexicana
Hurghada

thumb|Situs urbis Hurghada in Aegypto.
**Hurghada** (Arabice الغردقة il-Ġardaqa, DMG al-Ġardaqa, pronuntiatio in sermone regionali: il-ġurdaga) est maximus periegesis locus Aegypti ad Rubrum mare situs. Hurghada est urbs fere 195.000 incolarum, quorum multi ex urbibus vallis Nili oriundi litteris mansionis legalis carent.

## Clima 
Regioni circa Hurghada est clima aridum, paucis praecipitationibus non nisi mensibus hiemis temperatis. Situs ad Rubrum mare secum fert, ut temperatura diei maxima ac mimina noctis prope sunt; plus minusve 5°C differunt. Aestate temperatura maxima plus quam 30°C attingit, hieme temperatura minima raro sub 15°C est.

## Pinacotheca 

Hurghada-nacht.jpg|Hurghada: pars urbis peditibus reservata (noctu)
Abd Al-Mun'im Riyad Mosque in Hurghada6.jpg|Meschita *Abd al-Mun’im Riyad* in vico *ad-Dahar*
Altstadt-hurghada.jpg|Basar, id est macellum sive mercatus in urbe Hurghada vetere
Hurghada-strand.jpg|Litus in Hurghada
Marina Hurghada.jpg|Aspectus in portum navium lusoriarum
Al-Mina Mosque in Hurghada5.jpg|Aspectus a portu periegetico in meschitam
Wueste-hurghada.jpg|Deserta prope Hurghada

## Nexus externi 
Categoria:Loci habitati Aegypti
Categoria:Periegesis
Categoria:Hurghada
J. Ioannis D. Jensen

**Iohannes Ioannis Daniel Jensen** (natus die 25 Iunii 1907 et mortuus die 11 Februarii 1973) est physicus Germanicus qui physicae nucleari peritus est. Dum secundum bellum mundanum, programma nationale isotopi uranii ad armas nuclearias creandum participabat. Anno 1963 Praemium Nobelianum physicae cum Maria Goeppert-Mayer et Eugenio Wigner accepit, ratione studii structura atomi nuclei accepit.

Alma mater eius Universitas Hamburgensis et professor Universitatis Ruperto-Carola Heidelbergensis fuit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Physici Germaniae
Categoria:Alumni Universitatis Hamburgensis
Categoria:Praemium Nobelianum Physicae
Categoria:Nati 1907
Categoria:Mortui 1973
Ver sacrum

**Ver sacrum** secundum scriptores antiquos fuit ritus a gentibus Italicis celebratus. Non solum sacrificia facta sunt, sed etiam grex iuvenum emissus est ad novas regiones capiendas et ad urbes condendas.

## Fontes 
* Phillips, C. Robert III. 2006. "Ver sacrum." In *Der Neue Pauly, Herausgegeben von: Hubert Cancik, Helmuth Schneider (Antike), Manfred Landfester (Rezeptions- und Wissenschaftsgeschichte).* Textus interretialis.
* Strabo, *Geographica* V.4.12
* Titus Livius, *Ab Urbe condita* XXII.9-10.

## Plura legere si cupis 
*Jessica H. Clark, "Roman Optimism Before Cannae: The Vow of the "Ver Sacrum" (Livy 22.10)", *Mnemosyne*, 2014: 405-422
Categoria:Religio Romana
Categoria:Sacrificium
Categoria:Colonizatio
Ioannes Owenus (theologus)

**Ioannes Owenus** (Anglice *John Owen*, 1616–24 Augusti 1683) fuit theologus, clericus, breviter politicus, et academicus in Universitate Oxoniensi in Anglia.

Owenus ab utrique Presbyteriani atque Anglicanis dissentiebat, et praestantissimus Congregationalistarum theologus saeculo septimo decimo fuit. Hac ratione, non voluit ecclesiam ab omnibus aliis ecclesiis seiungam esse, sed modo tenere, omnem potestatem ecclesiae regiminis singulis congregationibus a Christo dedisse.

Eius magnum opus est "Θεολογούμενα Παντοδαπά" ('Theologiae Ubique'), historia theologiae. Saeculo vicensimo late oblitterabatur, quia omissum est ab eius operibus, cum *Banner of Truth* ea iterum edidit, cumque deminutione generali facultatis textus Latinos legendi.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Alumni Universitatis Oxoniensis
Categoria:Auctores Anglici
Categoria:Clerici Angliae
Categoria:Professores Universitatis Oxoniensis
Categoria:Politici Angliae
Categoria:Scriptores Angliae
Categoria:Theologi Angliae
Lingua Mazandaranica

**Lingua Mazandaranica**, vel interdum **Tabari**, est lingua Iranica boreo-occidentalis, qua utuntur in Mazandarania et in Gulistano, provinciis Iraniae borealibus ad mare Caspium sitas. Linguae Gilanicae propinqua est. A 3&thinsp;000&thinsp;000 ad 4&thinsp;500&thinsp;000 hominum lingua Mazandaranica utuntur, sed omnes linguam Persicam secundam sciunt. Persi autem partim orationem Mazandaranicam intellegunt. Lingua variatione Persica litterarum Arabicarum utitur. 

Litterae Mazandaranicae a saeculo decimo notae sunt; Amir Pazewari poeta Mazandaranicus celeberrimus fuit.

## Notae
## Bibliographia
* Nawata, T. 1984. *Mazandarani; Asian and African Grammatical Manual,* No 17. Tocii: ILCAA
* Johannes Albrecht Bernhard Dorn. 1860-1866, *Masanderanische Sprache* I—II/1, 3. Petropoli.

Categoria:Linguae Iraniae
Mazandaranica
Sarcophagus

[thumb|Pugna prope naves ad [Ilium stantes; sarcophagus Atticus, Archaeologicum Museum Thessalonicae, saeculo 3 a.C.n..]]
thumb|Sarcophagus Romanus.

**Sarcophagus** (a Graeco σαρκοφάγος) primo erat arca lapidea, postea etiam arcae aliarum materiarum firmarum mortuis condendis.

## Etymologia 
Vocabulum *sarcophagus* ex duobus verbis Graecis, σάρξ (caro) et φαγεῖν (comedere, forma aoristi verbi ἐσθίω), compositum est. Primo animalia carne viventia, ut puta volucres rapaces, valet, tempore hellenistico et Romano λίϑος σαρκοφάγος (ad litteram: lapis carnivorans) calcarium prope Assum in Troade effossum valet, in quo corpora mortua posita intra quadraginta dies, dentibus exceptis, putrescere putabantur. Inde hic lapis saepe ad arcas conficiendas adhibitus est, quae ipsae, verbo arca (Graece σορός) amisso, sarcophagi appellatae sunt. 

## Notae 
## Pinacotheca

Fasciculus:07_khafre_coffer.jpg|Sarcophagus Chephren regis Aegypti
Fasciculus:Sarcophagus_archmus_Heraklion.jpg|Sarcophagus loco Sanctae Trinitatis (Αγία Τριάδα) in Creta repertus, saec. 14 a.C.n.
Fasciculus:Minoischer_Sarkophag_geöffnet_Kreta_asb_2004_PICT3440.JPG|Sarcophagus culturae Minoae apertus
Fasciculus:Sarkophag-alexanders-des-grossen_1-640x405.jpg|Sarcophagus Alexandri, qui dicitur
Fasciculus:Römischer_Sarkophag.jpg|Sarcophagus Lucii Corneliii Scipionis Barbati
Fasciculus:AachenerDomSarg.jpg|Sarcophagus raptum Proserpinae demonstrans, olim Caroli Magni sepulcrum in ecclesia cathedrali Aquisgrani
Fasciculus:Erfurt_St._Severi_06.jpg|Sarcophagus Sancti Severi Ravennatis, Erfordiae, saec. 14 

## Vide etiam 
*Sepulcretum
*Cenotaphium
*Sarcophagus villae Sanctae Trinitatis
*Sarcophagus Alexandri
*Sarcophagus Ahirami
*Sarcophagus Ludovisi

## Bibliographia 
*Dresken-Weiland, Jutta (2019). *Sarkophag*. In: Hornung, Christian et alii (ed.): Reallexikon für Antike und Christentum. Vol. 29, Stuttgardiae, col. 591–633.
    
## Nexus externi 
**Encyclopaedia Britannica* anno 1911 de re et voce explicat
*definitiones ad usum delphini
*de sarcophagis Thebanis quibusdam anno 2007 repertis
Categoria:Monumenta
Categoria:Mores mortis
Categoria:Verba Graeca
Ioanna Tripplehorn

thumb|Joanna Tripplehorn anno 1992

**Ioanna Tripplehorn** (vulgo *Jeanne Tripplehorn*) est scaenica Americana.

## De vita et curriculo 
Ioanna Maria Tripplehorn Tulsae in urbe Oclahomae die 10 Iunii anno 1963 nata est ex Susanna (Suzanne) et Thoma (Tom) Tripplehorn parentibus, qui, cum duorum annorum esset, divortium fecerunt. Finitis scholae studiis in Universitate Tulsensi et schola Juilliardiana versata est.

Tripplehorn scaenicae curriculum primis annis 1990 in Broadway iniit, nam in compluribus ludis, inter quos Antonii Čechov *Tres sorores*, partes agebat. Iisdem annis quattuor innotuit partibus cinematographicis, quae sunt  *Basic Instinct* (1992), *The Firm* (1993), *Waterworld* (1995), *Sliding Doors* (1998).

Anno 2000 Ioanna histrioni Leland Orser nupsit. Filium habent anno 2002 natum.

Ab anno 2006 ad 2011 Tripplehorn in serie televisiva *Big Love* personam Barbarae Henrickson egit.

## Bibliographia 
* Phelps, Brad (1991) The Prime of Miss Jeanne Tripplehorn. *Tulsa World*,  8 Martii.

## Nexus externi 
* De vita Ioannae Tripplehorn.

Categoria:Actores Civitatum Foederatarum
Categoria:Alumni Scholae Juilliard
Lingua Lapponica Inarensis

**Lingua Lapponica** (sive **Samica**) **Inarensis** est lingua Lapponica, qua hodie 400 homines in Inari communi Finniae circum lacum Inari habitantes, utuntur. Scriptura Latina utitur, linguae Carelicae proxima.

Primus liber Inarensis catechismus Lutheranus erat, anno 1859 ab Eduardo Guilielmo Borg editus; anni 1906 Lauri Arvid Itkonen Biblia vertit. Sed tantum annis nonagesimis saeculi XX ab *Anarâškielâ servi* (Associatione linguae Inarensis) multi libri editi sunt.

## Notae 
## Bibliographia 
* Itkonen, Erkki. Inarilappisches Wörterbuch. Lexica societatis fenno-ugricae: 20. Suomalais-ugrilainen seura. Helsinki. ISBN 951-9019-94-4. (lexicon)

## Nexus externi
* Vicipaedia in lingua Lapponica Inarensi

Categoria:Linguae Samicae
Categoria:Linguae Finniae
De pace (Demosthenes)

***De Pace*** (Graece Περὶ τῆς Εἰρήνης) est oratio deliberativa (suasoria) anno 346 a.C.n. a Demosthene oratore Atheniensi coram populo in ecclesia habita. Invitus et ipsis rebus cogentibus Demosthenes Atheniensibus suadet ut amphictyonis titulum Philippo Macedonum regi concederent ne importunum et iniquum bellum adversus omnes civitates amphictyoniae participes moverent. Meliorem occasionem sese Philippo opponendi potius expectarentǃ

## Quid deliberetur 
Post decem annorum bellum anno 346 a.C.n. Athenienses cum Philippo pacem 'Philocratis' dictam fecerunt atque insuper societatem in futurum. At ille rex antequam in pacis verba iuraret socios Atheniensium debellare properavit et inter alia Phociorum rempublicam delevit. Phocide sublata nunc eorum in amphictyonia duo suffragia sibi et Thessalis sociis vindicat. Ceterae amphictyoniae civitates iam consenserunt et nunc Athenienses Philippo irati de eadem re in ecclesia disputant. Sunt enim qui bellum gerendum potius quam tale dedecus patiendum existiment. A quibus dissentit Demosthenes veritus ne omnes amphictyoniae civitates una cum Philippo in Athenas impetum faciant.

## Summarium 
Prima parte auditores ad suam sententiam benigne accipiendam praeparat (1-12)ː ita tres occasiones commemorat quibus melius de rebus iudicarit quam ceteri oratores (de Euboea, de Neoptolemo histrione, de legatione pacis ad Philippum). Quod sibi contigisse in primis quia nulla mercede accepta per se optima consilia quaerat colligit.

Secunda parte sententiam suam detegit. Pacem perniciosam et iniustam non probat quam tamen nunc observandam esse censet ne omnes amphictyones contra Athenienses sese convertant. Nonne enim Thebani et pleraeque Peloponnesi civitates sibi iam infesti sunt? (13-23). Inutile igitur est ob tam parvam rem quam amphictyonis titulum seditionem facere. Ita Demosthenem non Philippi odio excaecatum sed res acute dispicientem cernimus.

## Notae
## Editiones et commentarii
*Loeb classical library online.
*Collection des Universités de Franceː Maurice Croiset, *Harangues. Tome II*, Les Belles Lettres, 1925
*Antonio Sestili,	*Sulla pace / Demostene*, Romae, Società editrice Dante Alighieri, 1986

## Plura legere si cupis 
*Paul Cloché,	''La politique étrangère d'Athènes de 404 à 338 avant Jésus-Christ'', Lutetiae, Félix Alcan, 1934 Recensio critica Auctoris responsum Altera recensio critica
*Pierre Roussel, "Athènes et l'amphictyonie delphique en 346", *Revue des Études Anciennes*, 1940ː 330-339	
*Marie-Joséphine Werling, "De l'erreur politique en démocratie : Démosthène et la politique athénienne face à Philippe II de Macédoine", *Ktèma*, 2011ː 101-119

## Nexus externi 
*Textus apud Vicifontem  Perseus Remacle cum versione Francogallica

Categoria:Demosthenes
Categoria:Litterae Graecae antiquae
Categoria:Orationes
Categoria:Scripta saeculo 4 a.C.n.
Simon Quambioiendonus

thumb|right|150px|Imago Simonis Quambioiendoni
**Simon Quambioiendonus**, Iaponice **Kuroda Yoshitaka** (黒田 孝高, 22 Decembris 1546 – 23 Iunii, 1587), fuit militum dux Iaponensis et daimyo sub Taicosama.
## Notae 
Categoria:Nati 1546
Categoria:Mortui 1587
Categoria:Incolae Iaponiae
Categoria:Christiani Iaponiae
Buddha (discretiva)

**Buddha** (Palice  ), nomen Sanscriticum quod "expergefactus e somno" valet, his datum est:
* **Butta**, vel adeo **Gautama Buddha**, conditor Buddhismi, filius regis regni Kapilavastu qui inter monachos est adscitus.
* **Buddhae**, sapientes omnium aevorum qui veritatem supremam Buddhismi nibbāna appellatam, hoc est inanitatem omnium rerum, penitus percipit, qui et Palice   nominati sunt.