open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hortus Eystettensis

[thumb|*[Helianthus annuus* in *Horto Eystettensi* pictus (exemplar manu tinctum)]]
***Hortus Eystettensis*** est liber pictus botanicus a Basilio Besler apothecario anno 1613 editus, quo describuntur plantae in viridario episcopi Eystettensis, ab eodem Besler curato, cultae. Qui liber pulcherrimus sub variis formis annis insequentibus iterum divulgatus est.
 
## Bibliographia 
[thumb|*[Ribes* spp. in *Horto Eystettensi* pictae (exemplar manu tinctum apud Regium Collegium Medicorum Anglicum)]]
; Editiones
* 1613 : Basilius Besler, *Hortus Eystettensis, sive Diligens et accurata omnium plantarum, florum, stirpium... quae in celeberrimis viridariis arcem episcopalem ibidem cingentibus, hoc tempore conspiciuntur, delineatio et ad vivum repraesentatio* 

; Eruditio
* Hans Baier, "Die Ausgaben des Hortus Eystettensis" in *Aus dem Antiquariat* vol. 26 (1970) pp. A273–A280
* Nicholas Barker, ''Hortus Eystettensis: the Bishop's Garden and Besler's Magnificent Book*. Londinii, 1994
* Regina Doppelbauer et al., "Die Kupferplatten zum „Hortus Eystettensis“" in *Wiener Geschichtsblätter* vol. 54 (1999) pp. 22–32
* Franz Widnmann, *Catalogus systematicus secundum Linnaei Systema vegetabilium adornat. arborum, fruticum et plantarum celeberrimi Horti Eystettensis*. Norimbergae: Felsecker, 1805

## Nexus externi 
* Exemplar uno volumine manu tinctum apud *Internet Archive*
* Exemplar vol. 1 vol. 2 manu tinctum apud Regium Hortum Botanicum Matritense
* Exemplar uno volumine apud *ETH-Bibliothek* Turicensem
* Exemplar vol. 1 vol. 2 apud Bibliothecam Nationalem Francicam
* Exemplar vol. 1 vol. 2 vol. 3 apud Teylers Museum
* Editionis 1640 exemplar uno volumine apud *Missouri Botanical Garden* 
** Imagines huius exemplaris apud Communia
* De hoc libro, cum imaginibus aliquibus manu tinctis, apud bibliothecam Collegii Regalis Medicorum Anglici
* Mara Hofmann, Caroline Zöhl, *Hortus Eystettensis. Studien zur Entstehung des Kupferstichwerks und zum Exemplar des Andrea Vendramin'' (2003)

Categoria:Libri picti
Categoria:Libri botanici
Categoria:Germaniae scripta
Categoria:Scripta 1613
Categoria:Aichstadium
Iacuti

**Iacuti,** ipso vulgo саха, tr. *sacha* et in numero plurali сахалар, tr. *sachalar,* sunt gens indigena numerosissima Iacutiae (fere 50% populationis huius rei publicae Foederationis Russicae). Lingua Iacutorum est lingua Iacutica, nunc enim illi etiam Russice loquuntur. Iacuti religiosi ut plurimum Christiani Orthodoxi sunt. Nunc in mundo sunt circa 480 milia Iacutorum, quorum plus 466 milia in re publica Iacutia habitant (alii autem ut plurimum in aliis regionibus Siberiae et Orientis Extremi Russiae colunt). Iacuti sunt gens indigena numerosissima in Siberia Russica.

## Notae
## Nexus externi
* Pagina de Iacutis *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Gentes Asiae
Categoria:Gentes Russiae
Categoria:Iacutia
Buriati

**Buriati** sive **Buraeti**, ipso vulgo буряад, tr. *burjaad,* vocantur, sunt gens Mongolica, ut plurimum in terris ad lacum Baical (in re publica Buriatia et subiectis adiacentibus Foederationis Russicae) colens. Lingua eorum est lingua Buriatica. Buriati religiosi sunt Buddhistae et partim Samanistae. Nunc in mundo sunt circa 600 milia Buriatorum. Plus quam 461 milia illorum in Russia (quorum fere 287 milia in re publica Buriatia) habitant. Alii autem sunt incolae Mongoliae et Sinarum, ut Mongoli ibi aestimantur.

## Notae
## Nexus externi
* Pagina de Buriatis *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Buriatia
Categoria:Gentes Asiae
Categoria:Gentes Russiae
Categoria:Mongoli
Lingua Iacutica

thumb|Tabula regionum divulgationis linguarum Iacuticae (caerulea) et Dolganicae (viridis)
**Lingua Iacutica,** ipso vulgo саха тыла, tr. *sacha tyla,* est lingua gentis Iacutorum, ad gregem Iacuticam familiae Turcicae pertinens.

## Notae
## Nexus externi
* Dictionarium Russico-Iacuticum et nonnulli libri de lingua Iacutica 
* De lingua Iacutica 
* Pagina de lingua Iacutica *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Linguae Russiae
Categoria:Linguae Turcicae
Dionysius Byzantius

**Dionysius Byzantius**, qui saeculo 2 floruerit et Byzantii habitaverit, opusculum geographicum titulo Άνάπλους Βοσπόρου (Latine ***De Bospori navigatione***) conscripsit. Qui liber partim in fragmentis servatur, partim e citationibus a Petro Gyllio factis restituitur, qui saeculo XVI Constantinopolim versatus opus Latinum de topographia Bospori confecit, titulo *De Bosporo Thracio libri III*.

## Bibliographia 
* Christopher Foss, "Map 52: Byzantium", "Map 53: Bosphorus" in Richard J. A. Talbert, ed., *Barrington Atlas of the Greek and Roman World: map-by-map directory* (Princetoniae, 2000. ISBN 0-691-04945-9)
* Rudolf Güngerich, ed., *Anaplus Bospori/De Bospori navigatione. Latin & Greek*, Weidmann, 1927 (reprinted 1958).
* Petrus Gyllius, *De Bosporo Thracio libri III*. Lugduni: apud Gulielmum Rouillium Textus Editio 1562 Editio 1632
* Carolus Wescher, ed., *Dionysii Byzantii De Bospori navigatione quae supersunt una cum supplementis in geographos Graecos minores aliisque eiusdem argumenti fragmentis*. Lutetiae: Didot, 1874 Textus

Categoria:Nati saeculo 1 aut 2
Categoria:Mortui saeculo 2 aut 3
Categoria:Geographi Graeci antiqui
Categoria:Scriptores Constantinopoleos
Herbarium Ulyssis Aldrovandi

[thumb|Volumen primum herbarii [Ulysses Aldrovandus|Ulyssis Aldrovandi (Hortus botanicus universitatis Bononiensis)]]
**Herbarium** vel hortum siccum Ulysses Aldrovandus in voluminibus quattuordecim congessit. Herbarium apud hortum botanicum Bononiensem servatum imaginibus interretialibus perlegi potest.

## Notae 
## Bibliographia 
[thumb|*[Myosotis* sp. Pagina herbarii Ulyssis Aldrovandi (Hortus botanicus universitatis Bononiensis)]]
* Antonino Biancastella, ''L'Erbario di Ulisse Aldrovandi. Natura, arte e scienza in un tesoro del Rinascimento*. Mediolani: F. Motta, 2003
* Fabrizio Buldrini et al., "Botanical memory: five centuries of floristic changes revealed by a Renaissance herbarium (Ulisse Aldrovandi, 1551–1586)" in *Royal Society Open Science* vol. 10 no. 11 (2023)
* A. Maiorino, M. Minelli, A. L. Monti, B. Negroni, *L'Erbario dipinto di Ulisse Aldrovandi: un capolavoro del Rinascimento*, supplementum *Flortecnica* no. 12 anni 1995
* Lia Markey, "Aldrovandi’s New World Natives in Bologna (or how to draw the unseen al vivo)" in Elizabeth Horodowich, Lia Markey, edd., *The New World in Early Modern Italy, 1492–1750* (Cantabrigiae: Cambridge University Press, 2017) pp. 225-247 
* O. Mattirolo, *Illustrazione del primo volume dell'Erbario di Ulisse Aldrovandi*, Genova, Tip. Angelo Ciminago, 1899 Textus apud *Biodiversity Heritage Library''
* U. Mossetti, "Catalogo dell'Erbario di Ulisse Aldrovandi: i campioni ritrovati negli Erbari di Giuseppe Monti e Ferdinando Bassi" in *Webbia* vol. 44 (1990) pp.&nbsp;151–164
* A. Soldano, "L'Erbario di Ulisse Aldrovandi. Volumi I-II" in ''Atti dell'Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti'' vol. 158 (2000)
* A. Soldano, "L'Erbario di Ulisse Aldrovandi. Volumi III-IV" in ''Atti dell'Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti'' vol. 159 (2001)
* A. Soldano, "L'Erbario di Ulisse Aldrovandi. Volumi V-VI-VII" in ''Atti dell'Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti'' vol. 160 (2002)
* A. Soldano, "L'Erbario di Ulisse Aldrovandi. Volumi VIII-IX-X-XI" in ''Atti dell'Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti'' vol. 161 (2003)
* A. Soldano, "L'Erbario di Ulisse Aldrovandi. Volumi XII-XIII-XIV" in ''Atti dell'Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti'' vol. 162 (2004)
* A. Ubrizsy Savoia, "Le piante americane nell'Erbario di Ulisse Aldrovandi" in *Webbia* vol. 48 (1993) pp. 579-598

## Nexus externi 
* Situs Herbarii Aldrovandini
** Index plantarum Herbarii Aldrovandini
* "L'erbario di Ulisse Aldrovandi" apud Systema Museorum Universitatis Bononiensis
* "L'erbario di Aldrovandi ora e' digitale" apud *Italia e mondo*

Categoria:Universitas Bononiensis
Categoria:Codices
Categoria:Scripta saeculo 16
Categoria:Herbaria
Categoria:Ulysses Aldrovandus
Aloisius Cadamustus

thumb|Prima pagina narrationis Aloisii Cadamusti in editione 1507
**Aloisius Cadamustus**, vulgo ''Aluise da Ca' da Mosto* (natus anno circiter 1432; Venetiis die 16 Iulii 1488 mortuus) fuit nauta et explorator Venetus. Expeditionibus duabus iussu  principis Portugallensis annis 1455 et 1457 litora Africae occidentalis usque ad Guineam insulasque Bissagos exploravit.

## Opera 
* *Incomenza el libro de la prima nauigatione per locceano a le terre de Nigri de la Bassa Ethiopia*. In 
* *Il portolano del mare* editio 1584, Editio 1802 apud bibliothecam nationalem Austriacam

## Notae 
## Bibliographia 
thumb|Titulus editionis Latinae 1508 narrationum Cadamusti aliorumque
; Editiones navigationis
* 1507 : 
* 1508 : 
* 1532 : Simon Grynaeus, ed., *Novus orbis regionum ac insularum veteribus incognitarum*. Basileae  Textus apud *Internet Archive*
* 1550 : 
* post 1800 : *Navegações de Luiz de Cadamosto a que se ajuntou a viagem de Pedro de Cintra, capitão portuguez, tr. do italiano*. n.d.  Textus apud *Internet Archive*
* 1811 : Robert Kerr, ed., *A General History and Collection of Voyages and Travels* vol. 2 (Edinburgi: Ballantyne, 1811)  
* 1837 : Giovambattista Ramusio, *Il viaggio di Giovan Leone e le navigazioni di Alvise da Ca da Mosto, di Pietro di Cintra, di Annone, di un piloto portoghese e di Vasco di Gama*. Venetiis  Textus apud bibliothecam universitatis Goettingensis
* 1895 : Charles Schefer, ed., *Relation des voyages à la côte occidentale d'Afrique d'Alvise de Ca' da Mosto, 1445-1457*. Lutetiae: Leroux  Textus apud *gallica* apud *Internet Archive*
* 1956 : Rinaldo Caddeo, ed., *Le navigazioni atlantiche di Alvise da Mosto: Antoniotto Usodimare e Niccoloso da Recco*. Mediolani: Istituto ed. ital. 
* 1966 : Tullia Gasparrini Leporace, ed., *Le navigazioni atlantiche del Veneziano Alvise da Mosto*. Romae: Ist. Poligraf. dello Stato 
* 1989 : Gabriela Pögl, Rudolf Kroboth, edd., *Heinrich der Seefahrer oder die Suche nach Indien: eine Dokumentation*. Stutgardiae: Thienemann 

; Eruditio
* 
* Placido Zurla, *Dei viaggi e delle scoperte africane di Alvise da Ca da Mosto: dissertazione''. Venetiis: Alvisopoli, 1817 Textus apud bibliothecam nationalem Austriacam

## Nxus externi 
* Joyce Richelle Barcellos Fernandez, "A África nos relatos de Luis de Cadamosto"

Categoria:Nati 1432
Categoria:Mortui 1488
Categoria:Incolae Venetiarum
Categoria:Exploratores Africae
Categoria:Scriptores itinerum
Categoria:Auctores Italiani
Henricus Adamson

**Henricus** (natus *Hendrik*) **Adamson** (natus die 24 Septembris 1891 in Metskuru, districtus Viljandi Estoniae, mortuus die 7 Martii 1946 in Tuhalaane Estoniae) fuit Estonicus scriptor et paedagogus. Opera sua et lingua Estonica et lingua Esperantica pepigit. Sepultus est in coemeterio Helme.
## Vita 
Circa annum 1930 Esperanticis rebus ardere coepit. Mythistoria maxima fuit *Auli* de pueri cuiusdam vita. Multa poesis apparuit in periodicis "Literatura Mondo", "Informoj de Estona Esperanta Asocio", "Malgranda Revuo", "Norda Prismo" necnon in florilegio *Dekdu Poetoj*.

Colomanus Kalocsay editor de poematibus Admason ita censet: *Resignatio ante duram sortem ei misericordiam poeticam imposuit dictavitque. De aeterna iniustitia contra homines commissa scriptor queritur prophetice ironiceque. Ex imaginibus amaris se retrahit in refugium poeseos amoris varios in modos: tam cantu amoris dulci quam ardore simplicis felicitatis. Refugium alterum natura est. In naturae imaginibus susurratur mussitatur murmuratur lingua divitissima. Quae lingua non iam instrumento est sed argumento ipsi! Ebrius fit lingua ludens, placet exaggeratio linguistica.*
 
Anno 1961 (1962) anthologiam praetitulatam *Hejmlando* ipse edidit sine permissu officiali. Anno 1967 in lucem est prolata collectio *Vesperkanto* apud domum editoriam Hispanicam J. Régulo.

## Libri quibus insunt opuscula Admason 
* 1934: *Dekdu Poetoj*
* 1934: *Auli*, fabulae
* 1961 (1962): *Hejmlando*
* 1967: *Vesperkanto*, Fani Sancti Christophori de Laguna: Stafeto (=Beletraj kajeroj, 30)
* 1979: (anastatice reimpressum annis 1982 et 1986) *Baza Literatura Krestomatio* (Infera Regalo; Vesperkanto)
* 1983: *Auli*, Saraviponte: Iltis
* 1991 *Nova Esperanta Krestomatio* (Nia Plimulto), Roterodami

## Notae 
## Bibliographia 
* Ojalo, Jaan; Dresen, Hilda & Seppik, Henrik 1979: *Defende al Hendrik Adamson*, Esperanto, 877(1), pp. 8-9
* Ojalo, Jaan 1991: *Adamson: Bardo de la hejmloko*, Esperanto, 1032(12), p. 2
* Ojalo, Jaan 1992: *Hendrik Adamson - 100*, Norda Prismo, 1, pp. 6-8
## Externi nexus 
* [De Adamson in catalogo Vindobonensi de linguis constructis](http://search.obvsg.at/primo_library/libweb/action/search.do?dscnt=0&scp.scps=scope%3A(ONB_aleph_esperanto)&tab=onb_sondersammlungen&mode=Basic&vl(freeText0)=hendrik+adamson&vid=ONB&fn=search)
* Tractationes inveniendae apud EBEA
* Opus "Auli" in interreti legibile prostans
* Biographica in Encyclopaedia Esperantica
* Tractatio Balduri Ragnarsson de Adamson in commentariis "Juna Amiko", 2006

Categoria:Auctores Esperantici
Categoria:Incolae Estoniae
Categoria:Paedagogi
Categoria:Poetae Estoniae
Categoria:Scriptores Estoniae
Colomanus Kalocsay

**Colomanus** *(Kálmán)* **Kalocsay** (natus 6 Octobris 1891 in Abaújszántó in Hungaria septentrionali; mortuus die 27 Februarii 1976 Aquinci) medicus esperantistaque Hungarus fuit.
## Vita
Kalocsay diversis sub pseudonymis opera scripsit velut C. E. R. Bumy, Kopar, Alex Kay, K. Stelov, Malice Pik, Peter Peneter. Illis opusculis numerari potest inter poetas et interpretes maximi momenti in motione Esperantica qui emolumento linguistico valde profuit. In valetudinario Budapestinensi quodam infectologi munere est functus. 

In pueritia non solum Esperanticum idioma sed etiam linguam Ido edidicit; postea lingua Ido propter flexibilitatem poeticam minus aptam reiecta est. Anno 1921 collectio prima poeseos Esperanticae in lucem prolata est quam innumerabilia alia opuscula pretiosa sequebantur. Moderans periodicum "Literatura Mondo" annis 1920 et 1930 Scholam scriptorum Budapestinensem quae vocatur regebat. 

Praeter lyrica etiam opera theoretica in litteris grammaticisque exaravit. Grammatica necnon encyclopaedia creationi eius effluebant. Pro Encyclopaedia Esperantica enim censuram linguisticam fecit. Una cum Gastone Waringhien scripsit librum definitivum omnibus scriptoribus Esperanticis dicatum cui titulus *Parnasa Gvidlibro* necnon grammaticam fundamentalem *Plena Analiza Gramatiko*.

## Externi nexus
* 
* De Kalocsay in elencho Vindobonensi de linguis constructis 
* Biographia in lexico Hungarico  
*Versus in linguam Anglicam transducti
Sextus Lucilius Bassus

thumb|Iudaea antiqua primo saeculo
**Sextus Lucilius Bassus** (mortuus 72 aut 73 in Iudaea) fuit eques Romanus qui, quamquam a Vitellio praefectus classium Ravennatis et Misenensis factus, mox eum prodidit atque ad Vespasianum transiit. A quo in senatum adlectus est et in Iudaeam *legatus pro praetore* missus (71-72).

Cum Titus Hierosolymis captis iam Romam proficisceretur, Vespasianus eum legatum Iudaeae fecit, reliquias primi belli Iudaici ut profligaret. Auxiliis in provincia dispersis in unum coactis atque insuper decimam legionem Fretensem ducens Lucilius Bassus in castra ab Herode Magno optime munita iter fecit quae rebelles Romanis nondum tradiderant.
Herodium et Machaeruntem in fidem recepit sed antequam Masadam capere posset morbo(?) in provincia obiit. Successit ei Flavius Silva
## Notae 
## Fontes
*Flavius Iosephus, libro septimo de Bello Iudaico 163-218
* Tacitus, libro secundo *Historiarum* 100-101 necnon libro tertio 12 et libro quarto 3
* Inscriptiones : [AE(https://la.wikipedia.org/wiki/L%27Ann%C3%A9e_%C3%A9pigraphique) 1999, 1689]  , 

## Si vis plura legere
*Werner Eck, 'Sextus Lucilius Bassus, der Eroberer von Herodium, in einer Bauinschrift von Abu Gosh', *Scripta Classica Israelica*, 1999(18) : 109-120
*Margarita Roxan, 'An emperor rewards his supporters: the earliest extant diploma issued by Vespasian', Journal of Roman studies, 1996(9) : 247-256

Categoria:Legati Iudaeae
Categoria:Bella Iudaeo-Romana
Continuatio Hispana

***Continuatio Hispana*** vel ***Chronica ad annum DCCLIV*** aut ***Chronica Mosarabica*** est chronica historica anonyma, Hispaniae scripta saeculo VIII medio, quae narrat de res gestas in regno Visigothorum et Mediterraneo Antiquitate posteriore usque ad annum 754. Est fons praecipua pro eventis saeculorum VII et VIII in Hispania, et narrat de invasionibus Omayadarum in Iberiam.

Edita est ab Mommsen in *Monumenta Germaniae historica Auctores Antiquissimi*, vol. XI bis.

## Vide etiam
*Continuatio Byzantina Arabica
*Iohannes Biclarensis
*Historia de regibus Gothorum

## Nexus externus
* Continuatio Hispana: p. 334 (Cont. Hisp.) in Th. Mommsen "Chronica Minora" vol. 2, 1894.

Categoria:Libri historici
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria: Hispaniae scripta
Categoria: scripta saeculo 8
Categoria: Litterae Visigothicae
Moabia I

**Moabia**, **Mohabia** vel **Mavia I** (Arabice: معاوية بن أبي سفيان
qui est *Muʿāwiyah ibn Abī Sufyān*; vixit 602-680) fuit primus calipha Omayadarum, et breviter rexit inter annos 661 et 680. Moabia notus est ob causam classis Primae Arabum, cum qua continenter Romanos laceravit.

Moabia iuvens vixit in Mecca et fuit scriba Mahometo. Pugnavit in Gabathamense proelio, et tandem creatus est rector provinciae Syriae. Coronatus est anno 661 Hierosolymae et regnante permulta impeta fecit contra Romanos.

## Vide etiam 
* Caliphatus Omayadarum

## Notae 
Categoria:Omayadae
Categoria:Caliphae
Categoria:Nati 602
Categoria:Mortui 680
Proelium apud Gabatham

thumb|Dispositio copiarum ante proelium: Romani in caeruleo, Mahometani in rufo.
**Proelium apud Gabatham** fuit pugna, diebus sex longa, qua Arabes seu Saraceni Romanos superaverunt. Acta est mense Augusto anno 636. Hodie saepius "pugna ad flumen *Yarmouk*" appellatur. 

Romani, Theodoro germano Heraclii duce, castra aedificaverunt ad margines provinciae Palaestinae ut Arabes pugnarent. In proelio, copiae tam Arabum quam Romanorum in manibus quattuor divisae sunt. Etiamsi Romani plures erant, tamen duces Arabum pertinacissimi aut audaces. Tandem, post dies sex, turmae centrales Romanorum metu fugaverunt et victoriam acceperunt Saraceni.

Post cladem, Saraceni terras omnes Syriae et Palaestinae ceperunt, tamen urbes Damascenam et Hierosolimas.

## Narratio
Fons Andalusiae scriptus ita narrat de proelio:

## Notae
## Bibliographia
*Farah, C. (2004). Heraclius: Emperor of Byzantium. *Domes*, 13(1), 48.
*Kaegi, W. (1992). Problems of cohesion: The battle of Jābiya- Yarmūk reconsidered. In *Byzantium and the Early Islamic Conquests* (pp. 112-146). Cambridge, UK: Cambridge University Press.
*Liebeschuetz, J. (2015). Arab Tribesmen and Desert Frontiers in Late Antiquity. *Journal of Late Antiquity*, 8(1), 62-96.
*Morray, D. (2001). Yarmuk, battle of the (636). *The Oxford Companion to Military History*.
*Nicolle, D. (1994). *Yarmuk, 636 AD : The Muslim conquest of Syria* (Osprey military campaign series ; 31). London: Osprey.
*Shepard, Jonathan. (2009). Confronting Islam: Emperors Versus Caliphs (641–c. 850). In *The Cambridge History of the Byzantine Empire c.500–1492*, pp. 365-394. Cambridge: Cambridge University Press.

*Caliphatus Omayadarum

Categoria:Proelia Romanorum
Categoria:636
Categoria:Arabes
Continuatio Byzantina Arabica

***Continuatio Byzantina Arabica*** vel ***Chronica ad annum DCCXLI*** vel ***Continuatio Isidoriana*** est chronica historica anonyma, in Hispania saeculo VIII medio conscripta, quae de res gestas in regno Visigothorum et Mediterraneo Antiquitate posteriore usque ad annum 741 narrat. Quae est fons praecipua pro eventis saeculorum VII et VIII in Hispania, et de invasionibus Omayadarum in Iberiam et Syriam narrat.

Edita est a Theodoro Mommsen in *Monumenta Germaniae historica Auctores Antiquissimi*, vol. XI bis.

*Iohannes Biclarensis
*Continuatio Hispana
*Historia de regibus Gothorum

Categoria: Hispaniae scripta
Categoria:Libri historici
Categoria:Litterae Latinae mediaevales
Categoria:Litterae Visigothicae
Categoria:Scripta saeculo 8
Later

[thumb|Murus latericius in [Anglia]]
**Later** parallelepipedum est ex argilla, vel qua alia simili materia efformatum, estque seu crudus, seu adustus, usuique in aedificando venit. Saepe lateres in seriebus ponuntur, et strenue calce copulantur. Apud Romanos opus latericium erat modus monumentorum aedificandorum. In Mesopotamia antiqua multa aedificia non lateribus coctis sed crudis et tantumodo sole siccatis fiebant.

Laterarius est artifex qui lateres facit.

## Notae
## Nexus interni
*Calx
*Later crudus
*Tegula

## Bibliographia
*Aragus, Philippe. 2003. ''Brique et architecture dans l'Espagne médiévale.* Matriti: Bibliothèque de la Casa de Velazquez, 2.
*Campbell, James W., et Will Pryce, photographus. 2003. *Brick: A World History.'' Londinii et Novi Eboraci: Thames & Hudson.

Categoria:Aedificia
Categoria:Architectura
Moabia II

**Moabia**, **Mohabia** vel **Mavia II** (Arabice: معاوية بن يزيد qui est *Mu‘āwiyah ibn Yazīd*; vixit 664-684) fuit tertius calipha Omayadarum, et breviter rexit inter annos 683 et 684.

## Vide etiam
*Caliphatus Omayadarum

## Notae
Categoria:Omayadae
Categoria:Caliphae
Categoria:Nati 664
Categoria:Mortui 684
Calx exstincta

thumb|Calx pulverata.
**Calx exstincta,** vel simpliciter **calx,** (-is, *f.*), est compositum chemicum inorganicum, cuius formula chemica est Ca(OH)2 (hydroxidum calcii). Forma pura est pulvus qui ex hydratatione calcis vivae fit, secundum reactionem: *CaO + H2O → Ca(OH)2*. Natura calx exstincta invenitur in forma mineralis, Portlandita dicti. Calx exstincta etiam est corrosiva.

## De usibus
Calx exstincta cum aqua et harena mortarium fit:

## Notae 
*Calx viva
*Calx (mortarium)
*Portlandita

## Nexus externi
*De calce 
*Modo calcem exstincta fadienda 

Categoria:Chemia inorganica
Categoria:Mineralia
Calx (mortarium)

[thumb|Murus cum mortariis et caementis in [Francia.]]
**Calx** vel **Mortarium** est genus ferruminis, et dicitur massa ex calce exstincta, aqua, et harena mixta, quae cum lateribus aut caementis fit muros. 

## De rebus mixtis
Proportiones in massa mortarii sunt: pars una calcis exstinctae (quae ipsa est pasta ex partibus tribus aquae et parte singula calce viva), cum partibus variis harenae (saepe inter 2 et 4), et tamen cum volumine parvo aquae. Huic mixturae Romani saepe pulverem Puteolanum et fictilia addebant.

## Vide etiam
*later
*Opus caementicium
*Opus signinum
*Rudus concretum

## Notae
Categoria:Architectura
Coagulatio sanguinea

[thumb|500px|Descriptio brevis coagulationis sanguineae, quae est [cataracta biochemica|reactionum biochemicarum cataracta, cuius partes *factores* vocantur. Ab initio thrombozytis series chemica usque ad formationem fibrini et corticem currit.]]
**Haemostatis** sive **Coagulatio sanguinea** est cataracta reactionum biochemicarum quibus sanguis liquidus in formam gelatinosam, paulo post firmam, transducitur quia postremo fibrinogenum solubile in insolubilem fibrinum convertitur. Partes cataractae biochemicae *factores* (per exemplum factor X) vocantur. Momentis finalibus sub effectum factoris Xa prothrombinum in thrombinum, deinde fibrinogenum in fibrinum vertuntur. Cofactores sunt calcium Ca++, phospholipidum, kalium K+.

Functio coagulationis est pars haemostasis finire iactura sanguinis vulnere causa.

In laboratorio functiones coagulationis aestimari possunt. Adhuc in haematologia perturbationes et morbi coagulationis notae sunt. Nonnulla medicamenta, voluntarie sive involuntarie, efficacitas coagulationis sanguinis mutare possunt. Hic magnum momentum grex anticoagulantium habent.

Reactio inversa, cortices sanguinis dissolvere, fibrinolysis dicitur.

## Contextus 
Sanguis ipse non solum liquor simplex est, sed vero mixtura liquorum, molecularum, proteinorum, cellularum constituit. Sanguis in vasīs sanguineis et minoribus et maioribus fluit. Fluxus hic perncesse est, ut partes dictae cum nutrimentis, gasis inter organorum moveri possunt. Praetera virtutes tam fluidae quam tenaces poscuntur. Si enim vulnere vasis causa aperti sanguis foras effluat, periculum corporis emanet. Pro eo ratione facultas coagulationis sanguinis localis utilis est. Contrarie siquidem periculum terminet, fluxus rapide restituendus sit. Notiones *haemostasis* coagulationem, at *fibrinolysis* lysem sive fluxum restituere significant. Nimirum in circulo sanguinis aequilibrium constans inter haemostasem et fibrinolystem exstat. Perturbationes aequilibrium insalubres vel obstructionem vasorum vel haemorrhagiam perficere possunt. Et obstructio et haemorrhagia perfusionem cellularum minuere queant.

* Factoris Xa inhibitor
* Thrombosis

## Notae 
!
Categoria:Haematologia
Categoria:Physiologia
Categoria:Sanguis
Cultura Almeriensis

thumb|Imago quae pertinet ad culturam Almeriensem
[thumb|Distributio cultura Almeriensis (hic *La Almagra* nominata) per [Europam.]]
**Cultura Almeriensis** (ex nomine provinciae Almeriae) fuit quaedam brevis cultura archaeologica intra praehistoriam Europaeam quae in Iberia Meridiana aetate Chalcolithica (quarto millenio a.C.n.) floruit. Habitus culturae Almeriensis sunt culturae neolithicae Cypriotae similes, talis simulacra petrea, sepulturae collectivae. 

Cultura Almeriensis recte dicamus transitum inter Ceramicas cardiales et Los Millares fuisse.

*Archaeologia Europaea
*Chalcolithicum
*Cultura ceramicae cardialis
*Cultura ceramicae fasciatae
*Cultura Starcevo
*Cultura vasi imbutiformis

Categoria:Chalcolithicum
Categoria:Culturae archaeologicae Europae
Categoria:Archaeologia Hispaniae
Lingua Tschuctschica

**Lingua Tschuctschica** vel **Tiuctica** (ipso vulgo ԓыгъоравэтԓьэн йиԓыйиԓ) est lingua familiae Tschucotico-Camtschaticae linguarum Paleosibericarum, qua Tschuctschi loquuntur.

## Nota
## Nexus externi
* Alexander Volodin & Paulus Skorik, *Lingua Tschuctschica* 
* Pagina de lingua Tschuctschica *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Linguae Palaeosibericae
Categoria:Linguae Russiae
Novruz Məmmədov

**Novruz İsmayıl f. Məmmədov** ( in urbe natus die 15 Martii 1947) est interpres et politicus Atropatenae.

Interpres fuit iuxta legationes Atropatenicas ab anno 1967 et ab 1978 in Algerio, ab 1971 in Guinea. Doctoratus est anno 1991 apud institutum paedagogicum linguarum externarum Atropatenicum. Recentius apud idem (universitatem interdum factum) professor philologiae Francogallicae fuit. Ab anno 1995 interpres iuxta praesidem Heydər Əliyev, sed ab 1997 annos unum et viginti rector dicasterii coniunctionum internationalium iuxta praesidatum meruit. Die 21 Aprilis 2018 primus minister patriae factus est, praeside İlham Əliyev.

## Nexus externi 
* "Yeni baş nazir Novruz Məmmədov kimdir? apud *Sonxeber.at*
* "Novruz Məmmədov kimdir – Bioqrafiya" apud *Sputnik.at*

Categoria:Primi ministri Atropatenae
Categoria:Ministri Atropatenae
Categoria:Interpretes
Categoria:Professores Instituti et Universitatis Linguarum Atropatenicae
Categoria:Alumni Instituti et Universitatis Linguarum Atropatenicae
Categoria:Incolae Naxuanae
Heather Humphreys

**Heather Amber Humphreys** (Drum in oppido comitatus Monaghani nata die 14 Maii 1963) est politica Hiberniae.

E familia Presbyterianorum orta, Heather Humphreys alumna est collegii Trinitatis iuxta Dublinum. Legata est consilio comitatus Monaghani ab anno 2003 apud quem praefecta electa est anno 2009. Legata est parlamento Hibernico anno 2011 ubi usque hodie sola Presbyterianorum meret. Ministra ab artibus linguaque Hibernica die 11 Iulii 2014 facta est, primo ministro Endeo Kenny, quod officium sub titulis variis usque ad diem 30 Novembris 2017 retinuit. Quo die, primo ministro Leone Varadkar, ad ministerium commercii promota est.

## Bibliographia 
* "Profile: Heather Humphreys" in *Irish Independent* (22 Aprilis 2018)
* Ronan McGreevy, "My grandfather signed the Ulster Covenant, Minister says" in *Irish Times* (21 Ianuarii 2016)

## Nexus externi 
* "Heather Humphreys" apud parlamentum Hibernicum

Categoria:Homines vivi
Categoria:Nati 1963
Categoria:Alumni Collegii Trinitatis iuxta Dublinum
Categoria:Politici Hiberniae
Categoria:Ministri culturae
Piperazinum

[thumb|100px|Piperazinum est substantia heterocyclica cum duobus atomis [nitrogenium|nitrogenii.]]
**Piperazinum** in chemia est compositum organicum formulae C4H10N2. Alia nomina sunt **hexahydroperazinum** et **piperazidinum**. Non pauca piperazinorum medicamenta sunt. Substantia est firma, coloris albi, saporis salis.

Nomen cum substantia piperidini, pars piperini *piperis nigri*, coniunctum est.

## Natura chemica 
Structura piperazini est 11,4-di-aethyleno-di-aminum. In aqua solubilis. Basis lenis est.

## Pinacotheca 

Fasciculus:Piperidin.svg|Piperidinum
Fasciculus:Piperin.svg|Piperinum

## Notae 
* Fluphenazinum
* Phenylpiperazinum

Categoria:Composita organica
!
Cultura poculorum campaniformium

[thumb|Poculum campaniforme [Matritum|Matriti inventum.]]
**Cultura poculorum campaniformium** vel **cultura vasorum campaniformium** fuit quaedam cultura archaeologica Chalcolithica intra praehistoriam Europaeam quae in Europa Occidentali inter annos ab 2900 ad 2500 a.C.n. fere et 1800 a.C.n. floruit. Nomen culturae ob ceramicas campaniformes datur. Cultura materialis invenitur ab Iberia ad Albem et Danubium, ac per Britanniam et Hiberniam. Videntur reliquiae antiquissimae inventae esse ad ostium Tagi. Diffusio horum fictilium fuit cum diffusione metallurgiae cupri in Europa.
[thumb|Distributio culturae poculorum campaniformium per [Europam.]]

## Nexus interni
*Archaeologia Europaea
*Chalcolithicum
*Cultura Almeriensis
*Cultura ceramicae fasciatae
*Cultura Starcevo
*Cultura poculorum imbutiformium

## Notae
## Bibblliographia
*Bradley, Richard (2007). *The prehistory of Britain and Ireland*. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-84811-3.
*Fokkens, Harry; Nicolis, Franco, eds. (2012). *Background To Beakers: inquiries in regional cultural backgrounds of the Bell Beaker complex*. Lugduni Batavorum: Sidestone. ISBN 978-90-8890-084-6.
*Flanagan, Laurence (1998). *Ancient Ireland, Life before the Celts*. Eblana: Gill & MacMillan. ISBN 0-7171-2433-9.
*Harding, Anthony; Fokkens, Harry (2013). *The Oxford Handbook of European Bronze Age (Oxford Handbooks in Archaeology)*. Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0199572860.
*Harrison, R. J. (1980).* The Beaker Folk*. Londinii: Thames and Hudson.
*Müller, Johannes, et Samuel van Willigen. 2001. "New radiocarbon evidence for European Bell Beakers and the consequences for the diffusion of the Bell Beaker Phenomenon". In Nicolis, Franco. *Bell Beakers today: Pottery, people, culture, symbols in prehistoric Europe: Proceedings of the international colloquium Riva del Garda (Trento, Italy), 11-16 may 1998, Volume 1*. Tridento: Provincia Autonoma di Trento. pp. 59–80. ISBN 9788886602433.
*Needham, S. (2005). "Transforming Beaker Culture in North-West Europe: processes of fusion and fission". *Proceedings of the Prehistoric Society* 71: 171–217. doi:10.1017/s0079497x00001006.
*Piggot, Stuart. 1965. *Ancient Europe from the Beginnings of Agriculture to Classical Antiquity: a Survey*. Sicagi: Aldine.
*Schuhmacher, T. X. 2002. "Some remarks on the origin and chronology of halberds in Europe". *Oxford Journal of Archaeology* 21 (3): 263–88. doi:10.1111/1468-0092.00162.

Categoria:Chalcolithicum
Categoria:Culturae archaeologicae Europae
Leopoldus Einstein

**Leopoldus** (natus *Löb*) **Einstein** (natus anno 1834, mortuus die 8 Septembris 1890 Norimbergae) instructor religionis Iudaicae fuit, negotiator commercialis, diurnarius. Eum inter motionis Esperanticae maximos primosque fautores numerandum esse constat. 

## Vita
Primus praeses *Sodalitatis linguae mundanae Norimbergensis* anno 1885 creatus est, cui usque diem 22 Februarii 1888 praefuit. Valetudine deficiente gestionem Christiano Schmidt commendavit. Einstein ipse olim entheus linguae Volapük assecla fuerat quam tractationibus innumerabilibus in ephemeridibus Germanicis tamquam praeco indefessus defendebat praesentabatque. Anno 1885 opus eius magnum in lucem est prolatum ubi notio de linguis internationalibus creandis e tempore Leibnitii describebat. 

Casu autem felici anno 1888 in eius manus venit liber linguae Esperanticae definitivus primus a Ludovico Zamenhof exaratus. Eo tantopere est inflammatus ut subito esperantista factus est. Commercio epistulari cum Zamenhof incepto plura de eius origine consiliisque cognoscere potuit. Certi Ioannis Martini Schleyer discipuli eum acriter aggresse istas res impedire voluerunt. Editio foliorum complicabilium commendativorum principio laboris systematico in favorem Esperanticorum in Germania fuisse videtur eo momento, quo in Russia motio Esperantica a politicis magis magisque refrenabatur. Leopoldo Einstein orante sodales Norimbergenses mense Decembri 1888 sese Esperanticis dicare coeperunt. Mox ipse librum didascalicum primum Esperanticum pepigit ubi prima vice in elencho pronomina adverbia correlativa summatim sunt praesentata. Multis in grammaticis Esperanticis sub nomine *tabelvortoj* et hodie continentur. Einstein radices nonnullas novas utilesque linguae quoque donavit.

Zamenhof in necrologio sublineavit nomen Einstein litteris aureis in tabulis historiae Esperanticae incidendum esse. Idem homo anno 1894 questus est, reformationes linguisticas infelices initium habuisse post transitum Norimbergensium a Volapük ad Esperantica. Quoniam transitui solum sub condicionibus reformandae linguae Esperanticae annuerant. Querelis aliis de lingua reformanda multo post lingua Ido nata est.

Anno 1990 ad domum eius tabulam commemorativam affixerunt.

## Opera selecta
**La lingvo internacia als beste Lösung des internationalen Weltspracheproblems: Vorwort, Grammatik und Styl nebst Stammwörter-Verzeichniß nach dem Entwurf des Pseudonymen Dr. Esperanto / zum ersten Male methodisch geordnet und ausgearbeitet von Leopold Einstein*. - Norimbergae: domus editoria J. A. Stein's Buch- & Kunsthandlung, 1888. - 78 paginarum
## Externi nexus
*Opera ab et de Einstein scripta in catalogo Vindobonensi de linguis constructis
Sodalitas linguae mundanae Norimbergensis

**Sodalitas linguae mundanae Norimbergensis** (Theodisce: *Nürnberger Weltspracheverein*, Esperantice: *Nurenburga Mondlingva Klubo*) societas quaedam linguistica fuit die 26 Februarii 1885 Norimbergae condita cui in initio epitheton *Volapüka klubo* fuerat.
## Historia
Sodalitatis praeses primus fuit Leopoldus Einstein, antequam die 22 Februarii 1888 Christianus Schmidt dux fieret ob eius infirmitatem. Ambobus instigantibus sodales die 18 Decembris 1888 consilium ceperunt idiomatis Volpük linquendi Esperantica complexuri. Die 25 Martii 1890 epitheton novum *Esperanto-klubo* adoptatum est. Incertum est num vere omnes asseclae linguam Esperanticam didicerint necne.

Ludovicus Zamenhof rettulit haec omnia facta esse ea condicione ut lingua Esperantica paulum reformaretur. Proh dolor de singulis propositis ad Esperantic meliori reddendo nihil notum est.

Cum autem reformatio linguistica facta non esset, Norimbergenses anno 1894 motioni Esperanticae valedixerunt. Schmidt operam dabat in idiomate Volapük reformando, unde evenit Idioma neutrale *(Idiom Neutral)*. Die 9 Martii 1901 sodalitas tertium sibi epitheton dedit, "Klub de amiki de lingu universala". Quando anno 1907 lingua Ido nata est sodalitas duce Schmidt eam linguam assecuta est. 

Inter esperantistas laudatur sodalitatem citatam Norimbergensem primam societatem Esperanticam totius orbis terrarum fuisse. Saepe mentio non fit membra motionem Esperanticam post sex annos solum deseruisse. Norimberga insuper nota facta est, quod hic periodicum primum Esperanticum praetitulatum ***La Esperantisto*** edita sit, quod praesertim in Russia legebatur.

## Vide etiam
*Gulielmus Henricus Trompeter
*Franciscus Kasper, linguae Ido fautor Norimbergae vivens

## Bibliographia
*Marcus Sikosek: "Dokumente zum Weltspracheverein Nürnberg", apud: *Esperantologio* 3 (2005), pp. 45-54

## Nexus externi
*Situs proprius sodalitis Esperanticae Norimbergensis hodiernae
Trapetus

[thumb|Trapetus hodiernus [Hispaniae]]
**Trapetus** vel **trapetum** est locus ubi oleae (aut fructus alii) in oleo compressae sunt.

## Genera trapetorum
thumb|Trapetus modo Romanorum recreatus
thumb|Basis lapidea trapeti romanae aetatis
thumb|Trapetus generis cochleati
Sunt genera trapetorum tres:

*Trapeti trabati: trapeti hi erant trapei machina simplex genere vectis. Ita oleae in retibus positae super base lapidea ob pondus libramenti cum trabe constrictae sunt.
*Trapeti cochleati: vis facta est in oleas non cum pondere sed cum cochlea, manu vel bestia mota.
*Trapeti molares: Molae rotatoriae super base lapidea in modo pistronorum oleas frangebant. Trapeti molares orti sunt Aetate Media

## Bibliographia
### Aetas Romana
*Ayalon, Franḳel, Kloner, Ayalon, Etan, Franḳel, Rafi, & Kloner, Amos. (2009). *Oil and wine presses in Israel from the Hellenistic, Roman and Byzantine periods* (BAR international series ; 1972). Oxoniae.
*Cervantes, Y. (2011). VARIANTES TECNOLÓGICAS HISPANAS EN LOS PROCESOS DE ELABORACIÓN DE VINO Y ACEITE EN ÉPOCA ROMANA. *Anales De Prehistoria Y Arqueología*, (27/28), 37-57.
*Galve, S., Ros, C., & Arantegui, J. (2011). EL COMPLEJO DE PRENSADO DE LA VILLA ROMANA DE LA LOMA DEL REGADÍO (URREA DE GAÉN, TERUEL). *Anales De Prehistoria Y Arqueología*, (27/28), 219-230.
*Martín, F. (2011). LA PRODUCCIÓN DE VINO Y ACEITE ENTRE AVGVSTA EMERITA Y EL OCCIDENTE ATLÁNTICO. *Anales De Prehistoria Y Arqueología*, (27/28), 451-469.
*Frankel, R., & Getzov, Nimrod (2014). Khirbat Din‘ila, Western Galilee: The survey and excavations of three oil presses. עתיקות: סדרה עברית-לועזית,* 37-69*. 

### Medium Aevum
*Etan Ayalon ; Oren Tal ; Elisabeth Yehuda (2013). "A Twelfth-Century Oil Press Complex at the Crusader Town of Arsur (Apollonia-Arsuf) and the Olive Oil Industry in the Latin Kingdom of Jerusalem". *Journal of Eastern Mediterranean Archaeology & Heritage Studies*, 1(4), 259-291.
*Sanz, F., De Prado, E., & Domínguez, M. (2014). LOS MOLINOS DEL YACIMIENTO DEL CERRO DE LA CRUZ (ALMEDINILLA, CÓRDOBA): CLASIFICACIÓN Y ANÁLISIS DE LOS EJEMPLARES DE ÉPOCA IBÉRICA Y EMIRAL. *Spal*, (23), 83-118.
*Taxel, I. (2013). "The Olive Oil Economy of Byzantine and Early Islamic Palestine: Some Critical Notes". *Liber Annuus*, 63, 361-394.

*Amphora
*Oleum
*Pistrinum
*Torcularium

Categoria:Oleum
Tschuctschi

**Tschuctschi** vel **Tiuctii** (ipsorum lingua оравэтԓьэт, i.e. 'homines', vel ԓыгъоравэтԓьэт, i.e. 'homines veri') sunt gens indigena Tschucotiae terrarumque ad eam adiacentium, in septentrio-oriente extremo Asiae Russicae a Mare Beringianum ad Indigircam et ab Oceano Arctico ad Anadyr habitans. Lingua eorum est lingua Tschuctschica, quum nunc maxima parte Russice loquuntur. Religiones Tschuctschorum sunt Samanismus, Animismus et Christianitas ritus Orthodoxi. Numerus huius gentis nunc est circa 16 milia hominum.

## Notae
## Bibliographia
* Богораз В. Г. Материальная культура чукчей. Moscuae: Наука, 1991.
* Богораз В. Г. Чукчи: Материальная культура. Ed. 3. Moscuae: Книжный дом «Либроком», 2012.
* Богораз В. Г. Чукчи: Религия. Ed. 4. Moscuae: ЛЕНАНД, 2014.
* Богораз В. Г. Чукчи: Социальная организация. Moscuae: ЛЕНАНД, 2016.
* Вдовин И. С. Очерки истории и этнографии чукчей. Moscuae & Leninopoli, 1965.

## Nexus externi
* Pagina de Tschuctschis *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Gentes Asiae
Categoria:Gentes Russiae
Categoria:Districtus autonomus Tschucoticus
Lingua Baschkirica

**Lingua Baschkirica,** sive **Bascirica** ipso vulgo башҡорт теле, tr. *bašqort tele,* ad linguas Turcicas pertinens, est lingua Baschkirorum et idcirco lingua publica rei publicae Baschkiriae Foederationis Russicae.

## Nota
## Bibliographia
* Галяутдинов И. Г. Два века башкирского литературного языка. Ufae: Гилем, 2000.
* Дмитриев Н. К. Грамматика башкирского языка / Институт языка и мышления им. Н. Я. Марра АН СССР. Moscuae & Leninopoli: Изд-во АН СССР, 1948.
* Ишбулатов Н. Х. Башкирский язык и его диалекты. (На башкирском языке). Ufae: Китап, 2000. ISBN 5-295-02659-0.

## Nexus externi
* Situs interretialis studiis linguae Baschkiricae dedicatus
* Pagina de lingua Baschkirica *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Baschkiria
Baschkirica
Baschkirica
Proelium ad Villalare

thumb|Proelium ad Villalare, saeculo XIX pictum
**Proelium ad Villalare** fuit pugna ultima in Bello Popularum Castellanorum, die 23 Aprilis 1521 facta. Hac in pugna copiae imperiales superaverunt Communiarios, et duces Ioannem Bravum, Ioannem Padillam et Franciscus Maldonadum ceperunt. Isti tandem patibulati sunt postrero die, iudicio regio.

*Bellum popularium Castellanorum

## Notae
Categoria:Bellum popularium Castellanorum
Categoria:Proelia
Categoria:1521
Ioannes Padilla

[thumb|Imago Ioannis Padillae in urbe [Toletum|Toletana.]]
**Ioannes Padilla** (Hispanice: *Juan López de Padilla*; natus 1490 - patibulatus 24 Aprilis 1521) fuit dux Popularium Toletanorum qui contra Carolum Imperatorem bellum gesserunt et tum ob hanc rem patibulatus est. 

*Bellum popularium Castellanorum
*Franciscus Maldonadus
*Ioannes Bravus
*Ioannes Zapata
*Proelium ad Villalare

## Notae
Categoria:Bellum popularium Castellanorum
Categoria:Populares Castellae
Categoria:Nati 1490
Categoria:Mortui 1521
Categoria:Morte damnati
Lingua Chakassica

**Lingua Chakassica,** ipso vulgo хакас тілі, tr. *chakas tili,* seu тадар тілі, tr. *tadar tili,* ad linguas Turcicas pertinens, est lingua Chakassorum, gentis indigenae rei publicae Chakassiae Foederationis Russicae.

## Nota
## Bibliographia
* Дыренкова Н. П. Грамматика хакасского языка: Фонетика и морфология. — Абакан, 1948.
* Номинханов Ц. Д. Русско-хакасский словарь / Под ред. Н. Г. Доможакова. — Абакан: Хакасское областное нац. изд-во, 1948.

## Nexus externi
* Dictionarium Chakassico-Russicum et Russico-Chakassicum
* Pagina de lingua Chakassica *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Chakassia
Chakassica
Chakassica
Ioannes Fragosus

**Ioannes Fragosus**, vulgo *Juan Fragoso* (natus anno circiter 1530; Matriti mortuus anno 1597) fuit medicus scriptorque de medicamentis Hispanicus. Fortasse Toleti, fortasse in Portugallia natus est. Alumnus fuit universitatis Complutensis. Medicus Hispali usque in annum 1570, deinde apud aulam regiam chirurgus meruit reginae Annae et regi Philippo II. 

## Opera 
* 1566 : *Catalogus simplicium medicamentorum, quae in usitatis huius temporis compositionibus praesertim Mesuaei & Nicolai aliorum penuria inuicem supponuntur*. Compluti Textus
* 1570 : *Erotemas chirurgicos*. Matriti
* 1572 : *Discursos de las cosas aromáticas, árboles y frutales, y de otras muchas medicinas simples que se traen de la India Oriental, y siruen al uso de medicina*. Matriti: Francisco Sánchez  
** Israel Spachius, interpr.: *Aromatum, fructuum et simplicium aliquot medicamentorum ex India utraque .. in Europam delatorum ... historia brevis*. Argentinae, 1601  Textus apud *Internet Archive*
* 1575 : *De succedaneis medicamentis liber denuo auctus*. Mantuae Textus apud *Internet Archive*
* 1581 : *Chirurgia universal*. Matriti (novae editiones 1586, 1592, 1596)

## Bibliographia 
* José Luis Fresquet Febrer, *Juan Fragoso y los "Discursos de las cosas aromáticas, árboles y frutales"*. Valentia: CSIC - Universitat de València
* F. Sanchez Capelot, "La obra chirurgica de Juan Fragoso" in *Publicaciones del Seminario de Historia de la Medicina. Estudios* vol. 1 (1956/1957) pp. 395-463

## Nexus externi 
* José María López Piñero, "Fragoso, Juan (ca. 1530-1597)" apud *La web da las biografías*
* "Fragoso, Juan (1530-1597)" apud *Biblioteca virtual de la filología española*

Categoria:Nati saeculo 16
Categoria:Mortui 1597
Categoria:Medici Hispaniae
Categoria:Chirurgi
Categoria:Auctores Hispanici
Categoria:Auctores Latini Renascentiae
Categoria:Alumni Universitatis Complutensis
Ioannes Zapata

thumb|Signum manuscriptum Ioannis Zapatae
**Ioanes Zapata** (Hispanice: *Juan de Zapata*, natus anno ignoto Matrito) fuit Communiarius Castellae, qui contra Carolum Imperatorem bellum gesserunt. Fuit magistratus et dux copiarum Matritensium, et scriptor de rebus gestae a Popularibus. Pugnavit apud Villalare, sed non est captus. Anno 1522 indulgentiam regiam obtulit.

*Bellum popularium Castellanorum
*Ioannes Bravus
*Ioannes Padilla
*Franciscus Maldonadus

## Notae
Categoria:Bellum popularium Castellanorum
Categoria:Populares Castellae
Categoria:Scriptores Hispaniae
Categoria:Nati saeculo 15
Categoria:Mortui saeculo 16
Big Bang

thumb|right|Big Bang, anno 2011
**Big Bang** (빅뱅) grex musicus Reipublicae Coreanae est. Congregatus est anno 2006.

## Gregis socii 
* T.O.P
* Taeyang
* G-Dragon
* Daesung
* Seungri

## Discographia 
* *Bigbang Vol.1* (2006)
* *Remember * (2008)
* *Number 1* (2008)
* *Big Bang* (2009)
* *Big Bang 2* (2011)
* *Alive* (2012)
* *Made Series* (2016)
* *Made* (2016)

* K-pop

## Bibliographia 
## Nexus externi 
Categoria:Constituta 2006
Categoria:Greges musici Coreae
Categoria:Greges musicae popularis
Coraeci

**Coraeci** seu **Koriaki** sunt indigena partis septentrionalis Camtschatcae paeninsulae gens. Plurimi in territorio Camtschatico Russiae habitant. Illorum sunt 8743 homines, secundum censum in Russia anno 2002 perfectam. Coraeci religiosi sunt Christiani Orthodoxi vel samanistae. Eorum sermo quotidianus est lingua Coraecica, sed nunc plurimi Russice loquuntur.

## Notae
## Bibliographia
* Вдовин И. С. Очерки этнической истории коряков. Leninopoli, 1963.
* Стебницкий С. Н. Очерки этнографии коряков. Petropoli: Наука, 2000.

## Nexus externi
* Pagina de Coraecis *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Gentes Asiae
Categoria:Gentes Russiae
Categoria:Oriens Extremus Russiae
Categoria:Territorium Camtschaticum
Lingua Coraecica

**Lingua Coraecica,** ipso vulgo чавʼчывэн vel чавʼчываелыел, ad familiam Tschucotico-Camtschaticam linguarum Paleosibericarum pertinens, est lingua Coraecorum.

## Nota
## Nexus externi
* A.N. Žukova, *Lingua Coraecica* 
* Pagina de lingua Coraecica *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Linguae Palaeosibericae
Categoria:Linguae Russiae
Camtschatca (flumen)

**Camtschatca** (Russice Камчатка, tr. *Kamčatka*) est flumen maximum paeninsulae eiusdem nominis in Oriente Extremo Russiae. Ex iugo Mediano (*Sredinnyj*) exoritur, sub *Klyuchi* ("Fontibus") vico et monte Fontinali fluit. 758 chiliometra patet et in sinum Camtschaticum Oceani Pacifici effunditur.

## Nota
## Nexus externi
thumb|upright=0.6|left|Camtschatca flumen in tabula depicta

* Pagina de Camtschatca flumine *Encyclopaediae Russicae Magnae* 

Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Territorium Camtschaticum
Categoria:Systema fluviorum Oceani Pacifici Asiae