បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប

[alt=refer to caption|ស្តាំ|រូបភាពតូច| រូបគំនូរពីទស្សនាវត្តី *[Punch (ទស្សនាវដ្តី)|Punch* ចុះថ្ងៃទី២៨ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៨៩៦។ វាបានបង្ហាញស្តេចស៊ុលតង់ អាប់ឌុល ហាមីដទី២ នៅពីមុខខិត្តប័ណ្ណដែលប្រកាសពី ការរៀបចំឡើងវិញ នៃចក្រភពអូតូម៉ង់។ តម្លៃរបស់ចក្រភពត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណថា £៥&nbsp;លាន (£ ៥៧០ លានក្នុង២០១៩ [1] ) ។ រុស្ស៊ី បារាំង និង អង់គ្លេស ត្រូវបានចុះបញ្ជីជាអ្នកដឹកនាំការរៀបចំឡើងវិញ។ គំនូរជីវចលនេះបានចំអកឲ្យ ស្ថានភាពដុនដាបនៃសេដ្ឋកិច្ចអូតូម៉ង់នៅពេលនោះ។]]
" **បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប** " គឺជាស្លាកមួយដែលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យប្រទេសមួយនៅក្នុង ទ្វីបអឺរ៉ុប ដែលជួបប្រទះការលំបាកផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច ភាពចលាចលក្នុងសង្គម ឬភាពក្រីក្រ។

អធិរាជនីកូឡាសទី១នៃចក្រភពរុស្ស៊ី ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមនុស្សដំបូងគេដែលប្រើពាក្យ "បុរសឈឺ" ដើម្បីពិពណ៌នាអំពី ចក្រភពអូតូម៉ង់ នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សទី១៩។   លក្ខណៈនេះមាននៅក្នុង " សំណួរភាគខាងកើត " នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រការទូត ដែលសំដៅទៅលើ ការធ្លាក់ចុះ នៃចក្រភពអូតូម៉ង់ទាក់ទងនឹង តុល្យភាពអំណាចនៅអឺរ៉ុប ។  បន្ទាប់ពី ការរំលាយចក្រភពអូតូម៉ង់ នៅដើមសតវត្សទី២០ ពាក្យនេះត្រូវបានអនុវត្តចំពោះប្រជាជាតិដទៃទៀត។ នៅក្នុងការប្រើប្រាស់សម័យទំនើប ពាក្យនេះបានប្រឈមមុខនឹងការរិះគន់ដោយសារតែប្រភពដើមរបស់វា និងការប្រើប្រាស់ហួសហេតុដែលអាចប្រកែកបាន។ 

## ប្រភពដើម 
### ការប្រើប្រាស់ដំបូង 
អធិរាជនីកូឡាសទី១ (ប្រហែល ១៨២៥–១៨៥៥) ដែលកំពុងស្វែងរកការពង្រីកទឹកដីទៅផ្នែកខ្លះនៃចក្រភពអូតូម៉ង់ក្នុងអំឡុងពេល សំណួរភាគខាងកើត បានពិពណ៌នាប្រទេសទួរគីថា "ឈឺ" ឬ "បុរសឈឺ" ក្នុងអំឡុងពេលជួបជាមួយ ព្រះអង្គម្ចាស់អូទ្រីស មីទើនីច (កាន់តំណែងឆ្នាំ១៨០៩–១៨៤៨) នៅ មុនឆេនក្រាត ពីរខែបន្ទាប់ពី សន្ធិសញ្ញាហ៊ុនការអ៊ីគើឡេស៊ី ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៨៣៣។ នៅក្នុងការសំណេររបស់គាត់ មីទើនីច បាននិយាយថាគាត់បានប្រកែកប្រឆាំងនឹងការវាយតម្លៃលក្ខណៈនេះ។   តាមធម្មតា រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសមីទើនីច បានជំទាស់នឹងការចាត់តាំងចក្រភពអូតូម៉ង់ថាជា "មនុស្សឈឺនៃច្រក បូសហ្វ័រើស " ពីព្រោះនេះអាចនាំឱ្យប្រទេសរបស់គាត់ ចក្រភពអូទ្រីស ក្លាយជា "មនុស្សឈឺនៃទន្លេដានូបេ" ។  ប្រវត្ដិវិទូផ្សេងទៀតដែលវាយតម្លៃ " សម្ព័ន្ធមិត្តហូលី " អភិរក្សនិយមនៅសម័យនោះ បានឃើញគោលនយោបាយការបរទេសរបស់ មីទើនីច ស្របតាមស្តេចនីកូឡាស រួមទាំងគោលនយោបាយទៅលើចក្រភពអូតូម៉ង់។    

មានការជជែកវែកញែកខ្លះៗអំពីប្រភពនៃពាក្យនេះ ដែលជារឿយៗពឹងផ្អែកលើឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រដែលរក្សាទុក ឬទំនាក់ទំនងផ្ទាល់។   យោងតាមលោកធែមភើលី លោកស៊ីមួរ នៅក្នុងការសន្ទនាឯកជនមួយត្រូវបានជំរុញស្តេចត្សារ ឱ្យកាន់តែមានភាពជាក់លាក់អំពីចក្រភពអូតូម៉ង់។ នៅទីបំផុត ស្តេចត្សារបានមានព្រះបន្ទូលថាប្រទេសទួរគីហាក់ដូចជាកំពុងធ្លាក់ទៅជាបំណែក ៗ ការដួលរលំនឹងក្លាយជាសំណាងអាក្រក់ដ៏ធំមួយ។ វាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ដែលអង់គ្លេស និង រុស្សី គួរតែងាកមករកការយោគយល់គ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ... ហើយ​ថា​មិន​គួរ​ចាត់​វិធាន​ការ​ណា​មួយ​ដែល​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​អនុគ្រោះ [ *sic* ]។  ហើយបន្ទាប់មក ខិតទៅជិតឃ្លាដែលបានកំណត់៖យើង​មាន​បុរស​ឈឺ​ម្នាក់​នៅ​លើ​ដៃ​របស់​យើង បុរស​ម្នាក់​ឈឺ​ធ្ងន់ វា​នឹង​ក្លាយជា​សំណាង​អាក្រក់​មួយ​ប្រសិន​បើ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​គាត់​រអិលចេញពីដៃ​យើង ជា​ពិសេស​មុន​ពេល​មាន​ការ​រៀបចំ​ចាំបាច់។ ការបកស្រាយផ្សេងៗគ្នាបានកើតឡើងរវាងប្រទេសទាំងពីរលើ "សំណួរបូព៌ា" ដោយនៅក្នុងកំឡុងសង្គ្រាគ្រីមៀ។ ធែមភើលី បន្ទាប់មកអះអាងថា'ជំងឺ' នៃប្រទេសទួរគីបានធ្វើឲ្យអធិរាជនីកូឡាងប់ងល់ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ទ្រង់។ អ្វី​ដែល​ទ្រង់មានព្រះបន្ទូល​ពិត​ជា​ត្រូវ​បាន​លុប​ចោល​ក្នុង​សៀវភៅ​ខៀវ​ពី​ការ​យល់​ខុស​នៃសីលធម៌។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថាមិនមែន ជា "បុរសឈឺ" ប៉ុន្តែជា "ខ្លាឃ្មុំស្លាប់ ... ខ្លាឃ្មុំ កំពុងស្លាប់ ... អ្នកអាចផ្តល់ឱ្យវា នូវចំណី ប៉ុន្តែសូម្បីតែចំណី នោះនឹងមិនធ្វើឱ្យវារស់បានយូរទេ" ។ គ្រីស្តូហ្វើ ដឺប៊ែលឡេក បានប្រកែកថា ទាំងនីកូឡាស និងស៊ីមួរ មិនបានបញ្ចប់ការបកស្រាយជាមួយនឹងឃ្លាធ្នាក់ "នៃអឺរ៉ុប" នោះទេ។  អ្នក​និពន្ធ​អត្ថបទ​នេះ​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​កំពុង​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​ដើម្បី​ចង្អុល​ទៅ​លើ "បុរស​ឈឺ" ទីពីរ​នៃ​ទ្វីប​អឺរ៉ុប គឺ ​របបរាជានិយមហាប់ស្បួក ។     ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ "បុរសឈឺ" នៅទីបំផុតបានដួលរលំបន្ទាប់ពីការបរាជ័យនៅក្នុង ឆាកសមរភូមិមជ្ឈិមបូព៌ានៃសង្គ្រាមលោកលើកទី១ ។

## ការប្រើប្រាស់ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី១ 
បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃចក្រភពអូតូម៉ង់ អ្នកនិពន្ធបានពិពណ៌នាអំពីប្រជាជាតិជាច្រើនថាជា "បុរសឈឺ" នៃទ្វីបអឺរ៉ុប ឬ ពិភពលោកចាស់ ។  នៅឆ្នាំ ១៩៥៣ លោក ប៉ូល រេណូត បានពិពណ៌នាអំពីប្រទេសបារាំងដោយប្រើពាក្យនេះចំពោះ សភាជាតិ ។ 

របាយការណ៍ឆ្នាំ២០០៧ ដោយ ម័រហ្កាន ស្តេនលី បានសំដៅទៅប្រទេសបារាំងថាជា "បុរសឈឺថ្មីនៃអឺរ៉ុប" ។  ពាក្យនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ជាថ្មីក្នុងខែមករា ២០០៤ ដោយកាសែតអឺរ៉ុបដូចជា *The Guardian* និង .   ពួកគេបានបញ្ជាក់ពីភាពពីតប្រាកដនៃរឿងនេះជាមួយនឹងភាពអត់ការងារធ្វើខ្ពស់របស់ប្រទេសបារាំង កំណើនសេដ្ឋកិច្ចខ្សោយ និងទិន្នផលឧស្សាហកម្មក្រីក្រ។ 

### អាល្លឺម៉ង់ 
នៅចុងទស្សវត្សឆ្នាំ១៩៩០ ប្រទេសអាឡឺម៉ង់ ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះនេះជាញឹកញាប់ដោយពាក្យនេះ ដោយសារតែបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន ជាពិសេសដោយសារតែការចំណាយនៃ ការបង្រួបបង្រួមអាល្លឺម៉ង់ឡើងវិញ ក្រោយឆ្នាំ១៩៩០ ដែលត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាមានចំនួនលើសពី ១.៥ ពាន់លានអឺរ៉ូ(សេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ Freie Universität Berlin ) ។  វាត្រូវបានបន្តប្រើនៅដើមទសវត្សឆ្នាំ ២០០០ ហើយនៅពេលដែលប្រទេសអាល្លឺម៉ង់បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចនៅឆ្នាំ ២០០៣។  ផ្ទុយទៅវិញ អត្ថបទឆ្នាំ ២០០៦ របស់ *The Guardian* បានពិពណ៌នាអំពីសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់ក្រោម ការដឹកនាំរបស់លោកស្រី អេនជេឡា ម៉ាកែល ថាជា "ការរស់ឡើងវិញ" ពីស្ថានភាព "បុរសឈឺ" ពីមុនរបស់ប្រទេស។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលប្រទេសអាឡឺម៉ង់កំពុងជួបប្រទះបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចម្តងទៀតនៅក្នុងទសវត្សឆ្នាំ២០២០ ក្តីបារម្ភអំពីលក្ខណៈ "បុរសឈឺ" បានកើតមានឡើងវិញ ដោយប្រធាន វិទ្យាស្ថានកៀល លោក ម៉ូរីត្ស ស្ល៊ូឡារីក បាននិយាយថា "ប្រសិនបើប្រទេសអាល្លឺម៉ង់មិនចង់ក្លាយជា "បុរសអឺរ៉ុប" ម្តងទៀតទេនោះ ឥឡូវនេះ ត្រូវតែបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្លួនយ៉ាងក្លាហានទៅកាន់វិស័យរីកចម្រើននៅថ្ងៃស្អែក ជាជាងចំណាយប្រាក់រាប់ពាន់លានយ៉ាងភ័យខ្លាច ដើម្បីការពារឧស្សាហកម្មដែលពឹងផ្អែកលើថាមពលកាលពីម្សិលមិញ»។ 

### អ៊ីតាលី 
នៅឆ្នាំ១៩៧២ អ្នកនយោបាយ PSDI លោក ល្វីហ្គី ព្រែទី បានសរសេរសៀវភៅមួយដែលមានចំណងជើងថា *Sick Italy* ( ) នៅក្នុងនោះ គាត់និយាយថា ប្រទេសអ៊ីតាលី មានហានិភ័យក្នុងការក្លាយជា "បុរសឈឺរបស់អឺរ៉ុប ដែលបង្ហាញថាមិនអាចបន្តជំហានបានភ្លាមៗ នៅពេលដែលប្រទេសបានឈានដល់ដំណាក់កាលដំបូងនៅលើផ្លូវទៅកាន់សុខុមាលភាព"។ 

នៅខែឧសភាឆ្នាំ២០០៥ ចំណងជើងនេះត្រូវបានគេសន្មតថាជាប្រទេសអ៊ីតាលីម្តងទៀតដោយ *The Economist* បានពិពណ៌នាថាវាជា "បុរសឈឺពិតប្រាកដនៃអឺរ៉ុប" ។ នេះសំដៅទៅលើភាពលំបាកខាងរចនាសម្ព័ន្ធ និងនយោបាយរបស់ប្រទេសអ៊ីតាលី ដែលគិតថានឹងរារាំងកំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ច ដើម្បីចាប់ផ្តើមកំណើនសេដ្ឋកិច្ចឡើងវិញ។ នៅឆ្នាំ២០១៨ប្រទេសអ៊ីតាលី ត្រូវបានគេហៅម្តងទៀតថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" បន្ទាប់ពីជាប់គាំងក្រោយការបោះឆ្នោត។   នៅក្នុងឆ្នាំ ២០០៨ នៅក្នុងគំនិតមួយដែលរិះគន់វិធីសាស្រ្តរបស់ប្រទេសក្នុងការធ្វើកំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ច *កាសែត Daily Telegraph* ក៏បានប្រើពាក្យនេះដើម្បីពិពណ៌នាអំពីប្រទេសអ៊ីតាលី  ដូចទៅនឹង CNBC op-ed ក្នុងឆ្នាំ២០២០ ដែរ 

### រុស្ស៊ី 
ចក្រភពរុស្ស៊ី នៅឆ្នាំ១៩១៧ ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជា "បុរសឈឺនៃទ្វីបអឺរ៉ុប" នៅក្នុងការបោះពុម្ពនៃ *កាសែត New York Times* ពីឆ្នាំនោះ។ នៅក្នុងអត្ថបទឆ្នាំ១៩១៧ ដោយ លោក ឆាល រីឆាត ក្រេន ពាក្យប្រៀបធៀបជំងឺត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយផ្ទាល់បន្ថែមទៀត ដោយចក្រភពបានពិពណ៌នាថាជា "ការរងទុក្ខពីការលេបថ្នាំហួសកម្រិតនៃសម័យទំនើបនិយមជ្រុលក្នុងគំនិតកំណែទម្រង់សង្គមនិយម" និង "គ្រោះថ្នាក់សម្រាប់អ្នកជំងឺស្ថិតនៅក្នុងការពិតដែលថាការក្លែងបន្លំច្រើនពេក។ ហើយ​អ្នក​ជំនាញ​ដែល​ល្ងង់ខ្លៅ​កំពុង​ប្រជែង​គ្នា​ទាមទារ​សិទ្ធិ​ឱ្យ​ចូល​ដេក​នៅលើ​គ្រែ និងដឹក​ច្រមុះ»។ 

នៅរុស្ស៊ី សម័យក្រោយសូវៀតក៏ត្រូវបានគេសំដៅទៅលើរឿងនេះផងដែរនៅក្នុងសៀវភៅ 2007 ''Kremlin Rising: Vladimir Putin's Russia and the End of Revolution* ដោយ ភីទ័រ ប៊ែកឃើ និង ស៊ូសាន ក្លាស៊ើ  និងដោយ ម៉ាក ស្តេន នៅក្នុងសៀវភៅឆ្នាំ២០០៦ របស់គាត់ *America Alone: The End of the World as We Know It*  ។ 

បន្ទាប់ពី ការបះបោររបស់ក្រុមវ៉ាកនើ ក្នុងអំឡុងពេល ការឈ្លានពានរបស់រុស្ស៊ីលើអ៊ុយក្រែន (ហើយការយល់ឃើញនៃភាពទន់ខ្សោយរបស់ វ្ល៉ាឌីមៀពូទីន ក្នុងការប្រឈមមុខនឹងវា) អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនយោបាយ អាឡិចសង់ដឺ ដូគីក បាននិយាយនៅឆ្នាំ ២០២៣ ថា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" ហាក់ដូចជាសមសម្រាប់ រុស្ស៊ីរបស់ពូទីន។ 

### ចក្រភពអង់គ្លេស 
ពេញមួយចុងទសវត្សឆ្នាំ១៩៦០ និង ១៩៧០ ចក្រភពអង់គ្លេស ជួនកាលត្រូវបានកំណត់ថាជា "បុរសអឺរ៉ុប" ជាលើកដំបូងដោយអ្នកអត្ថាធិប្បាយ និងក្រោយមកនៅក្នុងស្រុកដោយអ្នករិះគន់រឿង អាណត្តិទាំងបីរបស់វីលសុន និងកាឡាហ្កាន ដោយសារតែជម្លោះឧស្សាហកម្ម និងដំណើរការសេដ្ឋកិច្ចមិនល្អបើប្រៀបធៀបជាមួយប្រទេសអឺរ៉ុបផ្សេងទៀត។  អ្នកសង្កេតការណ៍ខ្លះចាត់ទុកថាសម័យនេះបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការទម្លាក់តម្លៃលុយផោនក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧ ដោយបញ្ចប់ដោយអ្វីដែលគេហៅថា រដូវរងានៃការមិនសប្បាយចិត្ត នៃឆ្នាំ១៩៧៨-៧៩។ នៅចំណុចផ្សេងៗគ្នាពេញមួយទសវត្សនេះ ប្រទេសជាច្រើនដូចជា អ៊ីតាលី អេស្ប៉ាញ ព័រទុយហ្គាល់ បារាំង និងក្រិក ត្រូវបានសារព័ត៌មានពាណិជ្ជកម្មអាមេរិកលើកឡើងថាកំពុង "ជិតដល់ជំងឺ" ផងដែរ។ នៅរដូវក្តៅឆ្នាំ២០១៧ ចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវបានគេហៅម្តងទៀតថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" បន្ទាប់ពីលទ្ធផលនៃ ផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ច អវិជ្ជមាននៃ ការធ្វើប្រជាមតិចេញពីសហភាពអឺរ៉ុប កាលពីឆ្នាំមុនដែលនាំឱ្យមាន Brexit ។ 

ក្នុងអំឡុងពេលនៃ ជំងឺរាតត្បាត COVID-19 ចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" បន្ទាប់ពីមេរោគឆ្លងវីរុសប្រភេទថ្មី ដែលជាប្រភេទអាល់ហ្វា ដែលនាំឱ្យប្រទេសមួយចំនួនបិទព្រំដែនរបស់ពួកគេចំពោះការធ្វើដំណើរតាមផ្លូវអាកាសរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស។ 

ពាក្យ "មនុស្សឈឺអឺរ៉ុប" ក៏ត្រូវបានគេប្រើដើម្បីពិពណ៌នាអំពីចក្រភពអង់គ្លេសនៅដើមទសវត្សឆ្នាំ២០២០ ក្រោមការដឹកនាំ គណបក្សអភិរក្ស ជាពិសេសទាក់ទងនឹងផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ចនៃការចាកចេញពីសហភាពអឺរ៉ុបរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស សកម្មភាពឧស្សាហកម្មដែលកំពុងបន្តក្នុងវិស័យសាធារណៈ ភាពចលាចលនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំក្នុងបក្ស និងវិបត្តិជីវភាពរស់នៅ។   

គិតត្រឹមខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៣ ស្លាកសញ្ញានេះនៅតែត្រូវបានប្រើជាជាញឹកញាប់ចំពោះចក្រភពអង់គ្លេស ដោយសារអតិផរណា និងការកើនឡើងតម្លៃបន្តបង្កើតភាពមិនច្បាស់លាស់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចនៅក្នុងប្រទេស។ 

### ការប្រើប្រាស់ផ្សេងទៀត 
អ្នកការទូតស៊ុយអែត និងជាអតីតនាយករដ្ឋមន្ត្រី ខាល ប៊ីដ ធ្លាប់បានសំដៅទៅ ប្រទេសស៊ែប៊ី ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ស្លូបូដាន មីឡូសេវិច ជាបេក្ខជនសម្រាប់ "បុរសឈឺថ្មីនៃអឺរ៉ុប" ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៧។ នេះគឺដោយសារតែអស្ថិរភាពនយោបាយនៅ យូហ្គោស្លាវី និងអតីតទឹកដីរបស់ខ្លួនដែលបណ្តាលមកពី សង្គ្រាមយូហ្គោស្លាវី ដែលបានអង្រួនតំបន់បាល់កង់ពីឆ្នាំ១៩៩១ ដល់ឆ្នាំ ២០០១។ 

ក្នុងឆ្នាំ២០០៧ *សេដ្ឋវិទូ'' បានពណ៌នា ព័រទុយហ្គាល់ ថាជា "អ្នកជម្ងឺថ្មីនៃអឺរ៉ុប" ។ 

នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៩ ការប្រមាថនេះត្រូវបានផ្តល់ដោយ EurActiv ដល់ ប្រទេសក្រិក ក្នុងទិដ្ឋភាពនៃ កុបកម្មក្រិកឆ្នាំ២០០៨ ការកើនឡើង ភាពអត់ការងារធ្វើ និង អំពើពុករលួយផ្នែកនយោបាយ ។ 

នៅនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ២០១១ Eurozine បានស្នើថា សហភាពអឺរ៉ុប គឺជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" ដោយទទួលបានព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលផ្តោតលើ វិបត្តិអឺរ៉ូ "សហភាពអឺរ៉ុប: បុរសឈឺពិតប្រាកដរបស់អឺរ៉ុប?" 

ក្នុងឆ្នាំ២០១៥ និង ២០១៦ ប្រទេសហ្វាំងឡង់ ត្រូវបានគេហៅថា "បុរសឈឺនៃទ្វីបអឺរ៉ុប" ដោយសារតែវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច និងការរីកចម្រើនយឺតយ៉ាវ នៅក្នុងពេលវេលាដែលស្ទើរតែគ្រប់ប្រទេសអឺរ៉ុបផ្សេងទៀតបានជាសះស្បើយពី វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចធំ ។  

## សូម​មើល​ផង​ដែរ 
* សាច់រឿងជុំវិញការដួលរលំចក្រភពអូតូម៉ង់
* PIGS (សេដ្ឋកិច្ច)
* បុរសឈឺនៃអាស៊ី

## ឯកសារយោង 
## តំណ​ភ្ជាប់​ខាងក្រៅ 
*