ទូរគមនាគមន៍នៅប្រទេសថៃ

**ទូរគមនាគមន៍ទំនើប** នៅក្នុង **ប្រទេសថៃ** បានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1875 ជាមួយនឹងការដាក់ពង្រាយសេវា ទូរលេខដំបូង ។ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ ការអភិវឌ្ឍន៍បណ្តាញទូរគមនាគមន៍នៅក្នុងប្រទេសថៃគឺស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់វិស័យសាធារណៈ។ អង្គការរដ្ឋាភិបាលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីផ្តល់សេវាទូរលេខ ទូរស័ព្ទ វិទ្យុ និង ទូរទស្សន៍ និងភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាលផ្សេងទៀត ជាពិសេសយោធា នៅតែគ្រប់គ្រងអចលនទ្រព្យដ៏ធំនៃវិសាលគមវិទ្យុ និងទូរទស្សន៍។ ប្រតិបត្តិករទូរគមនាគមន៍ឯកជនពីដំបូងបានទទួល កិច្ចព្រមព្រៀងសម្បទាន ជាមួយសហគ្រាសរដ្ឋ។ សម្រាប់​សេវា​ទូរស័ព្ទ​ដៃ សម្បទាន​ទាំងអស់​ត្រូវបាន​កែប្រែ​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​បន្តបន្ទាប់​រហូតដល់​២៥​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​បាន​បញ្ចប់​ជា​បណ្តើរៗ​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥​។ សម្រាប់សេវាកម្មផ្សេងទៀត លក្ខខណ្ឌនៃសម្បទានប្រែប្រួល ចាប់ពីមួយទៅដប់ប្រាំឆ្នាំ។ ស្ទើរតែទាំងអស់នៃសម្បទានគឺជា កិច្ចសន្យាសាងសង់-ប្រតិបត្តិការ-ផ្ទេរ (BTO)។ អ្នកវិនិយោគឯកជនត្រូវសាងសង់គ្រឿងបរិក្ខារដែលត្រូវការទាំងអស់ ហើយផ្ទេរវាទៅរដ្ឋមុននឹងពួកគេអាចដំណើរការ ឬផ្តល់សេវាសាធារណៈបាន។

សេរីភាវូបនីយកម្មបានកកើតឡើងនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 និងឆ្នាំ 2000 ។ សហគ្រាសរដ្ឋ អង្គការទូរស័ព្ទនៃប្រទេសថៃ អាជ្ញាធរទំនាក់ទំនងនៃប្រទេសថៃ និង អង្គការសារគមនាគមន៍ដ៏ធំនៃប្រទេសថៃ ត្រូវបានសាជីវកម្មនៅក្នុងឆ្នាំ 2003 និង 2004 ។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញឆ្នាំ 1997 បានជំរុញឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរស្ថាប័ននៅពេលដែលវាប្រកាសថាវិសាលគមទាំងអស់គឺជា "ធនធានទំនាក់ទំនងជាតិសម្រាប់សុខុមាលភាពសាធារណៈ" ។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញឆ្នាំ 1997 ទាមទារបន្ថែមទៀតនូវការបង្កើត "និយតករឯករាជ្យ" ដែលនឹងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបែងចែកវិសាលភាព និងត្រួតពិនិត្យ និងគ្រប់គ្រងទំនាក់ទំនងនៅក្នុងប្រទេសថៃ។ នៅឆ្នាំ 1998 ដើម្បីអនុលោមតាមអាណត្តិរដ្ឋធម្មនុញ្ញ សភាបានអនុម័តច្បាប់បង្កើតនិយតករឯករាជ្យចំនួនពីរគឺ គណៈកម្មការទូរគមនាគមន៍ជាតិ (NTC) និងគណៈកម្មការផ្សព្វផ្សាយជាតិ (NBC) ។ ការអនុវត្តបទប្បញ្ញត្តិបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងប្រទេសថៃនៅពេលដែល NTC ត្រូវបានតែងតាំងដោយព្រះមហាក្សត្រតាមរយៈនីតិវិធីតែងតាំងដ៏ស្មុគស្មាញក្នុងឆ្នាំ 2005 ។ ការចាប់ផ្តើមនៃ NTC បញ្ចប់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ និងផ្ទេរអំណាច និងសិទ្ធិអំណាចទាំងអស់ក្នុងវិស័យទូរគមនាគមន៍ពីនាយកដ្ឋានប្រៃសណីយ៍ និងទូរលេខ (PTD) ទៅកាន់គណៈកម្មការឯករាជ្យដែលទើបបង្កើតថ្មី។

នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2006 យោធាបានដណ្តើមយកការគ្រប់គ្រងពីរដ្ឋាភិបាលស៊ីវិល ហើយបានរួមបញ្ចូលគ្នានូវទូរគមនាគមន៍ និងនិយតករផ្សាយទៅជានិយតកររួមមួយ។ កិច្ចការ​នេះ​មិន​ទាន់​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ស៊ីវិល​ចូល​កាន់​អំណាច និង​បាន​ដាក់​ចេញ​នូវ​ច្បាប់​ថ្មី​នេះ។ ច្បាប់ថ្មីនេះមានឈ្មោះថា *ច្បាប់ស្តីពីអាជ្ញាធរបែងចែកវិសាលគម និយតកម្ម និងការត្រួតពិនិត្យលើការផ្សាយតាមវិទ្យុ និងទូរទស្សន៍ និងទូរគមនាគមន៍ឆ្នាំ 2010* ( *ហៅកាត់ថា:* **NRA Act of 2010** ) បានលុបបំបាត់ NTC និងបង្កើត "និយតកររួម" ថ្មីមួយដើម្បីគ្រប់គ្រងទាំងទូរគមនាគមន៍ និងការផ្សាយនៅក្នុងប្រទេសថៃ។ . ច្បាប់ថ្មីនេះក៏តម្រូវឱ្យ គណៈកម្មការផ្សព្វផ្សាយ និងទូរគមនាគមន៍ជាតិ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 2010 ជានិយតករឯករាជ្យ ត្រូវតែបែងចែកអាជ្ញាប័ណ្ណវិសាលគមពាណិជ្ជកម្មទាំងអស់តាមរយៈការដេញថ្លៃ។ ក្នុងឆ្នាំ 2012 ដើម្បីផ្តល់អាជ្ញាប័ណ្ណដល់ វិសាលគម និងសេវាកម្ម 3G គណៈកម្មការទូរគមនាគមន៍ (TC) បានរៀបចំការដេញថ្លៃវិសាលគមដែលបណ្តាលឱ្យមានអាជ្ញាប័ណ្ណថ្មីចំនួន 3 សម្រាប់ 2.1&nbsp;GHz ដល់បីនាក់ ( AIS, True, និង DTAC )។ ក្នុងឆ្នាំ 2013 គណៈកម្មការផ្សព្វផ្សាយ (BC) បានដេញថ្លៃអាជ្ញាប័ណ្ណ DTTV ថ្មីចំនួន 42 ។ ការ​ដេញ​ថ្លៃ​ទាំង​ពីរ​រួម​គ្នា​ទទួល​បាន​ប្រាក់​សរុប​ជា​កំណត់​ត្រា​សម្រាប់​ប្រាក់​ដែល​បង់​ឱ្យ​វិស័យ​សាធារណៈ​តាម​រយៈ​ការ​ដេញ​ថ្លៃ។ ក្រោយមក កំណត់ត្រានេះត្រូវបានវាយដំដោយការដេញថ្លៃមួយផ្សេងទៀតដោយទីភ្នាក់ងារបងស្រី គណៈកម្មការផ្សព្វផ្សាយ ដែលបានបើកការដេញថ្លៃ DTTV ក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ 2013។ ច្បាប់ NBTC ជាធរមានបន្ទាប់មកបានអនុញ្ញាតឱ្យ NBTC រក្សាប្រាក់ចំណូលនៃការដេញថ្លៃ DTTV ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយោធាបានកាន់កាប់ប្រទេស វាបានកែប្រែច្បាប់ NBTC ដើម្បីទាមទារការប្រគល់ការដេញថ្លៃត្រឡប់មកវិញទៅកាន់រតនាគារ។

នៅថ្ងៃទី 22 ឧសភា 2014 នៅពេលដែលរដ្ឋប្រហារបានកើតឡើង យោធាបានសម្រេចចិត្តថាខ្លួននឹងពិនិត្យលើការអនុវត្តបទប្បញ្ញត្តិនៃវិស័យទាំងពីរ។ រដ្ឋាភិបាលដែលដឹកនាំដោយឧត្តមសេនីយ ប្រយុទ្ធ ចាន់ អូចា បានប្រកាសថារដ្ឋាភិបាលរបស់លោកនឹងផ្លាស់ប្តូរប្រទេសថៃទៅជា "សេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល" ហើយនឹងប្រែក្លាយក្រសួងព័ត៌មាន និងទូរគមនាគមន៍ទៅជាក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចឌីជីថល។ កំណែទម្រង់ NBTC នឹងជាផ្នែកមួយនៃផែនការ។ នៅក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ 2014 របបយោធាបានចេញបទបញ្ជាថ្មីចំនួនពីរដោយទាមទារថា ក) ប្រាក់ចំណូលទាំងអស់ដែលបានមកពីការដេញថ្លៃវិសាលគមត្រូវតែប្រគល់ជូនកាបូបសាធារណៈវិញ និង ខ) ស្ថានីយ៍វិទ្យុសហគមន៍ទាំងអស់ត្រូវតែគោរពតាមបទបញ្ជាថ្មីរបស់រដ្ឋាភិបាលដែលតម្រូវឱ្យមានការត្រួតពិនិត្យ និងការស៊ើបអង្កេតលើការអនុលោមតាមច្បាប់។ មុននឹងផ្តល់កម្មវិធីដល់សាធារណជន។ អាជ្ញាប័ណ្ណបណ្តោះអាសន្នត្រូវបានចេញនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2014 ដល់ស្ថានីយ៍វិទ្យុអនុលោមតាមច្បាប់ដែលបានចុះហត្ថលេខាលើ អនុស្សរណៈនៃការយោគយល់ ដោយស្ម័គ្រចិត្ត (MOU) ជា "លក្ខខណ្ឌមុន" ដើម្បីអាចផ្សាយបានខណៈពេលដែលកំពុងរង់ចាំការពិនិត្យឱ្យបានហ្មត់ចត់បន្ថែមទៀតពី BC មុនពេលចេញអាជ្ញាបណ្ណ *ដឺជឺរី។* ពេលវេលាដែលត្រូវការសម្រាប់ការស៊ើបអង្កេតគឺមិនច្បាស់លាស់។ អាជ្ញាប័ណ្ណ​វិទ្យុ​សហគមន៍​ថ្មី​ត្រូវ​តែ​អនុលោម​តាម​បញ្ជា​របស់​របប​យោធា​ដែល​ជំនួស​ច្បាប់​វិទ្យុ និង​ទូរទស្សន៍​ឆ្នាំ ២០០៨។

ទីផ្សារបណ្តាញទូរស័ព្ទចល័តត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយប្រតិបត្តិករធំៗចំនួនបីដែលមានអត្រាជ្រៀតចូលទីផ្សារ 100 ភាគរយ។ ប្រតិបត្តិករទូរស័ព្ទចល័តសំខាន់ៗទាំងអស់ឥឡូវនេះប្រើប្រាស់ បច្ចេកវិទ្យា គ្រួសារ GSM/ 3GPP រួមទាំង GSM, EDGE, UMTS និង LTE ។ ប្រទេស​ថៃ​មាន ​ប៉ុស្តិ៍​ទូរទស្សន៍ ​អាណាឡូក ​ចំនួន​ប្រាំមួយ ហើយ​បណ្តាញ ​ឌីជីថល ​ពាណិជ្ជកម្ម​ចំនួន 24 បាន​ចាប់ផ្តើម​ចាក់ផ្សាយ​ក្នុង​ឆ្នាំ 2014 ។

នៅក្រោមច្បាប់ប្រកួតប្រជែងពាណិជ្ជកម្មឆ្នាំ 2017 ដែលចូលជាធរមានក្នុងខែតុលា ឆ្នាំ 2017 អាជ្ញាធរប្រកួតប្រជែងពាណិជ្ជកម្មបានបោះបង់ចោលសិទ្ធិអំណាចរបស់ខ្លួនក្នុងការគ្រប់គ្រងវិស័យជាក់លាក់ រួមទាំងអាជីវកម្មផ្សព្វផ្សាយ និងទូរគមនាគមន៍។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ចាប់តាំងពីច្បាប់ប្រកួតប្រជែងពាណិជ្ជកម្មឆ្នាំ 2017 ចូលជាធរមាន វិស័យផ្សព្វផ្សាយ និងទូរគមនាគមន៍ដែលធ្លាប់គ្រប់គ្រងដោយច្បាប់ជាក់លាក់ស្តីពីការប្រកួតប្រជែងពាណិជ្ជកម្មត្រូវបានលើកលែងពីការអនុលោមតាមច្បាប់ប្រកួតប្រជែងទូទៅ ហើយគ្រាន់តែជាកម្មវត្ថុនៃបទប្បញ្ញត្តិតាមវិស័យស្តីពីការប្រកួតប្រជែងប៉ុណ្ណោះ។ 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Pages with unreviewed translations