ಪ್ರಥಮ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧ

## ಪ್ರಥಮ ಅಫೀಮು ಯುದ್ಧ
 (ಚೀನೀ: 第一次鴉片戰爭; ಪಿನ್ಯಿನ್: Dìyīcì yāpiàn zhànzhēng), ಇದನ್ನು ಆಂಗ್ಲ-ಚೀನಾ ಯುದ್ಧ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, 1839ರಿಂದ 1842ರವರೆಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಚೀನಾದ ಚಿಂಗ್ ವಂಶದ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸೈನಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಸರಣಿಯಾಗಿತ್ತು.

ತಕ್ಷಣದ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌ (ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಟನ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ) ನಗರದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಅಪಿಯಂ ಸಂಗ್ರಹಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ತಮ್ಮ ಕಾನೂನನ್ನು ಚೀನಾ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದುದು ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದುದಾಗಿತ್ತು. ಅಫೀಮು ನಿಷೇಧ ಇದ್ದರೂ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರವು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸರಕುಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತ ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಾನ್ಯತೆ ಎಂಬ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳಿತು. 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಅಪಿಯಂ ಅತ್ಯಂತ ಲಾಭದಾಯಕ ವಾಣಿಜ್ಯ ವಸ್ತುವಾಗಿತ್ತು.

ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ಮುಂದುವರಿದ ನಂತರ, 1840ರ ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಯಲ್ ನೌಕಾಪಡೆ ದಂಡಯಾತ್ರೆ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಡಗುಗಳು ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬ್ರಿಟಿಷರು 1842ರ ಆಗಸ್ಟ್ ವೇಳೆಗೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದರು. ಅನಂತರ ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಾಂಕಿಂಗ್ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದರು. ಈ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಕಾರ ಚೀನಾ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು, ಪರಿಹಾರಧನವನ್ನು ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಹಾಂಗ್‌ಕಾಂಗ್ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲು ಬಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದಿಗಳು 1839ನೇ ವರ್ಷವನ್ನು “ಅಪಮಾನಗಳ ಶತಮಾನ”ದ ಆರಂಭವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು; ಹಲವಾರು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಇದನ್ನೇ ಆಧುನಿಕ ಚೀನಾದ ಇತಿಹಾಸದ ಆರಂಭವೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೇಶದ ಹಿರಿಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅಪಿಯಂ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಂಚು ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಬಹಿರಂಗವಾಯಿತು; ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಗೋದಾಮುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಪಿಯಂ ಸಂಗ್ರಹಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 1839ರಲ್ಲಿ, ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಡಾವುಗ್ವಾಂಗ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿ, ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೂಗುಾಂಗ್‌ನ ಉಪರಾಜಾಧ್ಯಕ್ಷ ಲಿನ್ ಝೆಶ್ಯೂ ಅವರನ್ನು ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌಗೆ ನೇಮಿಸಿದರು. ಲಿನ್, ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ತನ್ನ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತಾ ರಾಣಿ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾಗೆ ಮುಕ್ತ ಪತ್ರ ಬರೆದರು; ಆದರೆ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಲಿನ್ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಲಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋದರು. ಅವರು 1839ರ ಜನವರಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌಗೆ ಆಗಮಿಸಿ ಕರಾವಳಿ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದರು. 1839ರ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು 1,420 ಟನ್ (ಸುಮಾರು 3.1 ಮಿಲಿಯನ್ ಪೌಂಡ್) ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾಯಿತು. 1839ರ ಜೂನ್ 3ರಂದು, ಸರ್ಕಾರದ ಅಪಿಯಂ ಧೂಮಪಾನ ನಿಷೇಧದ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಲಿನ್, ಹೂಮೆನ್ ಕಡಲತೀರದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸರಕುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಪರ್ಳ್ ನದಿಯಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ಹಡಗುಗಳ ಮೇಲೆ ತಡೆ (ನಿರ್ಬಂಧ) ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು.

1839ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನಾವಿಕರು ಲಿನ್ ವೆಇಕ್ಸಿ ಎಂಬ ಚೀನೀ ಗ್ರಾಮಸ್ಥನನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರನ್ನು ಚೀನೀ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಲು ಹೊಣೆಗಾರ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಅಡ್ಮಿರಲ್ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಎಲಿಯಟ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. 1784ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲೇಡಿ ಹ್ಯೂಸ್ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲಲಾಗಿದ್ದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕದಿಂದ ಅವರು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡರು.

ನಂತರ ಯುದ್ಧ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು; ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನೌಕಾಪಡೆಯು ಚೀನಾದ ನೌಕಾ ನಿರ್ಬಂಧವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ ಆಕ್ರಮಣ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಮುಂದುವರೆದ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ, ರಾಯಲ್ ನೌಕಾಪಡೆಯು ತನ್ನ ಮೇಲುಗೈಯ ನೌಕಾ ಹಾಗೂ ಗನ್‌ಶಕ್ತಿ ಬಳಸಿ ಚೀನೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸೋಲುಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. 1842ರಲ್ಲಿ, ಚಿಂಗ್ ವಂಶವನ್ನು ನಾಂಕಿಂಗ್ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಮಾಡಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸಲಾಯಿತು—ಇದು ನಂತರ ಚೀನೀಯರು “ಅಸಮಾನ ಒಪ್ಪಂದಗಳು” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ ಒಪ್ಪಂದಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು. ಈ ಒಪ್ಪಂದದ ಮೂಲಕ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರಧನ ಹಾಗೂ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಹಕ್ಕು (ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾಟೆರಿಟೋರಿಯಾಲಿಟಿ) ನೀಡಲಾಯಿತು; ಐದು ಒಪ್ಪಂದ ಬಂದರುಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ತೆರೆಯಲಾಯಿತು; ಹಾಗೂ ಹಾಂಗ್‌ಕಾಂಗ್ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ವ್ಯಾಪಾರ ಹಾಗೂ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂರೈಸಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದ್ವಿತೀಯ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧ (1856–1860) ನಡೆಯಿತು. ಅದರ ನಂತರ ಉಂಟಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಶಾಂತಿ ತೈಪಿಂಗ್ ಬಂಡಾಯಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಯಿತು, ಇದರಿಂದ ಚಿಂಗ್ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತಷ್ಟು ದುರ್ಬಲವಾಯಿತು.

=ಹಿನ್ನೆಲೆ=

=ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ=
ಯೂರೋಪ್ ಮತ್ತು ಚೀನಾ ನಡುವಿನ ನೇರ ಸಮುದ್ರ ವ್ಯಾಪಾರವು 1557ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು, ಆಗ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ಮಿಂಗ್ ವಂಶದಿಂದ ಮಕಾವ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ನಂತರ ಇತರ ಯೂರೋಪಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಏಷ್ಯಾದ ಸಮುದ್ರ ವ್ಯಾಪಾರ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ತಾವು ಸೇರಿಕೊಂಡವು. ಇದರಿಂದ ಅರಬ್, ಚೀನೀ, ಭಾರತೀಯ ಮತ್ತು ಜಪಾನೀ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಸ್ಪೇನ್ ಫಿಲಿಪ್ಪೀನ್ಸ್ ಅನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ನಂತರ, ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪ್ ನಡುವಿನ ಸರಕು ವಿನಿಮಯವು ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. 1565ರಿಂದ, ಮನಿಲಾ ಗ್ಯಾಲಿಯನ್ ಹಡಗುಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೇರಿಕಾದ ಗಣಿಗಳಿಂದ ಬೆಳ್ಳಿಯನ್ನು ಏಷ್ಯಾದ ವ್ಯಾಪಾರ ಜಾಲಕ್ಕೆ ತರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಚೀನೀ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಬೆಳ್ಳಿ ನಾಣ್ಯಗಳ ವಿನಿಮಯದಲ್ಲೇ ರಫ್ತು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಚೀನಾ ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ಲೋಹದ ಪ್ರಮುಖ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು.

1635ರಿಂದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಹಡಗುಗಳು ಚೀನಾದ ಕರಾವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಚೀನಾದ “ತ್ರಿಭೂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ” (tributary system) ಮೂಲಕ ಅಧಿಕೃತ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸದೆ, ಇತರ ಏಷ್ಯಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಂತೆ ಚೀನాతో ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಲು ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಝೌಶಾನ್, ಶಿಯಾಮೆನ್ (ಅಥವಾ ಅಮೋಯ್) ಮತ್ತು ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌ ಬಂದರುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಯಿತು.

ಅಧಿಕೃತ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರವು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಂಪನಿಗೆ ದೂರ ಪೂರ್ವ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ರಾಜಾಜ್ಞೆಯ (Royal Charter) ಅನುಮತಿ ಇತ್ತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ನೆಲೆ ಮತ್ತು ರಾಯಲ್ ನೌಕಾಪಡೆಯ ಶಕ್ತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ಕ್ರಮೇಣ ಚೀನಾ-ಯೂರೋಪ್ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿತು. 1680ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಚಿಂಗ್ ವಂಶವು ಸಮುದ್ರ ವ್ಯಾಪಾರ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿದ ನಂತರ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ದೊರೆಯಿತು. 1683ರಲ್ಲಿ ಫಾರ್ಮೋಸಾ (ತೈವಾನ್) ಚಿಂಗ್ ಆಡಳಿತದ ಅಡಿಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ಯೂರೋಪಿಯರ ತ್ರಿಭೂತ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕುರಿತ ಕಠಿಣ ನಿಲುವು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌ ಪ್ರಮುಖ ಬಂದರಾಯಿತು. ಇತರ ಬಂದರುಗಳಿಗೆ ಹಡಗುಗಳು ಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಪರ್ಳ್ ನದಿಯ ಮುಖದ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌನ ಭೌಗೋಳಿಕ ಅನುಕೂಲತೆ ಹಾಗೂ ಬೀಜಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರದ ಮತ್ತು ಚೀನೀ-ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸುವ ನಗರத்தின் ದೀರ್ಘ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಇವು ಸಮನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. 1700ರಿಂದ ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌ ಚೀನಾದ ಸಮುದ್ರ ವ್ಯಾಪಾರದ ಕೇಂದ್ರವಾಯಿತು. ಈ ವ್ಯಾಪಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಚಿಂಗ್ ಆಡಳಿತವು ಕ್ರಮೇಣ “ಕ್ಯಾಂಟನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ” (Canton System) ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿಸಿತು. 1757ರಲ್ಲಿ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆರಂಭವಾದ ನಂತರ, ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರವು ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಮತ್ತು ಚೀನೀ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಲಾಭದಾಯಕವಾಯಿತು. ಚಹಾ, ಪಾರ್ಸಲೀನ್ ಮತ್ತು ರೇಷ್ಮೆ ಮುಂತಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯಮಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಏಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ವೆಚ್ಚವೂ ಸಮರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಚಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ “ಕೊಹಾಂಗ್” (Cohong) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಚೀನೀ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಸಂಘದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿ ಇತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಚೀನೀ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯಲು ನಿಷೇಧವಿತ್ತು. ವಿದೇಶಿಗಳು “ತೆರ್ಟೀನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟರೀಸ್” (Thirteen Factories) ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಚೀನಾದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಅಥವಾ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕಡಿಮೆ ಹುದ್ದೆಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ವ್ಯವಹರಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು; ಅಧಿಕೃತ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಿಷನ್ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕ ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ “ವಿದೇಶಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ನಿಯಮಗಳು” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಚೀನಾ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಕೊಹಾಂಗ್ ಬಹಳ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ವಿದೇಶಿ ಸರಕುಗಳ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ, ಅವುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ, ಹಾಗೂ ಚೀನೀ ರಫ್ತು ಸರಕುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.

ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌನ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಕೊಹಾಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 6ರಿಂದ 20ರವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಇವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಕಡಿಮೆ ಹುದ್ದೆಯ ಮಂಡರಿನ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವರು ಕ್ಯಾಂಟನೀಸ್ ಅಥವಾ ಹಾನ್ ಮೂಲದವರಾಗಿದ್ದರು. ಕೊಹಾಂಗ್‌ನ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಯವೆಂದರೆ, ಕೊಹಾಂಗ್ ಸದಸ್ಯ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ನಡುವೆ ಸಹಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಪ್ರದಾಯಬದ್ಧ ಬಾಂಡ್ (ಒಪ್ಪಂದ). ಈ ಬಾಂಡ್ ಪ್ರಕಾರ, ಚೀನಾದಲ್ಲಿರುವ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ಸರಕುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೊಹಾಂಗ್ ಸದಸ್ಯನ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು. ಕೊಹಾಂಗ್ ಮೂಲಕ ವ್ಯವಹರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಯೂರೋಪಿಯನ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಕಸ್ಟಮ್ಸ್ ಶುಲ್ಕ, ಮಾಪನ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಪಾವತಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ನಾವಿಗೇಟರ್‌ಗಳನ್ನು (ನೌಕಾ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರನ್ನು) ನೇಮಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಮತ್ತು ಪಾರ್ಸಲೀನ್‌ಗಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅವು ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಇದೇ ವೇಳೆ, ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಚೀನೀ ಚಹಾಗೆ ಅತೃಪ್ತ ಬೇಡಿಕೆ ಇತ್ತು.

17ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ, ಚೀನೀ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ವಿನಿಮಯವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಸುಮಾರು 28 ಮಿಲಿಯನ್ ಕಿಲೋಗ್ರಾಂಗಳು (61.6 ಮಿಲಿಯನ್ ಪೌಂಡ್) ಬೆಳ್ಳಿ ಚೀನಾಗೆ ಹರಿದುಬಂದಿತು.

= ಉಲ್ಲೇಖಗಳು=