open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Takla Makan

thumb|In deserto Takla Makan
**Takla Makan** est desertum magnum harenosum in Xinjiang. Area deserti plus quam 300 milia chm2 est. Desertum thiniorum mobilium est, siccissimum et inhabitabile, sed hieme frigoribus maximis. Tarimus flumen desertum circumiit; cetera flumina, in montibus meridionalibus Cunlun nata, praeter Chotan Tarimi tributarium, in harenis perduntur. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Deserta Asiae
Categoria:Xinjiang
Categoria:Res geographicae Sericae
Schola Studiorum Commercialium Superiorum (Lutetia)

**Schola Studiorum Commercialium Superiorum**, vulgo olim *École des hautes études commerciales de Paris* atque denuo *HEC Paris*, est schola superior publica Lutetiae in urbe Francica anno 1881 condita. Ab anno 1964, campo novo a Carolo de Gaulle praeside Franciae inaugurato, iuxta Gaugiaco Evelinarum floret.

## Notae 
## Nexus externi 
* Situs interretialis HEC Paris proprius

Categoria:Constituta 1881
!
Categoria:Gaugiacum
The Carpenters

[thumb|The Carpenters [annus|anno 1972.]]
***The Carpenters*** ('Homines Carpenter') fuerunt grex musicus Americanus, qui carmina popularia composuit et peregit, Angelopoli anno 1968 conditus, annoque 1983 iam dissolutus. Principales gregis sodales fuerunt Ricardus Carpenter et Karen Carpenter.

## Socii 
* Richardus Carpenter (1946 –)
* Karen Carpenter (1950–1983)

## Discographia 
* *Ticket to Ride* (1969)
* *Close to You* (1970)
* *Carpenters* (1971)
* *A Song for You* (1972)
* *Now & Then* (1973)
* *Horizon* (1975)
* *A Kind of Hush* (1976)
* *Passage* (1977)
* *Christmas Portrait* (1978)
* *Made in America* (1981)
* *Voice of the Heart* (1983)
* *An Old-Fashioned Christmas* (1984)
* *Lovelines* (1989)
* *As Time Goes By* (2004)

## Bibliographia 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Nexus externi 
* Situs interretialis gregis proprius.

Categoria:Constituta 1968
Categoria:Greges musici Civitatum Foederatarum
Colonia urbana

[thumb|Colonia urbana *Meždurečenskij* ([districtus autonomus Chanty-Mansiensis).]]
**Colonia urbana** (Russice *поселок городского типа*) est loci habitati genus, in Unione Sovietica institutum. Colonia urbana minor quam urbs, sed maior quam vicus vel rus vel hamellum est. Incolas non trium milium pauciores colonia urbana habet. Incolarum coloniae urbanae maxima pars non agriculturae operam dant. Multi vici maiores statum coloniae urbanae ab annis tricesimis saeculi vicensimi ad annos sexagesimis acceperunt; haud raro et urbes decrescentes in colonias urbanas inscribebantur. 

Unione Sovietica dissoluta, in Armenia, Lettonia, Lituania, Moldavia, et Ucraina status coloniae urbanae denotatus erat, et in urbes vel in vicos illae mutatae sunt; aliae res publicae undecim usque adhuc colonias urbanas multas servant.

## Notae
## Nexus externi
* De coloniis urbanis 

Categoria:Habitationes

Categoria:Unio Sovietica
Ioannes Iacobus Grasserius

**Ioannes Iacobus Grasserius** (Theodisce *Johann Jacob Grasser*), die 24 Februarii anno 1579 Basileae natus et die 20 Martii anno 1627 ibidem mortuus, fuit theologus et polymathes Helveticus, poeta Latinus.

## Opera Latina nonnulla
* Vita Joh. Brandmulleri, theol. doct. ac past Basil., 1596
* Εἰδύλλιον Helvetiae laudem complectens, in sacris palladis Johanni Swartzenbachio Luderecitensi T. dictum, Basileae 1598
* De antiquitatibus Nemausensibus dissertatio, qua praeter populi Romani magnificentiam varii ritus explicantur, Lutetiae 1607 (iterum Basileae 1614)
* Ecclesia orientalis et meridionalis, Argentorati 1613
* Itinerarium historico-politicum per celebres Helvetiae et regni Arelatensis urbes in universam Italiam, Basileae 1614; iterum ibidem 1624
* Poëmata; accessit de antiquitatibus Nemausensibus dissertatio; Georg. Weirach, Siles., collegit et quaedam de suo addidit, Basileae 1614
* Michaelis Lithuani de moribus Tartarorum, Lithuanorum et Moschovitorum fragmenta X, et Jo. Lasicii de diis Samogitarum, nec non de religione Armeniorum commentarii, Basileae 1615

## Nexus externi
Categoria:Theologi Helvetiae
Categoria:Eruditi Helvetiae
Categoria:Poetae Latini Germaniae
Categoria:Auctores Latini recentiores
Categoria:Alumni Universitatis Basiliensis
Mate

[thumb|*Mate* in poculo *[Lagenaria siceraria|Lagenariae sicerariae* paratum]]
**Mate** (ita Hispanice; Lusitanice: *chimarrão*) est infusum e foliis arboris *Ilicis paraguariensis* factum, quod per terras systematis fluviorum Paranae Paraquariae Uraquariae sponte crescit. His foliis collectis, siccatis, tritis, in aquam bullantem immissis, infusio provenit cuius sapor amarus e tanninis efficitur. Propterea sunt qui paulum dulcorant cum saccharo aliove condimento, sed plurimi amaritudine potionis simplicis fruuntur. *Mate* offerri solet in poculo populari e fructu lagenariae facto, foliis *mate* tritis et aqua calida repleto. Potio usu tubuli specialis sumitur.

Hic potus, a Guaranis et Tupiis Paraquariae inventus, postea a missionariis Iesuitis et bubulcis (*gauchos*) adoptatus est. Nunc autem in Paraquaria, Brasilia australi, Uraquaria necnon Argentina consumi solet.

## Notae 
## Bibliographia 
* M. D. Tenorio Sanz, M. E. Torija Isasa, "Elementos minerales en la yerba mate (*Ilex paraguariensis* St. H.)" in *Archivos latinoamericanos de nutrición* vol. 41 (1991) pp. 441-454 fons citationis

Categoria:Potiones stimulantes
Categoria:Ars coquinaria Latino-Americana
Thomas Cornelius

**Thomas Cornelius** (Francogallice **Thomas Corneille**, natus die 20 Augusti 1625 Rothomagi, mortuus die 8 Decembris 1709 Andeliaci) poeta dramaticus Francicus fuit. Eius frater fuit Petrus Corneille ipse.

## Vita
Eadem educatione ac frater fructus advocatus factus et. Primo in comoedia praetitulata »Les engagements du hasard« (1647) coram publico se scriptorem ostendit. Quam quadraginta opera (comoediae secundum genus Hispanicum exaratae, tragoediae, melodramata) sequebantur. Omnia fratrem eiusque modos aemulant sine sale et fortitudine Petri. Neque eorum elegantia sobria omnibus displicuisse videbatur.

Tragoedia prima »Timocrate« (1656) sex menses identidem a scaenis producta est. Voltarius opus »Ariane« (1672) maximi aestimavit. Thomas Corneille etiam in linguisticis merita habuit: Ovidii opera convertit et commentationes varias pepigit e.g. »Observations sur les remarques de Vaugelas« (Lutetiae 1687).

Anno 1722 opera omnia edita sunt.

## Nexus externi 
*Corneille inter Academiae immortales
*Nexus apud DDB
Kuma

**Kuma** (Russice *Кума*, Cabardino-Circassice *Гум*, Abassinice *Гвым*, Tsetsenice *ГӀум-хи*, Karaczaevo-Balcarice *Къум*, Cumucice *Кум*), antiquitus **Udon**, est flumen in Russia. 

In declivibus septentrionalibus iugi Scopulosi Caucasici oritur; Karaczaevo-Circassiae fontes Kumae sitae sunt. 802 chm longitudinis est. In territorio Stauropolitano, Calmuccia et  Daghestania per depressionem Kumo-Manyczensem trans loca minime aquosa fluit et tributariis magnis caret. Per confinium Calmucciae et Daghestaniae fluit. Prope *Neftekumsk* urbem in multos ramos deltae dividitur, quorum plures ad mare non perveniunt et in harenis perduntur, sed nonnulli in mare Caspium influunt. Urbes Aquae Medicatae, *Zelenokumsk*, *Budennovsk* ad Kumam stant. Interdum confinium Europae et Asiae Kuma habetur.
 
## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Europaeae
Categoria:Karaczaevo-Circassia
Categoria:Territorium Stauropolitanum
Categoria:Calmuccia
Categoria:Daghestania
Categoria:Systema fluviorum maris Caspii
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Alexandropolis (Armenia)

thumb|left|Via Abovianis Alexandropolitana
**Alexandropolis**, vulgo hodie **Giumri** (Armenice Կիւմրի) est urbs Armeniae magna. In Armenia septentrio-occidentali sub monte Aragatz Anticaucasi in planitie 1500 m altitudinis super aequor maris sita est. Incolas 121 976 annno 2011 habuit.

## Historia
Historici Armeniae a saeculo VIII *Kumairi* urbem noverant. Non satis clarum est, an a Cymmeriorum populo hoc nomen originem duceret. Pars regni Armenici erat, sed anno 1555 Persia Kumairi cepit; ab anno 1801 Imperii Russici pars. Anno 1837 arx ibi aedificata est, *Alexandropolis* nomine Alexandrae Theodori filiae Nicolai I uxoris nuncupata). Ab anno 1924 ad 1991 in Armenia Sovietica *Leninakan* (scilicet Leninopolis Armenice) nominabatur, A terrae motibus multa damna ferebat. Ab anno 1991 iterum *Kumairi* et *Giumri*. Universitas Nationalis quae hodie Erevani in urbe capitali floret, anno 1919 Alexandropoli condita est. 

## Praeclari cives 
Inter homines claros qui Alexandropoli vixerunt sunt:
* Tigranes Hamasyan, compositor
* , pictor
* , psychologus
* , poeta

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Urbes Armeniae
Alexandropolis (discretiva)

* Alexandropolis,  urbs Graeciae
* Alexandropolis, urbs Armeniae

## Nexus interni
* Alexandria (discretiva)
Eduardus Nignon

**Eduardus**, vulgo *Édouard* **Nignon** (natus ad portum Namnetum die 9 Novembris 1865; Brealli die 30 Octobris 1934 mortuus) fuit coquus et scriptor de re culinaria. Cum scriptoribus satis celebribus (inter quos Henrico de Régnier et Gulielmo Apollinaire opus mythistoricum gastronomicum ''L'Heptameron des gourmets'' anno 1919 divulgari curavit. Sub umbra coaevi Augusti Escoffier celatus debita celebritati carebat, sed in urbe natali anno fere 2007 per fundationem Instituti Eduardi Nignon commemoratus est.

In urbe natali educatus apud ganearios ab anno aetatis decimo laboravit artesque gastronomicas imbibit. Lutetiae ab 1880 usque in 1892 degens apud plures tabernas, inter quas '**, **', ''*, in eadem arte eruditus est. Cantiliaci interdum iuxta  cenas privatas parabat. Mox peregrinus Vindobonae apud *Trianon'', Lutetiae breve temporis spatium iuxta Ludovicum Paillard, Londinii ab anno 1898 apud deversorium Claridge's, Moscuae post duos annos in popina Eremitagii operam dedit. Hoc tempore iuxta mercatorem maecenatemque , interdum et iuxta imperatorem Nicolaum II cenas parabat.

Lutetiae anno 1908 reditus, "libertate" sua pleniter nacta, popinam **Larue** adquisivit (ubi iam laborabat successor Octavius Vaudable) et usque in 1922 direxit. Franciscopoli in expositione universali 1915 vina Gallica promovit. Eodem anno orphanotrophium restauratorum limonatariorumque Parisiensium condidit. Opus mythistoricum gastronomicum ''L'Heptameron des gourmets*, cum scriptoribus amicis confectum adiuvante philologo Bertrando Guégan, anno 1919 divulgari iussit.

Anno 1922, gravi renum morbo affectus, popina nepoti suo Caelestino Duprat concessa, Breallum sub Monteforti provinciae Britanniae Minoris petivit. Ibi tranquillius senescens opera *Les Plaisirs de la table* et *Éloges de la cuisine française* conscripsit necnon librum scholasticum puellis Bretonicis dedicatum *Précis de cuisine familiale*.

## Notae 
## Scripta 
* 1919 
* 1924 : *Livre de cuisine de l’Ouest-Eclair*
* 1926 : *Les Plaisirs de la table, où sous une forme nouvelle, l'auteur a dévoilé maints délicieux secrets et recettes de bonne cuisine, transcrits les précieux avis de gourmets fameux et de fins gastronomes, conseillers aimables et sûrs en l'art de bien manger*
* 1933 (praefatore Sacha Guitry) : *Éloges de la cuisine française*
* 1935 : *Précis de cuisine familiale, à l'usage des jeunes filles des écoles supérieures et cours complémentaires''. Redonis: L'Ouest-Éclair Textus apud Gallica

## Bibliographia 
* 

## Nexus externi 
* "Le portrait d'Edouard Nignon" apud *Institut Edouard Nignon*
* Chartae ferculorum popinae Larue annis fere 1909/1914 apud bibliothecam municipalem Divionensem
* "Edouard Nignon" apud *Restaurants bretons étoilés Michelin*
* 
* 

Categoria:Artifices Franciae
Categoria:Coqui
Categoria:Incolae Britanniae Minoris
Categoria:Scriptores de re cibaria
Gaucho

[thumb|Gaucho Argentinensis in [Peruvia anno 1868 lucis ope pictus]]
**Gaucho** (Hispanice) vel **gaúcho** (Lusitanice: nomen origine Zingaricum) est eques vagans partium australium Americae Meridianae. Gaucho figura vulgare symbolum est Argentinae, Uruquaia, Rivus Magnus Australis in Brasilia, et Patagonia ad meridiem Chiliam. Gauchi vehementer admiratus et celebratus est in fabulis, popularibus, litteris, magna pars factus est eorum traditionis culturalis regionalis. Nuper ineunte saeculo XIX, post florem Gauchorum, ab scriptoribus Americanis Australibus celebrati sunt.

Gaucho in nonnullis similes membra aliarum undeviginti saeculi ruris, culturarum equestrium fundatorum sicut eques Americanae septentrionalis qui Anglice, Cowboy, et Hispanice, Vaquero, vocabantur, huaso de Chilia Centralis, chalan vel morochuco de Peruvia,  llanero de Venetiola et Colombia, chagra de Aequatoria; paniolo de Havaii, charro de Mexice, et campino de Portugallia.

## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1838 : Woodbine Parish, *Buenos Ayres and the provinces of the Rio de La Plata: their present state, trade, and debt* (Londinii: Murray) pp. 265-266
* 1845 : D. F. Sarmiento, ''* (in urbe Sancti Iacobi Chiliae: Imprenta del Progreso) cap. 2 editionis 1851, passim

; Etymologica
* "Gaucho" in Georg Friederici, *Amerikanistisches Wörterbuch* (Hamburgi: Cram, De Gruyter, 1947) p. 259  
* R. Lehmann-Nitsche in *La Prensa* (Bonaëropoli, 6 Februarii 1927)
* R. Lehmann-Nitsche, "Le Mot *gaucho*, son origine gitane" in *Bulletin de la Société des Américanistes'' n.s. vol. 20 (1928) pp. 103-105

Categoria:Cultura Americae Latinae
Categoria:Pastores
Categoria:Verba Hispanica
Categoria:Verba Zingarica mutuata
David Julius

[thumb|David Julius cum [serpentes|serpente]]
**David Julius** (natus die 4 Novembris 1955) est physiologus Americanus. Anno 2010 Praemium principum Asturiarum accepit, annoque 2021 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit, una cum Ardem Patapoutian, ratione studii systematis sensorium quod temperatura et dolorem sentit.

Eius almae matres Institutum Technicum Massachusettense et Universitas Californiensis Berkeleiensis sunt.

## Notae 
Categoria:Homines vivi
Categoria:Biologi Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Categoria:Nati 1955
Scientia systematum terrestrium

[thumb| Explicatio [oecologia|oecologica CO2 in oecosystemate. Cum systema biologicum, oecologicumque rationem perspecam quaerunt interactionum ac transactionum intra interque systemata biologica et oecologica.]]
**Scientia systematum terrestrium** est adhibitio scientiae systematum ad Tellurem. Praecipue putantur interactiones et readiunctiones, per materiam fluxumque energiae, inter circulos subsystematum Telluris, processus et "sphaeras"—atmosphaeram, hydrosphaeram, cryosphaeram, geosphaeram, pedosphaeram, lithosphaeram, biosphaeram, quinetiam magnetosphaeram—necnon huc accedit influxus societatum humanarum in hos componentes. Latissimo gradu, scientia systematis tellustris convocat indagatores tam naturalium quam socialium scientiarum, e provinciis oecologiae, oeconomiae, geographiae, geologiae, glaciologiae, meteorologiae, oceanographiae, climatologiae, palaeontologiae, sociologiae, scientiaeque spatialis. Sicut subiectum systematis scientiae latius, scientia systematis Tellustris sumit perspecam rationem holisticam interactionis dynamicae inter sphaeras Telluris eiusque subsystemata constituentia, fluxuum processuumque, ordinationem spatialem et evolutionem horum systematum temporalem, illorumque variabilitatem, stabilitatem, et instabilitatem. Subfamiliae tellustris scientiae systematis ascribuntur geologia systemica, oecologia systemica, aliique huiusce scientiae aspectus fundamentaliter in rebus geographiae physicae et scientiae climatis innituntur.

## Definitio 
Sedes Auxiliorum Educationis Scientificae Collegii Carletoniensis sequentem praebet descriptionem:
Scientia systematum terrestrium, limites disciplinarias superans, chemiam, physicam, biologiam, mathematicam, scientiasque adhibitas amplectitur ad Tellurem systema integram tractandam. Profundiorem quaerit actionum inter physicam, biologiam, mathematicam, scientias adhibitas, hominesque comprehensionem quae praeteritum, praesentem, futurumque Telluris status determinant. Scientia systematum terrestrium ad scientiam praebet rationem physicam ad mundum ubi vivimus comprehendendam, ubique homines aeiphoriam impetrare conantur.

Haec scientia quattuor definitivas criticasque systematum terrestrium proprietates conscribit maximi momenti, utputa:

# Variabilitas: Multi systematum terrestrium modi naturales et variabilitates per spatium tempusque experientiam humanam superant, ob stabilitatem recentis holocenae. Scientia proinde systematum tellustrium in studiis iis reponitur, quae, quo pacto Tellus temporibus transactis se gesserit pressionibusque respondens gesturusque sit, rimantur.
# Vita: processus biologici partem majorem agunt, ut systemtibus terrestribus fungi, et responsa habere possit, quam ut prius putarunt. Partem integram habere videtur in omnibus partibus systematum terrestrium.
# Conexivitas: processus invicem iis rationibus conectuntur quae antea ignota fuerunt neque potuerunt comprehendi.
# Nonlinearitas: Habitui systematum terrestrium proprium est nonlinearitatibus firmis.

## Notae 
* Theoria Gaeae

Categoria:Circumiectus
!
Artaxata

**Artaxata** (Armenice Արտաշատ, *Artašat*; interdum et **Neronia**) sunt urbs Armeniae antiqua et hodierna. 

## Historia
Etiam temporibus Urartaeis colonia quaedam loco Artaxatorum sita erat. Artaxias I rex Armenorum hoc loco arcem novam anno 176 a.C.n. construxit et nomen suum dedit. A Romanis Artaxata anno 58 incensa erant, sed anno 66 Nero Tiridati regi opes magnas ad urbem reficiendam tradidit, qua de causa urbs aliquod tempus Neronis nomine nuncupabatur.

thumb|left|*Khor Virap* monasterium Artaxatis
Aevo Medio Artaxata paene relicta erant; *Kamarlu* vicus parvus eo loco existebat. Anno 1945 iterum nomen antuquum Artaxata ceperunt, anno 1962 in numerum urbium inclusa sunt.

## Notae
## Nexus externi
*De Artaxatis in  *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Urbes Armeniae
Carolus Christianus Erhardus Schmid

**Carolus Christianus Erhardus Schmid** (natus die 24 Octobris 1761 Heilsberg Rudolphopolis, mortuus die 10 Aprilis 1812 Ienae) fuit philosophus Germanicus.

Anno 1791 professor philosophiae creatus est Giessae, anno 1793 Ienae. Ex anno 1806 educatus instituto cuidam Ienensi  praefuit.

Opera magna secundum spiritum Kantianum exarata praetitulantur »Kritik der reinen Vernunft« (Ienae 1786); »Wörterbuch zum Gebrauch der Kantschen Schriften« (Ienae 1786); »Versuch einer Moralphilosophie« (Ienae 1790) et »Allgemeine Enzyklopädie und Methodologie der Wissenschaften« (Gotae 1810).

## Nexus externi
*Nexus apud DDB
Ardem Patapoutian

**Ardem Parapoutian** (natus anno 1967) est biologus molecularis et neurologus Americanus origine Libanus gente Armenii. Anno 2021 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit cum David Julius ratione studii systematis sensorium de thermodynamica et dolore.

Alma mater eius Universitas Californiensis Berkeleiensis est.

## Notae 
Categoria:Biologi Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Medicinae
Phoenix (Ilias)

[thumb|[Briseis et Phoenix in calice antiquo.]]
**Phoenix** in *Iliade* est vivendi et dicendi praeceptor, quem Peleus filio Achilli dedit atque adhuc adulescentis comitem iam seniorem ad bellum Troianum cum eo misit. Phoenix, Amyntoris filius, paternam iram fugiens in Phtiam ad Peleum veneratː nam matri morem gerens cum patris paelice concubuerat. Peleus eum ut filium dilexit et Dolopibus praefecit. At Amyntoris imprecationibus obtemperantes dei liberos gignere Phoenicem vetuere. Itaque Phoenix Achillem et unice dilexit et erudit.

Carmine nono, Achaei legationem ad Achillem Agamemnoni iratum et pugnam recusantem mittunt. Tum a Nestore delectus, Phoenix Ulixem et Aiacem in tentorium Achillis ducit. Postquam Ulixis verba Achilles aspernatus est, Phoenix longam orationem habuit, qua alumno suo persuaderet ut dimissa ira cum Achaeis adversus Troianos rursus pugnare vellet.

Secundum fabulam *Iliade* posteriorem Phoenix a patre excaecatus quod hortante matre constuprasset concubinam paternam a Chirone apud Peleum sanatus est. Quae fabula argumentum tragoediae Euripideae hodie deperditae praebuit. Secundum Ovidium et Hyginum, Phoenix apri Calydonii venationi interfuit. Secundum *Apollodori bibliothecam,* cum in Graeciam una cum Neoptolemo rediret in itinere obiit.

Asteroides 4543 Phoinix in eius honorem nominatur.

## Notae 
thumb|Sinistra parte stat Phoenix pone Ulixem sedentem. Ex altera parte Achilles et Patroclus. Hydria antiqua ex carmine nono *Iliadis* picta.

## Fontes 
* Apollodori bibliotheca III.13.8.
* *Aeneis* II.762
* Hyginus, *Fabulae*, 97, 173.
* *Ilias* IX.168 et 430-605 et 658-662 ; XVI.196 ; XXIII.359-361
* Plato, *Politia* 390e.
* Propertius, *Elegiae* II.1.60
* Strabo libro nono *Geographicorum* 5.5, 5.11, 5.18.
* Xenophon, *Convivium* 23.

## Plura legere si cupis 
*Danièle Aubriot, "Remarques sur le personnage de Phénix au chant IX de l'« Iliade »", ''Bulletin de l'Association Guillaume Budé'', 1984ː 339-362
**"Remarques sur le chant IX de l'Iliade",  ''Bulletin de l'Association Guillaume Budé'', 1985ː 257-279
**	"Les Litai d'Homère et la Dikè d'Hésiode", *Revue des Études Grecques*, 1984ː 1-25
*Judith A. Rosner, "The Speech of Phoenix: Iliad 9.434–605", *Phoenix*, 1976ː 314–327.
Categoria:Personae Iliadis
Circulus (Russia)

thumb|Circuli Imperii Russici anno 1897
**Circulus** vel **districtus**, vulgo ***ujezd*** (Russice уезд), erat divisio administrativa Russiae ab Aevo Medio nota. In Imperio Russico post Petrum I gubernia in circulos (*ujezd*) dividebantur. Annis vicesimis saeculi XX circuli-*ujezd* in districtus (*rajon*) mutatae sunt. Circuli capita urbes esse solebant, sed interdum et vicus magnus vel colonia Cosacorum sedes administrationis circuli erat.

## Notae
## Nexus externi
*De circulis (*ujezd*) in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Divisiones administrativae
Categoria:Historia Russiae
Gubernium

thumb|Gubernia Imperii Russici anno 1914
**Gubernium** vel **praefectura** (Russice губерния, tr. *gubernija*), erat divisio administrativa Imperii Russici, quae et post Res novas Octobres usque ad annum 1929 servabatur. 

Anno 1708 decretum tzaris Petri I gubernia introduxit, quo anno Russia divisa est in gubernia octo: 

* Archangelopolitanum
* Asoviense
* Casanense
* Ingermanlandicum (anno 1710 in Petropolitanum transformatum)
* Kioviense
* Moscuense
* Smolenscense
* Siberiense

Saeculis sequentibus tamen multa gubernia nova in Imperio Russico formata sunt. Anno 1917 gubernia 78 in imperio erant. Guberniorum variis temporibus exsistentium nominari possunt:

*Astrachanense
*Calugense
*Catharinoslaviense
*Charcoviense
*Chersonense
*Costromense
*Grodnense
*Iaroslaviense
*Ieniseense
*Ircutense
*Minscense
*Novae Russiae
*Novogardiense
* Novogardiense Inferius
*Olonecense
*Orelense
*Orenburgense
*Pensense
*Permiense
*Podoliense
*Poltavense
*Pscoviense
*Resaniense
*Russiae Minoris
*Samarense
*Saratoviense
*Simbiriense
*Stauropolitanum
*Tamboviense
*Tauricum
*Toboliense
*Tomense
*Tueriense
*Tulense
*Viatcense
*Viburgense
*Vitebscense
*Volhyniense
*Volodimiriense
*Vologdense

In circulos gubernia (annis ab 1719 ad 1775 etiam provinciae guberniorum) dividebantur. 

## Notae
## Nexus externi
*De guberniis in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Divisiones administrativae
Categoria:Historia Russiae

Categoria:Indices regionum et provinciarum
Carolus Adolphus Schmid

**Carolus Adolphus** vulgo *Karl Adolf* **Schmid** (natus die 19 Ianuarii 1804 Ehingen, mortuus die 23 Maii 1887 Stutgardiae) paedagogus atque philologus Germanicus fuit.

## Vita
Studiis Tubingae finitis anno 1838 Instituti paedagogici rector Eslingae creatus est atque anno 1852 gymnasio Ulmae praefuit. Anno 1859 superiors eum Stutgardiam miserunt ubi anno 1877 praelati titulo coronatus otium cum dignitate inivit.

Meritum magnum in corpore paedagogico edendo erat cui titulus »Enzyklopädie des gesamten Erziehungs- und Unterrichtswesens« (cum Palmer et Wildermuth, Gotae 1858–75, tomis in undecim): cuius compendium  »Pädagogisches Handbuch« (editio altera 1883-84) quoque aperire iussit. Orationum praelectionum commentariorum collectio nuncupatur »Aus Schule und Zeit« (Gotae 1875). Educatus historiae »Geschichte der Erziehung« autem Schmid vivo volumen primum tantummodo in lucem prolatum est (i.e. »Die vorchristliche Erziehung«; quod domini S. et G. Baur tractabant; Stutgardiae 1884). Historiam istam pretiosam autem terminavit i.a. eius filius Georgius  Schmid, consiliarius atque professor Petropolitanus annis inter 1889 et 1902.

## Nexus externi
*Nexus apud DDB
Christophorus de Schmid

**Christophorus de Schmid** (natus die 15 Augusti 1768 Dinkelsbühl in Provincia Franconia Media, mortuus die 3 Septembris 1854 Augustae Vindelicorum) scriptor rerum iuventuti laetificandae aptarum atque sacerdos catholicus Germanicus fuit.
## Vita
Studiis Dilingae perfectis anno 1791 sacerdos catholicus ordinatus est. Tunc scholarum inspectio et beneficiatus scholastici fructus Tounhusae (Theodisce *Thannhausen*) (in Circulo Guntiae) eius erant. Anno 1816 autem parochus Stadion apud Ehingen, anno 1827 capitularis in cathedrali ecclesia Augustana et anno 1832 insuper scholarchus ecclesiasticus creatus est.

Multos libros adulescentibus atque infantibus pepigit, quorum conversiones in linguas Francogallicam et Anglicam quoque habemus. Inter opera imaginibus facilibus atque genere scribendi placido maxime allicientia mentionis digna sint haec: »Ostereier«, »Genoveva«, »Der Weihnachtsabend«, »Rosa von Tannenburg« et »Das Blumenkörbchen«. Memoriae autobiographicae eius »Erinnerungen« annis inter 1853 et 1857 Augustae Vindelicum editae sunt.

## Nexus externi
*Vicifons
*Nexus apud DDB
*Opera apud Projekt-Gutenberg

Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Autobiographi
Syukuro Manabe

thumb|Syukuro Manabe
**Syukuro Manabe** (Iaponice:眞鍋叔郎, natus die 21 Septembris 1931) est meteorologus et climatologus Americanus origine Iaponiae. Studii mutationis climaticae peritus et calefactionem globalem a simulatione computatrali praedicere posssus est. Anno 2021 Praemium Nobelianum physicae cum Klao Hasselmann et Georgio Parisi accipit, ratione studii climatis tellus quod calefactionem globalem authentice praedicet. 

Alma mater eius Universitas Tokiensis ubi gradum doctoris acquisit deinde Universitas Princetoniensis fuit. Et socius Academiae Nationalis Scientiarum Civitatum Foederatarum et Academiae Europaeae est.

## Notae 
Categoria:Homines vivi
Categoria:Physici Civitatum Foederatarum
Categoria:Physici Iaponiae
Categoria:Praemium Nobelianum Physicae
Categoria:Calefactio globalis
Categoria:Nati 1931
Nicolaus Hasselmann

**Nicolaus Hasselmann** (natus die 25 Octobris 1931) est oceanographus et climatologus Germaniae qui socius Institutum Maximiliani Plank de Meteorologia et mutationem climaticam studuit. Anno 2021, Praemium Nobelianum physicae cum Syukuro Manabe et Georgio Parisi accipit, ractione studii de climanis tellus quod calefactionem globalem authentice praedicat.

Alma mater eius Universitas Hamburgensis deinde Universitas Regia Georgia Augusta est.

## Notae 
Categoria:Homines vivi
Categoria:Physici Germaniae
Categoria:Praemium Nobelianum Physicae
Categoria:Calefactio globalis
Categoria:Nati 1931
Salle Le Peletier

[right|thumb|upright=1.2|Théâtre de l'Académie Royale de Musique, proprium [Opera Lutetiensis|Operae Lutetiensis nomen circa 1821.]]
**Salle Le Peletier** seu breviter **Lepeletier** (interdum *Salle de la rue Le Peletier* seu *Opéra Le Peletier*) fuit domus Operae Lutetiensis ab anno 1821 usque ad aedificium igne consumptum anno 1873. Theatrum designatum et constructum est a Francisco Debret architecto in situ horti Hôtel de Choiseul in via Lepeletier. Ob multas mutationes gubernationis et administrationis, complura nomina habuit, quorum potissima erant ''Théâtre de l'Académie Royale de Musique* (1821&#x2013;1848), *Opéra-Théâtre de la Nation* (1848&#x2013;1850), *Théâtre de l'Académie Nationale de Musique* (1850&#x2013;1852), *Théâtre de l'Académie Impériale de Musique* (1852&#x2013;1854), *Théâtre Impérial de l'Opéra* (1854&#x2013;1870), et *Théâtre National de l'Opéra'' (1870&#x2013;1873).

## Notae 
## Bibliographia
* Fauser. 2009.
* Mead. 1991.

## Nexus externi 
* Opera National de Paris

Categoria:Aedificia Lutetiae
Categoria:Lutetia
Categoria:Theatra
Leopoldus Schmid

**Leopoldus Schmid** (natus die 9 Iunii 1808 Turici, mortuus die 20 Decembris 1869 Giessae) theologus catholicus liberalis Germanicus fuit.
## Vita
Postquam varias parochias duxit anno 1839 professor theologiae catholicae et (ex anno 1843) philosophiae Giessae factus est. Anno 1849 episcopus Moguntinus electus numquam infulatus est papa obstante. Inde theologiae cathedram reliquit, ut philosophiae solummodo vacaret. Anno 1867 fidei catholicae omnino valedixit; tamen biennio post modum in catholicum sepultus est.

Inter opera eius mentionis digna sint haec: »Über die jüngste Mainzer Bischofswahl« (Giessae 1850); »Der Geist des Katholizismus, oder Grundlegung der christlichen Irenik« (Giessae 1848–50); »Grundzüge der Einleitung in die Philosophie« (Giessae 1860); »Das Gesetz der Persönlichkeit« (Giessae 1862); »Ultramontan oder katholisch« (Giessae 1867); »Mitteilungen aus der neuesten Geschichte der Diözese Mainz« (Giessae 1868; contra Gulielmum Emanuel Ketteler episcopum).

## Nexus externi
*Nexus apud DDB
Pinega (urbs)

**Pinega** (Russice *Пинега*)  est colonia urbana regionis Archangelopolitanae Foederationis Russicae, in ripa dextra fluvii eiusdem nominis sita. Pinegae sunt 3786 incolae (anno 2012).

## Historia
A saeculo XII colonia Novogardiensium in ripa Pinegae fluminis nota est. Ab anno 1780 ad annum 1926 urbs et caput circuli gubernii Archangelopolitani Pinega erat. Exsilii locus Pinega erat: Clemens Vorošilov et Alexander Serafimovič hic exules habitabant. 

thumb|left|Pinega anno 1905

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Condita saeculo 12
Categoria:Urbes regionis Archangelopolitanae
Henricus Fridericus Ferdinandus Schmid

**Henricus Fridericus Ferdinandus**, vulgo *Heinrich Friedrich Ferdinand,* **Schmid** (natus Nordlingae die 31 Iulii 1811; mortuus Erlangae die 17 Novembris 1885) fuit theologus protestanticus Germanicus.

## De vita
Erlangae ex anno 1846 magister privatus fuit, inde ab anno 1848 professor extraordinardius et post sex annos professor ordinarius. Inter eius scripta permulta mentionis digna sint haec: *Die Dogmatik der evangelisch-lutherischen Kirche dargestellt* (Erlangae 1843; 7. Aufl., Gütersl. 1893); *Geschichte der synkretistischen Streitigkeiten* (Erlangae 1846), *Lehrbuch der Kirchengeschichte* (Nordlingae 1851); *Die Theologie Semlers* (Nordlingae 1858); *Geschichte des Pietismus* (Nordlingae 1863); *Lehrbuch der Dogmengeschichte* (Nordlingae 1860); *Der Kampf der lutherischen Kirche um Luthers Lehre vom Abendmahl im Reformationszeitalter* (Lipsiae 1868); *Geschichte der katholischen Kirche Deutschlands von der Mitte des 18. Jahrhunderts* (Monaci 1872–74); *Handbuch der Kirchengeschichte* (Erlangae 1800–81).

## Nexus externi 
* Res apud Vicifontem
* Wiegand, Friedrich, "Schmid, Heinrich" in: Allgemeine Deutsche Biographie 54 (1908), p. 83-85 (hic in interreti)

Categoria:Auctores Theodisci
Categoria:Eruditi Germaniae
Categoria:Historici Germaniae
Categoria:Scriptores Germaniae
Categoria:Theologi Germaniae
Arminius de Schmid

thumb|Arminius de Schmid (ca. 1867)
**Arminius** vulgo *Hermann* **de Schmid** (natus die 30 Martii 1815 Weizenkirchen in Austria Superiore, mortuus die 19 Octobris 1880 Monaci) iuris consultus et scriptor Austriacus-Bavaricus fuit.
## Vita 
Studiis iurisprudentiae in Alma Matre Monacensi perfectis se in servitia publica Bavarica inseruit. Anno 1848 assessor tribunalis Monaci vocatus est et consiliarius in dramaturgicis Theatri aulici. Biennio post autem rude donatus est Schmid, quippe qui ideam domini Ronge de ecclesia Germanica condenda foveret. Tunc scriptor factus est donec anno 1870 rex Ludovicus II ipse rectionem odei *Gärtnertortheater* in eius manus commendaturus esset. Quo munere paucos annos fungebatur.

## Gravitudo in litteris pangendis 
Primo tragoedia »Camoens« anno 1843 Monacenses capatavit; sequebantur res vitam popularem narrantes quae saepe in periodico *Die Gartenlaube* vulgo allatae sunt. Itaque fama eius cito crevit. Multitudo mythistoriarum et historiuncularum rusticarum terram patriam depingunt. Inter quas mentionis dignae sint hae: »Das Schwalberl« (Monaci 1861), »Alte und neue Geschichten aus Bayern« (Monaci 1861), »Der Kanzler von Tirol« (Monaci 1862), »Almenrausch und Edelweiß«, Erzählung (Berolini 1864), »Bayrische Geschichten aus Dorf und Stadt« (Monaci 1864), »Im Morgenrot« (Monaci 1864), »Friedel und Oswald« (Berolini 1866), »Mütze und Krone« (Lipsiae 1869), fortasse opusculum maximi momenti Arminii de Schmid), »Die Türken in München« (Lipsiae 1872), »Concordia« (Lipsiae 1874), »Der Bauernrebell« (Stutgardiae 1876).

Inter dramata ecce haec: »Karl Stuart«, »Christoph der Kämpfer« et »Straßburg«, paulo post »Columbus« (Lipsiae 1875), »Rose und Distel« (Vindobonae 1876) atque popularia haec »Der Tatzelwurm« (Stutgardiae 1873), »Die Auswanderer« (Stutgardiae 1875), »Vineta« (Stutgardiae 1875), »Die Z'widerwurz'n« (Lipsiae 1878), »Der Loder« (Lipsiae 1880).

Insuper carmen prosaicum »Winland, oder die Fahrt ums Glück« (Stutgardiae 1877) in lucem prolatum est. Collectio operum omnium in quinquaginta tomis Lipsiae annis inter 1873 et 1884 edita est.

## Nexus externi 
* Scaturigo Vicifontium
* Nexus apud DDB
* Oenipontani de fabulis Milesiis historicis indagantes
* Schmid in scaena auctorum Bavariensium

Categoria:Nati 1815
Categoria:Mortui 1880
Categoria:Iuris consulti
Categoria:Scriptores Austriae
Categoria:Scriptores Germaniae
Categoria:Auctores Theodisci
Ludovicus Ferdinandus Schmid

thumb|Ludovicus Ferdinandus Schmid, negotiator et auctor
**Ludovicus Ferdinandus** vulgo *Ludwig Ferdinand* **Schmid** (pseudonymum *Dranmor*; natus die 22 Iulii 1823 Muri in Circulo Bernae-Mittelland, mortuus die 19 Martii 1888 Bernae) scriptor Theodiscus atque negotiator Helveticus fuit.

## Vita 
Postquam eruditionem commercialem finivit Brasiliam iit ubi ingenio atque studio sibi divitias paravit. Anno 1852 autem consul generalis Austriacus Urbe Fluminensi nominatus est. Postea consuetudines contraxit cum Maximiliano archiduce. Ex anno 1872 Lutetiae vitam degebat ante reditum Brasiliensem.

Opera eius et locis elegiacis affabre positis et forma elegantissima excellunt. Inter quae mentionis digna sint haec: »Poetische Fragmente« (Lipsiae 1860); »Kaiser Maximilian«, Gedicht (Iaurini 1868), et »Requiem« (carmen philosophicum; altera editio Lipsiae 1870). Operum omnium collectio Berolini anno 1873 edita (»Gesammelte Dichtungen«) insuper et opusculum »Dämonenwalzer« habent.
## Nexus externi 
* [Opera apud Zeno](http://www.zeno.org/Literatur/M/Dranmor,+(Schmid,+Ludwig+Ferdinand))

Categoria:Nati 1823
Categoria:Mortui 1888
Categoria:Mercatores
Categoria:Incolae Helvetiae
Categoria:Auctores Theodisci
Vinum Sancerrense

[thumb|Vineae Sancerrenses, inter quas eminet urbs ipsa [Sancerrium]]
**Vinum Sancerrense**, Francogallice *vin de Sancerre*, e pagis urbi Sancerrio circumiacentibus media valle Ligeris amnis provenit. Iam saeculo XIII relatum est in carmine Francogallico *La Bataille des vins*. Vinum hic ortum ab anno 1936 appellatione protecta *Sancerre* recognita est.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1223/1224 : Henricus de Andeliaco, *La Bataille des vins* v. 35 (Alexandre Héron, ''Oeuvres de Henri d'Andeli, trouvère normand du 13e siècle'' [Rotomagi, 1880] pp. 23-30, 87-129)
* 1808 : 

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Sancerrium
Categoria:Vinum vallis Ligeris
Beniaminus List

thumb|Beniaminus List, 2021
**Beniaminus List**, vulgo *Benjamin List* (natus 11 Ianuarii 1968), est chemicus Germanicus, qui, chemiae organicae peritus, socius Instituti Carbonis Investigandi Maximiliani Planck est. Anno 2021, Praemium Nobelianum chemiae cum David MacMillan accepit ratione catalysis organicae asymmetricae.

Eius almae matres sunt Universitas Libera Berolinensis et Universitas Goethii Francofurtensis.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Chemici Germaniae
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
David MacMillan

thumb|David MacMillan
**David MacMillan** (natus die 16 Martii 1968) est chemicus Americanus origine Scotica et James S. McDonnell Distinguished University Professor of Chemistry in Universitate Princetoniensi, ubi praeses facultatis chemiae ab anno 2010 ad annum 2015 meruit. Chemiae organicae peritus est.

Praemium Nobelianum chemiae cum Beniamino List investigationum catalysis organicae asymmetricae causa anno 2021 accepit.

Eius almae matres sunt Universitas Glasguensis (BSc) et Universitas Californiensis apud Irvine (MSc, PhD).

## Notae 
Categoria:Alumni Universitatis Californiensis
Categoria:Alumni Universitatis Glasguensis
Categoria:Chemici Civitatum Foederatarum
Categoria:Praemium Nobelianum Chemiae
Amavangus

thumb|Imago **Amavangi,** appellatione Mandshurica "Dorgon Princeps Rui"
**Amavangus** (Mandshurice  *Dorgon*, Sinice 多爾袞 ''Duō'ěrgǔn''), filius Thienmingi, fuit praefectus militum Mandshuriensis sub Zungteo fratre imperatore, Sinarum victor in bello Tartarico, filiique illius Xunchii tutor ab anno 1643 ad 1650, qui titulum imperatoris postumum sibi adrogavit; tamen post quam ipse vita excessit, a Xunchio damnatus cum sodalibus hoc titulo est privatus, nec rursus ab infamia vindicatus ante imperatoris Qianlong imperium anno 1778.

## Sex edicta iniuriosa 
Sinae, quos milites Amavango duce devicerunt, de iniuriis saepe querebantur imprimisque sex edictis eius ad morem maiorum Sinarum abolendum capitali supplicio iis statuto, qui contra haec committerent:
* De tonsura (薙髮), ut Sinarum omnes capillos frontis more Mandshurico raderent, etsi a praeceptis Confucii longius quam duo millennia vetita
* De vestimentis (易服), ut patria vestimenta Sinis interdicta Mandshuricaque gerenda
* De agris capiendis (圈地), ut Sinarum agri Mandshuriensibus victoribus distribuerentur
* De domibus occupandis (占房), ut Sinarum domus Mandshuriensibus victoribus traderentur
* De servitute imponenda (投充), ut Sinarum populus addici servituti coerceretur
* De fugitivis (逋逃), ut fugitivi simul cum consciis interficerentur

## Notae 
Categoria:Mandshurienses
Categoria:Milites Sinarum
Vinum Gallacium

[thumb|Vineae ad sinistram, [Helianthus annuus|helianthi ad dextram partem: fundus *La Grange de Bernac*.]]
**Vinum Gallacium** e regione urbiculae Galliaci in Francia circumiacente provenit. Talia vina ab anno 1938 appellatione protecta *Gaillac* recognita sunt. 

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1600 : Olivier de Serres, ''Le Theatre d'agriculture et mesnage de champs* (Lutetiae) p. 145 (*vins-clerets de Gaillac, de Rabastens*)
* 1633 : Guillaume Catel, *Mémoire de l'histoire du Languedoc'' (Tolosae: Bosc) p. 43 

Categoria:Galliacum
Categoria:Vina Gallica
Categoria:Gastronomia Occitana
Polytimetus

**Polytīmētus**, nunc vulgo **Zeravschan**, est flumen Sogdianae antiquae et nunc Tadzikistaniae et Usbeciae. In montibus Sogdiis (nunc *iugum Zeravschanicum*) incipit. Antea Oxi tributarius fuit, sed nunc Polytimeti aquae omnes ad terras irrigandas abducuntur et consumuntur; in oasi Karakulensi in ramos dividitur, quorum longissimum ad lacum *Dengizko‘l* pervenit, ceteri in harenis perduntur. Kaschkadarja flumen usque ad saeculum XII Polytimeti tribitarius erat, sed nunc ipsa ad terras irrigandas consumtpa canali artficiali cum Polytimeto coniungitur.

Maracanda urbs in oasi ad Polytimetum sita est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Sogdiana
Categoria:Flumina Uzbeciae
Categoria:Flumina Tadzikistaniae
Categoria:Systema Oxi fluminis
Λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεο...

''''*, litteris latinis transcriptum *lopado-temacho-selacho-galeo-kranio-leipsano-drim-ypotrim-mato-silphio-paralo-melito-katakechymeno-kichl-epikossypho-phatto-perister-alektroun-opto-piphallido-kigklo-peleio-lagôio-siraio-baphe-tragano-ptrygôn*, est ferculum commenticium in Aristophanis comoedia *Ecclesiazusis'' (ll. 1169–75) memoratum, quod ex variis piscibus, avibus, carnibusque constat. Longissumum linguae Graecae vocabulum habetur.

Sic vocabulum a Berglero et Dukero in Latinum conversum est:

Coena copiosissima, ollae, salsamenta, cartilaginosi pisces, mustelli,
Reliquiae calvariarum cum acri intrito,
Laserpitium cum melle interfuso,
Turdi, merulae, columbae,
Gallinarum tosta capitula, cincli,
Liviae, leporinae carnes cum intinctu defruti, cum alis.

## Notae 
Categoria:Aristophanes
Categoria:Alimenta ficticia
Categoria:Verba Graeca
Abdulrazak Gurnah

thumb|Abdulrazak Gurnah
**Abdulrazak Gurnah** (natus Zanzibarae 20 Decembris 1948) est scriptor Tanzanicus qui ad Regnum Britanniarum sibi exsulatus est.

Anno 2021, Praemium Nobelianum litterarum accipit ratione compassionis de effectu colonialismi et fato exsulibus.

Et socius Regalis Societatis Litterarum et alma mater eius Universitas Cantiensis est.
## Operae 
**Paradise* (anno 1994)
**Admiring silence* (anno 1996)
**By the Sea* (anno 2001)
**Desertion* (anno 2004)
**The Last Gift* (anno 2011)
**Afterlives* (anno 2020)
## Notae 
*Litterae Africae

## Nexus externi
Categoria:Homines vivi
Categoria:Scriptores Tanzaniae
Categoria:Praemium Nobelianum Litteraturae
Categoria:Nati 1948
Columba livia

***Columba livia*** est species avium familiae Columbidarum. Ab hac specie ortae sunt columbae domesticae et illae quae, denuo ferae factae, plurimas urbes orbis terrarum incolunt.

Nomen *livia*, hoc est "livida", est conversio a Theodoro Gaza facta nominis Graeci *πέλεια*, "columba", quod a *πελλός*, "fuscus", deductum sit.

## Pinacotheca 

Columba livia Luc Viatour.jpg|*C. livia* in Belgica
Rock doves in flight.jpg|*C. liviae* volantes
Pigeon portrait 4861.jpg|Caput *C. liviae*
Fonte Gaia - she wolf detail.jpg|*C. livia* ex fonte in Sena Iulia bibit

## Notae 
## Bibliographia 
; Eruditio
* Mark Brown, "Rare wild ancestors of domestic pigeon found on Scottish islands" in *The Guardian* (1 Iulii 2022)

; De re cibaria
* Grimod de la Reynière et al., *Almanach des gourmands* vol. 1 (2a ed. Lutetiae, 1803) pp. 100-102

## Nexus externi 
Categoria:Columbinae
Categoria:Taxa Gmelin
Categoria:Taxa 1789
Categoria:Species animalium
Rhesus (rex Thracum)

[thumb|alt= |Diomedes et Ulixes Rhesi equos abducuntːː vas in [Apulia circa 360 a.C.n. pictum.]]
In *Iliade* **Rhesus**, Eionaei filius, est rex Thracum qui ultimo anno belli Troiani Priamo auxilio venit. At ipsa nocte qua advenit a captivo proditus est et a Diomede in somno occisus  et eius splendidi equi ab Ulixe rapti sunt.  Tragoedia Euripidi olim attributa et  *Rhesus*  inscripta ex illa fabula ducta est.

In fabulis posterioribus nobiliorem genealogiam accepit ut qui filius fluminis Strymonis et unius e Musis habebatur. Fuerunt etiam qui narrarent si equi Rhesi Xanthi aquam bibissent ex fatorum decretis Troiam captum non iri. Haec sunt Vergilii verbaː
  *Nec procul hinc Rhesi niveis tentoria velis*
 *adgnoscit lacrimans, primo quae prodita somno*       
 *Tydides multa vastabat caede cruentus,*
 *ardentisque avertit equos in castra, prius quam*
 *pabula gustassent Troiae Xanthumque bibissent.*

Arganthonem Rhesus amavit, si Asclepiadi Myrleano a Parthenio citato credimus.

## Notae
## Fontes 
[thumb|[Crater (vas antiquum)|Crater "Rhesus" dictus quia narrationem Homericam illustrat.]] 
* Apollodori bibliotheca I.3.4.
* *Aeneis* I.469-473
* Cicero, *De natura deorum* III.45
* Hyginus, *Fabulae* 113.
* *Ilias* X.435-441 et 469-525
*  Vergilius *Georgica* IV.462.

## Plura legere si cupis 
* Bernard Fenik, *« Iliad X» and the « Rhesus ». The Myth*, Bruxellis, Latomus, 1964. Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica
*Walter Leaf, "Rhesos of Thrace", *Journal of Hellenic Studies*, 1915ː 1-11.
* A. Morard, ''Note sur le chant X de l'Iliade*, *Bulletin de l'Association Guillaume Budé'',1963ː 385-403
Categoria:Heroes Belli Troiani
Categoria:Personae Iliadis
Vinum Cadurcense

[thumb|Vinea castelli Chambert communis [Floressas]]
**Vinum Cadurcense** seu **Cadurcorum**, Francogallice *vin de Cahors*, e pagis urbi Cadurco in Francia circumiacentibus provenit. Vina rubra Cadurcensia ab anno 1971 appellatione protecta *Cahors* recognita sunt.

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Lagena vini Cadurcensis poculumque haud repletum
; Fontes antiquiores
* 1748 : 

; Eruditio
* Éric Rouvellac, *Les terroirs du vin de Cahors*. Lemovici: Presses Universitaires de Limoges, 2005
* Ferdinand de Laroussilhe, *Les Vins du Quercy*. Cadurci: Girma, 1905
* Éric Rouvellac, "De la cartographie des terroirs de l’aire AOC Cahors à la proposition d’un classement des terroirs en un "Premier Cru Cahors"" in *Territoires du vin* no. 1 (2009)
* Patrice Foissac, "Vins à Cahors ou vin de Cahors ? Quelques lumières sur le vignoble suburbain et le vin à la fin du Moyen Âge" in *Bulletin de la Société des études du Lot* vol. 136 (2014)
* Philippe Loiseleur des Longchamps Deville, "Bourgeois de Bordeaux contre vin de Cahors" in *Bulletin de la Société des études du Lot* vol. 117 (1996) pp. 11-24

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Cadurcum
Categoria:Gastronomia Guiennensis
Vinum Malacitanum

[thumb|[Cupae vini Malacitani in taberna *Antigua Casa de Guardia* positae]]
**Vinum Malacitanum** seu **Malaccense**, maiori parte dulce et fortificatum, e regione urbi Malacae circumiacente provenit. Tale vinum ab anno 1932 appellatione protecta *Málaga* recognitum est.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1767 : 
* 1797 : 

Categoria:Vina Hispanica
Categoria:Malaca
Categoria:Vina fortificata
Vinum Urbevetanum

[thumb|Vinum Urbevetanum atque (ad fundum imaginis) [ecclesia cathedralis Urbevetana]]
**Vinum Urbevetanum** e regione Urbi Veteri circumiacente in Italia provenit. Iam saeculo XVI celebratum est. Tale vinum candidum seccum ab anno 1971 appellatione protecta *Orvieto* recognitum est. Vinum Urbevetanum dulce candidum vel flavum, olim optime aestimatum, nostro aevo rarius producitur. Vinum rubrum nomine distincto *rosso Orvietano* appellatir.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1596 : Andreas Baccius, *De naturali vinorum historia*. Romae p. 299 ("vina ex agro Urbevetano")

## Nexus externi 
* *Consorzio Vini di Orvieto*

Categoria:Vina Italica
Categoria:Urbs Vetus
Vinum Grave

[thumb|upright=0.75|Lagena anno 1961 vini Gravis [vinea Papae Clementis|castelli Papae Clementis communis Pessaci: quod vinum olim sub appellatione *Graves*, recenter sub *Pessac-Léognan* comprehenditur]]
**Vinum Grave** seu **Gravense** e terris provenit flumini Garumnae adiacentibus prope urbem Burdigalam in Francia. Talia vina, sub categoria Burdigalensium comprehensa, ab anno 1937 appellatione protecta Francogallica *Graves* recognita sunt.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1600 : Olivier de Serres, ''Le Theatre d'agriculture et mesnage de champs* (Lutetiae) p. 145
* 1635 : Jacques du Fouilloux, *La Vénérie ... Miroir de fauconnerie*. Lutetiae Textus (citatio verificanda)
* 1748 : Georg Heinrich Behr, *Zwey Bücher Von der Materia medica*. Argentorati  (*vin de Grave*)
* 1808 : 

; Eruditio
* *Aperçu historique sur les vins de Graves''. Burdigalae: Imprimerie A. Barthélemy [ante 1926] Textus

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Vinum Burdigalense
Karakum

thumb|In deserto Karakum
**Karakum** est desertum magnum harenosum in Turcomannia et Uzbecia. Pars demissionis Turanicae est. Area deserti plus quam 350 milia chm2 est. Fines deserti sunt Uzboi et Sarykamysch ad septentrionem, Oxi vallis ad orientem, Parthau montes ad meridiem. Canalis Karakumensis per desertum aedificatus est. Arius et Margus flumina in deserto Karakum exsiccantur. Oxus desertum Karakumense a Kyzylkumensi separat.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Deserta Asiae
Categoria:Geographia Turcomanniae
Categoria:Geographia Uzbeciae
Kyzylkum

thumb|In deserto Kyzylkum
**Kyzylkum** est desertum magnum harenosum et lapidosum in Turcomannia, Uzbecia et Kazachstania. Pars demissionis Turanicae est. Area deserti plus quam 300 milia chm2 est. Fines deserti sunt lacus Oxianus ad septentrionem et occidentem, Iaxartis vallis ad septentrionem et orientem, Tian Schan et Pamir montes ad orientem, Oxus ad meridiem. Oxus desertum Kyzylkumensem a Karakumensi separat.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Deserta Asiae
Categoria:Geographia Turcomanniae
Categoria:Geographia Uzbeciae
Categoria:Geographia Kazachstaniae