សំលៀកបំពាក់ប្រពៃណីថៃ

[ស្តាំ|រូបភាពតូច|320x320ភីកសែល|សំលៀកបំពាក់ប្រពៃណីថៃ [សារមន្ទីរជាតិបាងកក]]
**សំលៀកបំពាក់ថៃបុរាណ** (  ชุดไทย , ឈុតថៃ    ) សំដៅលើរចនាប័ទ្មប្រពៃណីនៃការស្លៀកពាក់ដោយ ជនជាតិថៃ ។ វាអាចពាក់បានទាំងបុរស នារី និងកុមារ។ សម្លៀក​បំពាក់​ប្រពៃណី​សម្រាប់​ស្ត្រី​ថៃ​ជា​ធម្មតា​មាន *​ផានុង* ឬ *​(ចងក្បិន)* និង *​ស្បៃ* ​។ ស្ត្រី​ខាង​ជើង​និង​ឦសាន​អាច​ស្លៀក *​សឹង* ​ជំនួស *​ផានុង* ​និង *​ចងក្បិន* ​ដោយ​អាវ​ឬ *​សឺប៉ាត់* ។ *ឈុតថៃ* សម្រាប់បុរសរួមមាន *ចងក្បិន* ឬខោ អាវ កកុដ ជាមួយនឹងស្រោមជើងពណ៌សប្រវែងជង្គង់ស្រេចចិត្ត និង *ស្បៃ* ។ *ឈុត​ថៃ* ​សម្រាប់​បុរស​ថៃ​ភាគ​ខាងជើង​មាន​អាវ *​សា​ដូ* អាវ​ពណ៌​ស​បែប​ម៉ា​ន់​ជូ ហើយ​ជួនកាល *​ខោ​ខៀន​ហួរ* ​។ ក្នុង​ឱកាស​ជា​ផ្លូវការ មនុស្ស​អាច​ជ្រើសរើស​ស្លៀក​ សម្លៀក​បំពាក់​ប្រពៃណី​ជាតិ​ថៃ ។

## ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
តាម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ថៃ​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី​តែង​ខ្លួន​ដោយ​កន្សែង​រុំ​ចង្កេះ​ហៅ​ថា *​ចងក្បិន* ។  បុរស​ពាក់​ក្បិនត្រឹម​ចង្កេះ​ដល់​ពាក់​កណ្តាល​ភ្លៅ ចំណែក​ស្ត្រី​ស្លៀក​ចុះ​ពី​ចង្កេះ​ដល់​ក្រោម​ជង្គង់។  សមាជិកនៃពួកអភិជន ពាក់អាវសូត្រ ហៅថា *អាវផាយ* និង *លំផក* ក្នុងការចូលរួមព្រះរាជកិច្ច។ ដើមទ្រូង និងជើងទទេរត្រូវបានទទួលយកជាផ្នែកនៃសំលៀកបំពាក់ផ្លូវការរបស់ថៃ ហើយត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅក្នុងផ្ទាំងគំនូរ គំនូរជីវចលសាត្រាស្លឹករឹត និងរូបថតដើមរហូតដល់ពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨០០ ។  ការស្លៀកពាក់បែបប្រពៃណីរបស់ថៃបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងសំខាន់ក្នុង សម័យរតនៈកូស៊ីន ។ &#x5B; *ត្រូវការដកស្រង់* &#x5D;

មុនទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៧០០ បុរសនិងស្ត្រីជនជាតិថៃទាំងពីរបានរក្សាសក់របស់ពួកគេឱ្យវែង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពី សង្រ្គាមភូមា-សៀម ឆ្នាំ ១៧៥៩-១៧៦០ និង ១៧៦៥-១៧៦៧ និងការលុកលុយរបស់ភូមាម្តងទៀតចូលទៅក្នុង អយុធ្យា ស្ត្រីថៃកណ្តាលបានចាប់ផ្តើមកាត់សក់របស់ពួកគេក្នុងរចនាប័ទ្មខ្លី កាត់នាវិក ដែលនៅតែជាម៉ូដសក់ជាតិរហូតដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩០០ ។ 

ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨៦០ តទៅ រាជវង្សថៃ "បានជ្រើសរើស រូបកាយវិចតូរៀន និងសុជីវធម៌ ក្នុងការបង្ហាញម៉ូដមនុស្សសម័យទំនើប ដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈក្នុង និងក្រៅប្រទេស តាមរយៈរូបភាពដែលផលិតឡើងវិញដោយមេកានិច"។ 

នៅថ្ងៃទី ១៥ ខែមករា ឆ្នាំ ១៩៤១ ផ្លែកភិប៊ុលសង្គ្រាម បានចេញ អាណត្តិវប្បធម៌ថៃ ដើម្បីធ្វើទំនើបកម្ម និងធ្វើឱ្យទាន់សម័យសម្លៀកបំពាក់ថៃ ដោយចាត់ទុកទំនៀមទម្លាប់ដែលបានអនុវត្តជាយូរមកហើយគឺការស្លៀកខោទ្រនាប់ មិនពាក់អាវ ឬពាក់ក្រណាត់រុំ ជាទម្រង់នៃការស្លៀកពាក់សាធារណៈមិនសមរម្យ។ 

## សំលៀកបំពាក់ប្រពៃណី 
### ចងក្បិន 
 ជនជាតិសៀមស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់ប្រពៃណី ចុងក្របីក្នុងឱកាសសង្គម និងពិធីផ្សេងៗក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៨០០-១៩០០***ចងក្បិន*** ( ថៃ : โจงกระเบน , ចោងក្រៈបេន ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [tɕoːŋ.kra.beːn]) គឺជាសម្លៀកបំពាក់បែបបុរាណដែលពាក់ជាទូទៅនៅក្នុង ប្រទេសកម្ពុជា ថៃ និង ឡាវ ។ តាមរឿងព្រេង ជនជាតិខ្មែរ នៅ ហ្វូណន បានចាប់ផ្តើមពាក់ សំពត់ចងក្បិន បន្ទាប់ពី ធោតិ  របស់ឥណ្ឌា ត្រូវបាននាំចូលមកនគរហ្វូណនដោយព្រះបាទ កៅណ្ឌិន្យទី១ ក្នុងសតវត្សទី១នៃគ.ស។  ជនជាតិសៀម បានយកសម្លៀកបំពាក់នេះក្នុងសម័យបុរាណ។ វា​ជា​ក្រណាត់​រាង​ចតុកោណ​វែង​ដែល​ប្រើ​សម្រាប់​រុំ​ដងខ្លួន​ខាងក្រោម និង​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ឥទ្ធិពល​វប្បធម៌​រួមគ្នា​នៅ​ទូទាំង ​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​ដីគោក ​។ សម្លៀកបំពាក់នេះត្រូវបានជះឥទ្ធិពលក្នុងមុខងារដោយជនជាតិ អាស៊ីខាងត្បូង ធោតិ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានកែសម្រួលឱ្យស្រដៀងនឹងខោច្រើនជាងសំពត់។

នៅប្រទេសថៃ *ចងក្បិន* ត្រូវបានពាក់ជាធម្មតាដោយរុំក្រណាត់ជុំវិញចង្កេះ ពង្រីកចុងទៅខាងក្រៅ បត់វាចូលគ្នា ឆ្លងកាត់ផ្នែករមួលរវាងជើង ហើយចងវាទៅក្នុងខ្សែចង្កេះនៅខាងក្រោយ។ ការរចនាជាក់ស្តែងនេះអនុញ្ញាតឱ្យមានភាពងាយស្រួលក្នុងការធ្វើចលនា ហើយត្រូវបានគេប្រើជាទូទៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ក៏ដូចជាក្នុងឱកាសផ្លូវការ ឬពិធីនានាក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ថៃ ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គេ​ឃើញ​គេ​ឃើញ​ជា​ញឹក​ញាប់​ក្នុង​ការ​សំដែង​របាំ​ប្រពៃណី ការ​ធ្វើ​ឡើង​វិញ​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ និង​ពិធីបុណ្យ​វប្បធម៌។

### ផានុង និង ផា ស៊ិន 
[ធ្វេង|រូបភាពតូច|237x237ភីកសែល|[សុន័ទ្នាកុមារីរ័តន៍|ម្ចាស់ក្សត្រីសុណង់ថា ដែលជាមហេសីមួយក្នុងចំណោមមហេសីទាំងបួនរបស់ព្រះបាទ ជូ ឡាឡុងក ន ពាក់ ផាងនុង និង ផាបៀង]]
រូបភាពតូច|ព្រះនាង Thip Keson (ឬ Thep Kraison) ម្ចាស់ក្សត្រីនៃឈៀងម៉ៃ មហេសីរបស់ Inthawichayanon នៃ Chiang Mai និងម្តាយរបស់ Dara Rasmi ពាក់ ផាស៊ីន និង ផាបៀង មុនឆ្នាំ ១៨៨៤
***ផានុង*** ( ថៃ : ผ้านุ่ง ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [pʰâː nûŋ]) គឺជាសម្លៀកបំពាក់បុរាណរបស់ថៃដែលធ្វើពីក្រណាត់រាងចតុកោណកែងវែង រុំជុំវិញចង្កេះ និងជើង ស្រដៀងនឹងសំពត់។ វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ពាក់​ជា​ប្រពៃណី​ទាំង​បុរស និង​ស្ត្រី​ទូទាំង ​ប្រទេស​ថៃ ។ ពាក្យថា *ផានុង* អាចត្រូវបានប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយដើម្បីពិពណ៌នាអំពីប្រភេទផ្សេងៗនៃសម្លៀកបំពាក់ទាបនៅក្នុងវប្បធម៌ថៃ រួមទាំងរចនាប័ទ្មតាមតំបន់ផងដែរ។

វ៉ារ្យ៉ង់គួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយគឺ ***ផាស៊ីន*** ( ថៃ : ผ้าซิ่น ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ : [pʰâː sîn]) សំពត់រាងជាបំពង់ដែលស្ត្រីពាក់តាមប្រពៃណី ជាពិសេសនៅ ភាគខាងជើង ឦសានប្រទេសថៃ និង ឡាវ ។ *ផា ស៊ិន* ជាធម្មតាត្រូវបានត្បាញដោយដៃ និងតុបតែងដោយលំនាំតំបន់ស្មុគស្មាញ។ ជាទូទៅវាត្រូវបានបែងចែកទៅជា ៣ ផ្នែកគឺ *ហួស៊ីន* (ចង្កេះ), *តួស៊ីន* (រាងកាយសំខាន់) និង *ទីនស៊ីន* (hem) ដែលនីមួយៗឆ្លុះបញ្ចាំងពីសិល្បៈ និងអត្តសញ្ញាណក្នុងតំបន់។

កំណែ​ដែល​គេ​ប្រើ​យ៉ាង​ទូលំ​ទូលាយ​មួយ​ទៀត​គឺ ***ផាថង*** ( ថៃ : ผ้าถุง ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [pʰâː tʰūŋ]) សំពត់រាងស៊ីឡាំងដេរនៅខាងចុង ដើម្បីភាពងាយស្រួល។ *ផាថង* គឺមានប្រជាប្រិយភាពក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃនៅទូទាំង ប្រទេសថៃ ដោយសារតែភាពងាយស្រួល ភាពងាយស្រួលនៃការពាក់ និងភាពបត់បែន ដែលជារឿយៗប្រើនៅផ្ទះ ផ្សារ និងសូម្បីតែសម្រាប់ងូតទឹក។

សម្លៀកបំពាក់ទាំងនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីមរតកវាយនភ័ណ្ឌដ៏សម្បូរបែបរបស់ប្រទេសថៃ ជាមួយនឹងការប្រែប្រួលនៃរចនាប័ទ្ម ក្រណាត់ និងលំនាំដែលជារឿយៗបង្ហាញពីតំបន់ ស្ថានភាពសង្គម ឬឱកាសរបស់អ្នកពាក់។   

### ស្បៃ ឬ ផាបៀង 
 ស្ត្រី​សៀម​ស្លៀក​សម្លៀក​បំពាក់ Sabai ប្រពៃណី​ក្នុង​ឱកាស​សង្គម និង​ពិធី​ផ្សេងៗ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៨០០-១៩០០***ស្បៃ*** ( ថៃ : สไบ ; ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [sa.baj]) ត្រូវបានគេស្គាល់ថា ***ផាបៀង*** ( ថៃ : ผ้าเบี่ยง ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [pʰâː.bìaŋ]) គឺជាសម្លៀកបំពាក់បែបប្រពៃណីរបស់ថៃ ដែលពាក់ដោយស្ត្រី និងបុរស។ ជាធម្មតាវាត្រូវបានធ្វើពីសូត្រ និងមានក្រណាត់រាងចតុកោណកែងវែង ទទឹងប្រហែលមួយហ្វីត ប៉ាក់អង្កត់ទ្រូងកាត់ទ្រូង គ្របលើស្មាមួយ ដោយចុងព្យួរចុះមកក្រោយ។ ស្បៃ អាចត្រូវបានពាក់នៅលើរាងកាយផ្នែកខាងលើទទេ ឬស្រទាប់នៅលើសម្លៀកបំពាក់ផ្សេងទៀត ដូចជាអាវ ឬក្រណាត់ខាងក្នុង ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងទាំងភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពឆើតឆាយ ហើយត្រូវបានគេឃើញជាទូទៅនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកអភិជន និងសមាជិកនៃរាជវាំងថៃ។

### រាជប៉ាទែន 
 បុរស​សៀម​ពាក់​រាជប៉ាទែន ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៨០០-១៩០០***រាជប៉ាទែន*** ( ថៃ : *ชุดราชปะแตน*, ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [t͡ɕʰút râːt.pà.tɛːn]) សំដៅលើសម្លៀកបំពាក់បុរសបែបប្រពៃណីថៃ ឬជាពិសេសជាងនេះទៅទៀត ចំពោះអាវធំដែលមានហត្ថលេខារបស់វា។ វា​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង ​អាវ ណេរុ ប៉ុន្តែ​លក្ខណៈ​ជាក់លាក់​ដូចជា​លេវខាងមុខ​ប្រាំ។ សម្លៀកបំពាក់ផ្លូវការនេះ ដែលត្រូវបានណែនាំក្នុងរជ្ជកាលរបស់ ព្រះបាទ ជូឡាឡុងកន នៅចុងសតវត្សទី ១៨ ជាធម្មតារួមមានអាវធំពណ៌សដែលមានប៊ូតុងចំនួនប្រាំ ពាក់ជាមួយនឹង ខ្សែក្រវាត់ ស្រោមជើងប្រវែងជង្គង់ និងស្បែកជើងស្បែកខ្មៅ។ ដើមឡើយពាក់ដោយមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាល និងថ្នាក់លើក្នុង ប្រទេសសៀម វាបានក្លាយជាការពេញនិយមក្នុងចំណោមឥស្សរជន របស់ទីក្រុងបាងកក ហើយនៅតែជានិមិត្តរូបនៃមោទនភាពជាតិនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

នៅក្នុងសម័យទំនើបនេះ ***រាជប៉ាទែន*** ត្រូវបានពាក់នៅក្នុងពិធីផ្សេងៗ និងពិធីផ្លូវការដូចជា ព្រះរាជមុខងារ ពិធីមង្គលការ ការចាត់តាំង និងសូម្បីតែពិធីបុណ្យវប្បធម៌ដូចជា ពិធីបុណ្យ លយកន្ទោង ជាដើម។ ការសម្របតាមរចនាប័ទ្មឥឡូវនេះរួមមានការប្រើប្រាស់ក្រណាត់ល្អប្រណិតដូចជាសូត្រ ឬកប្បាសល្អ និងការបំរែបំរួលពណ៌ដូចជាក្រែម ភ្លុក ឬសូម្បីតែពណ៌ pastel ស្រាល ដើម្បីឲ្យសមនឹងស្បែក ឬពណ៌ស្បែកផ្សេងៗគ្នា។ អ្នក​ខ្លះ​ជ្រើសរើស​ផ្គូផ្គង​អាវ​ធំ​ជាមួយ​ខោ​ខោវប៊យ​សម្រាប់​រូបរាង​សហសម័យ​បន្ថែម​ទៀត ឬ​សម្រប​សម្រួល​គ្រឿង​បន្ថែម​ដូច​ជា​ខ្សែ​ក្រវាត់​លោហធាតុ ក្រវ៉ាត់ក ឬ​គ្រឿងអលង្ការ​តិចតួច​ដើម្បី​បង្កើន​ភាព​ឆើតឆាយ។

### អាវដៃអាវហាំ 
 
***អាវហាំ*** ( ថៃ : เสื้อแขนหมูแฮม, ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ : [sɯ̂a kʰǎn mǔː hɛ̌ːm]) គឺជាអាវថៃបុរាណដែលទទួលឥទ្ធិពលពីម៉ូដនារីអឺរ៉ុបក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទចូឡាឡុងកន ក្នុង ព្រះរាជាណាចក្ររតនៈកូស៊ីន ។  វាជាអាវចរដែលសមល្មមជាមួយនឹងចរយ៉ាងលម្អិត ចង្កេះតឹងណែន ដៃអាវផ្នែកខាងលើដែលស្រោបដោយឡែក ដែលចង្អៀតបន្តិចម្ដងៗឆ្ពោះទៅកាន់កដៃ។  ពាក្យ *ខៅម៉ា* មកពីពាក្យ ពែរ្ស *Kamarband* មានន័យថា ខ្សែក្រវាត់ ឬខ្សែក្រវាត់។  ក្រណាត់នេះបានក្លាយទៅជាវត្ថុសព្វគ្រប់ក្នុងសង្គមថៃ។ ការទទួលស្គាល់របស់ខ្លួនជាបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ជាតិនៅក្នុងប្រទេសថៃ និងការតែងតាំងជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក របស់អង្គការយូណេស្កូ ក្នុងឆ្នាំ ២០២៧។ 

ខ្មែរហៅក្រម៉ា។

### តាបេងម៉ាន់ 
***តាបេងម៉ាន់***  ជា​ក្រណាត់​បុរាណ​ថៃ​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​ក្នុង ​សម័យ​អយុធ្យា ​ចុង។ វា​មាន​ក្រណាត់​មួយ​ដុំ​គ្រប​លើ​ទ្រូង ហើយ​ត្រូវ​បាន​ចង​នៅ​ពី​ក្រោយ​ក។  វានៅតែជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ និងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រទេសថៃ ហើយនៅតែបន្តលើកទឹកចិត្តអ្នករចនាម៉ូដ និងសិល្បករសហសម័យ។ វាត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ជាតិ និងអន្តរជាតិ  និងសម្លៀកបំពាក់ដែលពាក់ដោយតួអង្គសំខាន់នៅក្នុងខ្សែភាពយន្ត Disney ឆ្នាំ 2021 *Raya and the Last Dragon* ដែលត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយក្រណាត់ប្រពៃណីអាស៊ីអាគ្នេយ៍រួមទាំង តាបេងម៉ាន់ ផងដែរ។ 

ខ្មែរហៅស្បៃខ្វែង។

## សំលៀកបំពាក់តាមតំបន់ 
តំបន់ និងក្រុមជនជាតិភាគតិចផ្សេងៗនៃប្រទេសថៃមានសម្លៀកបំពាក់ និងប្រពៃណីវាយនភ័ណ្ឌសម្បូរបែប និងប្លែក ដោយសហគមន៍នីមួយៗបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ខ្លួនតាមរយៈលំនាំប្លែកៗ បច្ចេកទេសត្បាញ និងរចនាប័ទ្មសម្លៀកបំពាក់។

### ស៊ូប៉ាត់ 
 ស៊ូប៉ាត់ នៅភាគខាងជើងប្រទេសថៃ និងប្រទេសជិតខាង***ស៊ូប៉ាត់*** ( ថៃ : អាវប៉ាត ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [sɯ̂a.pàt]) គឺជាអាវដៃវែងប្រពៃណីដែលស្ត្រីនិយមពាក់នៅ ភាគខាងជើងប្រទេសថៃ ឡាវ និងក្នុងចំណោម ជនជាតិតៃ ជាពិសេសនៅក្នុងតំបន់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃ ឡានណា ។ លក្ខណៈដោយកង្វះឡេវរបស់វា អាវត្រូវបានពាក់ដោយរុំផ្នែកខាងស្តាំនៃបន្ទះខាងមុខនៅខាងឆ្វេង ហើយធានាវាជាមួយនឹងក្រណាត់ ឬខ្សែ។ ការរចនាផ្តល់នូវភាពឆើតឆាយ និងជាក់ស្តែង សមរម្យសម្រាប់អាកាសធាតុ និងទំនៀមទម្លាប់វប្បធម៌ក្នុងតំបន់។

### បាណង 
 បាណង នៅភាគខាងត្បូងប្រទេសថៃ និងប្រទេសជិតខាង***បាណង*** ( Thai    ) ឬ ***បាជុកុរុង*** គឺ​ជា​ប្រភេទ​អាវ​ដែល​ស្ត្រី​ស្លៀក​ជា​ប្រពៃណី​នៅ​ខេត្ត​ជាប់​ព្រំដែន​ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ​ប្រទេស​ថៃ រួម​មាន ប៉ាតានី យ៉ាឡា និង ​ណារ៉ាធីវ៉ាត់ ។  វាមានកអាវ ហើយត្រូវបានកាត់នៅខាងមុខ ដោយមានផ្លាកលេខបត់នៅជាប់នឹងជើង។ ក្រណាត់ដែលប្រើដើម្បីធ្វើបាណង ច្រើនតែស្តើង និងស្រាល ហើយអាចត្រូវបានប៉ាក់ជាមួយនឹងលំនាំនៅលើជើង។ ជាធម្មតាវាត្រូវបានពាក់ក្នុងអំឡុងពេលព្រឹត្តិការណ៍សាសនា និងវប្បធម៌ ដូចជាពិធីមង្គលការ ពិធីបុណ្យសព និងការសម្តែងរបាំ។ ឈ្មោះ *បាណង* មកពីពាក្យ *Bandung* នៅក្នុង ភាសាម៉ាឡេ ដែលសំដៅទៅលើទីក្រុងមួយនៅភាគខាងលិចនៃ កោះ ជ្វា ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ។ ខណៈពេលដែល បាណង មានប្រជាប្រិយភាពក្នុងចំណោមអ្នកកាន់សាសនាឥស្លាមថៃនៅក្នុងខេត្តជាប់ព្រំដែនភាគខាងត្បូង វាក៏ត្រូវបានពាក់ដោយពុទ្ធសាសនិកជនថៃ និងជនជាតិចិនថៃនៅក្នុងតំបន់ផងដែរ។  

### កេបាយ៉ា និង បាបាន្យោន្យា 
 កេបាយ៉ា នៅភាគខាងត្បូងប្រទេសថៃ និងប្រទេសជិតខាង***កេបាយ៉ា*** ( ថៃ : เกอบายา ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [kəː.baː.jaː]) និង ***បាបាន្យោន្យា*** ( ថៃ : บาบ๋า-ย๋าหย่า ការបញ្ចេញសំឡេងថៃ៖ [baː.bǎː jáː.jàː]) ជាអាវបុរាណដែលមានលក្ខណៈជាក្រណាត់ចំហរ ធ្វើពីសូត្រ ធម្មតា ទន់ដូចកប្បាស។ voile ឬ lace ។ ធាតុ​តុបតែង​ដូចជា​ប៉ាក់ និង​ក្រណាត់​ចរ​តែងតែ​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស ហើយ​ជាទូទៅ​អាវ​ត្រូវ​បាន​ភ្ជាប់​ដោយ​ប៊ូតុង ឬ​ខ្សែ​ក។ ជាធម្មតា គេ​ពាក់​ដោយ​ក្រណាត់​រុំ​រាង​ខាងក្រោម​វែង ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា ​សារុង *កៀន* ឬ ​ខេម​បេន *ដែល* ​មាន​រុំ និង​រុំ​ជុំវិញ​ចង្កេះ ឬ​ក្រោម​ដៃ​។ ក្រណាត់រុំទាំងនេះអាចផលិតពីវាយនភណ្ឌប្លែកៗដូចជា បាទីក កាត សុងកេត ឬ តេណុន ។

ត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាសំលៀកបំពាក់ជាតិនៅក្នុង ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី *កេបាយ៉ា* មានសមាគមវប្បធម៌ដ៏រឹងមាំជាមួយ ជនជាតិជ្វា ស៊ុនដានី និងបេតិកភណ្ឌ បាលី ។ នៅប្រទេសជិតខាង ម៉ាឡេស៊ី សិង្ហបុរី និង ប្រ៊ុយណេ វាក៏ត្រូវបានចាត់ទុកជាសំលៀកបំពាក់ប្រពៃណីផងដែរ ជាពិសេសក្នុងចំណោមសហគមន៍ ម៉ាឡេ និង ពែរណាកាន ។ នៅក្នុងបរិបទទាំងនេះ សម្លៀកបំពាក់ពេញលេញត្រូវបានសំដៅជាញឹកញាប់ថាជា " *សារ៉ុង កេបាយ៉ា* " ជាមួយនឹងការប្រែប្រួលតាមតំបន់នៅក្នុងការរចនា និងគំនូរវាយនភ័ណ្ឌ។  

## សំលៀកបំពាក់ផ្លូវការ 
[រូបភាពតូច|នាយឧត្តមសេនីយ៍ [ប្រេម ទីនសូឡានុន្ទ|Prem Tinsulanonda ប្រធានក្រុមប្រឹក្សាឯកជន និងរដ្ឋបុរស បានអញ្ជើញជាអធិបតីក្នុងពិធីបើកពិព័រណ៍ពណ៌ទឹក និងសម្ពោធសៀវភៅ "Thailand Sketchbook" ឆ្នាំ ២០១១។]]
ឈុតថៃ  ( RTGS : ឈុតថៃប្រារ៉ាឆានីយ៉ុម, ព្យញ្ជនៈ, 'សំលៀកបំពាក់ថៃរាជានិយម') រួមបញ្ចូលឈុតជាច្រើនដែលរចនាជា សំលៀកបំពាក់ជាតិ ថៃក្នុងឱកាសផ្លូវការ។ ទោះបីជាត្រូវបានពិពណ៌នា និងមានបំណងសម្រាប់ប្រើជាសំលៀកបំពាក់ជាតិក៏ដោយ វាមានដើមកំណើតទំនើប ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពាក់កណ្តាលទីពីរនៃសតវត្សទី ២០។

## វិចិត្រសាល 

ឯកសារ:Wani_Laohakiat,_Miss_Siam_1935.jpg|alt=Wani Laohakiat, Miss Siam 1935| Wani Laohakiat បវរកញ្ញាសៀមឆ្នាំ ១៩៣៥
ឯកសារ:Queen_Rambai_Barni_of_Siam_Coronation_Dress_1925.jpg|alt=The coronation dress of Queen Rambai Barni of Siam, 1925| សម្លៀក​បំពាក់​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​របស់ ​ម្ចាស់​ក្សត្រី​រាម​បៃ​បានី ​នៃ​ប្រទេស​សៀម ឆ្នាំ​១៩២៥
ឯកសារ:Voralaksanavadi.jpg|alt=Princess Voralaksanavadi in full regalia on her tonsurate ceremony in 1880| ម្ចាស់ក្សត្រី Voralaksanavadi ក្នុងពិធីគ្រងរាជ្យសម្បត្តិពេញលេញក្នុងឆ្នាំ ១៨៨០
ឯកសារ:Siamese_Women_(Siamois_Femmes_de_Bangkok)_by_Bocourt_1863.png|alt=Siamese women wearing Sabai and chong kraben, 1863| ស្ត្រីសៀមពាក់ ស្បៃ និង ចងក្បិន ឆ្នាំ 1863
ឯកសារ:Younger_Prince_Chulalongkorn_and_2_younger_brother.jpg|alt=Photograph of Prince Chulalongkorn (King Rama V) and his two younger brothers wearing chong kraben, 1851| រូបថតរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ Chulalongkorn ( ស្តេចរាមាទី 5 ) និងប្អូនប្រុសពីរនាក់របស់ព្រះអង្គដែលពាក់ ចងក្បិន ឆ្នាំ 1851
ឯកសារ:King Vajiravudh in Khrui of Barrister c1915.png|alt=King Vajiravudh of Siam wearing the Suea khrui gown, 1915| ព្រះចៅ​វជិរវឌ្ឍ ​នៃ​ប្រទេស​សៀម​ស្លៀក​សម្លៀក​បំពាក់  ខ្រុយ ឆ្នាំ 1915
ឯកសារ:กรมพระยาดำรงราชานุภาพ_และเจ้าจอมมารดาชุ่ม.jpg|alt=Prince Damrong Rajanubhab wearing raj pattern and his mother wearing pha nung and pha biang, 1912| ព្រះអង្គម្ចាស់ Damrong Rajanubhab ពាក់អាវកកុដ និងមាតារបស់ព្រះអង្គពាក់ ផានុង និង ផាបៀន ឆ្នាំ 1912
ឯកសារ:Siamese_lady_of_title,_wife_of_Prime_Minister,_Bangkok,_Siam_Wellcome_L0055546.jpg|alt=Lady Pun Bunnag, Somdet Chaophraya Borom Maha Sri Suriwongse's wife wearing pha biang, 1866| អ្នកស្រី ពុន ប៊ុណ្ណាង ភរិយា​របស់ ​សម្ដេច​ចៅ​ហ្វាយ​ព្រះ​រាជា ព្រះបាទ​ស្រីសុរិន្ទ​វង្ស ពាក់ *​ផា​បៀង* ឆ្នាំ​១៨៦៦
ឯកសារ:Bualai_of_Phrae.jpg|alt=Bualai, was a Princess Consort of Phiriya Thepphawong of Phrae wearing ham sleeve blouses and Pha sin, before 1902| ប៊ូឡៃ ជាព្រះនាង ភិរីយ៉ា ថេបផាវង្ស នៃក្រុងប្រាយ ពាក់អាវដៃអាវ និង ផាស៊ិន មុនឆ្នាំ ១៩០២
ឯកសារ:Woralaksanawadi.jpg|alt=Princess Voralaksanavadi, a daughter of King Chulalongkorn (Rama V) wearing pha nung and pha biang, 1926| ព្រះនាង វរាឡាក់សាណាវ៉ាឌី ជាបុត្រីរបស់ព្រះបាទ ជូឡាឡុងកន (រាមាទី ៥) ពាក់ ផាងណង និង ផាបៀង ឆ្នាំ ១៩២៦
ឯកសារ:Thai_princesses_of_the_Inner_Court.jpg|alt=Thai princess of the Inner Court of the Grand Palace, Bangkok in 1890| ព្រះនាងថៃនៃព្រះរាជវាំងខាងក្នុងនៃ ព្រះបរមរាជវាំង ទីក្រុងបាងកក ក្នុងឆ្នាំ១៨៩០
ឯកសារ:Siamese Women Photo c1890.jpg|alt=Siamese women's photo, 1890| រូបថត​ស្ត្រី​សៀម ឆ្នាំ ១៨៩០
ឯកសារ:111_Women_(9163948661).jpg|alt=Painting of Siamese women wearing pha nung and Sabai or pha biang in Wat Pho, Bangkok| រូប​គំនូរ​ស្ត្រី​សៀម​ស្លៀក ​ផាមួង និង​ ស្បៃ  នៅ ​វត្ត ភូ ទីក្រុង​បាងកក

## ឯកសារយោង 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Pages with unreviewed translations