open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rodolphus Graziani

**Rodolphus Graziani** (Italiane *Rodolfo Graziani*) (natus Filictini 11 Augusti 1882; mortuus Romae 11 Ianuarii 1955) fuit generalis politicusque Italicus.

Per primum bellum mundanum adhibitus est in regio exercitu Italico. Temporibus inter primum et secundum bellum mundanum se convertit ad Fascismum, deinde vir maximi momenti factus est. Per Imperii Italici bella ducis officium habuit: in Libyae recuperatione (1921–1931), in bello Aethiopico (1935–1936), ac deinde in bellatorum Aethiopicorum sedando (1935–1937). Eius partes in Libya suaeque ferae rationes sibi cognomen Fezzanis Carnifex meruerunt. Cum secundum bellum mundanum motum esset, Graziani superior imperator praefectusque Libyae Italicae factus est, succedendo Italo Balbo. In Africa Septentrionali, praefuit exercitui Italico per agressionem ad Aegyptum ac per Pyxidem Nauticam operationem, qui advenit ad calamitatem militarem: milites Italici, qui Britannicis superiores erant, quater sed inferiores in exercitatione bellica inopesque belli apparatus, vehiculi et unitatis, passi sunt eorum historiae maximum detrimentum. Graziani suam culpam excusavit, describendo conflictum inter Italicos et Britannicos ut siphonapterae bellum contra elephantum, at Benitus Mussolini detrimenti totam culpam ei attribuendo, eum exauctoravit.

Post aliquanto otii periodum, Graziani accepit officium  in re publica sociali Italica a Mussolini, obtinuitque hoc officium usque ad ruinam finalem anno 1945. Post bellum, de causa utendi gasum sinapem diruendique crucis Rubrae valetudinaria per bellum Aethiopicum, Graziani, ex Aethiopiae gubernationis petitione, insitus est in Nationum Unitarum indice sceleris bellici, at numquam inquisitus erat. Aethiopiae petitio ad Rodolphi Graziani reddendum negata est ab Italia anno 1949; sed ab adiuvando hostem inquisitus et condemnatus est ad 19 anni carceris, at degit quattuor mensem in carcere postea liberatus est. Deinde se ad motum socialem Italicum inhaesit et factus est eius honorarius praesidens. Anno 1955 mortuus est.

## Nexus externi 
Categoria:Milites Italiae
Categoria:Politici Italiae
Romanticorum domus

thumb|Scaena in tabulato secundo
**Romanticorum domus** (Theodisce *Romantikerhaus*) est museum litterarum Ienae in Germania (in via Unterm Markt nr 12a). Habitatio Fichtii fuit, qui anno 1794 Ienam consecutus est. Nostris autem temporibus, visus in tempus Romanticismi ineuntis permittit. Casa anno 1669 ad marginem urbis erecta semper intra moenia iacuit. Olim tabulis commemorativis permultis ornata erat, quae testimonium de incolis notis perhiberent.

## Collectiones 
Omnia quae initium Romanticismi peperunt atque formaverunt in museo eo tractantur et biographiae poetarum novorum, historicorum litterarum, philosophorum, hominum de rerum natura indagantium visitatoribus lucide ante oculos ponuntur. Annis inter 1785 et 1803 urbs Iena totius Germaniae maxime agilis atque moderna fuisse dicitur. Huc venerunt philosophi Ernestus Reinhold, Ioannes Fichtius, Fridericus Schelling, theologi Ioannes Iacobus Griesbach, et Henricus Eberhardus Gottlob Paulus, poeta (et professor!) Fridericus Schillerus et rerum naturalium docti Iustus Christianus Loder, Ioannes Georgius Lenz, Christophorus Gulielmus Hufeland, Iohannes Christianus Stark senior et Augustus Ioannes Georgius Carolus Batsch, cum oppidum ipsum magnum non esset. Professoribus egregiis vocatis numerus studiosorum usque annos 1790 duplicatus est.

Ecce notiones et quaestiones quae proiciuntur atque partim solvuntur tribus in tabulatis: 
# De radiis spiritalibus atque scientificis Iena in orbem terrarum diffusis investigatio. 
# Epochus Romanticismi incohantis: circuli virorum in scaenis variis reproducuntur, quae generatim diversis spectaculis patent. 
# Nexus reciproci: Res inferioribus in conclavibus visae in tabulato supremo colliguntur atque resolvantur. Laboratorium physici Ioannis Gulielmi Richter refectum momentum grave scientiarum naturalium apud Romanticismi fautores demonstrat. Summatim de nova societate construenda agitur in fundamentis litterarum philosophiae naturae fulta; tunc progressus scientiarum felix multis firme creditus est. Hic Novalis quoque partes graves egit, unde cum ideis suis curatius exponitur. In ultimo tabulato etiam expositionibus parvis non perennibus spatium magnanime atque libenter datur. 

## Nexus externi  
*Situs proprius
*De his quaestionibus apud JenaKultur
## Notae
Categoria:Iena 
Categoria:Musea Germanica
Categoria:Romanticismus
Universitas Foederalis Maragnanensis

**Universitas Foederalis Maragnananensis** (Lusitanice *Universidade Federal do Maranhão*) est universitas publica Sancti Ludovici in urbe Brasiliensi in Maragnano provincia sita.

## Nexus externi 
* Universitatis pagina interretialis

Categoria:Constituta 1966
Categoria:Universitas Foederalis Maragnanensis
Signum interrogationis

thumb|Signum interrogationis
**Signum interrogationis** (Unicodex: U+003F) est signum interpunctionis, quod quaestionem indicat. Ita de consuetudine signum terminus sententiae interrogationis constituit, ut:
* Quid laeti estis?
* Scis tu redisses domum sororem tuam?
* Nonne heri ab urbem redivit?
In lingua Hispanica sententiae interrogationis signum **¿** (Unicodex: U+00BF) praestat. Scripura Arabica littera ؟ (Unicodex: U+061F) adhibet.

## Historia 
thumb|center|upright=2|Putatur formationem pristinam signi interrogationis de litteris Q et O verbi "quaestio" emanavisse.
Putatur formationem pristinam signi interrogationis de litteris Q et O verbi "quaestio" emanavisse.

Categoria:Interpunctio
Incubatrix Vicimediorum

[thumb|Incubatricis [signum.]]
**Incubatrix** **Vicimediorum** (Anglice *Wikimedia Incubator*) est situs Vicimediorum, ubi Vicipaediae novae (necnon alia incepta Vicimediorum, praeter Vicifontes et Viciversitates) creari et evolvi possunt, donec a collegio linguarum probata sunt, ut novae Vicipaediae creentur. Plus quam ducentae Vicipaediae anno 2021 in incubatrice numerabantur.

## Notae
## Nexus externi
* Incubatricis pagina prima.
* Index Vicipaediarum in Incubatrice.

Categoria:Vicimedia
Amana Hatpa III

thumb|Pharao Amana Hatpa III
**Amana Hatpa III** (lingua Aegyptica antiqua, 1388–1351 a. C. n.) vel **Amenophis III** (Graece), tardius, **Amenhotep III** fuit pharao nonus Aegypti antiquae dynastiae XVIII Aegypti antiquae. Regnavit inter annos 1386 (seu 1388) et 1349 (seu 1351) a. C. n. Fuit pater Akhenateni.

Regnum suum cum culmine Aegypti antiquae nexum est. Plura monumentarum hodie nota tempore ineunte Amanae Hatpae III erecta sunt.

*Amana hatpa* "divinitas Amoni satisfacta est" significat.

* Tutanchamunus

## Nexus externi 
* Definitio pharaonis Amanae Hatpae III 
* De definitione nominis Amāna-Ḥātpa
* ''britannica.com de Amenophe tertio 

Categoria:Pharaones domus duodevicensimae Aegypti
Schilca (urbs)

**Schilca** (Russice Шилка, tr. *Šilka*) est urbs in territorio Transbaicalico Foederationis Russicae, ad ripam fluvii eiusdem nominis sita. Circa 12 milia incolarum habet (anno 2021).

## Historia
Ab anno 1765 ut colonia Cosacorum Transbaicalensium nota est. Anno 1897, cum stanitsa Mitrophania (*Mitrofanovsakaia*) ab eluvione Schilcae fluminis destructa est, incolae eius Schilcam venerunt. Anno 1913 ferriviae Transsibiricae iter per Schilcam ad Euangelistriam fungebatur. Urbs ab anno 1951.

[thumb|left|Monumentum militum [bellum mundanum secundum|Belli orbis terrarum alterius Schilcae]]
## Notae 
## Nexus externi
* De Schilca urbe in *Encyclopaedia Transbaicaliae* 

Categoria:Condita 1765
Categoria:Urbes territorii Transbaicalici
Zeia (urbs)

**Zeia** (Russice *Зея*) est urbs in regionis Amurensi Russiae sita. Incolas 22&thinsp;714 habet anno 2018. In ripa dextra Zeiae fluminis prope hydroelectrificinam Zeiensem et receptaculum aquae Zeiense sita est.  

[thumb|left|Hydroelectrificinae Zeiensis [moles (agger)|moles ]]
## Historia 
Anno 1879 condita est ab operariis Societatis auri producendi Amuris Superioris  Nomen *Arca Zeiensis* (*Зейский склад*) tunc erat. Ab anno 1906 urbs; nomen ab anno 1906 ad 1913 *Portus Zeiensis* erat. Hydroelectrificina Zeiensis ab anno 1965 ad 1980 aedificabatur.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Urbes regionis Amurensis
Categoria:Condita 1879
Receptaculum aquae Zeiense

thumb|Receptaculum aquae Zeiense anno 2021
**Receptaculum aquae Zeiense** (Russice *Зейское водохранилище*) est receptaculum aquae in regione Amurensi Russiae in flumine Zeia constructum. Moles ergasterii hydroelectrici prope Zeiam urbem annis ab 1965 ad 1980 construebatur; receptaculum usque ad annum 1980 aqua implebatur. Loco *Portarum Zeiensium*, ubi Zeia inter iuga Tukiringra et Soktachan transierat, receptaculum constructum est. 

Area receptaculi 2420 chm² est, volumen receptaculi pleni 68,4 chm³ est, altitudo maxima 30 m. 

## Notae
## Nexus externi
Zeiense
Categoria:Regio Amurensis
Categoria:Constituta 1980
Categoria:Systema Amuris fluminis
Receptaculum aquae Buchtarmense

thumb|Receptaculum aquae Buchtarmense
**Receptaculum aquae Buchtarmense** (Casachice *Бұқтырма бөгені/Buqtırma bögeni*) est receptaculum aquae in Kazachstania in flumine Irtis constructum. Annis ab 1960 ad 1966 aqua implebatur.  Lacum Zaissan priscum inclusit. 

Area receptaculi 5490 chm² est, volumen receptaculi pleni 49,6 chm³ est, altitudo media 9,6 m. 

Buchtarma flumen in receptaculum se effundit, quae et nomen ei dedit.

## Notae
## Nexus externi
Buchtarmense
Categoria:Opera terrestria Kazachstaniae
Categoria:Constituta 1980
Categoria:Systema Irtis fluminis
Tschita (flumen)

**Tschita** (Russice Чита, tr. *Čita*, hodie saepius *Читинка, Čitinka*) est flumen in territorio Transbaicalico Russiae. In *Čingikan*, ubi iuga Pomorum et Czerskii coniunguntur, incipit, circiter 210 chiliometra patet et in Ingodam flumen in Tschita urbe effunditur. 

## Notae 
## Nexus externi 
* De Tschita flumine  in  *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Territorium Transbaicalicum
Categoria:Systema Amuris fluminis
Nertscha

**Nertscha** (Russice Нерча, *Nerča*) est flumen in territorio Transbaicalico Russiae. In iugo Pomorum fluminibus Nertscha Boreali et Nertscha Australi confluentibus incipit. Circa 580 km longum est. Nertschia urbs ad Nertscham sita est. In Schilcam fluvium prope Nertschiam per ramos effunditur.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Systema Amuris fluminis
Categoria:Territorium Transbaicalicum
Buttstädt

**Buttstädt** oppidum quoddam pulcrum est in Circulo Sömmerda in Thuringia in Germania situm. Insuper vicos varios finitimos nomine suo repraesentat. Pridie Kalendas Ianuarias 2020 habitaverunt in ipso oppido homines 439. Jens Krumsdorf homo politicus liberalis factionis sectator burgimagister est; area in altitudine 201 metrorum iacet. Ibi olim laboravit praedicator atque rerum naturalium doctus Ioannes Samuel Schröter.
## Historia
Mentio oppidi quod in margine pelvis Thuringiensis invenitur iam saeculo IX in sic dicto Breviario Lulli: nimirum quoniam via commercialis cui nomen Via Regia cum ramo inter Lipsiam et Erfordiam haud longe distabat. Saeculis multis ita nexus nec culturales nec negotiosi umquam deerant. Saeculo XIII regio in manus lantgraviorum Thuringiensium commendata erat antequam Wettinenses Saxonici saeculo insecuto novos tribus conderent. Ambo urbem Buttstädt genuerunt, cuius incolae anno 1392 privilegia urbana eadem ac Weißensee receperunt. Ex anno 1408 in situ tribunalicia potestas et inferior et superior agi potuit. Anno 1485 Ernestidae casae Wettinensis potestatem nacti sunt et annis inter 1603 et 1920 homines a territorio Saxonico-Vimariensi administrabatur. Postea oppidum Thuringiae datum est.

Negotiatores pecorum Buttstädt iam saeculo XV quaestum suum exercuerant quae undique (vel ex Polonia) importabantur. Quos multi alii lucri cupidi secuti sunt. Saeculo XVII nundinae equorum vendendorum venerunt quo facto gravitudo oppidi valde aucta est. Quae traditio ne hodie quidem interruptionem passus est. Sanctus Michael patronus in silano anni 1597 positus de his felicibus foris testimonium perhibet. 
## Res aspectabiliores
Moenium pars et nostris diebus spectatur. Aedificiorum bellorum multitudo statum prosperum burgensem saeculo XVI florentem narrat: inde habemus amplam Ecclesiam Sancti Michaelis, buleuterium et scholam Latinam. Fanum municipale anno 1728 secundum genus Barocum mutatum est picturas artificis Florentini Minetti sartas atque tectas servans. Curiae anno 1684 reconstructae fastigium affabre ornatum est. Praeter aedes mediaevales plures sepulcretum Italicum maximi momenti in meridie oppidi visitandum patet quales res trans Alpes vix reppereris nisi fortasse Iuvavi, Salinis Saxonicis et Islebiae. Cippos saeculorum multorum ibi positos et venuste confectos admiraberis. Quod coemeterium in expositione horticulturali Germanica anno 2021 Erfordiae celebrata locus exterior visitandus declaratum est.
## Excursiones
Buttstädt multa bella finitimis in circumiectis habet: e.g. Eckartsberga in vico in Saxonia et Anhaltio sito Burgum Eckartsburg videbis. Ibi de proelio maximo anno 1806 contra Napoleonem tyrannum Francicum Ienae et Auerstedt commisso instructio in imaginibus et latrunculis plumbo albo factis fit. In eiusdem burgi turri museum historiae regionalis inest cum birota antiquissima. In proximo molendinum vento pulsum stat.

## Nexus externi
*situs proprius
*sepulcretum vetus
Occa (Angarae confluvius)

**Occa** (Russice *Ока*), vel **Occa Saianensis** est flumen in Buriatia et in regione Ircutensi Russiae. E lacu Occensi prope iugum *Munku-Sardyk* montium Saianorum incipit et per angustias *Orcho Bom*, cataractas faciens, in planitiem exit. 630 chm patet et in Angaram (in receptaculum aquae Bratticum) influit.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Buriatia
Categoria:Regio Ircutensis
Categoria:Systema Ieniseae fluminis
Ilimus

(Russice *Илим*) est flumen in regione Ircutensi Russiae. In planitie elata Leno-Angarensi incipit. Fere 589 chm fluit et in receptaculum aquae Ust-Ilimense, quod Angara aquis suis implet, influit. Receptaculo nondum constructo cataractae in 8 chm ab ostio Ilimum obstruxerunt. Urbs Ilimensis (*Ilimsk*) vetus aquis receptaculi inundatus est. 

A saeculo XVII tractus navium ab Ilimo ad Lenae confluvios (Cutam vel Mucam) ducebat.

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Regio Ircutensis
Categoria:Systema Ieniseae fluminis
Carolus Maximowicz

**Carolus Ioannis filius Maximowicz** (Russice *Карл Иванович Максимович*), die 11 Novembris anno 1827 Tulae natus et 4 Februarii 1891 Petropoli mortuus, fuit botanista Russicus.

## Vita et opera
In *Annenschule* Petropoli et postea in Universitate Dorpatensi apud Alexandrum de Bunge educatus, horto botanico Tartuensi et ab anno 1852 horto botanico Petrpolitano operam dabat. ab anno 1854 ad 1857 et a 1859 ad 1864 Amuris regionem, Orientem Extremum Russiae et Iaponiam investigabat. Ab anno 1869 horti botanici Petropolitani botanicus primus, ab anno 1870 Musei botanici director, ab anno 1871 Academiae scientiarum socius. Permultae species a Maximowicz descriptae sunt vel nomine eius appellatae.

## Opera Latina nonnulla
* Primitiae florae amurensis, 1859
* Rhamneae orientali-asiaticae, 1866
* Rhododendreae Asiae Orientalis, 1870
* Diagnosis plantarum novarum asiaticum (fasc. I—VIII, 1876—1893)
* Flora tangutica, sive enumeratio plantarum regionis Tangut (Amdo) provinciae Kansu, nec non Tibetiae praesertim orientaliborealis adque Tsaidon: ex collectionibus N.M. Przewalski atque G.N. Potanin, (Fasc. I. Thalamiflorae et Disciflorae, 1889)
* Enumeratio plantarum hucusque in Mongolia: nec non adjacente parte Turkestaniae Sinensis lectarum, 1889

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Botanistae Russiae
Categoria:Alumni Universitatis Tartuensis
Categoria:Socii Academiae Scientiarum Russicae
!
Claudius Cahun

thumb|Emblema Claudii Cahun.
**Claudius**, vulgo *Claude*, **Cahun** (natus Lucia Renata Mathilda, vulgo *Lucy Renee Mathilde*, Schwob die 25 Octobris 1894; mortuus die 8 Decembris 1954) fuit photographa, sculptor et scriptor Francia more surrealismo.

Sexualitate genus non binarium et lesbiana fuit, et opus Havelock Ellis interpretavit.

## Nexus externi
*De Claudio Chahun
*Situs Claudii Chahun

Categoria:Incolae Franciae
Categoria:Sculptores Franciae
Categoria:Nati 1894
Categoria:Mortui 1954
Casa hortensia Schilleriana

]]
**Casa hortensia Schilleriana** (Theodisce: *Schillers Gartenhaus*) invenitur media in urbe Iena in Germania (in via Schillergäßchen nr 2). Agitur de signum grave Schilleri in urbe, ubi olim professoris historiae munere fungebatur.
## Historia
Schillerus domunculam anno 1797 emit, quae medio in saeculo XVII constructa erat. Esset ei habitatio altera atque casella hortensia. Aeris salubrioris caussa aestate annorum inter 1797 et 1799 una cum uxore et duabus filiolis in ista domuscula mansit. Septem annis ante ductitaverat Carlottam cum nuptiarum caeremoniis in oratorio Ienae-Weningenjena sito quod fanum nunc *Schillerkirche* nuncupatur. Area comparata mutationes cito factae sunt et anno 1798 domus novum in modum constructa est ita ut odores vicinitatis nasum Schilleri offendere non possent: quae res vel Goethiumad risum movit. Namque papilio novus pinnis in soli fundamento insitis similis erat. In turricula balneum erat et scalae exteriores aditum rectum ad laboratorium Schilleri permiserunt. Hic carmina epicolyrica plura, tragoedia *Wallenstein* et actus primus dramatis *Maria Stuart* scripta sunt. 

Postquam Schillerus cum familiaribus Vimariam commigravit area locata est. Aetate ultima anni 1801 qua Schillerus ibi mansit versus dramatis *Die Jungfrau von Orleans* exarati sunt. Anno insequenti res venum datae sunt.

## Possessores novi 
Anno 1811 ducatus Vimariensis rem emit ad observatorium instituendum ut dux Carolus Augustus (Saxonia-Vimarii-Eisenach) iusserat. Annis inter 1878 et 1886 Ernestus Abbe physicus illustris domum incoluit, quando partes duorum tabulatorum additae sunt. Abbe observatorio praefuit et anno 1881 in situ conventum cum Othone Schott chemico habuit unde cooperationes fecundissimae natae sunt. Nostris temporibus grapheum quoddam inest operis fundati de pace internationali concilianda atque hominum iuribus servandis *Ulrich Zwiener-Stiftung für internationale Verständigung und Menschenrechte*. Pinnae saeculo XIX remotae interdum reconstructae sunt. Usus musei ex anno 1924 fit: expositio decennium frugiferum, quod Schillerus Ienae degebat, illuminat. Iam Goethius eum locum memoria Schilleriana dignissimum censuerat.

## Nexus externi
* De domo in paginis universitariis  
*Mystagogia interretialis
Persona non grata

**Persona non grata** in diplomatia est legatus alicuius civitatis peregre habitans, qui ab hospite est denuntiatus, ut immunitas usitata quin in carcerem veniret dissolveretur. Secundum caput nonum Pactionis Vindobonensis de legationibus anno 1961 ictae, licet semper omnibus civitatibus sine ulla ratione legatum quemlibet alterius civitatis personam non gratam habere, qui ut mos est saepe domum revocabitur.

*Damnatio memoriae
*Exilium
*Exsul
*Ostracismus

## Notae
## Nexus externi
* eDiplomat.com: Glossary of Diplomatic Terms.

Categoria:Diplomatia
Categoria:Ius internationale
Categoria:Verba Latina
Bodaibo

**Bodaibo** (Russice Бодайбо) est urbs in regione Ircutensi Russiae sita. In ripa Witimi fluvii dextra in ostio Bodaibo fluminis patet. Incolas 11&thinsp;982 habuit anno 2020. 

thumb|left|Societatis *Lenzoloto* ("Aurum Lenense") administratio
## Historia
Nomen urbis in lingua Evenkensi *hic locus* significare dicitur. Anno 1862 Michael Sibirjakov mercator Ircutensis aurum in Bodaibo flumine invenit. Anno 1863 *residentia Bodaibensis* usui operariis aurum elaborantibus condita est. Haec fodinae saepe *Lenenses* (*Lenskie priiski*) nominantur (nam Witimus Lenae confluvius est). Anno 1903 Nicolaus II in numerum urbium Bodaibo inclusit. Anno 1912 operarii fodinarum auri, operistitium longum tenentes, a militibus ferociter oppressi sunt, multique perierunt. Usque adhuc auri producendi gratia urbs floret.

## Notae 
## Nexus externi 
* Bodaibo in *Vicicommuniis*
* Situs proprius 

Categoria:Urbes regionis Ircutensis
Categoria:Condita 1863
Lena (discretiva)

* **Lena**, perductrix, quae scortorum prostitutuone quaestum facit, v. Leno
* **Lena**, flumen Russiae
* **Lena** (Theodisce *Lenne*), Germanicus amnis influens in Ruram
Maia (flumen)

**Maia** (Russice *Мая* et Iacutice *Маайа*), flumen est in territorio Fortuniano (874 chm a fonte) et in re publica Iacutia Foederationis Russicae. In planitie montana Maiensi et Iudomensi fluminibus Maia dextra et Maia sinistra confluentibus oritur, 1053 chiliometra patet et in Aldanum fluvium se effundit.

Per Aldanum, Maiam et Iudomam Maiae accolam iter a Lena ad Oceanum Pacificum fuit: nam ab initiis Iudomae tractus navium ad Uracum fluvium, in mare Ochotense se effundentem, ducebat.

## Nota 
## Nexus externi
Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Territorium Fortunianum
Categoria:Iacutia
Categoria:Systema Lenae fluminis
Dies mundialis patrimonii audiovisualis

**Dies mundialis patrimonii audiovisualis** est dies internationalis ad patrimonium audiovisuale celebrandum, sicut archiva musicae et cinematographiae protegenda, celebrata die 27 Octobris cuique anno, secundum decretum ab UNESCO anno 2005 editum. Dies et Consilio Internationali de Archivo et Foedratione Internationali de Pelliculae Archivo celabratur.

## Notae 
## Nexus externi 
*Pagina diei propria.
*Situs publicus a Nationibus Unitae

Categoria:Ritus Octobris
Categoria:Media vulgatoria
Categoria:UNESCO
Iudoma

**Iudoma** (Russice et Iacutice *Юдома*) est flumen in territorio Fortuniano et in Iacutia re publica Foederationis Russicae. In *Suntar Chaiata* iugo fluminibus Nitkan et Aulija confluentibus oritur; 765 chiliometra patens, in Maiam fluvium effunditur. A *Iugorionok* vico usque ad ostium per confinium Iacutiae et territorii Fortuniani fluit.

Per Aldanum (in quem Maia influit), Maiam et Iudoma iter a Lena ad Oceanum Pacificum fuit: nam ab initiis Iudomae tractus navium ad Uracum fluvium, qui in mare Ochotense effunditur, ducebat.

## Nota 
## Nexus externi
* Iudomae superioris photographemata
* Iudoma  in *registro aquarum nationali* 
* De Iudoma in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Flumina Russiae Asiaticae
Categoria:Iacutia
Categoria:Systema Lenae fluminis
Categoria:Territorium Fortunianum
Suntar Chaiata

thumb|Montium Suntar Chaiata aerophothographema
**Suntar Chaiata** (Russice *Сунтар-Хаята*, Iacutice *Сунтаар Хайата*, i.e. **Montes Suntaris**) sunt montes in Iacutia et in territorio Fortuniano Russiae. Planities montana Iano-Oimiakonica ab oriente, planities montana Kolymensis ab oriente et septentrio-oriente et iugum Iudomense (ubi Iudoma fluvius incipit) a meridie ad Suntar Chaiata adiacent. *Mus Chaia* mοns iugi altissimus (2959 m) est. Beryllium mons secunda ab altissima iugi et altissima territorii Fortuniani est (2933 m). 

thumb|In montibus Suntar Chaiata (districtus Tomponensis Iacutiae)
Granitis et saxis effusivis montium plures compositi sunt. Taiga laricina rara et tundra montana glaciraiaque permulta montes operiunt. Sunt in Suntar Haiata glaciaria genere *taryn*: cum aqua fluviorum vel tellurica et desuper glacie superna et subter congelatione aeterna simul crescentibus premitur, in superficiem enititur et super glacie prima diffundens iterum congelatur et glaciarium secundarium format, quod *taryn* Iacutice nominatur.

Suntar Chaiata est divortium aquarum trinum vel quaternum; nam accolae Aldani ibi oriuntur, et Kolymae fontes in his montibus sunt, et Indigircae, et in mare Ochotense aliquot flumina vertunt, sicut Ochota.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes Russiae
Categoria:Iacutia
Categoria:Territorium Fortunianum
Dzhugdzhur

thumb|Iugi Dzhugdzhur locus in tabula
**Dzhugdzhur** sunt montes in Oriente extremo Russiae. In territorio Fortuniano siti sunt. In meridie cum iugo Palmario, in septemtrione cum cum planitie montana Kolymensi coniunguntur,

[thumb|Saxa et nemora *[Pinus pumilae* in montibus Dzhugdzhur]]
Secundum litus maris Ochotensis iugum Dzhugdzhur extensum est, et divortium aquarum maris Ochotensis Oceani Pacifici et Oceani Glacialis (systema fluviorum Aldani et Lenae) est.

## De nomine
Nomen est originis Evenkensis (*montes lapidei nudi*) et Evenki hoc nomine omnes montes a iugo Pomorum per iugum Palmarium ad Dzhugdzhur hodiernum appellabant.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Montes Russiae
Categoria:Territorium Fortunianum
Lacus Seliger

thumb|Occasus solis super *Ostaschkov* urbem
**Seliger** (Russice *Селигер*) est lacus in regione Tueriensi Russiae. Area lacus 260 chm2 est. Flumina 110 in Seligerem effluunt et sola Seližarovka in lacu initium capit, quae 36 chm fluit et in Volgam  flumen effunditur. Aqua puriore lacus notus est.

Re vera non lacus unicus Seliger est, sed systema tractuum multorum, qui Russice *plessae* nuncupantur. 24 plessae Seligeris sunt, quarum 8 magni. Insulae inter plessas iacent plus quam 160, quarum maximae *Chačin*, *Gorodomlia* etc. In insulis Seligeris etiam alii lacus siti sunt (in Chačin duodecim). In Stolobensi insula Monasterium Nili Stolobensis famosum aedificatum est. Ostaschkov urbs in litore Seligeris meridionali sita est.

thumb|Insulae Cornicinae (*Voronij*) despectus
## Notae
## Nexus externi
Categoria:Lacus Russiae Europaeae
Categoria:Regio Tueriensis
Categoria:Systema Rha fluminis
Iugum Palmarium

thumb|Iugi Palmarii locus in tabula
**Iugum Palmarium** vel **iugum Stanovoi** (Russice Становой), interdum **Chingan Exterior** est iugum montium in meridiana Orientis extremi Russiae parte. Eius maior pars confinium est Iacutiae et regionis Amurensis; pars reliqua in territorio Fortuniano sita est. In oriente iugum Palmarium cum Dzhugdzhur montibus coniungitur, in occidente planitiei montanae Palmariae adiacet (Olecma flumen inter eos transit). A septentrione planities montana Aldanica ei adiacet. Divortium aquarum Lenae et Amuris est (id est oceanorum Glacialis et Pacifici). Aldanus, Zeia, Utschurus et Timpton flumina in iugo Palmario oriuntur. Altissimus iugi Palmarii mons est *Skalistyi Golets* ('Saxum nudum'), 2412 m altus.
[thumb|Montis Calvae (*Lysaia [sopka*) de silva laricina despectus]]

## De nomine
Usque ad initium saeculi XX, *iugo Palmario* nomine omnes montes a iugo Pomorum per iugum Palmarium hodiernum ad Dzhugdzhur et planitiem montanam Kolymensem coniunguntur; et in lingua Evenkensi nomine *Dzhugdzhur* iuga Pomorum, Palmarium et Dzhugdzhur hodiernum una nuncupabantur; in carminibus Evenkensibus hi montes et "Columna vertebralis telluris" appellabantur.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Iacutia
Categoria:Montes Russiae
Categoria:Regio Amurensis
Categoria:Territorium Fortunianum
Vinum Rupellanum

thumb|upright=1.75|Despectus in portum Rupellanum anno 1767 ab Iosepho Vernet delineatus. Cupae vinariae prima acie ad marginem dextram videntur
**Vinum Rupellanum**, Francogallice *vin de la Rochelle*, in agris urbi Rupellae circumiacentibus natum et per eandem urbem distributum, medio aevo celebrabatur. Tempore nostro minime provenit, sed proventus eiusdem fere regionis (nisi in spiritum Cognacensem destillantur) **vinum Carantonense** (*Charentais*) appellatur.

A poëta Henrico de Andeliaco saeculo XIII ineunte in proelio vinorum ad mensam regis Francici Philippi II acto vinum Rupellanum potestatem suam his verbis iactitavisse praetenditur:
:*Lors dist li vins de la Rocele:*
:*«Vous, Aussai, et vous, la Mousele,*
:*Se vous paissiez cele gent fiere,*
:*Je repais trestoute Engletiere,*
:*Bretons, Flamens, Normans, Englois,*
:*Et les Escos et les Irois,*
:*Norois et cels de Danemarche:*
:*Jusques la dure bien ma marche.*
:*Je sui des vins li sebelins,*
:*J’en aport toz les esterlins»*
("Deinde dixit vinum Rupellanum: 'Si tu Alsatia tuque Mosella hanc gentem superbam [Germanicam] pascitis, ego vicissim Angliam omnem, Bretones, Flamengos, Normannos, Anglos, Scotos insuper et Hibernos, Norvegos Daniaeque incolas repasco: eo usque mercatus meus extendit. Zibellinus sum vinorum sterlingosque omnes apporto'"). Medio saeculo XIII Gulielmus de Rubruquis, iter suum per Asiam narrans, "vinum rubeum sicut vinum de Rupella" se bibisse ait.

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1223/1224 : 
* saec. XIII exeunte : ''La Desputoison du vin et de l'iaue* (Achille Jubinal, ed., *Nouveau recueil de contes, dits, fabliaux, et autres pièces inédites des XIIIe, XIVe et XVe siècles* vol. 1 [Lutetiae, 1839] pp. 293-311
* 1537 : 
* 1600 : Olivier de Serres, *Le Theatre d'agriculture et mesnage de champs* (Lutetiae) p. 145 (*vins-clerets de la Rochelle*)

; Recentiora
* "Rochelle" in 
* Frédéric Zabalza, "Vendanges : Quand La Rochelle abreuvait l’Europe" in *Sud Ouest'' (7 Octobris 2010)

## Nexus externi 
* Véronique Raisin, "Le vignoble médiéval de La Rochelle" (7 Novembris 2011)

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Rupella
Categoria:Vina mediaevalia
Categoria:Gastronomia Carantonensis
Iustus Christianus Loder

**Iustus Christianus** vulgo *Justus Christian* **Loder** (natus die 12 Martii 1753 Rigae mortuus die 16 Aprilis 1832 Moscuae) medicus Lettonicus-Germanicus fuit.

## Vita
Loder anno 1778 professor morbis medendis Ienae creatus est ubi in  multis utilibus instituendis operam dabat: sub eius aegide novum theatrum anatomicum, domus partuum et collectio historiae naturalis constituta sunt. Cum insuper nosocomium chirurgicum Christophoro Gulielmo Hufeland iuvante conditum esset eius rector nominatus est. Anno 1799 archiatrus ducalis factus est. Anno 1803 autem Salinas Saxonicas iit ad valetudinarium chirurgicum erigendum. Loder, postquam Alma Mater Halensis clausa est, in patriam reversus privatim homines curabat. Petropoli usque annum 1810 mansit ubi consiliarius publicus Russicus atque denuo archiatrus fuit. Tamen, cum dimissionem accepisset, a rege Borussico nobilitate laureatus est. Moscuam petivit ubi anno 1812 saniaria construenda iussit. Anno 1814 director supremus saniarii magni, quod dicitur, nominatus est quo munere usque annum 1818 functus est. 

Denique Alexander I (imperator Russiae) collectiones eius omnes emit et Universitati Moscoviensi magnanimiter tradidit. Anno 1819 secundum ichnographias domini Loder Moscuae theatrum anatomicum modernissimum creari potuit, ubi Loder ipse praelectiones habuit.

Ienae eius memoria colitur in Romanticorum domo.
## Opera selecta
*Anatomische Tafeln - Vimariae 1797–1803
*Osteologie und Syndesmologie - Ienae 1788
*Grundriß der Anatomie - Ienae 1806 (prima pars)
*Elementa anatomiae humani corporis - Moscuae 1823 (prima pars) 
*Anfangsgründe der medicinischen Anthropologie und Staatsarzneikunde - Vimariae 1793
*Medicinisch-chirurgische Beobachtungen - Vimariae 1794
*Anfangsgründe der Chirurgie - Ienae 1800
* (ut editor) Journal für Chirurgie, Geburtshülfe und gerichtliche Medicin - Ienae 1791–1806 (quattuor in voluminibus)
*Index praeparatorum aliarumque rerum ad anatomen spectantium (in "Museum caesareae universitatis Mosquensis") - Moscuae 1813

## Nexus externi
*Pretiosa apud DDB

Categoria:Chirurgi Germaniae
Categoria:Professores Universitatis Hallensis
Categoria:Professores Universitatis Moscuensis
Categoria:Chirurgi Russiae
Henricus Eberhardus Gottlob Paulus

**Henricus Eberhardus Gottlob** vulgo *Heinrich Eberhard Gottlob* **Paulus** (natus die 1 Septembris 1761 Leomontii, mortuus die 10 Augusti 1851 Heidelbergae) Germanicus philologus atque theologus protestanticus fuit.
## Vita
In itinere scientifico quod trans Germanicam, Bataviam, Angliam et Franciam fecit in linguis orientalibus ediscendis operam navabat. Anno 1789 Paulus professor ordinarius in philologicis Ienae creatus est. Quattuor annis post professor in theologicis nominatus est. Anno 1803 eo munere Herbipoli fungi maluit. Anno 1807 consiliarius scholasticus Bambergae fuit anno 1810 Ansbach venit. Anno insequenti Heidelbergae professor factus est ubi anno 1844 otium cum dignitate cepit.

## Gravitudo
Theologiam modernam et intellectus claros fovens res omnes (etiam religiosas!) modum in iuridicum tractare solebat. Inter scripta eius maioris momenta sint haec: »Neues Repertorium für biblische und morgenländische Literatur« (Ienae 1790–91); »Clavis über die Psalmen« (editio altera, Heidelbergae 1815); »Philologisch-kritischer und historischer Kommentar über das Neue Testament« (editio altera, Lipsiae 1804–08);. »Sophronizon, oder unparteiische, freimütige Beiträge zur neuern Geschichte, Gesetzgebung und Statistik der Staaten und Kirchen« (Heidelbergae 1819–31); »Der Denkgläubige, theologische Jahresschrift« (Heidelbergae 1825–29); »Das Leben Jesu« (Heidelbergae 1828); »Exegetisches Handbuch über die drei ersten Evangelien« (Heidelbergae 1830–33; nova editio 1841–42); »Neuer Sophronizon« (Darmstadii 1841–42); »Die endlich offenbar gewordene positive Philosophie der Offenbarung« (Darmstadii 1843). 
## Familia
Uxor eius Carolina Paulus (1767-1844) scriptrix et interpres fuit et sub pseudonymo *Eleutheriae Holberg* mythistorias plures scripsit, e.g. »Wilhelm Dümond« (Lubecae 1808), »Adolf und Virginie« (Norimbergae 1811); insuper historias »Erzählungen« (Heidelbergae 1823). Filia Sophia (1791-1847) brevissimum tempus uxor Augusti Gulielmi de Schlegel fuit.

## Nexus externi
*Pretiosa apud DDB
Receptaculum aquae Tzimlianicum

thumb|Hydroelectrificina Tzimlianica
**Receptaculum aquae Tzimlianicum** (Russice *Цимлянское водохранилище*) est receptaculum aquae in regionibus Volgogradensi et Rostoviensi Russiae in flumine Tanaite constructum. Moles ergasterii hydroelectrici in Tzimliansk urbe anno 1952 constructa est; receptaculum usque ad annum 1953 aqua implebatur. Canalis Volgo-Tanaiticus in receptaculum influit.

Area receptaculi circa 2702 chm² est, volumen receptaculi pleni 23,8 chm³ est, altitudo media 88,8 m, maxima autem 30 m. 

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Receptacula aquarum Russiae
Categoria:Regio Volgogradensis
Categoria:Regio Rostoviensis
Categoria:Confecta 1953
Categoria:Systema Tanaitis fluminis
Canalis Volgo-Tanaiticus

[thumb|Prima canalis [cataracta.]]
**Canalis Volgo-Tanaiticus** (Russice *Волго-Донской канал*) est canalis inter Rha flumen et Tanaim, qui systema maris Caspii ad systema oceanicum coniungit. Annis ab 1948 ad 1952 aedificabatur. 

## Locus et constructio
E Volga flumine in Volgogrado urbe, ubi receptaculum aquae Volgogradense formatum est, incipit et in receptaculum aquae Tzimlianicum Tanaitis in *Kalatsch ad Tanaim* urbe effluit. Antliis aqua Volgana elevatur, ut partem mediam canalis transiret et ad Tanaim adveniret. 101 chiliometra longitudinis et non minus quam tria cum dimidia parte metra altitudinis habet. Tredecim cataractae canalis sunt. Per receptacula aquae tria transit.

## Historia
Annis a 1698 ad 1702, canalis primus a Kamyschinkia Volgae accola ad Ilovlam Tanaitis accolam iussu Petri Magni construi incipit, sed relictus est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Canales Russiae
Categoria:Confecta 1952
Categoria:Regio Volgogradensis
Categoria:Systema Rha fluminis
Categoria:Systema Tanaitis fluminis
Vinum Francicum

[thumb|[Vinum Montis Martyris|Vinetum Montis Martyris in suburbiis Lutetiae]]

**Vinum Francicum** vel **Parisinum**, A saeculo XIII celebrabatur, sed nostro tempore inter vina Gallica locum modestissimum habet.

In carmine de proelio vinorum ab Henricus de Andeliaco anno fere 1223 scripto vina Francica loco primo enumerantur, videlicet Orcicasae, Sancti Ionii, Aurelianense, Iargoliense, Mellentense, , Suessonense, Samesii, de Tria Bardoli. Deinde inter se et contra alia omnia pugnant, duce vino Argentoliano:
:*Primes parla vins d’Argentueil*
:*Qui fu clers comme lerme d’ueil,*
:*Et dist qu’il valoit miex d’aus toz.*
:*«Or te tais, filz a putain glouz,»*
:*Ce dist li vins de Pierre frite,*
:*«Tu jeues a la desconfite;*
:*Ices trives seront enfretes,*
:*Je vail moult miex que vous ne fetes,*
:*A tesmoing le vin de Marli,*
:*De Duoeil, de Monmorenci»*
("Primum vinum Argentolianum, tam pellucidum quam lacrima, se plus quam alia omnia valere praetendit. 'Tace, fili lupae,' ait vinum Petraefictae, 'tali ludo domaberis; haec foedera rumpentur; melius quam tu aestimor! Testantur vina Marliaci Diogilique et Montis Morentiaci"). Saeculo XVI ineunte Gulielmus Budaeus vina Francica omnium optima esse praetendit: "Sanorum iudiciorum consensu constat vina Francica, id est Parisina, omnibus numeris bonitatis praecellere, tametsi halitu, ut illa externa, vertiginem non cieant."

## Notae 
## Bibliographia 
; Fontes antiquiores
* 1223/1224 : 
* c. 1300 : 
* 1514 : 
* 1588 : 
* 1948 : Charles Bailly et al., "Les grands dîners à la gloire des vins de France" in *Revue culinaire* (Iulio 1948) pp. 179-182

; Eruditio
* Florian Humbert, "Une formulation de la relation du vin au lieu: les noyaux d'élite de l'INAO" in *Crescentis* vol. 1 (2018)
* Georges Kuhnholtz-Lordat, ''La genèse des appellations d'origine des vins*. Macon: Imprimerie Buguet-Comptour, 1963 
* Marianne Mulon, *La vigne et les vergers: toponymie de la vigne en Île-de-France aujourd’hui''. Société française d'onomastique, 2002

Categoria:Vina Gallica
Categoria:Insula Franciae (regio hodierna)
Categoria:Gastronomia Parisiensis
Hohenleuben

**Hohenleuben** oppidum est in Circulo Greiz in Germania inter valles fluminum Weida, Leuba et Triebes circumdatum. Pridie Kalendas Ianuarias 2021 incolas 1388 habuit. Burgimagistra Stephania Soch est nulli factioni politicae adhaerens. Hodie administratio in manibus magistratuum oppidi Langenwetzendorf congesta est.

## Historia
Oppidum hoc creatum est duobus ex nucleis, ex inferiore quodam apud stagnum et superiore circa Burgum Reichenfels et fanum sito. Mentionem primam iam anno 1267 habemus in documento advocatorum Wydensium quodam. Viri isti anno 1356 castellum Reichenfeld construi iusserunt quod administrationi regionali maximi momenti futurum erat. Ultimus in serie possessorum saepe mutata principes Rusae lineae minoris fuerunt. Privilegia urbis non ante annum 1928 incolis concessa sunt. 

In crypta ecclesiae secundum classicas formas constructae principes lineae Reuß-Köstritz sepulti sunt. Xystus aesculorum amoenus visitatorem ad ruinas burgi ducit. Vestigia burgi ex saeculo XVII caduci viridario magico quodam comprehenduntur cum herbis mirificis etiam in historiunculis atque fabellis regionalibus partes suas agentibus. In aedificio oeconomico autem anno 1825 domino Iulio Schmidt instigante societas antiquitati explorandae *Vogtländischer Altertumsforschender Verein zu Hohenleuben* fundata est. Ita cunae antiquissimi musei burgensis totius Germaniae positae sunt qui etiam nunc bibliothecam miram, collectionem rerum praehistoricarum, naturalis historiae partem, documenta imaginesque ad burgum spectantia, archivum magnum et res ad quaestus varios (e.g. de fumabulis faciendis) habet.

## Circumiecta naturae ambientis et periegetica
E specula in burgi vertice sita plagas et montes ardesiarum praemiras inspicere licet. Omni aetate Hohenleuben ad ruinas festum magnum vulgo indicitur. Semitae multae ad excursiones in finitima territoria faciendas invitant atque alliciunt.

## Nexus externi
*Situs proprius
Canalis inter maria Album et Balticum

thumb|Canalis maris Albi inter lacus *Vadlozero* et *Matkozero*
**Canalis inter maria Album et Balticum productus**, vel saepius simplicius **Canalis maris Albi** est canalis in Carelia, qui sinum Povensensem Onegae lacus et sinum Sorokensem maris Albi coniungit. Per canalem maris Albi, Onegam,  Svir flumen, Ladogam lacum et Nevam flumen naves possunt in mare Balticum ire vel per Volchovam in Ilmenum etc. Anno 1931 inceptus et anno 1933 confectus est. Maxima pars laboris a *Belbaltlag* (scilicet Latine *castris canalis maris Albi*, Gulagiae parte) facta est. 

thumb|Incarcerati in constructione canalis
## Locus et constructio
Povensae e lacu Onega incipit; septem cataractae ad divortium aquarum naves tollunt; per etiam duodecim cataractas ad mare Album naves descendunt. In ostio canalis *Belomorsk* aedificatum est. Multos lacus canalis transit, quorum maximus est Vygosero; ex eo exiens per fluvii Vygi Inferioris alveum priscum canalis productus est.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Canales Russiae
Categoria:Confecta 1933
Categoria:Carelia (res publica)
Categoria:Systema fluviorum Albi maris
Categoria:Systema Nevae fluminis
Categoria:Onega
Carolus Antonius de Meyer

(Russice *Карл Анто́нович фон Ме́йер*, in Germania *Carolus Antonius*, Theodisce *Carl Anton*), Vitebski die 20 Martii anno 1795 natus, Petropoli die 13 Februarii anno 1855 mortuus, fuit botanicus et explorator Russicus Germanicae originis.

## Vita et opera
In universitate Dorpatensi educatus, cum Carolo a Ledebour et Alexandro de Bunge expeditionem per montes Altaicos et Dzungariam fecit. Rector Horti Botanici Petropolitani post annum 1831 meruit. *Panacem ginseng* aliasque plantas multas descripsit.

## Opera Latina
* Enumeratio plantarum novarum a cl. Schrenk lectarum (cum ), 1841–1842
*Florula provinciae Tambow (Petropoli, 1844)
*Florula provinciae Wiatka (Petropoli et Lipsiae, 1848)
* Sertum Petropolitanum (cum ), 1846–1852
* Florula Ochotensis phaenogama (cum Ernesto Rudolpho a Trautvetter), 1847

## Notae
## Nexus externi
* De Meier in *Lexico encyclopaedico Brockhaus et Efron* 

Categoria:Alumni Universitatis Tartuensis
Categoria:Botanistae Russiae
Categoria:Exploratores Russici
Categoria:Exploratores Siberiae
!
Cantus planus

[thumb|Cantus Gregorianus, versibus [psalmus 70|psalmi 70 (69) utens, qui die Dominica ad laudes canitur]]
thumb|Idem a Schola Gregoriana, choro Polonico, cantus
**Cantus planus** est musica vocalis monophonica Christiana in liturgiis Ecclesiae Occidentalis usitata, solum genus musicae in ecclesia adhibitum usque ad saeculum nonum, cum polyphonia introducta est.

Praecipue distinguuntur cantus Ambrosianus et cantus Gregorianus, inter saecula septimum et decimum elaborati. Quamquam ecclesiae occidentalis et orientalis anno 1054 tantum scissae sunt, cantus Byzantinus ecclesiae orientalis plerumque *planus* non appellatur.

## Notae 
## Nexus externi 
* Fontes de cantu plano apud Scholam regiam musicae ecclesiasticae 

Categoria:Musica ecclesiastica
Categoria:Religio Christiana
Categoria:Ecclesia Catholica
Coxaga Minor

**Coxaga Minor** (Russice *Ма́лая Кокша́га, Malaja Kokšaga*; in linguis Mari ambobus *Изи Какшан, Izi Kakšan*) est flumen in re publica Mari El Russiae. Maximum est flumen, cuius fluxus totus in territorio Mari El est.

In elevatione Viatski Uval incipit, circiter 194 chiliometra patet et in Volgam, cuius aqua hic receptaculo aquae Kuibyshevskoë elevatum est, influit. Caesarocoxaga rei publicae caput ad Coxagam Minorem sita est. 

## Notae 
## Nexus externi 
Categoria:Flumina Russiae Europaeae
Categoria:Mari El
Categoria:Systema Rha fluminis
Receptaculum aquae Kuibyshevskoë

[thumb|Receptaculum aquae Kuibyshevskoë vere ineunte prope [Togliatti (urbs)|Stauropolim ad Rha ]]
**Receptaculum aquae Kuibyshevskoë** (Russice *Куйбышевское водохранилище*) est receptaculum aquae in Russia, aquis Volgae fluminis impletum. Area receptaculi (6450 chm2) tertia a maxima in orbe terrarum est. In regione Samarensi, rebus publicis Tschuvaschia, Mari El, Tatarstania et in regione Simbiriensi situm est. 

Nomen receptaculi a nomine Sovietico Samarae (quae inferius, quam receptaculum, ad Volgam stat) derivatum est. Pars receptaculi inferior nonnunquam *mare Zhiguliense* (de montibus Zhigulis, qui in ripa receptaculi siti sunt), nuncupatur. 

Moles ergasterii hydroelectrici in urbe Stauropoli ad Rha anno 1955 constructa est; receptaculum usque ad annum 1957 aqua implebatur. 

Volumen receptaculi pleni 58 chm³ est, altitudo media 8 m, maxima autem 41 m. 

Cama, Casanca, Coxaga Minor, Iunca, Sviaga et Utka flumina in receptaculum effunduntur.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Receptacula aquarum Russiae
Categoria:Regio Samarensis
Categoria:Tschuvaschia
Categoria:Mari El
Categoria:Tataria
Categoria:Regio Simbiriensis
Categoria:Confecta 1957
Categoria:Systema Rha fluminis
Helellus

thumb|Cursus per Alsatiam Helelli fluminis.
**Helellus** vel **Hellelus**, vulgo *Ill*, est rivus Franciae qui  monte Iura ad Winkel ortus et 216 km longus totam Alsatiae planitiem percurrit et praecipuas huius regionis urbes (Altkirch, Mulhusium, Ensishemium, Colmariam, Selestadium, Argentoratum) adluit antequam in Rhenum  influeret ad Argentoratum. Multi rivi e Vosego monte in Hellelum influunt quorum praecipui sunt a meridie ad septentrionemː Largue, Doller, Thur, Lauch, Fecht, Giessen, Bruche.
## De toponymia 
left|thumb|Helellus Argentorati paulo antequam cum Rheno conflueret.
Nomen fluminis in nominibus nonnullarum urbium et vicorum Alsatiae adgnosciturː
*Illfurth ("Helleli vadum")
*Illhaeusern ("Helleli vicus")
*Illkirch ("Helleli ecclesia")
*Illtal ("Helleli vallis")
*Illwickersheim ("Helleli vivarium")
* Illzach (etymologia dubia)

Sunt etiam qui nomen fluminis in regionis nomine agnoscant (*El-sass*, "Helleli sedes").

## Notae 
## Plura legere si cupis 
* Jean-Luc Eichenlaub, "Des sources au Rhin : l'Ill, rivière oubliée", *Gazette des archives*,  1996ː 368-371
## Nexus externi 
*Hellelus crescens et exundans
Categoria:Alsatia
Categoria:Flumina Franciae
Categoria:Systema Rheni fluvii
Receptaculum aquae Gorkipolitanum

thumb|Receptaculi Gorkipolitani cataracta
**Receptaculum aquae Gorkipolitanum** (Russice *Горьковское водохранилище*) est receptaculum aquae in Russia, aquis Volgae fluminis impletum. In regionibus Iaroslaviensi, Costromensi, Analeptriana et Novogardiensi Inferiore situm est. In parte superiore receptaculi Volgae aequor mediocriter sublatum est, sed in ostio Costromae fluminis sinus magnus formatum est ("sinus Costromensis" vel receptaculum Costromense") et pars receptaculi inferior, post Iorgoviciam urbem, lacui magni similis est. Piscaria, Romanova, Iaroslavia, Costroma, Plessa, Kineschma, Iorgovicia, Balachna urbes in ripis receptaculi sitae sunt. Cotoroa, Costroma, Unža flumina in receptaculum Gorkipolitanum effunduntur.

Moles ergasterii hydroelectrici anno 1955 constructa est; receptaculum usque ad annum 1957 aqua implebatur. Area receptaculi 1590 chm2 est. Volumen receptaculi pleni 8,71 chm³ est, altitudo media 3,65 m, maxima autem 22 m. 

## Notae
## Nexus externi
* De receptaculo Gorkipolitano in *Encyclopaedia Sovietica magna* 
* Receptaculum Gorkipolitanum in *Registro nationali aquarum* 

Categoria:Receptacula aquarum Russiae
Categoria:Regio Iaroslaviensis
Categoria:Regio Costromensis
Categoria:Regio Analeptriana
Categoria:Regio Novogardiensis Inferior
Categoria:Confecta 1957
Categoria:Systema Rha fluminis
Receptaculum aquae Ugliciense

thumb|Receptaculi Ugliciensis cataracta
**Receptaculum aquae Ugliciense** (Russice *Угличское водохранилище*) est receptaculum aquae in Russia, aquis Volgae fluminis impletum. In regionibus Tueriensi et Iaroslaviensi situm est. Volgae aequor in receptaculo mediocriter sublatum est, ut alveo paene non exeat, sed aliqua (e.g., Kolazini urbis pars) aquis eius demersa est. 

Moles ergasterii hydroelectrici anno 1943 confecta est; receptaculum usque ad annum 1947 aqua implebatur. Area receptaculi 249 chm2 est. Volumen receptaculi pleni 1,245 chm³ est, altitudo media 5 m, maxima autem 23 m. 

Cassinum flumen in receptaculum effunditur.

## Notae
## Nexus externi
Categoria:Receptacula aquarum Russiae
Categoria:Regio Iaroslaviensis
Categoria:Regio Tueriensis
Categoria:Confecta 1947
Categoria:Systema Rha fluminis
Cultus Rationis

[thumb|Festum Rationis celebratum die [10 Novembris 1793 in aedificio Ecclesiae Cathedralis Nostrae Dominae Parisiensis.]]
**Cultus Rationis** fuit cultus ab adiutoribus Rerum Novarum Francicarum anno 1793 Christianismo depellendo introductus. E philosophia illuminismi ortus est, imprimis atheismi et naturalismi Dionysii Dideroti et Iacobi Renati Hébert, sed hunc cultum cultus Entis Supremi anno sequenti secutus est.

## Notae 
## Bibliographia 
* Aulard, Alphonsus. 1892. ''Le culte de la raison et le culte de l'être suprême (1793–1794).'' Lutetiae. .
* Clay, Ricardus. 2003. "Violating the Sacred: Theft and 'Iconoclasm' in Late Eighteenth-Century Paris." *Oxford Art Journal* 26 (2): 3.

## Nexus externi 
Categoria:Rerum Francicarum eversio