open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ផាត់ថាយ៉ា

**ផាត់ថាយ៉ា** ឬ **ព័ទ្យា** () គឺជាទីក្រុងមួយស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសថៃ ។ វាស្ថិតនៅលើឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងកើតនៃឈូងសមុទ្រថៃប្រហែល ១០០គីឡូម៉ែត្រ (៦២ម៉ាយ) ភាគអាគ្នេយ៍នៃទីក្រុងបាងកកនៅខាងក្នុង តែមិនមែនជាផ្នែកនៃស្រុកបាងឡាមុងក្នុងខេត្តជលបុរី ។ ទីក្រុងផាត់ថាយ៉ា ឬ មឿងផាត់ថាយ៉ា (  ) គឺជាតំបន់ក្រុងគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងដែលគ្របដណ្តប់លើតំបន់ ណងព្រឺ និងណាកលឺរបស់តំបន់និងផ្នែកខ្លះនៃហួយយ៉ៃនិងណងប៉្លាឡៃ។ ទីក្រុងនេះស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ឧស្សាហកម្មសមុទ្រខាងកើតរួមជាមួយនឹង ស្រីរាជា, ហ្លែមឆ្បាំង និង ជលបុរី ។ ផាត់តាយ៉ាគឺស្ថិតនៅកណ្តាលនៃតំបន់  ផាត់ថាយ៉ា-ជលបុរី ដែលជាតំបន់ជុំវិញក្នុងខេត្តជលបុរី ដែលមានប្រជាជនប្រហែល១លាននាក់។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ផាត់ថាយ៉ា
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ឆ្នេរនៅថៃ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ឈូងសមុទ្រថៃ
ស្នាមហ្លួង

តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Sanam_Luang_Bangkok.jpg/250px-Sanam_Luang_Bangkok.jpg|រូបភាពតូច|250x250ភីកសែល| ស្នាមហ្លួងក្នុងឆ្នាំ២០១៣
**ស្នាមហ្លួង** ()  គឺជាវាលបើកចំហមាន ៧៤.៥ រ៉ៃ (១១៩,២០០ ម៉ែត្រការ៉េ) និងទីធ្លាសាធារណៈនៅមុខវត្តព្រះកែវ និងព្រះបរមមហារាជវាំង ទីក្រុងបាងកក ប្រទេសថៃ ស្នាមហ្លួងគឺនៅក្នុងស្រុកព្រះនគរ មជ្ឈមណ្ឌលប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទីក្រុងបាងកក

ស្នាមហ្លួងត្រូវបានគេស្គាល់ជាផ្លូវការថា​​ "វាលព្រះមេរុ" ឬ "ធុងព្រះមេរុ" () ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រើ​ជា​កន្លែង​សម្រាប់​បូជា​សពរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ព្រះរាជិនី ព្រះអង្គម្ចាស់ជាន់ខ្ពស់ចាប់តាំងពីរជ្ជកាលរបស់រាមាទី១ ក្នុងឆ្នាំ១៨៨៥ ព្រះបាទមង្កុដ (រាមាទី៤) ទ្រង់បានប្ដូរឈ្មោះពី "ធុងព្រះមេន" ទៅឈ្មោះ "ធុងស្នាមហ្លួង" នៅក្នុងការប្រើប្រាស់ទូទៅឥឡូវនេះខ្លីទៅថា "ស្នាមហ្លួង"

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ឧទ្យាននៅបាងកក
តំបល់

**តំបល់** (    ) គឺជាអង្គភាពរដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់ក្នុងប្រទេសថៃ ។ ស្រុកខាងក្រោម( *​អាំភើ* ​) និង ​ខេត្ត ( *​ចង្វាត* ​) ពួកគេ​បង្កើត​ជា​ថ្នាក់រង​រដ្ឋបាល​ទី​បី​។   មាន7,255តំបន់   មិនរាប់បញ្ចូលទាំង180 *ខ្វែង*នៃ ទីក្រុងបាងកក ដែលត្រូវបានកំណត់នៅកម្រិតរដ្ឋបាលដូចគ្នា ដូច្នេះគ្រប់ស្រុកទាំងអស់មានពី 8ទៅ1តំបន់ ។ *តំបន់* ជាធម្មតាត្រូវបានបកប្រែជា " ទីប្រជុំជន " ឬ "អនុសង្កាត់" ជាភាសាអង់គ្លេស &#x2014; ក្រោយមកទៀតគឺជាការបកប្រែដែលត្រូវបានណែនាំ  ទោះបីជាត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ផងដែរសម្រាប់ *ស្តេចអាំភើ* ការកំណត់សម្រាប់ស្រុកមួយដើរតួជាសាខា (ថៃ: *ស្តេច* ) របស់ស្រុកមេ។ ឃុំត្រូវបានបែងចែកទៅជា 69,307 ភូមិ ( *មូបាន* ) ប្រហែលដប់ក្នុងមួយតំបន់ ។ *ឃុំ* នៅក្នុងទីក្រុង ឬទីប្រជុំជនមិនត្រូវបានបែងចែកទៅជាភូមិទេ ប៉ុន្តែអាចមានសហគមន៍ផ្លូវការតិចជាងគេហៅថា *ប្រជុំជន* ដែលអាចត្រូវបានបង្កើតជា សមាគមសហគមន៍ ។
តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5d/Bang_Bai_Mai_TAO_office.JPG/210px-Bang_Bai_Mai_TAO_office.JPG|ស្តាំ|រូបភាពតូច|210x210ភីកសែល| ការិយាល័យ TAO បាងប៉ៃម៉ៃ, សុរាជធានី

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បំណែងចែករដ្ឋបាលអាស៊ី
ខាគីវ

**ខាគីវ** (  ) ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា **ខាគូវ** (  ) គឺជាទីក្រុងនិងក្រុងធំជាងគេទីពីរនៅប្រទេសអ៊ុយក្រែន ។  មានទីតាំងនៅភាគឦសាននៃប្រទេសវាជាទីក្រុងធំបំផុតនៃ តំបន់ស្លូប៉ូសានស្ឆីណា ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ខាគីវគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាលនៃ តំបន់ខាគីវ និងតំបន់ជុំវិញស្រុកខាគីវ ។ យោង​តាម​ទិន្នន័យ​ចុង​ក្រោយ​បំផុត​ប្រជាជន​សរុប​គឺ ១ ៤៣៣ ៨៨៦ (គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២១) ។

## ឯកសារយោង 
## តំណភ្ជាប់ក្រៅ 
* គេហទំព័រ 
* 
* ខាគីវ. ប្រវត្តិសាស្ត្រ и архитектура
* Диаграмма высотных зданий города на SkyscraperPage 
* Онлайн-карта Харькова
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ទីក្រុងនៅអ៊ុយក្រែន
គំនិត

**គំនិត** (, ) ឬ **ការគិត** (思考) គឺជាដំណើរការនៃ គំនិត ដើម្បីឈានដល់ការសន្និដ្ឋានមួយ។ សកម្មភាពផ្លូវចិត្តដែលស្វែងរកផ្លូវទៅកាន់គោលដៅ។ វាត្រូវបានគេហៅផងដែរថា **ការគិត** (思想) ឬ **គំនិត** (思惟)។

នៅពេលដែលសកម្មភាពនៃ ការយល់ឃើញ ឬ ការចងចាំ តែមួយមិនគ្រប់គ្រាន់ សកម្មភាពនៃការស្វែងយល់ពីរបៀបយល់ និងធ្វើសកម្មភាពត្រូវបានគេហៅថា 'ការគិត'។

ការគិតត្រូវបាននិយាយថាធ្វើដោយ ភាសា ប៉ុន្តែយើងក៏អាចពិនិត្យមើលការគិតដែលមិនអាស្រ័យលើភាសា ដូចជាករណីនៃការរាប់ក្នុងន័យធៀបជាដើម ។ ក្នុងករណីខ្លះ វាត្រូវបានចាត់ថ្នាក់តាមប្រភេទនៃ ហេតុផល ដូចជាការគិតបែប Inductive និងការគិតដោយដកយក ។
ព័ជ្រកិតិយាភា

**សម្តេចព្រះនាង ចៅហ្វាព័ជ្រកិតិយាភានរេន្ទិរាទេពយវតី**  (    , RTGS ៖ Patchara Kitiyapha Narenthira Thepphayawadi ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា **ព្រះនាងប៉ា** ឬ **ប៉ាវត្តី**  ប្រសូតនៅថ្ងៃទី ៧ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ១៩៧៨) គឺជាអ្នកការទូតថៃ និងជាព្រះនាងនៃប្រទេសថៃដែលជាចៅទីមួយរបស់ ព្រះមហាក្សត្រភូមិពលអតុល្យតេជ និង ម្ចាស់ក្សត្រី សិរិកិតិ៍ នៃប្រទេសថៃនិងជាកូនតែមួយគត់ក្នុងចំណោមកូនទាំងប្រាំពីរ។ ព្រះមហាក្សត្រមហាវជិរាលង្ករណ៍ ប្រសូត​ជាមួយ​នឹង​មហេសី​ទីមួយ​របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ក្សត្រីសោមសវលី ។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
សមាគមន៍វើលវ៉ាយវ៉េប

**សមាគមន៍វើលវ៉ាយវ៉េប** ()​ (**W3C**) គឺជាអង្គការស្តង់ដារអន្តរជាតិសំខាន់ៗសម្រាប់វើលវ៉ាយវ៉េប បង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៤ និងដឹកនាំដោយ ធីម ប៊ឺណឺស លី សមាគមន៍សម្ព័ន្ធ (Consortium) ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអង្គការសមាជិកដែលរក្សាបុគ្គលិកពេញម៉ោងធ្វើការរួមគ្នាក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ស្តង់ដារដើម្បីវើលវ៉ាតវ៉េប គិតត្រឹមថ្ងៃទី ២១ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២២ W3C មានសមាជិកចំនួន ៤៥៩ នាក់ W3C ក៏ចូលរួមក្នុងការអប់រំ និងការផ្សព្វផ្សាយផងដែរ បង្កើតកម្មវិធី និងបម្រើជាវេទិកាបើកចំហសម្រាប់ការពិភាក្សាអំពីគេហទំព័រ

## ឯកសារយោង
តួអក្សរចិនបុរាណ

រូបភាពតូច|តួអក្សរចិនបុរាណ
**តួអក្សរចិនបុរាណ** គឺជាប្រភេទសំណុំតួអក្សរចិនស្តង់ដាររបស់ភាសាចិនដែលសរសេរសហសម័យ តួ​អក្សរ​បុរាណ​មាន​រូបរាង​តាំង​ពី​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ស្មៀននិងភាគច្រើននៅតែស្ថិតក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធដដែលដែលពួកគេបានយកនៅការណែនាំនៃអក្សរធម្មតានៅសតវត្សទី២ ក្នុងសតវត្សបន្ទាប់ តួអក្សរចិនបុរាណត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទម្រង់ស្តង់ដារនៃអក្សរចិនដែលបានបោះពុម្ព ឬ អក្សរសាស្ត្រចិននៅទូទាំងការទទួលយកវប្បធម៌អក្សរសាស្ត្រចិន (Sinosphere) រហូតដល់ពាក់កណ្តាលសតវត្សទី ២០ មុនពេលកំណែទម្រង់អក្សរផ្សេងគ្នាដែលផ្តួចផ្តើមដោយប្រទេសនានាដោយប្រើអក្សរចិនជាប្រព័ន្ធសរសេរ

## ខ្ញុំស្រលាញ់អ្នក 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ភាសាចិន
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អក្សរចិន
សិរិភាចុឌាភរណ៍

**ព្រះចៅវរវង្សធើព្រះអង្គចៅសិរិភាចុឌាភរណ៍** (    ;  ; ប្រសូត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ៨ ខែ តុលា ឆ្នាំ ១៩៨២) ដែល​គេ​ស្គាល់​ជា​ទូទៅ​ថា **ព្រះនាងហ្រិភា** (    ;  [[វិគីភីឌា:IPA for Thai and Lao|]]  ) ជា​បុត្រី​ច្បង​របស់ព្រះនាងចុឡាភរណ៍និង​វិរយ៉តទិស្យាសារិន។ 

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ស្វាងវឌ្ឍនា

**ស្រីសវរិនថិរា** (    ; ប្រសូតថ្ងៃទី ១០ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ១៨៦២ ដល់ថ្ងៃទី ១៧ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ១៩៥៥) ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា **ស្វាងវឌ្ឍនា** ( ) ជា​មហេសីនិង​ជាបងប្អូន​ស្រី​ដែល​មាន​ឪពុក​ឬ​ម្ដាយ​ទីទៃ​​របស់​ ​ចុល្លាង្ករណ៍ (រាមា​ទី ៥) ប៉ុន្តែ​នាង​មិន​មែន​ជារាជនីឬ​មហេសីដែលមានឋានៈខ្ពស់បំផុត​​នោះ​ទេ។ បន្ទាប់ពីការឡើងកាន់អំណាចរបស់ចៅប្រុសដំបូងរបស់នាងនៅឆ្នាំ ១៩៣៥ នាងត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា **សម្តេចព្រះផាន់អយ្យកាចៅ** ( สมเด็จพระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า "មហាក្សត្រី") ។  កូនទាំងអស់របស់នាងបានស្លាប់មុននាង ដូច្នេះហើយនាងរស់នៅដើម្បីឃើញចៅប្រុសរបស់នាងអានន្ទមហិតលនិងភូមិពលអតុល្យតេជឡើងសោយរាជ្យ។

## ឯកសារយោង
សារមន្ទីរជាតិបាងកក

តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Bangkok_National_Museum.jpg/300px-Bangkok_National_Museum.jpg|រូបភាពតូច|300x300ភីកសែល| សារមន្ទីរជាតិបាងកក
**សារមន្ទីរជាតិបាងកក** (    , RTGS ៖ Phiphitthaphanthasathan Haeng Chat Phra Nakhon ) គឺជាសារមន្ទីរសាខាសំខាន់នៃ សារមន្ទីរជាតិក្នុងប្រទេសថៃហើយក៏ជាសារមន្ទីរធំជាងគេមួយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ផងដែរ។  វា​មាន​ការ​តាំង​ពិពណ៌សិល្បៈនិង​ប្រវត្តិសាស្ត្រថៃ។ វាកាន់កាប់ អតីតរាជវាំងរបស់អនុស្តេច(ឬ វាំងខាងមុខ ) ដែលស្ថិតនៅចន្លោះសាកលវិទ្យាល័យធម្មសាត និង មហោស្រពជាតិបែរមុខទៅស្នាមហ្លួង ។ 

សារមន្ទីរ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​និង​បើក​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៨៧៤ដោយ​ព្រះមហាក្សត្រចុល្លាង្ករណ៍ដើម្បី​ដាក់​តាំង​បង្ហាញ​ការ​ប្រមូល​រាជ​របស់​ព្រះ​មហាក្សត្រមង្កុដបិតា​របស់​ទ្រង់​។ សព្វថ្ងៃនេះ វិចិត្រសាលមានការដាក់តាំងបង្ហាញអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រថៃត្រលប់ទៅ សម័យយុគថ្មរំលីង ។ ការប្រមូលផ្ដុំរួមមាន សិលាចារឹករបស់ព្រះបាទរាមាកំហែងដែលត្រូវបានចារឹកលើកម្មវិធីចងចាំរបស់អង្គការយូណេស្កូ ដែលបានចុះបញ្ជីក្នុងឆ្នាំ ២០០៣ ក្នុងការទទួលស្គាល់ពីសារៈសំខាន់របស់វា។ 

ក្រៅពីការអភិរក្ស និងដាក់តាំងវត្ថុបុរាណរបស់ថៃ ដែលមានតាំងពីសម័យ ទ្វារវតី ស្រីវិជ័យ ដល់ សម័យសុខោទ័យ និង អយុធ្យា សារមន្ទីរក៏បង្ហាញនូវបណ្តុំ សិល្បៈពុទ្ធសាសនាអាស៊ីក្នុងតំបន់ដូចជា គន្ធាឥណ្ឌា ចិន ថាំង វៀតណាម ចាម ឥណ្ឌូនេស៊ី និង សិល្បៈខ្មែរ ។

## ឯកសារយោង
មហោស្រពជាតិ (ប្រទេសថៃ)

តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/39/%E0%B9%82%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4_April2021_Thailand_National_Theatre_Bangkok_01.jpg/220px-%E0%B9%82%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4_April2021_Thailand_National_Theatre_Bangkok_01.jpg|រូបភាពតូច| មហោស្រពជាតិ
**មហោស្រពជាតិ** គឺជាកន្លែងសំដែងសិល្បៈមួយនៅក្នុងស្រុកព្រះនរគ ទីក្រុងបាងកក ។ វា​បាន​បើក​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៦៥ ហើយ​ដំណើរការ​ជា​ភ្នាក់ងារ​រដ្ឋាភិបាល​ក្រោម​ការិយាល័យ​សិល្បៈ​នៃនាយកដ្ឋាន​វិចិត្រសិល្បៈ ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​គេ​ស្គាល់​ច្បាស់​ហើយ​ចំពោះ​ការ​សំដែង​បែប​ប្រពៃណី ជាពិសេស*ល្ខោនខោលថៃ*ពាក់​មុខ។

រោងមហោស្រពនេះត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីឆ្នាំ១៩៦០ ដល់ឆ្នាំ១៩៦៥ ដោយចាប់ផ្តើមក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ហ្លួង វិចិតវថាកាន ដែលជាអ្នកនិពន្ធ និងជាអ្នកនិពន្ធរឿងដ៏ឆ្នើម ដែលបានរួមចំណែកយ៉ាងច្រើនដល់ការអភិវឌ្ឍន៍នៃសុន្ទរកថាជាតិនិយមថៃ ក្នុងអំឡុងពាក់កណ្តាលសតវត្សទី២០ ។ អគារនេះត្រូវបានរចនាតាមរចនាបថបែបថៃ ដោយមានផែនការ ទំនើប គ្របដណ្ដប់ដោយដំបូលប្រក់ស័ង្កសីដែលទទួលឥទ្ធិពលពីថៃ។ វាស្ថិតនៅលើជ្រុងផ្លូវរាជិនី និង ណាព្រះធាតុ នៅជិតចុងខាងជើងនៃ ស្នាមហ្លួង លើអតីតទីតាំងរបស់ ក្រសួងដឹកជញ្ជូន ហើយកាន់កាប់ដីដែលដើមឡើយជាផ្នែកនៃ វាំងខាងមុខ នៅជាប់ សារមន្ទីរជាតិបាងកក និង វិទ្យាស្ថានប៊ុនឌិតប៉ាតាណាស៊ីប៉ា  ។   

## ឯកសារយោង
ការបាញ់ប្រហារនៅខេត្តហ្នងបួលំភូ ឆ្នាំ ២០២២

នៅថ្ងៃទី ៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២២ លោកបញ្ញា ខាំរ៉ាប (ប៉ាន់យ៉ា ខាំរ៉ាប) អាយុ៣៤​ ឆ្នាំ បានសម្លាប់៣៦ នាក់ និងរបួស​ ១០​ នាក់​ទៀត​ដោយ​ការ​បាញ់​ប្រហារ ចាក់​ និងបុក​រថយន្តនៅខេត្តហ្នងបួលំភូ ប្រទេសថៃ មុនពេលសម្លាប់ខ្លួន​ ការ​វាយ​ប្រហារ​នេះ​បាន​កើត​ឡើង​ជា​ចម្បង​នៅ​កន្លែង​បណ្តុះ​កូន​ក្មេងមាន​ទីតាំងនៅសង្កាត់ឧទ័យសួគ៌ ស្រុកណាក្លាង នេះ​ជា​ឃាតកម្ម​ដ៏​សាហាវ​បំផុត​ដោយ​ជនល្មើស​តែ​ម្នាក់​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ប្រទេស​ថៃ លើសចំនួនអ្នកស្លាប់ដោយការបាញ់ប្រហារនៅខេត្តនគររាជសីមាក្នុងឆ្នាំ ២០២០

## ការបាញ់ប្រហារ 
នៅថ្ងៃទី ៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២២ នៅម៉ោងប្រហែល ១១២៤​ ICT (UTC+7) លោកបញ្ញា ខាំរ៉ាប អ្នកវាយប្រហារ បានបើករថយន្តភីកអាប់ពណ៌ស ចេញពីផ្ទះរបស់គាត់ គាត់បានមកដល់កន្លែងបណ្តុះកូននៅម៉ោង ១២:៥០ ដែលជាកន្លែងដែលការវាយប្រហារបានចាប់ផ្តើមភ្លាមៗបន្ទាប់ពីអាហារថ្ងៃត្រង់

ប្រដាប់ដោយកាំភ្លើងខ្លី 9mm កាំភ្លើងបាញ់ (Shotgun) និងកាំបិត លោកខាំរ៉ាប​បាន​បាញ់​សម្លាប់​ឪពុក​និង​កូន​នៅ​ខាង​ក្រៅ​អគារ​បណ្តុះ​កូន​ ក្នុង​នោះ​មាន​គ្រូ​ម្នាក់​ដែល​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ​៨​ ខែ បុគ្គលិកជាច្រើននាក់បានរត់ចេញពីកន្លែងកើតហេតុ បន្ទាប់មកលោកខាំរ៉ាបបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់មួយដែលក្មេងៗកំពុងដេកនិងបានវាយប្រហារពួកគេដោយកាំបិត​ សាក្សី​នៅ​ក្បែរ​នោះ​យល់​ច្រឡំ​ថា​ការ​បាញ់​កាំជ្រួច នៅ​ពេល​មាន​ការ​វាយ​ប្រហារ​នោះ មាន​កុមារ​ចំនួន ៣០ នាក់​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌល​ថែទាំ សាកសពក្មេងប្រុស ១៩ នាក់និងក្មេងស្រី ៣ នាក់ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងថ្នាលបណ្តុះកូន​ ខណៈ​សាកសព​កុមារ និង​មនុស្ស​ពេញវ័យ​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​នៅ​អគារ​រដ្ឋាភិបាល​ក្បែរ​នោះ

ក្រោយមក លោកខាំរ៉ាប​បាន​រត់​គេច​ខ្លួន​ពី​កន្លែង​កើត​ហេតុ​តាម​រថយន្ត​ភីកអាប់ ពេលឆ្លងកាត់ស្រុកហ្នងគុងស៊ី ជន​រង​គ្រោះ​បាន​បាញ់​សម្លាប់​មនុស្ស​ ៧ ​នាក់ លោកខាំរ៉ាបបានមកដល់ផ្ទះរបស់គាត់ ដែលជាកន្លែងដែលគាត់បានប្រើសាំងដើម្បីដុតរថយន្តភីកអាប់​ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្លាប់​ទាំង ១១​ នាក់​នោះ មាន​ប្រពន្ធ និង​កូនរបស់លោកខាំរ៉ាប ដែល​គាត់​បាន​បាញ់​ស្លាប់​មុន​នឹង​សម្លាប់​ខ្លួន កន្លែងដែលគេដាក់ក្នុងមឈូស ហើយបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យឧត្តរធានី អ្នក​របួស​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​មន្ទីរពេទ្យណាក្លាង ចំណែក​មនុស្ស ៨ នាក់​ផ្សេង​ទៀត​បាន​ទទួល​ការ​វះកាត់​នៅ​មន្ទីរពេទ្យហ្នងបួលំភូ គ្រូពេទ្យ​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ហ្នងបួលំភូបាន​និយាយ​ថា​ត្រូវ​ការ​ឈាម​បន្ទាន់ និងមានការបរិច្ចាគឈាមត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅទីនោះ​ សមាជិកគ្រួសារខ្លះនៅកន្លែងបណ្តុះកូននៅពេលល្ងាច ហើយអ្នកប្រឹក្សាសុខភាពផ្លូវចិត្តបានលួងលោមពួកគេ

## ជនរងគ្រោះ 
មនុស្សសរុបចំនួន ៣៦ នាក់ត្រូវបានសម្លាប់ រួមទាំងកុមារយ៉ាងតិច ២៤ នាក់ ជន​រង​គ្រោះ​មាន​អាយុ​ចន្លោះ​ពី​ ៣ ​ឆ្នាំ ​ទៅ ​៦៩ ​ឆ្នាំ របួស ១០ នាក់ទៀត សេចក្តីរាយការណ៍​បឋម​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា មនុស្ស​ ១៥​ នាក់​បាន​រង​របួស ប៉ុន្តែពួកគេប្រាំនាក់បានស្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់ អង្គភាព​ស៊ើបអង្កេត​របស់​ប៉ូលិស​ខេត្ត​បាន​អត្ថាធិប្បាយ​ថា អ្នក​ស្លាប់​ភាគច្រើន​គឺ​មក​ពី​លទ្ធផល​រួម​គ្នា​នៃ​ការ​បាញ់​កាំភ្លើង និង​របួស​ដោយ​កាំបិត

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ការសម្លាប់រង្គាល
សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រ

**សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រ** (**ស.ធ.**; , **มธ.**; ) គឺជាសាកលវិទ្យាល័យស្រាវជ្រាវសាធារណៈនៅប្រទេសថៃជាមួយនឹងសាខានៅក្នុងស្រុកថាព្រះចន្ទ្រ តំបន់របស់ស្រុកព្រះនគរ នៅជិតព្រះបរមរាជវាំងក្នុងដួងចិត្តនៃបាងកក នៅរង្សិត មាន៤២ គីឡូម៉ែត្រភាគខាងជើងរបស់បាងកក នៅផាត្ថាយ៉ា ទីក្រុងរមណីយដ្ឋានមួយនៅលើឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងកើត (Eastern seaboard) របស់ថៃ និងនៅខេត្តលំប៉ាង

គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០១៩ សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រមាននិស្សិតជាង ៣៣,០០០ នាក់បានចុះឈ្មោះក្នុង ៣៣ គណៈ​ មហាវិទ្យាល័យ និងវិទ្យាស្ថាន

សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រគឺជាសាកលវិទ្យាល័យចំណាស់ជាងគេទី២ របស់ប្រទេសថៃ ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាផ្លូវការជាសាកលវិទ្យាល័យជាតិនៃប្រទេសថៃនៅថ្ងៃទី ២៧ ខែមិថុនាឆ្នាំ ១៩៣៤ ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះដោយ ប្រីឌី ភ្នំយង្គ ស្ថាបនិក សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រនិងនយោបាយ (, សាកលវិទ្យាល័យសីលធម៌ និងនយោបាយ) បានចាប់ផ្តើមជាសាកលវិទ្យាល័យបើកចំហ​ ជាមួយនឹងនិស្សិតចំនួន ៧,០៩៤ នាក់ដែលកំពុងសិក្សាផ្នែកច្បាប់ និងនយោបាយក្នុងឆ្នាំដំបូង

ក្នុងឆ្នាំ១៩៦០ សាកលវិទ្យាល័យបានបញ្ចប់គោលនយោបាយចូលរៀនដោយសេរីនិងបានក្លាយជាប្រទេសដំបូងគេក្នុងប្រទេសថៃ ដែលតម្រូវឱ្យមានការប្រឡងចូលថ្នាក់ជាតិ ដើម្បីចូលរៀន ឥឡូវនេះ សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រផ្តល់ជូននូវកម្មវិធីសិក្សាជាង ២៤០ នៅក្នុងមហាវិទ្យាល័យ និងមហាវិទ្យាល័យផ្សេងៗគ្នាចំនួន ៣៣ នៅលើសាខាចំនួន ៤ ជាង ៨០ ឆ្នាំចាប់តាំងពីការបង្កើត​ សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្របានវិវត្តន៍ពីសាកលវិទ្យាល័យបើកចំហសម្រាប់ច្បាប់និងសាកលវិទ្យាល័យអន្តរជាតិផ្តល់ជូននូវកម្រិតសិក្សាគ្រប់កម្រិតលើមុខវិជ្ជា និងមុខវិជ្ជាជាច្រើន បញ្ចប់ការសិក្សាជាង ៣០០,០០០ និស្សិតថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រ និងបញ្ចប់ការសិក្សា អតីតនិស្សិតនៃសាកលវិទ្យាល័យនេះ រួមមាននាយករដ្ឋមន្ត្រីថៃ អ្នកនយោបាយនាំមុខ​ មួយចំនួន និងតួលេខរដ្ឋាភិបាល​ ទេសាភិបាលធនាគារថៃ និងនិតិសាស្ត្រ

សាខាថាព្រះចន្ត្រ សាខាទីតាំងដើមរបស់សាកលវិទ្យាល័យ​ គឺនៅស្រុកព្រះនគរ​ បាងកក បរិវេណសាលាស្ថិតនៅជិតតំបន់ទេសចរណ៍ជាច្រើន និងជាកន្លែងរបស់ហេតុការណ៍ការបះបោរ ១៤ តុលា ១៩៧៣ និងហេតុការណ៍សម្លាប់រង្គាល ៦ តុលា នៅក្នុងសាខារង្សិត ដែលជាកន្លែងដែលកម្មវិធីថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រភាគច្រើនត្រូវបានប្រមូលផ្តុំ គឺនៅស្រុកខ្លងហ្លួង ខេត្តបទុមធានី សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រមានសាខាតូចៗក្នុងតំបន់នៅខេត្តលំប៉ាង និងផាត់ថាយ៉ា

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សាកលវិទ្យាល័យនៅថៃ
ហ្វ្រ៊ីឌ្រិច អង់ហ្គែល

**ហ្វ្រ៊ីឌ្រិច អង់ហ្គែល** ( /ˈ ɛ ŋ ( ɡ ) əl z / ,    German: [ˈfʁiːdʁɪç ˈʔɛŋl̩s] ) ពេលខ្លះត្រូវបានកាត់ជាភាសាអង់គ្លេសថា **ហ្វ្រេដេរិច អង់ហ្គែល** (២៨ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៨២០ ដល់ថ្ងៃទី ៥ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៩៥) គឺជាទស្សនវិទូជនជាតិអាឡឺម៉ង់ អ្នករិះគន់សេដ្ឋកិច្ចនយោបាយ ប្រវត្តិវិទូ ទ្រឹស្ដីនយោបាយនិងបដិវត្តន៍សង្គមនិយម ។ គាត់ក៏ជាពាណិជ្ជករ អ្នកសារព័ត៌មាននិងជាសកម្មជននយោបាយផងដែរ ដែលឪពុករបស់គាត់គឺជាម្ចាស់ រោងចក្រវាយនភណ្ឌដ៏ធំនៅសាល់ហ្វ័ដ (ឡេនខេស័រ ប្រទេសអង់គ្លេស) និងបាមេ៉ន, ព្រុស្ស៊ី (ឥឡូវ វ៉ូបភើរថល, អាល្លឺម៉ង់)។   

អង់ហ្គែល បានបង្កើតនូវអ្វីដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាលទ្ធិម៉ាក្សនិយមរួមជាមួយលោក កាល់ ម៉ាក្ស ។ នៅឆ្នាំ១៨៤៥ គាត់បានបោះពុម្ភផ្សាយ *លក្ខខណ្ឌនៃថ្នាក់ការងារនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស* ដោយផ្អែកលើការសង្កេតផ្ទាល់ខ្លួន និងការស្រាវជ្រាវនៅក្នុងទីក្រុងអង់គ្លេស។ នៅឆ្នាំ១៨៤៨ អង់ហ្គែលបានសហអ្នកនិពន្ធ*សេចក្តីថ្លែងការណ៍កុម្មុយនិស្ត*ជាមួយ ម៉ាក្ស ហើយថែមទាំងបាននិពន្ធនិងសហនិពន្ធ (ជាចម្បងជាមួយម៉ាក្ស) ការងារជាច្រើនទៀត។ ក្រោយមកអង់ហ្គែល បានគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុរបស់ ម៉ាក្សដោយអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ធ្វើការស្រាវជ្រាវ និងសរសេរ *ដាស់ កាពីថល* ។ បន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់ម៉ាក្ស  អង់ហ្គែលបានកែសម្រួលភាគទីពីរ និងទីបីនៃ*ដាស់ កាពីថល* ។ លើសពីនេះទៀត អង់ហ្គែលបានរៀបចំកំណត់ចំណាំរបស់ម៉ាក្ស លើ*ទ្រឹស្តីនៃតម្លៃលើស* ដែលក្រោយមកត្រូវបានបោះពុម្ពជា "ភាគទីបួន" របស់ *ដាស កាពីថល*។   នៅឆ្នាំ១៨៨៤ គាត់បានបោះពុម្ពផ្សាយ *ប្រភពដើមនៃគ្រួសារ ទ្រព្យសម្បត្តិឯកជន និងរដ្ឋ* នៅលើមូលដ្ឋាននៃការស្រាវជ្រាវជនជាតិភាគតិចរបស់ម៉ាក្ស។

នៅថ្ងៃទី ៥ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៩៥ ដែលមានអាយុ ៧៤ ឆ្នាំ អង់ហ្គែលបានទទួលមរណភាពដោយ ជំងឺមហារីកបំពង់កនៅទីក្រុងឡុងដ៍។ ក្រោយ​ពេល​បូជាសព ធាតុរបស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​រាយ​ប៉ាយ​នៅ ​ក្បាលឆ្នេរ ជិតប៊ឺនបូព៌ា ។

## ឯកសារយោង
ហ្លួង វិចិត្រវាថការ

ឧត្តមសេនីយឯក **ហ្លួង វិចិត្រវាថការ** (ត្រូវបានគេស្គាល់ថាគ្រាន់តែជា **វិចិត្រ វិចិត្រវាថការ** ) ( ថៃ หลวงวิจิตรวาทการ วิจิตร วิจิตรวาทการ ចិន金良 ) (១១ សីហា ១៨៩៨  – ថ្ងៃទី ៣១ ខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៦២  ) គឺជាអ្នកនយោបាយថៃ អ្នកការទូត ប្រវត្តិវិទូ អ្នកនិពន្ធប្រលោមលោក និងជាអ្នកនិពន្ធរឿង។ គាត់គឺជា​អ្នក​បង្កើត​និង​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​សំខាន់​ដែល​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឈ្មោះ​ប្រទេស​ពី​សៀម​មក​ជា​ប្រទេស​ថៃ។

ហ្លួង វិចិត្រវាថការ បានចូលប្រឡូកក្នុងវិស័យនយោបាយ និងទំនើបភាវូបនីយកម្មរបស់ប្រទេសថៃយ៉ាងលេចធ្លោ ហើយស្ថិតក្នុងសម័យរបស់គាត់ជាតួអង្គដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងការបង្កើតអត្តសញ្ញាណជាតិថៃ។ គាត់គឺជាអ្នកដឹកនាំមនោគមវិជ្ជា និងជាអ្នកបង្កើតយុទ្ធនាការវប្បធម៌ក្នុងកំឡុងរបបយោធាមុនសង្គ្រាមលោកលើកទី ២ របស់សេនាប្រមុខ ផ្លាក ភីប៊ុលសុងក្រាម  ក្នុងគោលបំណងបង្កើនអារម្មណ៍ជាតិនិយមរបស់ជនជាតិថៃ 

## ឯកសារយោង
អង្គប៊ុន

**ព្រះចៅសិរីបុណ្យសារ** (    ;    ; បានទទួលមរណៈភាពនៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៧៨១) ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា **អង្គប៊ុន** (  ) **ប៊ុនសាន** ឬ **ជ័យជេដ្ឋាធិរាជទី ៣**  គឺជាព្រះមហាក្សត្រទី៣ នៃព្រះរាជាណាចក្រវៀងចន្ទន៍(ឆ្នាំ ១៧៦៧ ដល់ ១៧៨១)។

អង្គប៊ុន គឺជា​បុត្រ​ទី​២​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យជេដ្ឋាធិរាជទី ២ ។ ព្រះអង្គត្រូវបានតែងតាំងជាអភិបាលខេត្ត ជ័យខ្វែងនៅឆ្នាំ១៧៣៥ ។ នៅឆ្នាំ ១៧៦៧ ព្រះរាមរបស់ទ្រង់អង្គលងបានសោយទិវង្គតដោយគ្មានទាយាទ។ ដោយ​មាន​ជំនួយ​ពីព្រះវូ ព្រះអង្គប៊ុនបាន​ឡើង​សសោយរាជ្យជាព្រះមហាក្សត្រវៀងចន្ទន៍​ថ្មី។

នៅ​ពេល​នោះ ទីក្រុង​វៀងចន្ទន៍​ជា​រដ្ឋ​គ្រប់គ្រង​របស់ ​ភូមា ។  ស្តេចភូមាបានចាត់ទុកព្រះរាជាណាចក្រលាវជាមូលដ្ឋានរបស់ព្រះអង្គដើម្បីពង្រីកទៅខាងកើតបន្ថែមទៀត។ ដូច្នេះ  ព្រះបាទ​តាកស៊ីននៃសៀម​សម្រេច​ចិត្ត​វាយ​លុក​នគរ​លាវ។ នៅឆ្នាំ១៧៧៨ កងទ័ពសៀមក្រោមការដឹកនាំរបស់ពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក (ក្រោយមក រាមាទី១ ) បានវាយលុកក្រុងវៀងចន្ទន៍។  ក្រោយ​ការ​ឡោម​ព័ទ្ធ​បាន​បួន​ខែ រាជធានី​ត្រូវ​សៀម​ចាប់​យក។ 

អង្គប៊ុនភៀសខ្លួនចូលព្រៃ ទីបំផុតក៏សម្រេចចិត្តចុះចូលជាមួយសៀម។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក វៀងចន្ទន៍​បាន​ក្លាយ​ជា​ទីពឹង​របស់​សៀម។  បុត្រទ្រង់ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​យក​ទៅ​ធនបុរីជា​ចំណាប់​ខ្មាំង​ក្នុង​នោះ​មាន ណាន់ថាសេន ឥន្ទវង្ស អនុវង្ស និង ​ខាំវ៉ែន ។ ខាំវ៉ែន ក្រោយមកបានក្លាយជាប្រពន្ធចុងរបស់រាមាទី១ 

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា អង្គ​ប៊ុន​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​សៀម​នៅ​ឆ្នាំ ១៧៨០ ទ្រង់​បាន​សម្លាប់​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​សៀម​ដែល​តែងតាំង ​ព្រះយ៉ាសុពោធិ ។ នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៧៨១ ព្រះអង្គត្រូវបានសៀមចាប់ ហើយប្រហារជីវិត។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Lao-language text
នីនថេនដូ

ក្រុមហ៊ុន **នីនថេនដូ** (, ) គឺជាក្រុមហ៊ុនវីដេអូហ្គេមពហុជាតិរបស់ជប៉ុន មានទីស្នាក់ការកណ្តាលនៅទីក្រុងក្យូតុ ប្រទេសជប៉ុន ក្រុមហ៊ុននេះមានការអភិវឌ្ឍវីដេអូហ្គេម និងកុងសូលវីដេអូហ្គេម

ក្រុមហ៊ុននីនថេនដូបានបង្កើតនៅឆ្នាំ១៨៨៩ ជាឈ្មោះ  ដោយលោកហ្វូសាជីរ៉ូ យ៉ាម៉ាអ៊ូជី អ្នកសិប្បករ និងសន្លឹកបៀដែលផលិតដោយដៃផ្ទាល់ហាណាហ្វូដា បន្ទាប់​ពី​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មុខ​ជំនួញ​ផ្សេង​ៗ​ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៦០ និងទទួលបានឋានៈស្របច្បាប់ជាក្រុមហ៊ុនសាធារណៈ ក្រុមហ៊ុននីនថេនដូចែកចាយកុងសូលដំបូង Color TV-Game ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧ ក្រុមហ៊ុននេះទទួលបានការទទួលស្គាល់ជាអន្តរជាតិជាមួយនឹងការចេញផ្សាយគឺហ្គេម *ដុងគីកុង (Donkey kong)* ក្នុងឆ្នាំ១៩៨១ និងហ្វេមីកុំ និងហ្គេម *ស៊ូភ័រម៉ារីអូប្រាថឺរ (Super Mario Bros.)* ក្នុងឆ្នាំ១៩៨៥

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ក្រុមហ៊ុន
យ៉ាស៊ូហ៊ីរ៉ុ ណាកាសូណេ

ជាអ្នកនយោបាយជប៉ុនដែលបានធ្វើជានាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុន​ និងប្រធានគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យសេរីចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៨២ ដល់ឆ្នាំ១៩៨៧ លោកគឺជាសមាជិករបស់សភាតំណាងរាស្រ្តអស់រយៈពេលជាង ៥០ ឆ្នាំ លោកត្រូវបានគេស្គាល់ថាល្អបំផុតសម្រាប់ការជំរុញតាមរយៈការធ្វើឯកជនភាវូបនីយកម្មនៃក្រុមហ៊ុនរបស់រដ្ឋ និងដើម្បីជួយធ្វើឱ្យរស់ឡើងវិញជាតិនិយមជប៉ុនអំឡុងពេលនិងក្រោយអាណត្តិជានាយករដ្ឋមន្ត្រី

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:នាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុន
ហង់រី ម៉ាហ្សាល់

តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/45/Marchal.jpg/220px-Marchal.jpg|រូបភាពតូច| អ្នក​អភិរក្សអង្គរ លោក ហង់រី ម៉ាហ្សាល់
អ្នក​អភិរក្សអង្គរ លោក **ហង់រី ម៉ាហ្សាល់** (១៨៧៦ – ១៩៧០) ឬលោកតា "ស" គឺជាអ្នកស្រាវជ្រាវបារាំងដែលចំណាយពេលសឹងមួយជីវិតដើម្បីស្រោចស្រង់អង្គរ។ គាត់ជាអ្នកជួសជុលប្រាសាទបន្ទាយស្រី។

## ជីវប្រវត្តិ 
លោក ហង់រី ម៉ាហ្សាល់ កើតនៅ ទីក្រុងប៉ារីស នៅថ្ងៃទី ២៤ ខែមិថុនាឆ្នាំ១៨៧៦។ បន្ទាប់ពីគា់តបានទទួល បរិញ្ញាបត្រ នៅឆ្នាំ១៨៩៥ គាត់ត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឱ្យចូលរៀននៅ *សាលាវិចិត្រសិល្បៈ* ផ្នែក ស្ថាបត្យកម្ម។

លោក​ក្លាយទៅ​ជា​អធិការ​សំណង់​ស៊ីវិល​នៃ ​ប្រទេស​កម្ពុជា ​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩០៥។ នៅឆ្នាំ១៩១០ គាត់បានទទួលអាជ្ញាប័ណ្ណ ជាភាសាខ្មែរ ហើយត្រូវបានតែងតាំងជាជំនួយការអ្នកថែរក្សានៃសារមន្ទីរ សាលាបារាំងចុងបូព៌ាប្រទេស​នៅ ទីក្រុងភ្នំពេញ ។ នៅឆ្នាំ១៩១២ គាត់បានទៅ ទីក្រុងព្រៃនគរ ដោយឡើងជាអធិការនៃអគារស៊ីវិលនៃ កូសាំងស៊ីន ទាំងមូល។

បន្ទាប់ពីពួកចោរបានសម្លាប់ លោក ហ្ស​ង់ កូ​ម៉ៃ ដោយធ្វើឃាតកសម្លាប់ខណៈពេលគាត់យកប្រាក់ឈ្នួលដល់កម្មករ នៅឆ្នាំ១៩១៦ លោក ហង់រី ម៉ាហ្សាល់ ត្រូវបានបញ្ជូនទៅ អង្គរ ដើម្បីគ្រប់គ្រង ក្រសួង អភិរក្សអង្គរ។ គាត់​បាន​បន្ត​ការងារ​សម្អាត ​ប្រាសាទអង្គរវត្ត និង​ការ​ជីកកកាយ​វិមាន​សំខាន់ៗ​នៅ​កណ្តាល ​អង្គរធំដូចជា៖ បាពួន, បាយ័ន, ប្រាសាទភិមានអាកាស, ព្រះពិទូ, ព្រះបរមរាជវាំង ជាដើម។

បន្ទាប់មក លោក ហង់រី ម៉ាហ្សាល់​ ក៏ចាប់ផ្តើមជីកកកាយ និងសម្អាតបូជនីយដ្ឋានផ្សេងទៀតនៅខាងក្រៅអង្គរធំ៖ ប្រាសាទតាព្រហ្ម (ឆ្នាំ ១៩២០) ប្រាសាទព្រះខ័ន ប្រាសាទនាគព័ន្ធ ប្រាសាទភ្នំបាខែង (១៩២២-២៩) ប្រាសាទក្រវ៉ាន់ (ជាមួយ លោកហេនរី ផាមេនយេយេ និង លោកវិកទ័រ ហ្គូលូបវ ) និង ប្រាសាទបន្ទាយស្រី ។

នៅឆ្នាំ១៩៣០ គាត់បានទៅ កោះជ្វា ដើម្បីរៀនពីគោលការណ៍នៃ អាណាស្ទីលឡូស ពីជាតិហូឡង់បូព៌ា ដោយដឹងពីដែនកំណត់នៃវិធីសាស្ត្របង្រួបបង្រួមដែលធ្លាប់ប្រើពីមុននៅក្នុងអង្គរ។  ពេល​ត្រឡប់​មក​វិញ លោក​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​អនុវត្ត​វិធី​សា ​ជា​លើក​ដំបូង​នៅ​អង្គរ​លើ​ប្រាសាទ ​បន្ទាយ​ស្រី ។ ការស្តារឡើងវិញត្រូវបានអបអរសាទរជាឯកច្ឆ័ន្ទថាជាជោគជ័យ។

ដោយសារលោក ហង់រី ម៉ាហ្សាល់ ស្រឡាញ់អង្គរ និងអរិយធម៌ខ្មែរ គា់តបានសម្រេចចិត្តចូលនិវត្តន៍នៅ ខេត្តសៀមរាបនៅឆ្នាំ១៩៥៧។ គាត់បានស្លាប់នៅទីនោះនៅថ្ងៃទី ១០ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧០ ទាំងមានអាយុ ៩៣ ឆ្នាំផង។

## ស្នាដៃ 
* 

* 

* 1924–26 – "Les portes monumentales du groupe d'Angkor", AAK 2/1, p.&nbsp;១–២៦, ប., ភី.
* 1924–26 – "Notes sur le Palais Royal d' Angkor Thom ", AAK 2/3, p.&nbsp;៣០៣–៣២៨។
* 1925 – "Pavillons d'entrée du Palais Royal d'Angkor Thom" នៅ *Études asiatiques (2)*, Paris, EFEO/G. van Oest (PEFEO 20), ទំ។&nbsp;៥៧–៧៨ ប. ៣២-៤១។

* 1937 - "Kutîçvara » និង « Notes sur les Terrasses des Éléphants, du Roi lépreux et le Palais Royal d'Angkor Thom", BEFEO 37/2, p.&nbsp;៣៣៣–៣៦០។
* 1939 – *La collection khmère,* (Musée Louis Finot ), Hanoi, EFEO, 170 p., 13 pl.
* 1948 – ''L'architecture comparée dans l'Inde et dans l'Extrême-Orient,* Paris, G. van Oest, 262 p.

* 1951 – *Le décor et la sculpture khmers,* Paris, G. van Oest, 135 p.
* 1957 – *Le Temple de Vat Phou, province de Champassak ,* Saigon, edited by departement des Cultes du Gouvernement Royal du Laos, 37 ទំ.

## ឯកសារយោង 
## គន្ថនិទ្ទេស 
**ជីវប្រវត្តិផ្លូវការរបស់លោក ហង់រី ម៉ាចល់'' នៅលើគេហទំព័ររបស់សាលាបារាំងចុងបូព៌ាប្រទេស 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នករុករកជនជាតិបារាំង
អនុរក្សទេវេស

**សម្ដេចព្រះចៅហ្លានធើចៅហ្វាថងឥន្ទ្រក្រមព្រះរាជវាំងបវរស្ថានភិមុខ** (  ) (ប្រសូតថ្ងៃទី ២៨ មីនា ១៧៤៦ &#x2013; ២០ ធ្នូ ១៨០៦) ជាព្រះអង្គម្ចាស់សៀមនិងជាមេដឹកនាំយោធា។ ក្មួយ​ប្រុស​របស់​ព្រះបាទ ​ពុទ្ធ​យ៉តហ្វា​ចុឡាលោក (រាមា​ទី​១) ជា​អ្នក​បង្កើតរាជវង្ស​ចក្រី ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​តែងតាំងជា **​​ឧបរាជ ឬ ​វាំងខាងក្រោយ** ជា​ឋានៈ​ខ្ពស់​បំផុត​ទី​៣​ក្នុង​នគរ ។ បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​បាន​កាន់​តំណែង​នោះ​ក្នុង​សម័យរតនកោសិន្ទ្រ៍ ។

## ជីវិត 
## សុគត 
## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រាជវង្សចក្រី
វៀង ណារឹម៉ុន

**វៀង ណារឹម៉ុន** (, កើតថ្ងៃទី ១១ មករា ១៩៩២) ជាអ្នកចម្រៀងលូកធុងនិងហ្មរឡាំស្រីជនជាតិថៃ នាងធ្លាប់ជាសិល្បកររបស់ហ្គ្រែមមីហ្គោលដ៍ (Grammy Gold) (GMM Grammy) តាំងពីឆ្នាំ២០១៧ បទចម្រៀងពេញនិយមរបស់នាងរួមមានដូចជា "วัยอกหัก" (វ័យខូចចិត្ត) "งิ้วต่องต้อนฮำฮอนผู้บ่าวเก่า" (ដើមកប្បាសព្យួរកាន់ទុក្ខបុរស​ចំណាស់) និង "กะคนบ่ฮักกัน" (ក៏អ្នកមិនស្រលាញ់គ្នា)

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកចម្រៀងស្រីថៃ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាសម្ដែងថៃ
ប្រតិបត្តិការស្វែងរកនិងជួយសង្គ្រោះនៅរូងភ្នំថាំហ្លួង

កាលពីខែមិថុនានិងខែកក្កដាឆ្នាំ២០១៨ ក្រុមបាល់ទាត់សមាគមយុវជននិងជំនួយការគ្រូបង្វឹករបស់ពួកគេត្រូវបានជួយសង្គ្រោះចេញពីរូងភ្នំថាំហ្លួងនាងណនក្នុងខេត្តឈៀងរ៉ាយ ភាគខាងជើង ប្រទេសថៃ ។ សមាជិកក្រុមចំនួន១២នាក់ដែលមានអាយុពី១១ ទៅ១៦ ឆ្នាំ និងជំនួយការគ្រូបង្វឹកអាយុ២៥ ឆ្នាំរបស់ពួកគេបានចូលទៅក្នុងរូងភ្នំកាលពីថ្ងៃទី២៣ ខែមិថុនា បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់។ បន្តិចក្រោយមក ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងមួយផ្នែកបានជន់លិចប្រព័ន្ធរូងភ្នំ រារាំងផ្លូវចេញ និងអន្ទាក់ពួកវាជ្រៅនៅខាងក្នុង។

កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីកំណត់ទីតាំងក្រុមត្រូវបានរារាំងដោយការកើនឡើងកម្រិតទឹក និងចរន្តខ្លាំង។ ហើយ​មិន​មាន​ការ​ទាក់​ទង​គ្នា​ជិត​ពីរ​សប្តាហ៍​មក​ហើយ។ កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជួយសង្គ្រោះក្នុងរូងភ្នំបានពង្រីកទៅជាប្រតិបត្តិការដ៏ធំចំពេលមានការចាប់អារម្មណ៍ជាសាធារណៈយ៉ាងខ្លាំងនៅទូទាំងពិភពលោក និងមានការចូលរួមពីក្រុមជួយសង្គ្រោះអន្តរជាតិ។ នៅថ្ងៃទី២ ខែកក្កដា បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ផ្លូវតូចចង្អៀត និងទឹកភក់ អ្នកមុជទឹកជនជាតិអង់គ្លេស ចញ វូឡានថិននិងរីឆ ស្តានតុន បានរកឃើញក្រុមនៅរស់នៅលើផ្ទាំងថ្មកម្ពស់ប្រហែល  ពីមាត់ល្អាង។ អ្នករៀបចំការជួយសង្គ្រោះបានពិភាក្សាអំពីជម្រើសផ្សេងៗសម្រាប់ការស្រង់ចេញក្រុម រួមទាំងថាតើត្រូវបង្រៀនពួកគេនូវជំនាញមុជក្រោមទឹកជាមូលដ្ឋាន ដើម្បីឱ្យពួកគេជួយសង្រ្គោះទាន់ពេល រង់ចាំរហូតដល់ច្រកចូលថ្មីទៅកាន់រូងភ្នំត្រូវបានរកឃើញ ឬខួង ឬរង់ចាំឱ្យទឹកជន់លិចនៅចុងបញ្ចប់។ នៃ រដូវខ្យល់មូសុង ជាច្រើនខែក្រោយមក។ បន្ទាប់ពីការបូមទឹកចេញពីប្រព័ន្ធរូងភ្នំជាច្រើនថ្ងៃ និងការសម្រាកពីភ្លៀង ក្រុមជួយសង្គ្រោះបានប្រញាប់ប្រញាល់យកក្រុមចេញពីរូងភ្នំ មុនពេលភ្លៀងមូសុង បន្ទាប់ដែលរំពឹងថានឹងនាំមកនូវភ្លៀងធ្លាក់បន្ថែមទៀត ហើយត្រូវបានគេព្យាករណ៍ថានឹងចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកក្កដា។

ចន្លោះពីថ្ងៃទី ៨ ដល់ថ្ងៃទី ១០ ខែកក្កដា ក្មេងប្រុសទាំង ១២ នាក់ និងគ្រូបង្វឹករបស់ពួកគេត្រូវបានជួយសង្គ្រោះចេញពីរូងភ្នំដោយក្រុមអន្តរជាតិ។ 

កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជួយសង្គ្រោះនេះមានការចូលរួមពីមនុស្សជាង ១០.០០០ នាក់ រួមទាំងអ្នកមុជទឹកជាង ១០០ នាក់ អ្នកជួយសង្គ្រោះជាច្រើននាក់ តំណាងមកពីទីភ្នាក់ងាររដ្ឋាភិបាលប្រហែល ១០០ នាក់ មន្ត្រីប៉ូលីស ៩០០ នាក់ និងទាហាន ២០០០ នាក់។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រប៉ូលីស ១០ គ្រឿង រថយន្តសង្គ្រោះ ៧ គ្រឿង ស៊ីឡាំងមុជទឹកជាង ៧០០ និងបូមទឹកលើសពីមួយពាន់លានលីត្រពីរូងភ្នំត្រូវបានទាមទារ។

សម៉ាន់ គូណាន់ អាយុ៣៧ឆ្នាំដែលជាអតីត ទ័ពជើងទឹកថៃ បានទទួលមរណភាពដោយការថប់ដង្ហើមក្នុងអំឡុងពេលការប៉ុនប៉ងជួយសង្គ្រោះនៅថ្ងៃទី៦ ខែកក្កដាខណៈពេលដែលត្រលប់ទៅមូលដ្ឋានឆាកនៅក្នុងរូងភ្នំបន្ទាប់ពីបានបញ្ជូនស៊ីឡាំងមុជទឹក ទៅក្រុមដែលជាប់។ នៅឆ្នាំបន្ទាប់ ក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០១៩ អ្នកមុជទឹកជួយសង្គ្រោះ និងទាហានជើងទឹកថៃ បេរូត ប៉ាក់បារ៉ាបានស្លាប់ដោយសារការឆ្លងមេរោគឈាមដែលចុះកិច្ចសន្យាក្នុងអំឡុងពេលប្រតិបត្តិការ។   

## ឯកសារយោង
និស្ឋា ជិរៈយ៉ាំងយឺន

**និស្ឋា គូហាប្រេមកិច្ច** (    ; កើតថ្ងៃទី ២១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ១៩៩០) ឈ្មោះជាអតីត **និស្ឋា ជិរៈយ៉ាំងយឺន** (    ) ឬ​ហៅ​ក្រៅ​ថា **មីវ** (  ) គឺជា​តារា​សម្ដែងនិង​ជា​តារា​បបង្ហាញម៉ូដរបស់ថៃ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុងប៉ុស្តិ៍​លេខ ៣ ថៃ ។  រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ នាង​បាន​សម្ដែង​រឿង​ភាគ​ជា​ច្រើន​រឿង​ឲ្យទូរទស្សន៍ ​ប៉ុស្ដិ៍​លេខ​៣​ថៃ ។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលដែលកើតនៅឆ្នាំ ​១៩៩០
រ៉ានី ខែមពេន

**រ៉ានី ខែមពេន** (    កើតថ្ងៃទី 24 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1989) ឬមានឈ្មោះហៅក្រៅថា **បេល្លា** ឬ **បេឡា** (เบลล่า) គឺជាតារាសម្តែងនិងជាតារាម៉ូដែលថៃ។ នាងត្រូវបានគេស្គាល់ច្បាស់តាមរយៈតួនាទីរបស់នាងនៅក្នុងរឿងភាគទូរទស្សន៍ជាច្រើននៅលើប៉ុស្តិ៍លេខ៣ របស់ប្រទេសថៃ។

នាងកើត​ក្នុង​ឪពុក​ជនជាតិ​អង់គ្លេស និង​ម្តាយ​ជា​ជនជាតិ​ថៃ។ នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​តាម​ជីដូន​ជីតា​របស់​នាង បេល្លា ខែមពេន។ នាងបានបញ្ចប់ថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យពីសាលាសារៈវិទ្យា ។  នាងបានបញ្ចប់ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រផ្នែកសារព័ត៌មាន និងសារគមនាគមន៍ពី សកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រ ហើយមកដល់ឆ្នាំ ២០១៥ នាងកំពុងបន្តការសិក្សាថ្នាក់អនុបណ្ឌិតនៅសកលវិទ្យាល័យដដែល។  

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Thai-language text
ចៅអង្គលង

**ចៅអង្គលង** (   ; សោយទីវង្គត ១៧៦០) គឺជាព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រវៀងច័ន្ទន៍ពីឆ្នាំ ១៧៣៥ ដល់ ១៧៦០។ 

អង្គលង ជាព្រះរាជបុត្រាច្បងរបស់ជ័យជេស្ឋាធិរាជទី២  ប្រភពផ្សេងទៀតបញ្ជាក់ថា ព្រះអង្គជាប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ជ័យជេស្ឋាធិរាជទី២។  ព្រះអង្គបានស្នងរាជ្យបន្តពីជ័យជេស្ឋាធិរាជទី២ ក្នុងឆ្នាំ ១៧៣០។ មានគេដឹងតិចតួចអំពីរជ្ជកាលរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គបានស្លាប់នៅឆ្នាំ១៧៦០ ឬ ១៧៦៧ ស្នងរាជ្យបន្តដោយកូនប្រុសរបស់គាត់   (ឬប្អូនប្រុស ) អង្គប៊ុន។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Lao-language text
ដាញ់ ម៉ូនីកា

**ដាញ់ ម៉ូនីកា** (កើត ៤ វិច្ឆិកា ១៩៨៦) គឺជាតារាសម្ដែងខ្មែរក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០ រួមជាមួយនឹង កែវ ពេជ្រពិសី, វ៉េត រតនា, សួស សុធារ៉ា, ចាន់ លក្ខិណា, កែវ នីសា, ឌុច សុភា និងសារ៉ាយ សក្ខណា។ នាង​ជា​តារា​សម្ដែង​ខ្មែរ​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​ចាប់​ផ្ដើម​សម្ដែង​ជា​តួ​ក្មេង ហើយ​មាន​ជំនាញ​ខាង​របាំ​បុរាណ​ខ្មែរ។

## ជីវិតដំបូង 
ម៉ូនីកា កើត​ក្នុង​ត្រកូល ដាញ់ វ៉ាន់សា និង ម៉ែន ចាន់ណារី ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ផ្នែក​សិល្បៈ។ ក្នុង​នាម​ជា​កូន​តែ​ម្នាក់​មក​ពី​គ្រួសារ​អ្នក​មាន ដាញ ម៉ូនីកា មាន​សំណាង​ណាស់​ដែល​មាន​ធនធាន​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​នាង​ចង់​បាន​ដូច​ជា​តារា​សម្ដែង។ ដោយ​សារ​តែ​ម្ដាយ​របស់​នាង​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​សិល្បៈ ដាញ ម៉ូនីកា ត្រូវ​បាន​លាតត្រដាង​ពី​សិល្បៈ​បុរាណ។ នាងបានចូលប្រឡូកក្នុងវិស័យភាពយន្ត ហើយបានសម្តែងក្នុងខ្សែភាពយន្តដំបូងរបស់នាងគឺរឿង កូនស្តេចពស់កេងកង នៅអាយុ ១៤ ឆ្នាំក្នុងឆ្នាំ ២០០១ ។

## អាជីព 
ក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០ ដាញ់ ម៉ូនីកា រួមជាមួយនឹង កែវ ពេជ្រពិសី បានសម្តែងក្នុងខ្សែភាពយន្តមួយចំនួនធំ រួមទាំងភាពយន្តរឿងព្រេងនិទាន និងភាពយន្តទំនើប។ តារាស្រីរូបនេះ មិនត្រឹមតែសម្តែងរបាំបាឡេ និងល្ខោនបាសាក់បុរាណខ្មែរប៉ុណ្ណោះទេ ដែលនាងបានរៀនពីម្តាយតាំងពីអាយុ ៧ ដល់ ១៦ ឆ្នាំ ប៉ុន្តែនាងក៏បានច្រៀង និងសម្តែងក្នុងកម្មវិធីប្រគុំតន្ត្រីផ្ទាល់នៅតាមបណ្តាប្រទេសមួយចំនួនដូចជា ប្រទេសបារាំង ចិន សហរដ្ឋអាមេរិក និងកាណាដាផងដែរ។ នាងបានលេចមុខក្នុងវីដេអូចម្រៀង ខារ៉ាអូខេ និងកម្មវិធីផ្សាយផ្ទាល់ជាច្រើន។ ម៉ូនីកា ក៏ជាតារាទូរទស្សន៍កម្ពុជាដំបូងគេផងដែរ។ នាងបានសម្តែងក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍/ល្ខោនអូប៉េរ៉ា ក្លិនផ្កា៣ទង (Klen Pka 3 Po) ជាភាសាអង់គ្លេសដំបូងរបស់នាង ដែលមានន័យថា "ភាពក្រអឺតក្រទមនៃផ្កាបីពណ៌ក្នុងឆ្នាំ២០០៨ ។ បច្ចុប្បន្ន ម៉ូនីកា មិនទាន់មានគម្រោងបង្កើតកូនទេ។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាសម្តែងខ្មែរ
ភាសាដារី

**ភាសាដារី** (دری) គឺជាភាសាពែរ្សដែលនិយាយនៅក្នុងប្រទេសអាហ្វហ្គានីស្ថាន។ ភាសាដារី គឺជាពាក្យដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងផ្សព្វផ្សាយជាផ្លូវការតាំងពីឆ្នាំ 1964 ដោយរដ្ឋាភិបាលអាហ្វហ្គានីស្ថានសម្រាប់ភាសាពែរ្ស ហេតុដូច្នេះហើយ វាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាភាសាពែរ្សអាហ្វហ្គានីស្ថាន ឬពែរ្សភាគខាងកើតនៅក្នុងប្រភពលោកខាងលិចជាច្រើន។

## ឯកសារយោង
វ៉េត រតនា

**វ៉េត រតនា** (កើតឆ្នាំ ១៩៨៦) គឺជាតារាសម្ដែងរបស់កម្ពុជាដែលមានប្រជាប្រិយភាពបានកើនឡើងនៅពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០ ពីឆ្នាំ២០០៣ ដល់២០០៧។  នាង​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​តារា​សម្ដែង​កម្ពុជា​ដែល​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​បំផុត​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ២០០០ រួម​ជាមួយ​កញ្ញាដាញ់ ម៉ូនីកា កញ្ញាកែវ ពេជ្រពិសី កញ្ញាស៊ឹម សូលីកា និងកញ្ញ​សួស សុធារ៉ា។ នៅឆ្នាំ ២០០៦ នាងបានរៀបការជាមួយ តុក វណ្ឌី ហើយនៅឆ្នាំ ២០០៧ រតនា បានភៀសខ្លួនទៅរស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកជាមួយស្វាមី។  ក្នុង​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ នាង​បាន​ចាក​ចេញ ឧស្សាហកម្ម​ភាពយន្ត​កម្ពុជា​បាន​ធ្លាក់​ចុះ។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាសម្តែងខ្មែរ
ដាវិកា ហូណេ

**ដាវិកា ហូណេ** (   ) មាន​ឈ្មោះហៅក្រៅ​ថា **ម៉ៃ** () ជាតារាសម្ដែង និងជាតារាម៉ូតស្រីជនជាតិថៃ នាងបានបង្ហាញខ្លួនជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ២០១០ ក្នុងរឿងភាគទូរទស្សន៍។ នាងទទួលបានភាពល្បីល្បាញពីខ្សែភាពយន្តរបស់នាងមួយចំនួន នាង​ជា​តួ​ឯក​ស្រី​ក្នុង​រឿង​ដែល​រក​ចំណូល​បាន​ច្រើន​ជាង​គេ​គ្រប់​ពេល​របស់​ប្រទេស​ថៃ។ 

នាងកើតក្នុង​ឪពុក​ជាជនជាតិ​បែលហ្សិក និង​ម្ដាយ​ជា​ជនជាតិ​ថៃ​នៅ​ទីក្រុង​បាងកក។  ម្ដាយ​របស់​នាង​បាន​ដាក់​​ឈ្មោះហៅក្រៅ​នាង​ថា "ម៉ៃ"។  ឪពុកម្តាយរបស់នាងបានលែងលះគ្នានៅពេលដែលនាងមានអាយុ១០ ឆ្នាំ ហើយនាងត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយម្តាយនិងមីងរបស់នាង។ 

បន្ទាប់ពីការចូលនិវត្តន៍របស់ឪពុកនាងក្នុងឆ្នាំ២០១៤  នាងបានទិញផ្ទះមួយសម្រាប់ឪពុករបស់នាង និងគ្រួសារថ្មីរបស់គាត់ដើម្បីរស់នៅក្នុងប្រទេសថៃ។  

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Thai-language text
មាន សូនីតា

**មាន សូនីតា** ( ; កើតថ្ងៃទី ១០ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩៩០) គឺជាតារាសម្ដែងនិងជាតារាបង្ហាញម៉ូដកម្ពុជា។ មាន សូនីតា បាន​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត​សម្រស់​ក្នុង​ស្រុក Freshie Girls & Boys (season 8)២០០៩។ នាង​បាន​ជាប់​ចំណាត់​ថ្នាក់​លេខ ៣ ដោយ​ទទួល​បាន​ពាន​បវរកញ្ញា​ប្រជាប្រិយ។ នាងបានចាប់ផ្តើមអាជីពរបស់នាងនៅឆ្នាំ ២០០៩ ។ នាងបានចូលប្រឡូកក្នុងវិស័យភាពយន្ត ហើយបានសម្តែងក្នុងខ្សែភាពយន្តដំបូងរបស់នាងបេះដូងអ្នកការពារដែលនាំឱ្យទស្សនិកជនក្នុងស្រុក។ បន្ទាប់​មក​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង​របស់​នាង​នៅ​លើ​កញ្ចក់​ទូរទស្សន៍​គឺ​ជា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត *Loy9* និង *Love9* ដោយ សកម្មភាពប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយBBC កម្ពុជា។

## ភាពយន្ត 
* ឆ្នាំ ២០០៩៖ បេះដូងអ្នកការពារ
* ឆ្នាំ 2012: នាយឡប់ពប់ស្នេហ៍
* ឆ្នាំ ២០១៣៖ អ្នកមានគុណ
* ឆ្នាំ 2014: ស្នេហ៍៩
* ២០១៧៖ ស្នេហ៍ស្វ័យគុណ៤
* ឆ្នាំ ២០១៨៖ ផ្កាថ្ម

## រង្វាន់និងកិត្តិយស 
* ឆ្នាំ 2009: Freshie Girls & Boys (រដូវកាលទី 8) ចំណាត់ថ្នាក់លេខ 3
* ឆ្នាំ 2013: គម្របទស្សនាវដ្តីប្រជាប្រិយ

## សូម​មើល​ផង​ដែរ 
## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលដែលកើតនៅឆ្នាំ ​១៩៩០
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាសម្តែងខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាភាពយន្តខ្មែរ
ឧបរាជ

**ឧបរាជ ឬ ឧបរាជ្យ** (  ;  ;   ; ) ពាក្យឧបរាជ គឺជាព្រះរាជាបន្ទាប់ គឺក្សត្រិយ៍ដែលមានរាជស័ក្តិរងបន្ទាប់ក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យក្នុង​រាជវង្សពុទ្ធសាសនា ​ដែលមាននៅក្នុងប្រទេស​ភូមា កម្ពុជា ឡាវ និង ​ថៃ ព្រមទាំង​នគរ​ដៃ​​តូច​មួយ​ចំនួន​របស់​ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍ :សម្តេចព្រះឧបរាជ ឬ សម្តេចព្រះមហាឧបរាជ( តាមបវេណីក្នុងកម្ពុជរដ្ឋ, នាទីរបស់សម្តេចព្រះមហាឧបរាជជាឋានៈសម្រាប់ត្រី ទាំងមន្ត្រីធំតូចសម្រាប់ព្រះអង្គ ក៏តាំងក្នុងឋានៈសម្រាប់ត្រីដែរ ។ មើលក្នុងពាក្យ សមណសក្តិ ទៀតផង ) ។ ពាក្យឧបរាជ្យ គឺជាសម្បត្តិឬមុខក្រសួងរបស់ក្សត្រិយ៍ឧបរាជ ។ ក៏បាន " ដែលជារបស់ក្សត្រិយ៍ឧបរាជ " ឧទាហរណ៍ : 

មុខក្រសួងឧបរាជ្យ, ខេត្តឡើងឧបរាជ្យ ។

ពាក្យ**ឧបរាជ** (    ) មានប្រភពមកពី ភាសាសំស្រ្កឹត និង ភាសាបាលី មានន័យត្រង់ថា អនុព្រះមហាក្សត្រ ដែលទទួលបានតំណែងបន្តពីព្រះមហាក្សត្រ។ គោរម្យងារ​ពេញ​លេញ​របស់ឧបរាជ ដើម្បី​ផ្តល់ជា​កិត្តិយស **​សម្តេចព្រះឧបរាជ** ឬ **សម្តេចព្រះមហាឧបរាជ្យ** តាមទំនៀមទំលាប់នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា សម្តេចព្រះមហាឧបរាជមានតួនាទីជាមន្ត្រីកំពូល គ្រប់គ្រងមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់និងថ្នាក់ទាបផ្សេងទៀត។ 

## សូម​មើល​ផង​ដែរ
ខឺសុន

**ខឺសុន** ( ) គឺជាទីក្រុងកំពង់ផែនៃប្រទេសអ៊ុយក្រែនដែលបម្រើជា មជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាលនៃតំបន់ខឺសុន ។ មានទីតាំងនៅលើ សមុទ្រខ្មៅនិងនៅលើដងទន្លេឌ្នីភឺ ទីក្រុងខឺសុន គឺជាផ្ទះនៃឧស្សាហកម្មសាងសង់កប៉ាល់ដ៏សំខាន់ និងជាមជ្ឈមណ្ឌលសេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់។ នៅឆ្នាំ២០២១ ទីក្រុងមានប្រជាជនប៉ាន់ស្មាន ២៨៣ ៦៤៩ នាក់។ 

ចាប់តាំងពីខែមីនាឆ្នាំ២០២២ ទីក្រុងនេះត្រូវបាន កាន់កាប់ដោយកងកម្លាំងរុស្ស៊ីក្នុងអំឡុងពេល ការលុកលុយរបស់អ៊ុយក្រែន បន្ទាប់ពីសមរភូមិខឺសុន ។   គិតត្រឹមថ្ងៃទី ២៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០២២ អាជ្ញាធរអ៊ុយក្រែនបានប៉ាន់ប្រមាណថា ៤៥% នៃប្រជាជនរបស់ខ្លួនបានភៀសខ្លួនចេញពីទីក្រុង។  ខឺសុន គឺជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការវាយលុកភាគខាងត្បូងអ៊ុយក្រែនឆ្នាំ២០២២ ។ 

## ឯកសារយោង
ហ័យអាន

**ហ័យអាន**  ដែលពីមុនត្រូវបានគេស្គាល់ថា**ហ្វៃហ្វ៊ូ** គឺជាទីក្រុងមួយដែលមានប្រជាជនប្រមាណ ១២០ ០០០នាក់នៅក្នុងខេត្តក្វាងណាមរបស់ប្រទេស វៀតណាមហើយត្រូវបានកត់សម្គាល់ជាតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់អង្គការយូណេស្កូចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៩៩ ។  រួមជាមួយនឹងប្រជុំកោះខូឡៅចាម វាគឺជាផ្នែកមួយនៃតំបន់បម្រុងជីវមណ្ឌលខូឡៅចាម-ហ័យអានដែលបានកំណត់ក្នុងឆ្នាំ ២០០៩។ 

ទីក្រុងចាស់ហ័យអាន ជាសង្កាត់ប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទីក្រុង ត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាគំរូដែលត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងល្អពិសេសមួយនៃកំពង់ផែពាណិជ្ជកម្មអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែលមានតាំងពី សតវត្សទី១៥ ដល់សតវត្សទី១៩ អគារនិងផែនការផ្លូវដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីការបញ្ចូលគ្នានៃឥទ្ធិពលជនជាតិដើមភាគតិចនិងបរទេស។   ភាពលេចធ្លោនៅក្នុងទីក្រុងចាស់របស់ទីក្រុងគឺ "ស្ពានជប៉ុន" ដែលមានអាយុកាលតាំងពីសតវត្សទី១៦-១៧ ។

 

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អត្ថបទជាមួយនឹងការពិពណ៌នាខ្លី
ឆ្នេរសមុទ្រហាឡុង

**ឆ្នេរសមុទ្រហាឡុង** (   ) គឺជាតំបន់បេតិកភ័ណ្ឌពិភពលោក របស់អង្គការយូណេស្កូ និងជាគោលដៅទេសចរណ៍ដ៏ពេញនិយមនៅក្នុងខេត្តក្វាងនិញ ប្រទេសវៀតណាម ។ ឈ្មោះហាឡុង មានន័យថា "នាគចុះមក"។ រដ្ឋបាល ឈូងសមុទ្រជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទីក្រុងហាឡុង ទីក្រុងខាំផានិងជាផ្នែកមួយនៃស្រុកវ៉ាន់ដុន ។ ឆ្នេរសមុទ្រមានកំបោរថ្មកំបោរនិងកោះរាប់ពាន់ក្នុងរាង និងទំហំផ្សេងៗ។ឆ្នេរសមុទ្រហាឡុង គឺជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃតំបន់ធំមួយដែលរួមមាន ឆ្នេរសមុទ្រប៉ៃតូឡុង នៅភាគឦសាននិងកោះខាត់ប៉ានៅភាគនិរតី។ តំបន់ធំៗទាំងនេះចែករំលែកលក្ខណៈភូមិសាស្ត្រ ភូមិសាស្ត្រ អាកាសធាតុនិងវប្បធម៌ស្រដៀងគ្នា។

ឆ្នេរសមុទ្រហាឡុងមានផ្ទៃដីប្រហែល    រួមទាំងកូនកោះចំនួន 1,960-2,000 ដែលភាគច្រើនជាថ្មកំបោរ។ ស្នូលនៃឈូងសមុទ្រមានផ្ទៃដី    ដែលមានដង់ស៊ីតេខ្ពស់នៃកោះចំនួន 775 ។  ថ្មកំបោរនៅក្នុងឈូងសមុទ្រនេះបានឆ្លងកាត់ 500 លានឆ្នាំនៃការបង្កើតនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌនិងបរិស្ថានផ្សេងគ្នា។ ការវិវត្តន៍នៃ karst នៅក្នុងឈូងសមុទ្រនេះបានចំណាយពេល 20 លានឆ្នាំក្រោមឥទ្ធិពលនៃអាកាសធាតុសើមត្រូពិច។  ភាពចម្រុះនៃភូមិសាស្ត្រនៃបរិស្ថាននៅក្នុងតំបន់នេះបានបង្កើតឱ្យមាន ជីវចម្រុះរួមទាំង ប្រព័ន្ធជីវចម្រុះ ត្រូពិច បរិស្ថានសមុទ្រ និងសមុទ្រ។  ឈូងសមុទ្រ ហាឡុង ជាជម្រកនៃប្រភេទផ្កា 14 ប្រភេទ  និង 60 ប្រភេទសត្វព្រៃ។ 

ការស្ទង់មតិស្រាវជ្រាវប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្ហាញវត្តមានរបស់មនុស្សបុរេប្រវត្តិនៅក្នុងតំបន់នេះរាប់ម៉ឺនឆ្នាំមុន។ វប្បធម៌បុរាណបន្តបន្ទាប់គ្នាគឺវប្បធម៌សយនូ ប្រហែល ១៨០០០-៧០០០ មុនគ.ស, វប្បធម៌ខៃប៉ែ ៧០០០-៥០០០ មុនគ.ស  និងវប្បធម៌ហាឡុង៥០០០-៣៥០០ ឆ្នាំមុន។  ឆ្នេរសមុទ្រហាឡុង ក៏បានកត់សម្គាល់ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗមួយចំនួនក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រវៀតណាមដោយវត្ថុបុរាណជាច្រើនត្រូវបានរកឃើញនៅភ្នំប៉ៃថូ ល្អាងដុយហ្គូនិងប៉ៃឆៃយ ។  នៅឆ្នាំ១៩៦២ ក្រសួងវប្បធម៌ កីឡា និងទេសចរណ៍វៀតណាមខាងជើងបានចុះបញ្ជីឆ្នេរសមុទ្រ ហាឡុង នៅក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយសារីរិកធាតុ និងទេសភាពជាតិ។  ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៤ តំបន់ស្នូលនៃឆ្នេរសមុទ្រ ហាឡុងត្រូវបានចុះក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកក្រោមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យទី៧ ហើយត្រូវបានចុះបញ្ជីជាលើកទីពីរក្រោមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យទី៨ ។ 
តំនភ្ជាប់=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/Halong_Bay_in_Vietnam.jpg/220px-Halong_Bay_in_Vietnam.jpg|ស្តាំ|រូបភាពតូច| កូនកោះថ្មកំបោរ

## ឯកសារយោង
កែវ ពេជ្រពិសី

**កែវ ពេជ្រពិសី** (កើតថ្ងៃទី ១៧ ខែ ឧសភា ឆ្នាំ ១៩៨២) គឺជាតារាសម្តែង តារាបង្ហាញម៉ូដ និងជាអតីតអ្នករាំ។

នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ច្រើន​តាម​រយៈ​ការ​សម្តែង​ជា​តួ​របស់​លោក​សាន ឆាយ ក្នុង​រឿង​ភាគ​កម្ពុជា F4 ។ នាងក៏បានលេចមុខនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តខារ៉ាអូខេ ឌីវីឌី និងការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មតាមទូរទស្សន៍តាំងពីឆ្នាំ ២០០៣ ហើយនាងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាតារាភាពយន្តកំពូលរបស់កម្ពុជា។ 

នាង​ជា​ទេវតា​ដែល​ចាប់​កំណើត​នៅ​កម្ពុជា​ក្រោម ក្នុង​រឿង​ពិត​របស់​លោក ប៉ក់ ផាក់​រុំ ជា​អ្នក​និពន្ធ​រឿង "ទឹក​ហូរ​នៃ​រឿង​ពិត​តាម​កម្ម​របស់​ខ្ញុំ" (ជា​ភាសា​ខ្មែរ​៖ កម្ពុជា​ក្រោម ជីវិតថ្មី ឆ្នាំ ២០០៨ អេដ អង្គរ ភ្នំពេញ, កម្ពុជា)។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់

ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាសម្តែងខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:តារាភាពយន្តខ្មែរ
អាណាចក្រមច្ឆប៉ាហិត

**អាណាចក្រមច្ឆប៉ាហិត** ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា **វិល្វាទិកតា (Wilwatikta)** គឺជាអាណាចក្រហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនាជ្វានៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែលមានមូលដ្ឋានលើកោះជ្វា (ក្នុងប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីសម័យបច្ចុប្បន្ន)។ វាមានតាំងពីឆ្នាំ១២៩៣ ដល់ប្រហែល ១៥២៧ ហើយបានឈានដល់កម្រិតកំពូលនៃភាពរីកចម្រើនក្នុងអំឡុងសម័យរបស់ ហាយ៉ាម វូរុគ ដែលរជ្ជកាលពីឆ្នាំ១៣៥០ ដល់ឆ្នាំ១៣៨៩ត្រូវបានសម្គាល់ដោយការសញ្ជ័យដែលលាតសន្ធឹងពាសពេញអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ សមិទ្ធិផល​របស់​លោក​ក៏​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​កិត្តិយស​ដល់​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​របស់​លោក​គឺ​លោកកាចាដ ម៉ាដា។ នេះ​បើ​តាម  (  ) បានសរសេរនៅឆ្នាំ១៣៦៥ **មច្ឆប៉ាហិត** គឺជាអាណាចក្រនៃដៃទន្លេចំនួន៩៨ ដែលលាតសន្ធឹងពី កោះស៊ូម៉ាត្រា ទៅ ប៉ាពួនូវែលគីនេ ;  : ៨៧  រួមមាន ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី បច្ចុប្បន្ន សិង្ហបុរី ម៉ាឡេស៊ី ប្រ៊ុយណេ ភាគខាងត្បូង ប្រទេសថៃ ទីម័រខាងកើត ភាគនិរតី ហ្វីលីពីន (ជាពិសេស ប្រជុំកោះស៊ូលូ ) ទោះបីជាវិសាលភាពនៃឥទ្ធិពលអាណាចក្រមច្ឆប៉ាហិតនៅតែជាប្រធានបទនៃការជជែកដេញដោលក្នុងចំណោមអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តក៏ដោយ។   ធម្មជាតិនៃទំនាក់ទំនង និងឥទ្ធិពលរបស់មច្ឆប៉ាហិតអ្នកធំនៅក្រៅប្រទេសរបស់ខ្លួន ហើយឋានៈជាអាណាចក្រមួយ នៅតែធ្វើឱ្យមានការពិភាក្សា។  

មច្ឆប៉ាហិត គឺជាអាណាចក្រមួយក្នុងចំណោមអាណាចក្រហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនាដ៏សំខាន់ចុងក្រោយបង្អស់នៃតំបន់ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអាណាចក្រដ៏អស្ចារ្យ និងមានឥទ្ធិពលបំផុតមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឥណ្ឌូនេស៊ី និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ពេលខ្លះវាត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាគំរូសម្រាប់ព្រំដែនទំនើបរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី។ ឥទ្ធិពលរបស់វាបានលាតសន្ធឹងហួសពីទឹកដីទំនើបនៃប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ហើយបានក្លាយជាកម្មវត្ថុនៃការសិក្សាជាច្រើន។ 

## ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
## វប្បធម៌ 
## ទំនាក់ទំនងជាមួយមហាអំណាច 
## សូមមើលផងដែរ 
• អាណាចក្រស្រីវិជ័យ 

• ប្រវត្តិសាស្ត្រឥណ្ឌូណេស៊ី

មច្ឆប៉ាហិត គឺជាអាណាចក្រមួយក្នុងចំណោមអាណាចក្រហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនាដ៏សំខាន់ចុងក្រោយបង្អស់នៃតំបន់ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអាណាចក្រដ៏អស្ចារ្យ និងមានឥទ្ធិពលបំផុតមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឥណ្ឌូនេស៊ី និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ 

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជាកោះ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing explicitly cited English-language text
ខេត្តអៀនបាយ

**ខេត្តអៀនបាយ** ( ភាសាវៀតណាម: Tỉnh Yên Bái ) គឺជាខេត្តមួយស្ថិតនៅក្នុងតៃបាកភាគខាងជើងនៃភាគខាងជើងវៀតណាម ។ វាមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តចំនួនប្រាំមួយគឺ ខេត្តហាយ៉ាង ខេត្តឡាវកាយ ខេត្តឡាវចឺវ ខេត្តសឹនឡា ខេត្តហ៊្វូថោះ និង ខេត្តទ្វៀងក្វាង ។  ខេត្តនេះគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី 6887.46 គីឡូម៉ែត្រការ៉េ ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ 2019 វាមានប្រជាជនចំនួន 821,030 នាក់។  

ប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់អៀនបាយ មានសារៈសំខាន់នៅក្រោមអាណានិគមបារាំង ជាពិសេស " ការបះបោរអៀនបាយ " ជាបន្តបន្ទាប់ ការបះបោររបស់ទាហានវៀតណាមក្នុងកងទ័ពអាណានិគមបារាំងនៅថ្ងៃទី 10 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1930 ដោយសហការជាមួយអ្នកគាំទ្រជនស៊ីវិលដែលជាសមាជិកនៃកងទ័ព គណបក្សជាតិនិយមវៀតណាម  (VNQDD គណបក្សជាតិនិយមវៀតណាម)។  

ព្រៃឈើនិង​ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម​ជា​កន្លែង​សេដ្ឋកិច្ច​សំខាន់​របស់​ខេត្ត។ បឹងថាក់បា ជាសម្បត្តិធម្មជាតិរបស់ប្រទេស រួមជាមួយនឹងវារីអគ្គិសនីថាក់បា ។ ពិធីបុណ្យដុងគ្រឿង គឺជាពិធីបុណ្យដ៏សំខាន់របស់ខេត្ត។ 

## ឯកសារយោង
ឡេង ង៉ែត

**ឡេង ង៉ែត** ( ១៩០០-១៩៧៥ ) គឺជាអ្នកនយោបាយខ្មែរដែលបានធ្វើជានាយករដ្ឋមន្ត្រីកម្ពុជាចាប់ពីខែមករា ដល់ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៥៥។  ពីឆ្នាំ១៩៥៨ ដល់ឆ្នាំ១៩៦២ គាត់ជាឯកអគ្គរដ្ឋទូតនៅ ទីក្រុងប៉េកាំង ។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:នាយករដ្ឋមន្ត្រីកម្ពុជា
ចាន់ ណាក់

**ចាន់ ណាក់** ( កើតនៅថ្ងៃទី ២៧ ឧសភា ១៨៩២ ដល់ ៧ វិច្ឆិកា ១៩៥៤) ជា​អ្នក​នយោបាយ​ខ្មែរ​ដែល​កាន់​តំណែង​ជានាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​កម្ពុជាពី​ឆ្នាំ ១៩៥៣ ដល់ ១៩៥៤  លោក​ជា​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​ទី​ពីរ​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ឯករាជ្យបន្ទាប់​ពី ​លោក ប៉ែន នុត ។

មុនពេលត្រូវបានតែងតាំងជានាយករដ្ឋមន្ត្រី លោក ណាក់ បានធ្វើជារដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងយុត្តិធម៌នៅឆ្នាំ១៩៤៥ , ១៩៤៥-១៩៤៦ និង១៩៥០ , រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទៃពីឆ្នាំ ១៩៥៣-១៩៥៤ និងជារដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងព័ត៌មានពីឆ្នាំ ១៩៥៣ ដល់ឆ្នាំ ១៩៥៤។  
នៅទីក្រុងភ្នំពេញសព្វថ្ងៃ គឺមានវិថីមួយឈ្មោះថា វិថីឧកញ៉ា ចាន់ ណាក់ ដែលវិថីនេះស្ថិតនៅតាមបណ្ដោយដងវិថីតែមួយ ជាមួយនឹងវិថីព្រះអង្គម្ចាស់ហស្សកណ្ឌ ពោល គឺនៅខាងលិចជាប់នឹងមហាវិថីព្រះនរោត្តម គឺវិថីឧកញ៉ា ចាន់ ណាក់ ហើយនៅខាងកើតជាប់នឹងមហាវិថីព្រះនរោត្តម គឺវិថី ព្រះអង្គម្ចាស់ ហស្សកណ្ឌ។
## សូមមើលផងដែរ 
• ប៉ែន នុត 

• នរោត្តម សីហនុ 

• នរោត្តម សុរាម្រិត
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:នាយករដ្ឋមន្ត្រីកម្ពុជា
ខេត្តអាឆេ

**ខេត្តអាឆេ** ( ) គឺជាខេត្តភាគខាងលិចបំផុតនៃប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ។ វាមានទីតាំងនៅភាគខាងជើងបំផុតនៃកោះស៊ូម៉ាត្រា ដោយមាន បានដាអាឆេជាទីរួមខេត្តនិងជាទីក្រុងធំបំផុតរបស់ខ្លួន។ ដោយទទួលបានឋានៈស្វ័យភាព ពិសេសអាចេះគឺជាទឹកដី អភិរក្ស សាសនា និងជាខេត្តតែមួយគត់របស់ឥណ្ឌូនេស៊ីដែលអនុវត្តច្បាប់សារិកា ជាផ្លូវការ។ មានក្រុមជនជាតិដើមភាគតិចចំនួន១០នៅក្នុងតំបន់នេះ ដែលធំជាងគេគឺជនជាតិអាឆេណេសេ ដែលមានចំនួនប្រហែល៨០% ទៅ ៩០% នៃចំនួនប្រជាជនក្នុងតំបន់។

អាឆេ គឺជា​កន្លែង​ដែល​ការផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​ឥស្លាម​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ីបាន​ចាប់ផ្តើមហើយ​ជា​កត្តា​សំខាន់​នៃ​ការផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​ឥស្លាម​នៅ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ។ សាសនាឥស្លាមបានទៅដល់អាចេះ (នគរហ្វាន់ស័រ និង ឡាមូរី ) ប្រហែលឆ្នាំ ១២៥០ គ.ស នៅដើមសតវត្សទី១៧ ស៊ុលតង់នៃអាឆេ គឺជារដ្ឋដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ អំណាច និងដាំដុះច្រើនបំផុតនៅក្នុងតំបន់ ច្រកសមុទ្រម៉ាឡាកា ។ អាសេមានប្រវត្តិឯករាជ្យនយោបាយនិងការតស៊ូដើម្បីគ្រប់គ្រងដោយអ្នកខាងក្រៅ រួមទាំងអតីត អាណានិគមហូឡង់ និងក្រោយមករដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌូនេស៊ី។

អាឆេមាន ​ធនធាន​ធម្មជាតិដ៏​ច្រើន​នៃ ​ប្រេង និង ​ឧស្ម័ន​ធម្មជាតិ ។  អាឆេគឺជាចំណុចដីជិតបំផុតទៅនឹង ចំណុចកណ្តាលនៃការរញ្ជួយដីនិងរលកយក្សស៊ូណាមិនៅមហាសមុទ្រឥណ្ឌាឆ្នាំ២០០៤ ដែលបានបំផ្លិចបំផ្លាញជាច្រើននៃឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងលិចនៃខេត្តនេះ។ ប្រជាជនឥណ្ឌូនេស៊ីប្រហែល ១៧០ ០០០ នាក់បានស្លាប់ ឬបាត់ខ្លួននៅក្នុងគ្រោះមហន្តរាយនេះ។  គ្រោះ​មហន្តរាយ​នេះ​បាន​ជួយ​កាត់​បន្ថយ​កិច្ចព្រមព្រៀង​សន្តិភាព​រវាង​រដ្ឋាភិបាល​ឥណ្ឌូណេស៊ីនិង ​ក្រុម​ភេរវករ​ផ្តាច់ខ្លួននៃ​ចលនាអាឆេសេរី ។

## ឯកសារយោង
អេសាគុ សាតូ

ជាអ្នក​នយោបាយ​ជប៉ុនដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​ជា​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​ពី​ឆ្នាំ ១៩៦៤ ដល់​ឆ្នាំ ១៩៧២ លោក​ជា​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​យូរ​បំផុត​ទី​បី និងជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ២ ក្នុងការបម្រើការដែលមិនមានការរំខានយូរបំផុតក្នុងនាមជានាយករដ្ឋមន្ត្រី

លោកសាតូបានចូលសភានីតិបញ្ញត្តិជាតិនៅឆ្នាំ ១៩៤៩ ជាសមាជិករបស់គណបក្សសេរីនិយម ការកើនឡើងបន្តិចម្តងៗ តាមរយៈជួរនៃនយោបាយជប៉ុន​ នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ លោកបានស្នងតំណែងហាយ៉ាតុ អ៊ីកេដាជានាយករដ្ឋមន្ត្រី លាយជានាយករដ្ឋមន្ត្រីដំបូងគេដែលបានកើតនៅសតវត្សទី ២០

ក្នុងនាមជានាយករដ្ឋមន្ត្រី លោកសាតូបានធ្វើជាអធិបតីក្នុងរយៈពេលនៃកំណើនសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងឆាប់រហ័ស​ លោកបានរៀបចំសម្រាប់ការត្រឡប់មកវិញជាផ្លូវការរបស់ខេត្តអូគីណាវ៉ា (កោះរ្យូគ្យូ; កាន់កាប់ដោយសហរដ្ឋអាមេរិកចាប់តាំងពីចុងបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមលោកលើកទី២) លោកសាតូបាននាំជប៉ុនចូលទៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាមិនរីកសាយភាយនុយក្លេអ៊ែរ ដែលគាត់បានទទួលរង្វាន់ណូបែលសន្តិភាពជាសហអ្នកទទួលនៅឆ្នាំ ១៩៧៤

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកនយោបាយជប៉ុន
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:នាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុន
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកឈ្នះរង្វាន់ណូបែលសន្តិភាព
ខេត្តស៊ូម៉ាត្រាខាងជើង

**ខេត្តស៊ូម៉ាត្រាខាងជើង** (    ) គឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្ត​របស់ប្រទេស​ឥណ្ឌូណេស៊ី ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ផ្នែក​ខាង​ជើង​នៃ​កោះស៊ូម៉ាត្រា ។ រាជធានី និងទីក្រុងធំបំផុតរបស់វាគឺមេដាន់ ។ ស៊ូម៉ាត្រាខាងជើង គឺជាខេត្តដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេលំដាប់ទីបួនរបស់ឥណ្ឌូនេស៊ី បន្ទាប់ពី ជ្វាខាងលិច ជ្វាខាងកើត និងជ្វាកណ្តាល ហើយក៏ជាខេត្តដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេនៅកោះស៊ូម៉ាត្រាផងដែរ។ វាគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី ៧២ ៩៨១&nbsp;គីឡូម៉ែត្រ ២ . យោងតាមជំរឿនឆ្នាំ ២០២០ ចំនួនប្រជាជននៃខេត្តក្នុងឆ្នាំនោះមានចំនួន ១៤ ៧៩៩ ៣៦១ នាក់។  ការប៉ាន់ស្មានជាផ្លូវការពាក់កណ្តាលឆ្នាំ ២០២១ គឺ ១៤ ៩៣៦ ១៤៨ នាក់។ 

## ឯកសារយោង
ខេត្តស៊ូម៉ាត្រាខាងលិច

**ខេត្តស៊ូម៉ាត្រាខាងលិច** (    ) គឺជាខេត្តមួយក្នុងចំណោមខេត្តរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ។ វាស្ថិតនៅលើឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងលិចនៃកោះស៊ូម៉ាត្រា ហើយរួមបញ្ចូលទាំងកោះមិនតាវ៉ៃពីឆ្នេរសមុទ្រនោះ។ ខេត្តនេះមានផ្ទៃដី ៤២ ០១២.៨៩&nbsp;គីឡូម៉ែត្រ២ ដែលមានប្រជាជនចំនួន ៥ ៥៣៤ ៤៧២ នៅជំរឿនឆ្នាំ២០២០ ។  ការប៉ាន់ស្មានជាផ្លូវការនៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ២០២១ គឺ ៥ ៥៨០ ២៣២ នាក់។  ស៊ូម៉ាត្រាខាងលិចមានព្រំប្រទល់ជាប់មហាសមុទ្រឥណ្ឌានៅភាគខាងលិចក៏ដូចជាខេត្តនៃ ស៊ូម៉ាត្រាខាងជើងនៅខាងជើង  រីយ៉ូនៅភាគឦសាន  ចាមប៊ីនៅភាគអាគ្នេយ៍និង បេងគូលូនៅភាគខាងត្បូង។ ខេត្ត​នេះ​ត្រូវបាន​បែង​ចែកជា​ដប់ពីរខេត្តនិងក្រុង​ចំនួន​ប្រាំពីរ។ វា​មាន​ទីក្រុង​ច្រើន​ជាង​ខេត្ត​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ក្រៅ ​កោះ​ជ្វា  បើ​ទោះ​បី​ជា​ក្រុង​មួយ​ចំនួន​មាន​ចំនួន​ប្រជាជន​តិច​ធៀប​នឹង​ទីក្រុង​ផ្សេង​ទៀត​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី។ ប៉ាដាំង គឺជាទីរួមខេត្តរបស់ខេត្ត និង ជាទីក្រុងធំបំផុត ។

## ឯកសារយោង
កោះមីនដាណាវ

**កោះមីនដាណាវ** ( ជ្វា : مينداناو ) គឺជាកោះធំទីពីរនៅក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន បន្ទាប់ពីកោះលូហ្ស៊ុននិងកោះដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេទី៧ នៅលើពិភពលោក។ ស្ថិតនៅតំបន់ភាគខាងត្បូងនៃប្រជុំកោះ កោះនេះគឺជាផ្នែកមួយនៃក្រុមកោះដែលមានឈ្មោះដូចគ្នា ដែលរួមបញ្ចូលកោះដែលនៅជាប់គ្នាផងដែរ ជាពិសេសគឺប្រជុំកោះស៊ូលូ ។ យោងតាមជំរឿនឆ្នាំ២០២០ កោះមីនដាណាវមានប្រជាជនចំនួន ២៦ ២៥២ ៤៤២ នាក់ខណៈដែលក្រុមកោះទាំងមូលមានប្រជាជនប៉ាន់ស្មានចំនួន ២៧ ០២១ ០៣៦ យោងទៅតាមជំរឿនឆ្នាំ២០២១ ។

## ឯកសារយោង
បរមនិពាន្វបទ

**បរមនិពាន្វបទ** (អង់គ្លេស: Borom Nipeanbot) (ប្រ.ស|គ.ស ០០០០-១៣៤៦) រជ្ជកាលគ្រងរាជ (គ.ស ១៣៣៦-១៣៤៦) ក្រោយធ្វើពិធីរាជាភិសេកគ្រងរាជសម្បត្តិផ្លូវការណ៍ជាលើកទី២នៅ រាជធានីអង្គរ គ.សករាជ ១៣៤០ ទ្រង់មានព្រះនាមហៅថា "ព្រះរាជឱង្ការ ព្រះបរមនិព្វានបទ​" ព្រះអង្គមានព្រះរាម (បងបង្កើត) មួយអង្គនាម សម្ដេចព្រះសិន្ធាន ។ ក្នុងរាជរបស់ព្រះអង្គ នៃចុងសម័យកាលអង្គរ ប្រទេសជាតិវឹកវរដោយភ្លើងសង្គ្រាម កងទ័ពសៀមវាយយកទឹកដីពីភាគខាងលិច កងទ័ពឡាវ វាយយកទឹកដីពីភាគខាងជើង បង្កើតបានជាសង្គ្រាម ៣នគរ ផងដែរ ។

## ឡាវកាន់កាប់ហ្លួងព្រះបាង  
**Laos Capture Luang Prabang**

នៅពេលដែលចក្រភពអង្គរចុះទន់ខ្សោយក្នុងរាជព្រះបាទ បរមនិពាន្វបទ នៅភាគខាងជើងចក្រភពអង្គរ នាតំបន់ នគរហ្លួង (បច្ចុប្បន្ន: ហ្លួងព្រះបាង) មានការបះបោរយ៉ាងខ្លាំង បង្កើតជាក្រុងប្រឆាំងជាច្រើន ដូចនេះហើយ ទ្រង់បានសម្រេចចិត្តចងសម្ព័ន ជាមួយស្ដេចត្រាញ់ជាតិតៃ ឈ្មោះ ហ្វាង៉ាំ (Fa Ngum) ហើយបានលើកបុត្រីខ្លួនព្រះនាង សុភាវត្តី ឱ្យរាជាភិសេធ្វើជាប្រពន្ធនិង ស្ដេចត្រាញ់អង្គនេះ នៅឥន្ទ្របត្តនគរ នៃសំនៀងហៅរបស់ឡាវថា "អិនថាផាត់ណាខន" (Inthapat Nakhon) ក្នុងឆ្នាំ ១៣៤៤ និងបានបញ្ជូនទ័ពជំនួយខ្មែរ ទៅវាយបង្ក្រាបការបះបោរទាំងអស់នោះផងដែរ ក្រោយបង្ក្រាបការបះបោរបានជោគជ័យ ស្ដេចត្រាញ់អង្គនេះបានឈរជើងនៅទីនោះយ៉ាងរឹងមាំ និងបានប្រកាសរាជផងដែរ ដែលមានព្រះនាមក្នុងរាជថា "ភ្យា​ឡាក់​សាតារ៉ា​នីស៊ីសុតនៈកនៈហ៊ុត" ក្រោយពេលបរមនិពាន្វបទ សោយទីវង្គត់ទៅ សៀមបានលើកទ័ពឈ្លានពានកម្ពុជាយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដូចនេះហើយ ស្ដេចឡាវ ហ្វាង៉ាំ ក៏ប្រកាសឯករាជពី ចក្រភពអង្គរ ក្នុងឆ្នាំ ១៣៥១ នៃគ.សករាជ ទៅជាអាណាចក្រឡានឆាង (Lan Chhang) ប្រែថាដំរីមួយលាន និង បានប្ដូរឈ្មោះ នគរហ្លួង (Nakhon Luang) ទៅជា ហ្លួងព្រះបាង ក្នុងឆ្នាំ ១៣៥៧ នៃគ.សករាជ ក្រោយពេលព្រះបាទ ស្រីសុរិយោវង្ស បញ្ជូនបដិមារព្រះពុទ្ធ ឈ្មោះព្រះបាង ឱ្យជាអំណោយទៅកាន់នគរឡាវ ។

## ចំណារពន្យល់ 
នេះជាអត្ថបទប្រវត្តិសាស្ត្រពិតកម្ពុជា ដែលបានរកឃើញសំណៅឯកសារ ដែលសរសេរដោយប្រវត្តិវិទូរជនជាតិហូឡង់ក្នុងឆ្នាំ (1871) អត្ថបទទាំងមូលសរសេរជាភាសាហូឡង់ផងដែរ ក្រុមបុរាណាចារ្យ បានធ្វើការផ្ទៀងផ្ទាត់និង ឯកសារ មហាបុរសខ្មែរ ឆ្នាំ (1969) ដែលផ្ដិតយកតែឆ្នាំ ដែលមានភាពពាក់ព័ន្ធទៅនិង ព្រឹត្តិការណ៍ពិតប៉ុនណោះ រាល់ខ្លឹមសារដែលទាក់ទងនិងរឿងភាគនិទាន ដែលគេសរសេរច្របល់ក្នុង ឯកសារ មហាបុរសខ្មែរ មិនត្រូវបានយកមកសរសេរនោះទេ ។

## មើលផងដែរ 
* រាជានិយមកម្ពុជា

## តំណភ្ជាប់ រជ្ជកាលគ្រងរាជ 
## ឯកសារយោង
កោះលូហ្ស៊ុន

**កោះលូហ្ស៊ុន**  គឺជាកោះធំជាងគេនិងមានប្រជាជនច្រើនជាងគេក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន ។ មានទីតាំងនៅភាគខាងជើងនៃប្រជុំកោះហ្វីលីពីន វាជាមជ្ឈមណ្ឌលសេដ្ឋកិច្ច និងនយោបាយរបស់ប្រទេស ដែលជាកន្លែងរបស់រដ្ឋធានី ម៉ានីល របស់ប្រទេសក៏ដូចជា ទីក្រុងកេហ្សុន ដែលជាទីក្រុងដែលមានប្រជាជនច្រើនបំផុតរបស់ប្រទេស។ ជាមួយនឹងចំនួនប្រជាជន៦៤ លាននាក់ គិតក្នុងឆ្នាំ២០២១  វាមាន ៥២.៥% នៃចំនួនប្រជាជនសរុបរបស់ប្រទេស និងជា កោះដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេលំដាប់ទី៤ នៅលើពិភពលោក។  វាជាកោះធំជាងគេទី១៥នៅលើពិភពលោកដោយខាងផ្ទៃដី ។ 

## ឯកសារយោង
ម៉ារីអូ ម៉ៅរើ

**ម៉ារីអូ ម៉ៅរើ** (  ,  ) គឺជា​តារា​បង្ហាញ​ម៉ូដនិង​ជា​តារា​សម្ដែង​ថៃ-អាល្លឺម៉ង់។ គាត់​បាន​ទទួល​ការ​ទទួល​ស្គាល់​សម្រាប់​តួនាទី​ដ៏​លេចធ្លោ​របស់​គាត់​ក្នុង​រឿង​ឆ្នាំ ២០០៧និងឆ្នាំ២០១០។ គាត់បានដើរតួជាតួឯកក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលរកចំណូលបានខ្ពស់បំផុតគ្រប់ពេលរបស់ប្រទេសថៃ ។

លោក កើត​ក្នុង​ឪពុក​ជនជាតិ​អាល្លឺម៉ង់ និង​ម្តាយ​ជា​ជនជាតិ​ចិន។  គាត់​មាន​បង​ប្រុស​ម្នាក់​ឈ្មោះម៉ាកូ ដែល​ឥឡូវ​ជា​តារា​រ៉េប​ថៃ។   លោកបាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ពី​សាលាសៃន្តដូមិនិច  និង​បាន​ទទួល​សញ្ញាប័ត្រ​បរិញ្ញាបត្រ​ពី​មហាវិទ្យាល័យ​ច្បាប់​នៃ ​សាកលវិទ្យាល័យរាមខាំហែង ។   នៅ​ឆ្នាំ​២០១៧ លោក​បាន​ទទួល​សញ្ញាបត្រ​អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​ទំនាក់ទំនង​នយោបាយ​ពី ​សាកលវិទ្យាល័យ​ក្រើក ។ 

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
អាឡេកសានដ្រា ប៊ុនសួយ

**អាឡេកសានដ្រា ប៊ុនសួយ** (  ,    ; កើតថ្ងៃទី២៨ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៨៧) ជាតារាចម្រៀង តារាសម្ដែង និងជាតារាបង្ហាញម៉ូដ ឡាវ-ប៊ុលហ្គារី ដែលមានប្រជាប្រិយភាពនៅក្នុង ប្រទេសឡាវ ប្រទេសថៃ និងបណ្តាប្រទេសអាស៊ីអាគ្នេយ៍។  នាងគឺជាឯកអគ្គរដ្ឋទូតសុច្ឆន្ទៈដំបូងរបស់ កម្មវិធីអភិវឌ្ឍន៍សហប្រជាជាតិ ប្រចាំប្រទេសឡាវ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១៣។ 

អាឡេកសានដ្រា ប៊ុនសួយ កើតនៅថ្ងៃទី២៨ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៨៧  នៅប្រទេសប៊ុលហ្គារីក្នុងម្តាយ ជនជាតិប៊ុលហ្គារី និងឪពុកជនជាតិឡាវ ទាំងពីរបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីសាលាតន្ត្រីនៅប្រទេសប៊ុលហ្គារី។ ឪពុករបស់នាងគឺជាគ្រូបង្រៀនតន្ត្រីដែលមានឯកទេសគរុកោសល្យតន្ត្រី និងម្តាយរបស់នាងមានជំនាញខាងព្យាណូ។ នាងមកពីគ្រួសារតន្ត្រី៖ ជីតារបស់នាងគឺជាអ្នកនិពន្ធបទចម្រៀងដ៏ល្បីល្បាញនៅប្រទេសឡាវ។ គ្រួសារ​របស់​នាង​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៨៨ ជា​កន្លែង​ដែល​នាង​បាន​ចិញ្ចឹម​។ នាងបានបញ្ចប់ថ្នាក់បណ្ឌិតផ្នែកការរចនាប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ពី សាកលវិទ្យាល័យកេអូ  ។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលដែលកើតនៅឆ្នាំ ១៩៨៧
ប៊ុនខង

**ព្រះអង្គម្ចាស់ប៊ុនខង** គឺជា ឧបរាជចុងក្រោយរបស់ហ្លួងព្រះបាង  ។ ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បាន​​ប្រគល់​ងារ​ជា*ចៅរាជសារភាគិនេយ្យ*ដោយព្រះបាទ​ចុល្លាង្ករណ៍នៃ​សៀម​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៨៨៤។ ពីឆ្នាំ១៩១១ ដល់ឆ្នាំ១៩២០ គាត់គឺជាសមាជិកនៃក្រុមប្រឹក្សារដ្ឋាភិបាលនៃឥណ្ឌូចិនបារាំង ។ 

ចៅមហាឧបរាជប៊ុនខង ជា​បិតា​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់ ​ផេតសារាជ រតនាវង្ស , ​សុវណ្ណភូមា , សុភានុវង្ស និង ​សុវណ្ណរាជ ។  ទ្រង់សុគតនៅហ្លួងព្រះបាង នៅថ្ងៃទី ២៦ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩២០ ដោយមានកូនប្រុស ១១ នាក់ ស្រី ១៣នាក់ ដោយប្រពន្ធ១១ នាក់ ។

## ឯកសារយោង
ខេត្តឌៀនបៀន

**ខេត្តឌៀនបៀន**  គឺជាខេត្តមួយនៅតំបន់ភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសវៀតណាម ។ វាមានព្រំប្រទល់ជាប់ខេត្តឡាយចឺវនៅភាគឦសានខេត្តសឺនឡា នៅភាគអាគ្នេយ៍ទីក្រុងពូអឺ ខេត្តយូណាន ប្រទេសចិន នៅភាគពាយ័ព្យនិងខេត្តផុលសាលី ក្នុងប្រទេសឡាវ នៅខាងលិច។ ខេត្តនេះគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី ៩.៥៤១ គីឡូម៉ែត្រក្រឡា ហើយគិតត្រឹមឆ្នាំ ២០១៩ មានប្រជាជនចំនួន ៥៩៨.៨៥៦ នាក់។ 

## ឯកសារយោង