រាមា (ព្រះមហាក្សត្រថៃ)

[រូបភាពតូច| [ពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក|ព្រះបាទពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក (រាមាទី១)]]
ស្តេចទាំងអស់នៅក្នុងរាជវង្សចក្រី នៃប្រទេសថៃ បច្ចុប្បន្ន តែងតែហៅថាជា **ស្តេចរាមា ឬ សម្តេចព្រះរាមាធិបតី** នៅក្នុងពិភពនិយាយភាសាអង់គ្លេស។ ឈ្មោះរាមា ត្រូវបានទទួលយកពីឈ្មោះរបស់ព្រហ្មញ្ញ ព្រះរាមដែលជាអវតាររបស់ព្រះវិស្ណុ ។

ការ​ប្រើ​ព្រះនាម​ថា «​ស្ដេច​រាមា​» គឺ​ស្រប​នឹង​ការ​ឲ្យ​លេខ​របស់​ថៃ​ក្នុង​រាជវង្ស​បច្ចុប្បន្ន។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ការបកប្រែនេះមិនច្បាស់លាស់ទេ ហើយអាចបង្កឱ្យមានការភាន់ច្រលំថា តើនេះពិតជាឈ្មោះដែលត្រូវបានអនុម័តដោយព្រះមហាក្សត្រក្នុងពិធីឡើងសោយរាជ្យ របស់ទ្រង់ដែរឬទេ។

## ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ខណៈពេលដែល "រាមា" ត្រូវបានគេប្រើជាឋានៈសម្រាប់ស្តេចទាំងអស់នោះវាមិនតែងតែត្រូវបានគេយកជាឈ្មោះនោះទេ។ ក្នុង​រាជវង្ស​បច្ចុប្បន្ន ស្តេច​ទី​មួយ​ដែល​ហៅ​ខ្លួន​ឯង​ថា រាមា គឺ ​ព្រះមង្កុតក្លៅ ឬ​ព្រះបាទវជិរាវុធ ដែល​ជា​ស្តេច​ទី​ប្រាំមួយ​ដែល​សោយរាជ្យ។ សោយរាជ្យ​របស់​ព្រះអង្គ​គឺ *ព្រះមង្កុតកេលាចៅយូហួ* (พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว); ក្រោយ​មក​ក្នុង​រជ្ជកាល​ទ្រង់​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​ស្ទីល​ខ្លួន​ជា *​ព្ព្រះរាមទី៦* (พระรามที่หก ) ។ វាត្រូវបានសន្មត់ថាគាត់ត្រូវបានជះឥទ្ធិពលដោយការអនុវត្តអ៊ឺរ៉ុបក្នុងការរាប់លេខអ្នកគ្រប់គ្រងដែលមានឈ្មោះស្រដៀងគ្នានៅពេលលោកសិក្សានៅប្រទេសអង់គ្លេស។

ជា​ការ​ងាយ​ស្រួល វា​ស្រប​នឹង​ការ​អនុវត្ត​មួយ​ទៀត​របស់​ប្រជាជន​ថៃ ។ តាម​ទម្លាប់ ព្រះ​នាម​របស់​ស្តេច​គឺ​ពិសិដ្ឋ ហើយ​មិន​ត្រូវ​និយាយ​ជា​ធម្មតា​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ មនុស្ស​នឹង​សំដៅ​ទៅ​លើ​ស្ដេច​ដោយ​ពាក្យ​ផ្សេង​ទៀត​ថា បច្ចុប្បន្ន *នៃហ្លួង* (ในหลวง) ឬ *ព្រះចៅយូហួ* (พระเจ้าอยู่หัว)។ នៅពេលដែលព្រះបាទពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក បង្កើតរាជវង្ស ទ្រង់ត្រូវបានគេហៅជាទូទៅថា *ផែនតិនតន* ( แผ่นดินต้น, *ពន្លឺ។* 'រជ្ជកាលទីមួយ'); ហើយនៅពេលដែលព្រះរាជបុត្រទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យ ទ្រង់ត្រូវបានហៅថា *ផែនតិនក្លាង* (ดินกลาง *ពន្លឺ* "រជ្ជកាលកណ្តាល")។ ពេល​នោះ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គម្ចាស់ចេស្តាបតិន្ទ្រ (ស្តេចនាងក្លៅ ) បាន​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​ទី​បី ដែល​ជា​ការ​បង្អែក​ច្បាស់​លាស់​បន្ទាប់​មក​គឺ *ផែនតិនប្លាយ* (แผ่นดิน​ปลาย, *ភ្លឺ.* 'រជ្ជកាលចុងក្រោយ') ដែល​មិន​សូវ​មាន​សំណាង​ខ្លាំង​នោះ​ទេ។

ព្រះអង្គបានសម្រេចថ្វាយព្រះនាម ពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក និង ពុទ្ធភាល័យ តាមឈ្មោះព្រះពុទ្ធបដិមា ពីរអង្គ ដល់បុព្វការីជនទាំងពីរអង្គ។ ពេល​នោះ​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ព្រះនាម​ថា «​នាងក្លៅ» ដោយ​អ្នក​ស្នង​រាជ្យ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ព្រះបាទមង្កុត ដែល​ក៏​បាន​ព្យាយាម​បង្កើត​ព្រះរាជ​នាម​ជា​ប្រព័ន្ធ​បន្ថែម​ទៀត ។ ប្រវត្តិ​វិទូ​ក្រោយ​មក​នឹង​សំដៅ​លើ​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះ​បាទនាងក្លៅ ​ថាជា​រជ្ជកាល​ទី​៣​។ នោះ​បាន​ក្លាយ​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ ប្រហែល​ជា​ដោយ​សារ​ឥទ្ធិពល​លោក​ខាង​លិច​មក​លើ​ប្រទេស​ថៃ​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់មង្កុត និង​ព្រះរាជ​បុត្រ​របស់​ព្រះអង្គចុល្លាង្ករណ៍ ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក គ្រប់​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច​ក្នុង​រាជវង្ស​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ក្រៅ​ផ្លូវ​ការ​ថា​ជា រជ្ជកាលទី ន ('រជ្ជកាល ន'); អាស្រ័យហេតុនេះ រជ្ជកាលរបស់ស្តេចបច្ចុប្បន្ន ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា *រជ្ជកាលទីដប់* ('រជ្ជកាលទីដប់') ហើយត្រូវបានបន្ថែមត្រឡប់ទៅស្តេចមុនៗទាំងអស់នៃរាជវង្ស។

ដោយ​សារ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​វជិវុធហៅខ្លួនគាត់ថា រាមា​ទី៦ ជា​ភាសា​អង់គ្លេស នោះ​ឈ្មោះ​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​ថៃ *​រជ្ជកាលទីហុក(ប្រាំមួយ)* ។ ការបកប្រែដ៏ក្រៀមក្រំនេះ នៅតែប្រើសព្វថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែគ្មានស្តេចណាមួយក្នុងរាជវង្សមុនព្រះអង្គប្រើព្រះនាម "រាមា" បែបនេះទេ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មានស្តេចជាច្រើនអង្គនៅសម័យអយុធ្យា និង ធនបុរី ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ច្បាស់បំផុតដោយចំណងជើងថា *រាមាធិបតី*។ *អយុធ្យា* ខ្លួន​វា​ត្រូវ​បាន​ខ្ចី​ពី​ឈ្មោះ​រាជធានី​របស់រាម ក្នុង​វីរភាពរាមាយណៈ, អយុធ្យា ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាគច្រើននៃឈ្មោះរបស់ស្តេចមុនៗ ដូចដែលអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តបានផ្តល់ឲ្យគឺជាឋានៈជាជាងឈ្មោះពិត។ វាមិនមែនជាទម្លាប់ក្នុងការសំដៅទៅលើស្តេចមួយអង្គតាមព្រះនាមរបស់ទ្រង់ក្នុងអំឡុងពេលពេញមួយជីវិតរបស់ទ្រង់នោះទេ ហើយក្នុងករណីជាច្រើន ឈ្មោះផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ស្តេចមិនត្រូវបានគេស្គាល់នោះទេ។ សូម្បីតែចំណងជើងក៏ច្រើនតែសង្ស័យដែរ។ ស្តេចនីមួយៗមានរចនាបទ និងចំណងជើងពេញលេញរបស់ទ្រង់ដែលចារឹកលើចានមាស ដែលទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទាំងអស់ត្រូវបានបាត់បង់នៅពេលដែលនគរអយុធ្យាត្រូវបានបំផ្លាញនៅក្នុង ពួកបាវទីក្រុង ដោយភូមានៅឆ្នាំ១៧៦៧ 

## ស្តេចចក្រីនៃប្រទេសថៃ 
* ព្រះបាទរាមាទី១ (១៧៨២-១៨០៩) ពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក (២៧ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទរាមាទី២ (១៨០៩-១៨២៤) ពុទ្ធលើសឡានភាល័យ (១៥ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទរាមាទី៣ (១៨២៤-១៨៥១) ចេស្តាបតិន្ទ្រ (២៧ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទរាមាទី៤ (១៨៥១-១៨៦៨) មង្កុដ (១៧ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទរាមាទី៥ (១៨៦៨-១៩១០), ចុល្លង្ករណ៍ (៤២ ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទរាមាទី៦ (១៩១០-១៩២៥) ព្រះបាទវជិរាវុធ (១៥ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទរាមាទី៧ (១៩២៥-១៩៣៥) ប្រជាធិផុក (១០ឆ្នាំ)
* ព្រះបាទ​រាមា​ទី ៨ (១៩៣៥-១៩៤៦) ព្រះ​អានន្ទមហិតល (១១​ឆ្នាំ)
* ព្រះមហាក្សត្ររាមាទី៩ (១៩៤៦-២០១៦), ភូមិពលអតុល្យតេជ (៧០ ឆ្នាំ)
* ព្រះមហាក្សត្ររាមាទី១០ (២០១៦-បច្ចុប្បន្ន), វជិរាលង្ករណ៍

## សូម​មើល​ផង​ដែរ 
## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រាជវង្សចក្រី