ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಇತಿಹಾಸ

ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಇತಿಹಾಸವು 7ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಔಷಧೀಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅಪಿಯಂ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. 17ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ತಂಬಾಕಿನೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಿ ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ದಕ್ಷಿಣ ಪೂರ್ವ ಏಷ್ಯಾದಿಂದ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಹರಡಿತು; ಇದರಿಂದ ಅಪಿಯಂಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೇಡಿಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು. 1729ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 200 ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಷ್ಟು ಅಪಿಯಂ ಆಮದು ಆಗುತ್ತಿತ್ತು; ಇದೇ ವರ್ಷ ಮೊದಲ ಅಪಿಯಂ ವಿರೋಧಿ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಲಾಯಿತು. 1799ರಲ್ಲಿ ಚೀನೀ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಠಿಣ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಮರುಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ, ಆಮದು ಪ್ರಮಾಣವು ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. 1800ರ ವೇಳೆಗೆ 4,500 ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಷ್ಟು ಅಪಿಯಂ ಆಮದು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 1830ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರ ವೇಗವಾಗಿ ಏರಿಕೆಯಾಗಿತು. 1838ರ ವೇಳೆಗೆ—ಪ್ರಥಮ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧದ ಮುನ್ನ—ಆಮದು ಪ್ರಮಾಣವು 40,000 ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಗೆ ಏರಿತು. 1842ರಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿದ ನಾಂಕಿಂಗ್ ಒಪ್ಪಂದದ ನಂತರವೂ ಈ ಏರಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. 1858ರ ವೇಳೆಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ ಆಮದು 70,000 ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಗೆ (ಸುಮಾರು 4,480 ಲಾಂಗ್ ಟನ್ ಅಥವಾ 4,550 ಟನ್) ಏರಿತು; ಇದು 1995ರಿಂದ 2005ರ ನಡುವೆ ವಿಶ್ವದ ಒಟ್ಟು ವಾರ್ಷಿಕ ಅಪಿಯಂ ಉತ್ಪಾದನೆಯಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು.

19ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ ಚೀನಾದ ದೇಶೀಯ ಅಪಿಯಂ ಉತ್ಪಾದನೆ ವಿದೇಶಿ ಆಮದುಗಳನ್ನು ಸವಾಲು ಹಾಕಿ, ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೀರಿಸಿತು. 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೇಶೀಯ ಅಪಿಯಂ ಬೆಳೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅಭಿಯಾನಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡವು. 1907ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರವು ಅಪಿಯಂ ಆಮದುಗಳನ್ನು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ರದ್ದುಪಡಿಸುವ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿತು. ಆದರೆ 1911ರಲ್ಲಿ ಚಿಂಗ್ ವಂಶದ ಪತನದ ನಂತರ ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಳ ಕಂಡಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರವಾದಿ ಸರ್ಕಾರ, ಪ್ರಾಂತೀಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು, ಚೀನೀ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ (CCP) ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ನೆಲೆ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಸಾಹತು ಆಡಳಿತದ ಹಾಂಗ್‌ಕಾಂಗ್—allವು ಅಪಿಯಂ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ಆದಾಯ ಮೂಲವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ದ್ವಿತೀಯ ಚೀನಾ-ಜಪಾನ್ ಯುದ್ಧ (1937–1945) ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಪಾನೀ ಆಕ್ರಮಣ ಸರ್ಕಾರಗಳೂ ಅಪಿಯಂ ಆದಾಯದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೆ, 1949ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಚೀನಾದ ಜನರ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರವು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದ್ದ ಅಪಿಯಂ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಬಳಕೆಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಿತು.

=ಆರಂಭಿಕ ಇತಿಹಾಸ=
ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅಪಿಯಂ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಟಾಂಗ್ ವಂಶ (618–907) ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಸರಕುಗಳ ಭಾಗವಾಗಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ನಂತರ, ಸಾಂಗ್ ವಂಶ (960–1279) ಕಾಲದ ಕವಿ ಹಾಗೂ ಔಷಧಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಸು ಡೋಂಗ್‌ಪೋ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ:
“ದಾವೋ ಮತಸ್ಥರು ನಿಮಗೆ ಜಿಸು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಮನವೊಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಒಂದು ಮಗು ಕೂಡ ಯಿಂಗ್ಸು ಸೂಪ್ ತಯಾರಿಸಬಹುದು.” ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ದೇಹದ ದ್ರವ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹಾಗೂ ‘ಚಿ’ (ಜೀವಶಕ್ತಿ) ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅಪಿಯಂ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಿಂಗ್ ವಂಶ (1368–1644) ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಈ ಮದ್ದು ಕಾಮೋತ್ತೇಜಕ ಅಥವಾ ‘ಚುನ್ಯಾವ್’ (春药) ಆಗಿಯೂ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. 15ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಝು ಬೊಲಿಂಗ್ ತಮ್ಮ ‘ಯಿಂಗ್‌ಜಿಂಗ್ ಜುವಾನ್’ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ: “ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪುರುಷತ್ವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ, ವೀರ್ಯವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ರಸವಿದ್ಯೆಗಾರರ ಕಲೆ, ಲೈಂಗಿಕ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅರಮನೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಉಲ್ಲಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಯಮಿತ ಬಳಕೆ ಶಕ್ತಿನಷ್ಟ ಉಂಟುಮಾಡುವ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅತಿಸಾರವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತದೆ ... ಇದರ ಬೆಲೆ ಚಿನ್ನದಷ್ಟೇ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ.” ಮಿಂಗ್ ಆಡಳಿತಕರು ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ‘ತ್ರಿಭೂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ ಮೂಲಕ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಆಗ ಅದನ್ನು ‘ವುಶಿಯಾಂಗ್’ (烏香) ಅಥವಾ “ಕಪ್ಪು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಿಂಗ್ ವಂಶದ ಸಂಗ್ರಹಿತ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಯಾಂ ರಾಜ್ಯದಿಂದ (ಇಂದಿನ ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್) ಮಿಂಗ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಗೌರವ ಕಾಣಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ 100 ಕಿಲೋಗ್ರಾಂ (220 ಪೌಂಡ್) ವುಶಿಯಾಂಗ್ ಸೇರಿದ್ದುದಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾಣಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಧೂಪದ್ರವ್ಯ, ಕಾಸ್ಟಸ್ ಬೇರು, ಮೆಣಸು, ದಂತ (ಐವೊರಿ), ಗಂಡಗೋಂಡಿನ ಕೊಂಬು ಮತ್ತು ನವಿಲಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳೂ ಸೇರಿದ್ದವು. 1589ರಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುವ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದು 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಮೊದಲಾರ್ಧದವರೆಗೆ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

=ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರದ ವಿಸ್ತರಣೆ”=

16ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಪಿಯಂನ ಔಷಧೀಯ ಮತ್ತು ಮನರಂಜನಾ (ವಿನೋದಾತ್ಮಕ) ವ್ಯಾಪಾರ ಲಾಭದಾಯಕವೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಏಷ್ಯಾದಾದ್ಯಂತ ಇದ್ದ ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರಕೇಂದ್ರಗಳಿಂದ ಅವರು ಕ್ಯಾಂಟನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಅಪಿಯಂ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು, ಇದರಿಂದ ಔಷಧೀಯ ಬಳಕೆಗೂ ಹಾಗೂ ಧೂಮಪಾನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೂ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲಾಯಿತು.
 
1729ರಲ್ಲಿ ಯೋಂಗ್‌ಝೆಂಗ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ಆದೇಶದ ಮೂಲಕ ಅಪಿಯಂ ಧೂಮಪಾನವನ್ನು ಅಪರಾಧವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಗಾರರಿಗೆ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅಪಿಯಂ ಮಳಿಗೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವವರಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನೇ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ನಿಗ್ರಹದ ಆರಂಭವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಕ್ರಮ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು 18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಆಮದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.

1764ರ ಬಕ್ಸರ್ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ (EIC) ಬೆಂಗಾಲ್, ಬಿಹಾರ ಮತ್ತು ಒಡಿಶಾದ ಆಡಳಿತಗಾರರಾಯಿತು. ಸೋತ ಮೊಘಲ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಹಾಗೂ ಅಪಿಯಂ ಏಕಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಕಂಪನಿ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. 1793ರ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಮೂಲಕ ಈ ಏಕಾಧಿಪತ್ಯ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಭಾರತದ ಯುದ್ಧದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಗೆ £28 ಮಿಲಿಯನ್ ಸಾಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಬ್ರಿಟನ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚೀನೀ ಚಹಾಗೆ ಬೆಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಪಾವತಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಆ ಬೆಳ್ಳಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಕಂಪನಿಗೆ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು.

ಉದ್ಯಮ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ (EIC) ಭಾರತೀಯ ರೈತರನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬೆಳೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿ, ಭಾರತೀಯ ನೆಯ್ಗಾರಿಕೆ ಕೈಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿತು. ಅದರ ಬದಲು ರೈತರಿಗೆ ಅಪಿಯಂ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಸಲು ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಔಷಧೀಯ ಬಳಕೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಷ್ಟಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಉತ್ಪಾದನೆ ನಡೆಯಿತು. ಆದಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು EIC ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಹರಾಜುಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಚೀನಾದ ಕಾನೂನು ಪ್ರಕಾರ ಅಪಿಯಂ ಆಮದು ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಕಂಪನಿ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಮತ್ತು ಅಕ್ರಮ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಪರೋಕ್ಷ ವ್ಯಾಪಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಮೊದಲು ಕ್ಯಾಂಟನ್ (ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌ) ನಲ್ಲಿ ಸಾಲದ ಮೇಲೆ ಚಹಾ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಕಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ಹರಾಜು ಮಾಡಲಾದ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಹಡಗುಗಳ ಮೂಲಕ ಚೀನಾದ ಕರಾವಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅವರು ಅದನ್ನು ಚೀನಾದೊಳಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಚೀನಾವಿದ್ಯಾ ಪಂಡಿತ ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಪಾರ್ಕರ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದಿಂದ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಪಿಯಂ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಾಗಿತ್ತು: ಕುಂಗ್ ಪಾನ್ ತೌ (Patna), ಪಾಕ್ ತೌ (Malwa), ಪರ್ಷಿಯನ್, ಮತ್ತು ಕೆಂ ಫಾ ತೌ (Jinhua tu), ಜೊತೆಗೆ “ಚಿಕ್ಕ ಕುಂಗ್ ಪಾನ್” ಎಂಬ ದುಬಾರಿ ವಿಧವೂ ಇತ್ತು. 1833ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಲಿಂಟಿನ್ ಬಂದರಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಕ್ಯುಲೀಸ್ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಲಾದ ಸರಕುಗಳ ವಿವರದಲ್ಲಿ “ಹೊಸ” ಮತ್ತು “ಹಳೆಯ” ಪಾಟ್ನಾ, “ಹೊಸ” ಮತ್ತು “ಹಳೆಯ” ಬೆನಾರಸ್, ಹಾಗೂ ಮಾಲ್ವಾ ಅಪಿಯಂಗಳ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಲೆಕ್ಕಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವಿಧದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬೆಲೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ “ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ” ಬೆಂಗಾಲ್ ಮತ್ತು ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಂದ ಬಂದ ಸಣ್ಣ ಅಪಿಯಂ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಸೇರಿದ್ದವು.

1797ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ (EIC) ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿತು. ಅಪಿಯಂ ರೈತರ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಡುವೆ ನೇರ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿತು ಹಾಗೂ ಬೆಂಗಾಲಿನ ಖರೀದಿ ಏಜೆಂಟರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು. 1730ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಅಪಿಯಂ ರಫ್ತು ಸುಮಾರು 15 ಲಾಂಗ್ ಟನ್ (15,000 ಕೆ.ಜಿ.) ಇದ್ದರೆ, 1773ರ ವೇಳೆಗೆ ಅದು 75 ಲಾಂಗ್ ಟನ್ (76,000 ಕೆ.ಜಿ.)ಗಳಿಗೆ ಏರಿತು; ಇದನ್ನು ಎರಡು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಲಾಯಿತು. 1799ರಲ್ಲಿ ಜಿಯಾಕಿಂಗ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯವರು ಅಪಿಯಂ ಆಮದುಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದರು. . ಚೀನಾಗೆ ಬ್ರಿಟನ್‌ನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧಗಳಿದ್ದರೂ, ಹಣಕಾಸಿನ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸಲು ಬ್ರಿಟನ್ ಭಾರತದಿಂದ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿತು. ಇದರಿಂದ ಚೀನಾದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಲಭ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. 1804ರ ವೇಳೆಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಕೊರತೆ ಅಧಿಕ್ಯಕ್ಕೆ (ಸರ್ಪ್ಲಸ್) ತಿರುಗಿತು; 1806ರಿಂದ 1809ರ ನಡುವೆ ಸುಮಾರು ಏಳು ಮಿಲಿಯನ್ ಬೆಳ್ಳಿ ಡಾಲರ್‌ಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹರಿದುಹೋಯಿತು. ಇದಕ್ಕೂ ಮಧ್ಯೆ, ಅಮೆರಿಕನ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಆದರೆ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಟರ್ಕಿಷ್ ಅಪಿಯಂನೊಂದಿಗೆ ಈ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. 1810ರ ವೇಳೆಗೆ ಕ್ಯಾಂಟನ್ ವ್ಯಾಪಾರದ ಸುಮಾರು 10% ಪಾಲು ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಪಾಟ್ನಾ ಮತ್ತು ಬೆನಾರಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ EIC ಅಪಿಯಂಗೆ 1820ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರದ ಭಾರತದ ಮಾಲ್ವಾ ಪ್ರದೇಶದ ಅಪಿಯಂ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಯಿತು. ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಬೆಲೆಗಳು ಕುಸಿದರೂ, ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಯಿತು.

=ಸಾಮ್ರಾಟನ ರಾಜಾಜ್ಞೆ=
ಅಪಿಯಂ ಹಾನಿಕಾರಕವಾಗಿದೆ. ಅಪಿಯಂ ಒಂದು ವಿಷ; ಅದು ನಮ್ಮ ಸದುಪಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ನೀತಿಯನ್ನು ಕುಂದಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬಳಕೆ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಯಾಂಗ್ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಅದನ್ನು ನಿಷಿದ್ಧ ನಗರಕ್ಕೆ ತರಲು ಧೈರ್ಯಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಅವನು ಕಾನೂನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಪಿಯಂ ಖರೀದಿಸುವವರು, ಸೇವಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಬಳಸುವವರು ಬಹಳಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮೋಸಗಾರ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಖರೀದಿ–ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಅಪಿಯಂ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಕೇವಲ ಸಮುದ್ರ ಬಂದರುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಪರಿಶೀಲನೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಯವಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪೊಲೀಸ್ ಪ್ರಧಾನಾಧಿಕಾರಿ ಮತ್ತು ಐದು ಬಾಗಿಲುಗಳ ಪೊಲೀಸ್ ಪರಿಶೀಲಕರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ನಿಷೇಧಿಸಿ, ಅದರಿಗಾಗಿ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಾಗಿ ಹಿಡಿದರೆ, ತಕ್ಷಣ ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಕೂಡಲೇ ನಾಶಮಾಡಬೇಕು. ಗ್ವಾಂಗ್‌ಡಾಂಗ್ (ಕುವಾಂಗ್‌ಟುಂಗ್) ಮತ್ತು ಫುಜಿಯಾನ್ (ಫುಕಿಯೆನ್) — ಅಪಿಯಂ ಬರುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು — ಇವರ ವೈಸರಾಯ್‌ಗಳು, ಗವರ್ನರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಕಸ್ಟಮ್ಸ್ ಅಧೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಅಪಿಯಂ ಕುರಿತು ಸಮಗ್ರ ಶೋಧ ನಡೆಸಿ, ಅದರ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡಿತಗೊಳಿಸುವಂತೆ ನಾವು ಆದೇಶಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಈ ರಾಜಾಜ್ಞೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಣಾಮವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಚಿಯನ್‌ಲಾಂಗ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಪಿಯಂ ಪಂಡಿತರ ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನರಂಜನೆಯ ರೂಪ ಪಡೆದಿತ್ತು. 1830ರ ದಶಕಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಬಳಕೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಯಿತು. ಈ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಹೆಚ್ಚಳಕ್ಕೆ ಮಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಚಿಂಗ್ ವಂಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣ, ಉಪಭೋಗ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಗರೀಕರಣ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಅಪಿಯಂ ಬಳಕೆ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚಿನ ಒಬ್ಬ ಪಂಡಿತರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, “ಅಪಿಯಂ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ, ನಗರೀಕ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಚಿಹ್ನೆಯಾಯಿತು”—ಅಂದರೆ ಅದು ಸಂಪತ್ತು, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಬೀಜಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರ ದಕ್ಷಿಣ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಪಿಯಂ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಸಡಿಲ ಗಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾದ ಬೇಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಯಿತು. 1838ರ ವೇಳೆಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಚೀನೀಯರು ಅಪಿಯಂ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು—ಅಸ್ಪಿರಿನ್ ಮೊದಲು ಇರುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಪ್ರಮುಖ ವೇದನಾಶಮನವಾಗಿತ್ತು. ಬಳಕೆದಾರರು ನಿರುತ್ಸಾಹಿಗಳಾಗಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅಸಮರ್ಥರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು; ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿ ಚೀನಾದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಒತ್ತಡ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಚೀನೀಯರು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಅಪಿಯಂ ಅನ್ನು ಮನರಂಜನಾ ಮಾದಕವಸ್ತುವಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿ ಆರಂಭವಾದುದು ಗಂಭೀರ ವ್ಯಸನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅಪಿಯಂ ಸೇವನೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರು ಚಳಿ, ವಾಂತಿ, ಕುಂಪಣೆಗಳು ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಲಗಾವಣೆಯಿಂದ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ವ್ಯಸನಿಯಾಗಿದವರು ಮದ್ದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಲು ಬಹುತೇಕ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಡಾವುಗ್ವಾಂಗ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯವರು ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಬೇಡಿದರು. ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದವರ ಗುಂಪು ಸೋಲಿಸಿತು. ಚಕ್ರವರ್ತಿಯವರು ಕಠಿಣ ನಿಲುವಿನ ನಾಯಕನಾದ ವಿಶೇಷ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಆಯುಕ್ತ ಲಿನ್ ಝೆಶ್ಯೂ ಅವರನ್ನು ಕ್ಯಾಂಟನ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಲಿನ್ ತಕ್ಷಣವೇ ಚೀನೀ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಅಪಿಯಂ ಸಂಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಅವರು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ, ಲಿನ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ವಿದೇಶಿ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ “ಫ್ಯಾಕ್ಟರೀಸ್” ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಆವರಣಗೊಳಿಸಿದರು (ಪ್ರಾಯಶಃ ಆವರೋಧ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು). ಕೊನೆಗೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅಪಿಯಂ ಒಪ್ಪಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದರು. 1839ರಲ್ಲಿ ಲಿನ್ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅಪಿಯಂ—ಸುಮಾರು 1,000 ಲಾಂಗ್ ಟನ್ (1,016 ಟನ್)—ಅನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು; ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ 23 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.

=ಮೊದಲ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಟಿಪ್ಪಣಿ=
ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಠಿಣವಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಕೈಗೊಂಡ ಕ್ರಮಗಳು, ಬ್ರಿಟನ್‌ನ “ಮುಕ್ತ ವ್ಯಾಪಾರ” ನಿಲುವಿನೊಂದಿಗೆ ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಬಂದವು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಅಪಿಯಂ ಸಾಗಾಟ ಮಾಡುವ ಪ್ರಮುಖ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಲಿನ್ ಆಯುಕ್ತರು ನಾಶಮಾಡಿದ ಅಪಿಯಂಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಬೇಡಿದರು. ಅಪಿಯಂಗೆ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾದ ಬೇಡಿಕೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತಂದಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಗದಿತ ಪೂರೈಕೆ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಪರಿಹಾರದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಚೀನಾದದ್ದೇ ಎಂದು ನಂಬಿ, ಭಾರತದಿಂದ ಸೇನಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಈ ಪಡೆಗಳು ಹಲವಾರು ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಂಗ್ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ನೌಕಾಪಡೆಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಚೀನಾವನ್ನು ಮಾತುಕತೆಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದವು. 1842ರ Treaty of Nanking ಒಪ್ಪಂದವು ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಾರಿ ತೆರೆದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, Hong Kong ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಚೀನಾದ ಸುಂಕಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ “ಅತ್ಯಂತ ಅನುಕೂಲ ರಾಷ್ಟ್ರ” ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಿತು ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಇರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿತು. ಇದೇ ಒಪ್ಪಂದದ ವಿಧಿ V ಅನ್ವಯ, ಕ್ಯಾಂಟನ್‌ನ ಹಾಂಗ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ನಾಶವಾದ ಅಪಿಯಂಗಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಾಲದ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಮೂರು ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್‌ಗಳನ್ನು ಪಾವತಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು “ಕೂಲಿಗಳ” (ಬಲವಂತದ ಕಾರ್ಮಿಕರ) ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ, ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ “ವಿಷ ಮತ್ತು ಹಂದಿಗಳು” ಎಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

=ದ್ವಿತೀಯ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧ=
Treaty of Nanking ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಂದರುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ತೆರೆಯಲಾದರೂ, 1854ರ ವೇಳೆಗೆ ಚೀನಾದಿಂದ ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಆಗಿದ್ದ ಆಮದುಗಳು, ಬ್ರಿಟನ್‌ನಿಂದ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಆಗಿದ್ದ ರಫ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಒಂಬತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ Hong Kong ಮತ್ತು Singapore ಸೇರಿದಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ವಸಾಹತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ವೆಚ್ಚದಿಂದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಹಣಕಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಭಾರತದಿಂದ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವೇ ಈ ವ್ಯಾಪಾರ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವಾಗಿತ್ತು.

ಚೀನಾದ ಬಂದರುಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ವರ್ತನೆ ಕುರಿತು ಹಲವಾರು ಅಸಮಾಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಚಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರವು ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದೇಶಿ ರಾಯಭಾರಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ, “ಆರೋ ಘಟನೆ” (Arrow Incident) ಬ್ರಿಟನ್‌ಗೆ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ನೆಪವಾಯಿತು. **ಆರೋ ಹಡಗು**ವು ಅವಧಿ ಮುಗಿದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನೋಂದಣಿಯುಳ್ಳ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರ ಲೋರ್ಚಾ (lorcha) ಆಗಿತ್ತು. ಉಪ್ಪು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಆರೋಪದ ಮೇರೆಗೆ ಚಿಂಗ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಈ ಕ್ರಮವು 1843ರ Treaty of the Bogue ಒಪ್ಪಂದದ Article IX (ವಿದೇಶಿಗರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಪರಿಧಿಯಾಚೆಯ ಹಕ್ಕು–extraterritoriality) ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದರು. ಈ ಘಟನೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡು 1856ರಲ್ಲಿ Second Opium War (ಇದನ್ನು “Arrow War” ಅಥವಾ “Second Anglo-Chinese War” ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ) ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಹಲವು ಸೈನಿಕ ಘರ್ಷಣೆಗಳ ನಂತರ 1860ರಲ್ಲಿ Treaty of Tientsin ಒಪ್ಪಂದದ ಸಹಿಯಿಂದ ಯುದ್ಧ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು. ಹೊಸ ಒಪ್ಪಂದವು ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸದಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನೂ ಐದು ಬಂದರುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ತೆರೆಯಿತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಕರಾವಳಿಯಾಚೆ ಚೀನಾದ ಒಳನಾಡು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಅವಕಾಶವೂ ದೊರೆಯಿತು.

=ನಂತರದ ಪರಿಣಾಮಗಳು=
ಬ್ರಿಟನ್ ಜೊತೆಗೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾದ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ United States ಮತ್ತು France ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಸಮಾನ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವು. ಈ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ನಂತರ “ಅಸಮಾನ ಒಪ್ಪಂದಗಳು” (Unequal Treaties) ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದವು. ಚೀನೀ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧಗಳು ಚೀನಾದ “ಅಪಮಾನ ಶತಮಾನ” (Century of Humiliation) ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದವು. ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ನಂತರ ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾದ William Ewart Gladstone ಪ್ರಮುಖರು. ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವರು ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು “ಅತೀ ಹೀನ ಮತ್ತು ಭೀಕರ” ಎಂದು ಖಂಡಿಸಿದ್ದರು. ಗ್ಲಾಡ್‌ಸ್ಟೋನ್ ಇಬ್ಬರೂ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧಗಳಿಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಅಪಿಯಂ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನೀತಿಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದರು. ಅವರು ಇದನ್ನು “Lord Palmerston ಅವರ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧ” ಎಂದು ಕರೆದು, 1840ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ “ಚೀನಾದ ವಿರುದ್ಧ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರ ತೀರ್ಪಿನ ಭಯ ನನಗಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು “ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅನ್ಯಾಯಕರವಾದ ಯುದ್ಧ, ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶವನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುವ ಯುದ್ಧ” ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದರು. ಅವರ ಅಪಿಯಂ ವಿರೋಧದ ಹಿನ್ನಲೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅಪಿಯಂ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಅವರ ಸಹೋದರಿ ಹೆಲೆನ್ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದರು. ಮೊದಲ ಅಪಿಯಂ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ Lord Palmerston ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, 1841ರ ಮೊದಲು William Ewart Gladstone ಅವರಿಗೆ Robert Peel ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು.

=ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರ=
ಬೋಸ್ಟನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಿನ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾದ Thomas Handasyd Perkins, Perkins & Co. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದು, ಒಟ್ಟೊಮನ್ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಹಭಾಗಿ ಮತ್ತು 16 ವರ್ಷದ ತಮ್ಮ ಮರವಳಿಯ John Perkins Cushing ಅವರೊಂದಿಗೆ ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌ (Guangzhou) ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ Russell & Co. ಪ್ರಮುಖ ಅಮೇರಿಕನ್ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. Russell & Co. ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಾದ Samuel Russell ಮತ್ತು Philip Ammedon 1808ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ನಗರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಬಾಂಬೆನಲ್ಲಿ East India Company (EIC) ನಡೆಸಿದ ಹರಾಜುಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಖರೀದಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಿ ಚೀನಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಕರಾವಳಿಯ ಗ್ವಾಂಗ್‌ಝೌಗೆ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 1827ರ ವೇಳೆಗೆ Russell & Co. ಚೀನಾದಲ್ಲಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅಮೇರಿಕನ್ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಇದು Jardine, Matheson & Co. ಮತ್ತು Dent & Co. ಸೇರಿದಂತೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮೇರಿಕನ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕೇವಲ Olyphant & Co. ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ಮಾತ್ರ ಅಪಿಯಂ ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದವು.

=ಚಿಂಗ್ ವಂಶದ ಕೊನೆಯ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂನ ದೇಶೀಕರಣ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ=
ಮಧ್ಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿನ Taiping Rebellion ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಕಲಹ ಶಮನವಾದ ನಂತರ, ಆರ್ಥಿಕತೆ ಅಪಿಯಂಗನ್ನು ಹಲವಾರು ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ರೈತರಿಗೆ ಇದು ನಗದು ಬದಲಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಬಹುದಾದ ವಸ್ತು ಎಂದು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಕಂಡುಹಿಡಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಸಿಚುವಾನ್ ಮತ್ತು ಯುನಾನ್ ಮುಂತಾದ ಒಳನಾಡು ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಂಗೀಕಾರಗೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಇದರ ತೂಕ ಸಮಾನ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಾಪರ್ ಹಬ್ಬಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಆರೋಗ್ಯಕರ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಾದರೂ ಪಾಪಿ ಬೆಳೆಸಬಹುದಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಹರಡಿತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಇತರ ಬೆಳೆಗಳು ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಪಡೆಯದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಪಾಪಿ ಬೆಳೆಗಾರರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿ ತಮ್ಮ ತೆರಿಗೆ ಕ್ವೋಟಾವನ್ನು ಪೂರೈಸಬಹುದು.

ಸರ್ಕಾರ ನಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದರೂ, ಸ್ಥಳೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಬಹುಮಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, bribery ಮತ್ತು ಈ ಲಾಭದಾಯಕ ಬೆಳೆ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ ರೈತರನ್ನು ಕೋಪಗೊಂಡು ಮಾಡದಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು. ಒಬ್ಬ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ದೂರವಾಣಿ ಕೊಡುವಂತೆ ತೋರಿಸಲು ಕೆಲ ಪಾಪಿ ಕಂಬಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನೆಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು. ಒಂದು ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಗವರ್ನರ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು, ಅಪಿಯಂವು ಹಿಂದಿನಂತೆ ವಿಷವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈಗ ಚಹಾ ಅಥವಾ ಅಕ್ಕಿ ಹಾಗೆ ವೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಚಿಂಗ್ ವಂಶದಲ್ಲಿ 1800ರ ರಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆ ನಗರ ಒಳನಾಡು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಜಿಲ್ಲೆಗಳವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು. ಇದು ನಗರ ಅಘಾತಗಳು ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದಿಂದ ಕೆಳಗಿನ ಕೆಲಸಗಾರ ವರ್ಗದ ಜನರಿಗೆ ಸಹ ಹರಡಿತು. 1880ರ ದಶಕಕ್ಕೆ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಸಿಗರೇಟು ಮತ್ತು ಪಾಪಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದ ಗವರ್ನರ್‌ರೂ ಈಗ ಅಪಿಯಂ ತೆರಿಗೆ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾದರು. ಇದೇ ವೇಳೆ ಚೀನಾಗೆ ಹೈಪೋಡರ್ಮಿಕ್ ಮಾರ್ಫಿನ್ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಪರಿಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಇದು ಬಹಳ ಶಕ್ತಿ வாய்ந்த, ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಬಹುದಾದ ಅಪಿಯಂಗ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ ಧೂಮಪಾನಕ್ಕೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನೀಡಿತು, ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಸನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.
ಇತಿಹಾಸಕಾರ Jonathan Spence ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಪಿಯಂ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಹಾನಿ ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೂ, ಆರ್ಥಿಕ ನಿಶ್ಚಲತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ದ್ರವ ನಗದು (fluid capital) ಒದಗಿಸಿತು ಮತ್ತು ಹೊಸ ತೆರಿಗೆ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆದಾರರು, ದೀನ ರೈತರು, ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, خردಕ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಪಿಯಂಗನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದರು.

ಆದರೆ, ವಂಶದ ಕೊನೆಯ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಸಂಕೀರ್ಣ ನೈತಿಕ ಆಕ್ರೋಶವು ಈ ಸ್ವಾರ್ಥದ ინტერესಗಳನ್ನು ಮೀರಿತು.

1901ರ ನಂತರ ಚಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರ ಹೊಸ ಅಪಿಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅಭಿಯಾನಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರತಿಬಂಧನವು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಾನಿಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಚೀನೀ ರೈತರಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಲಾಭದಾಯಕ ಬೆಳೆ–ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹಾನಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರತಿಬಂಧನವು ಹೋಲ್ಸೇಲರ್, ರೀಟೈಲ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆದಾರರ ಮಿಲಿಯನ್‌ಗಳಿಂದ ಬಂದಿತು, ಹಲವರು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಬರುವವರು. ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು, ಜನರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟುಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾದಕವಸ್ತು ವಿರೋಧಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿತು. ಆದರೂ, 1902ರ Mackay Treaty ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಮಗ್ರ ಆಮದು ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರೂ, ಭಾರತೀಯ ಅಪಿಯಂ ಹೊರತುಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಚೇಸ್ಟ್‌ಗೆ 110 ತಾಳ್ಸ್ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ “ಚೀನಾದ ಸ್ಥಳೀಯ ಅಪಿಯಂ ತೆರಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಪಿಯಂ ಆಯೋಗವು (International Opium Commission) ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, ಅಪಿಯಂ ಧೂಮಪಾನವು ಫ್ಯಾಷನ್‌ಬಲ್, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸುಶ್ರಾವಣೀಯ ಆಟವೊಂದೆಂದು ಯುವಕರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಬಹುಶಃ ಭಾಗವು ಈ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂ ಧೂಮಪಾನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಸೈನಿಕರು, ನಗರ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ರೈತರ ನಡುವೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ ಲೈಂಗಿಕ ಉದ್ಯಮ (sex industry), ಏಕೆಂದರೆ ಅಪಿಯಂಗ ಧೂಮಪಾನ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವುದು ಜನಪ್ರಿಯ ವಿನೋದವಾಗಿತ್ತು. 1907ರಲ್ಲಿ Great Britain ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಸಹಿ ಮಾಡಿತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ದಶಕದೊಳಗೆ ಭಾರತೀಯ ಅಪಿಯಂಗ ರಫ್ತನ್ನು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಒಪ್ಪಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಚೀನಾ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿತು. ಈೊಪ್ಪಂದವು ಹೊಸ ಅಪಿಯಂಗ ವಿರೋಧಿ ಅಭಿಯಾನದಿಂದ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. 1909ರೊಳಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಸಾಧನೆಗಳಾಗಿದ್ದು:

* ಮಾನ್ಚುರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಸುಮಾರು ಒಂದು ಮೂರನೇ ಭಾಗವರೆಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
* ಬೆಜಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಶಾಂಸಿಯದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆ.
* ಶಾಂಡಾಂಗ್ ಮತ್ತು ಸಿಚುವಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುವಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಅಪಿಯಂಗ ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡುವುದು ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಲಾಯಿತು. ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಮಿಷನರಿಗಳು ಅಪಿಯಂಗ ವಿರೋಧಿ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಿಯಂಗ ಸಂಬಂಧಿತ ವಸ್ತುಗಳ ಜ್ವಾಲೆಗಾರಿಕೆ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ವಿಶಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಭಿಮಾನ (nationalist sentiments) ಅಭಿಯಾನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಅಪಿಯಂಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ತಡೆಯುವುದು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ನಿರೂಪಿಸಲಾಯಿತು.

=ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಚೈನಾದ ಕಾಲ (1912–1949)=
ವಿದೇಶಿ ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಸಂಯೋಜನೆ ಬಹುಪಾಲು ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು, ಆದರೆ 1911 ರಲ್ಲಿ ಚಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರದ ಪತನವು ಅಪಿಯಂಗ ವಿರೋಧಿ ಅಭಿಯಾನದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಆದಾಯದ ಮೂಲವಾಗಿ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಗೆ ಮರಳಿ ಹೋದವು, ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೆಂದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಚೀನಾದ ಉತ್ತರ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಾದ ನಿಂಗ್ಸಿಯಾ ಮತ್ತು ಸುಯುವಾನ್‌ನಲ್ಲಿ, ಚೀನೀ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನರಲ್ Ma Fuxiang ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಚೀನೀ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಅಪಿಯಂಗ ಧೂಮಪಾನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, Ma Fuxiang ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಲಾಯಿತು. Ma Fuxiang ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ನಿಂಗ್ಸಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ, ಅಪರಾಧವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದರು, ಆದರೆ Guominjun ಅವರ ನೀತಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿತು. 1933 ರ ವೇಳೆಗೆ, ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನರು ಅಪಿಯಂಗ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ನಿಂಗ್ಸಿಯಾ ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿತ್ತು. 1923 ರಲ್ಲಿ, Bank of Chinaನ ಬಾವ್ಟೋ (Baotou) ಶಾಖೆಯ ಒಬ್ಬ ಅಧಿಕಾರಿಯು Ma Fuxiang ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಸಹಾಯಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರು, ಇದರಿಂದ ಅವರ ಸೈನಿಕ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಹಣಕಾಸು ಮಾಡಲು ಸಹಾಯವಾಗಿತ್ತು. 1923 ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಆ ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ $2 ಮಿಲಿಯನ್ ಗಳಿಸಿದರು. ಜನರಲ್ Ma, ಸರ್ಕಾರದ ಹಣಕಾಸು ಇಲಾಖೆ ಶಾಖೆಯಾಗಿದ್ದ ಬ್ಯಾಂಕನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಬಾವ್ಟೋಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ನಗದು ಸಾಗಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾನ್ಜಿಂಗ್ ದಶಕದ (1928–1937) ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ Nationalist Governmentನ್ನು ಜನರಲ್ Chiang Kai-shek ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ ನೀತಿಗಳು ವಿರೋಧಾಭ್ಯಾಸಗೊಂಡಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡವು. Chiang ಸ್ವತಃ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನೈತಿಕವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇತರ ಸರ್ಕಾರದ ಸಚಿವರು ಅಪಿಯಂಗವನ್ನು ಅಗತ್ಯವಾದ ಆದಾಯದ ಮೂಲವೆಂದು ಕಂಡರು. ಸರ್ಕಾರ ಮೊದಲು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಮೂಲಕ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ನಂತರ ಅಧಿಕೃತ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏರಿಸಿ ಕೆಲವು ಜನರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದರು, ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪುನರ್ವ್ಯಸನಿಗರನ್ನು ಗುಂಡಿನಿಂದ ಕೊಂದುದೂ ನಡೆಯಿತು (ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಕೌಂಟಿ ಒಬ್ಬರಂತೆ). Chiang ಶಾಂಘೈ ಅಪಿಯಂಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ದಫ್ತರವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಹಸಿರು ಗ್ಯಾಂಗ್ (Green Gang) ಮಾಫಿಯಾ ನಾಯಕ Du Yuesheng ಅವರತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದರು. ಒಬ್ಬ ಅಮೇರಿಕನ್ ರಾಜತಂತ್ರಜ್ಞರು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ:
*"ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶವು ನಗದು ಆದಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅಪಿಯಂಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ದಫ್ತರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಸೆಟ್ಲ್‌ಮೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚ್ ಕನ್ಸೆಶನ್‌ನ ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ತರುವುದು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ."* ಅತ್ಯಂತ ನಿಯಂತ್ರಣ (Prohibition) ಅನ್ನುವುದು ಸರ್ಕಾರಿ ಅಪಿಯಂಗ ಅದಾನ-ಪ್ರದಾನ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಕವಚವಾಗಿತ್ತು. “ನಿಯಂತ್ರಣ” ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅಪಿಯಂಗ ಆದಾಯವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
1934 ರಲ್ಲಿ, Shaan-Gan Border Regionನಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರವು ಅಪಿಯಂಗ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ರೈತರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದರು, ಅವರು ಅಪಿಯಂಗ ಬೆಳೆಸಲು ಮತ್ತು ಬಳಸಲು ರಾಷ್ಟ್ರಪಕ್ಷದ (Nationalist) ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರಳುವುದಾಗಿ. ಫಲವಾಗಿ, ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರವು ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗವನ್ನು ಮೌನಮಾನದಂತೆ ಅನುಮತಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು.

ಎರಡನೇ Second Sino-Japanese War ಯುದ್ಧದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು, Chinese Communist Party ಶಾನ್-ಗಾನ್-ನಿಂಗ್ ಗಡಿಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ (特货, ‘ವಿಶೇಷ ವಸ್ತು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ) ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿ, ಜಪಾನ್‌ನ ಕಬ್ಜೆಡ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು Kuomintang ನ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿತು. 1945 ರ ವೇಳೆಗೆ, ಅಪಿಯಂಗ ತೆರಿಗೆಗಳು CCP ಆದಾಯದ 40% ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನೀಡಿದವು.

Jonathan Marshall ಪ್ರಕಾರ, Chongqing ಕೂಡ ಅಪಿಯಂಗವನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿತು, Sichuan ಮತ್ತು Yunnan ಸೇರಿದಂತೆ KMT ನಿಯಂತ್ರಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಜಪಾನ್‌ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಆದಾಯವು ನಾಗರಿಕ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆ ತುರ್ತು ಸರ್ಕಾರ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಸೈನಿಕ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿತು. ಅಗತ್ಯ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು, ಚೊಂಗ್‌ಚಿಂಗ್ ಶಾಂಘೈ ಹಸಿರು ಗ್ಯಾಂಗ್ ನಾಯಕ Du Yuesheng ಅವರಿಗೆ ಅಪಿಯಂಗ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಅನುಮತಿಸಿತು, ಯಾಕಂದರೆ ಅವರ ಜಪಾನ್ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಪ್ರದೇಶದೊಳಗಿನ ಸಂಪರ್ಕಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಇದ್ದವು. Du ಯ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಜನರಲ್ Taili ಅವರು ನಿರೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಶದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಜಪಾನ್ ಪಡೆಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಸಹಕರಿಸುವ ಸರ್ಕಾರಗಳು ತಮ್ಮ ಹಣಕಾಸಿನ ಬಹುಭಾಗವನ್ನು ಅಪಿಯಂಗ ಆದಾಯದಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡವು. ಮಾದಕ ವಸ್ತು ವ್ಯಾಪಾರವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅಕ್ರಮವೆಂದಾದರೂ, ಸ್ಥಳೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ ಸೈನ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆದಾರರೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಫಲವಾಗಿ, ಅಪಿಯಂಗದ ಏಕಾಧಿಕಾರ (monopolies) ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು ಮತ್ತು ಆಕ್ರಮಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಾದಕ ವಸ್ತು ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಿತು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇನ್‌ನರ್ ಮೊಂಗೋಲಿಯಾದ ಮೆಂಗ್‌ಜಿಯಾಂಗ್ ಪಪೇಟು ಸರ್ಕಾರವು 1939ರಿಂದ 1942 ರವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಅಪಿಯಂಗ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಶಾಂಘೈಗೆ ರಫ್ತು ಮಾಡಿತು. ಜಪಾನ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಶಾಂಘೈನಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧ ಸಂಬಂಧಿತ ಸರಬರಾಜು ವ್ಯತ್ಯಯಗಳ ನಂತರ, ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಾಪಾರವು ಜಪಾನ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಪುನರ್‌ಪ್ರಾರಂಭಗೊಂಡಿತು, ಸೈನ್ಯವು ನೇರವಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಅಪಿಯಂಗ ಪೂರೈಸಿತು ಮತ್ತು ವಿತರಣೆಯನ್ನು Liang Hongzhi ಸರ್ಕಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಾಜ್ಯ ಏಕಾಧಿಕಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಡೆಸಿತು.

ವಾಂಗ್ ಜಿಂಗ್‌ವೇ (Wang Jingwei) ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನವಾದ ನಂತರ, ಸರ್ಕಾರದ ಅಪಿಯಂಗ ಲಾಭ ಗಳಿಕೆ 1944ರವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದಿತು, ಆವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧ (prohibition) ಜಾರಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಜಪಾನ್ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ಚೀನೀ ಪಪೇಟು ರಾಜ್ಯಗಳ ಪತನದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಜಪಾನ್ ಆಕ್ರಮಕಾರರು ಮತ್ತು ಸಹಕರಿಸುವವರ ಅಪಿಯಂಗ ಲಾಭಗೊಳ್ಳುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು Communist Party of China ಮತ್ತು Nationalist Government ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿದರು. ಜನರಲ್ಲಿ ಮಾದಕ ವಸ್ತು ಬಳಕೆಗೆ ವಿರೋಧವನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು, ಜಪಾನ್ ಆಕ್ರಮಣ ಮತ್ತು ಅಪಿಯಂಗ ಯುದ್ಧಗಳ ನಡುವೆ ಹೋಲಿಕೆಗಳು ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟವು.

=ಚೀನಾದ ಪ್ರಜೆಗಳ ಗಣರಾಜ್ಯ=
1949 ರ ವೇಳೆಗೆ, ಚೀನಾದಾದ್ಯಂತ ಸುಮಾರು 2 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಸನಿಗರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಸುಮಾರು 4.4% ಆಗಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ People's Republic of China ಸರ್ಕಾರ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. 1950 ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ, ಕೇಂದ್ರ ಜನರಲ್ ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ “ಅಪಿಯಂಗ ನಿಷೇಧ” ಕುರಿತ ಸರ್ಕ್ಯುಲರ್ ಆದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ Zhou Enlai ಸಹಿ ಮೂಲಕ ಹೊರಡಿಸಿತು. ಅದೇ ವರ್ಷದ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಚಿವಾಲಯವು “ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ನಿಯಮಾವಳಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಆದೇಶ” ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಅಭಿಯಾನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

ಮೊದಲು, ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನೆ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿರಳವಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ನವೀನ ಸರ್ಕಾರದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, 1952 ರಲ್ಲಿ, Chinese Communist Party ಕೇಂದ್ರ ಸಮಿತಿಯಿಂದ “ಮಾದಕ ವಸ್ತು ಸಂಕ್ರಮಣ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಕುರಿತು ನಿರ್ದೇಶನ” ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ಹೊಸ ತರಂಗದಲ್ಲಿ, ಸೂಕ್ತ ಯೋಜನೆ, ಗಂಭೀರ ಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಂಖ್ಯಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನಶ್ಚೇತನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯನ್ನು ವರ್ಗ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು.

ಸ್ಥಳೀಯ CPC ಘಟಕಗಳು ಮಾದಕ ವಸ್ತು ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಚಾರ ನಡೆಸಿದವು. ವ್ಯಸನ ಕುರಿತ ಸಭೆಗಳು ಹೊಸ “ಮಾಸ್ ಲೈನ್” ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದವು. ಮಾಜಿ ವ್ಯಸನಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯವು ಎಲ್ಲ ಮಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿತ್ತು, ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯ ಗುಂಪುಗಳು, ಪುನಶ್ಚೇತನ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಮೂಹಿಕ ಸಭೆಗಳು, ಘೋಷಣಾ ಶಿಬಿರಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವಜಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ವ್ಯಸನಿಗಳ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವ್ಯಸನವು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಅಸಮರ್ಪಕವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳತಂತ್ರದ ಫಲವಾಗಿ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ದಹನ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ಅಪಿಯಂಗ ವ್ಯಾಪಾರ ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಅಪಿಯಂಗ ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬೇಳೆಗಳನ್ನು ನೆಡಲಾಗಿತು. addicts ಪುನಶ್ಚೇತನಕ್ಕಾಗಿ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲಾಗಿತ್ತು: ನಗರ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಂಟಿ-ಅಪಿಯಂಗ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ತೆರೆದವು, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಸನಿಗಳನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು, ತ್ಯಾಗ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಗಂಭೀರ ವ್ಯಸನ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಬಲಾತ್ಕೃತ ಶ್ರಮ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ (labor reform) ಮೂಲಕ ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು, ಇದು ಭೂಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಮತ್ತು “ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಪರಾಧಿಗಳ”ಂತಹ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಅನುರೂಪವಾಗಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಮಾದಕ ವಸ್ತು ವಿತರಕರನ್ನು ಶಿಸ್ತುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಚೀನಾದ ಸರ್ಕಾರವು 1950 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನೆ ಎರಡನ್ನೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. 1953 ರ ವೇಳೆಗೆ, ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಿಯಂಗ ಬಳಕೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ Liangshan ಮತ್ತು Aba ಪ್ರದೇಶಗಳಂತಹ эт್ನಿಕ್ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ನಿವಾಸಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, 1959 ರವರೆಗೆ poppy ಬೆಳೆಯುವಿಕೆ ಮುಂದುವರಿದಿತು.

ಶೇಷ ಅಪಿಯಂಗ ಉತ್ಪಾದನೆ ಚೀನಾದ ಗಡಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗಕ್ಕೆ, “Golden Triangle” ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

1950 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಪಿಯಂಗ ವಿರೋಧಿ ಅಭಿಯಾನಗಳ बावजूद, 1980 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ಸುಧಾರಣೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮಾದಕ ವಸ್ತು ಬಳಕೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಪುನಃ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. 1990 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಮರುಸಮರ್ಪಕ ಮಾದಕ ವಸ್ತು ವಿರೋಧಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದವು, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಜೂನ್ 26 ರಂದು, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾದಕ ವಸ್ತು ದುರುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಅಕ್ರಮ ಸಾಗಣೆ ವಿರೋಧಿ ದಿನಾಚರಣೆ ಆಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. 2003 ರಲ್ಲಿ, ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ 4 ಮಿಲಿಯನ್ ಮಾದಕ ವಸ್ತು ಬಳಕೆದಾರರು ಮತ್ತು 1 ಮಿಲಿಯನ್ ನೋಂದಾಯಿತ ವ್ಯಸನಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.