តំបន់ទីប្រជុំជនក្រុងបាងកក

**តំបន់ទីប្រជុំជនក្រុងបាងកក** (BMR) (  ,    ) អាចសំដៅទៅលើ "និយមន័យនយោបាយ" ដែលកំណត់ដោយរដ្ឋាភិបាលនៃតំបន់ទីក្រុងជុំវិញទីក្រុងបាងកក ឬតំបន់ដែលសាងសង់ឡើង ពោលគឺការប្រមូលផ្តុំទីក្រុងបាងកក ប្រទេសថៃ ដែលមានទំហំ និងរូបរាងខុសៗគ្នា។ ហើយត្រូវបានបំពេញនៅពេលការអភិវឌ្ឍន៍រីកធំ។

និយមន័យនយោបាយត្រូវបានកំណត់ថាជាទីក្រុង និងខេត្តជាប់គ្នាចំនួនប្រាំគឺ នគរបឋម បទុមធានី នន្ទបុរី សមុទ្រប្រាការ និង សមុទ្រសាគរ ។

## តំបន់ និងចំនួនប្រជាជន 
]] បាងកក]] នគរវត្ត]] ណុនថាបុរី]] ប៉ាធុមថានី]] សាមុតប្រាកាន]] សាមុតសាខុន class=notpageimage| តំបន់ទីក្រុងបាងកកតំបន់ទីក្រុងបាងកក (និយមន័យនយោបាយ) គ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី ៧.៧៦២&nbsp;គីឡូម៉ែត្រ២

ដោយសារភាពជោគជ័យនៃឧស្សាហកម្មសេវាកម្ម និងទេសចរណ៍នៅទីក្រុងបាងកក ទីក្រុងនេះទទួលបានប្រជាប្រិយភាពសម្រាប់ការងារក្នុងចំណោមប្រជាជនថៃមកពីតំបន់ជនបទ និងជាមួយប្រជាជនមកពីប្រទេសជាច្រើននៅក្នុងតំបន់ឥណ្ឌូចិន ព្រមទាំងបណ្តាប្រទេសអាស៊ីខាងត្បូងជាច្រើន។ ចាប់តាំងពីពាក់កណ្តាលសតវត្សន៍មក មានការហូរចូលនៃ ជនជាតិឥណ្ឌាយ៉ាងច្រើនចូលទៅក្នុងប្រទេសថៃ (ជាពិសេស ផិនចាប៊ីស, ហ្គូចារ៉ាទិ, តាមីល និង ប៉ាសតុន ) ហើយក៏មាន ជនជាតិពែរ្ស ព័រទុយហ្គាល់ ខ្មែរក្រោម មន ចិន ក៏ដូចជាអ្នកផ្សេងទៀតដែលធ្វើចំណាកស្រុកទៅប្រទេសថៃ និង បាងកក។ មានកម្មករមួយចំនួនធំដែលរស់នៅដោយស្របច្បាប់នៅខាងក្រៅតំបន់ទីប្រជុំជន ហើយធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងទីក្រុងសម្រាប់ការងារប្រចាំថ្ងៃ។ ចំនួនប្រជាជននៃទីក្រុងបាងកក ("ទីក្រុង") កើនឡើងដល់ប្រាំបួនលាននាក់នៅពេលថ្ងៃ ពីប្រាំបីលាននាក់នៅពេលយប់។ ការហូរចូលពេលព្រឹកចូលទៅក្នុងតំបន់ទីប្រជុំជនធំជាងនេះគឺមិនសំខាន់ខ្លាំងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញលំហូរចូលគឺទៅតាមរដូវកាលអាស្រ័យលើរដូវដំណាំក្នុងប្រទេសផ្សេងទៀត។

## ការកសាងទីក្រុង 
ទីក្រុងបាងកកត្រូវបានគេមើលឃើញថាមាននគរូបនីយកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័សចាប់តាំងពីចំនួនប្រជាជនរបស់ខ្លួនឈានដល់ពីរលាននាក់ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៦០ ។ ចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៨០ តំបន់ដែលសាងសង់ឡើងកាន់តែច្រើនរបស់ទីក្រុងបាងកកបានលាតសន្ធឹងហួសពីព្រំដែនរបស់ទីក្រុងបាងកកទៅកាន់ខេត្តជិតខាង ដោយដំបូងឡើយនៅភាគខាងជើង និងខាងត្បូង។ ថ្វីបើមាននិន្នាការនៃតំបន់ជាយក្រុងជាទូទៅក៏ដោយ ក៏ទីក្រុងបាងកកនៅតែស្ថិតនៅកណ្តាល ហើយស្នូលទីក្រុងនៅតែមានភាពក្រាស់ខ្លាំងរហូតដល់ដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០ ខណៈដែលជម្រើសចរាចរណ៍មានកំណត់។ ទីជនបទរវាងទីក្រុងឯករាជ្យ និងរាជធានីកាន់តែពោរពេញទៅដោយការមកដល់ និងការពង្រីកផ្លូវរថភ្លើងក្នុងទីក្រុង ក៏ដូចជាឥណទានថោកដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានការទទួលយករថយន្តដោយវណ្ណៈកម្មករ។ ការរុញច្រានពីខាងក្រៅនៃតំបន់ជាយក្រុងបានកាន់តែខ្លាំងនៅពេលដែលមាន ចំណត និងកន្លែងជិះ ជាច្រើននៅជិតស្ថានីយ៍រថភ្លើងបានផ្ទុះឡើង។

ក្នុងលក្ខណៈស្រដៀងនឹងទីក្រុងឡូសអង់ជឺឡេស ទីក្រុងបាងកកកំពុងផ្លាស់ប្តូរទៅជាតំបន់ដែលចរាចរណ៍ហូរគ្រប់ទិសទី ជាជាងធម្មតាទៅកណ្តាលកណ្តាល ដូចដែលធ្លាប់បានធ្វើ។ តំបន់ជាយក្រុង បានលេបត្របាក់វាលស្រែ និងវាលភក់បន្ថែមទៀត ទោះបីជាផ្នែកខ្លះនៃទីក្រុងបាងកកខ្លួនឯងមិនត្រូវបានសាងសង់ក៏ដោយ។ តំបន់ដំបូងគេដែលត្រូវដាក់ជាយក្រុងគឺនៅក្នុងខេត្តបទុមធានី, នន្ទបុរី និង សមុទ្រប្រាការ។ តំបន់ផ្សេងទៀតនាពេលថ្មីៗនេះបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅសមុទ្រសាគរ និងខេត្តនគរបឋម។ សមុទ្រប្រាការ, នន្ទបុរី, បទុមធានី និង សមុទ្រសាគរ សុទ្ធតែមានមជ្ឈមណ្ឌលទីក្រុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។

ដោយសារ​កង្វះ​ច្បាប់​កំណត់​តំបន់តឹងរ៉ឹង កំណើន​នៃ​តំបន់​ទីប្រជុំជន​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ប្រក្រតី។ តំបន់កណ្តាលដូចជា យ៉ៅវ៉ារ៉ាត, សៀម , សុខុមវិត និង សាធន ត្រូវបានគេមើលឃើញថាមានការរំពឹងទុកលើដីកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលអ្នកវិនិយោគបរទេសត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើជាម្ចាស់ខុនដូ ដែលបណ្តាលឱ្យមានការកើនឡើងដល់ តំបន់ជាយក្រុង ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ តំបន់ជាប់ព្រំប្រទល់កំពុងត្រូវបានអភិវឌ្ឍ ហើយព្រំប្រទល់មិនអាចមើលឃើញរវាងកណ្តាលក្រុងខេត្តនីមួយៗ។ ដោយសារ​ល្បឿន​នៃ​ការ​រីក​រាលដាល​នៃ​ទីក្រុង ​នេះ​ក្នុង​រយៈពេល​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​កន្លង​មកនេះ​។  រដ្ឋបាលក្រុងបាងកកបានស្វែងរកការដោះស្រាយបញ្ហាកើនឡើងនៃពេលវេលាធ្វើដំណើរ ការបំពុល និងការធ្វើឱ្យគុណភាពខ្យល់កាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺន។ គុណភាពខ្យល់បានធ្លាក់ចុះពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ     ហើយទីក្រុងនៅតែខ្វះបណ្តាញដឹកជញ្ជូនដ៏មានប្រសិទ្ធភាពនៅខាងក្រៅទីក្រុងបាងកកត្រឹមត្រូវ និងផែនការស្អាត និងមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាបរិស្ថាន។

### ចំនួនប្រជាជន 
## ឯកសារយោង