ជំងឺពុលឡាន

**ជំងឺពុលឡាន**    
**ជម្ងឺពុលឡាន** គឺជាលក្ខខណ្ឌមួយដែលមានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងចលនាដែលមើលឃើញដោយភ្នែកនិងអារម្មណ៍ចលនានៃប្រព័ន្ធ ចលនារបស់ប្រព័ន្ធដំបូង។ អាស្រ័យលើបុព្វហេតុនេះវាក៏អាចត្រូវបានគេសំដៅទៅដូចជារលកសមុទ្រ ជំងឺពុលឡាន។ 

ជា រោគសញ្ញា ទូទៅបំផុតនៃជំងឺចលនា។  ជំងឺ ជំងឺរលាកទងសួត ដែលមនុស្សម្នាក់មានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងឬអស់កម្លាំងក៏ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងជំងឺចលនាផងដែរ។ "ក្អួត" នៅក្នុង ភាសាក្រិច មានន័យថា ពុលរលកសមុទ្រ ។   ប្រសិនបើចលនាដែលបណ្តាលឱ្យចង្អោរមិនត្រូវបានដោះស្រាយនោះអ្នកនឹងក្អួត ។ ក្អួតជាញឹកញាប់នឹងមិនបន្ថយអារម្មណ៍នៃភាពខ្សោយ​ និងចង្អោរដែលមានន័យថាមនុស្សអាចបន្តក្អួតរហូតទាល់តែមូលហេតុនៃការចង្អោរត្រូវបានព្យាបាល។

#### មូលហេតុ 
សម្មតិកម្មទូទៅបំផុតសម្រាប់មូលហេតុនៃជំងឺចលនា គឺថាវាដើរតួនាទីជាយន្តការការពារប្រឆាំងនឹង ក្អួត។  កន្លែងដែលត្រូវធ្វើ នៅក្នុង ខួរក្បាល មានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការបង្កើតក្អួតនៅពេលមានសារធាតុពុលត្រូវបានរកឃើញនិងសម្រាប់ដោះស្រាយទំនាស់រវាងចក្ខុវិស័យនិងតុល្យភាព។ នៅពេលដែលមានអារម្មណ៍ថាចលនាប៉ុន្តែមិនឃើញវា (ឧទាហរណ៍នៅក្នុងកប៉ាល់គ្មានបង្អួច) ត្រចៀកខាងក្នុង បញ្ជូនទៅខួរក្បាលដែលវាដឹងពីចលនាប៉ុន្តែភ្នែកប្រាប់ខួរក្បាលថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅតែមាន។ ជាលទ្ធផលនៃការមិនចុះសម្រុងគ្នាខួរក្បាលនឹងឈានទៅដល់ការសន្និដ្ឋានថាបុគ្គលម្នាក់ៗកំពុងតែ មានការបំភ្លឺ ហើយថែមទាំងសន្និដ្ឋានថាការចម្អាកំបាំងគឺដោយសារតែការបំពុល។ ខួរក្បាលឆ្លើយតបដោយការកាច់ក្អួតដើម្បីសំអាតជាតិពុល។ អាគុយម៉ង់ដោយប្រយោលរបស់ ទ្រេសមិន(Treisman) ថ្មីៗនេះត្រូវបានគេចោទសួរតាមរយៈសម្មតិកម្មដោយផ្ទាល់ពីការប្រែប្រួលដោយផ្ទាល់ក៏ដូចជាកែប្រែនិងពង្រីកតាមរយៈសម្មតិកម្មថ្នាំពុលដោយផ្ទាល់។  សម្មតិកម្មវិវត្តដោយផ្ទាល់អះអាងថាមានមធ្យោបាយដែលអាចជឿទុកចិត្តបានដែលចលនាឬចលនាជាក់ស្តែងពីបុរាណអាចចូលរួមដោយផ្ទាល់ទៅនឹងការវិវត្តនៃប្រតិកម្មដែលមិនចាំបាច់សម្រាប់ការជ្រើសរើសយកការឆ្លើយតបថ្នាំពុលដែលបានស្នើឡើងដោយ ទ្រេសមិន (Treisman) ។ យ៉ាងណាក៏ដោយសម្មតិកម្មបំពុលដោយផ្ទាល់បានអះអាងថានៅតែមានវិធីដែលអាចជឿទុកចិត្តបានដែលប្រព័ន្ធប្រតិកម្មថ្នាំពុលរបស់រាងកាយអាចដើរតួក្នុងការបង្កើតការវិវត្តន៍នៃរោគសញ្ញាហត្ថលេខាមួយចំនួនដែលបង្ហាញពីជំងឺនៃចលនា។

ទ្រឹស្តីបទជំនួសដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាសម្មតិកម្ម ណាយស្ទាចមឹស (Nystagmus)  ត្រូវបានគេស្នើឡើងដោយផ្អែកលើការរំញោច សរសៃប្រសាទសរសៃឈាម ដែលបណ្តាលមកពីការអូសបន្លាយនៃសាច់ដុំភ្នែកក្រៅ ដែលកើតឡើងដោយចលនាភ្នែកដែលបណ្តាលមកពីការរំញោច សរសៃវិញាណ ។ មានទ្រឹស្តីសំខាន់ៗចំនួន 3 ចំពោះទ្រឹស្ដីនេះគឺទី 1 គឺទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធរវាងសកម្មភាពក្នុងប្រព័ន្ធសរសៃឈាមពោលគឺប្រដាប់ពាក់កណ្តាលនិងប្រដាប់ភេទ អូតូលីធិច (otolithic)និងការផ្លាស់ប្តូរសាច់ដុំក្នុងចំណោមសាច់ដុំក្រៅភ្នែកទាំង 6 របស់ភ្នែកនីមួយៗ។ ដូច្នេះលើកលែងតែចលនាភ្នែកស្ម័គ្រចិត្តប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទនិងអវយវៈភ្នែកត្រូវបានភ្ជាប់យ៉ាងហ្មត់ចត់។ ទីពីរគឺជាប្រតិបត្តិការនៃ ច្បាប់របស់លោក សើរីងធីន Sherrington  ពិពណ៌នាអំពីការទប់ស្កាត់ទៅវិញទៅមករវាងគូសាច់ដុំសរីរាង្គនិងការផ្សារភ្ជាប់សាច់ដុំខ្នែងដែលត្រូវតែកើតឡើងនៅពេលដែលច្បាប់របស់សឺនស្ទិនតុនត្រូវបានធ្វើឱ្យបរាជ័យដោយហេតុនេះធ្វើឱ្យសាច់ដុំដែលមិនមានការឈឺចាប់ត្រូវបានអូសបន្លាយ ។ នៅទីបំផុតវាមានវត្តមានសំខាន់នៃទិន្នផលចំពោះសរសៃប្រសាទរបស់ Vagus ដែលជាលទ្ធផលផ្ទាល់នៃការរាលដាលនៃសាច់ដុំភ្នែក។  ដូច្នេះការលើកសរសៃប្រសាទទី 10 ដែលជាលទ្ធផលពីការពង្រីកសាច់ដុំភ្នែកត្រូវបានគេស្នើឡើងថាជាមូលហេតុនៃជំងឺចលនា។ ទ្រឹស្ដីនេះពន្យល់ពីមូលហេតុដែលមនុស្សមានជម្ងឺដែលមានជម្ងឺបណ្តាលឱ្យមានជម្ងឺ។   ហេតុអ្វីរោគសញ្ញាលេចឡើងនៅពេលទទួលការពន្លឿនក្បាលសត្វផ្សេងៗ ហេតុអ្វីការរួមបញ្ចូលគ្នានៃចលនាភ្នែកស្ម័គ្រចិត្តនិងការឆ្លុះបញ្ជូលអាចប្រឈមនឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់ សើរីងធីន (Sherrington) យ៉ាងត្រឹមត្រូវនិងហេតុអ្វីថ្នាំជាច្រើនដែលរារាំងចលនាភ្នែកក៏អាចទប់ស្កាត់រោគសញ្ញាជំងឺចលនាបានដែរ។ 

ទ្រឹស្តីថ្មីមួយ  អះអាងថាហេតុផលនៃចលនាចលករកើតមានឡើងដោយសារតែអតុល្យភាពនៅក្នុងលទ្ធផលសរសៃឈាមដែលពេញនិយមចំពោះប្រដាប់ពាក់កណ្តាលរង្វង់ (nauseogenic) និងអ័រម៉ូន otolith (ប្រឆាំងនឹងការក្អួត) ។ ទ្រឹស្តីនេះព្យាយាមរួមបញ្ចូលទ្រឹស្ដីមុន ៗ នៃជម្ងឺចលនា។ ឧទាហរណ៍មានការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តជាច្រើនដែលត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងជំងឺចលនាហើយមានច្រើនទៀតដែលមិនមានប៉ុន្តែការរំញោចនៅលើប្រឡាយកើតមានក្នុងករណីអវត្តមាននៃមុខងារ otolithium ធម្មតា (ឧទាហរណ៍ 0 -g) គឺជាការបង្កហេតុច្រើនបំផុត។ ទ្រឹស្តីអតុល្យភាពបុរេប្រវត្តិសាស្ត្រត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ផងដែរទៅនឹង
អាតួនាទីផ្សេងគ្នានៃអូតូលីតនិងប្រឡាយនៅក្នុងភាពស្វាហាប់ស្វយ័ត (ទិន្នផលអូតូលិតថែមទៀតមានសមានចិត្ត) ។

ប្រហែលមួយភាគបីនៃចំនួនប្រជាជនមានភាពងាយរងគ្រោះខ្ពស់ចំពោះការធ្វើចលនាហើយភាគច្រើននៃអ្នកជំងឺអាចមានជំងឺចលនានៅក្នុងស្ថានភាពធ្ងន់ធ្ងរ។ កត្តាជាច្រើនមានឥទ្ធិពលលើភាពងាយនឹងកើតជំងឺ។ ស្ថិតិចង្អុលបង្ហាញថាស្ត្រីហាក់ដូចជាងាយរងផលប៉ះពាល់ជាងបុរសហើយថាហានិភ័យប្រឈមនឹងការថយចុះអាយុ។ មានភស្តុតាងមួយចំនួនដែលថាមនុស្សដែលមានដើមកំណើតអាស៊ីទទួលបានការធ្វើចលនាកាន់តែច្រើនបើប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្នកដែលមានដើមកំណើតនៅអឺរ៉ុបហើយមានកត្តានិងស្ថានភាពដូចជាអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកដំណើរនិងអាកប្បកិរិយាខាងចំណីអាហារនិងចំណីអាហារ។