ស្ដេចដាវិឌ

**ដាវីឌ**

Tel Dan stele ជា ថ្មចារឹកអារ៉ាម ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយស្តេច Aram-Damascus នៅចុងសតវត្សទី ៩/ដើមសតវត្សទី ៨ មុនគ.ស ដើម្បីរំលឹកដល់ជ័យជំនះលើស្តេចសត្រូវពីរអង្គ មានឃ្លា  (  ) ដែលត្រូវបានបកប្រែជា " ផ្ទះរបស់ដាវីឌ " ដោយអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន។ Mesha Stele ដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយស្តេច Mesha នៃ ជនជាតិម៉ូអាប់  នៅសតវត្សទី ៩ មុនគ.ស. ក៏អាចសំដៅទៅលើ "វង្សដាវិឌ" ទោះបីជានេះត្រូវបានជំទាស់ក៏ដោយ។   យោងទៅតាមស្នាដៃរបស់ជនជាតិយូដាដូចជា *Seder Olam Rabbah*, *Seder Olam Zutta* និង *Sefer ha-Qabbalah* (ទាំងអស់ត្រូវបានសរសេរជាងមួយពាន់ឆ្នាំក្រោយមក) ដាវីឌបានឡើងសោយរាជ្យជាស្តេចយូដានៅឆ្នាំ ៨៨៥ មុនគ.ស.។  លើសពីនេះ អ្វីទាំងអស់ដែលត្រូវបានគេស្គាល់អំពីព្រះបាទដាវីឌបានមកពីអក្សរសិល្ប៍ព្រះគម្ពីរ ដែលជាប្រវត្តិសាស្រ្តដែលត្រូវបានជំទាស់យ៉ាងទូលំទូលាយ  ហើយមានព័ត៌មានលម្អិតតិចតួចអំពីព្រះបាទដាវីឌដែលច្បាស់លាស់ និងគ្មានជម្លោះ។  ការជជែកវែកញែកនៅតែបន្តលើបញ្ហាចម្រូងចម្រាសជាច្រើន៖ ពេលវេលាពិតប្រាកដនៃរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទដាវីឌ និងព្រំដែនភូមិសាស្ត្រនៃព្រះរាជាណាចក្ររបស់ទ្រង់។ ថាតើរឿងនោះបម្រើជាការការពារនយោបាយនៃរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌប្រឆាំងនឹងការចោទប្រកាន់ពីអំពើហឹង្សា ការធ្វើឃាត និងការធ្វើអត្តឃាត។ ទំនាក់ទំនង homoerotic រវាង ដាវិឌ និង យ៉ូណាថាន ; ថាតើអត្ថបទគឺជារឿងនិទានវីរភាពដូច Homer ដែលទទួលយកធាតុពីភាពស្រដៀងគ្នា បុរាណនៅជិតបូព៌ា ។ និងថាតើធាតុនៃកាលបរិច្ឆេទអត្ថបទយឺតដូចសម័យ Hasmonean ។

នៅក្នុង ការនិទានរឿងព្រះគម្ពីរ នៃ សៀវភៅសាំយូអែល ដាវីឌត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាអ្នកគង្វាលវ័យក្មេង និង ជាអ្នកលេងពិណ ដែលមានបេះដូងលះបង់ចំពោះ ព្រះយេហូវ៉ា ដែលជាព្រះពិតតែមួយ។ គាត់ទទួលបានកិត្តិនាម ហើយក្លាយជាវីរបុរសដោយសម្លាប់ កូលីយ៉ាត ។ គាត់​បាន​ក្លាយ​ជា​ទី​ពេញ​ចិត្ត​របស់ ​សូល ជា​ស្ដេច​ដំបូង​របស់​អ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ទៅ​លាក់​ខ្លួន នៅ​ពេល​ដែល​សូល​សង្ស័យ​ថា​ដាវីឌ​គ្រោង​នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ។ ក្រោយ​ពី​ព្រះបាទ​សូល និង ​យ៉ូណាថាន  ​បុត្រ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ក្នុង​សមរភូមិ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ត្រូវ​បាន​ចាក់​ប្រេង​តាំង​ជា​ស្ដេច​ដោយ ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ហើយ​នៅ​ទី​បំផុត​គឺ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់។ ទ្រង់​វាយ​យក ​ក្រុង​យេរូសាឡិម ធ្វើ​ជា​រាជធានី​នៃ ​សាសន៍​អ៊ីស្រា‌អែល​ដែល​រួបរួម ហើយ​នាំ ​ហិប​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា ​មក​ក្រុង។ គាត់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិត​ក្បត់​ជា​មួយ​នាង ​បាតសេបា ហើយ​រៀប​ចំ​ការ​ស្លាប់​របស់​ប្ដី​នាង គឺ ​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត ។ ក្រោយ​មក អាប់សាឡុម ជា​កូន​របស់​ដាវីឌ​ព្យាយាម​ផ្ដួល​រំលំ​គាត់ ប៉ុន្តែ​ដាវីឌ​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​វិញ​បន្ទាប់​ពី​អាប់សាឡុម​សោយ​ទិវង្គត ដើម្បី​បន្ត​សោយ​រាជ្យ។ ដាវីឌ​ចង់​សង់​វិហារ​ថ្វាយ​ព្រះ​យេហូវ៉ា ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​គេ​បដិសេធ ដោយ​សារ​តែ​ការ​បង្ហូរ​ឈាម​នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ទ្រង់។ គាត់​បាន​សោយ​ទិវង្គត​នៅ​អាយុ ៧០ ឆ្នាំ ហើយ​បាន​ជ្រើស​រើស ​សាឡូម៉ូន ជា​កូន​របស់​គាត់​ជាមួយ​នឹង​នាង​បាតសេបា ជា​អ្នក​ស្នង​តំណែង​ជំនួស​ឲ្យ​កូន​ច្បង​របស់​គាត់ គឺ​អដូនីយ៉ា ។ ដាវីឌ​ត្រូវ​បាន​គេ​លើក​តម្កើង​ជា​ស្ដេច​ដ៏​ឧត្តម​មួយ​និង​ជា​បុព្វបុរស​នៃ ​ព្រះមេស្ស៊ី​ជា​ភាសា​ហេព្រើរ ​នៅ​ពេល​អនាគត​ក្នុង​អក្សរសិល្ប៍​ទំនាយ​របស់ ​សាសន៍​យូដា ហើយ ​ទំនុកដំកើង ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា​ទ្រង់។

ដាវីឌ​ក៏​ត្រូវ​បាន​តំណាង​យ៉ាង​បរិបូរណ៍​នៅ​ក្នុង ​ការ​សរសេរ​និង​ផ្ទាល់មាត់​របស់​ជនជាតិ​ជ្វីហ្វ ​ក្រោយ​ព្រះគម្ពីរ ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​យោង​នៅ​ក្នុង ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ។ គ្រិស្តបរិស័ទសម័យដើម បានបកស្រាយអំពីជីវិតរបស់ ព្រះយេស៊ូវជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត ដោយយោងទៅលើព្រះមេស្ស៊ីជាភាសាហេព្រើរ និងចំពោះព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ត្រូវ​បាន​ពិពណ៌នា​ថា​បាន​យាង​មក​ដោយ​ផ្ទាល់​ពី​ដាវីឌ​នៅ​ក្នុង ​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ម៉ាថាយ និង ​ដំណឹងល្អ​របស់​លូកា ។ នៅក្នុង គម្ពីគូរ៉ា និង ហាឌីត ដាវីឌត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាស្តេចអ៊ីស្រាអែល ក៏ដូចជាជា ហោរារបស់អល់ឡោះ ។   ព្រះគម្ពីរដាវីឌបានបំផុសគំនិតការបកស្រាយជាច្រើននៅក្នុងសិល្បៈ និងអក្សរសិល្ប៍អស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ។