វាហណ

[រូបភាពតូច|300x300ភីកសែល| [មាតរិកា|មត្រិក ទាំងប្រាំបីជិះវាហណផ្សេងគ្នាដូចជា (ជួរកំពូល, ទីពីរពីឆ្វេងទៅស្តាំ) គរុឌ, ក្ងោក, គោនន្ទិ, ហង្ស (ក្ងាន); (ជួរខាងក្រោមពីឆ្វេង) ក្របី ដំរី និងតោ]]
***វាហណ*** ( សំស្ក្រឹត:        वाहन ) ឬ ***វាហនម*** ( សំស្ក្រឹត:    वाहनम् ) តំណាងឱ្យសត្វ ជាទូទៅសត្វ ឬវត្ថុទេវកថា អាទិទេព ហិណ្ឌូ ជាក់លាក់មួយត្រូវបានគេនិយាយថាប្រើជាយានជំនិះ។ ក្នុង​សមត្ថភាព​នេះ វចនានុក្រម​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ជា​ញឹក​ញាប់​ថា «ភ្នំ» របស់​អាទិទេព។ ដោយភាពជាដៃគូរវាងអាទិទេព និង ***វាហណ*** របស់គាត់ត្រូវបានត្បាញអំពី រូបចម្លាក់ និង ទ្រឹស្ដីហិណ្ឌូ ជាច្រើន។ អាទិទេព​ត្រូវ​បាន​គេ​ពណ៌នា​ជា​ញឹក​ញាប់​ថា​កំពុង​ជិះ (ឬ​គ្រាន់​តែ​ឡើង​លើ)***វាហណ***។ ពេលផ្សេងទៀត***វាហណ***ត្រូវបានបង្ហាញនៅខាងអាទិទេព ឬតំណាងជានិមិត្តរូបថាជាគុណលក្ខណៈទេវៈ។ ***វាហណ***អាចចាត់ទុកថាជា   នៃអាទិទេព៖ ទោះបីជា ***វាហណ***អាចធ្វើសកម្មភាពដោយឯករាជ្យក៏ដោយ ក៏វានៅតែជានិមិត្តសញ្ញាមុខងារ ឬសូម្បីតែ  នៃ "អ្នកជិះ" របស់ពួកគេ។ អាទិទេព​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​ឃើញ​អង្គុយ ឬ​ឈរ​លើ​***វាហណ***។ ពួកគេអាចអង្គុយនៅលើវេទិកាតូចមួយ ឬជិះលើកែប ឬខ្នងទទេ។ 

## និរុត្តិសាស្ត្រ 
*វះ* ជា ភាសាសំស្ក្រឹត មានន័យថា ដឹក ឬដឹកជញ្ជូន។ ពាក្យ​នេះ​ក៏​មាន​ន័យ​ថា ' យាន ' ជា​ភាសា​សំស្ក្រឹត និង ​ភាសា​ឥណ្ឌា ​ផ្សេង​ទៀត  

## និមិត្តសញ្ញា 
## ឧទាហរណ៍ 
### គរុឌ 
គ្រុឌ និងរឿងរបស់គាត់នៃការក្លាយជាភ្នំនៃ ព្រះវិស្ណុ ត្រូវបានរៀបរាប់យ៉ាងបរិបូរណ៍នៅក្នុងអត្ថបទហិណ្ឌូ។ កើតនៅក្នុង វិនត និងទទួលបានអំណាចនៃ penance របស់ Kashyapa, demigod មានការសោកសៅនៅពេលដែលបានរកឃើញថាម្តាយរបស់គាត់ត្រូវបានធ្វើជាទាសករដោយ កទ្រុ ដ៏ឃោរឃៅ។ នៅពេលដែលគាត់បានអង្វរ កទ្រុ ឱ្យដោះលែងម្តាយរបស់គាត់ ក្រោយមកទៀតបានទាមទារទឹកដមនៃអមតៈជាតម្លៃនៃសេរីភាពរបស់នាង។ រឿងព្រេង​របស់​ព្រះអង្គ​នៃ​ការ​ធានា ​អម្រឹត ជា​ទឹកដម​នៃ​ភាព​អមតៈ​ត្រូវ​បាន​ពិពណ៌នា​ក្នុង​វគ្គ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា *Amṛtakalaśāpaharaṇam*  *:*

### មុសិក 
ខណៈពេលដែលព្រះ គនេស នៅក្មេង កណ្ដុរយក្សមួយក្បាលបានចាប់ផ្តើមធ្វើ ឱ្យមិត្តទាំងអស់របស់គាត់ភ័យខ្លាច។ គណេស បាន​ចាប់​គាត់​ដោយ ​ឡាសោ ​របស់​គាត់​និង​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​ឡើង​ភ្នំ​។ មុសិក ដើមឡើយជា គន្ធវ៌ ឬតន្ត្រីករសេឡេស្ទាល។ បន្ទាប់ពីវង្វេងស្មារតីដើរលើជើងរបស់ Rishi (ឥសី) ឈ្មោះ វមទេវ, មុសិក ត្រូវបានបណ្តាសាហើយប្រែទៅជាកណ្តុរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពី ឥសី បានធូរស្បើយពីកំហឹងរបស់គាត់ គាត់បានសន្យាជាមួយ មុសិក ថានៅថ្ងៃណាមួយ ព្រះនឹងក្រាបនៅចំពោះមុខគាត់។ ទំនាយ​ត្រូវ​បាន​សម្រេច​នៅ​ពេល​ដែល​កណ្ដុរ​បាន​ក្លាយ​ជា​***វាហណ***​របស់ គណេស ។

### នន្ទិ 
មុនពេលក្លាយជាយានជំនិះរបស់ព្រះសិវៈ នន្ទិ គឺជាអាទិទេពមួយអង្គដែលមានឈ្មោះថា នន្ទកេស្វរ ដែលជាម្ចាស់នៃសេចក្តីអំណរ និងជាម្ចាស់នៃតន្ត្រី និងរបាំ។ បន្ទាប់​មក​ដោយ​គ្មាន​ការ​ព្រមាន ឈ្មោះ​និង​មុខងារ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​ទិដ្ឋភាព​នៃ​ព្រះ​សិវៈ​ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​អាទិទេព នតរាជ ។ ពីពាក់កណ្តាលបុរស ពាក់កណ្តាលគោ គាត់បានក្លាយជាគោ។ តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក គាត់​បាន​មើល​ថែ​ប្រាសាទ​នីមួយៗ​របស់​ព្រះ​សិវៈ ដោយ​តែងតែ​សម្លឹង​មក​រក​ព្រះអង្គ។

### បរវណិ 
កត៌ិកេយ ដែលជាព្រះសង្គ្រាមដែលគេស្គាល់ថាជា មុរុគន នៅ ភាគខាងត្បូងប្រទេសឥណ្ឌា ត្រូវបានគេដាក់នៅលើសត្វក្ងោកមួយដែលមានឈ្មោះថា បរវណិ ។ សត្វ​ក្ងោក​នេះ​ដើម​ឡើយ​ជា​បិសាច​ហៅ​ថា សុរបទ្ម ចំណែក​សត្វ​មាន់​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា​ទេវតា ក្រិចិ ។ បន្ទាប់ពីការបង្កហេតុ មុរុគន នៅក្នុងការប្រយុទ្ធ បិសាចបានប្រែចិត្តនៅពេលនោះ ជើងរបស់គាត់បានចុះមកលើគាត់។ គាត់​បាន​យក​ទម្រង់​ដើមឈើ ហើយ​ចាប់​ផ្ដើម​អធិស្ឋាន ។ ដើមឈើនេះត្រូវបានកាត់ជាពីរ។ ចាប់ពីពាក់កណ្តាលមួយ មុរុគន បានទាញ សត្វមាន់ មួយដែលគាត់បានធ្វើនិមិត្តសញ្ញារបស់គាត់ហើយពីមួយទៀតគឺសត្វក្ងោកដែលគាត់បានឡើងភ្នំ។ នៅក្នុងកំណែមួយទៀត កថ៌ិកេយ បានកើតមកដើម្បីសំលាប់អារក្ស តារាកសុរ ។ ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​បាន​ព្រះ ក្រិត្តិក ​លើក​ឡើង​ហើយ​បាន​ដឹកនាំ​ទ័ព​ដ៏​ទេវភាព​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អាយុ​៦​ថ្ងៃ។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាបន្ទាប់ពីយកឈ្នះ តារាកសុរ ព្រះបានអត់ទោសឱ្យគាត់ហើយបានផ្លាស់ប្តូរគាត់ទៅជាសត្វក្ងោកជិះរបស់គាត់។