តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល (វៀតណាម)

**ខ្ពង់រាបកណ្តាល** ( វៀតណាម :  Cao nguyên Trung phần )   **ភូមិភាគកណ្តាលខាងត្បូង** ( វៀតណាម :  Cao nguyên Nam Trung Bộ   ) **ខ្ពង់រាបខាងលិច** (  Tây Nguyên    ) ឬ **តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល** (  Cao nguyên Trung bộ    ) គឺជាអតីត តំបន់ មួយដែលមានទីតាំងនៅភាគខាងត្បូង កណ្តាល នៃ ប្រទេសវៀតណាម ។ វាពិតជាមានផ្នែកខ្លះនៃខេត្ត ដាក់ឡាក់ យ៉ាឡាយ ក្វាងង៉ៃ និង ឡាំដុង ។ នៅថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៥ តំបន់នេះបានបញ្ចូលគ្នាជាមួយ ឆ្នេរខាងត្បូងកណ្តាល 

## ភូមិសាស្ត្រ 
[ស្តាំ|រូបភាពតូច|ភូមិដុងសឺន ក្នុង [ខេត្តដាក់ឡាក់  ព័ទ្ធដោយភ្នំ។]]
តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល គឺជាជួរនៃខ្ពង់រាបដែលជាប់ព្រំដែនជាមួយផ្នែកខាងក្រោមនៃ ប្រទេសឡាវ និងភាគឦសាននៃ ប្រទេសកម្ពុជា ពោលគឺខ្ពង់រាបកូនទុំ មានរយៈកម្ពស់ ៥០០ ម៉ែត្រ ខ្ពង់រាបកូនភ្លុង ខ្ពង់រាបកូនហាណុក ខ្ពង់រាបផ្លេកគូ មានរយៈកម្ពស់ ៨០០ ម៉ែត្រ ខ្ពង់រាបម៉ាដ្រាក មានរយៈកម្ពស់ប្រហែល ៥០០ ម៉ែត្រ ខ្ពង់រាបដាកឡាក់ មានរយៈកម្ពស់ប្រហែល ៨០០ ម៉ែត្រ ខ្ពង់រាបម៉នណុង មានរយៈកម្ពស់ប្រហែល ៨០០-១០០០ ម៉ែត្រ ខ្ពង់រាបឡាំវៀន មានរយៈកម្ពស់ប្រហែល ១៥០០ ម៉ែត្រ និងខ្ពង់រាបឌីលិញ មានរយៈកម្ពស់ប្រហែល ៩០០-១០០០ ម៉ែត្រ។ ខ្ពង់រាបទាំងអស់នេះស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃ ជួរភ្នំអណ្ណាម ។

តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលភាគច្រើនត្រូវបានបង្ហូរដោយដៃ ទន្លេមេគង្គ ។ ទន្លេសេសាន ឬទន្លេ ទន្លេសាន ហូរកាត់ផ្នែកខាងជើងនៃតំបន់ខ្ពង់រាប និង ទន្លេស្រែពក ហូរកាត់ផ្នែកខាងត្បូង។ ទន្លេខ្លីៗមួយចំនួនហូរចេញពីគែមខាងកើតនៃតំបន់ខ្ពង់រាបទៅកាន់ឆ្នេរសមុទ្រវៀតណាម។

Tây Nguyên អាចបែងចែកជាអនុតំបន់ចំនួនបី យោងទៅតាមគម្លាតនៃសណ្ឋានដី និងអាកាសធាតុគឺ៖ ខាងជើង Tây Nguyên (Bắc Tây Nguyên) (រាប់បញ្ចូលទាំងខេត្ត កនទុំ និង យ៉ាឡៃ) មជ្ឈិម Tây Nguyên (Trung Tây Nguyên) (គ្របដណ្តប់ខេត្ត Đắk Tây Nguyên) និង Tây Nguyên ភាគខាងត្បូង។ Tây Nguyên) (Lâm Đồng). Trung Tây Nguyên មានរយៈកំពស់ទាបជាង ដូច្នេះហើយមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាងអនុតំបន់ពីរផ្សេងទៀត។

## ខេត្ត 
* ដាក់ឡាក់
* យ៉ា ឡៃ
* ឡាំដុង
* ក្វាងង៉ៃ

## ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ប្រជាជនដើមកំណើតនៅតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល ( ម៉ុងតាញ៉ា ប្រជាជនភ្នំ) គឺជាប្រជាជនផ្សេងៗគ្នាដែលភាគច្រើនជាកម្មសិទ្ធិរបស់គ្រួសារជនជាតិភាគតិច អូស្ត្រូណេស៊ី ( ចាមខ្ពង់រាប) និង អូស្ត្រូអាស៊ី ( បាណា ) ធំៗពីរ។ យោងតាមលោក Peng et al. (២០១០) និងលោក Liu et al. (២០២០) ក្រុមចាមអូស្ត្រូណេស៊ីត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ថាជាអ្នកដំណើរតាមសមុទ្រដែលមានស្រុកកំណើតដើមគឺ តៃវ៉ាន់ ប្រហែលជាបានធ្វើចំណាកស្រុកទៅកាន់ប្រទេសវៀតណាមកណ្តាលសព្វថ្ងៃនេះតាមសមុទ្រពីអាស៊ីអាគ្នេយ៍សមុទ្រប្រហែល ២៥០០ kya ខណៈពេលដែលកំពុងទាក់ទង/ឬប្រហែលជាស្រូបយកប្រជាជនអូស្ត្រូអាស៊ីពីមុន (ការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថាមានដើមកំណើតដែលជាប់ទាក់ទងនឹង AA ញឹកញាប់ខ្ពស់ក្នុងចំណោមប្រជាជនខ្ពង់រាបចាមអូស្ត្រូណេស៊ីរបស់វៀតណាមជាងប្រជាជនខ្ពង់រាបចាមអូស្ត្រូណេស៊ីដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុម AN របស់តៃវ៉ាន់)។  

ពេញមួយប្រវត្តិសាស្ត្រមុនសម័យទំនើប តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលមិនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់នគរបុរាណទំនាបជុំវិញទេ ដូច្នេះវប្បធម៌ជនជាតិដើមភាគតិចបុរេប្រវត្តិភាគច្រើនត្រូវបានរក្សាទុក។ តំបន់ខ្ពង់រាប និងភ្នំបានដើរតួជារបាំងដែលទប់ស្កាត់ឥទ្ធិពលតំបន់ទំនាបភាគច្រើនលើប្រជាជនខ្ពង់រាបកណ្តាល។ តំបន់នេះធ្លាក់ចូលទៅក្នុងប្រភេទភូមិសាស្ត្រដែលពិពណ៌នាដោយ James C. Scott ថាជា *terra zoomia* ដែលជាដីភ្នំដ៏ធំមួយនៃដីគោកអាស៊ីអាគ្នេយ៍ (រួមទាំងប្រទេសចិនខាងត្បូង និងឥណ្ឌាឦសាន)។ 

ក្នុងអំឡុងដើមសតវត្សរ៍ទីដប់ប្រាំ តំបន់ភាគខាងជើងនៃតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល (ប្រហែល អានខេ សព្វថ្ងៃ) មានអ្នកគ្រប់គ្រងដ៏គួរឱ្យសង្ស័យមួយអង្គព្រះនាម ឝ្រីគជរាជ (ស្តេចនៃដំរី) ដែលមានងារជា "ស្តេចដ៏អស្ចារ្យនៃជនជាតិម៉ុងតាញ៉ានៃ *មធ្យមគ្រាម* " ("ភូមិធំ") ដែលជាអ្នកបម្រើរបស់ស្តេច ចាម ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៦ (រជ្ជកាល ១៤០០-១៤៤១) នៅតំបន់ទំនាប។  បើទោះបីជាមានឧបសគ្គភូមិសាស្ត្រក៏ដោយ ជនជាតិចាមបានប្រើប្រាស់តំបន់ខ្ពង់រាបយ៉ាងទូលំទូលាយជាទីធ្លាខាងក្រោយធនធានរបស់ពួកគេដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ទំនិញមជ្ឈិមសម័យ។ ពួកគេក៏បានសាងសង់ប្រាសាទជាច្រើននៅតំបន់ខ្ពង់រាបផងដែរ ឧទាហរណ៍ ប្រាសាទយ៉ាងព្រង (នៅ ខេត្តដាក់ឡាក់ ) ដែលសាងសង់ដោយព្រះបាទ សិង្ហវរ្ម័នទី៣ (រជ្ជកាល ១២៨៨-១៣០៧)។ វាច្បាស់ណាស់ថា ប្រជាជនដែលនិយាយភាសាចាមនៅតំបន់ទំនាប បានចូលរួមទំនាក់ទំនង និងធ្វើពាណិជ្ជកម្មដោយផ្ទាល់ជាមួយប្រជាជននៅតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលអស់រយៈពេលយូរមុនពេលអាណានិគមនិយមរបស់ជនជាតិគិញ ដែលបណ្តាលឱ្យមានការខ្ចីពាក្យភាសាទៅវិញទៅមកទាំងភាសាសាមញ្ញ និងភាពស្រដៀងគ្នាខាងវប្បធម៌។

ជនជាតិវៀតណាម (គិញ) បានមកដល់តំបន់នោះ (បន្ទាប់ពីបារាំងបានបញ្ចូលតំបន់នេះទៅក្នុងប្រទេសវៀតណាមក្នុងឆ្នាំ ១៨៨៩  )។ ឥឡូវនេះ ជនជាតិវៀតណាមមានចំនួនច្រើនជាងជនជាតិដើមភាគតិចដេកា បន្ទាប់ពីការតាំងទីលំនៅដែលឧបត្ថម្ភដោយរដ្ឋ ដែលដឹកនាំដោយរដ្ឋាភិបាលនៃ សាធារណរដ្ឋវៀតណាម និងរដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនិស្តបច្ចុប្បន្ននៃ សាធារណរដ្ឋសង្គមនិយមវៀតណាម ។ ជនជាតិម៉ុងតាញ៉ាបានប្រយុទ្ធប្រឆាំង និងទប់ទល់នឹងអ្នកតាំងទីលំនៅវៀតណាមទាំងអស់ ចាប់ពីរដ្ឋាភិបាល វៀតណាមខាងត្បូង ប្រឆាំងកុម្មុយនិស្ត គឺ វៀតកុង រហូតដល់រដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនិស្តនៃប្រទេសវៀតណាមបង្រួបបង្រួម។

រដ្ឋចាម្ប៉ា និងចាមនៅតំបន់ទំនាប គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងប្រពៃណី ដែលពួកម៉ុងតាញ៉ានៅតំបន់ខ្ពង់រាបទទួលស្គាល់ថាជាម្ចាស់របស់ពួកគេ ខណៈដែលស្វ័យភាពត្រូវបានកាន់កាប់ដោយពួកម៉ុងតាញ៉ា។  បន្ទាប់ពីឆ្នាំ១៩៤៥ គោលគំនិតនៃ "Nam tiến" និងការពង្រីកទៅភាគខាងត្បូងត្រូវបានប្រារព្ធឡើងដោយអ្នកប្រាជ្ញវៀតណាម។  ជនជាតិម៉ុងតាញ៉ាខាងត្បូង-ឥណ្ឌូចិន គឺជាឈ្មោះនៃតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលចាប់ពីឆ្នាំ១៩៤៦ ក្រោម ឥណ្ឌូចិនរបស់បារាំង ។ 

រហូតដល់ការគ្រប់គ្រងរបស់បារាំង តំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលស្ទើរតែមិនដែលជនជាតិវៀតណាមចូលមកដល់ឡើយ ព្រោះពួកគេចាត់ទុកវាជាតំបន់ព្រៃផ្សៃ (Moi-Montagnard) ដែលមានសត្វកាចសាហាវដូចជាខ្លា «ទឹកពុល» និង «វិញ្ញាណអាក្រក់»។ ជនជាតិវៀតណាមបានបង្ហាញចំណាប់អារម្មណ៍លើដីនេះ បន្ទាប់ពីបារាំងបានផ្លាស់ប្តូរវាទៅជាតំបន់ចម្ការដែលរកប្រាក់ចំណេញសម្រាប់ដាំដំណាំ  បន្ថែមពីលើធនធានធម្មជាតិពីព្រៃឈើ រ៉ែ និងដីដ៏សម្បូរបែប និងការដឹងពីសារៈសំខាន់ខាងភូមិសាស្ត្រដ៏សំខាន់របស់វា។ 

ជនជាតិម៉ុងតាញ៉ាបានបះបោរនៅ FULRO ប្រឆាំងនឹងវៀតណាមខាងត្បូង ហើយបន្ទាប់មកបានបង្រួបបង្រួមវៀតណាមកុម្មុយនិស្ត។  កម្មវិធីតាំងទីលំនៅរបស់ជនជាតិវៀតណាមកាញ់ដោយរដ្ឋាភិបាលនៃសាធារណរដ្ឋវៀតណាមត្រូវបានអនុវត្ត   ហើយឥឡូវនេះជនជាតិកាញ់ភាគច្រើនមាននៅតំបន់ខ្ពង់រាប។  បន្ទាប់ពីបាតុកម្ម និងការតវ៉ាទ្រង់ទ្រាយធំក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ២០០១ និង ២០០៤ ដោយជនជាតិភាគតិច កុលសម្ព័ន្ធភ្នំ ប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលកុម្មុយនិស្ត ជនបរទេសត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យចូលតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលមួយរយៈ។  

## ក្រុមជនជាតិភាគតិច 
ស្តាំ|រូបភាពតូច|ការចែកចាយក្រុមជនជាតិនៅតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល
ខាងក្រោមនេះគឺជាបញ្ជី ក្រុមជនជាតិ ដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម ដែលជាជនជាតិដើមភាគតិចនៅតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល និងតំបន់ក្បែរនោះ។ ពួកគេនិយាយ ភាសាអូស្ត្រូអាស៊ី នៃភាសា កាទុ និង បាណា ក៏ដូចជា ភាសាចាម (ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ គ្រួសារភាសាអូស្ត្រូណេស៊ី )។ ស្ថិតិប្រជាជនគឺមកពីជំរឿនប្រជាជនវៀតណាមឆ្នាំ ២០០៩។

* *ឧបករណ៍បំពងសម្លេង កាទុ*
** ប្រុ (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ៧៤,៥០៦): ខេត្ត Quang Tri
** Cơ Tu (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ៦១,៥៨៨): ដាណាង
** តាអុយ (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ៤៣,៨៨៦)៖ ខេត្ត Huế និង Quảng Trị
* *ឧបករណ៍បំពងសម្លេង បាណា*
** *បាណាខាងលិច*
*** ព្រៅ (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ៣៩៧): ខេត្ត Quang Ngãi
** *បាណាខាងកើត*
*** Co (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ៣៣,៨១៧): ខេត្ត Quang Ngãi
** *បាណាខាងជើង*
*** Xơ Đăng (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ១៦៩,៥០១): ខេត្ត Quang Ngãi និង Da Nang
*** ហ្រេ (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ១២៧,៤២០): ខេត្ត Quang Ngãi
*** រ មាំ (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ៤៣៦): ខេត្ត Quang Ngãi
** *បាណាកណ្តាល*
*** បា ណា (២០៩ ចំនួនប្រជាជន: ២២៧,៧១៦): ខេត្ត Gia Lai និង ខេត្ត Quang Ngãi
*** Giẻ Triêng (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ៥០,៩២៦): ខេត្ត Quang Ngãi និង Da Nang
** *បាណាខាងត្បូង*
*** Chơ Ro (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ២៦,៨៥៥): ខេត្ត Đồng Nai
*** Cờ Ho (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ១៦៦,១១២): ខេត្ត Lâm Đồng
*** ម៉ា (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ៤១,៤០៥): ខេត្ត Lâm Đồng
*** ស្ទៀង (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ៥៨,៤៣៦): ខេត្ត Đồng Nai
*** ម្នង (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ១០២,៧៤១): ខេត្ត Đắk Lắk និង ខេត្ត Lâm Đồng
* *ឧបករណ៍បំពងសម្លេង ចាម*
** ចាម (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ១៦១,៧២៩): ខេត្ត Khanh Hoa និង ខេត្ត Lâm Đồng
** Chu Ru (២០០៩ ចំនួនប្រជាជន: ១៩,៣១៤): ខេត្ត Lâm Đồng
** Ê Đê (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ៣៣១,១៩៤): ខេត្ត Đắk Lắk
** Gia Rai (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ៤១១,២៧៥): ខេត្ត Gia Lai
** Ra Glai (ប្រជាជនឆ្នាំ ២០០៩: ១២២,២៤៥): ខេត្ត Khanh Hoa

រាយបញ្ជីតាម ខេត្ត ពីជើងទៅត្បូង ក៏ដូចជាពីលិចទៅកើត៖

* ខេត្ត Quang Trị : ប្រុ ( *កាទុ* ), តាអុ ( *កាទុ* )
* វ៉េ : តាអុ ( *កាទុ* )
* ដាណាង : Cơ Tu ( *កាទុ* ), Xơ Đăng (  *បាណា* ខាងជើង), Giẻ Triêng (  *បាណា កណ្ដាល* )
* ខេត្ត Quang Ngãi : ហករេ (  *បាណា* ខាងជើង), Co (  *បាណា* ខាងកើត), Giẻ Triêng (  *បាណា ខាងកើត* ), Ba Na (  *បាណា* កណ្ដាល), Xơ Đăng (  *បាណា* ខាងជើង), រមាំ (  *បាណា ខាងជើង* ), ព្រៅ (  *បាណា* ខាងលិច)
* ខេត្តយ៉ាឡៃ ៖ Gai Rai ( *ចាម*) បាណា (  *បាណា* កណ្ដាល)
* ខេត្ត Đắk Lắk : Ê Đê ( *ចាម* ), ម្នង (  *បាណា ខាងត្បូង* )
* ខេត្ត Khanh Hoa : Ra Glai ( *ចាម* ), ចាម ( ចាម )
* ខេត្ត Lâm Đồng : ម្នង (  *បាណា  ខាងត្បូង ),* Chu Ru ( *ចាម* ), ម៉ា (  *បាណា* ខាងត្បូង) , Cờ Ho (  *បាណា ខាងត្បូង* ), ចាម ( ចាម )
* ខេត្ត Đồng Nai : Chơ Ro (  *បាណា* ខាងត្បូង), ស្ទៀង (  *បាណា ខាងត្បូង )*

## វប្បធម៌ 
បាណា គឺជាក្រុមជនជាតិទីពីរ បន្ទាប់ពីជនជាតិគិញ ដែលភាសារបស់ពួកគេត្រូវបានសរសេរដោយផ្អែកលើ អក្សរឡាតាំង ដោយអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបារាំងក្នុងឆ្នាំ ១៨៦១។ បន្ទាប់មក ជនជាតិEde មានប្រព័ន្ធសរសេររបស់ពួកគេនៅឆ្នាំ ១៩២៣។ កំណាព្យវីរភាព ដំបូងគេដែលគេស្គាល់ថា ដាំសាន ត្រូវបានចងក្រង និងបោះពុម្ពផ្សាយនៅ ទីក្រុងប៉ារីស ប្រទេសបារាំង ក្រោមឈ្មោះថា Le Chanson de DamSan។ ការបោះពុម្ពពីរភាសារបស់អេដេ-បារាំង ត្រូវបានចេញផ្សាយនៅឆ្នាំ ១៩៣៣ ដោយទស្សនាវដ្តី សាលាបារាំងនៅចុងបូព៌ា នៅ ទីក្រុងហាណូយ ។ នៅខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩៤៩ ម៉ាស៊ីនថតសំឡេងបុរេប្រវត្តិមួយឈ្មោះថា ញូត លៀងក្រាក ត្រូវបានគេរកឃើញនៅ ដាក់ឡាក់ ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានរក្សាទុកនៅសារមន្ទីរមនុស្សជាតិ ទីក្រុងប៉ារីស។ លំហនៃវប្បធម៌គង នៅតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាលនៃប្រទេសវៀតណាម ត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយ អង្គការយូណេស្កូ ថាជាស្នាដៃនៃបេតិកភណ្ឌផ្ទាល់មាត់ និងអរូបីរបស់មនុស្សជាតិនៅថ្ងៃទី ១៥ ខែមករា ឆ្នាំ ២០០៥។

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Pages with unreviewed translations