Panic disorder

**ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ** ( 영어 : panin disorder, 한국 : 공황장애 ) គឺជាប្រភេទជំងឺ ថប់បារម្ភ ដែលបណ្តាលឱ្យ មានការភ័យស្លន់ស្លោ ម្តងហើយម្តងទៀត និងមិនអាចទាយទុកជាមុនបាន។  ការវាយប្រហារដោយការភ័យស្លន់ស្លោគឺជាវគ្គនៃការភ័យខ្លាចខ្លាំង និងការថប់បារម្ភភ្លាមៗដោយមិនមានមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់ ឬហេតុផលណាមួយ ហើយអាចត្រូវបានអមដោយ ការញ័រ ទ្រូង បែកញើស ញ័រ ពិបាកដកដង្ហើម ខ្វិន និងថប់បារម្ភ។ វា​ជា​ជំងឺ​មួយ​ដែល​ប៉ះពាល់​ដល់ ​អ្នក​នយោបាយ ​ជា​ចម្បង ហើយ​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ដល់​ស្ថិរភាព​ផ្លូវចិត្ត។

ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោមានលក្ខណៈអាកប្បកិរិយាដែលលេចឡើងច្រើនជាងមួយខែហើយបណ្តាលឱ្យមានការភ័យខ្លាចនៃការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោមួយផ្សេងទៀតនាពេលអនាគតដែលត្រូវបានគេហៅថាការថប់បារម្ភដែលគិតទុកជាមុន។ ទោះបីជាជំងឺភ័យស្លន់ស្លោជាច្រើនបណ្តាលឱ្យ agoraphobia ក៏ដោយ ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោខ្លួនវាមិនមែនជា agoraphobia ទេ។ មូលហេតុពិតប្រាកដនៃជំងឺភ័យស្លន់ស្លោមិនត្រូវបានគេដឹងនោះទេ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់គ្រឿងញៀន រួមទាំង ការជក់បារី ភាពតានតឹងផ្លូវចិត្ត និងបទពិសោធន៍នៃ ការរំលោភបំពានលើកុមារ អាចជាកត្តា។  ការស្រាវជ្រាវបានបង្ហាញថាប្រហែល 70% នៃអ្នកដែលមានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោមាន ជំងឺថប់បារម្ភទូទៅ (GAD) សូម្បីតែមុនពេលការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោចាប់ផ្តើម ហើយការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោដំបូងគឺបណ្តាលមកពីជម្លោះរវាងបុគ្គល ជំងឺ ការបែកបាក់។ល។ វាជារឿយៗលេចឡើងភ្លាមៗអំឡុងពេលមានភាពតានតឹងក្នុងសង្គម។ ស្ថានភាពដូចជាការក្ស័យធន។

ជាទូទៅ ការ​ព្យាបាល​ដោយ​ការ​ប្រឹក្សា​ត្រូវ​បាន​ផ្សំ​ជាមួយ​នឹង​ការ​ព្យាបាល​ដោយ​ថ្នាំ​ដោយ​ប្រើ​ថ្នាំ​ប្រឆាំង​នឹង ​ជំងឺ​បាក់​ទឹកចិត្ត ឬ ​ថ្នាំ​ប្រឆាំង​ការ​ថប់​បារម្ភ ។ ថ្នាំ benzodiazepines និង beta blockers ត្រូវបានគេប្រើជាទូទៅជាថ្នាំដើម្បីព្យាបាលការភ័យស្លន់ស្លោ។

## ឧទាហរណ៍ 
លោក K ជាបុគ្គលិកការិយាល័យដែលបារម្ភច្រើនអំពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង មិនអាចផ្តោតអារម្មណ៍លើការងារបានប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ដោយសារបារម្ភខ្លាំងពេកអំពីសុខភាពរាងកាយរបស់គាត់។ កាលពីបីខែមុន បន្ទាប់ពីឈ្លោះប្រកែកគ្នាយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរជាមួយថៅកែ គាត់បានផឹកស្រាស្រវឹងជោកជាំចូលគេង ហើយនៅពេលនោះ គាត់ដឹងថាបេះដូងរបស់គាត់លោតខុសប្រក្រតីខុសពីធម្មតា។ នៅពេលដែលគាត់បានយកចិត្តទុកដាក់លើចង្វាក់បេះដូងរបស់គាត់ វាចាប់ផ្តើមលោតខ្លាំង និងមិនទៀងទាត់ ហើយគាត់ថែមទាំងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់នៅក្នុងទ្រូងរបស់គាត់ទៀតផង។ លោក K ដែល​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​យ៉ាង​ខ្លាំង​បាន​ហៅ​រថយន្ត​សង្គ្រោះ​មក​មន្ទីរពេទ្យ ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​ពី​ពិនិត្យ​រាង​កាយ​មិន​ឃើញ​មាន​ភាព​ខុស​ប្រក្រតី​អ្វី​ពិសេស​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ចង្វាក់បេះដូងរបស់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ប្លែកស្ទើរតែរាល់យប់ ហើយប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ នៅលើឡានក្រុងតាមផ្លូវទៅផ្ទះ ខ្ញុំពិបាកដកដង្ហើម និងឈឺបេះដូង ហើយខ្ញុំក៏រំជើបរំជួលដោយការថប់បារម្ភយ៉ាងខ្លាំង ដោយឆ្ងល់ថាតើខ្ញុំនឹងទៅ ស្លាប់។ 

## រោគវិនិច្ឆ័យ 
លក្ខណៈសំខាន់នៃលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យរោគដែលបង្ហាញក្នុង ICD-10 គឺថា ការវាយប្រហារដោយសារការថប់បារម្ភធ្ងន់ធ្ងរ (ភ័យស្លន់ស្លោ) លេចឡើងម្តងហើយម្តងទៀត និងមិនអាចទាយទុកជាមុនបានព្រោះវាមិនត្រូវបានកំណត់ចំពោះស្ថានភាព ឬបរិយាកាសជាក់លាក់នោះទេ។

រោគសញ្ញាសំខាន់ៗមានដូចខាងក្រោម។

ប្រសិនបើជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តមានវត្តមាននៅពេលចាប់ផ្តើមនៃការវាយប្រហារនោះ ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោមិនគួរជារោគវិនិច្ឆ័យចម្បងនោះទេ។ ក្នុងករណីនេះ ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោក្លាយជាបន្ទាប់បន្សំទៅនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។

* ការវាយប្រហារនៃការញ័រទ្រូង
* ឈឺ​ទ្រូង
* មានអារម្មណ៍ថប់ដង្ហើម
* វិលមុខ ឬវិលមុខ
* Derealization ( ការបំភាន់ ឬការបំភាន់)
* ការភ័យខ្លាចបន្ទាប់បន្សំនៃការស្លាប់ ការបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង ឬឆ្កួត

មាត្រដ្ឋានភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ (PDSS) គឺជាកម្រងសំណួរដែលវាស់វែងពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ។

មួយ។ ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោដែលមិនបានរំពឹងទុកកើតឡើងម្តងទៀត។ ២. បន្ទាប់​ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​មួយ ឬ​ច្រើន​ដូច​ខាង​ក្រោម​ត្រូវ​តែ​កើត​ឡើង​ជាង​មួយ​ខែ៖

៣. ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោមិនគួរបណ្តាលមកពីថ្នាំ ឬផលប៉ះពាល់ខាងសរីរវិទ្យាដូចជាការមិនដំណើរការនៃក្រពេញទីរ៉ូអ៊ីតនោះទេ។ ៤. ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោមិនគួរបណ្តាលមកពីការភ័យខ្លាច ជំងឺវង្វេងស្មារតី ឬជំងឺស្ត្រេសធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។

* ការព្រួយបារម្ភជាប់រហូតអំពីការមានការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោផ្សេងទៀត ឬព្រួយបារម្ភអំពីផលប៉ះពាល់ ឬផលវិបាកនៃការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោ (ឧ. បារម្ភអំពីការបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង ការគាំងបេះដូង ឬឆ្កួត)
* ត្រូវតែមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងអាកប្បកិរិយាមិនសមរម្យដែលទាក់ទងនឹងការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោ។ (ឧទាហរណ៍៖ សកម្មភាពដែលធ្វើឡើងដើម្បីជៀសវាងជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ៖ មិនធ្វើលំហាត់ប្រាណ ជៀសវាងកន្លែងដែលមិនស្គាល់។ល។)

យោងតាមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដែលបានផ្លាស់ប្តូរនៃ DSM-5 អ្នកមិនចាំបាច់មានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោដើម្បីមានជម្ងឺ agoraphobia នោះទេ។

### ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោជាមួយ agoraphobia 
ការព្យាបាលគ្រឿងញៀនរួមមានៈ

# ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោដែលមិននឹកស្មានដល់កើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយមនុស្សនោះមានការភ័យខ្លាច ឬមានការថប់បារម្ភអំពីកន្លែងដែលមិនអាចរត់គេចខ្លួន ឬកន្លែងដែលពិបាកសុំជំនួយ។
# ប្រសិនបើអ្នកមានការវាយប្រហារយ៉ាងហោចណាស់មួយហើយបន្ទាប់មកជៀសវាងស្ថានភាពថប់បារម្ភអស់រយៈពេលជាងមួយខែ ស៊ូទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ខ្លាំង ឬស៊ូទ្រាំនឹងការវាយប្រហារដោយការភ័យស្លន់ស្លោ ឬទាមទារឱ្យដៃគូនៅជាមួយអ្នកដើម្បីជួយអ្នកស៊ូទ្រាំនឹងពួកគេ។
# ខ្ញុំបារម្ភអំពីអ្វីដែលខ្ញុំនឹងធ្វើ ប្រសិនបើខ្ញុំមានការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោមួយផ្សេងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលការថប់បារម្ភ ឬអាកប្បកិរិយាជៀសវាងនេះត្រូវបានពន្យល់បានប្រសើរជាងដោយជំងឺមួយផ្សេងទៀត វាមិនត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា agoraphobia នោះទេ។

## ផលវិបាក 
គោលការណ៍ វិនិច្ឆ័យរោគវិនិច្ឆ័យ និងស្ថិតិឆ្នាំ 2000 នៃជម្ងឺផ្លូវចិត្ត (DSM-IV-TR) សម្រាប់ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោគឺជាការកើតឡើងវិញ ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោដែលមិនអាចទាយទុកជាមុនបាន និងការផ្លាស់ប្តូរអាកប្បកិរិយាសំខាន់ៗ និងពាក់ព័ន្ធយ៉ាងហោចណាស់មួយខែ ត្រូវបានអមដោយការព្រួយបារម្ភយ៉ាងតិចមួយអំពី ការប្រកាច់នាពេលអនាគត ឬការព្រួយបារម្ភអំពីផលប៉ះពាល់នៃការប្រកាច់។ ករណី ត្រូវបានបែងចែកទៅជាករណីដែលត្រូវបានអមដោយ agoraphobia ឬអ្នកដែលមិនមាន។ ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោដែលហាក់ដូចជាបណ្តាលមកពីគ្រឿងញៀន ជំងឺ ឬជំងឺផ្លូវចិត្តផ្សេងទៀតមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលពីការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ។

* ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត - វាត្រូវបានគេនិយាយថា 30% ទៅ 70% នៃមនុស្សដែលមានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោជួបប្រទះនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការធ្លាក់ទឹកចិត្តខ្លួនឯងមិនមានន័យថាជំងឺភ័យស្លន់ស្លោទេ ហើយការធ្លាក់ទឹកចិត្តដែលលេចឡើងចំពោះអ្នកដែលមានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោតែងតែកើតឡើងបន្ទាប់បន្សំពីការបន្តនៃជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ។
* ការសេពគ្រឿងស្រវឹង - ការសិក្សាបានបង្ហាញថា 24% នៃអ្នកជម្ងឺភ័យស្លន់ស្លោដែលមានជម្ងឺ agoraphobia ជាអ្នកញៀនស្រា ហើយបើប្រៀបធៀបទៅនឹង 4.4% នៃស្ត្រី 19% នៃស្ត្រីដែលមានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោគឺពឹងផ្អែកលើគ្រឿងស្រវឹង។  ។ ជាតិអាល់កុលបំបាត់ការថប់បារម្ភជាបណ្តោះអាសន្នដោយធ្វើសកម្មភាពលើ GABA ប៉ុន្តែវាអាចនាំទៅរកការពឹងផ្អែក។
* ការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោអាចនាំឱ្យមានជំងឺ phobia ។
* ការផ្លាស់ប្តូរបុគ្គលិកលក្ខណៈ - ចរិតលក្ខណៈជៀសវៀង បុគ្គលិកលក្ខណៈអាស្រ័យ និង **ជំងឺបុគ្គលិកលក្ខណៈប្រវត្តិសាស្ត្រ** មានភាពលេចធ្លោ។

## ការព្យាបាល 
ជំងឺ​ភ័យ​ស្លន់ស្លោ​អាច​បង្ក​ជា​ជំងឺ​ជាច្រើន​ប្រភេទ​រួម​មាន​៖

### ការព្យាបាលចិត្តសាស្ត្រ 
ជំងឺភ័យស្លន់ស្លោខុសពី phobias (រោគសញ្ញា phobic) ប៉ុន្តែ phobias ច្រើនតែកើតចេញពីជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ។  ទម្រង់សាកល្បងនៃការព្យាបាលដោយអាកប្បកិរិយាយល់ដឹង និង ការព្យាបាល ចិត្តសាស្ត្របានបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាពក្នុងការព្យាបាលជំងឺភ័យ ស្លន់ស្លោ ដោយមាន និងគ្មាន agoraphobia ។    ការសាកល្បងព្យាបាលដោយចៃដន្យបានបង្ហាញថា ការព្យាបាលដោយអាកប្បកិរិយាយល់ដឹង រំដោះអ្នកជំងឺ 70-90% ពីការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោ ពីរឆ្នាំបន្ទាប់ពីការព្យាបាល។ 

* hyperventilation ដោយចេតនា : បណ្តាលឱ្យ ឈឺក្បាលស្រាល ស្រវាំងភ្នែក ស្រវាំងភ្នែក និងវិលមុខ
* បង្វិលនៅលើកៅអី ៖ ធ្វើឱ្យវិលមុខ និងវង្វេងវង្វាន់
* ចំបើងដកដង្ហើម ៖ បណ្ដាលឱ្យពិបាក ដកដង្ហើម និងស្ទះផ្លូវដង្ហើម
* ដកដង្ហើម ៖ ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍នៃការដកដង្ហើមខ្លីៗ
* រត់នៅនឹងកន្លែង ៖ បង្កើនចង្វាក់បេះដូង បង្កើនការដកដង្ហើម និងបង្កើនការបែកញើស
* ភាពតានតឹងរាងកាយ ៖ ជំរុញឱ្យមានភាពតានតឹង និងការប្រុងប្រយ័ត្ន

ការត្រួតពិនិត្យ Cochrane ឆ្នាំ 2009 បានរកឃើញថាមានភស្តុតាងតិចតួចដែលថាការផ្សំថ្នាំ benzodiazepine ជាមួយនឹងការព្យាបាលចិត្តសាស្ត្រមានប្រសិទ្ធភាព ហើយមិនបានណែនាំវាទេ។ 

ការព្យាបាលចិត្តសាស្ត្រមួយផ្សេងទៀតដែលបានបង្ហាញប្រសិទ្ធភាពក្នុងការសាកល្បងព្យាបាលដែលគ្រប់គ្រងគឺ ការព្យាបាលចិត្តសាស្ត្រដែលផ្តោតលើការភ័យស្លន់ស្លោ ដែលផ្តោតលើតួនាទីនៃភាពអាស្រ័យ ការថប់បារម្ភដាច់ដោយឡែក និងកំហឹងក្នុងការបង្កឱ្យមានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ។ មូលដ្ឋាននៃទ្រឹស្ដីគឺថា ដោយសារភាពងាយរងគ្រោះនៃជីវគីមី បទពិសោធន៍ឈឺចាប់ក្នុងវ័យកុមារភាព ឬទាំងពីរនោះ មនុស្សដែលមានជំងឺភ័យស្លន់ស្លោមានការពឹងផ្អែកយ៉ាងសំខាន់លើពួកគេសម្រាប់អារម្មណ៍សុវត្ថិភាព ហើយការពឹងផ្អែកនេះនាំឱ្យមានការថប់បារម្ភ និងកំហឹងការពារ។ ការព្យាបាលស្វែងយល់ពីកត្តាស្ត្រេស សក្ដានុពលនៃជម្លោះដែលមានមូលដ្ឋានលើជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ និង យន្តការ ការពារដែលបណ្តាលឱ្យមានការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោ ខណៈពេលដែលក៏ផ្តោតលើបញ្ហានៃការផ្ទេរ និងការថប់បារម្ភដាច់ដោយឡែកពីគ្នានៅក្នុងទំនាក់ទំនងអ្នកព្យាបាល និងអ្នកជំងឺ។ 

ការសិក្សាស្រាវជ្រាវប្រៀបធៀបបង្ហាញថា ការសម្រាកសាច់ដុំ និងលំហាត់ប្រាណដកដង្ហើមមិនមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការកាត់បន្ថយការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោឡើយ។ ជាការពិត លំហាត់ដកដង្ហើមបង្កើនលទ្ធភាពនៃការកើតឡើងវិញ។ 

ការព្យាបាលសមស្របដោយអ្នកជំនាញដែលបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលអាចការពារការវាយប្រហារភ័យស្លន់ស្លោ ឬកាត់បន្ថយភាពធ្ងន់ធ្ងរ និងភាពញឹកញាប់របស់វាយ៉ាងខ្លាំង ដោយនាំមកនូវការធូរស្បើយយ៉ាងសំខាន់ដល់អ្នកជំងឺ 70-90% ។  ទោះបីជាវាកើតឡើងម្តងទៀតក៏ដោយ ក៏ការព្យាបាលមានប្រសិទ្ធភាពដូចការភ័យស្លន់ស្លោដំបូងដែរ។

ការសិក្សាឆ្នាំ 2011 ដោយ vanApeldoorn (FJ) et al. បានបង្ហាញថាមានទម្ងន់ក្នុងការព្យាបាលការព្យាបាលដោយការយល់ដឹងរួមជាមួយនឹងថ្នាំ serotonin reuptake inhibitor ដែលជ្រើសរើស។  ការសិក្សាឆ្នាំ 2011 ដោយ Gloster et al បានសិក្សាពីតួនាទីរបស់អ្នកព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹង។ ពួកគេបានបែងចែកអ្នកជំងឺជាពីរក្រុមដោយចៃដន្យ។ ក្រុមមួយត្រូវបានព្យាបាលតាមរយៈការព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹង អមដោយអ្នកព្យាបាលរោគ ហើយក្រុមផ្សេងទៀតត្រូវបានព្យាបាលតាមរយៈការណែនាំដោយគ្មានអ្នកព្យាបាល។ ទោះបីជាអតីតមានអត្រាឆ្លើយតបខ្ពស់ក៏ដោយ ក្រុមទាំងពីរមានឥទ្ធិពលយ៉ាងសំខាន់លើការកាត់បន្ថយរោគសញ្ញាភ័យស្លន់ស្លោ។ នេះបង្ហាញថាការព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹងអាចជឿទុកចិត្តបានសម្រាប់អ្នកជំងឺដែលមិនអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីការព្យាបាលដោយសារតែហេតុផលហិរញ្ញវត្ថុ ឬភូមិសាស្ត្រ។  ការសិក្សាឆ្នាំ 2011 ដោយ Koszycky et al បានពិភាក្សាអំពីប្រសិទ្ធភាពនៃការព្យាបាលដោយការយល់ដឹងដោយខ្លួនឯង (SCBT) សម្រាប់អ្នកជំងឺដែលមិនមានលទ្ធភាពទៅរកអ្នកព្យាបាលរោគ។ នេះបានបង្ហាញថា ការព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹងដែលគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯង រួមផ្សំជាមួយថ្នាំ serotonin reuptake inhibitor ជ្រើសរើសមានប្រសិទ្ធភាពដូចការព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹងដែលពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នកព្យាបាលរោគរួមជាមួយនឹងថ្នាំ serotonin reuptake inhibitor ជ្រើសរើស។ ការសិក្សានីមួយៗរួមចំណែកដល់វិធីសាស្រ្តស្រាវជ្រាវថ្មីដែលបង្កើតការព្យាបាលដែលងាយស្រួលដល់មនុស្ស។ 

ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តតាមគ្លីនិករួម ភាពមិនប្រក្រតីនៃបុគ្គលិកលក្ខណៈ និង ការសេពគ្រឿងស្រវឹង ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកត្តាហានិភ័យសម្រាប់ការបរាជ័យនៃការព្យាបាល។ 

ការព្យាបាលអាកប្បកិរិយា យល់ដឹងជួយអ្នកជំងឺប្រឈមមុខនឹងកត្តាដែលនាំឱ្យ មានការថប់បារម្ភ ។ វាជួយកាត់បន្ថយការភ័យខ្លាចមិនសមហេតុផលនៃបញ្ហាដែលកើតឡើង។ ការព្យាបាលចាប់ផ្តើមដោយការដកដង្ហើមឱ្យស្ងប់ ហើយផ្តោតលើការផ្លាស់ប្តូរនៃអារម្មណ៍រាងកាយភ្លាមៗនៅពេលដែលការថប់បារម្ភលេចឡើងនៅក្នុងខ្លួន។ អ្នកជំងឺត្រូវបានណែនាំឱ្យរក្សាកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ។ អ្នកព្យាបាលអាចបណ្តាលឱ្យមានការថប់បារម្ភ ដើម្បីស្វែងរកប្រភពនៃការភ័យខ្លាច។ 

ដូចទៅនឹងជំងឺផ្សេងទៀតដែរ ការគាំទ្រពីក្រុមគ្រួសារ ឬមិត្តភក្តិដែលយល់ពីរោគសញ្ញាបង្កើនអត្រាព្យាបាល។ នៅពេលដែលការប្រកាច់កើតឡើង ទោះបីជាការភ័យខ្លាចមិនសមហេតុផល និងភ្លាមៗកើតឡើងក៏ដោយ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេសម្រាប់មនុស្សដែលស្គាល់រោគសញ្ញាដែលអាចបំបាត់ការភ័យខ្លាចបាន។ វាក៏មានក្រុមគាំទ្រសម្រាប់អ្នកដែលមានការថប់បារម្ភ ដែលអាចជួយពួកគេឱ្យយល់ និងទប់ទល់នឹងឧបសគ្គក្នុងការព្យាបាលធ្ងន់ធ្ងរ ឬសកម្មជាងមុន។

នៅក្នុងគោលការណ៍ណែនាំនៃការព្យាបាលចុងក្រោយបំផុត សមាគមចិត្តសាស្រ្តអាមេរិក (APA) និង សមាគមវេជ្ជសាស្ត្រអាមេរិក ប្រើវិធីព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹង ឬអន្តរាគមន៍ផ្លូវចិត្តសម្រាប់ការព្យាបាល។ ឧត្តមភាពនៃការព្យាបាលរួមបញ្ចូលគ្នាទាំងពីរនេះក៏ត្រូវបានបញ្ជាក់ផងដែរ។  

#### ការប៉ះពាល់នឹងប្រតិកម្មរំញោច 
វាក៏មានវិធីសាស្រ្តជួយខ្លួនឯងដោយផ្អែកលើការព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹង។  អ្នកអាចធ្វើលំហាត់ដែលប្រើក្នុងការព្យាបាលតាមរយៈសៀវភៅ ឬគេហទំព័រ ប៉ុន្តែអ្នកគ្រាន់តែត្រូវទាក់ទងអ្នកព្យាបាលតាមអ៊ីមែល ឬទូរស័ព្ទ ហើយធ្វើលំហាត់ដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។  ការវិភាគជាប្រព័ន្ធនៃការពិសោធន៍ដែលពិនិត្យមើលយុទ្ធសាស្ត្រជួយខ្លួនឯងទាំងនេះបានរកឃើញថាគេហទំព័រ សៀវភៅ និងគេហទំព័រផ្សេងទៀតដោយផ្អែកលើការព្យាបាលអាកប្បកិរិយាយល់ដឹងអាចមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកខ្លះ។  ទោះបីជាមានប្រសិទ្ធភាពព្យាបាលក៏ដោយ វាត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាមានតែ 12-20% នៃអ្នកព្យាបាលដែលប្រើវា។ ហេតុផលសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ទាប រួមមានកង្វះកន្លែងបណ្តុះបណ្តាល វគ្គព្យាបាលយូរជាងធម្មតា ការហាមឃាត់ការព្យាបាលនៅខាងក្រៅមណ្ឌលព្យាបាល និងការមិនទុកចិត្តលើការព្យាបាលថាគ្មានសីលធម៌ មិនអាចអត់ឱនបាន ឬបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយ។  មានភ័ស្តុតាងតិចតួចដែលថាការព្យាបាលដោយថ្នាំអាចផ្លាស់ប្តូរដោយផ្ទាល់នូវ phobias ប៉ុន្តែមានការស្រាវជ្រាវតិចតួចលើបញ្ហានេះ ហើយការព្យាបាលដោយថ្នាំធ្វើឱ្យការព្យាបាលកាន់តែងាយស្រួល។ នៅអឺរ៉ុបមានតែអ្នកជំងឺ 8% ប៉ុណ្ណោះដែលទទួលការព្យាបាល។ 

* ថ្នាំប្រឆាំងនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត : សារធាតុទប់ស្កាត់ serotonin reuptake inhibitor (SSRI), ថ្នាំទប់ស្កាត់ monoamine oxidase (MAOI), ថ្នាំប្រឆាំងនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត tricyclic, ថ្នាំ norepinephrine reuptake inhibitor
* ភ្នាក់ងារ ប្រឆាំងនឹងការថប់បារម្ភ ( benzodiazepine ) ៖ ការប្រើប្រាស់ថ្នាំ benzodiazepines គឺមានភាពចម្រូងចម្រាស។ សមាគមន៍ចិត្តសាស្រ្តអាមេរិកណែនាំថា ថ្នាំ benzodiazepines មានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការព្យាបាលជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ ហើយជម្រើសរវាងថ្នាំ benzodiazepines និងថ្នាំប្រឆាំងនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តគួរតែត្រូវបានសម្រេចដោយផ្អែកលើប្រវត្តិ និងបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់អ្នកជំងឺ។  អ្នកជំនាញខ្លះណែនាំប្រឆាំងនឹងការប្រើប្រាស់ថ្នាំ benzodiazepines ដោយសារតែហានិភ័យនៃការវិវត្តនៃ ភាពអត់ឱន ថ្នាំ និងការពឹងផ្អែកលើរាងកាយ។  សហព័ន្ធពិភពលោកនៃសង្គមចិត្តសាស្ត្រជីវសាស្ត្រនិយាយថាថ្នាំ benzodiazepines មិនត្រូវបានណែនាំជាការព្យាបាលតាមខ្សែទីមួយទេ ប៉ុន្តែអាចប្រើក្នុងករណីដែលធន់នឹងការព្យាបាល។  ទោះបីជាការប្រើប្រាស់ថ្នាំប្រឆាំងនឹងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាសមរម្យសម្រាប់ការព្យាបាលការថប់បារម្ភកំពុងកើនឡើងក៏ដោយ ក៏ថ្នាំ benzodiazepines នៅតែត្រូវបានគេប្រើជាទូទៅដើម្បីព្យាបាលជំងឺភ័យស្លន់ស្លោ។   យោងតាមរបាយការណ៍របស់សហព័ន្ធគ្រូពេទ្យចិត្តសាស្ត្រសរីរវិទ្យាពិភពលោក មានភ័ស្តុតាងមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគាំទ្រការប្រើប្រាស់ការព្យាបាលតែមួយ។ សមាគមន៍ចិត្តសាស្រ្តអាមេរិកបានបញ្ជាក់ថា ថ្នាំ benzodiazepines មានគុណសម្បត្តិជាថ្នាំដែលមានសកម្មភាពលឿន ប៉ុន្តែមានគុណវិបត្តិនៃការមានហានិភ័យនៃការវិវត្តទៅជាការពឹងផ្អែក benzodiazepine ។  វិទ្យាស្ថាន ជាតិឧត្តមភាពគ្លីនិករបស់ចក្រភពអង់គ្លេស បានចង្អុលបង្ហាញពីបញ្ហាក្នុងការប្រើប្រាស់ការសាកល្បងព្យាបាលដោយមិនមានការត្រួតពិនិត្យដើម្បីវាយតម្លៃប្រសិទ្ធភាពនៃការព្យាបាលដោយថ្នាំ ដោយកត់សម្គាល់ថាផ្អែកលើការស្រាវជ្រាវដែលគ្រប់គ្រងដោយ placebo ថ្នាំ benzodiazepines មិនមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងរយៈពេលយូរទេ ហើយមិនគួរប្រើលើសពី 4 សប្តាហ៍។ ការសន្និដ្ឋានគឺមិនត្រូវប្រើវាទេ។ គោលការណ៍ណែនាំគ្លីនិក NICE ណែនាំការព្យាបាលដោយថ្នាំជំនួស ឬការព្យាបាលចិត្តសាស្ត្រ។  បើប្រៀបធៀបទៅនឹងថ្នាំ placebo ថ្នាំ benzodiazepines ផ្តល់នូវប្រសិទ្ធភាពក្នុងរយៈពេលខ្លី ប៉ុន្តែការអនុវត្តគ្លីនិករបស់ពួកគេមានកម្រិត។ 

### ការព្យាបាលផ្សេងៗ 
ក្នុងករណីខ្លះការទប់ស្កាត់ជាតិកាហ្វេអ៊ីនអាចកាត់បន្ថយការថប់បារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។  ការថប់បារម្ភអាចកើនឡើងជាបណ្ដោះអាសន្នអំឡុងពេលទទួលទានជាតិកាហ្វេអ៊ីន។   

## លេខយោង