ទិន្នន័យជាតិ សាសនា និងភាសាសម្រាប់ខេត្តនានានៃប្រទេសថៃ

[ស្តាំ|រូបភាពតូច|ផែនទី ជនជាតិភាគតិច ឆ្នាំ ១៩៧៤ របស់ប្រទេសថៃ ដែលបង្ហាញ [ជនជាតិខ្មែរ ( ពណ៌បៃតង ) នៅជិតព្រំដែន កម្ពុជា និង ម៉ាឡេ ( ពណ៌ស្វាយ ) នៅជិតព្រំដែន ម៉ាឡេស៊ី ។]]
នៅក្នុង ជំរឿន ឆ្នាំ ១៩៧០ និង ២០០០ ប្រទេសថៃ បានប្រមូលទិន្នន័យ សញ្ជាតិ តាម ខេត្ត ចំណែកនៅក្នុងជំរឿនឆ្នាំ ១៩៩០ និង ២០០០ ប្រទេសថៃបានប្រមូលទិន្នន័យទាំង សាសនា និង ភាសា តាមខេត្ត។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧០ និង ២០០០ ប្រជាជនថៃស្ទើរតែគ្រប់ខេត្តទាំងអស់មាន ៩៥.០% ឬច្រើនជាងនេះ ជាជនជាតិថៃ។ ទីក្រុងបាងកកគឺជាករណីលើកលែងតែមួយគត់ចំពោះច្បាប់នេះក្នុងឆ្នាំ ១៩៧០ ហើយគ្រាន់តែទទេ ចំណែក ឈៀងរ៉ៃ, តាក, រណង និង ម៉ែហងសុន (ប៉ុន្តែមិនមែនទីក្រុងបាងកក) គឺជាករណីលើកលែងតែមួយគត់ចំពោះច្បាប់នេះក្នុងឆ្នាំ ២០០០។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧០ និង ២០០០ ប្រជាជនស្ទើរតែគ្រប់ខេត្តរបស់ប្រទេសថៃគឺភាគច្រើនជាអ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា (ជាការពិតណាស់ ខេត្តថៃជាច្រើន ៩៩.១% ភាគរយ។ ឬច្រើនជាងនេះ) ដោយមានករណីលើកលែងតែមួយគត់គឺ នរាធិរាស្ត្រ ប៉ាតានី សាទុន និងយ៉ាឡា ដែលសុទ្ធសឹងជាជនជាតិម៉ូស្លីមភាគច្រើន ហើយមានទីតាំងនៅ ភាគខាងត្បូងប្រទេសថៃ &#x2013; នៅជិតព្រំដែនប្រទេសថៃជាមួយម៉ាឡេស៊ី។ ជាការពិតណាស់ ទាំងខេត្តនរាធិរាស្ត្រ និងប៉ាតានី គឺជាអ្នកកាន់សាសនាឥស្លាមជាង ៨០.០% ក្នុងឆ្នាំ ២០០០ ទោះបីជា (ស្ទើរតែ) មិនមែននៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ ក៏ដោយ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ក្រប៊ីមានប្រជាជនភាគច្រើនជាពុទ្ធសាសនិកនៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ និង ២០០០ ប៉ុន្តែយ៉ាងណាក៏ដោយ មានជនជាតិភាគតិចមូស្លីមដ៏ធំជាងមួយភាគបីនៃចំនួនប្រជាជនសរុបនៅក្នុងឆ្នាំទាំងពីរនេះ។ ក្រៅពីខេត្តឈៀងម៉ៃ គ្មានខេត្តថៃណាមានប្រជាជនគ្រិស្តបរិស័ទ ២.០% ឬច្រើនជាងនេះក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ ឬ ២០០០ ជាមួយនឹងភាគរយគ្រីស្ទានរបស់ឈៀងម៉ៃស្ទើរតែទ្វេដងពី ៣.៣% ទៅ ៦.០% ចន្លោះឆ្នាំ ១៩៩០ និង ២០០០។

ចំនួនប្រជាជនរបស់ ម៉ែហងសុន ត្រូវបានផ្សំឡើងដោយអ្នកនិយាយភាសាកុលសម្ព័ន្ធភ្នំភាគច្រើនក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ និង ២០០០ ចំណែកឯអ្នកនិយាយភាសាកុលសម្ព័ន្ធភ្នំក៏មានចំនួន ១០.០% ឬច្រើនជាងនេះនៃចំនួនប្រជាជននៅក្នុង តាក ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ និងនៅ តាក រួមជាមួយនឹង ណាន, ឈៀងរ៉ៃ និង ឈៀងម៉ៃ ក្នុងឆ្នាំ ២០០០។ យ៉ាឡា ប៉ាតានី និងជាង ៦% នៃ នរាធិរាស្ត្រ ។ ឆ្នាំ ១៩៩០ និង ២០០០ ប៉ុន្តែមិនមានខេត្តរបស់ថៃផ្សេងទៀតពិតជាមានអ្វីជិតស្និទ្ធនឹងប្រជាជនដែលនិយាយភាសាម៉ាឡេភាគច្រើននៅក្នុងឆ្នាំជំរឿនថៃទាំងពីរនេះទេ។ តាមពិតទៅ គ្មានខេត្តរបស់ថៃផ្សេងទៀតសូម្បីតែមានភាគរយនិយាយភាសាម៉ាឡេជាពីរខ្ទង់ក្នុងឆ្នាំជំរឿនទាំងពីរនេះ ទោះបី សាទុន បានមកជិតបំផុតក្នុងឆ្នាំ ២០០០ ដោយវាមាន ៩.៩% ម៉ាឡេក្នុងឆ្នាំនោះ &#x2013; ជាការកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងពីឆ្នាំ ១៩៩០ នៅពេលដែលវាមានត្រឹមតែ ២.៨% ម៉ាឡេ។ ទាំង ស៊ីសាកេត និង សុរិន្ទ មានភាគរយនិយាយខ្មែរជាង ២៥.០% ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ និង ២០០០ ដោយ សុរិន្ទ ថែមទាំងមានប្រជាជននិយាយខ្មែរច្រើនជាង ៦០.០% ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ ទោះបីវាធ្លាក់ចុះពីចំនួនអ្នកនិយាយខ្មែរភាគច្រើននៅឆ្នាំ ២០០០។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះស្ទើរតែគ្មានអ្នកនិយាយខ្មែរចំនួន ១៩% នៅឡើយ។ ផ្ទុះឡើង និងកើនឡើងដល់ជាង ២៥.០% នៃចំនួនប្រជាជនសរុបនៅឆ្នាំ ២០០០។ ខេត្តមួយចំនួនរបស់ប្រទេសថៃក៏មាននិយាយភាសាវៀតណាម ឡាវ និយាយភូមា និយាយ ប៉េគួន និយាយចិន និង/ឬជនជាតិភាគតិចដែលនិយាយភាសាជប៉ុនក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ និង/ឬ ២០០០ ប៉ុន្តែចំនួនប្រជាជនសរុបទាំងនេះតិច ឬភាគរយនៃចំនួនប្រជាជនទាំងនេះតែងតែជាភាគរយនៃចំនួនប្រជាជនទាំងនេះ។ ជាឧទាហរណ៍ គ្មានខេត្តថៃណាដែលមានជនជាតិភាគតិចនិយាយភាសាភូមា និងប៉េកួនចំនួន ៥.០% ឬច្រើនជាងនេះក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ ទោះបីជារ៉ា &#x2013; ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃព្រំដែនប្រទេសថៃជាមួយ ភូមា &#x2013; មានជនជាតិភាគតិចនិយាយភាសាភូមា និងប៉េកួនចំនួន ៧.០% ក្នុងឆ្នាំ ២០០០ ដែលខ្ពស់ជាងខេត្តថៃផ្សេងទៀតសម្រាប់ឆ្នាំនោះ និងទំហំ ១៩ ផងដែរនៅពេលដែលវាមានការកើនឡើងយ៉ាងច្រើនពីភូមា។ ជនជាតិភាគតិចដែលនិយាយភាសា ប៉េកួន មានត្រឹមតែ ២.៤៣% ប៉ុណ្ណោះ។ ដូចគ្នានេះដែរ គ្មានខេត្តថៃណាដែលមានជនជាតិភាគតិចនិយាយភាសាចិនចំនួន ៥.០% ឬច្រើនជាងនេះក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ ឬច្រើនជាងនេះទេ ទោះបីជាយ៉ាឡាបានចូលមកជិតនៅឆ្នាំ ១៩៩០ ដោយ ៤.៤% ដែលនិយាយភាសាចិននៅឆ្នាំនោះ (យ៉ាឡាតិចជាង ៥.០% ក្នុងឆ្នាំ ២០០០ ដោយវាគ្រាន់តែជា ៣.០% ដែលនិយាយភាសាចិនក្នុងឆ្នាំ ២០០០)។

ទិន្នន័យឆ្នាំ ១៩៧៩ មិនមានសម្រាប់ខេត្តមួយចំនួនរបស់ប្រទេសថៃទេ ជាញឹកញាប់ដោយសារតែពួកគេគ្រាន់តែជាខេត្តនៅក្នុងសិទ្ធិរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ &#x2013; ជាលទ្ធផលនៃពួកគេត្រូវបានបំបែកចេញពីខេត្តថៃផ្សេងទៀត &#x2013; ឆ្នាំ ១៩៧០។ ឧទាហរណ៍ យសោធរត្រូវបានបំបែកចេញពី ឧប្បលរាជធានី ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧២ ពីរឆ្នាំបន្ទាប់ពីជំរឿនថៃឆ្នាំ ១៩៧០ ។ វាក៏មានលទ្ធភាពនៃការមិនមានទិន្នន័យដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយសម្រាប់ក្រុមមួយចំនួន (មិនថាជាមូស្លីម គ្រិស្តសាសនា និងផ្សេងទៀត) នៅក្នុងឆ្នាំជំរឿនថៃមួយចំនួន ប្រសិនបើទំហំនៃក្រុមដែលចោទសួរនៅក្នុងខេត្តមួយចំនួនរបស់ថៃគឺតូចពេក (ដូចនៅក្នុង <០.១%) ក្នុងឆ្នាំជាក់លាក់នោះ។

## ទិន្នន័យ 
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសថៃ