ភពអ៊ុយរ៉ានុស

**អ៊ុយរ៉ានុស** គឺជា ភព ទី ៧ ពី ព្រះអាទិត្យ ។ ឈ្មោះរបស់វាគឺសំដៅទៅលើ ព្រះ នៃមេឃ ក្រិក Uranus ដែលយោងទៅតាម ទេវកថាក្រិក គឺជាជីតារបស់ Ares ( Mars ) ជីតារបស់ Zeus ( Jupiter ) និងឪពុករបស់ Cronus ( Saturn ) ។ វា​មាន​កាំ​ភព​ធំ​បំផុត​ទី​បី និង​ម៉ាស់​ភព​ធំ​បំផុត​ទី​បួន​ក្នុង ​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ ។ អ៊ុយរ៉ានុសមានសមាសភាពស្រដៀងគ្នាទៅនឹង ភពណិបទូន ហើយទាំងពីរមានសមាសធាតុគីមីច្រើន ដែលខុសពី ឧស្ម័នយក្សធំៗ ។ ភពព្រហស្បតិ៍ និង សៅរ៍ ។ ដោយហេតុផលនេះ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រតែងតែចាត់ថ្នាក់ Uranus និង Neptune ជា " យក្សទឹកកក " ដើម្បីសម្គាល់ពួកវាពីភពយក្សដទៃទៀត។

ដូចទៅនឹង យក្សឧស្ម័ន ដែរ យក្សទឹកកកក៏ខ្វះ "ផ្ទៃរឹង" ដែលបានកំណត់យ៉ាងល្អ។ បរិយាកាស របស់ Uranus គឺស្រដៀងទៅនឹងភពព្រហស្បតិ៍ និងភពសៅរ៍ នៅក្នុងសមាសធាតុចម្បងរបស់វានៃ អ៊ីដ្រូសែន និង អេលីយ៉ូម ប៉ុន្តែវាផ្ទុក " ទឹកកក " ជាច្រើនទៀតដូចជាទឹក អាម៉ូញាក់ និង មេតាន រួមជាមួយនឹងដាននៃ អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងទៀត ។  វាមានបរិយាកាសភពផែនដីត្រជាក់បំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ជាមួយនឹងសីតុណ្ហភាពអប្បបរមា 49 K (−224 °C; −371 °F) និងមាន រចនាសម្ព័ន្ធ ពពក ស្រទាប់ស្មុគស្មាញ ដោយមានទឹកគិតថាបង្កើតជាពពកទាបបំផុត និងមេតាន ស្រទាប់ពពកខាងលើ។ ផ្ទៃខាងក្នុងរបស់ Uranus ភាគច្រើនផ្សំឡើងដោយទឹកកក និងថ្ម។ 

ដូច ភពយក្ស ដទៃទៀត ដែរ អ៊ុយរ៉ានុសមាន ប្រព័ន្ធរង្វង់មូល ដែន ម៉ាញ៉េទិច និង ព្រះច័ន្ទ ជាច្រើន ។ ប្រព័ន្ធ Uranian មានការកំណត់រចនាសម្ព័ន្ធពិសេសមួយ ដោយសារតែ អ័ក្សរង្វិលរបស់វា ត្រូវបានផ្អៀងទៅចំហៀង ស្ទើរតែចូលទៅក្នុងយន្តហោះនៃគន្លងព្រះអាទិត្យរបស់វា។ ដូច្នេះប៉ូលខាងជើង និងខាងត្បូងរបស់វាស្ថិតនៅកន្លែងដែលភពផ្សេងទៀតភាគច្រើនមាន អេក្វាទ័រ ។  នៅឆ្នាំ 1986 រូបភាពពី *យាន Voyager 2* បានបង្ហាញថា Uranus ជាភពស្ទើរតែគ្មានលក្ខណៈពិសេសនៅក្នុងពន្លឺដែលអាចមើលឃើញ ដោយគ្មានក្រុមពពក ឬព្យុះដែលទាក់ទងនឹងភពយក្សដទៃទៀត។  *យាន Voyager 2* នៅតែជាយានអវកាសតែមួយគត់ដែលទៅទស្សនាភពផែនដី។ ការសង្កេតពីផែនដីបានបង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរតាមរដូវ និងសកម្មភាពអាកាសធាតុកើនឡើង នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសបានខិតជិត សមភាព របស់វា ក្នុងឆ្នាំ 2007។ ល្បឿនខ្យល់អាចឈានដល់ 250 ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទី (900 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង; 560 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។
រូបភាពតូច

## ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
រូបភាពតូច

### ការរកឃើញ 
អ៊ុយរ៉ានុស ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញជាច្រើនដង មុនពេលដែលវាត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាភពមួយ ប៉ុន្តែជាទូទៅវាត្រូវបានច្រឡំថាជាផ្កាយមួយ។ ប្រហែលជាការសង្កេតដែលគេស្គាល់ដំបូងបំផុតគឺដោយ Hipparchos ដែលក្នុងឆ្នាំ 128 មុនគ.ស ប្រហែលជាបានកត់ត្រាវាជាផ្កាយសម្រាប់ កាតាឡុកតារា របស់គាត់ ដែលក្រោយមកត្រូវបានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុង Almagest របស់ Ptolemy ។  ការមើលឃើញច្បាស់បំផុតគឺនៅឆ្នាំ 1690 នៅពេលដែល John Flamsteed បានសង្កេតមើលវាយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំមួយដង ដោយចាត់ថ្នាក់វាជា 34 Tauri ។ តារាវិទូជនជាតិបារាំង Pierre Charles Le Monnier បានសង្កេតមើល Uranus យ៉ាងហោចណាស់ដប់ពីរដងចន្លោះឆ្នាំ 1750 និង 1769  រួមទាំងនៅបួនយប់ជាប់គ្នា។

លោក William Herschel បានសង្កេតមើលអ៊ុយរ៉ានុសនៅថ្ងៃទី 13 ខែមីនា ឆ្នាំ 1781 ពីសួនច្បារផ្ទះរបស់គាត់នៅផ្លូវ 19 New King Street ក្នុង ទីក្រុង Bath, Somerset ប្រទេសអង់គ្លេស (ឥឡូវជា សារមន្ទីរតារាសាស្ត្រ Herschel )  ហើយបានរាយការណ៍ដំបូង (នៅថ្ងៃទី 26 ខែមេសា ឆ្នាំ 1781) ជា ផ្កាយដុះកន្ទុយ ។  ជាមួយនឹងតេឡេស្កុបដែលឆ្លុះកញ្ចក់ទំហំ 6.2 អ៊ីងដែលផលិតនៅផ្ទះ Herschel "បានចូលរួមក្នុងការសង្កេតជាបន្តបន្ទាប់នៅលើ parallax នៃផ្កាយថេរ" ។ 

Herschel បានកត់ត្រានៅក្នុងទិនានុប្បវត្តិរបស់គាត់ថា "នៅក្នុងត្រីមាសនៅជិត ζ Tauri  ... ទាំង [a] ផ្កាយ Nebulous ឬប្រហែលជាផ្កាយដុះកន្ទុយ" ។  នៅថ្ងៃទី 17 ខែមីនា គាត់បានកត់សម្គាល់ថា: "ខ្ញុំបានរកមើល Comet ឬ Nebulous Star ហើយបានរកឃើញថាវាជា Comet ព្រោះវាបានផ្លាស់ប្តូរកន្លែងរបស់វា" ។  នៅពេលដែលគាត់បានបង្ហាញពីការរកឃើញរបស់គាត់ដល់ រាជសង្គម គាត់បានបន្តអះអាងថាគាត់បានរកឃើញផ្កាយដុះកន្ទុយមួយប៉ុន្តែថែមទាំងបានប្រៀបធៀបវាដោយប្រយោលទៅនឹងភពមួយ: ថាមពលដែលខ្ញុំមាននៅពេលខ្ញុំឃើញផ្កាយដុះកន្ទុយជាលើកដំបូងគឺ 227 ។ តាមបទពិសោធន៍ខ្ញុំដឹងថាអង្កត់ផ្ចិតនៃផ្កាយថេរមិនត្រូវបានពង្រីកសមាមាត្រជាមួយនឹងថាមពលខ្ពស់ជាងដូចភពទេ។ ដូច្នេះហើយឥឡូវនេះខ្ញុំដាក់ថាមពលនៅ 460 និង 932 ហើយបានរកឃើញថាអង្កត់ផ្ចិតនៃផ្កាយដុះកន្ទុយបានកើនឡើងសមាមាត្រទៅនឹងថាមពល ដូចដែលវាគួរតែមាន ដោយសន្មតថាវាមិនមែនជាផ្កាយថេរ ខណៈដែលអង្កត់ផ្ចិតនៃផ្កាយទៅ ដែលខ្ញុំបានប្រៀបធៀបវាមិនត្រូវបានកើនឡើងក្នុងសមាមាត្រដូចគ្នាទេ។ ជាងនេះទៅទៀត ផ្កាយដុះកន្ទុយត្រូវបានពង្រីកលើសពីពន្លឺដែលវាអាចទទួលយកបាន ហាក់ដូចជាមានសភាពអាប់អួរ និងមិនច្បាស់លាស់ជាមួយនឹងថាមពលដ៏អស្ចារ្យទាំងនេះ ខណៈដែលផ្កាយបានរក្សាភាពភ្លឺស្វាង និងភាពខុសប្លែកគ្នានោះ ដែលពីការសង្កេតរាប់ពាន់ដែលខ្ញុំដឹងថាពួកគេនឹងរក្សាបាន។ វគ្គបន្តបានបង្ហាញថាការសន្មតរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងល្អ ដែលនេះបង្ហាញថាជាផ្កាយដុះកន្ទុយដែលយើងបានសង្កេតនាពេលថ្មីៗនេះ។Herschel បានជូនដំណឹងដល់ តារាវិទូ Royal Nevil Maskelyne អំពីការរកឃើញរបស់គាត់ ហើយបានទទួលការឆ្លើយតបដ៏កម្រនេះពីគាត់នៅថ្ងៃទី 23 ខែមេសា ឆ្នាំ 1781៖ "ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវហៅវាថាអ្វីទេ។ វាទំនងជាភពធម្មតាដែលផ្លាស់ទីក្នុងគន្លងជិតរង្វង់ទៅភពផែនដី។ ព្រះអាទិត្យ​ជា​ផ្កាយដុះកន្ទុយ​ដែល​ធ្វើ​ចលនា​ក្នុង​រាង​ពងក្រពើ​ដ៏​ចម្លែក ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ឃើញ​សន្លប់ ឬ​កន្ទុយ​នៅ​ឡើយ​ទេ»។ 

ទោះបីជា Herschel បន្តពណ៌នាវត្ថុថ្មីរបស់គាត់ថាជាផ្កាយដុះកន្ទុយក៏ដោយ ក៏តារាវិទូផ្សេងទៀតបានចាប់ផ្តើមសង្ស័យថាបើមិនដូច្នេះទេ ។ តារាវិទូជនជាតិហ្វាំងឡង់-ស៊ុយអែត Anders Johan Lexell ដែលធ្វើការនៅប្រទេសរុស្ស៊ី គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលគណនាគន្លងរបស់វត្ថុថ្មី។  គន្លងជិតរង្វង់របស់វានាំឱ្យគាត់សន្និដ្ឋានថាវាជាភពមួយជាជាងផ្កាយដុះកន្ទុយ។ តារាវិទូទីក្រុងប៊ែកឡាំង Johann Elert Bode បានពណ៌នាការរកឃើញរបស់ Herschel ថាជា "ផ្កាយដែលផ្លាស់ទី ដែលអាចចាត់ទុកថាជាវត្ថុស្រដៀងនឹងភពផែនដីដែលមិនស្គាល់ពីមុនមក ដែលធ្វើដំណើរហួសពីគន្លងរបស់ភពសៅរ៍"។  Bode បានសន្និដ្ឋានថាគន្លងជិតរង្វង់របស់វាគឺដូចជាភពមួយជាងផ្កាយដុះកន្ទុយ។ 

មិនយូរប៉ុន្មានវត្ថុនេះត្រូវបានគេទទួលយកជាសកលថាជាភពថ្មីមួយ។ នៅឆ្នាំ 1783 លោក Herschel បានទទួលស្គាល់រឿងនេះចំពោះលោក Joseph Banks ប្រធាន Royal Society ថា "តាមការសង្កេតរបស់អ្នកតារាវិទូដ៏ល្បីបំផុតនៅអឺរ៉ុប វាហាក់ដូចជាផ្កាយថ្មី ដែលខ្ញុំមានកិត្តិយសក្នុងការចង្អុលបង្ហាញពួកគេនៅខែមីនា ឆ្នាំ 1781 គឺជាភពចម្បងនៃភពផែនដី។ ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរបស់យើង”។  ក្នុងការទទួលស្គាល់សមិទ្ធិផលរបស់គាត់ ស្តេច George III បានផ្តល់ឱ្យ Herschel នូវ ប្រាក់ឧបត្ថម្ភ ប្រចាំឆ្នាំ ចំនួន 200 ផោនក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលគាត់ផ្លាស់ទៅ Windsor ដើម្បីឱ្យគ្រួសាររាជវង្សអាចមើលតាមកែវយឹតរបស់គាត់ (ស្មើនឹង £25,000 ក្នុងឆ្នាំ 2020)។ 

### ឈ្មោះ 
ឈ្មោះរបស់ Uranus សំដៅលើអាទិទេពក្រិកបុរាណនៃមេឃ Uranus ( ក្រិកបុរាណ : Οὐρανός ) ដែលជាឪពុករបស់ Cronus ( Saturn ) និងជីតារបស់ Zeus ( ភពព្រហស្បតិ៍ ) ដែលភាសាឡាតាំងបានក្លាយទៅជា *Ūranus* ( IPA:  [ˈuːranʊs] ) ។  វាគឺជាភពតែមួយគត់ដែលមានឈ្មោះជាភាសាអង់គ្លេសគឺបានមកពីតួលេខនៃ ទេវកថាក្រិក ។ ទម្រង់គុណនាមនៃ Uranus គឺ "Uranian" ។  ការបញ្ចេញសំឡេងនៃឈ្មោះ *Uranus* ចូលចិត្តក្នុងចំណោម តារាវិទូ គឺ / ˈ jʊərə n ə s / *YOOR-ə-nəs*,ជាមួយនឹងភាពតានតឹងនៅលើព្យាង្គទីមួយដូចនៅក្នុងឡាតាំង*Ūranus*ផ្ទុយទៅនឹង/ j ʊ ˈ r eɪ n ə s / *yoo-RAY-nəs*ជាមួយនឹងភាពតានតឹងលើព្យាង្គទីពីរ និងយូរ*មួយ*ទោះបីជាទាំងពីរត្រូវបានចាត់ទុកថាអាចទទួលយកបាន។ 

ការយល់ស្របលើឈ្មោះមិនត្រូវបានឈានដល់រហូតដល់ជិត 70 ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការរកឃើញរបស់ភពផែនដី។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការពិភាក្សាដើមបន្ទាប់ពីការរកឃើញ Maskelyne បានស្នើឱ្យ Herschel "ធ្វើពិភពតារាសាស្ត្រដែលចូលចិត្ត [ *sic* ] ដើម្បីដាក់ឈ្មោះឱ្យភពរបស់អ្នក ដែលជារបស់អ្នកទាំងស្រុង [និង] ដែលយើងមានកាតព្វកិច្ចខ្លាំងណាស់សម្រាប់អ្នកសម្រាប់ការរកឃើញ។ "។  ជាការឆ្លើយតបទៅនឹងសំណើរបស់ Maskelyne លោក Herschel បានសម្រេចចិត្តដាក់ឈ្មោះវត្ថុ *Georgium Sidus* (George's Star) ឬ "Georgian Planet" ដើម្បីជាកិត្តិយសដល់អ្នកឧបត្ថម្ភថ្មីរបស់គាត់ គឺស្តេច George III ។  គាត់បានពន្យល់ពីការសម្រេចចិត្តនេះនៅក្នុងសំបុត្រមួយទៅកាន់ Joseph Banks: នៅក្នុងយុគសម័យដ៏អស្ចារ្យនៃសម័យបុរាណ ការដាក់ឈ្មោះរបស់ Mercury, Venus, Mars, Jupiter និង Saturn ត្រូវបានផ្តល់ទៅឱ្យភពនានា ដូចជាឈ្មោះរបស់វីរបុរស និងទេវៈសំខាន់ៗរបស់ពួកគេ។ នៅក្នុងយុគសម័យទស្សនវិជ្ជាបច្ចុប្បន្ន វាស្ទើរតែមិនអាចអនុញ្ញាតិឱ្យប្រើវិធីដូចគ្នានេះបានទេ ហើយហៅវាថា Juno, Pallas, Apollo ឬ Minerva សម្រាប់ឈ្មោះសម្រាប់រូបកាយសួគ៌ាថ្មីរបស់យើង។ ការពិចារណាដំបូងនៃព្រឹត្តិការណ៍ជាក់លាក់ណាមួយ ឬឧបទ្ទវហេតុដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់ ហាក់ដូចជាកាលប្បវត្តិរបស់វា៖ ប្រសិនបើនៅក្នុងយុគសម័យណាមួយ វាគួរតែត្រូវបានសួរថា តើពេលណាដែលភពផែនដីចុងក្រោយនេះត្រូវបានរកឃើញ? វា​នឹង​ជា​ចម្លើយ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ពេញ​ចិត្ត​ណាស់​ដែល​និយាយ​ថា 'ក្នុង​រជ្ជកាល​ស្តេច​ចច​ទី​បី'។ឈ្មោះដែលបានស្នើឡើងរបស់ Herschel មិនមានប្រជាប្រិយភាពនៅខាងក្រៅចក្រភពអង់គ្លេសទេ ហើយជម្រើសផ្សេងទៀតត្រូវបានស្នើឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ តារាវិទូ Jérôme Lalande បានស្នើឱ្យដាក់ឈ្មោះថា *Herschel* ជាកិត្តិយសដល់អ្នករកឃើញរបស់វា។  តារាវិទូជនជាតិស៊ុយអែត Erik Prosperin បានស្នើឈ្មោះ *Neptune* ដែលត្រូវបានគាំទ្រដោយតារាវិទូផ្សេងទៀតដែលចូលចិត្តគំនិតដើម្បីរំលឹកដល់ជ័យជំនះនៃ កងនាវា Royal Naval របស់អង់គ្លេស ក្នុងដំណើរនៃ សង្រ្គាមបដិវត្តន៍អាមេរិច ដោយហៅភពថ្មីថា *Neptune George III* ឬ *Neptune ចក្រភពអង់គ្លេស* ។ 

នៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាខែមីនាឆ្នាំ 1782 លោក Bode បានស្នើ *Uranus* ដែលជាកំណែឡាតាំងនៃ ព្រះក្រិក នៃមេឃ Ouranos ។  Bode បានប្រកែកថាឈ្មោះគួរតែធ្វើតាមទេវកថាដើម្បីកុំឱ្យមានភាពខុសប្លែកពីភពដទៃទៀតហើយថា Uranus គឺជាឈ្មោះសមរម្យជាឪពុកនៃជំនាន់ទី 1 នៃ Titans ។  គាត់ក៏បានកត់សម្គាល់ផងដែរថា ភាពឆើតឆាយនៃឈ្មោះនៅក្នុងនោះ ដូចគ្នានឹង Saturn ជាឪពុករបស់ Jupiter ភព ថ្មីគួរតែដាក់ឈ្មោះតាមឪពុករបស់ Saturn ។  នៅឆ្នាំ 1789 រាជបណ្ឌិតសភា របស់ Bodeសហសេវិក Martin Klaproth បានដាក់ឈ្មោះធាតុ uranium ដែលបានរកឃើញថ្មីរបស់គាត់ ដើម្បីគាំទ្រដល់ជម្រើសរបស់ Bode ។  នៅទីបំផុត ការផ្ដល់យោបល់របស់ Bode បានក្លាយជាការប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយបំផុត ហើយបានក្លាយជាសកលនៅឆ្នាំ 1850 នៅពេលដែល ការិយាល័យ HM Nautical Almanac ដែលជាកន្លែងស្តុកទុកចុងក្រោយបានប្តូរពីការប្រើប្រាស់ *Georgium Sidus* ទៅ *Uranus* ។ 

អ៊ុយរ៉ានុសមាន និមិត្តសញ្ញាតារាសាស្ត្រ ពីរ ។ ទីមួយដែលត្រូវបានស្នើឡើង ,  ត្រូវបានស្នើឡើងដោយ Johann Gottfried Köhler តាមសំណើរបស់ Bode ក្នុងឆ្នាំ 1782។  Köhler បានស្នើថា ភពថ្មីត្រូវបានផ្តល់និមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ ផ្លាទីន ដែលត្រូវបានពិពណ៌នាតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រត្រឹមតែ 30 ឆ្នាំមុនប៉ុណ្ណោះ។ លោក​បាន​ស្នើ​ថា ដោយសារ​គ្មាន ​និមិត្តសញ្ញា​គីមី ​សម្រាប់​ផ្លាទីន⛢ឬ⛢ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃនិមិត្តសញ្ញាភព-លោហៈ☉ (មាស) និង ♂ (ដែក) ដូចជាផ្លាទីន (ឬ 'មាសស') ត្រូវបានរកឃើញលាយជាមួយដែក។ Bode គិតថាការតំរង់ទិសត្រង់ ⛢ សមនឹងនិមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ភពផ្សេងទៀតខណៈពេលដែលនៅមានភាពខុសគ្នា។  នេះគឺជានិមិត្តសញ្ញាដែលគេពេញចិត្តសម្រាប់ការប្រើប្រាស់តារាសាស្ត្រសម័យទំនើប តិចតួចដែលនិមិត្តសញ្ញាណាមួយគឺ។  និមិត្តសញ្ញាទីពីរ ,  ត្រូវបានស្នើឡើងដោយ Lalande ក្នុងឆ្នាំ 1784។ នៅក្នុងសំបុត្រមួយទៅកាន់ Herschel Lalande បានពិពណ៌នាវាថាជា " *un globe surmonté par la première lettre de votre nom* " ("ពិភពលោកដែលលើសដោយ អក្សរទីមួយនៃនាមត្រកូលរបស់អ្នក") ។  និមិត្តសញ្ញាទីពីរគឺស្ទើរតែជាសកលនៅក្នុងហោរាសាស្រ្ត។

អ៊ុយរ៉ានុស ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​តាម​ឈ្មោះ​ផ្សេង​ៗ​ជា​ភាសា​ផ្សេង។ នៅក្នុង ភាសា ចិន ជប៉ុន កូរ៉េ និង វៀតណាម ឈ្មោះរបស់វាត្រូវបានបកប្រែតាមព្យញ្ជនៈថា "ស្តេចមេឃ" (天王星) ។  នៅក្នុង ភាសាថៃ ឈ្មោះផ្លូវការរបស់វាគឺ *Dao Yurenat* ( ดาวยูเรนัส ) ដូចនៅក្នុងភាសាអង់គ្លេស។ ឈ្មោះផ្សេងទៀតរបស់វាជាភាសាថៃគឺ *Dao Maritayu* ( ดาวมฤตยู , តារា Mṛtyu ) បន្ទាប់ពី ពាក្យ សំស្រ្កឹត ថា 'មរណៈ', *Mrtyu* ( मृत्यु ). នៅក្នុង ភាសាម៉ុងហ្គោលី ឈ្មោះរបស់វាគឺ*Tengeriin Van* ( Тэнгэрийн ван ) បកប្រែថាជា 'ស្តេចនៃមេឃ' ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីតួនាទីរបស់ព្រះនាមជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្ថានសួគ៌។ នៅក្នុង ភាសា ហាវ៉ៃ ឈ្មោះរបស់វាគឺ *Heleʻekala* ដែលជាពាក្យកម្ចីសម្រាប់អ្នករកឃើញ Herschel។  ម្នាល មាណព ឈ្មោះថា *វេរ៉ង* ជី។ 

## គន្លងនិងការបង្វិល 
អ៊ុយរ៉ានុសគោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យម្តងរៀងរាល់ 84 ឆ្នាំម្តង ដោយចំណាយពេលជាមធ្យម 7 ឆ្នាំដើម្បីឆ្លងកាត់ក្រុមតារានិមួយៗនៃរាសីចក្រ។ នៅឆ្នាំ 2033 ភពផែនដីនឹងធ្វើគន្លងពេញលេញទីបីរបស់ខ្លួនជុំវិញព្រះអាទិត្យចាប់តាំងពីត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ 1781។ ភពនេះបានត្រលប់ទៅចំណុចនៃការរកឃើញរបស់វានៅភាគឦសាននៃ Zeta Tauri ពីរដងចាប់តាំងពីពេលនោះមក ក្នុងឆ្នាំ 1862 និង 1943 មួយថ្ងៃក្រោយមករាល់ពេល។ មុន នៃ equinoxes បានផ្លាស់ប្តូរវាទៅទិសខាងលិច 1° រៀងរាល់ 72 ឆ្នាំម្តង។ Uranus នឹងត្រលប់ទៅទីតាំងនេះម្តងទៀតនៅឆ្នាំ 2030-31។ ចម្ងាយជាមធ្យមរបស់វាពីព្រះអាទិត្យគឺប្រហែល 20  AU (3  ពាន់លាន  គីឡូម៉ែត្រ ; 2 ពាន់លាន  mi) ភាពខុសគ្នារវាងចម្ងាយអប្បបរមា និងអតិបរមារបស់វាពីព្រះអាទិត្យគឺ 1.8 AU ដែលធំជាងភពផ្សេងទៀត ទោះបីជាមិនធំដូច ភពមនុស្សតឿ Pluto ក៏ដោយ។  អាំងតង់ស៊ីតេនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យប្រែប្រួលតាមការ៉េនៃចម្ងាយ ហើយដូច្នេះនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុស (នៅចម្ងាយប្រហែល 20 ដងនៃចម្ងាយពីព្រះអាទិត្យធៀបនឹងផែនដី) វាមានប្រហែល 1/400 នៃពន្លឺនៅលើផែនដី។ 

ធាតុ​គោចរ​របស់​អ៊ុយរ៉ានុស ត្រូវ​បាន​គេ​គណនា​ដំបូង​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៧៨៣ ដោយ ​លោក Pierre-Simon Laplace ។  ជាមួយនឹងពេលវេលា ភាពមិនស្របគ្នាបានចាប់ផ្តើមលេចឡើងរវាងគន្លងដែលបានព្យាករណ៍ និងសង្កេត ហើយនៅឆ្នាំ 1841 លោក John Couch Adams បានស្នើដំបូងថា ភាពខុសគ្នាអាចបណ្តាលមកពីទំនាញទំនាញនៃភពដែលមើលមិនឃើញ។ នៅឆ្នាំ 1845 Urbain Le Verrier បានចាប់ផ្តើមការស្រាវជ្រាវឯករាជ្យរបស់គាត់ទៅលើគន្លងរបស់ Uranus ។ នៅថ្ងៃទី 23 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1846 លោក Johann Gottfried Galle បានរកឃើញភពថ្មីមួយ ដែលក្រោយមកដាក់ឈ្មោះថា Neptune នៅជិតទីតាំងដែលព្យាករណ៍ដោយ Le Verrier ។ 

រយៈពេលបង្វិលនៃផ្នែកខាងក្នុងនៃ Uranus គឺ 17 ម៉ោង 14 នាទី។ ដូចនៅលើ ភពយក្សទាំងអស់ បរិយាកាសខាងលើរបស់វាជួបប្រទះនឹងខ្យល់បក់ខ្លាំងក្នុងទិសដៅនៃការបង្វិល។ នៅរយៈទទឹងមួយចំនួន ដូចជាប្រហែល 60 ដឺក្រេខាងត្បូង លក្ខណៈដែលអាចមើលឃើញនៃបរិយាកាសផ្លាស់ទីលឿនជាងមុន ធ្វើឱ្យការបង្វិលពេញលេញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ 14 ម៉ោង។ 
រូបភាពតូច

### លំអៀងអ័ក្ស 
អ័ក្ស​នៃ​ការ​បង្វិល​របស់​ Uranian គឺ​ប្រហែល​ស្រប​នឹង​យន្តហោះ​របស់​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ​ ដោយ​មាន​ការ ​លំអៀង​អ័ក្ស​ 97.77° (ដូច​បាន​កំណត់​ដោយ​ការ​បង្វិល​កម្រិត)។ នេះផ្តល់ឱ្យវានូវការផ្លាស់ប្តូរតាមរដូវកាលទាំងស្រុងមិនដូចភពដទៃទៀតទេ។ នៅ​ជិត ​សូលស្ទី ស បង្គោល​មួយ​បែរ​មុខ​ទៅ​រក​ព្រះអាទិត្យ​ជាប់ ហើយ​បង្គោល​មួយ​ទៀត​បែរ​មុខ​ទៅ​ឆ្ងាយ។ មានតែបន្ទះតូចចង្អៀតនៅជុំវិញអេក្វាទ័រប៉ុណ្ណោះដែលមានវដ្តថ្ងៃ-យប់យ៉ាងរហ័ស ប៉ុន្តែជាមួយនឹងព្រះអាទិត្យទាបពីលើផ្តេក។ នៅផ្នែកម្ខាងទៀតនៃគន្លងរបស់ Uranus ការតំរង់ទិសនៃប៉ូលឆ្ពោះទៅកាន់ព្រះអាទិត្យគឺបញ្ច្រាស់។ បង្គោលនីមួយៗទទួលបានពន្លឺថ្ងៃជាប់គ្នាប្រហែល 42 ឆ្នាំ អមដោយភាពងងឹត 42 ឆ្នាំ។  ជិត​ដល់​វេលា ​សមណគោតមព្រះអាទិត្យប្រឈមមុខនឹងអេក្វាទ័រនៃអ៊ុយរ៉ានុស ដែលផ្តល់រយៈពេលនៃវដ្តថ្ងៃ-យប់ ស្រដៀងទៅនឹងអ្វីដែលបានឃើញនៅលើភពដទៃទៀតភាគច្រើន។

អ៊ុយរ៉ានុសបានឈានដល់សមភាពចុងក្រោយបំផុតរបស់ខ្លួននៅថ្ងៃទី 7 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2007។ 

រូបភាពតូច
រូបភាពតូច
លទ្ធផលមួយនៃការតំរង់ទិសអ័ក្សនេះគឺថា ជាមធ្យមក្នុងអំឡុងឆ្នាំអ៊ុយរ៉ាណេ តំបន់ប៉ូលនៃអ៊ុយរ៉ានុសទទួលបានថាមពលពីព្រះអាទិត្យច្រើនជាងតំបន់អេក្វាទ័ររបស់វា។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ អ៊ុយរ៉ានុសនៅអេក្វាទ័ររបស់វាក្តៅជាងនៅប៉ូលរបស់វា។ យន្តការ​មូលដ្ឋាន​ដែល​បណ្តាល​ឱ្យ​នេះ​មិន​ទាន់​ដឹង​នៅឡើយ​ទេ ។ ហេតុផលសម្រាប់ការលំអៀងអ័ក្សខុសធម្មតារបស់ Uranus ក៏មិនត្រូវបានគេដឹងច្បាស់ដែរ ប៉ុន្តែការប៉ាន់ស្មានធម្មតាគឺថា ក្នុងអំឡុងពេលនៃការបង្កើតប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ភពផែនដីទំហំប៉ុនផែនដីបាន បុក ជាមួយ Uranus ដែលបណ្តាលឱ្យមានទិសដៅខុស។  ការស្រាវជ្រាវដោយ Jacob Kegerreis នៃ សាកលវិទ្យាល័យ Durham បានបង្ហាញថា ភាពលំអៀងបានមកពីថ្មដែលធំជាងផែនដីធ្លាក់មកលើភពផែនដីកាលពី 3 ទៅ 4 ពាន់លានឆ្នាំមុន។  ប៉ូលខាងត្បូងរបស់អ៊ុយរ៉ានុសត្រូវបានចង្អុលស្ទើរតែដោយផ្ទាល់ទៅព្រះអាទិត្យនៅពេលនៃ ការហោះហើរ របស់ *Voyager 2* ក្នុងឆ្នាំ 1986។ ការដាក់ស្លាកបង្គោលនេះថា "ខាងត្បូង" ប្រើនិយមន័យដែលបច្ចុប្បន្នគាំទ្រដោយ សហភាពតារាសាស្ត្រអន្តរជាតិ ពោលគឺប៉ូលខាងជើងនៃភពមួយ។ ឬផ្កាយរណប គឺជាបង្គោលដែលចង្អុលពីលើ យន្តហោះ ដែលមិនអាចផ្លាស់ ប្តូរបាននៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដោយមិនគិតពីទិសដៅដែលភពផែនដីកំពុងវិល។  អនុសញ្ញាផ្សេងគ្នា ជួនកាលត្រូវបានគេប្រើ ដែលប៉ូលខាងជើង និងខាងត្បូងរបស់រាងកាយត្រូវបានកំណត់យោងទៅតាម ក្បួនខាងស្តាំ ទាក់ទងនឹងទិសដៅនៃការបង្វិល។ 

### ភាពមើលឃើញ 
ខ្នាត មធ្យម ជាក់ស្តែង នៃអ៊ុយរ៉ានុសគឺ 5.68 ជាមួយនឹងគម្លាតស្តង់ដារ 0.17 ខណៈពេលដែលខ្លាំងបំផុតគឺ 5.38 និង 6.03 ។  ជួរនៃពន្លឺនេះគឺនៅជិតដែនកំណត់នៃការ មើលឃើញ ដោយភ្នែកទទេ ។ ភាពប្រែប្រួលភាគច្រើនគឺអាស្រ័យលើរយៈទទឹងរបស់ភពដែលត្រូវបានបំភ្លឺពីព្រះអាទិត្យ និងមើលពីផែនដី។  អង្កត់ផ្ចិតមុំ របស់វា ស្ថិតនៅចន្លោះពី 3.4 ទៅ 3.7 អាកវិនាទី ធៀបនឹង 16 ទៅ 20 អាកវិនាទីសម្រាប់ភពសៅរ៍ និង 32 ទៅ 45 អាកវិនាទីសម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍។  នៅឯ ការប្រឆាំង អ៊ុយរ៉ានុសអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេនៅលើមេឃងងឹត ហើយក្លាយជាគោលដៅងាយស្រួល សូម្បីតែនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌទីក្រុងជាមួយនឹងកែវយឹតក៏ដោយ។ នៅក្នុងកែវយឹតស្ម័គ្រចិត្តធំជាងដែលមានអង្កត់ផ្ចិតគោលដៅចន្លោះពី 15 ទៅ 23 សង់ទីម៉ែត្រ អ៊ុយរ៉ានុសលេចឡើងជាថាសពណ៌ខៀវស្លេកជាមួយនឹង ការងងឹតអវយវៈ ខុសគ្នា ។ ជាមួយនឹងកែវយឺតដ៏ធំ 25 សង់ទីម៉ែត្រ ឬធំជាងនេះ គំរូពពក ក៏ដូចជាផ្កាយរណបធំៗមួយចំនួន ដូចជា Titania និង Oberon អាចអាចមើលឃើញបាន។ 

## លក្ខណៈរូបវន្ត 
### រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
ម៉ាស់របស់អ៊ុយរ៉ានុសគឺប្រហែល 14.5 ដងនៃផែនដី ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាភពដ៏ធំតិចបំផុត។ អង្កត់ផ្ចិតរបស់វាធំជាងភពណិបទូន ប្រហែលបួនដងនៃផែនដី។ ដង់ស៊ីតេលទ្ធផល 1.27 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 ធ្វើឱ្យអ៊ុយរ៉ានុសក្លាយជាភពដែលមានដង់ស៊ីតេទាបបំផុតទីពីរបន្ទាប់ពីភពសៅរ៍។  តម្លៃនេះបង្ហាញថាវាត្រូវបានបង្កើតឡើងជាចម្បងនៃទឹកកកផ្សេងៗដូចជាទឹក អាម៉ូញាក់ និងមេតាន។  ម៉ាស់ទឹកកកសរុបនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់ Uranus មិនត្រូវបានគេដឹងច្បាស់នោះទេ ដោយសារតែតួលេខផ្សេងគ្នាលេចឡើងអាស្រ័យលើគំរូដែលបានជ្រើសរើស។ វាត្រូវតែស្ថិតនៅចន្លោះពី ៩.៣ ទៅ ១៣.៥ ម៉ាស់ផែនដី។  អ៊ីដ្រូសែន និង អេលីយ៉ូម បង្កើតបានតែផ្នែកតូចមួយនៃចំនួនសរុប ដែលមានពី 0.5 ទៅ 1.5 ម៉ាស់ផែនដី។ នៅសល់នៃម៉ាស់មិនមែនទឹកកក (0.5 ទៅ 3.7 ម៉ាស់ផែនដី) ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលដោយ សម្ភារៈថ្ម ។ 
រូបភាពតូច
គំរូស្តង់ដារនៃរចនាសម្ព័ន្ធរបស់ Uranus គឺថាវាមានបីស្រទាប់៖ ស្នូល ថ្ម ( silicate / iron-nickel ) នៅកណ្តាល អាវធំ ទឹកកក នៅកណ្តាល និងស្រោមសំបុត្រអ៊ីដ្រូសែន/អេលីយ៉ូមឧស្ម័នខាងក្រៅ។  ស្នូលគឺតូចល្មមជាមួយនឹងម៉ាស់ត្រឹមតែ 0.55 ម៉ាស់ផែនដី និងកាំតិចជាង 20% នៃអ៊ុយរ៉ានុស។ អាវធំនេះរួមមានភាគច្រើនរបស់វា ជាមួយនឹងម៉ាស់ផែនដីប្រហែល 13.4 ហើយបរិយាកាសខាងលើគឺមិនសូវសំខាន់ មានទម្ងន់ប្រហែល 0.5 ម៉ាស់ផែនដី និងលាតសន្ធឹងសម្រាប់ 20% ចុងក្រោយនៃកាំរបស់ Uranus ។  ដង់ស៊ីតេ ស្នូលរបស់អ៊ុយរ៉ានុស គឺប្រហែល 9 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 ជាមួយនឹង សម្ពាធ មួយ។នៅកណ្តាល 8 លាន  បារ (800 GPa ) និងសីតុណ្ហភាពប្រហែល 5000  K ។  តាមពិត អាវទ្រនាប់ទឹកកក មិនមែនផ្សំឡើងពីទឹកកកក្នុងន័យធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែជាវត្ថុរាវក្តៅ និងក្រាស់ដែលមានទឹក អាម៉ូញាក់ និងសារធាតុ ងាយនឹងបង្កជាហេតុ ផ្សេងទៀត ។  វត្ថុរាវនេះដែលមានចរន្តអគ្គិសនីខ្ពស់ ជួនកាលគេហៅថា ទឹក-អាម៉ូញាក់ មហាសមុទ្រ។ 

សម្ពាធខ្លាំង និងសីតុណ្ហភាពជ្រៅនៅក្នុងអ៊ុយរ៉ានុស អាចនឹងបំបែកម៉ូលេគុលមេតាន ដោយអាតូមកាបូនបានបង្រួបបង្រួមទៅជាគ្រីស្តាល់នៃត្បូងពេជ្រ ដែលភ្លៀងធ្លាក់តាមអាវធំដូចជាដុំព្រិល។  ការពិសោធន៍ដែលមានសម្ពាធខ្លាំងនៅ មន្ទីរពិសោធន៍ជាតិ Lawrence Livermore បានបង្ហាញថា មូលដ្ឋាននៃអាវទ្រនាប់អាចរួមមានមហាសមុទ្រនៃកាបូនរាវដែលធ្វើពីលោហធាតុ ប្រហែលជាមួយនឹង 'ពេជ្រ-បឺក' រឹងអណ្តែត។  អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏ជឿថា ទឹកភ្លៀង នៃ ពេជ្រ រឹង កើតឡើងនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុស ក៏ដូចជានៅលើ ភពព្រហស្បតិ៍ ភព សៅរ៍ និង ភព ណិបទូន ។ 

សមាសធាតុភាគច្រើននៃ Uranus និង Neptune មានភាពខុសប្លែកពីភពព្រហស្បតិ៍ និង Saturn ដោយទឹកកកគ្របដណ្ដប់លើឧស្ម័ន ដូច្នេះហើយទើបបង្ហាញអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការចាត់ថ្នាក់ដាច់ដោយឡែករបស់ពួកគេថាជា យក្សទឹកកក ។ វាអាចមានស្រទាប់នៃទឹកអ៊ីយ៉ុងដែលម៉ូលេគុលទឹកបំបែកទៅជាស៊ុបនៃអ៊ីដ្រូសែន និងអ៊ីយ៉ុងអុកស៊ីហ្សែន ហើយកាន់តែជ្រៅទៅ ក្នុង ទឹក superionic ដែលអុកស៊ីហ៊្សែនគ្រីស្តាល់ ប៉ុន្តែអ៊ីយ៉ុងអ៊ីដ្រូសែនផ្លាស់ទីដោយសេរីនៅក្នុងបន្ទះអុកស៊ីដ។ 
រូបភាពតូច
ទោះបីជាគំរូដែលបានពិចារណាខាងលើគឺជាស្តង់ដារសមហេតុផលក៏ដោយក៏វាមិនមានតែមួយគត់; ម៉ូដែលផ្សេងទៀតក៏ពេញចិត្តនឹងការសង្កេតផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើបរិមាណដ៏ច្រើននៃអ៊ីដ្រូសែន និងវត្ថុធាតុថ្មត្រូវបានលាយបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងស្រទាប់ទឹកកក នោះម៉ាស់សរុបនៃទឹកកកនៅខាងក្នុងនឹងទាបជាង ហើយដូចគ្នាដែរ ម៉ាស់សរុបនៃថ្ម និងអ៊ីដ្រូសែននឹងខ្ពស់ជាង។ ទិន្នន័យដែលមាននាពេលបច្ចុប្បន្នមិនអនុញ្ញាតឱ្យកំណត់តាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រថាគំរូមួយណាត្រឹមត្រូវនោះទេ។  រចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុងរាវនៃ Uranus មានន័យថាវាមិនមានផ្ទៃរឹង។ បរិយាកាសឧស្ម័នផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តង ៗ ចូលទៅក្នុងស្រទាប់រាវខាងក្នុង។  ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ជា ​ឧបាទានក្ខន្ធ ​ដែល​វិលវល់កំណត់នៅចំណុចដែលសម្ពាធបរិយាកាសស្មើនឹង 1 bar (100 kPa) ត្រូវបានកំណត់តាមលក្ខខណ្ឌថាជា "ផ្ទៃ" ។ វាមានកាំអេក្វាទ័រ និង ប៉ូ ឡា 25,559 ± 4 គីឡូម៉ែត្រ (15,881.6 ± 2.5 ម៉ាយ) និង 24,973 ± 20 គីឡូម៉ែត្រ (15,518 ± 12 ម៉ាយ) រៀងគ្នា។  ផ្ទៃនេះត្រូវបានប្រើនៅទូទាំងអត្ថបទនេះជាចំណុចសូន្យសម្រាប់រយៈកម្ពស់។
រូបភាពតូច

#### កំដៅខាងក្នុង 
កំដៅខាងក្នុង របស់ Uranus ហាក់ដូចជាទាបជាងភពយក្សដទៃទៀត។ នៅក្នុងន័យតារាសាស្ត្រ វាមាន លំហូរកំដៅ ទាប ។  ហេតុអ្វីបានជាសីតុណ្ហភាពខាងក្នុងរបស់ Uranus ទាបយ៉ាងនេះ នៅតែមិនអាចយល់បាន។ Neptune ដែលជាភពនៅជិតភ្លោះនៃ Uranus ក្នុងទំហំ និងសមាសភាព បញ្ចេញថាមពល 2.61 ដងច្រើនជាងថាមពលទៅក្នុងលំហ ដូចដែលវាទទួលបានពីព្រះអាទិត្យ  ប៉ុន្តែ Uranus បញ្ចេញកំដៅខ្លាំងពេក។ ថាមពលសរុបដែលបញ្ចេញដោយអ៊ុយរ៉ានុសនៅក្នុងផ្នែក ឆ្ងាយអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ (ពោលគឺកំដៅ) នៃវិសាលគមគឺ1.06 ± 0.08 ដងនៃថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលស្រូបចូលក្នុង បរិយាកាស របស់វា ។  លំហូរកំដៅរបស់ Uranus គឺតែមួយគត់0.042 ± 0.047  W / m 2 ដែលទាបជាងលំហូរកំដៅខាងក្នុងនៃផែនដីប្រហែល0.075  W / m 2 ។  សីតុណ្ហភាពទាបបំផុតដែលត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងត្រូពិចរបស់អ៊ុយរ៉ានុស គឺ 49 K (−224.2 °C; −371.5 °F) ដែលធ្វើឱ្យអ៊ុយរ៉ានុសក្លាយជាភពត្រជាក់បំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ 

សម្មតិកម្មមួយក្នុងចំណោមសម្មតិកម្មសម្រាប់ភាពខុសគ្នានេះបង្ហាញថា នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសត្រូវបានវាយប្រហារដោយឧបករណ៍បំផ្ទុះដ៏ធំដែលបណ្តាលឱ្យវាបញ្ចេញកំដៅបឋមភាគច្រើនរបស់វា វាត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយសីតុណ្ហភាពស្នូលធ្លាក់ចុះ។  សម្មតិកម្មផលប៉ះពាល់នេះក៏ត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងការប៉ុនប៉ងមួយចំនួនដើម្បីពន្យល់ពីភាពលំអៀងអ័ក្សរបស់ភពផែនដី។ សម្មតិកម្មមួយទៀតគឺថាទម្រង់នៃរបាំងខ្លះមាននៅក្នុងស្រទាប់ខាងលើរបស់ Uranus ដែលការពារកំដៅស្នូលពីការឡើងដល់ផ្ទៃ។  ឧទាហរណ៍ convection អាចប្រព្រឹត្តទៅនៅក្នុងសំណុំនៃស្រទាប់ផ្សេងគ្នាដែលមានសមាសភាព, ដែលអាចរារាំងការ ដឹកជញ្ជូនកំដៅ ឡើង ;  ប្រហែលជា convection diffusive ពីរដង គឺជាកត្តាកំណត់។ 
រូបភាពតូច
នៅក្នុងការសិក្សានាពេលថ្មីៗនេះ ស្ថានភាពខាងក្នុងរបស់យក្សទឹកកកត្រូវបានគេធ្វើត្រាប់តាមដោយការបង្ហាប់ទឹកដែលមានសារធាតុរ៉ែដូចជា olivine និង ferropericlase ។ វាបានបង្ហាញថា ម៉ាញេស្យូមច្រើនអាចត្រូវបានរំលាយនៅក្នុងអង្គធាតុរាវនៃភពអ៊ុយរ៉ានុស និងណិបទូន។ ស្រទាប់អ៊ីសូឡង់កម្ដៅដែលធ្វើពីម៉ាញេស្យូមរលាយក្នុងអ៊ុយរ៉ានុស ដោយសារបរិមាណច្រើននៅក្នុងអ៊ុយរ៉ានុសជាងភពណិបទូន ត្រូវបានស្នើឡើងជាការពន្យល់ដែលអាចធ្វើទៅបាននៃសីតុណ្ហភាពទាបរបស់អ៊ុយរ៉ានុស។ 

### បរិយាកាស 
ទោះបីជាមិនមានផ្ទៃរឹងដែលបានកំណត់ច្បាស់លាស់នៅខាងក្នុងរបស់ Uranus ក៏ដោយ ប៉ុន្តែផ្នែកខាងក្រៅនៃស្រោមសំបុត្រឧស្ម័នរបស់ Uranus ដែលអាចចូលទៅដល់ការចាប់សញ្ញាពីចម្ងាយត្រូវបានគេហៅថា បរិយាកាស របស់វា ។  សមត្ថភាពចាប់សញ្ញាពីចម្ងាយលាតសន្ធឹងដល់ប្រហែល 300 គីឡូម៉ែត្រក្រោមកម្រិត 1 bar (100 kPa) ជាមួយនឹងសម្ពាធដែលត្រូវគ្នានៅជុំវិញ 100 bar (10 MPa) និងសីតុណ្ហភាព 320 K (47 °C; 116 °F) ។  ទែម៉ូ ស្ពែរ tenuous លាតសន្ធឹងលើកាំភពពីរពីផ្ទៃបន្ទាប់បន្សំ ដែលត្រូវបានកំណត់ថាស្ថិតនៅសម្ពាធ 1 bar ។  បរិយាកាស​អ៊ុយរ៉ាន់​អាច​បែង​ចែក​ជា​បី​ស្រទាប់​គឺ៖ ត្រូពិចរវាងរយៈកំពស់ −300 និង 50 គីឡូម៉ែត្រ (−186 និង 31 mi) និងសម្ពាធពី 100 ទៅ 0.1 bar (10 MPa ដល់ 10 kPa); stratosphere ដែល លាតសន្ធឹងរយៈកំពស់ពី 50 ទៅ 4,000 គីឡូម៉ែត្រ (31 និង 2,485 mi) និងសម្ពាធរវាង 0.1 និង 10 −10  bar (10 kPa ទៅ 10  µPa ); និងទែម៉ូស្យូមលាតសន្ធឹងពី 4,000 គីឡូម៉ែត្រទៅខ្ពស់រហូតដល់ 50,000 គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទៃ។  មិនមាន mesosphere ។

#### ការ​តែង​និពន្ធ 
សមាសភាពនៃបរិយាកាសរបស់អ៊ុយរ៉ានុសគឺខុសគ្នាពីបរិមាណរបស់វា ដែលភាគច្រើនមាន ម៉ូលេគុលអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូម។  ប្រភាគម៉ូលេគុល អេលីយ៉ូម ពោលគឺចំនួន អាតូម អេលីយ៉ូម ក្នុងមួយម៉ូលេគុលនៃឧស្ម័នគឺ0.15 ± 0.03  នៅក្នុង troposphere ខាងលើ ដែលត្រូវគ្នានឹងប្រភាគម៉ាស0.26 ± 0.05 .  តម្លៃនេះគឺជិតទៅនឹងប្រភាគម៉ាសអេលីយ៉ូមប្រូតូសូឡា0.275 ± 0.01 ,  បង្ហាញថាអេលីយ៉ូមមិនបានតាំងទីលំនៅនៅកណ្តាលរបស់វាដូចដែលវាមាននៅក្នុងឧស្ម័នយក្ស។  ធាតុផ្សំទីបីដែលមានច្រើនបំផុតនៃបរិយាកាសរបស់ Uranus គឺមេតាន ( CH 4 ) ។  មេតានមាន ខ្សែ ស្រូបទាញ លេចធ្លោ នៅក្នុង IR ដែលអាចមើលឃើញ និង ជិតអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ (IR) ដែលធ្វើឱ្យ Uranus aquamarine ឬ ពណ៌ខៀវខ្ចីមាន ពណ៌ ។  ម៉ូលេគុលមេតានមានចំនួន 2.3% នៃបរិយាកាសដោយប្រភាគម៉ូលេគុលខាងក្រោមផ្ទៃពពកមេតាននៅកម្រិតសម្ពាធ 1.3 bar (130 kPa); នេះតំណាងឱ្យប្រហែល 20 ទៅ 30 ដងនៃបរិមាណកាបូនដែលមាននៅក្នុងព្រះអាទិត្យ។ សមាមាត្រលាយ គឺទាបជាងច្រើននៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើ ដោយសារតែសីតុណ្ហភាពទាបខ្លាំងរបស់វា ដែលបន្ថយកម្រិតតិត្ថិភាព និងបណ្តាលឱ្យមានជាតិមេតានលើសដើម្បីបង្កក។  ភាពសម្បូរបែបនៃសមាសធាតុងាយនឹងបង្កជាហេតុដូចជា អាម៉ូញាក់ ទឹក និង អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វីត នៅក្នុងបរិយាកាសជ្រៅត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងលំបាក។ ពួកវាប្រហែលជាខ្ពស់ជាងតម្លៃពន្លឺព្រះអាទិត្យផងដែរ។  រួមជាមួយនឹងមេតាន បរិមាណដាននៃ អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងៗ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុង stratosphere នៃ Uranus ដែលត្រូវបានគេគិតថាត្រូវបានផលិតចេញពីមេតានដោយ photolysis ដែលបង្កឡើងដោយ កាំរស្មីអ៊ុលត្រាវីយូឡេ (UV) ព្រះអាទិត្យ។ ពួកវារួមមាន អេតាន ( C 2 H 6 ) អាសេទីលលីន ( C 2 H 2 ) មេទីល ឡាសេទីលីន ( CH 3 C 2 H ) និង ឌី អាសេទីលីន ( C 2 HC 2 H ) ។  Spectroscopy ក៏បានរកឃើញដាននៃចំហាយទឹក កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត និង កាបូនឌីអុកស៊ីត នៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើ ដែលអាចកើតចេញពីប្រភពខាងក្រៅ ដូចជាធូលី និង ផ្កាយដុះកន្ទុយ ។

#### ត្រូប៉ូស្ពែរ 
troposphere គឺជាផ្នែកទាបបំផុត និងក្រាស់បំផុតនៃបរិយាកាស ហើយត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយការថយចុះនៃសីតុណ្ហភាពជាមួយនឹងរយៈកម្ពស់។  សីតុណ្ហភាពធ្លាក់ពីប្រហែល 320 K (47 °C; 116 °F) នៅមូលដ្ឋាននៃ troposphere នាមករណ៍នៅ −300 គីឡូម៉ែត្រទៅ 53 K (−220 °C; −364 °F) នៅ 50 គីឡូម៉ែត្រ។  សីតុណ្ហភាពនៅតំបន់ខាងលើត្រជាក់បំផុតនៃ troposphere ( tropopause ) ពិតជាប្រែប្រួលក្នុងចន្លោះពី 49 និង 57 K (−224 និង −216 °C; −371 និង −357 °F) អាស្រ័យលើភព។ រយៈទទឹង។  តំបន់ត្រូពិចគឺទទួលខុសត្រូវចំពោះការបំភាយកំដៅ ឆ្ងាយបំផុត របស់អ៊ុយរ៉ានុស ដូច្នេះកំណត់ សីតុណ្ហភាពដ៏មានប្រសិទ្ធភាព របស់វា។នៃ 59.1 ± 0.3 K (−214.1 ± 0.3 °C; −353.3 ± 0.5 °F) ។ 

troposphere ត្រូវបានគេគិតថាមានរចនាសម្ព័ន្ធពពកស្មុគស្មាញខ្លាំង។ ពពកទឹកត្រូវបានគេសន្មត់ថាស្ថិតនៅក្នុងជួរសម្ពាធពី 50 ទៅ 100 bar (5 ទៅ 10 MPa) ពពក ammonium hydrosulfide ក្នុងចន្លោះពី 20 ទៅ 40 bar (2 ទៅ 4 MPa) ពពកអាម៉ូញាក់ ឬ អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វីត នៅចន្លោះពី 3 ទៅ 10 ។ bar (0.3 និង 1 MPa) ហើយទីបំផុតបានរកឃើញដោយផ្ទាល់នូវពពកមេតានស្តើងនៅ 1 ទៅ 2 bar (0.1 ទៅ 0.2 MPa) ។  troposphere គឺជាផ្នែកមួយថាមវន្តនៃបរិយាកាស ដែលបង្ហាញពីខ្យល់ខ្លាំង ពពកភ្លឺ និងការផ្លាស់ប្តូរតាមរដូវ។ 

#### បរិយាកាសខាងលើ 
ស្រទាប់កណ្តាលនៃបរិយាកាសអ៊ុយរ៉ានីគឺជា stratosphere ដែលជាទូទៅសីតុណ្ហភាពកើនឡើងជាមួយនឹងរយៈកំពស់ចាប់ពី 53 K (−220 °C; −364 °F) នៅតំបន់ ត្រូពិច ដល់ចន្លោះពី 800 ទៅ 850 K (527 និង 577 °C; 980 និង 1,070 ។ ° F) នៅមូលដ្ឋាននៃទែរម៉ូស្ពែរ។  កំដៅនៃ stratosphere គឺបណ្តាលមកពីការស្រូបយកកាំរស្មី UV និង IR ពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយមេតាននិង អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងទៀត ,  ដែលបង្កើតនៅក្នុងផ្នែកនៃបរិយាកាសនេះជាលទ្ធផលនៃ photolysis មេតាន ។  កំដៅក៏ត្រូវបានធ្វើឡើងពី thermosphere ក្តៅ។ អ៊ីដ្រូកាបូនកាន់កាប់ស្រទាប់តូចចង្អៀតនៅរយៈកំពស់ពី 100 ទៅ 300 គីឡូម៉ែត្រ ដែលត្រូវនឹងជួរសម្ពាធពី 1000 ទៅ 10 Pa និងសីតុណ្ហភាពចន្លោះពី 75 ទៅ 170 K (−198 និង −103 °C; −325 និង −154 ° F) .  អ៊ីដ្រូកាបូនដែលមានច្រើនបំផុតគឺ មេតាន អាសេទីលីន និង អេ តាន ជាមួយនឹង សមាមាត្រលាយ ប្រហែល 10−7 ទាក់ទងទៅនឹងអ៊ីដ្រូសែន។ សមាមាត្រលាយនៃ កាបូនម៉ូណូអុកស៊ីត គឺស្រដៀងគ្នានៅកម្ពស់ទាំងនេះ។  អ៊ីដ្រូកាបូនធ្ងន់ជាង និង កាបូនឌីអុកស៊ីត មានសមាមាត្រលាយបញ្ចូលគ្នាបីលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រទាបជាង។  បរិបូរណ៍នៃទឹកគឺនៅជុំវិញ 7 × 10−៩ .  Ethane និង acetylene មានទំនោរទៅ condense នៅក្នុងផ្នែកខាងក្រោមត្រជាក់នៃ stratosphere និង tropopause (ក្រោមកម្រិត 10 mBar) បង្កើតជាស្រទាប់អ័ព្ទ ដែលអាចជាផ្នែកមួយទទួលខុសត្រូវចំពោះរូបរាងដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ Uranus ។ កំហាប់នៃអ៊ីដ្រូកាបូននៅក្នុង stratosphere Uranian ខាងលើអ័ព្ទគឺទាបជាងយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុង stratospheres នៃភពយក្សដទៃទៀត។ 

ស្រទាប់ខាងក្រៅបំផុតនៃបរិយាកាសអ៊ុយរ៉ានីគឺជាទែម៉ូស្យូម និងកូរូណា ដែលមានសីតុណ្ហភាពស្មើៗគ្នាប្រហែលពី 800  850  សកម្មភាព auroral អាចផ្តល់ថាមពលចាំបាច់ដើម្បីរក្សាសីតុណ្ហភាពទាំងនេះ។ ប្រសិទ្ធភាពនៃការត្រជាក់ខ្សោយដោយសារកង្វះអ៊ីដ្រូកាបូននៅក្នុង stratosphere លើសពីកម្រិតសម្ពាធ 0.1 mBar ក៏អាចរួមចំណែកផងដែរ។  បន្ថែមពីលើអ៊ីដ្រូសែនម៉ូលេគុល ទែរម៉ូស្វ៊ែរ-កូរូណា មានអាតូមអ៊ីដ្រូសែនឥតគិតថ្លៃជាច្រើន។ ម៉ាស់តូច និងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់របស់ពួកគេពន្យល់ពីមូលហេតុដែល Corona លាតសន្ធឹងដល់ទៅ 50,000 គីឡូម៉ែត្រ (31,000 mi) ឬកាំអ៊ុយរ៉ានីពីរពីផ្ទៃរបស់វា។ Corona ពង្រីកនេះគឺជាលក្ខណៈពិសេសតែមួយគត់របស់ Uranus ។  ឥទ្ធិពលរបស់វារួមមានការ អូសទាញ លើភាគល្អិតតូចៗដែលធ្វើដំណើរជុំវិញភពអ៊ុយរ៉ានុស ដែលបណ្តាលឱ្យមានការថយចុះជាទូទៅនៃធូលីនៅក្នុងរង្វង់របស់អ៊ុយរ៉ានុស។  តេន ខោ បន សមយេន ឆព្វគ្គិយា ភិក្ខូ ភិក្ខូ ឥត្ថន្នាមស្ស ភគវ ន្តំ ។  ការសង្កេតបង្ហាញថា អ៊ីយ៉ូណូស្យឺរ កាន់កាប់រយៈកំពស់ពី ២.០០០ ទៅ ១០.០០០ គីឡូម៉ែត្រ (១.២០០ ទៅ ៦.២០០ ម៉ាយ)។  អ៊ីយ៉ុងអ៊ុយរ៉ានីញ៉ូមគឺក្រាស់ជាងភពសៅរ៍ ឬភពណិបទូន ដែលអាចកើតឡើងពីកំហាប់អ៊ីដ្រូកាបូនទាបនៅក្នុងស្ត្រតូស្ពែរ។ អ៊ីយ៉ូណូស្ពែរត្រូវបានទ្រទ្រង់ជាចម្បងដោយកាំរស្មីយូវីព្រះអាទិត្យ ហើយដង់ស៊ីតេរបស់វាអាស្រ័យទៅលើ សកម្មភាពព្រះអាទិត្យ ។  សកម្មភាព អសុរកាយ មិនសំខាន់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពព្រហស្បតិ៍ និងសៅរ៍។ 

### ម៉ាញេទិក 
មុនពេលការមកដល់នៃ *យាន Voyager 2* មិនមានការវាស់វែងនៃដែនម៉ាញេទិកអ៊ុយរ៉ា នី នទេ ដូច្នេះធម្មជាតិរបស់វានៅតែជាអាថ៌កំបាំង។ មុនឆ្នាំ 1986 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរំពឹងថា ដែនម៉ាញេទិច របស់ Uranus នឹងស្របទៅនឹង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ ព្រោះវានឹងតម្រឹមជាមួយប៉ូលរបស់ Uranus ដែលស្ថិតនៅក្នុង សូរ្យគ្រាស ។ 

ការសង្កេត របស់ *យាន Voyager* បានបង្ហាញថា ដែនម៉ាញេទិចរបស់ Uranus មានលក្ខណៈប្លែក ព្រោះវាមិនមានប្រភពចេញពីចំណុចកណ្តាលធរណីមាត្ររបស់វា ហើយដោយសារតែវាលំអៀងនៅមុំ 59° ពីអ័ក្សរង្វិល។  តាមពិត ឌីប៉ូលម៉ាញេទិកត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពីចំណុចកណ្តាលរបស់ Uranus ឆ្ពោះទៅកាន់ប៉ូលបង្វិលខាងត្បូង ដោយស្មើនឹងមួយភាគបីនៃកាំនៃភព។  ធរណីមាត្រមិនធម្មតានេះបណ្តាលឱ្យមានម៉ាញេទិកមិនស៊ីមេទ្រីខ្ពស់ ដែលកម្លាំងនៃដែនម៉ាញេទិកលើផ្ទៃក្នុងអឌ្ឍគោលខាងត្បូងអាចមានកម្រិតទាបរហូតដល់ 0.1  gauss (10  µT ) ចំណែកនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង វាអាចខ្ពស់រហូតដល់ 1.1 gauss (110 µT) ។  វាលជាមធ្យមនៅលើផ្ទៃគឺ 0.23 gauss (23 µT) ។ ការសិក្សានៃ *ទិន្នន័យ Voyager 2* ក្នុងឆ្នាំ 2017 បានបង្ហាញថា asymmetry នេះបណ្តាលឱ្យ magnetosphere របស់ Uranus ភ្ជាប់ជាមួយខ្យល់ព្រះអាទិត្យម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ Uranian ដោយបើកភពផែនដីទៅភាគល្អិតរបស់ព្រះអាទិត្យ។  នៅក្នុងការប្រៀបធៀប វាលម៉ាញេទិករបស់ផែនដីគឺប្រហែលខ្លាំងនៅប៉ូលទាំងពីរ ហើយ "អេក្វាទ័រម៉ាញេទិក" របស់វាប្រហាក់ប្រហែលនឹងអេក្វាទ័រភូមិសាស្ត្ររបស់វា។  គ្រាឌីប៉ូលនៃអ៊ុយរ៉ានុសគឺ ៥០ ដងនៃផែនដី។  ណិបទូនមានដែនម៉ាញេទិកផ្លាស់ទីលំនៅស្រដៀងគ្នា និងលំអៀង ដែលបង្ហាញថានេះអាចជាលក្ខណៈទូទៅនៃយក្សទឹកកក។ សម្មតិកម្មមួយគឺថា មិនដូចវាលម៉ាញេទិកនៃភពផែនដី និងឧស្ម័នយក្ស ដែលត្រូវបានបង្កើតនៅក្នុងស្នូលរបស់វា ដែនម៉ាញេទិករបស់យក្សទឹកកកត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយចលនានៅជម្រៅរាក់ៗ ឧទាហរណ៍នៅក្នុងមហាសមុទ្រទឹក-អាម៉ូញាក់។  ការពន្យល់ដែលអាចកើតមានមួយទៀតសម្រាប់ការតម្រឹមរបស់ម៉ាញេទិកគឺថាមានមហាសមុទ្រនៃពេជ្ររាវនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់ Uranus ដែលនឹងរារាំងដែនម៉ាញេទិក។ 
ដែនម៉ាញេទិកនៃអ៊ុយរ៉ានុស
(មានចលនា ថ្ងៃទី ២៥ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២០)

ទោះបីជាមានការតម្រឹមគួរឱ្យចង់ដឹងចង់ឃើញក៏ដោយ នៅក្នុងការគោរពផ្សេងទៀត ដែនម៉ាញេទិកអ៊ុយរ៉ានីគឺដូចជាភពដទៃទៀតដែរ៖ វាមានការ ប៉ះទង្គិច នៅចម្ងាយប្រហែល 23 រ៉ាឌីរបស់អ៊ុយរ៉ានី នៅពីមុខវា មេដែកតូប នៅ 18 រ៉ាឌីរបស់អ៊ុយរ៉ានី ដែលជាម៉ាញេតូតូកន្ទុយដែលមានការអភិវឌ្ឍន៍ពេញលេញ និង ខ្សែក្រវាត់ វិទ្យុសកម្ម ។  សរុបមក រចនាសម្ព័ន្ធនៃម៉ាញេទិករបស់ Uranus គឺខុសពីភពព្រហស្បតិ៍ និងស្រដៀងទៅនឹងភពសៅរ៍។  Magnetotail របស់ Uranus ដើរពីក្រោយវាទៅក្នុងលំហ រាប់លានគីឡូម៉ែត្រ ហើយត្រូវបានបង្វិលដោយការបង្វិលចំហៀងរបស់វាទៅជា corkscrew ដ៏វែងមួយ។ 

ដែនម៉ាញេទិករបស់អ៊ុយរ៉ានុសមាន ភាគល្អិតដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់ ៖ ជាចម្បង ប្រូតុង និង អេឡិចត្រុង ជាមួយនឹងបរិមាណតិចតួចនៃ អ៊ីយ៉ុង H 2 + ។  ភាគល្អិតទាំងនេះជាច្រើនប្រហែលជាមកពី ទែម៉ូស្វ៊ែរ។  ថាមពលអ៊ីយ៉ុង និងអេឡិចត្រុងអាចខ្ពស់រហូតដល់ 4 និង 1.2  megaelectronvolts រៀងគ្នា។  ដង់ស៊ីតេនៃអ៊ីយ៉ុងថាមពលទាប (ក្រោម 1  គីឡូអេឡិចត្រុង វ៉ុល ) នៅក្នុងមេដែកខាងក្នុងគឺប្រហែល 2 សង់ទីម៉ែត្រ −3 ។ ចំនួនប្រជាជនភាគល្អិតត្រូវបានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដោយព្រះច័ន្ទ Uranian ដែលបក់កាត់តាមដែនម៉ាញេទិកដោយបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោងគួរឱ្យកត់សម្គាល់។  លំហូរ នៃភាគល្អិត មានកម្រិតខ្ពស់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កឱ្យមានភាពងងឹត ឬ អាកាសធាតុ នៃលំហនៃផ្ទៃរបស់ពួកគេនៅលើមាត្រដ្ឋានពេលវេលាយ៉ាងលឿនតាមតារាសាស្ត្រនៃ 100,000 ឆ្នាំ។  នេះអាចជាមូលហេតុនៃពណ៌ងងឹតស្មើៗគ្នានៃផ្កាយរណប និងចិញ្ចៀនរបស់អ៊ុយរ៉ានី។  ភពអ៊ុយរ៉ានុសបានអភិវឌ្ឍយ៉ាងល្អប្រពៃ ដែលត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាធ្នូភ្លឺជុំវិញប៉ូលម៉ាញេទិកទាំងពីរ។  មិនដូចភពព្រហស្បតិ៍ទេ aurorae របស់ Uranus ហាក់ដូចជាមិនសំខាន់សម្រាប់តុល្យភាពថាមពលនៃទែរម៉ូស្យូមភព។ 

នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 2020 ក្រុមតារាវិទូរបស់ NASA បានរាយការណ៍ពីការរកឃើញនៃពពុះម៉ាញេទិកបរិយាកាសដ៏ធំមួយ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា plasmoid ដែលត្រូវបានបញ្ចេញទៅក្នុង លំហខាងក្រៅ ពីភព Uranus បន្ទាប់ពីធ្វើការវាយតម្លៃឡើងវិញនូវទិន្នន័យចាស់ដែលបានកត់ត្រាដោយ *យាន Voyager 2* space probe កំឡុងពេលហោះហើរនៃភពផែនដីក្នុងឆ្នាំ 1986។ 

## អាកាសធាតុ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ អាកាសធាតុនៃភពអ៊ុយរ៉ានុស
អឌ្ឍគោលខាងត្បូងរបស់អ៊ុយរ៉ានុសមានពណ៌ធម្មជាតិប្រហាក់ប្រហែល (ឆ្វេង) និងក្នុងប្រវែងរលកខ្លីជាង (ស្តាំ) បង្ហាញពីបណ្តុំពពកដែលខ្សោយរបស់វា និង "ក្រណាត់" បរិយាកាស ដូចដែលបានឃើញដោយ *យាន Voyager 2*
នៅរលកអ៊ុលត្រាវីយូឡេ និងពន្លឺដែលអាចមើលឃើញ បរិយាកាសរបស់អ៊ុយរ៉ានុសគឺមានភាពស្រពិចស្រពិលក្នុងការប្រៀបធៀបទៅនឹងភពយក្សដទៃទៀត សូម្បីតែភពណិបទូន ដែលវាប្រហាក់ប្រហែលនឹងភពផ្សេង។  នៅពេលដែល *យាន Voyager 2 ហោះហើរដោយ Uranus ក្នុងឆ្នាំ 1986 វាបានសង្កេតឃើញលក្ខណៈពិសេស* ពពក ចំនួនដប់ នៅទូទាំងភពផែនដីទាំងមូល។  ការពន្យល់មួយដែលបានស្នើឡើងសម្រាប់ការខ្វះខាតនៃលក្ខណៈពិសេសនេះគឺថា កំដៅខាងក្នុង របស់ Uranus លេចឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ទាបជាងភពយក្សដទៃទៀត។ សីតុណ្ហភាពទាបបំផុតដែលត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុង tropopause របស់ Uranus គឺ 49 K (−224 °C; −371 °F) ដែលធ្វើអោយ Uranus ក្លាយជាភពត្រជាក់បំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ 

### រចនាសម្ព័នដែលមានខ្យល់បក់និងពពក 
នៅឆ្នាំ 1986 *យាន Voyager 2* បានរកឃើញថាអឌ្ឍគោលខាងត្បូងនៃអ៊ុយរ៉ានុសដែលអាចមើលឃើញអាចបែងចែកជាពីរតំបន់៖ ប៉ូលប៉ូលភ្លឺ និងខ្សែអេក្វាទ័រងងឹត។  ព្រំដែនរបស់ពួកគេមានទីតាំងនៅប្រហែល −45° នៃ រយៈទទឹង ។ ក្រុមតន្រ្តីតូចចង្អៀតដែលលាតសន្ធឹងលើជួរបណ្តោយពី −45 ដល់ −50° គឺជាលក្ខណៈពិសេសដ៏ធំបំផុតដែលភ្លឺបំផុតនៅលើផ្ទៃដែលអាចមើលឃើញរបស់វា។  វាត្រូវបានគេហៅថា "កអាវ" ភាគខាងត្បូង។ មួកនិងកអាវត្រូវបានគេគិតថាជាតំបន់ក្រាស់នៃពពកមេតានដែលស្ថិតនៅក្នុងជួរសម្ពាធពី 1.3 ទៅ 2 bar (សូមមើលខាងលើ) ។  ក្រៅពីរចនាសម្ព័ន្ធក្រុមធំ *យាន Voyager 2* បានសង្កេតឃើញពពកភ្លឺតូចៗចំនួនដប់ ដែលភាគច្រើនស្ថិតនៅជាច្រើនដឺក្រេទៅភាគខាងជើងពីកអាវ។ នៅក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពផ្សេងទៀត អ៊ុយរ៉ានុស មើលទៅដូចជាភពដែលស្លាប់ដោយថាមវន្តក្នុងឆ្នាំ 1986។ *យាន Voyager 2* បានមកដល់កំឡុងពេលកម្ពស់នៃរដូវក្តៅភាគខាងត្បូងរបស់ Uranus ហើយមិនអាចសង្កេតមើលអឌ្ឍគោលខាងជើងបានទេ។ នៅដើមសតវត្សរ៍ទី 21 នៅពេលដែលតំបន់ប៉ូលខាងជើងបានមើលឃើញ កែវយឹតអវកាស Hubble (HST) និង កែវយឺត Keck ដំបូងបានសង្កេតឃើញទាំងកអាវ ឬមួកប៉ូលនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង។  ដូច្នេះ ភពអ៊ុយរ៉ានុសហាក់ដូចជាមិនស៊ីមេទ្រី៖ ភ្លឺនៅជិតប៉ូលខាងត្បូង និងងងឹតស្មើៗគ្នានៅក្នុងតំបន់ភាគខាងជើងនៃកអាវខាងត្បូង។  ក្នុងឆ្នាំ 2007 នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសឆ្លងកាត់សមភាពរបស់វា កអាវភាគខាងត្បូងស្ទើរតែបាត់ទៅហើយ ហើយកអាវភាគខាងជើងដែលខ្សោយបានលេចចេញមកនៅជិត 45° នៃ រយៈទទឹង ។ 
ចំណុចងងឹតដំបូងគេសង្កេតឃើញនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុស។ រូបភាពដែលទទួលបានដោយ HST ACS ក្នុងឆ្នាំ 2006 ។
នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ចំនួននៃលក្ខណៈពិសេសពពកភ្លឺដែលត្រូវបានសង្កេតឃើញបានកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយផ្នែក ដោយសារតែបច្ចេកទេសរូបភាពដែលមានគុណភាពបង្ហាញខ្ពស់ថ្មីបានមកដល់ហើយ។  ភាគច្រើនត្រូវបានគេរកឃើញនៅអឌ្ឍគោលខាងជើង នៅពេលដែលវាចាប់ផ្តើមមើលឃើញ។  ការពន្យល់ដំបូង - ថាពពកភ្លឺគឺងាយស្រួលក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណនៅក្នុងផ្នែកងងឹតរបស់វា ចំណែកឯនៅអឌ្ឍគោលខាងត្បូង កអាវភ្លឺបិទបាំងពួកវា - ត្រូវបានបង្ហាញថាមិនត្រឹមត្រូវ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានភាពខុសគ្នារវាងពពកនៃអឌ្ឍគោលនីមួយៗ។ ពពកភាគខាងជើងមានទំហំតូចជាង ច្បាស់ជាង និងភ្លឺជាង។  តថាគត ដេកក្នុងទីខ្ពស់ ។ អាយុកាលនៃពពកលាតសន្ធឹងតាមលំដាប់លំដោយនៃរ៉ិចទ័រ។ ពពកតូចៗខ្លះរស់នៅរាប់ម៉ោង។ យ៉ាងហោចណាស់មានពពកភាគខាងត្បូងមួយអាចបន្តកើតមានចាប់តាំងពីយន្តហោះ *Voyager 2* flyby ។  ការសង្កេតនាពេលថ្មីៗនេះក៏បានរកឃើញថា លក្ខណៈពពកនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុសមានច្រើនដូចគ្នាជាមួយនឹងអ្នកដែលនៅលើភពណិបទូន។  ជាឧទាហរណ៍ ចំណុចងងឹតដែលជាទូទៅនៅលើភពណិបទូនមិនធ្លាប់ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅលើភពអ៊ុយរ៉ានុសមុនឆ្នាំ 2006 នៅពេលដែលលក្ខណៈពិសេសដំបូងគេដាក់ឈ្មោះថា Uranus Dark Spot ត្រូវបានរូបភាព។  ការប៉ាន់ស្មានគឺថា អ៊ុយរ៉ានុស កាន់តែដូចណេបតុន ក្នុងរដូវសមភាពរបស់វា។ 

ការតាមដានលក្ខណៈពិសេសពពកជាច្រើនបានអនុញ្ញាតឱ្យកំណត់នូវ ខ្យល់បក់ ក្នុងតំបន់ត្រូពិចខាងលើនៃអ៊ុយរ៉ានុស។  នៅខ្សែអេក្វាទ័រ ខ្យល់គឺ retrograde ដែលមានន័យថាពួកគេបក់ក្នុងទិសដៅបញ្ច្រាសទៅនឹងការបង្វិលភព។ ល្បឿនរបស់ពួកគេគឺពី −៣៦០ ដល់ −១៨០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (−២២០ ដល់ −១១០ ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។  ល្បឿនខ្យល់កើនឡើងជាមួយនឹងចម្ងាយពីអេក្វាទ័រ ឈានដល់តម្លៃសូន្យនៅជិតរយៈទទឹង ±20° ដែលជាកន្លែងសីតុណ្ហភាពអប្បបរមារបស់ troposphere ស្ថិតនៅ។  ខិតទៅជិតប៉ូល ខ្យល់បក់ទៅទិសរីកចម្រើន ហូរជាមួយនឹងការបង្វិលរបស់ Uranus ។ ល្បឿនខ្យល់បន្តកើនឡើងដល់អតិបរមានៅរយៈទទឹង±60° មុនពេលធ្លាក់ដល់សូន្យនៅបង្គោល។ ល្បឿនខ្យល់នៅរយៈទទឹង −40° មានល្បឿនពី 540 ទៅ 720 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (340 ទៅ 450 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។ ដោយសារតែកអាវបិទបាំងពពកទាំងអស់នៅខាងក្រោមស្របគ្នានោះ ល្បឿនរវាងវា និងប៉ូលខាងត្បូងគឺមិនអាចវាស់វែងបានទេ។  ផ្ទុយទៅវិញ នៅអឌ្ឍគោលខាងជើង ល្បឿនអតិបរមារហូតដល់ 860 គីឡូម៉ែត្រ/ម៉ោង (540 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅជិតរយៈទទឹង +50°។ 

### ការប្រែប្រួលតាមរដូវ 
អ៊ុយរ៉ានុសក្នុងឆ្នាំ 2005 ។ ចិញ្ចៀន កអាវភាគខាងត្បូង និងពពកភ្លឺនៅអឌ្ឍគោលខាងជើងអាចមើលឃើញ (រូបភាព HST ACS) ។
ក្នុងរយៈពេលខ្លីពីខែមីនាដល់ខែឧសភាឆ្នាំ 2004 ពពកដ៏ធំបានលេចឡើងនៅក្នុងបរិយាកាស Uranian ដែលផ្តល់ឱ្យវាមើលទៅដូចជា Neptune ។  ការសង្កេតរួមមានល្បឿនខ្យល់បំបែកកំណត់ត្រា 820 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (510 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) និងព្យុះផ្គររន្ទះបន្តបន្ទាប់ហៅថា "កាំជ្រួចទីបួននៃខែកក្កដា" ។  នៅថ្ងៃទី 23 ខែសីហា ឆ្នាំ 2006 អ្នកស្រាវជ្រាវនៅវិទ្យាស្ថានវិទ្យាសាស្រ្តអវកាស (Boulder, Colorado) និងសាកលវិទ្យាល័យ Wisconsin បានសង្កេតឃើញចំណុចងងឹតមួយនៅលើផ្ទៃរបស់ Uranus ដោយផ្តល់ឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនូវការយល់ដឹងបន្ថែមអំពីសកម្មភាពបរិយាកាសរបស់ Uranus ។  ហេតុអ្វីបានជាការកើនឡើងភ្លាមៗនៃសកម្មភាពនេះបានកើតឡើងមិនត្រូវបានគេដឹងយ៉ាងពេញលេញនោះទេប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាការលំអៀងអ័ក្សខ្លាំងរបស់ Uranus បណ្តាលឱ្យមានការប្រែប្រួលតាមរដូវយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងអាកាសធាតុរបស់វា។ ការកំណត់ពីធម្មជាតិនៃការប្រែប្រួលតាមរដូវកាលនេះគឺពិបាក ពីព្រោះទិន្នន័យល្អនៅលើបរិយាកាសរបស់ Uranus មានតិចជាង 84 ឆ្នាំ ឬមួយឆ្នាំពេញ Uranus។ Photometry ក្នុងរយៈពេលកន្លះឆ្នាំ Uranian (ចាប់ផ្តើមនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950) បានបង្ហាញការប្រែប្រួលនៃពន្លឺជាទៀងទាត់នៅក្នុង ក្រុមវិសាលគម ពីរ ដោយអតិបរមាកើតឡើងនៅ solstices និង minima កើតឡើងនៅ equinoxes ។  ការបំរែបំរួលតាមកាលកំណត់ស្រដៀងគ្នាជាមួយ maxima នៅសូលុយស្យុងត្រូវបានកត់សម្គាល់នៅក្នុង ការវាស់វែង មីក្រូវ៉េវ នៃ troposphere ជ្រៅដែលបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ។  ការវាស់សីតុណ្ហភាព Stratospheric ចាប់ផ្តើមនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 ក៏បានបង្ហាញពីតម្លៃអតិបរមានៅជិតសូលុយស្យុងឆ្នាំ 1986 ។ ភាគច្រើននៃការប្រែប្រួលនេះត្រូវបានគេគិតថាកើតឡើងដោយសារការផ្លាស់ប្តូរធរណីមាត្រនៃការមើល។ 

មាន​ការ​ចង្អុល​បង្ហាញ​មួយ​ចំនួន​ដែល​ថា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​រដូវ​កាល​របស់​រាងកាយ​កំពុង​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ភព​អ៊ុយរ៉ានុស។ ទោះបីជាអ៊ុយរ៉ានុសត្រូវបានគេស្គាល់ថាមានតំបន់ប៉ូលខាងត្បូងភ្លឺក៏ដោយ ក៏ប៉ូលខាងជើងមានសភាពស្រអាប់ ដែលមិនស៊ីគ្នានឹងគំរូនៃការផ្លាស់ប្តូររដូវដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។  ក្នុងអំឡុងពេល Solstice ភាគខាងជើងមុនរបស់ខ្លួនក្នុងឆ្នាំ 1944 អ៊ុយរ៉ានុសបានបង្ហាញកម្រិតពន្លឺកើនឡើង ដែលបង្ហាញថាប៉ូលខាងជើងមិនតែងតែមានភាពស្រអាប់នោះទេ។  ព័ត៍មាននេះបញ្ជាក់ថា បង្គោលដែលអាចមើលឃើញភ្លឺមួយរយៈមុនថ្ងៃសុរិយគតិ ហើយងងឹតក្រោយបរិនិព្វាន។  ការវិភាគលម្អិតនៃទិន្នន័យដែលអាចមើលឃើញ និងមីក្រូវ៉េវបានបង្ហាញថា ការផ្លាស់ប្តូរតាមកាលកំណត់នៃពន្លឺគឺមិនស៊ីមេទ្រីទាំងស្រុងជុំវិញ solstices ដែលក៏បង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុង meridional ផងដែរ។ លំនាំ albedo ។  នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 នៅពេលដែលអ៊ុយរ៉ានុសបានផ្លាស់ទីឆ្ងាយពីសូលុយស្យុងរបស់វា Hubble និងតេឡេស្កុបដែលមានមូលដ្ឋានលើដីបានបង្ហាញថាមួកប៉ូលខាងត្បូងបានងងឹតគួរឱ្យកត់សម្គាល់ (លើកលែងតែផ្នែកខាងត្បូងដែលនៅតែភ្លឺ)  ចំណែកឯអឌ្ឍគោលខាងជើងបានបង្ហាញពីសកម្មភាពកើនឡើង។ ,  ដូចជាការបង្កើតពពក និងខ្យល់បក់ខ្លាំង ជំរុញការរំពឹងទុកថាវានឹងភ្លឺក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។  នេះពិតជាបានកើតឡើងនៅឆ្នាំ 2007 នៅពេលដែលវាបានឆ្លងកាត់សមភាពៈ ប៉ូលខាងជើងដែលខ្សោយបានក្រោកឡើង ហើយកអាវភាគខាងត្បូងស្ទើរតែមើលមិនឃើញ ទោះបីជាទម្រង់ខ្យល់ក្នុងតំបន់នៅតែមិនស្មើគ្នាបន្តិច ដោយខ្យល់ភាគខាងជើងគឺយឺតជាងភាគខាងត្បូង។ 

យន្តការនៃការផ្លាស់ប្តូររាងកាយទាំងនេះនៅតែមិនទាន់ច្បាស់នៅឡើយ។  ជិតដល់រដូវក្តៅ និងរដូវរងា អឌ្ឍគោលរបស់ភពអ៊ុយរ៉ានុស ស្ថិតនៅឆ្លាស់គ្នាក្នុងពន្លឺចាំងពេញនៃកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ ឬប្រឈមមុខនឹងលំហដ៏ជ្រៅ។ ពន្លឺនៃអឌ្ឍគោលដែលមានពន្លឺថ្ងៃ ត្រូវបានគេគិតថា បណ្តាលមកពីការឡើងក្រាស់នៃពពកមេតាន និងស្រទាប់អ័ព្ទដែលមានទីតាំងនៅ troposphere ។  កអាវភ្លឺនៅរយៈទទឹង −45° ត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយពពកមេតានផងដែរ។  ការផ្លាស់ប្តូរផ្សេងទៀតនៅក្នុងតំបន់ប៉ូលខាងត្បូងអាចត្រូវបានពន្យល់ដោយការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងស្រទាប់ពពកទាប។  បំរែបំរួលនៃការ បំភាយ មីក្រូវ៉េវ ពីអ៊ុយរ៉ានុសគឺប្រហែលជាបណ្តាលមកពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុង ឈាមរត់ tropospheric ជ្រៅ។ពីព្រោះពពកប៉ូលក្រាស់ និងអ័ព្ទអាចរារាំងការសាយភាយ។  ឥឡូវនេះថា equinoxes និទាឃរដូវ និងសរទរដូវកំពុងមកដល់នៅលើ Uranus ថាមវន្តកំពុងផ្លាស់ប្តូរហើយ convection អាចកើតឡើងម្តងទៀត។ 

## ការបង្កើត 
វាត្រូវបានគេអះអាងថា ភាពខុសគ្នារវាងយក្សទឹកកក និងយក្សឧស្ម័នកើតឡើងពីប្រវត្តិនៃការបង្កើតរបស់ពួកគេ។  ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យត្រូវបានគេសន្មត់ថាបានបង្កើតឡើងពីថាសបង្វិលនៃឧស្ម័ន និងធូលីដែលគេស្គាល់ថាជា នេប៊ូឡា presolar ។ ភាគច្រើននៃឧស្ម័នរបស់ nebula ដែលជាចម្បងអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូម បានបង្កើតព្រះអាទិត្យ ហើយគ្រាប់ធូលីបានប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីបង្កើតជាភពដំបូង។ នៅពេលដែលភពនានាបានកើនឡើង ពួកវាមួយចំនួននៅទីបំផុតបានបញ្ចេញសារធាតុគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទំនាញរបស់វាដើម្បីទប់ទល់នឹងឧស្ម័នដែលនៅសល់របស់ nebula ។  ឧស្ម័នកាន់តែច្រើនដែលពួកគេកាន់នៅលើ នោះពួកគេកាន់តែធំ។ ពួកវាកាន់តែធំ ឧស្ម័នកាន់តែច្រើនដែលពួកគេបានរក្សាទុករហូតដល់ចំណុចសំខាន់មួយត្រូវបានឈានដល់ ហើយទំហំរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមកើនឡើងជាលំដាប់។ មហាយក្សទឹកកក ដែលមានតែឧស្ម័ន ណុបល្លាស ជាច្រើនផែនដី មិនដែលឈានដល់ចំណុចសំខាន់នោះទេ។  ការក្លែងធ្វើថ្មីៗនៃ ការធ្វើចំណាកស្រុករបស់ភព បានបង្ហាញថាយក្សទឹកកកទាំងពីរបានបង្កើតឡើងនៅជិតព្រះអាទិត្យជាងទីតាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ ហើយបានផ្លាស់ប្តូរទៅខាងក្រៅបន្ទាប់ពីការបង្កើត ( គំរូ Nice ) ។ 

## ព្រះច័ន្ទ 
អ៊ុយរ៉ានុសមាន ផ្កាយរណបធម្មជាតិ ចំនួន ២៧ ដែលគេស្គាល់ ។  ឈ្មោះផ្កាយរណបទាំងនេះត្រូវបានជ្រើសរើសពីតួអង្គក្នុងស្នាដៃរបស់ ស្ពា និង អាឡិចសាន់ឌឺ ប៉ុប ។  ផ្កាយរណបសំខាន់ៗចំនួនប្រាំគឺ Miranda , Ariel , Umbriel , Titania និង Oberon ។  ប្រព័ន្ធផ្កាយរណបអ៊ុយរ៉ាណេគឺធំតិចបំផុតក្នុងចំណោមភពយក្សទាំងនេះ; ម៉ាស់រួមបញ្ចូលគ្នានៃផ្កាយរណបធំៗទាំងប្រាំនឹងមានតិចជាងពាក់កណ្តាលនៃ Triton (ព្រះច័ន្ទធំបំផុតនៃ ភពណិបទូន ) តែម្នាក់ឯង។ ផ្កាយរណបធំបំផុតរបស់ Uranus គឺ Titania មានកាំត្រឹមតែ 788.9 គីឡូម៉ែត្រ (490.2 mi) ឬតិចជាងពាក់កណ្តាលនៃ ព្រះច័ន្ទ ប៉ុន្តែច្រើនជាង Rhea បន្តិច ដែលជាផ្កាយរណបធំជាងគេទីពីររបស់ Saturn ដែលធ្វើឱ្យ Titania ក្លាយជាព្រះច័ន្ទធំជាងគេទីប្រាំបី។ នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ ផ្កាយរណបរបស់ Uranus មាន albedos ទាប ។ ចាប់ពី 0.20 សម្រាប់ Umbriel ដល់ 0.35 សម្រាប់ Ariel (ភ្លើងពណ៌បៃតង)។  ពួកគេគឺជាក្រុមហ៊ុនទឹកកក - ថ្មដែលផ្សំឡើងពីទឹកកកប្រហែល 50% និង 50% នៃថ្ម។ ទឹកកកអាចរួមបញ្ចូលអាម៉ូញាក់ និង កាបូនឌីអុកស៊ីត ។ 

ក្នុងចំណោមផ្កាយរណប Uranian Ariel ហាក់ដូចជាមានផ្ទៃក្មេងជាងគេ ជាមួយនឹងរណ្ដៅដែលប៉ះពាល់តិចតួចបំផុត ហើយ Umbriel ចាស់ជាងគេ។  Miranda មានជ្រលងកំហុស 20 គីឡូម៉ែត្រ (12 ម៉ាយ) ជ្រៅ ស្រទាប់រាបស្មើ និងការប្រែប្រួលដ៏ច្របូកច្របល់នៅក្នុងអាយុ និងលក្ខណៈពិសេស។  សកម្មភាពភូគព្ភសាស្ត្រអតីតកាលរបស់ Miranda ត្រូវបានគេគិតថាត្រូវបានជំរុញដោយការឡើង កំដៅ នៃជំនោរ នៅពេលដែលគន្លងរបស់វាមានភាពចម្លែកជាងបច្ចុប្បន្ន ប្រហែលជាលទ្ធផលនៃអតីត គន្លងគន្លង 3:1 ជាមួយ Umbriel ។  ដំណើរការ បន្ថែម ដែលត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹង ក្រណាត់កន្ទបទារកដែល ដុះឡើង គឺជាប្រភពដើមនៃ 'ផ្លូវប្រណាំង' ដូច Coronae របស់ Miranda ។ Ariel ត្រូវ​បាន​គេ​គិត​ថា​ធ្លាប់​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ខ្លួន​ម្តង​ក្នុង​ការ​វាយ​ប្រហារ 4:1 ជាមួយ Titania។ 

អ៊ុយរ៉ានុសមានយ៉ាងហោចណាស់ គន្លងសេះ មួយ ដែលកំពុងកាន់កាប់ ព្រះអាទិត្យ -Uranus L 3 Lagrangian ចំណុច - តំបន់ទំនាញមិនស្ថិតស្ថេរនៅ 180 °នៅក្នុងគន្លងរបស់វា 83982 Crantor ។  Crantor ផ្លាស់ទីនៅខាងក្នុងតំបន់សហគន្លងរបស់ Uranus នៅលើគន្លងសេះបណ្តោះអាសន្នដ៏ស្មុគស្មាញមួយ។ 2010 EU 65 ក៏​ជា​បេក្ខភាព​អ្នក​រំដោះ​សេះ​អ៊ុយរ៉ានុស​ដ៏​ជោគជ័យ​ផង ​ដែរ ។ 

### ចិញ្ចៀនរបស់ភព 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ចិញ្ចៀននៃភពអ៊ុយរ៉ានុស

ចិញ្ចៀន​អ៊ុយរ៉ានីញ៉ូម​មាន​សមាសភាព​នៃ​ភាគល្អិត​ងងឹត​ខ្លាំង ដែល​មាន​ទំហំ​ខុស​គ្នា​ពី​មីក្រូម៉ែត្រ​ទៅ​ប្រភាគ​មួយ​ម៉ែត្រ។  ចិញ្ចៀនផ្សេងគ្នាចំនួនដប់បីត្រូវបានគេស្គាល់នាពេលបច្ចុប្បន្នដែលភ្លឺបំផុតគឺចិញ្ចៀនε។ ទាំងអស់លើកលែងតែរង្វង់ពីរនៃ Uranus គឺតូចចង្អៀតខ្លាំងណាស់ - ពួកវាជាធម្មតាមានទទឹងពីរបីគីឡូម៉ែត្រ។ ចិញ្ចៀនគឺប្រហែលជាក្មេងណាស់; ការពិចារណាថាមវន្តបង្ហាញថាពួកវាមិនបានបង្កើតជាមួយអ៊ុយរ៉ានុសទេ។ វត្ថុនៅក្នុងចិញ្ចៀនប្រហែលជាធ្លាប់ជាផ្នែកមួយនៃព្រះច័ន្ទ (ឬព្រះច័ន្ទ) ដែលត្រូវបានបំបែកដោយផលប៉ះពាល់ដែលមានល្បឿនលឿន។ ពីបំណែកជាច្រើននៃកំទេចកំទីដែលបង្កើតជាលទ្ធផលនៃផលប៉ះពាល់ទាំងនោះ មានតែភាគល្អិតមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះដែលនៅរស់រានមានជីវិត នៅក្នុងតំបន់ដែលមានស្ថេរភាពដែលត្រូវគ្នានឹងទីតាំងនៃចិញ្ចៀនបច្ចុប្បន្ន។ 

លោក William Herschel បានពណ៌នាអំពីចិញ្ចៀនដែលអាចទៅរួចនៅជុំវិញ Uranus ក្នុងឆ្នាំ 1789។ ការមើលឃើញនេះ ជាទូទៅត្រូវបានចាត់ទុកថាគួរឱ្យសង្ស័យ ពីព្រោះចិញ្ចៀនទាំងនោះមានសភាពទ្រុឌទ្រោម ហើយក្នុងរយៈពេលពីរសតវត្សបន្ទាប់ទៀត គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានកត់សម្គាល់ដោយអ្នកសង្កេតការណ៍ផ្សេងទៀតឡើយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ Herschel បានធ្វើការពណ៌នាយ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីទំហំចិញ្ចៀន Epsilon មុំរបស់វាទាក់ទងទៅនឹងផែនដី ពណ៌ក្រហមរបស់វា និងការផ្លាស់ប្តូរជាក់ស្តែងរបស់វា នៅពេលដែល Uranus ធ្វើដំណើរជុំវិញព្រះអាទិត្យ។  ប្រព័ន្ធចិញ្ចៀនត្រូវបានរកឃើញយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅថ្ងៃទី 10 ខែមីនា ឆ្នាំ 1977 ដោយ James L. Elliot , Edward W. Dunham, និង Jessica Mink ដោយប្រើឧបករណ៍ សង្កេតការណ៍ Kuiper Airborne ។ ការរកឃើញគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល; ពួកគេមានគម្រោងប្រើ occultationនៃផ្កាយ SAO 158687 (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថា HD 128598) ដោយ Uranus ដើម្បីសិក្សា បរិយាកាស របស់វា ។ នៅពេលដែលការសង្កេតរបស់ពួកគេត្រូវបានវិភាគ ពួកគេបានរកឃើញថា ផ្កាយនេះបានបាត់ខ្លួនមួយរយៈខ្លីពីការមើលចំនួន 5 ដងទាំងមុន និងក្រោយពេលដែលវាបានបាត់នៅពីក្រោយ Uranus ។ ពួកគេបានសន្និដ្ឋានថា ត្រូវតែមានប្រព័ន្ធរង្វង់ជុំវិញអ៊ុយរ៉ានុស។  ក្រោយមកពួកគេបានរកឃើញចិញ្ចៀនចំនួនបួនបន្ថែមទៀត។  ចិញ្ចៀនត្រូវបានថតដោយផ្ទាល់នៅពេលដែល *Voyager 2* ឆ្លងកាត់ Uranus ក្នុងឆ្នាំ 1986 ។  *Voyager 2* ក៏បានរកឃើញចិញ្ចៀនដែលខ្សោយចំនួនពីរបន្ថែមទៀត ដែលនាំឱ្យចំនួនសរុបដល់ 11 ។ 

នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ 2005 កែវយឺតអវកាស Hubble បានរកឃើញចិញ្ចៀនមួយគូដែលមិនស្គាល់ពីមុន។ ធំជាងគេមានទីតាំងនៅឆ្ងាយជាងអ៊ុយរ៉ានុសពីរដងដូចរង្វង់ដែលគេស្គាល់ពីមុន។ ចិញ្ចៀនថ្មីទាំងនេះគឺនៅឆ្ងាយពី Uranus ដែលពួកគេត្រូវបានគេហៅថាប្រព័ន្ធចិញ្ចៀន "ខាងក្រៅ" ។ Hubble ក៏បានប្រទះឃើញផ្កាយរណបតូចៗចំនួនពីរផងដែរ ដែលមួយក្នុងចំណោមនោះ Mab ចែករំលែកគន្លងរបស់វាជាមួយនឹងរង្វង់ខាងក្រៅដែលទើបរកឃើញថ្មី។ ចិញ្ចៀនថ្មីនាំមកនូវចំនួនចិញ្ចៀន Uranian សរុបដល់ទៅ 13។  នៅខែមេសា ឆ្នាំ 2006 រូបភាពនៃចិញ្ចៀនថ្មីពី Keck Observatory បានផ្តល់ពណ៌នៃចិញ្ចៀនខាងក្រៅ៖ ខាងក្រៅបំផុតគឺពណ៌ខៀវ និងមួយទៀតពណ៌ក្រហម។  សម្មតិកម្មមួយទាក់ទងនឹងពណ៌ខៀវនៃរង្វង់ខាងក្រៅគឺថាវាត្រូវបានផ្សំឡើងដោយភាគល្អិតនៃទឹកកកទឹកពីផ្ទៃ Mab ដែលមានទំហំតូចល្មមដើម្បីបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ខៀវ។  ផ្ទុយទៅវិញ ចិញ្ចៀនខាងក្នុងរបស់ Uranus មើលទៅដូចជាពណ៌ប្រផេះ។ 

## ការរុករក 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ការរុករកអ៊ុយរ៉ានុស
អឌ្ឍចន្ទ Uranus ដូចរូបភាពដោយ *យាន Voyager 2* ពេលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ភពណិបទូន

នៅឆ្នាំ 1986 *យានអវកាស Voyager 2* របស់ NASA បានជួប Uranus ។ ការហោះហើរ នេះ នៅតែជាការស៊ើបអង្កេតតែមួយគត់នៃភពអ៊ុយរ៉ានុសដែលបានធ្វើឡើងពីចម្ងាយដ៏ខ្លី ហើយមិនមានការទៅជួបផ្សេងទៀតត្រូវបានគ្រោងទុកនោះទេ។ បានបើកដំណើរការនៅឆ្នាំ 1977 *យាន Voyager 2* បានខិតជិតបំផុតរបស់វាទៅកាន់អ៊ុយរ៉ានុសនៅថ្ងៃទី 24 ខែមករា ឆ្នាំ 1986 ដោយចូលមកក្នុងចម្ងាយ 81,500 គីឡូម៉ែត្រ (50,600 ម៉ាយ) នៃពពក មុនពេលបន្តដំណើរទៅកាន់ភពណិបទូន។ យានអវកាសបានសិក្សាពីរចនាសម្ព័ន្ធ និងសមាសធាតុគីមីនៃបរិយាកាសរបស់អ៊ុយរ៉ានុស  រួមទាំងអាកាសធាតុពិសេសរបស់វា ដែលបណ្តាលមកពីការលំអៀងអ័ក្ស 97.77°។ វាបានធ្វើការស៊ើបអង្កេតលម្អិតជាលើកដំបូងនៃព្រះច័ន្ទដ៏ធំបំផុតទាំងប្រាំរបស់ខ្លួន និងបានរកឃើញភពថ្មីចំនួន 10 ។ យាន Voyager 2 បានពិនិត្យ ចិញ្ចៀន ទាំងប្រាំបួននៃ ប្រព័ន្ធដែលគេស្គាល់និងបានរកឃើញពីរបន្ថែមទៀត។  វាបានសិក្សាផងដែរអំពីដែនម៉ាញេទិក រចនាសម្ព័ន្ធមិនទៀងទាត់ ភាពលំអៀងរបស់វា និង corkscrew magnetotail ដែលបណ្តាលមកពីការតំរង់ទិសចំហៀងរបស់ Uranus ។ 

*យាន Voyager 1* មិនអាចទៅទស្សនា Uranus បានទេ ដោយសារការស៊ើបអង្កេតលើព្រះច័ន្ទ Titan របស់ Saturn ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអាទិភាព។ គន្លងនេះបានយក *យាន Voyager 1* ចេញពីយន្តហោះនៃ សូរ្យគ្រាស ដោយបញ្ចប់បេសកកម្មវិទ្យាសាស្ត្រភពរបស់វា។ 

លទ្ធភាពនៃការបញ្ជូន យានអវកាស *Cassini* ពីភពសៅរ៍ ទៅកាន់ភពអ៊ុយរ៉ានុស ត្រូវបានគេវាយតម្លៃក្នុងដំណាក់កាលផែនការបន្ថែមបេសកកម្មក្នុងឆ្នាំ ២០០៩ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុតត្រូវបានច្រានចោល ដោយពេញចិត្តក្នុងការបំផ្លាញវានៅក្នុងបរិយាកាសភពសៅរ៍។  វានឹងចំណាយពេលប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ ដើម្បីទៅដល់ប្រព័ន្ធអ៊ុយរ៉ានីន បន្ទាប់ពីចាកចេញពីភពសៅរ៍។  យានអវកាស Uranus និងការស៊ើបអង្កេត ត្រូវបានណែនាំដោយ ការស្ទង់មតិវិទ្យាសាស្ត្រភព ឆ្នាំ 2013-2022 ដែល បានបោះពុម្ពក្នុងឆ្នាំ 2011; សំណើនេះសន្មត់ថាចាប់ផ្តើមក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ២០២០-២០២៣ និងដំណើរកម្សាន្តរយៈពេល ១៣ ឆ្នាំទៅកាន់ភពអ៊ុយរ៉ានុស។  ការស៊ើបអង្កេតធាតុ Uranus អាចប្រើ Pioneer Venus Multiprobe heritage ហើយចុះទៅបរិយាកាស 1-5 ។ ESA បានវាយតម្លៃបេសកកម្ម "ថ្នាក់មធ្យម" ហៅថា Uranus Pathfinder ។  New Frontiers Uranus Orbiter ត្រូវ​បាន​គេ​វាយ​តម្លៃ​និង​ផ្ដល់​អនុសាសន៍​ក្នុង​ការ​សិក្សា ​*រឿង​ករណី​សម្រាប់​គន្លង​ Uranus* ។  បេសកកម្មបែបនេះត្រូវបានជួយដោយភាពងាយស្រួលដែលម៉ាស់ដ៏ធំមួយអាចត្រូវបានបញ្ជូនទៅប្រព័ន្ធ - ជាង 1500 គីឡូក្រាមជាមួយនឹងដំណើរ Atlas 521 និង 12 ឆ្នាំ។  សម្រាប់គោលគំនិតបន្ថែម សូមមើល បេសកកម្ម Uranus ដែលបានស្នើឡើង ។